Colofon

De grand tour van Henry Montague

NUR 285, 342

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2017 Mackenzi Lee

Oorspronkelijke titel: The Gentleman’s Guide to Vice and Virtue

Originally published by HarperCollins Publishers Inc. Published by arrangement with Rees Literary Agency.

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Caren Limpens

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

De hartstocht van Monty en Percy

NUR 285, 342

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2019 by Mackenzie Van Engelenhoven

All rights reserved. Originally published by Katherine Tegen Books, an imprint of HarperCollins Publishers, New York.

Oorspronkelijke titel: The Gentleman’s Guide to Getting Lucky

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Caren Limpens

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

De expeditie van Felicity Montague

NUR 285, 342

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2018 by Mackenzie van Engelenhoven

All rights reserved. Originally published by Katherine Tegen Books, an imprint of HarperCollins Publishers, New York.

Oorspronkelijke titel: The Lady’s Guide to Petticoats and Piracy

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Caren Limpens

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

De queeste van Adrian Montague

NUR 285, 342

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2021 by Mackenzie Van Engelenhoven

All rights reserved. Originally published by Katherine Tegen Books, an imprint of HarperCollins Publishers, New York.

Oorspronkelijke titel: The Nobleman’s Guide to Scandal and Shipwrecks

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Omslagontwerp: Caren Limpens

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @themackenzilee

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Mackenzi Lee

Het onzedelijke reisverslag van een rebelse jonge gentleman

Vertaald door Merel Leene

Lieve lezer,

Als kind waren historische verhalen mijn lievelings. Ik had een heel rijtje met boeken staan van Thea Beckman, Simone van der Vlucht en een enkele historische roman van Evert Hartman (mocht je ooit Odysseus kunnen lezen, dat was jarenlang mijn favoriet!). Het is dan ook eigenlijk gek dat we bij Blossom Books nog helemaal geen historische roman hebben uitgegeven. Daar moest verandering in komen, vond ik.

Als je dan kijkt welke auteurs de geschiedenis in duiken, kom je telkens weer terug op één naam: Mackenzi Lee. Zij begon een paar jaar geleden aan een serie over Henry Montague en Percy Newton die samen een grand tour door Europa maken. Maar die werd nooit vertaald naar het Nederlands. Tijd voor mij om het eerste deel eens op te pakken en te kijken of dit wat voor ons was…

Mijn eerste gedachte: ‘HALLO! Waarom is dit niet eerder vertaald?!’ Toegegeven; het vliegt op het einde een beeeeeeetje uit de bocht, maar boeie. Want: een divers, queer liefdesverhaal in achttiende-eeuws Europa inclusief piraten, aristocratie, snobistische feesten, een klopjacht en een mysterie; dat wil je toch?

De plot van dit eerste deel van de Montague-kronieken is echt heerlijk, maar het allerleukste vind ik toch wel de humor van met name Felicity, Daardoor werd dit boek voor mij een echte must-read (en daarom kan ik ook niet wachten op deel twee waarin Felicity in de hoofdrol schittert).

Mackenzi Lee is ongelooflijk grappig en ze heeft een paar geweldige personages neergezet die van het papier afspatten. De megalomane, hedonistische Monty, de gevoelige, dappere Percy en niet te vergeten de slimme, zelfverzekerde Felicity. Ze zullen stuk voor stuk je nieuwe vrienden worden.

Ik ben heel benieuwd wat je ervan vindt! Laat je het aan ons weten?

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Briana en Beth

L’amour peut soulever des montagnes.

Hij slenterde heel Europa rond,

vergaarde elke zond’ op christelijke grond;

(...)

Bordeel en herenhuis gelijkelijk verkennend,

Hoererende met geest, met glorie zich verwennend,

Proevende elk gerecht en iedere likeur,

Drinkend met overleg, dinerend met grandeur.

– Alexander Pope, The Dunciad

Laat het me zo onder woorden brengen. Wie hier serieus om zich heen kijkt en ogen heeft om te zien, moet wel degelijk worden, hij moet enig begrip van degelijkheid krijgen dat hij nog nooit in die mate heeft gehad.

– Goethe, Italienische Reise

Cheshire, Engeland

18e eeuw

1

Op de ochtend dat we aan onze grand tour over het vasteland van Europa zullen beginnen, word ik wakker met Percy naast me in bed. Heel even is het me niet duidelijk of we met elkaar het bed in zijn gedoken of dat we gewoon in hetzelfde bed hebben geslapen.

Percy heeft al zijn kleren van gisteravond nog aan, alleen niet meer in de staat en op de plek waar ze oorspronkelijk thuishoorden, en behalve dat het beddengoed nogal omgewoeld is, zijn er geen tekenen van gerotzooi. Dus hoewel ik zelf niet meer draag dan mijn vest – als door tovenarij achterstevoren dichtgeknoopt – en één schoen, lijkt me dat ik veilig kan aannemen dat we alle twee onze handen en andere lichaamsdelen hebben thuisgehouden.

Wat vreemd genoeg een opluchting is, omdat ik liever nuchter ben wanneer we voor het eerst samen zijn. Als er ooit al een eerste keer komt. Wat steeds onwaarschijnlijker lijkt te worden.

Naast me draait Percy zich om, en wanneer hij zijn hand over zijn hoofd heen gooit, mept hij me maar net niet in het gezicht. Hij duwt zijn neus tegen de binnenkant van mijn elleboog terwijl hij zonder wakker te worden een onevenredig groot deel van de dekens over zich heen trekt. Zijn haar stinkt naar sigarenrook en ook zijn adem is niet erg fris, al is de mijne te oordelen naar de smaak achter in mijn keel – een dodelijke mix van gin en het parfum van een onbekende – nog weer een stuk erger.

Aan de andere kant van de kamer trekt iemand met een ruk de gordijnen open, waardoor ik word aangevallen door zonlicht. Meteen sla ik mijn handen voor mijn gezicht. Percy schrikt wakker met een soort ravengekras. Hij probeert zich om te draaien, ontdekt dat ik in de weg lig, rolt toch gewoon door en belandt daardoor boven op me. Daar protesteert mijn blaas hevig tegen. Als ik er zo ernstig aan toe ben, moeten we gisteravond een ongelooflijke hoeveelheid drank achterover hebben geslagen. En ik begon me juist aardig zelfingenomen te voelen omdat ik in staat meende te zijn vrijwel alle avonden een stuk in mijn kraag te drinken én de middag daarop weer een normaal functionerend mens te zijn, vooropgesteld dat die middag tenminste niet al te vroeg begint.

Op dat moment realiseer ik me dat ik niet alleen totaal kapot maar ook nog lichtelijk dronken ben – het is helemaal geen middag, wanneer ik anders altijd opsta. Het is nog best vroeg in de ochtend, omdat Percy en ik vandaag naar het vasteland vertrekken.

‘Goedemorgen, heren,’ zegt Sinclair vanaf de andere kant van de kamer. Ik zie alleen zijn silhouet, dat zich aftekent tegen het raam – hij martelt ons nog steeds met dat verdomde zonlicht. ‘Mijnheer,’ vervolgt hij, met een frons in mijn richting, ‘uw moeder heeft me gevraagd u te wekken. Uw koets zal binnen het uur vertrekken, en meneer Powell en zijn echtgenote drinken op dit moment thee in de eetkamer.’

Ergens bij mijn navel maakt Percy in reactie op de aanwezigheid van zijn oom en tante bij het ontbijt een instemmend geluid, dat overigens niet tot enige menselijke taal lijkt te behoren.

‘En uw vader is gisteravond uit Londen teruggekeerd, mijnheer,’ voegt Sinclair er met een knikje naar mij aan toe. ‘Hij wil u graag zien voor u vertrekt.’

Noch ik noch Percy verroert een vin. De eenzame schoen die nog aan mijn ene voet hangt, geeft het op en valt met een doffe boink van houten hak op oosters tapijt op de vloer.

‘Zal ik u beiden een moment geven om bij uw positieven te komen?’ vraagt Sinclair.

‘Ja,’ antwoorden Percy en ik in koor.

Sinclair verlaat de kamer; ik hoor de deur achter hem dichtvallen. Buiten het raam hoor ik het knerpen van de wielen van een rijtuig over het grind en het geroep van de stalknechten die de paarden inspannen.

Op dat moment produceert Percy een akelig gekreun en ik schiet spontaan in de lach.

Hij haalt naar me uit, maar mist. ‘Wat nou?’

‘Je klinkt als een beer.’

‘Nou, jij ruikt als de vloer van een gelagkamer.’ Hij glijdt met zijn hoofd eerst het bed uit, raakt verstrikt in de lakens en doet uiteindelijk een soort geknikte handstand met zijn wang tegen het tapijt. Zijn voet raakt me hard in mijn buik, net iets te laag, en mijn lach sterft weg in geknor.

‘Kalm aan, schat.’

De drang om mijn behoefte te doen is te sterk om nog langer te negeren en ik hijs mezelf met één hand aan de bedgordijnen overeind. Een paar ringen schieten los. Bukken om de po onder het bed vandaan te trekken lijkt onverstandig: het zal hoogstwaarschijnlijk tot mijn ondergang leiden, of op zijn minst tot het vroegtijdig ledigen van mijn blaas, dus duw ik de balkondeuren open en pis in plaats daarvan in de heg.

Als ik me weer omdraai, ligt Percy nog op de grond, ondersteboven met zijn benen op het bed. Tijdens het slapen is het lint van zijn staartje losgeraakt, en zijn haar omkranst zijn gezicht als een wilde zwarte wolk. Ik schenk uit de karaf op het dressoir een glas sherry in en drink het in twee slokken leeg. De sherry weet maar nauwelijks de smaak te verbloemen van wat er in mijn mond gekropen en daar vannacht gestorven is, maar de roes helpt me misschien het afscheid van mijn ouders door. En dagen achtereen in één rijtuig met Felicity. Lieve Heer, sta me bij.

‘Hoe zijn we gisteravond thuisgekomen?’ vraagt Percy.

‘Waar waren we gisteravond? Na ons derde spelletje piket is alles een beetje wazig.’

‘Volgens mij won jij die ronde.’

‘Ik weet niet zeker of ik dat potje wel gespeeld heb. Als we dan toch eerlijk zijn, had ik er al een paar op.’

‘En als we helemaal eerlijk zijn, waren het er niet een paar.’

‘Zo dronken was ik toch niet?’

‘Monty. Je probeerde je kousen uit te trekken met je schoenen nog aan.’

Ik schep een hand water uit het lampet dat Sinclair heeft achtergelaten en gooi het over mijn gezicht, en daarna sla ik mezelf een paar keer op de wangen – een zwakke poging om mezelf klaar te maken voor deze dag. Achter me klinkt een doffe bonk als Percy zich helemaal op het tapijt laat ploffen.

Ik wurm mijn vest over mijn hoofd en laat het op de vloer vallen.

Liggend op zijn rug wijst Percy naar mijn buik. ‘Je hebt daar iets raars zitten.’

‘Wat?’ Ik kijk omlaag. Onder mijn navel zit een veeg knalrode rouge. ‘Nou ja, kijk dan.’

‘Hm, hoe zou dat daar nou terecht zijn gekomen?’ vraag Percy met een grijns terwijl ik op mijn hand spuug en het eraf probeer te boenen.

‘Daar spreekt een heer niet over.’

‘Was het een heer?’

‘Ik zweer het je, Perce, als ik het wist, zou ik het je vertellen.’ Ik neem nog een slok sherry, deze keer rechtstreeks uit de karaf. Als ik die terug op het dressoir wil zetten, mis ik bijna en komt hij wat harder neer dan de bedoeling was. ‘Het is een last, dat weet je toch.’

‘Wat is een last?’

‘Om er zo goed uit te zien. Niemand kan zijn handen van me afhouden.’

Hij lacht met gesloten mond. ‘Arme Monty, wat een beproeving.’

‘Beproeving? Welke beproeving?’

‘Dat iedereen onmiddellijk hartstochtelijk verliefd op je wordt.’

‘Tja, dat kun je ze moeilijk kwalijk nemen. Ik zou op mij verliefd worden als ik mezelf tegenkwam,’ reageer ik met een grijns die half schavuit is, half jongensachtige kuiltjes zo diep dat je er thee in kunt schenken.

‘Even bescheiden als knap.’ Hij kromt zijn rug – een overdreven uitrekgebaar met zijn hoofd tegen het tapijt gedrukt en zijn vingers ineengevlochten boven zijn hoofd. Percy trekt niet vaak de aandacht, maar ’s ochtends vroeg lijkt hij verdomme wel een opera. ‘Ben je klaar voor vandaag?’

‘Dacht ’t wel? Ik heb me niet erg met de voorbereiding bemoeid; mijn vader heeft alles geregeld. Als alles niet klaar was, zou hij ons niet wegsturen.’

‘Is Felicity nog niet uitgeraasd over school?’

‘Ik heb geen flauw idee waar Felicity met haar hoofd zit. Ik snap nog steeds niet waarom we haar moeten meenemen.’

‘Tot Marseille maar.’

‘Na twee allejezus lange maanden in Parijs.’

‘Eén extra zomer met je zus overleef je heus wel.’

Boven ons begint de baby te huilen – de vloerplanken zijn lang niet dik genoeg om het geblèr tegen te houden – en meteen daarna zijn de voetstappen te horen van de kinderjuf die komt aanrennen, als paardenhoeven op de klinkers.

Percy en ik kijken alle twee naar het plafond.

‘Het Monster is wakker,’ zeg ik luchtig. Hoewel het hier gedempt klinkt, dreunt zijn gejank door in mijn toch al zere hoofd.

‘Probeer vooral niet al te blij te klinken dat hij er is.’

Sinds de komst van mijn kleine broertje drie maanden geleden heb ik hem maar nauwelijks gezien, net genoeg om me erover te verbazen, ten eerste hoe vreemd en verschrompeld hij eruitziet, als een tomaat die in de zomer te lang in de zon heeft gelegen, en ten tweede hoe ontzettend goed zo’n verrekte klein opdondertje er al in is mijn hele leven te verpesten.

Ik lik een druppel sherry van mijn duim. ‘Een lastpost is-ie.’

‘Zo’n grote lastpost kan hij nog niet zijn, hij is nog maar zo klein.’ Percy steekt zijn handen omhoog om het te laten zien.

‘Komt zomaar uit het niets…’

‘Ik weet niet of je dat kunt volhouden, uit het niets…’

‘… en huilt vervolgens de godganse dag en maakt ons wakker en ligt in de weg.’

‘Hoe durft-ie.’

‘Iets meer medelijden mag ook wel.’

‘Daar geef je me niet erg veel redenen voor.’

Ik gooi een kussen naar zijn hoofd, en hij is nog veel te slaperig om het op tijd weg te slaan, dus raakt het hem midden in zijn gezicht. Terwijl hij een halfhartige poging doet het kussen terug te gooien schiet ik in de lach en laat me voorover op bed ploffen, met mijn hoofd over de rand zodat mijn gezicht vlak boven dat van hem hangt.

Hij trekt zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Wat een serieus gezicht. Ben je van plan het Monster aan een reizende kermistroep te verkopen in de hoop dat ze hem als hun eigen kind zullen grootbrengen? Met Felicity is het je niet gelukt, maar de tweede keer heb je misschien meer geluk.’

Eerlijk gezegd denk ik op dit moment alleen maar dat deze warharige, lichtelijk overrompelde vroege-ochtend-Percy mijn absolute lievelings-Percy is. Ik denk dat nu Percy en ik dit laatste snoepreisje op het vasteland mogen maken, ik van plan ben het vol te proppen met zo veel mogelijk ochtenden als deze. Ik denk eraan dat ik dit komende jaar het feit dat er een nieuw jaar op zal volgen compleet ga negeren – ik ga zo vaak ik kan woest dronken worden, met mooie meisjes met een vreemd accent rotzooien en daarna naast Percy wakker worden, genietend van het heerlijke gehuppel van mijn hart als ik bij hem ben.

Ik steek mijn hand uit en raak met mijn ringvinger zijn lippen aan. Even overweeg ik om ook te knipogen, wat, ik geef het toe, een tikje overdreven is, maar ik heb altijd al gevonden dat subtiliteiten tijdverspilling zijn. Het geluk is met hen die flirten.

En als Percy nu nog niet weet wat ik voor hem voel, is het zijn eigen stomme schuld dat hij zo’n sukkel is.

‘Ik dacht eraan dat we vandaag vertrekken voor onze grand tour,’ antwoord ik, ‘en ik ben niet van plan om daar een minuut van te vermorsen.’

2

Als we in de eetkamer aankomen, staat het ontbijt op tafel en hebben de bedienden zich al uit de voeten gemaakt. De terrasdeuren staan wijd open waardoor het zachte ochtendlicht dwars over de veranda naar binnen schijnt en de kanten gordijnen naar binnen bollen wanneer de wind ze te pakken krijgt. Het met goud versierde krulwerk glanst als dauw in de warme gloed.

Moeder ziet eruit alsof ze al uren op is, in een blauwe jesuit en met haar prachtige donkere haar opgestoken in een keurige wrong. Ik haal mijn vingers door mijn haar om het opzettelijk warrige kapsel te creëren dat ik meestal draag, aantrekkelijk op de manier van ‘zo zag het eruit toen ik wakker werd’. Tegenover mijn moeder zitten Percy’s oom en tante, zwijgend en met een serieus gezicht. Op tafel staat genoeg eten voor een heel leger, maar mijn moeder prikt alleen in een gekookt ei dat in een Delfts blauw eierdopje voor haar staat – ze doet dapper haar best om haar figuur van vóór het Monster terug te krijgen – en Percy’s voogden nuttigen beiden niet meer dan een kop koffie. Ook Percy en ik zullen waarschijnlijk nauwelijks een bres in de berg eten slaan; mijn maag weigert tot nu toe stil te blijven zitten en Percy is nogal pietluttig met eten. Sinds een jaar eet hij geen vlees meer, als een soort verlengde vastenperiode. Hij beweert dat hij het doet omdat het zo gezond is, maar nog steeds ligt hij vaker ziek op bed dan ik. Het is lastig om medelijden met hem te hebben, want ik heb hem vanaf het begin af aan gezegd dat ik het een absurd dieet vind, tenzij hij met een betere reden komt.

Zodra we de kamer binnenkomen, steekt Percy’s tante hem haar hand toe, die hij aanpakt. Ze hebben hetzelfde zachte gezicht – met een slanke neus en fijne beenderen – als Percy’s vader op portretten heeft, alleen heeft Percy dikke zwarte krullen die pruiken, staartjes of alles wat ook maar een beetje modieus is vrijwel onmogelijk maken. Percy woont al zijn hele leven bij zijn oom en tante, namelijk sinds zijn vader met moeraskoorts en een zuigeling wiens huid de kleur van sandelhout had van het familielandgoed op Barbados terugkeerde en enkele dagen later overleed. Gelukkig voor Percy hebben zijn oom en tante hem in huis genomen. En gelukkig voor mij, want anders waren we elkaar misschien nooit tegengekomen. Een lot erger dan de dood, als je het mij vraagt.

Mijn moeder kijkt op als we binnenkomen, en de rimpeltjes bij haar ooghoeken verdwijnen alsof ze kreukels in het tafellinnen gladstrijkt. ‘En de heren zijn ook wakker.’

‘Goedemorgen, moeder.’

Voordat hij gaat zitten maakt Percy een kleine buiging naar haar, alsof hij een officiële gast is. Het is een belachelijk gebaar van een jongen die ik beter ken dan mijn zus en broertje. En die ik bovendien een stuk aardiger vind.

Genoemde zus laat in niets blijken dat ze onze binnenkomst heeft opgemerkt. Ze heeft een van haar amoureuze romannetjes tegen een kristallen jampot neergezet, met een vork tussen de bladzijden om het open te houden.

‘Daar rotten je hersens door weg, Felicity,’ zeg ik terwijl ik op de stoel naast haar neerplof.

‘Niet zo snel als van gin,’ antwoordt ze zonder op te kijken.

Mijn vader is – goddank – afwezig.

‘Felicity,’ sist mijn moeder haar over de tafel heen toe. ‘Misschien moet je aan tafel je bril afzetten.’

‘Ik heb hem nodig om te kunnen lezen,’ zegt Felicity met haar ogen nog steeds strak op haar flutboekje gericht.

‘Je hoort helemaal niet te lezen. We hebben gasten.’

Felicity likt aan haar vinger en slaat de bladzijde om. Moeder staart boos naar het bestek. Ik pak een sneetje toast uit een zilveren toastrekje en ga er eens goed voor zitten. Het is altijd prettig als Felicity de volle laag krijgt in plaats van ikzelf.

Mijn moeder werpt Percy over tafel een blik toe – zijn tante plukt aan de nogal opvallende brandplek die een sigaar op zijn manchet heeft achtergelaten – en zegt daarna op vertrouwelijke toon tegen mij: ‘Een van de dienstmeisjes vond vanochtend een broek van je in het klavecimbel. Volgens mij was het dezelfde broek die je gisteravond droeg toen je het huis uit ging.’

‘Dat is… vreemd.’ Ik dacht dat ik hem lang voordat we thuiskwamen al was kwijtgeraakt. Plotseling herinner ik me vaag dat ik me uitkleedde terwijl Percy en ik in de kleine uurtjes door de salon wankelden en dat ik een spoor van op de vloer gegooide kleren achterliet, als omgevallen bomen in een bos. ‘Ze had niet toevallig ook een schoen gevonden?’

‘Had je ze graag mee gewild?’

‘Ik heb er vast al genoeg.’

‘Ik wou dat je in elk geval even had gekeken wat er is opgestuurd.’

‘Waarom? Als ik iets vergeten ben, kan ik het laten nasturen, en in Parijs kopen we toch nieuwe kleren.’

‘Het voelt niet prettig om jouw mooie spullen op te sturen naar een of ander onbekend Frans appartement met personeel dat ik niet ken.’

‘Vader heeft het appartement geregeld, en ook het personeel. Dus als u er ongerust over bent, moet u er met hem over praten.’

‘Ik ben er ongerust over dat jullie een jaar lang met zijn tweeën door Europa reizen.’

‘Tja, die zorgen had u beter wat eerder kunnen ventileren dan op de dag dat we vertrekken.’

Mijn moeder trekt een zuinig mondje en begint weer in haar ei te prikken.

Als je het over de duivel hebt… Plotseling verschijnt mijn vader in de deuropening van de eetkamer. Mijn hart slaat op hol en ik neem snel een hap van mijn toast, alsof het eten me onzichtbaar zal maken terwijl zijn blik over tafel dwaalt. Zijn goudblonde haar is strak naar achteren gekamd en in een keurig staartje gebonden, zoals mijn haar er misschien uit zou kunnen zien als het niet zo ongeveer altijd door de vingers van geïnteresseerde derden door de war werd gemaakt.

Ik weet meteen dat hij hier voor mij is, maar hij richt zijn aandacht eerst heel even op mijn moeder – precies lang genoeg om haar een kus op haar kruin te geven – en daarna op mijn zus. ‘Felicity, zet onmiddellijk die bril af.’

‘Zonder bril kan ik niet lezen,’ zegt ze zonder op te kijken.

‘Aan de ontbijttafel hoor je niet te lezen.’

‘Vader…’

‘Zet hem onmiddellijk af of ik breek hem in tweeën. Henry, ik wil even met je praten.’

Mijn voornaam uit mijn vaders mond te horen steekt me zo dat ik mijn gezicht vertrek alsof het echt pijn doet. We delen dat afschuwelijke ‘Henry’, en telkens als hij de naam uitspreekt, verschijnt er een tandenknarsende grimas op zijn gezicht, alsof hij hartgrondig spijt heeft me ooit zo genoemd te hebben. Ik had bijna verwacht dat hij en mijn moeder het Monster ook ‘Henry’ zouden noemen, in de hoop daarmee de naam door te geven aan iemand die nog wel een kans maakt hem waard te blijken.

‘Waarom kom je niet even zitten om samen met ons te ontbijten?’ zegt mijn moeder.

Mijn vader heeft zijn handen op haar schouders gelegd, en zij legt die van haar erbovenop en probeert hem op de lege stoel aan haar andere kant te trekken, maar hij rukt zich los. ‘Ik wil onder vier ogen met Henry spreken.’ Bijna zonder hen aan te kijken knikt hij even naar Percy’s oom en tante; een fatsoenlijke begroeting is er voor leden van de lagere adel niet bij.

‘De jongens vertrekken vandaag,’ probeert mijn moeder nog.

‘Dat weet ik. Waarom zou ik anders met Henry willen spreken?’ Er komt een frons mijn kant op. ‘Nu, als je het niet erg vindt.’

Ik gooi mijn servet op tafel en volg hem de kamer uit. Terwijl ik langs Percy loop, kijkt hij even naar me en om zijn lippen verschijnt een meevoelende glimlach. De vage sproetjes onder zijn ogen gaan omhoog. In het voorbijgaan sla ik hem liefdevol tegen het achterhoofd.

Ik loop achter mijn vader aan zijn werkkamer in. De ramen zijn opengegooid en de kanten gordijnen tekenen een rasterwerk van schaduwen op de vloer. Uit de tuin waait de weeë geur van verwelkende lentebloesems naar binnen. Vader gaat achter zijn bureau zitten en bladert door de stapeltjes papieren die erop liggen. Heel even denk ik dat hij weer aan het werk zal gaan en dat ik hier dus als een imbeciel naar hem moet gaan zitten kijken. Ik neem een ingecalculeerd risico door naar de cognac op het dressoir te grijpen, maar mijn vader zegt ‘Henry’ en ik stop meteen.

‘Ja, vader.’

‘Herinner je je meneer Lockwood?’

Pas nu ik opkijk, dringt tot me door dat er al iemand naast de haard staat: een geleerd uitziend keurig heertje. Hij heeft rossig haar en rode wangen en zijn kin wordt gesierd door een vlassig baardje. Ik was zo op mijn vader gericht dat ik hem helemaal niet had opgemerkt.

Meneer Lockwood maakt een korte buiging naar me, waardoor zijn bril over zijn neus omlaagzakt. ‘Mijnheer. We zullen elkaar de komende maanden vast beter leren kennen, aangezien we samen reizen.’

Het liefst zou ik over zijn gespschoenen braken, maar ik hou me in. Ik wilde helemaal geen gouverneur, vooral niet omdat ik niet geïnteresseerd ben in alle geleerde dingen die een gouverneur zijn pupillen hoort bij te brengen, en ook omdat ik prima in staat ben mijn eigen pleziertjes te regelen, zeker met Percy erbij.

Vader stopt de papieren waarmee hij zat te rommelen in een leren mapje en geeft dat aan Lockwood. ‘De benodigde documenten. Paspoorten, kredietbrieven, gezondheidsattesten, introductiebrieven aan mijn relaties in Frankrijk.’

Terwijl Lockwood het mapje in zijn jaszak steekt, draait mijn vader, die met een elleboog op het bureau leunt, zich naar mij om. Ik schuif mijn handen tussen mijn benen en de bank.

‘Ga rechtop zitten,’ snauwt hij. ‘Zonder kromme rug ben je al klein genoeg.’

Met meer moeite dan het zou moeten kosten recht ik mijn schouders en kijk ik hem aan. Hij fronst, en bijna meteen zak ik weer in.

‘Waarover denk je dat ik je wil spreken, Henry?’ vraagt hij.

‘Ik weet het niet, vader.’

‘Nou, waag eens een gok.’

Hoewel ik weet dat het een vergissing is, sla ik mijn ogen neer. Ik kan het niet helpen.

‘Kijk me aan als ik tegen je praat.’

Opnieuw til ik mijn hoofd op, en deze keer staar ik naar een plek vlak boven zijn kruin zodat ik hem niet aan hoef te kijken. ‘Wilt u het over mijn jaar in het buitenland hebben?’

Hij slaat zijn ogen ten hemel, heel eventjes maar, maar lang genoeg om me het gevoel te geven dat ik een vervloekte dwaas ben, en meteen laait mijn woede op – waarom zo’n voor de hand liggende vraag stellen als hij me toch alleen maar wil bespotten zodra ik antwoord geef? – maar ik hou mijn mond. Er hangt een preek in de lucht als een naderende onweersbui.

‘Ik wil er zeker van zijn dat de voorwaarden van deze grand tour vóór je vertrek duidelijk zijn. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het dwaasheid is dat je moeder en ik je sinds je van Eton weggestuurd bent niet nog veel strakker houden. Maar tegen beter weten in gun ik je dit ene jaar om je zaakjes voor elkaar te krijgen. Begrijp je me?’

‘Ja, vader.’

‘Meneer Lockwood en ik hebben besproken wat in onze ogen de beste gedragsregels zullen zijn tijdens je verblijf in het buitenland.’

‘Gedragsregels?’ herhaal ik terwijl ik van de een naar de ander kijk. Tot dit moment had ik gedacht dat we het er stilzwijgend over eens waren dat ik dit komende jaar zou mogen doen wat ik wilde, dus met alleen een gouverneur om alle irritante zaken zoals verblijf en eten te regelen, maar verder alle vrijheid voor Percy en mij.

Meneer Lockwood schraapt nogal gewichtig zijn keel en stapt in het licht dat door het raam naar binnen valt, maar doet knipperend met zijn ogen vanwege de felle zon meteen weer een stap terug. ‘Uw ouders hebben mij als uw gouverneur aangesteld en daarmee uw welzijn in mijn handen gelegd. Ik ben van plan die taak zeer serieus te vervullen. Uw vader en ik hebben uw situatie besproken, en onder mijn leiding zal er niet worden gegokt, gaat tabak op rantsoen en zijn sigaren uit den boze.’

Hm, dit klinkt steeds minder goed.

‘Geen bezoeken aan drankholen vol zondigheid,’ vervolgt hij, ‘of wat voor smerig etablissement dan ook. Niet bekvechten, geen ongepaste relaties met leden van de andere sekse. Geen ontucht. Geen luiheid of overmatig uitslapen.’

Zo langzamerhand voelt het alsof hij achter elkaar de zeven doodzonden opsomt, op volgorde van toenemende aantrekkelijkheid.

‘En,’ zegt hij terwijl hij de laatste nagel in mijn doodskist slaat, ‘alcoholische dranken slechts met mate.’

Ik sta al op het punt luidkeels te protesteren, maar dan zie ik de strenge blik van mijn vader.

‘En ik laat alles geheel aan meneer Lockwoods oordeel over,’ zegt hij. ‘Tijdens jullie reis spreekt hij namens mij.’

Dat is wel het laatste waar ik behoefte aan heb tijdens mijn grand tour: een surrogaatvader.

‘Wanneer wij elkaar terugzien,’ vervolgt hij, ‘verwacht ik dat je nuchter, stabiel en’ – hij werpt een blik op Lockwood alsof hij niet goed weet hoe hij dit tactvol onder woorden moet brengen – ‘toch op zijn minst discreet zult zijn. Er moet een einde komen aan je belachelijke, kinderachtige geroep om aandacht, en na terugkeer zul je je voortaan samen met mij bezighouden met het beheer van het landgoed en je toekomst als adellijke jongeman…’

Ik heb nog liever dat mijn ogen er met een vork uit geprikt en aan me gevoerd worden, maar het lijkt me beter om dat niet tegen hem te zeggen.

‘Samen met uw vader heb ik uw route bepaald,’ zegt Lockwood terwijl hij een notitieboekje uit zijn zak haalt en er met zijn ogen half toegeknepen in tuurt. ‘We beginnen de zomer in Parijs…’

‘Ik heb daar een aantal collega’s van wie ik graag wil dat je ze bezoekt,’ interrumpeert mijn vader. ‘Kennissen die belangrijk voor je zullen zijn zodra jij eenmaal de leiding over het landgoed hebt. En ik heb geregeld dat je onze vriend de ambassadeur, lord Robert Worthington, en zijn echtgenote naar een bal in Versailles zult vergezellen. Breng me niet in verlegenheid.’

‘Wanneer heb ik u ooit in verlegenheid gebracht?’ mompel ik.

Zodra ik de woorden gezegd heb, voel ik dat we alle twee door ons mentale archief bladeren, op zoek naar alle incidenten waarin ik mijn vader heb beschaamd. Het is een omvangrijke catalogus. Toch zegt geen van ons dat hardop. Niet met meneer Lockwood in de buurt.

Lockwood kiest ervoor de ongemakkelijke stilte nogal onbeholpen te verbreken door te doen alsof die er helemaal niet is. ‘Van Parijs reizen we verder naar Marseille, waar we uw zuster, mejuffrouw Montague, bij haar school zullen afleveren. Tot daar heb ik onze accommodatie alvast geregeld. De winter zullen we in Italië doorbrengen – ik heb Venetië, Florence en Rome voorgesteld, en daar is uw vader het mee eens – en daarna volgt Genève of Berlijn, afhankelijk van de hoeveelheid sneeuw die er in de Alpen is gevallen. Tijdens onze terugreis zullen we uw zuster ophalen, en voor de zomer bent u alle twee weer thuis. Meneer Newton zal op eigen gelegenheid doorreizen naar Nederland om daar naar school te gaan.’

Het is warm in de kamer en dat maakt me nukkig. Of misschien heb ik recht op wat nukkigheid omdat deze hele preek een wel erg bars afscheid is en ik nog steeds lichtelijk in paniek ben vanwege het feit dat Percy aan het eind van dit jaar verdomme rechten gaat studeren in Nederland en ik hem voor het eerst van mijn leven echt zal moeten missen.

Maar dan kijkt mijn vader me met een ijzige blik aan.

Ik sla mijn ogen neer. ‘Best.’

‘Pardon?’

‘Ja, vader.’

Met zijn handen gevouwen voor zich kijkt mijn vader me streng aan. Even zeggen we beiden niets. Buiten op de oprijlaan maant een van de huisbedienden een staljongen om op te schieten. Een merrie hinnikt.

‘Meneer Lockwood,’ zegt mijn vader, ‘mag ik alstublieft een moment alleen met mijn zoon?’

Onmiddellijk spannen al mijn spieren zich aan.

Op weg naar de deur blijft meneer Lockwood even naast me staan en geeft me een klap op de schouder die zo stevig is dat ik ervan schrik. Ik had een mep van een heel andere kant verwacht, die bovendien een stuk minder vriendelijk was. ‘We gaan er een geweldige tijd van maken, mijnheer,’ zegt hij. ‘U zult poëzie en symfonieën horen en de mooiste schatten zien die het vasteland te bieden heeft. Het wordt een culturele ervaring die u voor de rest van uw leven zal vormen.’

Lieve. Hemel. Het noodlot heeft nu echt, in de gestalte van meneer Lockwood, mijn kleren ondergekotst.

Terwijl Lockwood de deur achter zich dichtdoet, beweegt mijn vaders hand in mijn richting. Zonder het te willen krimp ik ineen, maar hij pakt alleen de cognac van het dressoir en schuift die buiten mijn bereik. Mijn god, het wordt tijd dat mijn hoofd weer helder wordt.

‘Dit is de laatste kans die ik je geef, Henry.’ Iets van zijn oude Franse accent schemert door, zoals altijd wanneer hij zich kwaad maakt. Die wat zachtere klinkers zijn meestal de eerste waarschuwing, en bijna hou ik alvast preventief mijn handen voor mijn gezicht. ‘Zodra je weer thuis bent, beginnen we met het werk aan het landgoed. Samen. Je gaat met me mee naar Londen om te zien wat daar de plichten van een man van adel zijn. En als het je niet lukt om volwassen genoeg bij ons terug te komen, kun je beter wegblijven. Dan is er in deze familie geen plek meer voor jou, en ook geen geld meer. Dan lig je eruit.’

Precies op tijd steekt de onterving haar lelijke kop op. Maar nadat hij er jarenlang mee gedreigd heeft – ‘gedraag je, verman je, hou op met ’s nachts jongens door je slaapkamerraam naar binnen laten klimmen of anders…’ – weten we voor het eerst alle twee dat hij het deze keer meent. Omdat hij tot een paar maanden geleden behalve mij niemand had om het landgoed aan na te laten die het ook in de familie zou houden.

Boven begint het Monster te blèren.

‘Laat horen dat je me begrijpt, Henry,’ snauwt mijn vader, en ik dwing mezelf om hem weer aan te kijken.

‘Ja, vader. Ik begrijp u.’

Hij slaakt een lange zucht en perst daarna teleurgesteld zijn lippen op elkaar als een man die zojuist het onherkenbare resultaat te zien heeft gekregen van een in opdracht uitgevoerd portret van hemzelf. ‘Ik hoop dat je op een dag een zoon zult hebben die net zo’n luie profiteur is als jij. En vooruit nu, er staat een rijtuig op je te wachten.’

Ik vlieg overeind, klaar om deze snikhete kamer uit te vluchten, maar ben nog niet ver gekomen als hij roept: ‘Nog één ding.’

Ik draai me om in de hoop dat we dit laatste ding op een afstandje met elkaar kunnen bespreken, maar hij kromt zijn vinger totdat ik toegeef en weer naar hem terugloop. Het is moeilijk om zo dicht bij hem te zijn zonder het gevoel te krijgen dat ik weg moet duiken. Hij werpt een blik op de deur en hoewel Lockwood allang verdwenen is, zegt hij zacht tegen me: ‘Als ik ook maar de kleinste aanwijzing krijg dat je met jongens rotzooit, tijdens je reis of na thuiskomst, onterf ik je. Voorgoed. Geen discussie over mogelijk.’

En dat is ons hele afscheid.

Buiten voelt de zon als een persoonlijke belediging. De lucht is vochtig; aan de horizon pakken dreigende staalgrijze wolken zich samen. De heggen aan weerskanten van onze oprijlaan glinsteren van de dauw; de naar de zon gekeerde blaadjes trillen wanneer de wind erdoorheen blaast. Het grind knerpt onder de hoeven van de paarden, die al ingespannen zijn en onrustig wachten op ons vertrek.

Percy staat naast het rijtuig, met zijn rug naar het huis, waardoor ik eventjes onopgemerkt naar zijn kont kan staren. Niet dat het een bijzonder opmerkenswaardige kont is, maar het is die van Percy, en dat maakt hem het opmerken meer dan waard. Hij geeft aanwijzingen aan een van de knechten die onze laatste spullen in het rijtuig laden – dat wil zeggen de bagage die niet vooruit is gestuurd. ‘Die hou ik bij me,’ zegt hij met uitgestoken armen.

‘Er is nog ruimte over, mijnheer.’

‘Dat weet ik. Maar ik heb hem gewoon liever bij me.’

De knecht geeft het op en overhandigt Percy zijn vioolkist, het enige wat zijn vader hem heeft nagelaten. Percy drukt de kist tegen zich aan alsof hij bang was dat hij hem nooit meer terug zou zien.

‘Zijn je oom en tante vertrokken?’ roep ik terwijl ik over de oprijlaan naar hem toe loop.

Hij stopt met het strelen van zijn vioolkist en kijkt op. ‘Ja, we hebben keurig afscheid genomen. Wat moest je vader nou?’

‘O, hetzelfde als altijd. Hij zei dat ik niet te veel harten moet breken.’ Ik wrijf over mijn slapen. Achter mijn ogen nestelt zich een bonkende hoofdpijn. ‘Jezus, wat is dat licht fel. Gaan we al bijna?’

‘Daar zijn je moeder en Felicity.’ Percy knikt in de richting van het bordes, waar de twee silhouetten tegen de witte stenen afsteken alsof ze uit papier geknipt zijn. ‘Je kunt maar beter gedag gaan zeggen.’

‘Een kusje op de goede afloop?’

Ik buig me al naar voren, maar Percy schuift lachend de vioolkist tussen ons in. ‘Leuk geprobeerd, Monty.’

Het is lastig die steek te negeren.

Felicity ziet er zoals gewoonlijk chagrijnig en onaantrekkelijk uit, met haar gezicht gefronst tegen de zon. Ze heeft haar knijpbril voor in het jak van haar reiskostuum geschoven – mijn moeder heeft het misschien niet gemerkt, maar ik zie de vorm van de ketting door de stof heen. Nog maar nauwelijks vijftien en ze ziet er al als een ouwe vrijster uit.

‘Alsjeblieft,’ zegt mijn moeder tegen haar, hoewel Felicity naar de zon staart alsof ze liever blind wordt dan naar moederlijk advies te luisteren. ‘Ik wil geen brieven van de school over je krijgen.’

Dat ze naar die etiquetteschool moet, zit er al een hele tijd aan te komen, maar Felicity is er nog steeds zo chagrijnig over dat je bijna zou denken dat ze niet al haar hele leven probeert te bewijzen dat als een van hun kinderen behoefte had aan ontwikkeling, zij het was. Tegendraads als ze is, heeft ze jarenlang gesmeekt te mogen doorleren en nu ze eindelijk een opleiding in de schoot geworpen krijgt, heeft ze haar hakken in het zand gezet als een koppige ezel.

Moeder spreidt haar armen. ‘Felicity, geef me een afscheidskus.’

‘Liever niet,’ antwoordt Felicity en ze stampt de treetjes van het bordes af om naar het rijtuig te lopen.

Mijn moeder zucht door haar neus, maar laat haar gaan. Daarna keert ze zich om naar mij. ‘Je schrijft toch?’

‘Natuurlijk.’

‘Drink niet te veel.’

‘Kunt u “te veel” misschien definiëren?’

‘Henry,’ zegt ze met dezelfde zucht achter haar woorden als toen Felicity wegstormde. Zo’n zucht van: wat moeten we toch met jou? Die ken ik maar al te goed.

‘Juist. Ja. Zal ik niet doen.’

‘Probeer je te gedragen. En val Felicity niet lastig.’

‘Moeder. Ik ben het slachtoffer. Zij valt míj lastig.’

‘Ze is vijftien.’

‘De gemeenste leeftijd die er is.’

‘Probeer een heer te zijn, Henry. Probeer het gewoon.’ Ze kust me op de wang en geeft daarna een klopje op mijn arm, alsof ik een hond ben. Haar rokken ruisen over de stenen wanneer ze zich omdraait en het huis weer in loopt, en ik loop met één hand voor mijn ogen tegen de zon over de oprijlaan de andere kant op.

Ik hijs mezelf in het rijtuig, en de livreiknecht doet het portier achter me dicht. Percy’s vioolkist ligt op zijn knieën en hij speelt met de sluitingen. Felicity zit weggedoken in een hoekje, alsof ze probeert zo ver mogelijk bij ons vandaan te blijven. Ze is al aan het lezen.

Ik schuif op de bank naast Percy en haal mijn pijp uit mijn zak.

Felicity rolt zo uitgebreid met haar ogen dat ze een spectaculair uitzicht op de binnenkant van haar schedel moet hebben. ‘Broer, we zijn nog niet eens het land uit. Ga alsjeblieft nog niet roken.’

‘Fijn om jou erbij te hebben, Felicity.’ Ik klem de pijp tussen mijn tanden en vis in mijn zak naar mijn tondeldoosje. ‘Vertel nog eens waar we je ook alweer aan de straat mogen zetten.’

‘Wil je zo graag meer ruimte in de koets voor je jongensharem?’

Ik trek een gezicht en zij duikt weer in haar boek, nog zelfgenoegzamer dan eerst.

Het portier van de koets gaat open en meneer Lockwood klautert naar binnen om naast Felicity te gaan zitten. Daarbij stoot hij zijn hoofd tegen de rand. Felicity schuift nog iets verder haar hoekje in.

‘Zo, heren. Dame.’ Hij poetst zijn bril met de slip van zijn jas, zet hem weer op en schenkt ons vervolgens iets wat volgens mij een glimlach zou moeten voorstellen, maar er door al die tanden uitziet als de grijns van een verlegen haai. ‘Volgens mij zijn we klaar om te vertrekken.’

De livreiknecht fluit en daarna springt het rijtuig plotseling met krakende assen naar voren. Percy legt een hand op mijn knie om niet te vallen.

En dan zijn we op weg.

3

Het grote, tragische liefdesverhaal van Percy en mij is niet groot en ook niet echt een liefdesverhaal, en het is alleen maar tragisch omdat het helemaal van één kant komt. Ook is het geen reusachtig rotsblok van een probleem dat me al in de weg zit sinds ik een jongetje was, zoals je misschien zou verwachten. Nee, het is gewoon het verhaal van twee mensen die hun hele leven al belangrijk voor elkaar zijn, en dat dan plotseling, zomaar op een ochtend, zonder dat het de bedoeling is, een van hen wakker wordt en ontdekt dat die belangrijke rol opeens groter is geworden en is veranderd in het intense verlangen om zijn tong in de mond van de ander te steken.

Een lange, langzame aanloop gevolgd door een abrupte dreun.

Maar het verhaal over Percy mij – de vertelling sans liefde en tragiek – duurt al een eeuwigheid. Voor zo lang als ik me kan herinneren maakt Percy deel uit van mijn leven. Al sinds we net konden lopen hebben we samen paardgereden, gejaagd, gezonnebaad en gefeest, we hebben gevochten en het weer goed gemaakt en samen het platteland van Cheshire onveilig gemaakt. Al onze eerste keren hebben we met elkaar gedeeld: eerste tand eruit, eerste gebroken bot, eerste schooldag, de eerste keer ooit dat we hoteldebotel waren van een meisje (hoewel ik wat mijn verliefdheden betreft altijd mededeelzamer en hartstochtelijker ben geweest dan Percy). De eerste keer dronken, toen we uit de Bijbel moesten lezen tijdens de paasdienst in onze parochie maar we van tevoren van de wijn dronken die we hadden gejat. We waren nog net nuchter genoeg om te denken dat we het heel subtiel verborgen konden houden en net tipsy genoeg om ongeveer zo subtiel te zijn als een symfonieorkest.

Zelfs mijn allereerste kus – die teleurstellend genoeg niet met Percy was – kreeg op een zijdelingse manier uiteindelijk met hem te maken. Tijdens het kerstfeest dat mijn vader gaf in het jaar dat ik dertien werd, had ik Richard Peele gekust, en hoewel ik het best een prima kus vond, voor zover dat van toepassing is bij eerste kussen, krabbelde hij achteraf terug en vertelde zijn ouders, alle jongens uit Cheshire en wie er verder maar wilde luisteren dat ik verdorven was en mezelf aan hem had opgedrongen, wat niet waar was, en ik wil graag gezegd hebben dat ik mezelf nog nooit aan iemand heb opgedrongen. (Ook wil ik graag gezegd hebben dat alle keren daarna dat Richard Peele en ik een nummertje hebben gemaakt, het initiatief altijd van hem kwam. Ik heb altijd alleen maar bereidwillig meegedaan.) Mijn vader dwong me om de familie Peele mijn verontschuldigingen aan te bieden, en zelf gaf hij hun het ‘wel meer jongens rotzooien op die leeftijd wat met elkaar’-praatje – dat hij door de jaren heen tamelijk vaak heeft moeten gebruiken, hoewel het ‘op die leeftijd’-gedeelte steeds minder relevant wordt. En toen ze weer vertrokken waren, sloeg hij me zo hard dat ik sterretjes zag.

Vervolgens liep ik weken rond met een lelijke blauwe plek en rode vlekken van schaamte, en iedereen keek me besmuikt aan en maakte binnen gehoorsafstand gemene opmerkingen, en ik begon er zo langzamerhand van overtuigd te raken dat ik al mijn vrienden van me had vervreemd vanwege iets waar ik niets aan kon doen. Maar de volgende keer dat de jongens in de stad gingen biljarten, stootte Percy Richard zo hard met zijn keu tegen het gezicht dat hij een tand kwijtraakte. Percy verontschuldigde zich alsof het een ongelukje was geweest, maar het was overduidelijk vergelding. Percy had namens mij wraak genomen terwijl niemand anders het voor me op durfde te nemen.

Percy is gewoon altijd belangrijk voor me geweest, al lang voordat ik zo hard voor hem viel dat je de dreun mijlenver kon horen. Maar pas sinds kort sta ik opeens met mijn mond vol tanden als zijn knie onder een pubtafeltje per ongeluk de mijne raakt. De zwaartekracht tussen ons is maar een fractie verschoven, maar plotseling staan al mijn sterren uit het lood, vliegen planeten uit hun baan en moet ik hulpeloos, zonder plattegrond of duidelijk aangegeven doel, mijn weg zien te vinden door het verwarrende terrein van verliefd zijn op je beste vriend.

Als heel Engeland in zee zou zinken en ik de enige boot bezat, met ruimte voor nog één ander, dan zou ik Percy redden. En als hij al verdronken was, zou ik waarschijnlijk niemand redden. Het zou voor mij ook weinig zin hebben om nog ergens heen te gaan. Hoewel ik wel zou volhouden, want de kans zou groot zijn dat ik in Frankrijk aanspoelde, en van wat ik me herinner van de zomer die we daar met het gezin doorbrachten toen Felicity en ik nog klein waren, wonen er prachtige vrouwen in Frankrijk. En ook aantrekkelijke jongens, die vaak erg strakke broeken dragen, hoewel ik daarover op mijn elfde nog geen duidelijk standpunt had ingenomen.

Terwijl we over het kanaal naar Calais zeilen, is dat waar ik aan denk: Percy en ik, en dat Engeland achter ons in zee zakt, en ook aan Franse jongens en hun strakke broeken, en verdraaid, ik kan niet wachten tot we in Parijs zijn. Ook ben ik misschien een beetje dronken. Voordat we uit Dover vertrokken, heb ik een fles gin uit een bar achterovergedrukt, en die geven Percy en ik het afgelopen uur telkens weer aan elkaar door. Er zitten nog een paar slokjes in.

Felicity heb ik niet meer gezien sinds we aan boord van de pakketboot zijn gegaan, en Lockwood eigenlijk ook niet; terwijl we in Dover wachtten tot een storm voorbij was getrokken, besteedde hij zijn tijd vooral aan zich druk maken over bagage, reispapieren en correspondentie. En toen we uiteindelijk de haven uit voeren, had onze gouverneur het vooral druk met over de reling hangen en braken, en wij hadden het druk met hem uit de weg gaan. Die twee activiteiten sloten perfect op elkaar aan.

Voor het schip zijn de zee en de lucht precies even spookachtig grijs, maar door de mist heen kan ik net de eerste tekenen zien van de haven die ons naderbij wenkt: een rij gouden lichtjes die als een ketting langs de onzichtbare kustlijn liggen. De golven zijn ruw, en met onze ellebogen op de reling geleund botsen Percy en ik telkens weer met onze schouders tegen elkaar. Als het even erg ruig wordt en hij zijn evenwicht verliest, grijp ik mijn kans om zijn hand te pakken en hem weer overeind te hijsen. Ik ben inmiddels een groot geleerde in het bedenken van schijnbaar onschuldige trucs om zijn huid tegen de mijne te kunnen voelen.

Het is de eerste keer sinds Cheshire dat we echt alleen zijn, en ik ben vooral bezig geweest om hem op de hoogte te stellen van de tirannieke beperkingen waaraan Lockwood en mijn vader ons hebben onderworpen. Met zijn vuisten op elkaar op de reling en zijn kin erbovenop luistert Percy naar me. Als ik uitgepraat ben, geeft hij me zwijgend de fles gin aan. Ik gris hem uit zijn hand met de bedoeling hem leeg te drinken, maar ontdek dat hij me voor is geweest. ‘Klootzak.’ Hij lacht en ik gooi de fles in het grijze water, waar hij even blijft dobberen voordat hij door de boeggolf van het schip naar beneden wordt gezogen. ‘Hoe kan het dat wij de enige gouverneur hebben weten in te huren die fel gekant is tegen alles wat de werkelijke bedoeling van de grand tour is?’

‘En die is… Help me eens herinneren?’

‘Sterkedrank en losbandige vrouwen.’

‘Zo te horen wordt het eerder waterige wijn bij het eten en daarna in de slaapkamer jezelf ter hand nemen.’

‘Daar is niks mis mee. Als de lieve Heer niet had gewild dat mannen zichzelf verwenden, zouden we wel haken hebben in plaats van handen. Maar toch, ik ben liever niet van nu tot aan september mijn enige gezelschap. Jezus, dit wordt een ramp.’ Ik kijk hem aan, hopend een mate van wanhoop te zien die zich op zijn minst op een vergelijkbaar niveau bevindt als die van mij – ik dacht dat we het er allemaal over eens waren dat dit jaar bedoeld was om Percy en mij nog even te laten doen waar we zin in hebben voordat hij straks rechten gaat studeren en ik stenen in mijn zakken stop en in de oceaan spring – maar in plaats daarvan kijkt hij irritant tevreden. ‘Wacht ’ns even, je bent toch niet enthousiast over al die culturele onzin?’

‘Ik ben niet… níét enthousiast.’ En daarna glimlacht hij naar me. Het is waarschijnlijk verontschuldigend bedoeld, maar het ziet er heel erg enthousiast uit.

‘Nee, nee, nee, op dit punt moet je aan mijn kant staan! Lockwood is tirannie en onderdrukking en dat soort dingen! Laat je niet verleiden door zijn beloftes over poëzie en symfonieën en… Lieve hemel, moet ik de hele reis lang worden blootgesteld aan muziek?’

‘Dat gaat zeker gebeuren. En het enige waar je een nog grotere hekel aan zult hebben dan naar de door Lockwood uitgekozen muziek luisteren, wordt naar mij luisteren terwijl ik over die muziek praat. Soms zal ik met Lockwood over muziek praten en jij zult het vreselijk vinden. Je zult moeten luisteren terwijl Lockwood en ik woorden gebruiken zoals “atonaal”, “chromatische toonladder” en “cadenza”.’

‘Et tu?’

‘Ai, moet je jou nou toch horen met je Latijnse vocabulaire. Dus Eton was toch niet helemaal parels voor de zwijnen.’

‘Dat was Latijn én geschiedenis, dus pak aan. Met mijn algemene ontwikkeling is niks mis.’ Ik kijk naar Percy – of om precies te zijn: ik kijk naar hem op. Percy is langer dan gemiddeld en ik word niet gehinderd door een overdreven lengte, dus hoewel ik zweer dat er een tijd is geweest dat we even lang waren, ligt die nu al een eeuwigheid in het verleden. Tegenwoordig heeft hij van ons tweeën het voordeel op grote hoogte. Wat trouwens voor de meeste mannen en ook voor sommige dames geldt; Felicity is bijna net zo groot als ik, wat vreselijk gênant is.

Percy schuift een flap van mijn kraag die door de wind verkeerd is geblazen weer op zijn plek, waarbij zijn vingers heel even langs mijn blote huid strijken. ‘Hoe dacht jij dan dat dit jaar zou zijn? Alleen maar gokholen en hoerenkasten? Daar krijg je genoeg van, hoor. Ontucht met onbekenden in naar pis stinkende steegjes verliest op den duur zijn bitterzoete charme.’

‘Nou ja, ik dacht dat het vooral wij tweeën zou zijn.’

‘Ontucht plegend in steegjes?’

‘Nee, idioot, maar… wij tweeën. Die doen waar we zin in hebben.’ Het voelt als een ingewikkelde dans om de wijze waarop ik het verwoord te perfectioneren zonder mijn hart geweld aan te doen. ‘Samen.’

‘Dat gebeurt heus nog wel.’

‘Ja, maar ik bedoel, het is het laatste jaar voordat jij rechten gaat studeren en ik voor mijn vader ga werken, en daarna zullen we elkaar niet meer zo vaak zien.’

‘Ja. Rechten studeren.’ Percy draait zijn gezicht weer naar de kustlijn. Een slank gevingerd briesje waait vanaf het water omhoog en trekt een paar krullen los uit het zwarte lint waarmee hij zijn haar in een staart heeft gebonden. Hij heeft het er al maanden over dat hij zijn haar kort wil knippen zodat het makkelijker onder een pruik past, maar ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik hem zal vermoorden als hij dat doet, want ik ben juist gek op die weerbarstige krullenbos van hem.

Om zijn aandacht weer te trekken duw ik mijn gezicht tegen zijn schouder en zucht dramatisch. ‘Maar die stomme Lockwood en zijn stomme culturele uitstapjes zullen alles verpesten.’

Percy wikkelt een lok van mijn haar om zijn vingers terwijl er een plagerig glimlachje om zijn lippen speelt. Mijn hart slaat weer op hol, zo hard dat ik er bijna van op adem moet komen. Het is niet eerlijk dat ik het vrijwel altijd meteen doorheb als iemand met me flirt, behalve als het om Percy gaat. Wij gaan namelijk altijd al nogal handtastelijk met elkaar om. En na al die tijd is het onmogelijk om hem te vragen dat niet meer te doen zonder erbij te vertellen waarom. Ik kan een gesprekje niet afsluiten met een nonchalant ‘O, trouwens, zou je me misschien niet meer willen aanraken zoals je altijd doet, want daarbij krijg ik telkens weer nieuwe splinters in mijn hart?’. Vooral niet omdat ik eigenlijk zou willen zeggen: ‘O, trouwens, zou je me alsjeblieft willen blijven aanraken, of het misschien zelfs nog vaker willen doen, en nu we het er toch over hebben, zou je al je kleren uit willen doen en bij me in bed willen kruipen?’ Het gewicht van die twee opmerkingen is ongeveer gelijk.

Hij trekt aan mijn haar. ‘Ik heb een idee hoe we dit jaar kunnen overleven. We doen alsof we piraten zijn…’

‘O, dit vind ik geweldig.’

‘… die een of andere stadsburcht gaan bestormen. Om al het goud te stelen. Zoals we vroeger deden.’

‘Wat was jouw piratennaam ook alweer?’

‘Kapitein Tweetand de Verschrikkelijke.’

‘Griezelig.’

‘Ik was zes, ik had in die tijd maar ongeveer twee tanden. En het is kapitein. Kapitein Tweetand de Verschrikkelijke.’

‘Neem me niet kwalijk, kapitein.’

‘Zo brutaal. Ik zou je in het vooronder moeten opsluiten.’

Terwijl de pakketboot met haar neus in de richting van Frankrijk verder door de golven ploegt, praten we een tijdje, en daarna niet, en daarna weer wel, en ik weet weer hoe heerlijk simpel mijn vriendschap met Percy is: een perfect evenwicht tussen prettige stilte en nooit om woorden verlegen zitten.

Of liever gezegd, het wás simpel, totdat ik alles verpestte door telkens mijn hoofd kwijt te raken zodra hij zijn hoofd een beetje scheef houdt als hij glimlacht.

We staan nog steeds bij de voorsteven wanneer de matrozen over het dek beginnen te rennen en hoog boven onze hoofden een bel klinkt, een sombere noot in continuum. Passagiers komen aan dek en staan in kluitjes bij de reling, als motten die worden aangetrokken door het klatergoud van de naderende kust.

Percy legt zijn kin op mijn hoofd en zijn handen op mijn schouders terwijl ook wij ons gezicht naar de kustlijn draaien. ‘Wist je…’ zegt hij.

‘O, spelen we het “wist je”-spelletje?’

‘Wist je dat dit jaar helemaal geen ramp gaat worden?’

‘Ik geloof er niks van.’

‘Het gaat geen ramp worden,’ herhaalt hij boven mijn hoofd, ‘omdat jij en ik een jaar op het vasteland gaan doorbrengen, en zelfs Lockwood en je vader kunnen dat niet helemaal verpesten. Dat weet ik zeker.’ Hij duwt met zijn neus tegen de zijkant van mijn hoofd totdat ik eindelijk naar hem opkijk, en daarna doet hij weer die scheve glimlach, en ik zweer het je, die glimlach is zo schattig dat ik mijn eigen naam erdoor vergeet.

‘Frankrijk aan de horizon, kapitein,’ zeg ik.

‘Zet je schrap, maat,’ antwoordt hij.

Parijs, Frankrijk

4

Nog voor het einde van onze eerste maand in Parijs beginnen de gewelddadige Bijbelse sterfscènes die we vereeuwigd zien in schilderijen die in een eindeloze processie van privécollecties aan de muur hangen, er bijna aantrekkelijk uit te zien.

De dagen worden een opeenvolging van saaie catastrofes. Lockwood is nog erger dan ik had verwacht. Ten eerste mogen we van hem niet uitslapen, wat het lastig maakt om de energie te vinden om tot in de kleine uurtjes met Percy op stap te gaan, wat ik het allerliefste zou doen. Het grootste deel van mijn leven ben ik al een fervent aanhanger van de filosofie dat een man niet twee zevens op één dag zou moeten zien, maar de meeste ochtenden laat Lockwood me uren voordat ik wil opstaan al door Sinclair wekken. Vervolgens word ik in passende kleding gehesen en de eetkamer van ons Franse appartement in geduwd, waar ik gedwongen word aan te zitten bij een beschaafd ontbijt en daarbij geacht word niet mijn hoofd op mijn bord met eieren te leggen of mijn gouverneur met mijn bestek in het oog te steken.

Terwijl Felicity in het appartement achterblijft, neemt hij Percy en mij ’s middags meestal mee uit, soms naar formele bijeenkomsten, soms op zinloze wandelingen door de stad om die als een vlek te absorberen. Parijs is een gore rotstad, met meer mensen op elkaar gepropt dan mogelijk lijkt en werkelijk ongelooflijk veel verkeer. Op straat krioelt het van minstens twee keer zo veel rijtuigen, handkarren en draagstoelen als in Londen, en er zijn nauwelijks voetpaden. De gebouwen zijn groter dan in Londen, de straatjes ertussen smal, de stenen ruw en glibberig. Vuiligheid plenst uit de ramen neer wanneer po’s worden geleegd en blijft in de goten liggen rotten, terwijl grote buldoggen er als wilde beesten tussendoor zwerven.

Ergerlijk genoeg is Lockwood verrukt door de smerige charme ervan.

We worden meegesleept naar lezingen en concerten en zelfs naar de opera (maar niet naar het theater, want dat is volgens Lockwood een broeinest vol sodomieten en fatten en zo te horen dus heel wat meer naar mijn smaak). Alle galeries beginnen er hetzelfde uit te zien; zelfs het Louvre, dat nog vol hangt met kunst die de Franse koninklijke familie heeft achtergelaten toen ze het paleis in Versailles betrok, weet mijn aandacht niet erg lang vast te houden.

De verzamelaars zelf zijn nog wel het ergste: bijna allemaal vrienden van mijn vader, allemaal rijk en een variatie op hem. Met hen converseren maak me gespannen en nerveus, alsof ik verwacht elk moment een draai om mijn oren te krijgen als ik iets verkeerds zeg.

Maar alle anderen in ons kleine gezelschap lijken zich prima te vermaken met al deze kunst, bezienswaardigheden en verrekte cultuur, en ik begin me af te vragen of ik misschien te stom ben om er ook van te genieten.

Pas in onze derde week gaan Percy en ik eindelijk een keertje op stap, en dat is misschien wel de langste periode zonder avondje uit in de afgelopen twee jaar. Lockwood had voorgesteld dat we de avond zouden doorbrengen bij een lezing met de titel ‘Een kunstmatige panacee – een alchemistische hypothese’, wat echt ongelooflijk grappig klinkt maar niet heus. Maar in de loop van de middag voert Percy hoofdpijn aan, en ik voer kijken naar hem met zijn hoofdpijn aan, en gelukkig hoeven we er niet heen.

Terwijl de hemel door de zonsondergang en de rook bruinpaars verkleurt, eten we allemaal apart. Percy en ik nuttigen onze maaltijd op zijn kamer en liggen daarna roezig en lui half over elkaar heen op zijn bed. De eerste keer dat ik die avond de kamer verlaat, is om te kijken of ik iemand van het huispersoneel zover kan krijgen om me wat whisky te geven voor zijn kwaal en mijn plezier. De lantaarns zijn nog niet aangestoken en in de gang is het zo schemerig dat ik bijna tegen Felicity op bots, die met haar schoenen in haar hand tegen de muur gedrukt staat, in een eenvoudige brunswick, een driekwartrok en jak, waarvan ze de capuchon over haar hoofd heeft getrokken, als een bandiet die van plan is het zilver te stelen.

Zelf ben ik vaak genoeg stiekem naar buiten geglipt om precies te weten wat ze van plan is.

Ze schrikt als ze me ziet en drukt haar laarsjes tegen haar borst. ‘Wat doe jij hier?’ fluistert ze.

‘Ik kan jou hetzelfde vragen,’ antwoord ik veel luider dan nodig is, en ze haalt naar me uit met haar hand. In de woonkamer hoor ik Lockwood zijn keel schrapen. ‘Van plan om ongemerkt te ontsnappen?’

‘Verraad me alsjeblieft niet.’

‘Heb je een jongen ontmoet? Of misschien een man? Of heb je je avonden doorgebracht als een van die dansmeisjes met rode jarretelles?’

‘Als je ook maar iets tegen Lockwood zegt, vertel ik hem dat jij die fles port hebt leeggedronken die hij vorige week kwijt was.’

Nu is het mijn beurt om een vuil gezicht te trekken, wat me absoluut niet goed staat. Felicity slaat haar armen over elkaar en ik doe hetzelfde, en in het donker staren we elkaar boos aan. Patstelling. Chantage is normaal al bloedirritant, maar nog veel erger als je jongere zusje het doet.

‘Best. Ik hou mijn mond wel,’ zeg ik.

Felicity fronst haar wenkbrauwen tot een bijna snode glimlach. ‘Fijn. En wees nu een brave jongen en leid Lockwood even voor me af zodat hij de voordeur niet hoort. Misschien kun je hem vragen of hij je flink hard een langdradig verhaal over gotische architectuur kan vertellen.’

‘Als je je zo blijft gedragen trappen ze je straks nog van school.’

‘Ach, in Eton hadden ze er jaren voor nodig om erachter te komen welke streken jij uithaalde, en ik ben heel wat slimmer dan jij, dus ik maak me geen zorgen.’ Opnieuw glimlacht ze, en op dat moment steken al mijn kinderlijke instincten de kop op, want ik zou niets liever willen dan eens flink aan haar haar trekken. ‘Fijne avond,’ zegt ze, en daarna glijdt ze naar de deur, op haar kousen over de stenen vloer zodat ze haar voeten nauwelijks hoeft op te tillen.

Lockwood zit in een fauteuil voor de haard, zonder zijn pruik en met een kamerjas over zijn vest. Wanneer ik de kamer binnenkom, kijkt hij op en meteen verschijnt er een frons op zijn voorhoofd, alsof alleen al mijn aanblik genoeg reden is voor ontsteltenis. ‘Mijnheer. Kan ik iets voor u doen?’

Achter me in de gang hoor ik het zachte klikje van de voordeur.

En als Felicity het huis uit sluipt, is het verdomme hoog tijd dat Percy en ik dat ook doen. ‘Ik denk dat wij toch naar die lezing gaan, vanavond,’ zeg ik.

‘O. O!’ Hij gaat rechtop zitten. ‘U en mijnheer Percy allebei?’

‘Ja,’ antwoord ik terwijl ik Percy stilletjes mijn excuses maak voor het geval zijn hoofdpijn echt was. ‘We nemen een koets naar Montparnasse, dus u hoeft niet mee te komen; u bent al bijna gekleed om naar bed te gaan. En misschien gaan we daarna nog iets eten. Dus u hoeft voor ons niet op te blijven.’

En, God zegene zijn kleine katoenen sokjes, hij moet werkelijk geloven in de transformerende kracht die reizen op een jongeman uitoefent, want hij slikt het.

Uiteindelijk blijk ik zelfs nauwelijks te hebben gelogen: we nemen inderdaad een koets naar Montparnasse en nuttigen een souper. Dat bestaat uit een pint verdund bier die we naar binnen slokken op de hoek van een rokerige boksring en daarna sterkedrank in een musichall.

Het boksen is mijn keuze, de musichall die van Percy. Zijn voorwaarde om ondanks zijn kennelijk zeer echte hoofdpijn met me mee te gaan, was dat we op zijn minst de helft van de avond zouden doorbrengen op een plek waar mannen elkaar niet naar het leven staan en we elkaar kunnen verstaan zonder te hoeven schreeuwen. Maar in de musichall is het stampvol en bijna net zo lawaaierig als bij de bokswedstrijden. De muren zijn bekleed met schimmelig fluweel met gouden franjes, het plafond wordt gesierd door een gedetailleerde schildering van dartelende cherubijnen en naakte vrouwen die zich op donzige wolken vermaken – de cherubijnen lijken er alleen maar bij geschilderd te zijn om te voorkomen dat het pornografisch werd. Kaarsen op de tafels, met rode glazen kapjes eromheen die het licht zachtrood kleuren.

Met het geld dat we hebben gewonnen betalen we voor een privéloge op de bovenste galerij, waarvandaan we op de menigte beneden ons uitkijken en we boven de mist van pijprook zitten. In de andere loges worden hele toernooien backgammon en faro gespeeld en er wordt geschreeuwd over piket en een loterij, maar Percy en ik beperken het gezelschap tot ons tweeën. Het is bloedheet met al die opeengepakte mensen, en de loge is zo privé dat we ons alle twee tot op onze hemdsmouwen uitkleden.

Nog voor de pauze hebben we bijna anderhalve liter drank op – Percy drinkt meer dan gewoonlijk en hij wordt er helemaal giechelig van. Ook ik voel het: onbezonnen, overmoedig en koket omdat ik alleen met hem uit ben met mijn buik vol gin en warme whisky.

Percy buigt zich naar voren op zijn stoel en legt zijn kin op mijn schouder. De voet waarmee hij op de maat van de muziek tikt, strijkt vluchtig langs mijn huid. ‘Heb je het naar je zin?’

Ik bijt zachtjes in zijn oor; de bedoeling was om alleen licht naar hem toe te buigen, maar ik schat de afstand verkeerd in en besluit halverwege om er vol voor te gaan. Hij slaakt een verrast kreetje. ‘Nee, maar jij wel.’

Muziek is niet een kunstvorm die ik beweer te begrijpen of waarvan ik speciaal geniet, maar Percy ziet er zo gelukkig uit dat ook ik gelukkig ben: overweldigd door een plotseling gevoel van verrukking, puur en alleen omdat ik leef en hier ben met hem. Hoewel dat gevoel meteen op de hielen wordt gezeten door de gedachte aan de zandloper die voortdurend aanwezig is tijdens deze laatste dagen voordat Percy en ik definitief verschillende wegen gaan. Onze grand tour lijkt opeens onmogelijk kort te zullen duren.

Even speel ik met het idee dat ik na afloop van dit jaar ook níét naar huis kan gaan. Dat ik met Percy mee naar Nederland kan reizen. Of misschien zelfs serieus kan weglopen. Wat ertoe zou leiden dat ik helemaal niets meer zou bezitten. Geen geld en geen vaardigheden om geld mee te verdienen. Ik ben te waardeloos om het zelfstandig te kunnen redden, hoe afschuwelijk het leven waartoe ik ben uitverkoren ook is. Ik zit vast aan mijn vader, zonder ooit te kunnen ontsnappen of zelf iets te kunnen willen.

En wat zou je dan willen als het wel kon? zegt een stemmetje in mijn hoofd.

Daar heb ik geen antwoord op, wat leidt tot een vlaag van paniek. Plotseling heb ik het gevoel op drift te zijn en nergens meer grip op te hebben.

Wat wil je eigenlijk?

De musici nemen even pauze en er komt een man het podium op die iets poëtisch voordraagt. Een paar mensen in het publiek beginnen boe te roepen.

Als ik met ze meedoe, stoot Percy me met zijn schouder aan. ‘Hou op.’

‘Hij verdient het.’

‘Waarom? Arme kerel, hij is gewoon maar een dichter.’

‘Welke reden heb je nog meer nodig?’ Met een zwaai leg ik mijn benen op tafel, maar opnieuw schat ik de afstand verkeerd in en ik stoot mijn teen tegen de rand. Onze lege glazen wiebelen. ‘Poëzie is de gênantste kunstvorm. Ik kan wel een beetje begrijpen waarom al die dichters zichzelf van kant maken.’

‘Zo gemakkelijk is het anders niet.’

‘Natuurlijk wel. Wacht even.’ Ik geef hem een tik tegen het achterhoofd om ervoor te zorgen dat hij op mij let in plaats van op de man op het podium. ‘Ik ga een gedicht over jou maken. “Er was eens een gast genaamd Percy…”’ begin ik, maar ik stok meteen. ‘“Die…” Verrek, wat rijmt er op Percy?’

‘Ik dacht dat je zei dat het makkelijk was.’

‘Beursie? Dat is een woord, toch?’

Percy neemt een slokje van zijn whisky, zet zijn glas op de rand van de loge en draagt voor: ‘Een jongeman met de naam Montague, / die weet wel van wanten, en hoe!’

‘Oh, maar dat is niet eerlijk. Op mijn achternaam rijmt veel meer. Doe. Koe. Toedeloe.’

‘Hij zuipt als een ketter / en feest zich te pletter…’ Hij laat een stilte vallen voor het dramatische effect en eindigt dan: ‘Met liefst nog wat gerotzooi voor toe.’

Ik barst in lachen uit. Percy zakt grijnzend achteruit en laat zijn hoofd over de leuning zakken. Hij lijkt dik tevreden met zichzelf. Niets vind ik heerlijker dan vunzigheden uit Percy’s mond te horen. De meeste mensen die hem kennen, zouden niet geloven dat zo’n rustige, beleefde jongen me verhalen heeft verteld waar zelfs de ruigste zeeman van zou blozen.

‘O, Perce. Dat was prachtig.’

‘Graag gedaan.’

‘Ik zou het aan Lockwood moeten voordragen.’

Zijn hoofd schiet omhoog. ‘Als je het maar laat.’

‘Of het in elk geval moeten opschrijven, voor het nageslacht…’

‘Ik zweer het je, dan praat ik nooit meer met je.’

‘Misschien zeg ik het nog even voor mezelf op voordat ik vanavond in slaap val.’

Hij schopt tegen mijn stoelpoot zodat ik er bijna af donder. ‘Idioot.’

Ik schiet in de lach, maar het komt eruit als dronken gehinnik. ‘Doe er nog ’ns een.’

Percy glimlacht naar me en leunt daarna met zijn ellebogen op zijn knieën alsof hij heel hard moet nadenken. ‘Monty is dommer dan zijn zusje…’

‘O, deze vind ik meteen al een stuk minder.’

‘… maar vloekt beter dan twintig Russen.’

‘Het begint te komen.’

‘En hoewel Lockwood hem verfoeit / heeft die gast iets wat broeit, / waardoor iedereen hem het liefst wil…’ En daar stopt hij, terwijl er een vuurrode blos over zijn wangen trekt.

Mijn mondhoeken schuiven langzaam omhoog. ‘Ga door, Percy.’

‘Wat?’

‘Maak eens af.’

‘Wat moet ik afmaken?’

‘Je gedicht.’

‘Mijn wat?’

‘Het rijmpje, sukkel.’

‘Rijmt het dan? Dat had ik niet in de gaten. O, wacht…’ Hij doet alsof hij het gedicht in gedachten nog eens naloopt. ‘Nu hoor ik het ook.’

Ik buig naar hem toe. ‘Kom op, wat wilde je zeggen?’

‘Niets. Ik weet het niet meer.’

‘Jawel. Ga verder.’

Hij neuriet wat met zijn lippen op elkaar.

‘Wil je het afmaken of heb je liever dat ik je erover aan je kop blijf zeuren?’

‘Eh… lastige keuze.’

Ik duw mijn voet tegen zijn scheenbeen. Zijn kous is losgeraakt van zijn kousenband en hangt in een prop bij zijn enkel. ‘Dat iedereen wat, Percy? Wat wil iedereen graag met me doen?’

‘Vooruit dan.’ Nou bloost hij pas echt, arme jongen. Zijn huid is niet zo donker dat hij niet fantastisch rood kan worden als de aanleiding maar groot genoeg is. Hij blaast kort zijn adem uit en er verschijnen rimpels in zijn neus. Het ziet eruit alsof hij erg zijn best moet doen om niet te lachen. ‘Hoewel Lockwood hem verfoeit / heeft die gast iets wat broeit, / waardoor iedereen hem het liefst wil kussen.’

Bij dat ene woordje schiet er een siddering langs mijn rug alsof de bliksem is ingeslagen. Percy lacht en kijkt plotseling verlegen. Ik ben van plan achterover te leunen en iets kokets te zeggen zodat we kunnen doen alsof het allemaal maar een lolletje is. Echt, ik zweer het. Maar dan likt hij langs zijn lippen en zijn ogen schieten even naar mijn mond, alsof hij er zelf geen controle over heeft.

En ik wil het. Ik wil het zo ontzettend graag. Alleen al bij de gedachte eraan trekt al het bloed weg uit mijn hoofd. En de drank heeft net genoeg vat op me om ervoor te zorgen dat het lijkt alsof het gedeelte van mijn hersenen dat meestal met een verstandig ‘rustig aan, jongen, laten we daar nog even over nadenken’ een einde aan vreselijk slechte ideeën maakt, een avondje vrij heeft genomen. Dus in plaats van tot in alle finesses te begrijpen wat een ontzettend beroerd besluit dit is, buig ik me naar voren en kus Percy op de mond.

Het is echt mijn bedoeling er een zedig kusje van te maken, een kleintje maar, alsof het me alleen om het rijm te doen is en ik niet al twee jaar gek word van verlangen naar hem. Maar voordat ik me kan terugtrekken legt Percy zijn hand in mijn nek en drukt hij me tegen zich aan, zodat opeens ik niet meer Percy kus, maar Percy mij.

Bijna een volle minuut lang ben ik zo verbijsterd dat ik alleen maar kan denken: lieve hemel, dit gebeurt echt. Percy kust me. Kust me echt. We zijn geen van tweeën nuchter, zelfs niet een heel klein beetje, maar in elk geval ben ik nog redelijk helder. En verdomme, wat voelt dit goed. Zo goed als ik me altijd had voorgesteld. Hierdoor knapt elke andere kus die ik ooit heb gehad uit elkaar als een zeepbel.

En dan is het niet meer alleen Percy die mij kust – we kussen elkaar.

Ik kan maar niet besluiten of ik mijn handen liever in zijn haar laat of ze iets zal laten doen waarmee ik zijn overhemd uit de weg kan krijgen; het voelt als een wanhopige innerlijke worsteling waarbij het me niet lukt me wat betreft die handen op één plek te richten omdat ik hem graag óveral wil aanraken, jezus. Dan glipt zijn tong in mijn mond en ben ik eventjes afgeleid doordat mijn hele wezen zo ongeveer overstroomt van dat gevoel. Het is alsof ik in vuur en vlam word gezet. Nee, meer nog… Het is als exploderende sterren, de hele hemel die in brand staat. Percy kussen is echt brandgevaarlijk.

Ik trek met mijn tanden voorzichtig aan zijn onderlip en kauw er zachtjes op, en hij slaakt een heerlijke, lome zucht terwijl hij van zijn stoel op mijn schoot schuift. Zijn handen verdwijnen onder mijn hemd, trekken het met handenvol uit mijn broekband, en daarna glijden zijn armen helemaal om me heen en doe ik mijn uiterste best niet stijf te worden door te denken aan de minst opwindende dingen die er zijn, maar het werkt gewoon niet, want Percy zit met zijn benen aan weerskanten van mijn schoot, en zijn geopende mond ligt tegen de mijne en ik voel zijn handen langs mijn rug op en neer gaan.

Ik laat mijn tong langs zijn kaak glijden, zo hard dat mijn tanden langs zijn huid schrapen, en tegelijkertijd pruts ik met mijn vingers aan de knopen van zijn broek tot de belangrijkste openspringt. Zodra mijn vingers zijn huid raken, ademt hij met zijn hoofd opzijgedraaid zachtjes in. Zijn nagels prikken in mijn rug wanneer zijn vuisten zich om handenvol stof van mijn hemd sluiten. Ik weet dat we voorzichtig moeten zijn – dit is wel een privéloge, maar zo privé nou ook weer niet, en als iemand ons zo ziet, zouden we serieus in de problemen kunnen komen – maar het kan me allemaal niets schelen. Niet wie er misschien in de buurt rondhangt, niet de schandpaal voor sodomieten, niet mijn vaders dreigement over wat er zal gebeuren als ik met een jongen betrapt word. Niets vind ik nog belangrijk, alleen hem.

‘Monty,’ zegt hij; mijn naam floept tegelijk met een zucht naar buiten. Ik geef geen antwoord, want ik ben veel te druk met aan zijn hals zuigen om te praten, maar hij pakt mijn gezicht in zijn handen en brengt het omhoog naar het zijne. ‘Wacht. Stop.’

Ik stop. Het is misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb hoeven doen, hoewel daarbij de kanttekening moet worden gemaakt dat ik tot nu toe geen al te zwaar leven heb gehad. ‘Wat is er?’ Het is belachelijk hoe buiten adem ik ben, alsof ik hard gerend heb.

Percy kijkt me recht in de ogen. Een van mijn handen ligt nog met gespreide vingers op zijn borst, en ik voel zijn hartslag onder mijn vingertoppen. ‘Is dit voor jou alleen maar een lolletje?’

‘Nee,’ zeg ik voordat ik er goed over kan nadenken. En als ik zijn ogen groter zie worden voeg ik er haastig aan toe: ‘Ja. Ik weet het niet. Wat wil je dat ik zeg?’

‘Ik wil… Niets. Laat maar.’

‘Nou, waarom stop je dan, sukkel?’ Omdat ik denk dat we zullen doorgaan waar we zijn opgehouden buig ik me weer naar hem toe, maar hij duikt weg en ik verstar, met mijn hand opeens in de lucht tussen ons in.

Dan zegt hij, heel zacht: ‘Niet doen.’

Wat niet erg prettig is om te horen terwijl ik nog met mijn andere hand in zijn broek zit.

Ik trek hem niet meteen terug – ik geef hem een ogenblik om van gedachten te veranderen en bij me terug te komen, hoewel aan zijn gezicht duidelijk te zien is dat ik mezelf voor de gek hou door te denken dat hij dat zal doen. Het kost grote moeite mijn gezicht in de plooi te houden en te doen alsof aan deze kus met de meest adembenemende jongen die ik ken niet een al jarenlang opgekropt verlangen vastzit, maar het lukte me om ‘best’ te zeggen zonder te verraden hoezeer dat ene woord klinkt als het openklappende valluik onder de galg.

Percy kijkt op. ‘Serieus? Best?’ herhaalt hij. ‘Dat is het enige wat je te zeggen hebt?’

‘Ik vind het best.’ Ik duw hem van mijn schoot, omdat ik vermoed dat ik dat zou doen als dit alleen maar een lolletje was, maar het is lastiger dan ik denk en hij valt. ‘Jij bent ermee begonnen. Jij met dat stomme gedicht van je.’

‘O ja, natuurlijk.’ Plotseling klinkt hij boos. Onhandig prutsend knoopt hij zijn broek met meer kracht dan nodig weer dicht. ‘Dit is mijn schuld.’

‘Ik zei niet dat het jouw schuld was, Perce, ik zei dat jij ermee was begonnen.’

‘Nou, jij wilde het anders ook.’

‘Oók? Ik wilde het óók?’

‘Je weet heus wel wat ik bedoel.’

‘Dat weet ik niet. En het kan me ook echt niks schelen. Jezus, het was maar een kus!’

‘O ja, ik was vergeten dat jij zo ongeveer alles kust, als het maar een mond heeft.’ Met een pijnlijk gezicht krabbelt Percy onhandig overeind.

Ik steek mijn hand uit, ook al ben ik te ver weg om hem te helpen. ‘Gaat het wel?’

‘Je hebt me net op de grond geduwd en nu vraag je of het gaat?’

‘Ik probeer me fatsoenlijk te gedragen.’

‘Volgens mij heb je die kans lang geleden al aan je voorbij laten gaan.’

‘Jezus, Perce, waarom doe je zo lullig?’

‘Laten we naar huis gaan.’

‘Best,’ zeg ik. ‘Laten we naar huis gaan.’

En zo sluiten we wat een avond vol vuurwerk-en-poëzie had kunnen zijn af met de ongemakkelijkste wandeling naar huis van twee mensen ooit.

5

De dagen daarop doe ik een heldhaftige poging om Percy te negeren. Ook hij houdt afstand – het is me niet helemaal duidelijk of hij zelf liever niet in mijn buurt komt of dat hij me alleen de ruimte geeft om af te koelen – maar ook weer niet zo veel dat ik de verraderlijke plek in zijn hals niet zie die zijn boord net niet kan verbergen en die er uitstekend in slaagt om me voortdurend te herinneren aan het gênantste wat ik ooit heb gedaan.

Ik beweer heus niet een perfecte staat van dienst te hebben als het om amoureuze avances gaat, maar Percy’s afwijzing steekt als zout in een open wond. Dagenlang speelt het voorval door mijn hoofd, telkens opnieuw, hoe hard ik ook probeer het kwijt te raken of mezelf te troosten met de herinnering aan hoe goed alles voelde voordat het misliep. Mijn pogingen om de herinnering uit te wissen met whisky die ik uit onze keuken heb gejat werken ook niet erg. Telkens weer hoor ik die twee woordjes – niet doen – en herbeleef ik het moment waarop hij me wegduwde.

Wel meer jongens rotzooien op die leeftijd wat met elkaar. Ik kan het mijn vader nog horen zeggen, en elke keer voelt het als een stomp in mijn maag. Wel meer jongens rotzooien. Vooral wanneer het laat is, ze te veel ophebben en ver van huis zijn.

De volgende paar dagen blijf ik aangenaam dronken, of misschien schiet ik iets over de grens tussen aangenaam dronken en ladderzat heen, want ik vergeet helemaal dat mijn vader had geregeld dat we met de ambassadeur, lord Worthington, naar een zomerbal in Versailles zouden gaan, totdat Lockwood dat tijdens het ontbijt aankondigt op een toon die duidelijk maakt dat ik oliedom ben om zoiets te vergeten. Maar een bal leidt in elk geval af van mijn gepieker over Percy, hoe kortstondig ook. En Lockwood gaat niet mee, dus misschien wordt het nog wel een goeie avond.

Felicity lijkt in de waan te verkeren dat zij niet mee hoeft, ondanks het feit dat ze toen we net in Parijs waren met Percy en mij op stap is geweest om passende kleding te kopen. Ze wendt niet erg overtuigend een verder onomschreven ongesteldheid voor en lijkt geschokt als Lockwood zich niet laat vermurwen. Wanneer ze er uiteindelijk in toestemt zich om te kleden komt ze even later haar kamer uit alsof ze er zo min mogelijk moeite in heeft gestoken. Ze heeft de Franse japon aangetrokken die speciaal voor haar gemaakt is en er toch al vreselijk bezadigd uitzag. Ze heeft zich niet opgemaakt en draagt haar haar in dezelfde gedraaide vlecht die ze de hele dag al in heeft. Ze heeft zelfs de inkt niet van haar vingers gewassen – resultaat van haar voortdurende gekrabbel in de kantlijn van haar roman. Vlak na haar volgt haar kamermeisje, dat er nogal geïntimideerd uitziet.

Terwijl Lockwood Felicity opneemt, zuigt hij nogal dramatisch zijn wangen naar binnen en combineert dat met een minstens even dramatisch tikken met zijn voet. Felicity slaat haar armen over elkaar en neemt hem net zo kritisch op. Als ze wil, kan mijn zus vreselijk fel en koppig zijn en dan is ze, moet ik met tegenzin toegeven, ontzagwekkend.

‘Het lijkt erop,’ zegt Lockwood uiteindelijk, ‘dat het u alle drie ontbreekt aan begrip van wat uw positie werkelijk met zich meebrengt.’

‘Wat ik niet begrijp, is wat het voor nut heeft om me te dwingen daar vanavond heen te gaan,’ zegt Felicity. ‘Ik heb gevraagd of ik samen met u en Monty en Percy naar de galerieën en de lezingen mocht, maar u…’

‘Juist, om te beginnen moet ik zeggen dat ik het ongepast vind dat u alle drie zo informeel met elkaar omgaat,’ onderbreekt Lockwood haar. ‘Van nu af aan wil ik graag horen dat u elkaar op gepaste wijze aanspreekt. Geen voornamen, alstublieft, en ook niet die bijnamen waarop u zo dol lijkt te zijn.’

Daarvan schiet ik bijna in de lach. Ik kan me niet voorstellen dat ik Percy met een uitgestreken gezicht meneer Newton zou noemen, en Felicity zie ik dat ook niet doen. Percy is zo vaak bij ons dat ze wel broer en zus hadden kunnen zijn. In elk geval kunnen zij tweeën beter met elkaar opschieten dan Felicity en ik. Hoewel het idee dat mijn zus me voortaan ‘mijnheer’ moet noemen me wel opvrolijkt.

Lockwood ziet mijn grijns voordat ik die van mijn gezicht kan vegen en richt zich onmiddellijk tot mij. ‘En u. Ik ben nog nooit getuige geweest van zo’n schaamteloze onverschilligheid ten opzichte van de eigen bevoorrechte positie. Weet u wat ik deed toen ik zo oud was als u? Ik nam dienst bij de marine om voor de koning en mijn vaderland mijn leven op het spel te zetten. Ik had niet de gelegenheid en ook niet de middelen om een grand tour te maken. En u, die deze kans zonder enige persoonlijke opoffering in de schoot geworpen krijgt, vergooit hem achteloos.’

Nou, deze situatie ontwikkelt zich voor mij niet erg gunstig. Ik snap niet waarom ik opeens een preek krijg, terwijl het toch Felicity is die haar kont tegen de krib gooit.

‘En’ – Lockwood keert zich naar Percy, lijkt te besluiten dat er aan hem niets mankeert wat de moeite waard is om zich over op te winden en richt zich weer tot iedereen tegelijk – ‘wees gewaarschuwd: ik zal weinig geduld hebben met nog meer fratsen van u. Is dat begrepen?’

‘We komen te laat,’ is Felicity’s enige reactie – en ze heeft gelijk.

Lockwood wordt onmiddellijk zenuwachtig, roept de livreiknecht en duwt ons in de richting van de deur. Ons vertrek is zo overhaast dat Felicity zich niet meer hoeft om te kleden. Wat niet eerlijk is.

‘In die hobbezak zul je het gesprek van de avond zijn,’ zeg ik tegen haar terwijl ik mijn hand uitsteek om haar in het rijtuig te helpen. ‘Zeg eens, is dat echt zaklinnen of gewoon eenvoudige katoen?’

‘Ach, jij hebt genoeg tierelantijnen voor ons alle twee,’ antwoordt ze terwijl ze mijn hand negeert. ‘Je zult alle dames in de schaduw stellen.’

Ik onderdruk de neiging om wat van de ruches los te scheuren van het mintgroene jasje dat ik me tot op dit moment eigenlijk tamelijk goed vond staan. Mijn kleine zusje heeft van mijn vader het vermogen geërfd om me bij zo ongeveer alles wat ik doe het gevoel te geven dat ik een dwaas ben.

‘Ik vind dat je er goed uitziet,’ zegt Percy tegen me, maar dat heeft als enige resultaat dat ik iets naar zijn hoofd wil smijten. Hij draagt een indigoblauwe jas met manchetten van gebloemd brokaat en een bijpassende fluwelen kniebroek. Het is niet eerlijk dat we ruzie hebben en hij er toch nog fantastisch uitziet.

We treffen de ambassadeur en zijn echtgenote bij de poorten van het paleis. Worthington is een lange kerel, draagt een staartpruik met stijve krullen boven zijn oren en heeft een zwaard aan zijn riem gegord. Zijn vrouw is kort en dik, hoewel ze door haar pruik bijna even lang is als hij. Ze is melkwit gepoederd, met een duidelijk zichtbare rand langs haar haarinzet, en daarover draagt ze te veel rouge en een mouche onder elk oog. In hun armzalige poging de Franse mode te imiteren zien ze eruit als gebakjes in de bakkersetalage aan het einde van de dag, alsof ze iets te hard proberen om mooi te zijn terwijl ze al verwelken.

‘Lord Disley.’ De ambassadeur geeft me een stevige hand en grijpt met zijn andere hand mijn elleboog, alsof hij probeert me aan zijn zij te gorden. Het valt niet mee om me weer los te wrikken. ‘Aangenaam u te ontmoeten, mijnheer, zeer aangenaam. Uw vader heeft me… veel over u verteld.’

Wat een opmerkelijk slecht begin is voor deze avond.

De ambassadeur negeert Percy’s uitgestoken hand en neemt hem in plaats daarvan kritisch en niet al te subtiel van top tot teen op, waarna hij zich tot Felicity wendt. ‘En mejuffrouw Montague. U lijkt opvallend veel op uw moeder. Zo’n lieftallige vrouw. Ooit zult u ook zo lieftallig zijn.’

Felicity fronst, alsof ze probeert te bedenken of wat hij zei nu wel of niet een sneer was. Ook ik weet het niet zeker, maar dat die frons niet erg meehelpt bij haar huidige lieftalligheid is duidelijk.

‘O, hou daarmee op, Robert, ze ziet er nu al prachtig uit,’ zegt zijn vrouw, waar Felicity zich haast nog ongemakkelijker bij lijkt te voelen. Lady Worthington pakt haar bij de arm en draait haar een keer in het rond.

Felicity maakt de draai met aarzelende stappen, alsof ze niet goed snapt wat er gebeurt, maar wel weet dat het haar niet bevalt.

‘Wat een interessante jurk,’ merkt de ambassadeursvrouw op, en ik kan het niet laten om daarom te proesten.

Worthington kijkt me fronsend aan. Percy trouwens ook, wat veel ergerlijker is.

Terwijl een van de dames kirt en de andere zich met tegenzin laat bekirren neemt de ambassadeur me even ter zijde en fluistert op vertrouwelijke toon: ‘Uw… Wie is dat precies?’ Hij knikt naar Percy, die nogal overdreven staat te acteren dat hij niets van ons gesprekje hoort.

‘Mijn vriend,’ antwoord ik effen. ‘Hij is mijn vriend.’

‘Weet uw vader dat? Hij heeft niets gezegd over het meebrengen van een…’

‘Percy reist met mij mee. We maken deze grand tour samen.’

‘O. O, natuurlijk. Meneer Newton.’ De verraste toon waarop hij dat zegt, is zo subtiel als een strijdbijl. Hij draait zich om naar Percy. ‘Ik ken uw oom.’

‘Is dat zo?’ vraagt Percy.

‘Ja, oude vrienden. Hij was net benoemd aan het admiraliteitshof toen ik nog als koopman vanuit Liverpool werkte. Hij heeft nooit verteld dat hij een pupil had die…’ Zijn stem sterft weg terwijl hij met zijn hand een cirkelbeweging maakt, alsof hij op die manier een gepast einde aan zijn zin onze kant op kan wuiven. Daarna zegt hij: ‘U bent al sinds mei in Parijs, is het niet? Hoe bevalt het u?’

Als ik geen antwoord geef, schiet Percy me te hulp. ‘Erg interessant.’

‘Zo’n prachtige, prachtige stad, Parijs. Hoewel het eten hier wel wat minder naar onze smaak is. Het eten in Londen is beter.’

‘Maar de bedden zijn beter in Parijs,’ merk ik op.

‘Zullen we naar binnen gaan?’ zegt Percy snel.

De ambassadeur kijkt me met licht toegeknepen ogen aan, geeft me daarna een klap op de schouder en gaat ons voor de trappen op. Voordat Percy naast me kan komen lopen ren ik snel achter hem aan.

Versailles is een soort waanzinnige, vergulde fantasie. We steken een kaartkamer over en lopen de spiegelzaal in, waar de koning zijn audiënties houdt. Elk oppervlak dat niet met een spiegel bedekt is, is verguld of beschilderd in glanzende kleuren. Was druipt in warme, kleverige slierten van de kroonluchters. Ook het licht heeft een gouden glans, met overal op de wanden gekleurde sneeuwvlokken door de stralen die door de kristallen vallen.

Het gezelschap heeft ook bezit genomen van de tuinen, waar de lucht warm is en heiig van het stuifmeel dat in gouden wolkjes van de bloemen oprijst als je erlangs strijkt. De paden worden omzoomd door heggen die in allerlei vormen geknipt zijn, met ertussen rijk bloeiende rozen. De sterren worden overstraald door het felle licht uit het paleis, en de kaarsen in de kandelabers aan weerszijden van de trap werpen hun licht als glinsterende muntjes op de felgekleurde zijde die iedereen draagt. Mensen lopen over de paden en onder de open koepel midden in de orangerie, waar wolken van bloesems en fluwelen orchideeën hun bladeren als handen tegen het glas duwen. De vrouwen hebben zich in rokken gehesen die worden ondersteund door paniers, zodat ze ongeveer net zo breed als lang zijn, en iedereen heeft gepoederd en gekruld haar dat wel uit steen gebeiteld lijkt. Percy en ik zijn de enige mannen die geen pruik dragen. Mijn haar is dik en donker en je kunt er zo heerlijk doorheen woelen dat ik weiger het te verbergen voordat het moment aanbreekt dat het een van die kwaliteiten, of allebei, moet missen.

Niemand kijkt op wanneer we worden aangekondigd. De sfeer is al veel te uitzinnig.

De ambassadeursvrouw weekt Felicity van ons los en laat Percy en mij aan haar echtgenoot over. Ik probeer ongemerkt weg te komen om ten eerste een drankje te regelen en ten tweede iemand te vinden naar wie ik tussen de mensen door kan lonken voor een flirt die zeker weten eindigt met iemands broek op de knieën. Maar Worthington blijft dichterbij dan ik prettig vind, stelt me voor aan een hele parade van adellijke heren en dames die er allemaal hetzelfde uitzien met hun pruiken en hun poeder en dwingt me om als toeschouwer aanwezig te zijn bij beleefde conversaties over het gedwongen verblijf van de dichter Voltaire in Engeland, de vraag of vrijgezellen wel of niet meer belasting zouden moeten betalen en de verbroken verloving tussen de piepjonge koning van Frankrijk en de Spaanse infante, en wat dat betekent voor de relatie tussen de huizen Habsburg en Bourbon.

Zo zal de rest van je leven eruitzien, zegt een stemmetje in mijn achterhoofd.

Ik ben er nooit goed in geweest om oprechtheid te veinzen, of enthousiasme over dingen die ik niks vind, en ik heb geen idee wat ik tegen deze mensen moet zeggen. Ik ben eraan gewend om tijdens dit soort feesten met Percy te klieren of te drinken totdat ik iemand anders heb gevonden om mee te klieren, maar Percy doet alleen maar irritant en de ambassadeur heeft de nare gewoonte om bedienden die met wijn en champagne langskomen weg te wuiven. Eindelijk weet ik de hand op een glas te leggen, maar zodra ik het opnieuw wil laten vullen legt hij zijn hand erop, zonder ook maar één tel het oogcontact te verbreken met de dame met wie hij in gesprek is. De rest van de conversatie overleef ik door me voor te stellen dat ik mijn lege glas in zijn keel of in zijn aars ram.

‘Mij is ter ore gekomen dat u een probleempje hebt,’ zegt hij tegen me wanneer zijn gesprekspartner wegzweeft. ‘Buitensporigheid is niet erg flatteus, jongeman.’

Zelf heb ik liever ongecontroleerd dronken dan saai en beheerst, hoewel ik dat waarschijnlijk niet hardop moet zeggen als ik mijn glas ooit nog gevuld wil zien.

Percy blijft bij ons, maar staat wel een stukje opzij – zijn verlangen om na onze kus afstand tussen ons te bewaren strijdt kennelijk met de wens niet alleen te zijn in deze drukte. Als ik hier op de jasslippen van mijn vaders connecties ben binnengekomen, weet hij zich nog net aan de zoom vast te grijpen. Hij heeft geen titel, komt uit de lagere adel en heeft de donkerste huid van alle mensen hier die niet voor de versnaperingen zorgen. De meeste mensen die we tegenkomen, gapen hem ofwel openlijk aan alsof hij een tentoongesteld kunstwerk is, of ze doen alsof hij niet bestaat.

Eén vrouw klapt zelfs verrukt in haar handen zodra ze hem ziet, alsof ze zojuist een puppy met zachte oren een schattig trucje heeft zien doen. ‘Weet u, ik ben zeer betrokken bij uw goede zaak,’ blijft ze maar tegen hem zeggen terwijl haar echtgenoot eindeloos tegen Worthington en mij aan leutert, totdat Percy eindelijk vraagt: ‘Welke zaak?’

Ze lijkt geschokt dat hij daarnaar moet vragen. ‘Het afschaffen van de slavenhandel, natuurlijk. Op mijn club wordt sinds deze winter geen suikerriet van slavenplantages meer gebruikt.’

‘Dat is niet echt mijn zaak,’ antwoordt Percy.

‘Waar gaat u hierna heen?’ vraagt haar echtgenoot, en het duurt heel even voordat ik in de gaten heb dat hij het tegen mij heeft.

In me woedt een innerlijke strijd tussen de aandrang de mouches van het gezicht van deze vrouw te slaan en de neiging Percy een mep te verkopen omdat ik nog steeds boos ben over die kus. Als ik lekker wijd uithaal, kan ik ze misschien alle twee in één keer raken.

‘Marseille aan het eind van de zomer, zei u toch, Disley?’ zegt Worthington me voor.

‘Ja,’ antwoord ik. ‘En daarna oostwaarts naar Venetië, Florence en Rome. Misschien Genève.’

‘Hoelang is het geleden dat u uit Afrika bent gekomen?’ vraagt de vrouw, en Percy antwoordt, opmerkelijk vriendelijk als je nagaat hoe ze met hem loopt te slijmen: ‘Ik ben geboren in Engeland, mevrouw.’

‘Voordat u uit Parijs vertrekt, moet u eigenlijk mijn club toespreken,’ zegt ze terwijl ze naar hem overhelt als een tol die op het punt staat om te vallen.

‘Ik geloof niet…’

‘Wij waren eerder dit jaar in Venetië,’ sleurt haar man me weer het gesprek in. ‘Geweldige stad. Als u er bent, moet u vooral de San Bartolomeo bezoeken. De fresco’s daar zijn mooier dan die in de San Marco, en als u bereid bent er wat voor te betalen nemen de fraters u mee naar de klokkentoren. Vermijd het carnaval; dat is vooral een hedonistische verkleedpartij. O, en u moet absoluut het zinkende eiland zien.’

‘Dat klinkt nogal gevaarlijk,’ zegt de ambassadeur met een frons.

‘Het is een eiland een eindje uit de kust, met een kapel… Ik kan me de naam niet herinneren, maar het zinkt weg in de lagune. Aan het einde van de zomer zal het onder water staan.’

‘Mijn club komt op donderdagavond bijeen,’ zegt de vrouw, en Percy antwoordt: ‘Ik geloof niet dat ik iets te vertellen heb.’

Maar ze blijft aandringen: ‘Om te zijn grootgebracht zoals u! In een rijk huishouden, met ook echte kinderen…’

Ik voel de golven van plaatsvervangende schaamte van Percy af slaan alsof ik te dicht bij een oven sta, en de echtgenoot tikt uit de maat van de muziek met de kop van zijn aardewerken pijp tegen zijn hand, en ik wil zo ontzettend graag drinken dat ik niet meer helder kan nadenken.

‘Het is een dramatisch gezicht, vervallen, half weggezonken in zee,’ zegt hij. Met een hol geluid dat me haast doet knarsetanden tikt de pijp tegen zijn ring. ‘We zijn er met een boot naartoe gevaren, hoewel je er niet te dichtbij mag komen…’

‘Nou, dat klinkt echt alsof er niets leukers te verzinnen is,’ onderbreek ik hem luider dan mijn bedoeling was, maar ik krabbel niet terug.

‘Neemt u me niet kwalijk?’

‘In een boot zitten en naar een eiland kijken dat langzaam in zee zakt,’ zeg ik. ‘Zó ontzettend leuk. Misschien kunnen we nu we duizend mijl van huis zijn ook een keer naar een pannetje water kijken dat aan de kook wordt gebracht.’

De heer is zo geschokt dat hij zowaar een stap bij me vandaan doet, wat wel een beetje dramatisch is. ‘Het was slechts een suggestie, mijnheer. Ik dacht dat u er misschien van zou genieten…’

‘Dat kan ik me niet voorstellen,’ antwoord ik met een uitgestreken gezicht.

‘Juist. Het spijt me dat ik u ermee heb lastiggevallen. Neemt u ons niet kwalijk.’

Hij geeft zijn vrouw een arm en terwijl hij samen met haar wegloopt, hoor ik haar zeggen: ‘Zwarten zijn zo afstandelijk.’ Een passend einde aan een conversatie die in feite bestond uit eindeloze gêne bij alle betrokken partijen.

De ambassadeur kijkt me aan alsof hij me een standje gaat geven, maar hij wordt afgeleid doordat zijn pruik blijft haken aan het haarstuk van een passerende dame en ze beiden bijna ontkapseld worden. Ik kijk naar Percy, in de hoop dat hij me zelfs nu we een beetje boos op elkaar zijn misschien toch zal bedanken dat ik hem uit een nog langer gesprek met dat mens heb gered, en dat we samen kunnen mopperen over hoe verschrikkelijk deze avond heeft uitgepakt. Maar hij fronst al net zo enthousiast naar me als de ambassadeur.

‘Wat is er met jou aan de hand?’ vraag ik.

Hij snuift hard. ‘Moet je echt iedereen die je tegenkomt zo respectloos behandelen?’

‘Hij gaf me een vreselijk stom reisadvies.’

‘Je bent stierlijk vervelend.’

‘Verdraaid, Perce. Kun je niet wat aardiger voor me zijn?’

‘Kun je niet iets beter je best doen? Alsjeblieft? Ook al laat het je volkomen koud wat ze zeggen, dit zijn belangrijke mensen. Mensen van wie het misschien goed kan zijn als je ze kent. En zelfs als dat niet zo is, kun je toch op zijn minst proberen om vriendelijk te zijn.’

Lieve hemel, op dit moment zou ik zelfs mijn eigen voeten afhakken als daarmee mijn champagneglas als bij toverslag weer gevuld zou zijn. Ik kijk reikhalzend of er nog een bediende met glazen langskomt. ‘Het interesseert me echt niet wie al die mensen hier zijn.’

Percy grijpt me bij een mouw en trekt me naar zich toe, zodat we recht tegenover elkaar staan. Maar zodra de achterkant van zijn hand langs de mijne strijkt, springen we als schichtige paarden bij elkaar vandaan. Die verrekte kus verpest mijn hele leven. ‘Nou, dat zou je wel moeten interesseren.’

‘Waarom maak jij je daar eigenlijk zo druk over?’ snauw ik terwijl ik mijn hand wegtrek. Zijn halsdoek is verschoven en ik zie de afdrukken van mijn tanden in zijn huid, wat bloedirritant is.

‘Omdat we niet allemaal de luxe hebben om te kunnen negeren wat mensen van ons vinden.’

Ik trek een verongelijkt gezicht. ‘Laat me met rust. Ga met iemand anders praten.’

‘Met wie zou ik moeten praten?’

‘Best, dan ga je toch drankjes serveren,’ snauw ik, maar onmiddellijk wilde ik dat ik het niet had gezegd. Voordat hij kan reageren grijp ik zijn arm vast. ‘Wacht, het spijt me…’

Hij schudt mijn hand van zich af. ‘En bedankt, Monty.’

‘Ik wilde niet…’

‘Maar je deed het wel,’ zegt hij en daarna beent hij weg.

Alle heilige verontwaardiging die ik sinds onze kus zorgvuldig heb gekoesterd smelt weg als boter in de zon.

Plotseling verschijnt Worthington weer naast me. Als hij een hand langs zijn pruik haalt, stuift uit de haren een wolkje stijfselachtig poeder op. ‘Waar is mijnheer Newton gebleven?’

‘Ik weet het niet,’ antwoord ik terwijl ik me verzet tegen de aandrang mijn champagneglas nog een keer boven mijn keel om te keren voor het geval er niet toch nog een laatste drupje aan de bodem kleeft.

‘Kom, we moeten u aan de hertog van Bourbon voorstellen.’ Hij grijpt mijn arm verrassend stevig vast en ik word een halve slag gedraaid zodat ik recht in de ogen kijk van een man die naar ons toe komt lopen. Het is een gezette, onsympathiek uitziende kerel in een nauwsluitend rood-met-gouden wambuis, met op zijn hoofd een witte krullenpruik als een gehoornde cycloon. ‘Probeert u zich alstublieft fatsoenlijk te gedragen. Dit is de voormalige eerste minister van de jonge koning; hij is zojuist om onbekende redenen ontslagen. Nog steeds een gevoelig onderwerp.’

‘Het kan me echt niet schelen,’ antwoord ik, hoewel ik in mijn achterhoofd, als de echo van een cimbaal, Percy’s oproep om wat vriendelijker te zijn kan horen. Heel even voel ik me schuldig en ik bedenk dat het misschien ook weer eens wat nieuws kan zijn om iets meer moeite te steken in fatsoenlijke manieren.

‘Goedenavond, mijnheer.’ De ambassadeur snijdt de hertog, die op het punt leek te staan ons voorbij te lopen, de pas af en maakt een korte buiging.

‘Bonsoir, ambassadeur,’ antwoordt de hertog. Hij neemt nauwelijks de moeite hem aan te kijken. ‘U ziet er goed uit.’

‘Een genoegen, als altijd. Het is een prachtige avond, zoals we die hier meestal hebben. Wat goed om u te zien. Niet dat het een verrassing is. Natuurlijk bent u hier.’ Bourbon ziet eruit alsof hij er het liefste tussenuit zou knijpen, maar de ambassadeur lijkt even wanhopig te willen dat hij blijft staan. ‘Zal Zijne Majesteit ons vanavond met zijn aanwezigheid vereren?’

‘Zijne Majesteit is nog steeds onwel,’ antwoordt de hertog.

‘Wat spijtig. We bidden allemaal voor een spoedig herstel, als altijd. Mag ik u voorstellen aan mijnheer Henry Montague, burggraaf van Disley, recentelijk hier gearriveerd uit Engeland?’

Probeer het gewoon, zegt Percy’s stem in mijn hoofd. Ik schenk de hertog een zo oprecht mogelijke glimlach, mét kuiltjes voor extra effect, en maak net zo’n kleine buiging als de ambassadeur net. Het voelt als een vreemde imitatie, een toneelversie van de manier waarop ik andere mannen zich heb zien gedragen. ‘Het is me een genoegen.’

‘Het genoegen is geheel aan mijn kant,’ zegt de hertog, maar zijn stem klinkt verstoken van elk genoegen terwijl hij me aanstaart met een blik die een man tegen de muur zou kunnen spietsen. ‘U bent de oudste zoon van Henry Montague?’

Altijd een afschuwelijk punt om een conversatie te starten, maar ik houd de stralende glimlach op mijn gezicht geplakt. ‘Ja.’

‘Henry maakt zijn grand tour,’ zegt de ambassadeur, alsof dat misschien een deur naar een conversatie zou kunnen openen, maar de hertog negeert hem en houdt zijn berekenende blik strak op mij gericht.

De haartjes in mijn nek gaan ervan overeind staan. Hij is niet groot, maar wel massief, en ik ben geen van beide. Onder die stalen blik van hem voel ik me een stuk kleiner dan ik ben.

‘Hoe gaat het tegenwoordig met uw vader?’ vraagt hij.

‘Ach ja,’ zegt de ambassadeur met een nerveus lachje. Hij friemelt aan zijn manchetknopen. ‘Uw vader is Frans, toch, Disley? Dat was ik vergeten.’

‘Kunnen uw vader en u het goed met elkaar vinden?’ vraagt de hertog.

Ik voel dikke druppels zweet, kleverig van de pommade, uit mijn haar in mijn nek glijden. ‘Goed zou ik het misschien niet willen noemen.’

‘Ziet u hem vaak?’

‘Nou, de laatste tijd niet aangezien het Kanaal tussen ons in ligt.’ Voor die opmerking geef ik mezelf inwendig een pluim – snedig, maar niet impertinent. Misschien ben ik hier toch niet zo slecht in als ik dacht.

De hertog glimlacht niet. ‘Steekt u de draak met me?’

De ambassadeur maakt een geluid alsof hij zich verslikt.

‘Nee,’ zeg ik snel. ‘Nee, helemaal niet. Het was een grapje…’

‘Ten koste van mij.’

‘Het kwam door de manier waarop u het zei…’

‘Is er iets mis met de manier waarop ik spreek?’

‘Nee, ik…’ Mijn blik gaat heen en weer tussen de twee heren. De ambassadeur staart me met wijd open mond aan. ‘Wilt u misschien dat ik het uitleg?’

De frons van de hertog wordt nog dieper. ‘Denkt u soms dat ik zwakzinnig ben?’

Lieve hemel, wat gebeurt er? Deze conversatie lijkt plotseling een spartelende vis die tussen mijn vingers door dreigt te glippen. ‘Volgens mij zijn we ergens scheef gegaan,’ zeg ik met mijn beste verontschuldigende glimlach. ‘U vroeg me naar mijn vader.’

De hertog glimlacht niet terug. ‘Ik ben bang dat ik de draad kwijt ben.’

Ik zak nog een paar centimeter verder in. ‘Het spijt me.’

‘Uw vader heeft een vlijmscherp gevoel voor humor. Het is duidelijk dat u op hem lijkt.’

‘Is dat zo?’ Opnieuw kijk ik hem en de ambassadeur beurtelings aan, maar geen van de twee lijkt bereid me te hulp te schieten. ‘Hoe bedoelt u, een scherp gevoel voor humor?’

‘Wilt u misschien dat ik het uitleg?’ antwoordt de hertog. Een bittere imitatie.

De beste strategie lijkt om van de top van deze steile berg te vluchten en te doen alsof we hem nooit hebben bereikt, dus zeg ik: ‘Voordat ik naar het vasteland vertrok, zag ik mijn vader veel. Mijn moeder heeft net een kind gekregen, dus was hij steeds thuis.’

‘Aha.’ De hertog vist een zilveren reukflesje uit zijn zak en snuift er een keer flink aan. ‘Het laatste wat ik heb gehoord is dat hij vaker thuis op zijn landgoed was om een oogje te houden op zijn delinquente zoon, die meer van drank en jongens hield dan van zijn studie in Eton.’

Ik voel hoe alle kleur uit mijn gezicht wegtrekt. Sommige sleutelwoorden in zijn opmerking bereiken op roddels beluste oren, en een paar gasten werpen ons een zijdelingse blik toe. De hertog kijkt me koeltjes aan, en ik sta al bijna op het punt om ofwel een tafel omver te gooien, ofwel dramatisch op de vloer ineen te zijgen. Misschien alle twee vlak achter elkaar. Kijk dan! zou ik tegen Percy roepen als hij naast me stond. Dit gebeurt er als ik het probeer.

Ambassadeur Worthington werpt een verbale horde tussen ons op. ‘Dit is de zoon van Henry Montague,’ zegt hij, alsof er sprake is van een vergissing.

‘Ja, dat weet ik,’ antwoordt de hertog. En daarna zegt hij, weer tot mij gewend: ‘En naar ik hoor, is hij een schurk.’

‘Nou, ik ben tenminste niet ontslagen uit mijn baan als schoothondje van een ziekelijke marionettenkoning,’ reageer ik.

De zelfingenomenheid glijdt van zijn gezicht als een niet goed vastgestrikt masker. Voor het eerst sinds het begin van ons rampzalige gesprekje lijkt hij iets anders te overwegen dan mij voor paal te zetten, alleen is dat ‘iets’ kennelijk dat hij zich afvraagt of het gepast is me midden in een gemengd gezelschap met zijn blote handen te wurgen. ‘Pas maar op met die tong, Montague,’ zegt hij zacht en dreigend, als een gifslang die in het hoge gras op de loer ligt. Daarna klapt hij het dekseltje van zijn reukflesje dicht en beent weg.

Als twee wassen beelden kijken de ambassadeur en ik hem na.

Mijn oren tuiten nog – ik weet niet goed of mijn vader er zijn uiterste best voor doet om me bij al zijn intimi zwart te maken en flink te vernederen, of dat ik zo’n slechte reputatie heb dat die me zelfs hierheen vooruit is gesneld. En wat nog erger is: ik weet niet goed welke van de twee opties te prefereren is.

Wanneer Worthington zich tot mij wendt, staat op zijn gezicht nog het in gezelschap gepaste fatsoenlijke masker, maar ik kan de stoom bijna uit zijn oren zien komen. Ik verwacht een gestamelde plaatsvervangende verontschuldiging, iets met veel verbazing en kruiperigheid en: Arme Monty, het spijt me vreselijk dat hij van die akelige dingen tegen u zei.

In plaats daarvan zegt hij ontzettend kalm tegen me: ‘Hoe durft u hem zo toe te spreken?’

Pas op dat moment dringt tot me door dat ook hij niet aan mijn kant staat.

‘Hoorde u wel wat hij tegen me zei?’ vraag ik verontwaardigd.

‘Hij is uw meerdere.’

‘Al is hij verdomme de koning, hij beledigde…’

Worthington steekt opeens zijn hand naar me uit, en onwillekeurig schieten mijn handen omhoog om mezelf te verdedigen. Maar hij legt alleen bijna medelijdend een hand op mijn arm en zegt: ‘Toen uw vader schreef met het verzoek u bij een aantal mensen te introduceren, dacht ik dat hij overdreef over uw gebrek aan morele zelfbeheersing, maar nu zie ik dat hij tamelijk scherp was in zijn oordeel. Nou ben ik van mening dat uw vader een eersteklas heer is, dus houd ik hem daar niet verantwoordelijk voor. Ongetwijfeld heeft hij alles gedaan wat hij kon, maar soms zit er nou eenmaal kaf tussen het koren. Maar deze onverschillige houding waarvan u denkt dat die zo charmant is, het feit dat u al uw sociale connecties bij het vuil werpt en in plaats daarvan kiest voor het gezelschap van gekleurde mannen zoals uw meneer Newton…’

‘Laat me één ding duidelijk maken,’ onderbreek ik hem en ik ruk mijn arm met zo veel kracht los uit zijn greep dat ik de dame naast me bijna buiten westen sla. ‘U bent mijn vader niet, ik ben uw verantwoordelijkheid niet, en ik ben niet hierheen gekomen om me zijn lijst van mijn fouten te laten voorlezen of om ervoor veroordeeld te worden wiens gezelschap ik verkies. Niet door u en niet door die vreselijke hertog. Dus hoewel het fantastisch was om de hele avond door u als een kind behandeld te worden, heb ik daar nu schoon genoeg van. Vanaf hier red ik mezelf verder wel.’

En daarna draai ik me om, been met grote stappen weg, gris in het voorbijgaan een glas van het blad van een passerende bediende, drink het leeg en zet het terug voordat hij ook maar iets heeft gemerkt. Als mijn vader zo graag tegen iedereen vertelt wat een losbol ik ben, maak ik die reputatie met alle plezier waar. Ik wil hem natuurlijk niet teleurstellen.

Als dramatische aftocht is mijn vertoning best indrukwekkend, maar zodra ik Worthington de rug heb toegekeerd dringt tot me door dat ik helemaal nergens heen kan. Ik kijk om me heen of ik Percy ergens zie; in ruil voor gezelschap en misschien zelfs wel wat medelijden ben ik bereid onze impasse als eerste te doorbreken. Ik ontdek hem ergens aan de rand van de dansvloer en begin mijn weg al te zoeken tussen de gasten door, maar dan besef ik dat hij met iemand staat te praten: een jongen met een blonde pruik die iets ouder lijkt te zijn dan wij, met zulke opvallende sproeten dat ik ze door zijn poeder heen kan zien. Hij draagt een prachtig pak van ruwe grijze zijde met ruches bij de hals die heen en weer zwaaien wanneer hij zich naar Percy toe buigt om zich boven de muziek uit verstaanbaar te maken. Percy zegt iets terug en de jongen lacht, met open mond en met zijn hoofd in zijn nek. Percy glimlacht verlegen naar hem, en die ellendige sproetenkop raakt zijn arm aan en laat zijn verrekte hand veel langer liggen dan nodig is. Nog nooit heb ik zo graag iemand de tanden uit zijn bek willen slaan als nu. Die verrekte sproeten van zijn smoel af willen meppen.

De sproetenkop gebaart naar een van de bedienden die met champagne rondlopen – een voor hem en een voor Percy – en ik draai me om en loop de andere kant op.

Felicity staat buiten op de veranda tussen twee Venetiaanse vensters dapper een muurbloempje te wezen.

Ik slik mijn trots in en ga naar haar toe, maar gris onderweg nog wel een glas mee. ‘Wat zie jij er uitgeblust uit,’ zeg ik terwijl ik me ook tegen de stenen muur laat zakken.

‘En jij ziet er boos uit. Hebben Percy en jij nog steeds ruzie?’

‘Is dat zo duidelijk?’

‘Nou, jullie kijken elkaar nauwelijks aan, dus leek het me logisch. Waar is de ambassadeur gebleven?’

‘Geen idee. Ik verstop me voor hem.’

‘En ik verstop me voor zijn vrouw. Op ons, twee mensen die niet goed zijn op feestjes.’

‘Ik ben meestal juist heel goed op feestjes. Volgens mij ligt het aan het feestje.’

Er loopt een kluitje mensen vlak langs ons. De vrouw voorop heeft een wijnglas in één hand en een chocolade tussengerecht in de andere. Wanneer ze passeert, glijdt de sleep van haar jurk over onze voeten. Felicity en ik drukken ons nog platter tegen de muur.

‘Met wie stonden jullie te praten?’ vraagt mijn zus. ‘Die dikke vent.’

‘Hertog van Bourbon is zijn titel volgens mij. Hij heeft de charme van een bejaarde Dzjengis Khan.’

Tot mijn verbazing proest Felicity het uit van het lachen. Het klinkt oprecht en verrast ons alle twee. Haar hand vliegt naar haar mond en we kijken elkaar met grote ogen aan. Dan schudt ze haar hoofd, grinnikt quasimedelijdend en zegt: ‘Een bejaarde Dzjengis Khan. Soms maak je me echt aan het lachen.’

Ik neem een slok champagne. Door de belletjes voelt mijn tong als een droge lap. ‘Voormalig eerste minister van de koning, maar kennelijk ligt dat “voormalig” nog gevoelig, dus begin er liever niet over. Daar kwam ik net te laat achter.’

‘Is de koning er? Dit is toch zijn feestje?’

‘Hij is ziek. Zo te horen ongeveer doorlopend.’ Plotseling dringt tot me door hoe vreemd het is om me samen met mijn zus in de marges van een feest op te houden terwijl Percy zich ergens midden in het gedruis bevindt. Ik neem nog een slok en vraag daarna, omdat ik toch iets moet zeggen: ‘Hé, toen jij laatst stiekem wegglipte, waar ging je toen eigenlijk heen?’

Felicity laat haar hoofd in haar nek zakken en staart naar de sierlijsten boven ons. ‘Nergens.’

‘Je had zeker met een jongen afgesproken, hè?’

‘En wanneer had ik dan een jongen moeten leren kennen? Sinds we hier zijn, ben ik nauwelijks het appartement uit geweest. Van Lockwood moet ik de hele tijd braaf stilzitten en borduren en klavecimbel spelen, terwijl Percy en jij de hele stad afschuimen.’

‘O, “afschuimen” is niet echt het woord dat ik zou gebruiken. Als gevangenen door de straten schuifelen misschien eerder?’

‘Nou, jullie zien in elk geval veel meer van Parijs dan mij wordt toegestaan.’

‘Dus dat was je aan het doen? Midden in de nacht alle bezienswaardigheden aflopen?’

‘Als je het per se wilt weten: ik was naar die lezing.’

‘Welke lezing?’

‘Die over alchemie. De lezing die jullie beweerden bezocht te hebben.’

‘O.’ Ik was de gebeurtenissen van die avond alweer helemaal vergeten, behalve die rampzalige zoen. Bijna begin ik weer om me heen te kijken waar Percy is. ‘Ben je… geïnteresseerd in alchemie?’

‘Niet bijzonder. Over het geheel genomen heb ik er weinig mee, maar het idee om van bestaande organische substanties kunstmatige panaceeën te maken door hun chemische toestand te veranderen… Sorry, verveel ik je?’

‘Nee, ik was een tijdje geleden al opgehouden met luisteren.’ Het was mijn bedoeling een scherpe, maar geestige opmerking te maken, iets waar ze misschien opnieuw om zou moeten lachen, maar in plaats daarvan glijdt er een oprecht gekwetste uitdrukking over haar gezicht, die ze vlug maskeert met een frons.

Ik sta op het punt om mijn verontschuldigingen aan te bieden, maar dan snauwt ze al: ‘Vraag er dan niet naar als het je niet interesseert.’

Mijn ego is nog gevoelig na Worthingtons standje en onmiddellijk laait mijn boosheid weer op. ‘Best. Dat zal ik niet meer doen.’ Ik hef mijn glas, dat zomaar opeens weer leeg is. ‘Veel plezier hier in je eentje.’

‘Geniet van het ontlopen van de ambassadeur,’ antwoordt ze, en ik loop weg voordat ik kan besluiten of ze dat gemeen bedoelt.

Hoeveel ik ook van drukte, champagne en dansen hou, ik begin nu toch een beetje in dit feest te verdrinken. Ergens aan de rand van mijn bewustzijn schiet uit alle tierelantijnen een vreemde paniek op. Het is het soort gevoel dat ik anders zou bestrijden door er met Percy en een fles gin tussenuit te knijpen. Maar Percy laat ergens anders zijn arm aanraken door die jongen wiens sproeten er als een ziekte uitzien, dus slenter ik wat over de veranda en raak de tel kwijt van het aantal drankjes dat ik inmiddels gehad heb. Ik blijf staan, leun met mijn ellebogen op de balustrade, aan alle kanten omgeven door ruisend satijn en een taal die ik nauwelijks spreek, en voel me heel, heel alleen.

Dan zeg naast me opeens iemand: ‘U ziet er verloren uit.’

Ik draai me om. Een opvallend knappe jonge vrouw staat naast de balustrade; haar brede rokken waaieren tussen ons uit als de pagina’s van een boek. Ze heeft grote donkere ogen met in een van haar ooghoeken een mouche, en haar huid is bijna helemaal wit gepoederd, met alleen wat klaproosrode rouge op haar wangen. De krullen van haar stijve blonde pruik zijn gedrapeerd rond jeneverbestakjes en een versiersel dat op een vos lijkt; zijn oren lijken gedoopt in hetzelfde inktzwart dat ook haar wimpers heeft gekleurd. Ze heeft de meest ongelooflijke hals die ik ooit heb gezien, en vlak daaronder een werkelijk fantastisch paar borsten.

‘Helemaal niet,’ antwoord ik terwijl ik instinctief een hand door mijn haren haal. ‘Ik kies alleen heel zorgvuldig het beste gezelschap uit. Hoewel mijn zoektocht volgens mij ten einde is nu u hier bent.’

Ze lacht, een prettig, tinkelend geluid als van een belletje, dat niet helemaal oprecht op me overkomt, maar dat kan me helemaal niets schelen. ‘Ik heb fantastische referenties. Bent u bezig met uw grand tour?’

‘En ik dacht nog wel dat ik me zo goed wist te vermommen.’

‘U valt op door de studie die u van dit feest maakt, mijnheer. Uw gezicht is erg knap als u nadenkt.’ En daarna raakt ze licht mijn arm aan, net zoals die sproetenjongen met Percy’s arm deed.

Ik verzet me tegen de plotselinge aandrang om hem in de drommen gasten te zoeken. In plaats daarvan ga ik zo staan dat ik al mijn aandacht op dit verrukkelijke schepsel kan richten, dat zeer in mij geïnteresseerd lijkt. ‘Hebt u ook een naam, dame met de vos?’ vraag ik.

‘En u?’ is haar tegenvraag.

‘Henry Montague.’

‘Zo eenvoudig,’ zegt ze, en dan pas realiseer ik me dat ik een fout heb gemaakt door mijn titel weg te laten. Als ik zulke achteloze vergissingen bega, ben ik toch beschonkener dan ik dacht. ‘Uw vader moet een Fransman zijn.’

‘Oui, al zou u dat niet zeggen als u wist hoe beroerd mijn Frans is.’

‘Moeten we dit iets gemakkelijker maken?’ zegt ze in het Engels. Door haar accent lijken de woorden zijdezacht. ‘Op deze manier begrijpen we elkaar beter. Zal ik Henry tegen je zeggen? En als we alle formaliteiten verder laten zitten, mag jij me Jeanne noemen.’ Ze trekt haar kin in en kijkt me van onder haar lange wimpers aan. Och hemeltje, zegt haar blik, nu ben ik verlegen. ‘Is dat acceptabel?’

‘Fantastisch.’

Ze glimlacht. Daarna slaat ze de ivoren waaier die aan haar pols hangt open en begint hem op en neer te bewegen. Door het briesje trilt de krul die eenzaam bungelt langs die nek van haar waar zwanen jaloers op zouden zijn. Ik gaf mezelf juist een mentaal schouderklopje omdat ik mijn ogen tijdens ons gesprekje voortdurend op haar gezicht gericht heb gehouden, maar nu verraden die ellendelingen me opeens en duiken zo haar decolleté in.

Heel eventjes denk ik dat ze het niet heeft gemerkt, maar dan schuiven haar mondhoeken omhoog en weet ik dat ze het heeft gezien. Maar in plaats van me een tik te geven, me voor lomperik uit te schelden en weg te stormen zegt ze: ‘Henry, je wilt vast wel meer…’ Een veelbetekenende stilte. Geknipper met haar wimpers. ‘… meer van Versailles zien?’

‘Weet je, ik geloof inderdaad van wel. Alleen beschik ik niet over een gids.’

‘Misschien mag ik…?’

‘Maar het feest lijkt net op gang te komen. Ik zou het vreselijk vinden je hiervandaan te moeten slepen.’

‘Het leven zit vol opofferingen.’

‘Ben ik een offer?’

‘Een offer dat ik graag breng.’

Verdraaid, dit meisje is leuk. En op dit moment is dat precies waar ik behoefte aan heb. Om me af te leiden van Worthington, die verrekte hertog, Percy en die knappe klootzak met de sproeten die hem voortdurend staat te bepotelen. Ik bied haar mijn arm aan. ‘Ik ga met je mee, Jeanne.’

Jeanne legt haar kleine, perfect gevormde hand op mijn elleboog en neemt me mee naar twee openslaande deuren die uitkomen op een hal. Terwijl we over de drempel lopen, hapert mijn vastberadenheid heel even en kijk ik, net als de vrouw van Lot die in een zoutpilaar verandert, gauw over mijn schouder of ik Percy ergens zie. Hij staat nog precies waar hij net ook stond: aan de rand van de dansvloer. Maar nu is hij alleen, en aan de manier waarop hij naar me kijkt te zien is hij dat al een tijdje. Zodra onze blikken elkaar kruisen, schrikt hij op en trekt verlegen aan de kraag van zijn jasje. Daarna zet hij een teleurgestelde glimlach op, een die ‘van jou had ik niets anders verwacht’ zegt en daarmee de vonk van mijn woede weer aanwakkert.

In mijn hoofd geef ik een slinger aan het roulettewiel om te bepalen met welke blik ik het beste kan terugslaan. Misschien smekende ogen – red me alsjeblieft van dit meisje dat me tegen mijn wil meesleept – waarna hij me zal komen redden. Of juist een spottende grijns – jaloers? Nou, je hebt je kans met mij gehad, maar die heb je voorbij laten gaan.

Ik kies uiteindelijk voor schouderophalen en een onverschillige blik. Mij best, zeg ik daarmee. Jij jouw pleziertje, ik het mijne. En misschien nog een vleugje: En ik denk helemáál niet aan wat er vorige week in de musichall tussen ons gebeurde.

Percy draait zich om.

Jeanne kent de weg in het vergulde labyrint van Versailles en zweeft als een geparfumeerde wolk door het paleis. In elk vertrek waar we doorheen dwalen, krioelt het van de mensen, en hoewel ik geniet van de drukte, het lawaai en de muurschilderingen in de kleuren van een schaal vol rijp fruit, zou ik liever een rustig plekje opzoeken waar ik en dit aantrekkelijke meisje en haar prachtige borsten alleen kunnen zijn.

Ze neemt me mee naar een verlaten vleugel, waar we, dat weet ik zeker, niet horen te zijn, blijft uiteindelijk voor een beschilderde deur staan en laat haar hand in de zak van haar rok glijden. Ze haalt er een gouden sleutel aan een zwart lint uit.

‘Zo, en hoe kom je daaraan?’ Terwijl ze de deur van het slot draait, buig ik me naar voren alsof ik geïnteresseerd ben in de sleutel, maar in werkelijkheid doe ik het om beter in haar jurk te kunnen kijken.

Ze glimlacht. ‘Bij mijn positie horen privileges.’

De kamer waarin we terechtkomen, lijkt een privévertrek, de antichambre van iemands slaapkamer. Drie kristallen kroonluchters werpen een warm licht op de fraaie rode muren en mahoniehouten meubels. Er is een haard zo groot dat hij eerder een kleine kamer lijkt die je veilig in brand kunt steken, en er ligt een oosters tapijt dat zo dik is dat ik op mijn hakken wankel. Het raam staat open en de muziek en het opgewonden geroezemoes van het feest waaien vanuit de tuin naar binnen, al klinkt het gedempt en ver weg.

Jeanne laat de waaier van haar pols glijden en legt daarna haar handen gespreid op het met fluweel beklede kaarttafeltje dat voor de haard staat. ‘Hier is het rustiger, non? Versailles kan soms overweldigend zijn.’

‘O, ik vind het vooral geweldig.’

Ze lacht, en ik schenk haar een glimlach waarvan ik weet dat de meeste ontvangers er slappe knieën van krijgen.

‘Nogal een schandaal om zonder chaperonne een heer naar je appartement mee te nemen, madame.’

‘Wat een geluk dan dat dit niet mijn appartement is. Hoewel het vleiend is dat je denkt dat ik zulke prachtige vertrekken bewoon. Ze zijn van een vriend van me.’ Ze legt net genoeg nadruk op het woord ‘vriend’ om me de juiste gevolgtrekking te laten maken. ‘Louis Henri.’

‘Louis de koning?’

‘In Frankrijk heb je meer dan één Louis, hoor. Deze is de hertog van Bourbon.’

‘O, hij.’

‘Dat klinkt alsof je hem al hebt ontmoet.’

‘Ja, we kregen ruzie.’ Ik weid verder niet uit over het incident, maar bij de gedachte eraan voel ik me opnieuw klein en onbeduidend.

Maar nu bevind ik me in zijn appartement.

Vergelding lonkt.

Mijn eerste idee is om in zijn bureauladen te pissen, maar ik ben in gezelschap van een dame. Iets stelen lijkt een betere keuze: iets wat simpel genoeg is om ermee weg te kunnen komen, maar niet zo voor de hand liggend dat ik met de misdaad in verband kan worden gebracht. Ik hoef alleen maar iets uit te kiezen waardoor hij zich rot zal ergeren als hij ontdekt dat het weg is, maar wat niet tot een internationaal incident zal leiden.

Ik dwaal door de salon en doe alsof ik alles uitgebreid bewonder, een nonchalante dief. Ik voel dat Jeanne naar me kijkt, dus hou ik mijn hoofd rechtop en wacht tot ze een keer de andere kant op kijkt zodat ik iets in mijn zak kan steken. Hoewel het lastig is om niet naar mij te kijken; ik keer haar mijn voordeligste kant toe, de kant die ze op een munt zouden moeten zetten.

Op het bureau ligt een setje ivoren dobbelstenen dat ik overweeg in mijn zak te stoppen, en ook een reukflacon van geslepen glas met een zilveren schroefdop en een apart vakje voor mouches. Prima roerende goederen – eigenlijk is alles hier mooi – maar te gewoontjes om het gewenste ergernisniveau mee te bereiken. Bij de secretaire speel ik kort met de gedachte het inktstel te pikken, totdat ik me realiseer dat het reuze onhandig zou zijn om dat de hele avond bij me te moeten dragen aangezien het vol inkt zit.

Maar naast het inktstel staat een sieradendoosje van glanzend ebbenhout, iets kleiner dan mijn vuist. Op het deksel zitten zes ronde knoppen van opaal, met op allemaal het alfabet gegraveerd. Als ik er met mijn vinger langs strijk, draaien ze en veranderen de letters ernaast. Ze voelen vreemd warm aan, alsof ze naast de haard hebben gelegen.

‘Mooi, de kamer heb je gezien,’ zegt Jeanne achter me. Wanneer ze gaat zitten hoor ik haar rokken ruisen. ‘Besteed nu maar aandacht aan mij.’

Ik kijk even op om te zien of ze naar me kijkt, maar ze zit al aan het kaarttafeltje met haar rug naar me toe.

Wraak én een mooi meisje: dat duo verandert deze aanvankelijk zo rampzalige avond in een van de betere feestjes waar we in Parijs zijn geweest. Hadden Percy en ik nou maar geen ruzie, denk ik, om die gedachte vervolgens als een spinnetje onder mijn voet te vertrappen.

Ik laat het doosje in mijn zak glijden – en overweeg nog even om een losgeldbriefje achter te laten, of eigenlijk geen losgeldbriefje maar een uit vier woorden bestaande verklaring: U bent een klootzak – en schuif daarna op de stoel tegenover Jeanne aan het kaarttafeltje. ‘Doen we een spelletje?’ vraag ik terwijl ze een pak kaarten schudt.

Haar ogen schieten naar mijn gezicht. ‘Wat speel je?’

‘Alles. Maakt niet uit. Wat speel jij, madame?’

‘Nou, ik ben vooral gesteld op een spelletje waarbij iedere speler twee kaarten krijgt en je de waardes daarvan bij elkaar optelt. Degene met het paar dat het dichtste bij dertien ligt, wint.’

‘Waarom dertien?’

‘Dat is mijn geluksgetal.’

‘Ik heb nog nooit van dit spel gehoord.’

‘Dat komt, mijn beste Henry, omdat ik het zojuist heb verzonnen.’

‘En spelen we om een inzet? Of zijn er nog gevolgen voor de speler met de verliezende kaarten?’

‘Die moet een kledingstuk opofferen.’

Lieve. Hemel. Ik verdien een medaille voor de moeite die het kost om terwijl ze dat zegt niet in haar decolleté te gluren.

Jeanne tuit haar lippen en smeert er wat rode lippenstift op. ‘Zin in een spelletje?’

‘Ik doe mee.’ Vlug trek ik mijn jasje uit en gooi het op de bank.

‘Wacht even, we zijn nog niet begonnen.’

‘Dat weet ik. Ik wil het niet te moeilijk voor je maken. Ik zou het vreselijk vinden als je je waardigheid zou verliezen.’

‘Reken daar maar niet op, monsieur.’

Het is een ongelooflijk stom spelletje. Dat weten we allebei. We weten ook allebei dat het werkelijke spelletje niets met de kaarten te maken heeft, maar met het koket verwijderen van elk volgend kledingstuk. Jeanne schuift een van haar vele ringen van haar vingers; ik trek mijn schoenen uit op wat alleen maar kan worden beschreven als de meest sensuele manier waarop een man ooit met zijn schoeisel is omgegaan. Ik ben wat ruimhartiger met het uitkleden: tegen de tijd dat ik alleen nog maar mijn kniebroek draag, ontdoet zij zich nog steeds met één martelend stuk tegelijk van haar sieraden. Onder haar poeder zijn haar wangen rood, maar ze weet zich op bewonderenswaardige wijze te beheersen. Als de situatie omgekeerd was, zou ik allang alle controle kwijt zijn geweest.

Het voorspel is leuk, maar ik begin ongedurig te worden, zoals wanneer je een vies drankje zo snel mogelijk wilt opdrinken, wat niet een gevoel is waarmee dergelijke aardse genoegens bij mij gewoonlijk gepaard gaan. Toen we buiten op de veranda stonden, leek een stoeipartijtje bijna ondraaglijk fantastisch, maar terwijl Jeanne met veel theater haar volgende twee kaarten omdraait, blijf ik maar het beeld voor me zien van Percy en die jongen aan de rand van de dansvloer en vraag ik me af wat Percy gezegd kan hebben dat hij zo moest lachen. En daarna denk ik aan Percy’s vingers, die door mijn haar woelden toen ik me naar hem toe boog en hij zijn mond op de mijne drukte. Ik voelde zijn adem tussen ons in, als een hartslag, en verdomme, ik laat me door een stomme kus van Percy toch niet kapotmaken.

De volgende keer dat Jeanne verliest, haalt ze één pareloorbel uit haar oor en legt die op tafel, maar voordat ze opnieuw kan delen leg ik mijn hand over die van haar heen. ‘Een ogenblikje, madame. Oorbellen gaan per twee.’

‘Dus?’

‘Dus ze gaan ook per twee uit. Niet protesteren, want ik heb mijn schoenen ook tegelijk uitgetrokken.’

‘Ik begin te denken dat er bij jou niet veel voor nodig is om je uit de kleren te krijgen.’

‘Tja, ik wil je niets onthouden.’

‘Bedankt, Henry. Je bent inderdaad een prachtexemplaar.’

Ze laat het puntje van haar tong langs haar bovenlip glijden en er trekt een zachte huivering van begeerte door me heen, gevolgd door opluchting dat Percy me toch niet geruïneerd heeft. Misschien kan dit toch nog precies worden wat ik in gedachten had toen ik haar vanuit de tuin volgde, en met die hoop in mijn hart buig ik me naar haar toe. ‘Wacht, ik help je wel met die andere oorbel.’

Ik steek mijn hand uit. Zij buigt zich naar me toe. De tijd tikt heerlijk langzaam voort, de seconden stromen traag als door de zon verwarmde honing. Terwijl ik de pareloorbel losmaak, breng ik mijn mond dichter bij haar huid dan nodig is. Mijn vingers strijken zachtjes langs haar hals – een vederlichte aanraking – en daarna glijden mijn lippen langs haar kaak.

En zoals ik al wist dat zou gebeuren legt ze een vinger onder mijn kin, trekt mijn mond zachtjes naar die van haar en kust me.

Alleen is mijn eerste gedachte niet hoe ongelooflijk heerlijk het is dat dit knappe meisje eindelijk haar lippen op de mijne drukt. Ik bedenk hoeveel beter het was toen Percy vorige week hetzelfde deed.

Bijna mep ik met mijn hand door de lucht, alsof ik Percy als een lastig vliegje uit mijn hoofd kan verjagen. In plaats daarvan leg ik mijn handen op die twee prachtige borsten die me de hele avond al aanstaren en leid mezelf af door ze uit hun omhulsel te bevrijden, en ik denk niet aan Percy, helemaal niet.

Aristocratische dames, moet ik hier toch opmerken, dragen een monsterlijke hoeveelheid kleren. Vooral tijdens feestjes. Ik zou me bij voldoende aanmoediging binnen twintig seconden helemaal kunnen uitkleden, en haar aanmoediging is meer dan voldoende. Maar Jeanne uitkleden is niet zo gemakkelijk als ik telkens dacht wanneer ze weer een volgend sieraad afdeed. Met mijn mond nog steeds tegen de hare gedrukt staan we onhandig op, zodat ik niet eens goed kan zien wat ik eigenlijk van haar lijf zou moeten rukken. Ik gok maar wat en trek aan linten totdat er iets knapt en haar borstlap losschiet, waardoor in elk geval haar borsten uit hun borstengevangenis vallen. Maar nu zit er nog een vreselijke kooi om haar middel, met onderrokken en korsetten en een hemd, en ik zweer het je, onder dit alles zit nog een korset en daarna een zeer creatieve laag van weet-ik-veel, maar ik weet zeker dat het er alleen maar is om mij bij haar huid vandaan te houden. Misschien is mode er wel alleen ter beveiliging van de kuisheid van een dame, zodat de geïnteresseerde partij vanwege alle kleding die in de weg zit elke interesse verliest en alle ontmaagdingspogingen staakt.

In tegenstelling daarmee hoeft Jeanne alleen maar vier knopen van mijn broek los te maken en die daarna van mijn heupen te schuiven, wat niet eerlijk is. Haar vingers glijden langs mijn ruggengraat omhoog, en plotseling ben ik met een schok heel ergens anders door de herinnering aan Percy’s handen daar, zijn handpalmen als haakjes aan weerszijden van mijn borstkas en een aanraking die me hongerig en kwetsbaar maakte. Zijn benen om me heen geslagen. Het geluid van zijn snelle, korte ademhaling toen ik mijn lippen tegen zijn hals drukte.

Verdomme, Percy.

Ik laat Jeanne net lang genoeg los om de knopen bij mijn knieën los te maken en mijn broek op mijn enkels te laten zakken, en daarna schop ik hem met een hoge boog naar de bank. Ze laat het puntje van haar tong langs mijn lippen glijden; het talkpoeder dat van haar huid komt vormt een laagje op mijn mond, en hel en verdoemenis, ik denk niet aan Percy. Ik sla mijn armen helemaal om haar heen en trek haar naar me toe.

Op dat moment hoor ik achter ons de deur opengaan. Iemand zegt: ‘Wat is hier aan de hand?’

Onmiddellijk haal ik mijn handen uit Jeannes jurk. Bijna raak ik een vinger kwijt omdat ik op een of andere manier in de linten van haar korsetten verstrikt ben geraakt. De hertog van Bourbon staat in de deuropening, met twee keurig uitziende heren naast hem, en allemaal hebben ze hun mond wijd open, als happende vissen.

Hartgrondig vloekend probeer ik mezelf te verbergen achter de reusachtige kooi die Jeanne om haar middel draagt.

De hertog kijkt me doordringend aan. ‘Mijn god, Disley?’

‘Eh… ja. Goedenavond! Bourbon, was het toch?’

Zijn gezicht verstrakt. ‘Wat doet u hier in duivelsnaam?’

‘Voor de duidelijkheid…’ zeg ik, terwijl ik naar de bank toe schuifel waarop mijn kleren liggen en mezelf vervloek dat ik ze zo aanstellerig door de kamer heb geslingerd. Ik moet Jeanne met me meetrekken om ervoor te zorgen dat ik bedekt blijf. ‘Met hier bedoelt u Versailles? Want ik ben natuurlijk uitgenodigd.’

‘In mijn vertrekken. Wat doet u verdomme in mijn vertrekken?’

‘O, u bedoelt híér hier.’

‘Wat een ellendige schurk, net als uw…’ Zijn gezicht wordt rood en ik zet me schrap, maar dan wordt zijn aandacht getrokken door Jeanne, die nog steeds met blote borsten bij me staat. ‘Mademoiselle Le Brey, kleedt u zich in godsnaam aan,’ snauwt hij.

Jeanne begint aan haar korset te trekken, wat in de zin van aankleden niet veel zoden aan de dijk zet, maar vooral benadrukt dat ze ongekleed is. De twee andere mannen staren naar haar borsten en Bourbon lijkt op het punt te staan iedereen die minder dan een armlengte bij hem vandaan is te vermoorden, maar ik ben zeer ervaren in dit soort situaties, dus grijp ik meteen mijn kans. Ik gris mijn kleren van de bank en vlucht door het openstaande raam naar buiten.

En zo komt het dat ik gekleed zoals Moeder Natuur het bedoeld heeft door de tuinen van het paleis van Versailles sprint.

Terwijl ik om een heg naast de orangerie heen ren, dringt tot me door dat ik verder geen ontsnappingsstrategie heb, op de kamer ontvluchten na. Omdat ik het sterke vermoeden heb dat ik word achtervolgd, heb ik geen tijd om op het gazon te blijven staan en me aan te kleden. En dus probeer ik onder het lopen mijn kniebroek weer aan te trekken, maar daardoor duik ik bijna voorover de bosjes in, dus kies ik ervoor mijn kleren voor mijn kwetsbaarste delen te houden en mijn vlucht voort te zetten.

Terwijl ik langs de muren van het paleis vlieg, probeer ik de ramen te vermijden en zo veel mogelijk tussen de heggen en struiken te blijven. Er is geen enkel leeg vertrek waar ik heen zou kunnen vluchten om me te verstoppen of me aan te kleden. Ik ben in de war en raak gedesoriënteerd, waardoor ik verder ren dan mijn bedoeling was. Als ik de volgende hoek omsla, ontdek ik dat ik bij het voorplein ben, waar gasten in het felle licht de trap af drentelen. Onmiddellijk blijf ik staan, wat een fatale vergissing is, want een vrouw ziet me en begint te gillen.

Iedereen draait zich om en kijkt naar mij, de burggraaf van Disley, die met zijn haar in de war en een gezicht vol poeder alsof het bloem is op het plein staat. Zonder een draad aan zijn lijf bovendien.

Op dat moment hoor ik, omdat het noodlot een harteloos kreng is, achter me iemand zeggen: ‘Monty?’

En natuurlijk staat Percy daar, geflankeerd door Felicity, die voor het eerst in haar leven te geschokt lijkt om te meesmuilen, en ook de ambassadeur en zijn echtgenote zijn er. We gapen elkaar allemaal aan. Of liever gezegd: zij gapen mij aan.

Er zit niet veel anders op dan te doen alsof ik volledig gekleed ben en de situatie volkomen in de hand heb. Dus loop ik naar Percy toe en zeg: ‘Volgens mij is het tijd om te gaan.’

Ze staren me allemaal aan. Iedereen op het plein staart naar me, maar de blikken van Percy en Felicity voel ik het meest. Felicity trekt haar bekende vissenmondje, maar Percy’s schrik begint weg te ebben en hij ziet er… gegeneerd uit. Of hij zich voor mij of voor zichzelf schaamt, is lastig te zeggen.

‘Mijnheer,’ zegt de ambassadeur.

Nog steeds zo nonchalant als ik kan, draai ik me om. Zijn vrouw piept.

‘Ja, mijnheer?’

Zijn gezicht is vuurrood. ‘Hebt u… misschien een verklaring voor hoe u momenteel gekleed bent?’

‘Níét gekleed,’ corrigeer ik hem. ‘En heel hartelijk bedankt voor een heerlijke avond; het was zeer… onthullend. Maar wij worden thuis verwacht, dus horen we binnenkort nog van u? Voordat we naar het zuiden vertrekken, zou u nog een keer moeten komen souperen. Percy? Felicity?’ Als het kon, zou ik ze bij de arm grijpen, maar mijn handen zijn al bezet, dus gebaar ik met mijn kin, loop weg en hoop dat ze me in hemelsnaam zullen volgen. Dat doen ze alle twee, maar geen van beiden zegt iets.

Wanneer we eindelijk door een stel nogal verbaasde bedienden in ons rijtuig geïnstalleerd zijn, laat ik mijn schild zakken en probeer ik mijn broek weer aan te trekken.

Met een gilletje brengt Felicity haar handen omhoog. ‘Lieve hemel, Monty, dat hoef ik niet te zien.’

Ik krom mijn rug en probeer me in de pijp te wurmen zonder mijn hoofd aan een van de hangende lantaarns te stoten. ‘Wat jammer dat je je aantrekkelijke bril niet op hebt.’

‘Waar was jij mee bezig?’

‘Kijk wat ik aanheb en waag een gokje.’ Ik knoop mijn broek dicht en kijk naar Percy, die met een uitgestreken gezicht voor zich uit zit te staren. ‘Wat is er met jou aan de hand?’

Zijn mond verstrakt. ‘Ben je dronken?’

‘Sorry?’

‘Ben je dronken?’ herhaalt hij.

‘Heb je hem ooit nuchter gezien?’ mompelt Felicity.

Percy kijkt nog steeds de andere kant op, maar zijn blik wordt wel steeds bozer. ‘Kun je jezelf niet beheersen? Eén keertje maar?’

‘Sorry, zeg jij nou tegen mij dat ik me moet gedragen? Jij bent zelf echt niet braaf genoeg om een preek over zedelijk gedrag te kunnen afsteken, schat.’

‘Denk je dat ik me ooit zo zou kunnen gedragen als jij en daarmee weg zou kunnen komen?’

‘Wat bedoel je daarmee?’

‘Kijk naar me en waag een gokje.’

‘Serieus? Wil je dat gesprek nu voeren? Jij laat iedereen over je heen lopen omdat je huid een beetje donkerder is…’

‘O, lieve hemel. Monty, hou op,’ zegt Felicity.

‘… maar als je nou eens wat meer ruggengraat zou tonen, hoefde ik het niet voor je op te nemen omdat je het zelf zou doen.’

Eventjes lijkt hij te verbluft over mijn woorden om nog iets te zeggen. Ook Felicity gaapt me aan, en ik krijg het gevoel dat ik iets ontzettend verkeerds heb gezegd, maar dan steekt Percy zijn kin naar voren. ‘Als ik het was geweest – in mijn nakie betrapt met een… iemand in het paleis – dan had ik niet zoals jij daarnet gewoon de tuin uit mogen lopen.’

Ik wil iets zeggen, maar hij onderbreekt me op vlijmscherpe toon: ‘Ben je dit nog niet zat? Ben je het niet zat om deze persoon te zijn? Je ziet er de hele tijd uit als een belachelijke zatlap, de godganse tijd, en zo langzamerhand wordt dat…’

‘Wat wordt het, Percy?’ Hij is duidelijk niet van plan het te zeggen, dus doe ik het maar. ‘Gênant? Schaam je je voor me?’

Hij geeft geen antwoord, wat al genoeg zegt. Ik wacht tot er een gevoel van verontwaardiging opkomt, maar in plaats daarvan voel ik hetzelfde als hij: brandende, smerige schaamte, die me als een stinkende golf overspoelt.

‘Wie was ze?’ wil Felicity weten. ‘Het was een zij, toch?’

Met iets meer kracht dan nodig is, trek ik mijn hemd over mijn hoofd. De kraag blijft in mijn haar steken. ‘Een meisje dat ik tegenkwam.’

‘En wat is er met haar gebeurd?’

‘Dat weet ik niet, ik ben ervandoor gegaan.’

‘Je werd samen met een vrouw betrapt en je hebt haar daar gewoon achtergelaten? Monty toch!’

‘Ze redt zich heus wel. Ze hebben me niet te grazen genomen.’

‘Omdat jij een man bent.’

‘Nou en?’

‘Voor vrouwen is het anders. Niemand veroordeelt een man voor zoiets, maar zij zal het met zich mee moeten dragen.’

‘Ze wilde het zelf!’

Felicity verfrommelt haar jurk in haar vuisten, en heel even ben ik bang dat ze me een klap zal geven, maar de koets rijdt door een kuil en we vliegen alle drie bijna van de bank. Ze grijpt zich vast aan de gordijntjes en kijkt me daarna woest aan. ‘Waag het niet,’ zegt ze laag en dreigend, ‘om zoiets ooit nog eens te zeggen. Dit is jouw schuld, Henry. Van niemand anders.’

Ik kijk van haar naar Percy, maar die staart met een ijzig gezicht uit het raampje, en ik realiseer me hoe ontzettend stom het van me was om te denken dat het Percy ook maar iets zou kunnen schelen wat ik in een achterkamertje met een Franse dame aan het hof uitspookte. Ik laat me op de bank zakken en haat ze alle twee intens. Ik ben verraden. Felicity heeft nooit aan mijn kant gestaan, maar ik dacht dat ik op Percy kon rekenen. En nu lijkt het of de hele wereld ondersteboven is geschud.

6

Ik ben van plan de volgende dag uit te slapen totdat slapen niet meer lukt, maar Sinclair maakt me vroeg wakker. De hemel achter mijn raam glanst nog in de doorschijnende pasteltinten van de zonsopgang. Het duurt eventjes voordat ik mezelf zover krijg om ook echt op te staan. Deels omdat ik uitgeput ben en deels omdat ik het alleen al bij het idee om Percy en Felicity onder ogen te moeten komen Spaans benauwd krijg. Vooral Percy. Bovendien voel ik me beroerder dan ik had verwacht – ik dacht dat ik door het strenge optreden van de ambassadeur helemaal niet zo veel had gedronken, maar mijn maag weigert zich koest te houden en mijn hele lichaam voelt alsof het achter een rijtuig is meegesleept.

Na minstens een half uur rol ik eindelijk uit bed en gooi wat water uit de lampetkan in de hoek over mijn gezicht. Als ik mijn hoofd optil om in de spiegel te kijken voel ik me wiebelig en duizelig, en wankelend doe ik een stap opzij, boven op het verfrommelde jasje dat ik gisteravond aanhad. Een felle pijnscheut schiet door mijn voet en met een gil ga ik zitten.

Ik ben op het doosje gaan staan dat ik uit de vertrekken van de hertog heb meegejat; het zit nog in mijn jaszak, waar de scherpe randen achter het stiksel zijn blijven haken. In het daglicht en zonder de extatische glans van het feest ziet het er nog vreemder uit. Ik draai aan de knoppen om de eerste letters van mijn naam te spellen. Door mijn grootse aftocht was ik helemaal vergeten dat ik het had meegenomen, maar nu keert de wilde opgetogenheid terug die ik gisteren voelde voordat ik het in mijn zak stak, en dat is tot nu toe het enige aangename aan deze ochtend. Ik stop het doosje in mijn zak om me eraan te herinneren dat ik best een beetje slim ben en dat niet alles afschuwelijk is.

Wanneer ik me eindelijk mijn kamer uit weet te slepen, kom ik erachter dat we al aan het pakken zijn. De bedienden zijn druk doende met open kisten die verspreid door de zitkamer staan. Een paar kisten worden naar beneden gesjouwd. Felicity zit aan de ontbijttafel en tuurt met een onnatuurlijke vastberadenheid in haar boek, en naast haar zit Lockwood met een damasten kamerjas over zijn pak naar de deur van mijn slaapkamer te staren – wachtend op mij. Het nieuws van mijn vertoning heeft hem ongetwijfeld bereikt. Niets verspreidt zich zo snel als roddelpraat.

Meneer Lockwood staat op en strikt zijn kamerjas woester vast dan ik ooit iemand iets vast heb zien strikken. ‘Ik begrijp dat mijn regime te laks is geweest.’

‘Laks?’ herhaal ik. Door al dat gesleep met bagage krijg ik een bonkende koppijn. ‘Dit is onze grand tour. Het is de bedoeling dat we ons vermaken.’

‘Dat u zich vermaakt, prima, maar dit, mijnheer, is onacceptabel. U hebt uw gastheer en gastvrouw, die zo vriendelijk waren om u naar een bal mee te nemen, beschaamd in plaats van ze dankbaar te zijn. U hebt uw vaders goede naam in het bijzijn van zijn vrienden te grabbel gegooid. Uw dwaze daden zijn niet alleen nadelig voor uzelf, maar stralen ook op hem ongunstig af. U,’ zegt hij met een stem die net zo lijkt te fronsen als zijn voorhoofd, ‘bent een schande.’

Over een paar uur zal ik vast een reactie bedenken, een perfecte combinatie van esprit en opstandigheid die ervoor zorgt dat hij niet weet waar hij het zoeken moet. Maar op dit moment kan ik verdorie niets verzinnen, dus sta ik daar met mijn mond vol tanden en laat me als een klein kind door hem uitfoeteren.

‘Ik heb u gewaarschuwd,’ vervolgt Lockwood, ‘zoals ook uw vader eerder al, dat ongepast gedrag niet getolereerd zou worden. En dus zullen u en ik onmiddellijk naar Engeland terugkeren.’

Ik zweer dat de vloer onder mijn voeten verdwijnt bij de gedachte mijn vader zo veel sneller dan verwacht en onder zulke grimmige omstandigheden terug te zullen zien.

‘Maar,’ gaat meneer Lockwood verder, ‘aangezien het ook mijn verantwoordelijkheid is om uw zuster naar haar school te brengen, vertrekken we vanochtend naar Marseille om haar daar af te leveren voordat we aan onze thuisreis beginnen.’

Aan tafel krimpt Felicity licht ineen, maar Lockwood merkt het niet. ‘Zodra mejuffrouw Montague geïnstalleerd is, zullen meneer Newton en ik naar Nederland reizen. U reist terug naar Engeland, waar u tegenover uw vader verantwoording zult afleggen voor uw gedrag.’

Dan kun je beter wegblijven. Ik hoor het hem nog zeggen.

‘Ik wil niet naar huis,’ zeg ik, en door mijn zwakke poging mijn paniek te verbergen klinken de woorden een stuk kinderachtiger dan bedoeld. ‘Zo erg was het niet.’

‘Mijnheer, uw gedrag was respectloos. En des te meer omdat u de ongepastheid ontkent. U bent een schande, zowel voor uzelf als voor de naam van de familie.’ Hij heeft inmiddels een rode kop en is roekeloos, en zodra hij weer begint te spreken kan ik zien dat het niet zijn bedoeling is om dit te zeggen, maar dat doet er niet toe, want hij zegt het toch. ‘Geen wonder dat uw vader u niet in de buurt wil hebben.’

Ik wil zijn neus tot pulp slaan om wat hij zegt. In plaats daarvan kots ik over zijn pantoffels heen, wat maar iets minder bevredigend is.

Onze reis naar Marseille is oncomfortabel, zowel in de letterlijke als de meer abstracte zin van het woord. Lockwood heeft er duidelijk voor gekozen om de brandende resten van mijn reputatie in Parijs achter te laten voordat iemand tijd had om de rook werkelijk op te snuiven, dus is onze vlucht hapsnap geregeld. Sinclair is vooruitgestuurd om in Marseille alvast een onderkomen te zoeken, en onderweg zijn er weinig herbergen, waardoor het vaak moeite kost om logies te vinden. Het had misschien makkelijker kunnen zijn, maar we hebben Felicity bij ons en op veel plekken accepteren ze geen dames – of zwarten, trouwens, en Percy is wel zo donker dat we soms vanwege hem worden weggestuurd.

We vorderen maar langzaam. De wegen zijn slechter dan die van Calais naar Parijs, en in de buurt van Lyon breekt er een wielas, wat ons bijna een halve dag vertraging oplevert. Ons personeel uit Parijs en een groot deel van de bagage is achtergebleven en zal ons later volgen – we reizen alleen met een lijfknecht en een koetsier – dus moet ik heel wat meer zelf doen dan ik gewend ben. Elke ochtend als we wakker worden, brandt de zon al, en nog voor het middaguur ben ik drijfnat van het zweet.

We spreken niet met elkaar. Felicity zit voortdurend met haar neus in een boek, heeft het aan het einde van de eerste dag al uit en begint dan onmiddellijk van voren af aan. Lockwood maakt een studie van The voyage of Italy van Lassels, wat er vooral voor bedoeld lijkt om mij te herinneren aan de schade die ik heb veroorzaakt. Percy kijkt alle kanten op behalve de mijne, en als we stoppen om onderdak te zoeken voor de eerste nacht, vraagt hij aan Lockwood om aparte kamers voor ons te regelen, wat het meest rancuneuze is dat hij me ooit heeft aangedaan.

Op de vijfde dag van de oncomfortabelste soort stilte die ik in mijn leven heb moeten verdragen, maken de weilanden plaats voor bossen; gecraqueleerde bomen met kale, dunne stammen die de hobbelige weg tegen de zomerhitte beschermen. Terwijl we onder ze door rijden, schrapen hun takken als vingers langs het dak van het rijtuig.

Op de weg door het bos zijn we weinig andere reizigers tegengekomen, dus schrikken we allemaal van het geluid van paarden en daarna mannenstemmen buiten de koets. Felicity kijkt zelfs op uit haar boek. Lockwood schuift de gordijntjes iets opzij om naar de weg te kunnen kijken.

Ons rijtuig komt zo abrupt tot stilstand dat Lockwood bijna uit het raampje vliegt. Ik grijp me vast aan Felicity, die me met een schouder van zich af duwt.

‘Waarom zijn we gestopt?’ vraagt Percy.

De stemmen worden luider – boos en volhardend Frans dat ik niet versta. Het rijtuig wiebelt wanneer onze koetsier van de bok klimt.

‘Eruit!’ klinkt een barse stem. ‘Zeg tegen je passagiers dat ze uitstappen of anders zullen ze ertoe worden gedwongen.’

Opnieuw schommelt de koets en daarna klinkt er een harde knal. Een ogenblik later valt een van onze hutkoffers langs het raampje en landt met een dreun op de grond.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt Felicity zacht.

‘Eruit, nu!’ schreeuwt buiten iemand.

Lockwood tuurt door het kiertje tussen de gordijnen en gaat onmiddellijk weer zitten. Zijn gezicht is wit. ‘Struikrovers,’ zegt hij binnensmonds.

‘Struikrovers?’ roep ik even hard als hij zachtjes deed. ‘Worden we serieus beroofd door echte struikrovers?’

‘Geen paniek,’ instrueert Lockwood, hoewel hij er zelf nogal paniekerig uitziet. ‘Ik heb gelezen wat we moeten doen.’

‘U hebt het gelézen?’ herhaal ik. Ik verwacht half dat Felicity het lezen van boeken zal verdedigen, maar ze heeft haar lippen stevig op elkaar geklemd en haar knokkels zijn wit om haar boek.

‘We zullen aan al hun eisen tegemoetkomen,’ zegt Lockwood. ‘De meeste struikrovers zijn uit op makkelijke buit en een snelle aftocht. Spullen kunnen worden vervangen.’

Er klinkt een luide bonk tegen de zijkant van de koets, alsof iemand ertegen geslagen heeft. We schrikken allemaal. Percy’s hand klemt zich steviger om mijn knie.

Lockwood wordt nog bleker, maar trekt daarna zijn jas recht. ‘Ik zal met ze proberen te praten. Verlaat de koets niet tenzij ik het u opdraag.’

En daar springt hij al voor ons in de bres.

Met zijn drieën blijven we als standbeelden binnen zitten. De stilte is oorverdovend. Het rijtuig schudt heen en weer terwijl de struikrovers de andere hutkoffers losmaken en van het dak halen. Het zal weinig tijd kosten om de weinige bagage die we bij ons hebben te doorzoeken en alles wat glimt eruit te halen. Daarna laten ze ons vast gaan. En wij reizen door naar Marseille met iets minder bagage en een fantastisch sterk verhaal dat grote indruk zal maken op alle jongens thuis. Dat zeg ik allemaal in stilte tegen mezelf, hoewel de brutale instructies van buiten de koets een ander verhaal lijken te vertellen.

Dan klapt het portier open en het lemmet van een jachtmes wordt naar binnen gestoken. ‘Eruit!’ roept een man in het Frans. ‘Sortez! Eruit!’

Ik tril als een rietje, maar ben genoeg bij de pinken om te gehoorzamen. Eenmaal buiten de koets tel ik vijf mannen, maar ik vermoed dat er aan de andere kant misschien nog wel meer staan. Allemaal dragen ze lange jassen en slobkousen, en voor hun gezicht hebben ze een zwarte doek gebonden. Ze zijn uitgerust met een indrukwekkende verzameling wapens, hoewel de meeste daarvan er fraaier uitzien dan ik bij bandieten had verwacht. Als het niet zo’n onheilspellende situatie was geweest, zou ik hardop hebben opgemerkt dat ze er als de ultieme struikrovers uitzien, alsof ze hun kleding en rekwisieten uit het theater hebben geleend.

Aan de andere kant van het portier zit Lockwood op zijn knieën met zijn handen op zijn hoofd. Een van de prachtig gekostumeerde struikrovers duwt een pistool tegen de rand van zijn schedel. Onze koetsier ligt languit in de greppel, en de aarde rond zijn hoofd is donker. Ik weet niet of hij dood is of alleen bewusteloos, maar schrik me in elk geval lam.

‘Op de grond!’ schreeuwt een van de struikrovers tegen me. Ik heb de gewoonte om niet erg goed te reageren als er tegen me geschreeuwd wordt, vooral niet door mannen met een Frans accent, dus blijf ik bij het uitstappen halverwege steken, totdat Percy achter me met zijn vingers tegen mijn ruggengraat port. Ik struikel naar voren en val op mijn knieën, en onwillekeurig gaan mijn handen al omhoog.

Al onze koffers zijn leeggehaald en de inhoud ligt als een deken van herfstblaadjes over de grond verspreid. Ik zie Lockwoods toiletkist, met alle laatjes opengetrokken en de flesjes in scherven op het glinsterende zand. Stukken van ons backgammonspel liggen verspreid door het bos tussen kousen, kousenbanden en in de knoop geraakte halsdoeken. Een van de mannen trapt tegen een stapel van Felicity’s petticoats, die daarna als omgekeerde tulpen neerdwarrelen.

Een struikrover duwt Percy op zijn knieën naast me, en daarna Felicity aan mijn andere kant. Een andere struikrover duikt de koets in waarin wij net nog zaten. Ik hoor hem binnen rommelen, daarna het scherpe geluid van een mes dat de bekleding opensnijdt, en dan komt hij weer naar buiten met Percy’s vioolkist, die hij op de grond gooit en opentrapt.

‘Alstublieft, het is maar een viool!’ roept Percy. Hij steekt zijn handen uit alsof hij de man wil tegenhouden.

Ik zie dat zijn handen trillen.

De struikrover hanteert het instrument voorzichtig, maar scheurt wel het vilt los en trekt het laatje met hars open alsof hij ergens naar op zoek is. ‘Rien!’ roept hij tegen de man achter me.

‘Leg alstublieft terug,’ zegt Percy zacht. ‘S’il vous plaît, remettre en place.’

En tot mijn grote verbazing doet de struikrover dat. Ofwel hij is de meest respectvolle bandiet ooit, of hij wil het instrument in goede staat houden tot hij het kan verpanden.

Terwijl de andere mannen druk bezig zijn, staat in het midden van dit alles een man die de leiding lijkt te hebben, een pistool losjes aan zijn riem. Een gouden zegelring aan zijn vinger vangt het licht. De ring is zo groot dat ik zelfs van deze afstand kan zien dat er een wapen met drie fleurs de lis op gegraveerd is. Met zijn ogen boven de doek tot spleetjes geknepen staart hij me doordringend aan. Ik krimp ineen. Iemand grijpt me van achteren bij de kraag van mijn jas en hijst me overeind, maar de leider roept: ‘Attends, ne les tue pas tout de suite.’

Dood ze niet meteen.

Niet meteen? wil ik tegen hem schreeuwen. Hoe bedoel je, niet meteen, alsof deze scène onvermijdelijk met onze dood moet eindigen? We zijn allemaal meer dan bereid om mee te werken als ze gewoon onze spullen zouden pakken en ons verder met rust zouden laten.

De leider richt zijn pistool op mij, en onmiddellijk verdampt al mijn vechtlust. ‘C’est où?’

Felicity, die nog steeds met gebogen hoofd en haar handen ineengeslagen op haar kruin naast me zit, gluurt even naar mij.

Nu hij onze aanstaande dood heeft aangekondigd herinner ik me op slag niet één woord Frans meer, dus stamel ik: ‘Wat?’

‘La boîte. Celle que vous avez volé. Rendez-la.’

Deze keer lukt het me een paar woorden te vertalen. ‘Waar is wat? Où est quoi?’ Ik heb geen idee wat ‘volé’ betekent.

‘La boîte volé.’

‘Wat?’ Verwilderd kijk ik naar Felicity in de hoop dat zij taalkundige hulp kan bieden.

Haar gezicht is spierwit.

‘Il n’y a rien!’ roept een van de mannen vanaf de andere kant van de koets.

De man die mij vast heeft, geeft me een douw zodat ik achterover op het zand beland, starend naar boven.

Het zonlicht verdwijnt; de leider van de struikrovers buigt zich over me heen. Zijn pistool heeft hij weer losjes in zijn hand hangen. Mijn paniek is als een levend wezen. ‘C’est où?’

‘Ik weet niet wat u zegt!’ roep ik.

Hij doet een stap dichterbij en zijn zware zwarte laars landt op mijn hand. Hij duwt. Mijn botten beginnen te protesteren. ‘Verstaat u me nu, mijnheer?’ zegt hij in het Engels.

En op dat moment wil ik niets liever dan dapper zijn. Echt waar. Maar ik beef over mijn hele lichaam en ben als de dood, en uit mijn ooghoek zie ik onze koetsier op de grond liggen, het bloed druipend uit zijn voorhoofd, en ik wil niet dood en ik wil niet dat mijn vingers als droge twijgjes worden afgebroken. Ik zou het zonder erbij na te denken aan hem hebben gegeven. Maar ik heb geen idee wat hij bedoelt en lig hier hulpeloos, en terwijl de struikrover met zijn voet op mijn vingers trapt, kan ik alleen maar denken: er is me nog nooit iets ergs overkomen. Mijn hele leven is me nog niets ergs overkomen.

‘Hou op, we weten niet waar u het over hebt!’ roept Felicity. ‘Nous n’avons rien volé.’

De struikrover haalt zijn voet van mijn hand, maar blijft tegen me praten terwijl hij achterwaarts naar Felicity toe loopt. ‘Wat als ik haar vingers eraf trek? Misschien vertelt u het me dan.’ Hij trekt een mes uit een schede aan zijn riem.

Maar plotseling, in een onverwachte heldendaad die rechtstreeks uit een avonturenroman lijkt te komen, pakt Percy zijn vioolkist van de grond en smijt die naar zijn hoofd. De kist raakt de schedel van de leider en hij valt voorover. Felicity lijkt dit op te vatten als oproep om in actie te komen, want zij grist een van haar petticoats van de grond, slingert die in het gezicht van de man die zijn wapen op haar gericht heeft, en geeft hem daarna een elleboogstoot tussen zijn benen zodat hij voorlopig uitgeschakeld is. Ik krabbel overeind en probeer weg te lopen – zonder te weten waarheen, maar ik móét hier verdomme wegwezen – maar een van de struikrovers grijpt me bij mijn jas en trekt me naar achteren. Ik stik bijna, zo strak spant mijn kraag om mijn hals. Mijn allereerste reactie is om flauw te vallen van angst, maar alle anderen zijn heldhaftig en daardoor voel ook ik me dapperder, dus draai ik me bliksemsnel om en geef hem mijn allereerste kaakstoot ooit.

En het doet verrekte pijn. Niemand waarschuwt ooit dat een man een oplawaai verkopen jou ongeveer net zo veel pijn doet als degene die je vuist in zijn snufferd krijgt. De struikrover en ik vloeken tegelijk en ik sla dubbel, op hetzelfde moment dat er een pistool afgaat en er een kogel boven mijn hoofd langs vliegt. Ik voel hem langs mijn nek suizen. Dus misschien heeft die ongelooflijk onbeholpen stomp mijn leven wel gered.

‘Rennen!’ hoor ik Lockwood schreeuwen, en Percy grijpt mijn pols, sleurt me de weg af het bos in. Felicity komt vlak achter ons aan. Ze heeft haar rokken bijna tot aan haar middel opgehesen en ik krijg een flink stuk meer van mijn zusters benen te zien dan ik zou willen. Opnieuw knalt er een pistoolschot en er klapt iets hard tegen mijn achterhoofd. Heel even denk ik dat ik door de kogel geraakt ben, maar dan dringt tot me door dat het Percy was, die zijn vioolkist naar achteren slingerde om als schild gebruiken.

Achter ons hoor ik de paarden gillen en daarna het geratel van koetswielen. Ik durf niet om me heen te kijken om te zien of Lockwood en de andere twee ook weten te ontkomen; ik ben te bang om met mijn voet ergens achter te blijven haken en te vallen, en bovendien hoor ik de bandieten achter ons. Het kreupelhout kraakt en ritselt en er klinkt nog een schot, maar we blijven rennen. Ik heb geen idee hoelang we dit kunnen volhouden. Gek genoeg voelt het alsof ik op adrenaline helemaal tot aan Marseille zou kunnen rennen, maar is het tegelijkertijd alsof mijn bonkende hart mijn longen in de weg zit, zodat het vreselijk veel moeite kost om diep genoeg te ademen. Mijn keel begint pijn te doen.

‘Hier, hier, hier!’ schreeuwt Felicity en ze trekt me mee over een richel die glibberig is van de bladeren. Mijn voet glijdt weg en ik land hard op mijn kont. Daarmee laat ik Percy struikelen, zodat we alle twee als op hol geslagen berggeiten van de helling af tuimelen doordat we tegelijkertijd proberen niet om te vallen en verder te rennen.

‘Deze kant op,’ sist Felicity, en we klauteren net als zij achter een enorm rotsblok, dat tussen de wortels van een gigantische es uit de grond steekt. We duwen ons plat tegen de achterkant. Ik hoor de struikrovers langs ons rennen. De kreten die achter hen aan zweven, sterven langzaam weg, als het geroep van vogels die tussen de bomen heen en weer vliegen.

Een hele tijd zitten we daar, happend naar adem, terwijl we verder proberen zo min mogelijk geluid te maken. We hijgen zo luid dat het een wonder lijkt dat het ons niet verraadt. Naast me kan ik Felicity voelen bleven, en plotseling dringt tot me door dat ze mijn hand gepakt heeft. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst hand in hand heb gezeten met mijn zus.

We horen dat de struikrovers de achtervolging staken en onze kant weer op komen, maar niet zo dichtbij dat we gevaar lopen. Uiteindelijk sterven alle geluiden weg en klinkt in het bos alleen nog het gekraak van de takken.

Terwijl de roes begint weg te ebben gaat er plotseling een golf van pijn door mijn hand. Ik pel mijn vingers los van die van Felicity en schud met een pijnlijk gezicht mijn hand een paar keer. ‘Volgens mij heb ik mijn hand gebroken.’

‘Je hebt je hand niet gebroken,’ zegt Felicity.

‘Ik weet het zelf heus wel, want het is mijn hand.’

‘Laat eens zien.’

Ik druk mijn hand tegen mijn buik. ‘Nee.’

‘Laat zien.’ Felicity grijpt mijn pols en priemt met haar vingers tegen mijn handpalm.

Ik schreeuw het uit.

‘Hij is niet gebroken,’ zegt ze.

‘Hoe weet je dat?’

‘Omdat hij nauwelijks dik is en omdat ik kan voelen dat de botjes nog heel zijn.’

Ik heb geen idee hoe Felicity weet hoe botten zouden moeten voelen.

‘Maar de volgende keer dat je iemand stompt, kun je beter je duim buiten je vuist houden,’ voegt ze eraan toe.

Ik heb ook geen idee hoe Felicity weet hoe je iemand het best kunt stompen.

Ik kijk naar Percy. Hij heeft zijn vioolkist tegen zich aan gedrukt, met twee vingers in de twee kogelgaten die nu in de zijkant zitten alsof hij een lek probeert te dichten. ‘Wat doen we nu?’ vraagt hij.

‘Teruggaan naar de koets,’ zeg ik. Dat lijkt nogal voor de hand te liggen.

Er verschijnt een frons tussen Felicity’s wenkbrauwen. ‘Denk je dat we die terug kunnen vinden? We verdwalen vast. Of we lopen in een hinderlaag.’

‘Het zijn struikrovers,’ zeg ik. ‘Ze willen geld en daarna smeren ze hem weer. Die zijn allang verdwenen.’

‘Volgens mij waren dat geen struikrovers. Ze waren op zoek naar iets. Iets waarvan ze dachten dat wij het hadden, en ze leken bereid ons te vermoorden om het in handen te krijgen.’

‘Zeiden ze dat? Ik, eh… raakte nogal in paniek.’

‘Hebben we het?’ vraagt Percy.

‘Hebben we wat?’ vraag ik. ‘We weten niet waar ze naar op zoek waren.’

Felicity slaat een blaadje van de zoom van haar rok en zegt: ‘Als een van ons iets mee heeft gesmokkeld, is dit het moment om dat op te biechten.’

En daarna kijken ze alle twee naar mij.

‘Wat?’ sputter ik.

‘Nou, van ons allemaal is de kans het grootst dat jij iets hebt meegepakt,’ antwoordt ze. ‘Heeft iemand soms iets in je zak laten glijden terwijl ze haar tong achter in je keel duwde?’

Ik wil al protesteren, maar de smaakvolle manier waarop Felicity haar vraag verwoordt, roept bij mij, losbol die ik ben, plotseling een herinnering wakker. Eén hand dwaalt naar mijn zak, die als een tentje om het doosje spant dat ik uit de kamer van de hertog van Bourbon heb meegenomen. Ik was helemaal vergeten dat het erin zat. ‘O nee.’

Percy kijk me van opzij aan. ‘O nee wat?’

Ik slik. ‘Van tevoren wil ik graag opmerken dat ik beslist geen smokkelaar ben.’

‘Monty…’ Zijn stem druipt van angst.

‘En,’ overstem ik hem, ‘ik wil dat jullie bedenken hoe graag jullie me mogen en hoe saai en somber jullie leven zonder mij zou zijn.’

‘Wat heb je gedaan?’

Ik haal het doosje uit mijn zak en leg het op mijn vlakke hand zodat ze het goed kunnen zien. ‘Ik heb dit gestolen.’

‘Waar?’

‘Eh… Versailles.’

Felicity grist het doosje van mijn hand. Wanneer haar vingers zich eromheen sluiten, ratelen de knoppen als tanden. ‘Henry Montague, ik vermoord je in je slaap!’

‘Hier kunnen ze toch niet naar op zoek geweest zijn. Het is maar een miezerig doosje!’

‘Dit’ – Felicity schudt ermee voor mijn neus – ‘is geen gewoon doosje.’

‘Wat is het dan?’

‘Het is een soort puzzel, toch?’ Percy pakt het doosje uit Felicity’s hand. ‘Als je de letters in de goede volgorde zet, gaat het open. Je moet een woord of een geheime code spellen.’ Hij draait een paar keer aan de knoppen en probeert of het deksel opengaat, alsof hij meteen de eerste keer misschien goed zou gokken. Er gebeurt niks. ‘Het is duidelijk bedoeld om iets in te verstoppen of veilig te bewaren.’

‘En dus dacht Monty dat hij dat het beste mee kon nemen – iets wat duidelijk kostbaar is,’ zegt Felicity.

‘Het was niet duidelijk kostbaar,’ werp ik tegen. ‘Vergeleken bij alle andere spullen daar zag het er gewoontjes uit.’

‘Het lag in het paleis! Waarom wilde je eigenlijk iets van de koning stelen?’

‘Het was niet van de koning! We waren in de vertrekken van iemand anders.’

‘Je hebt gestolen van iemand die belangrijk is.’

‘Ja, maar waarom zouden die struikrovers uit zijn op iets wat van hem is?’

‘Genoeg,’ komt Percy ertussen. Hij duwt me het doosje weer in de hand en zegt: ‘Monty heeft dit meegenomen. Daar kunnen we nu niets meer aan doen, dus moeten we proberen de weg terug te vinden en ons weer bij de rest van ons gezelschap aan te sluiten, als de anderen tenminste hebben weten te ontkomen.’

Dat ‘als’ blijft loodzwaar tussen ons in hangen. Het voelt ongemakkelijk om te bedenken dat als die struikrovers inderdaad naar het doosje op zoek waren, én als iemand van ons reisgezelschap niet heeft weten te ontkomen, dat allemaal mijn schuld zou zijn.

‘Hoe ver denk je dat we nog bij Marseille vandaan zijn?’ Percy kijkt naar mij, maar ik heb geen idee, dus staar ik met een lege blik terug.

‘Volgens Lockwood zouden we er een week voor nodig hebben,’ zegt Felicity. ‘We zijn al vijf dagen onderweg, dus ver kan het niet meer zijn. Ik denk dat de beste strategie is om eerst weer bij de weg proberen te komen, daar in de richting van Marseille te lopen en te hopen dat Lockwood ook ontkomen is zodat we ons bij hem kunnen aansluiten.’

‘Hoe?’ vraag ik. ‘We weten niet eens waar de weg is.’

‘Monty, waarom maak jij je niet druk om je hand en of die niet toch gebroken is?’ zegt Felicity. Dat is het verbale equivalent van mij een glimmend speeltje toegooien om mijn aandacht mee af te leiden terwijl de volwassenen met elkaar praten.

Ik werp haar een woedende blik toe, maar ze loopt al zoekend tussen de bomen en merkt het niet.

‘We moeten naar het zuiden.’ Percy tekent met zijn vinger de weg die de zon langs de hemel heeft afgelegd en wijst. ‘Naar de zee. De weg liep naar het zuiden.’

‘Dus,’ zegt Felicity, ‘we lopen naar het zuiden totdat we een weg vinden, hopen dat we Lockwood tegenkomen, en anders dat we een rijtuig of wagen kunnen vinden om ons het laatste stuk mee te nemen. Onze equipage is zo in Marseille – tenzij Lockwood en de andere twee het niet… het niet hebben gehaald.’ Ze slikt en poetst met een hand onder haar neus. ‘Volgens mij kunnen we er het beste van uitgaan dat ze het wel hebben gered en onze plannen pas aanpassen als er bewijzen zijn van het tegendeel.’

Percy knikt, en ze lijken alle twee zo zeker van hun zaak dat ik me de domste van alle aanwezigen voel.

‘Mooi,’ zeg ik alsof ik zelf een belangrijke bijdrage aan de plannen heb geleverd, ‘dat is dan besloten.’ Ik probeer op te staan, maar mijn benen trillen nog steeds zo erg dat ik meteen weer in elkaar zak. Ik eindig half voorover in de bosjes, met natte knieën door de vochtige aarde.

‘Niet zo snel opstaan,’ instrueert Felicity achter me. ‘En haal eerst een keer diep adem, anders val je nog flauw.’

Ik overweeg ertegenin te gaan, maar deze keer lijkt ze echt te weten waar ze het over heeft. Ik rol op mijn rug en staar naar de hemel, die zich boven ons lijkt uit te spreiden als een picknickdeken die wordt uitgeschud. ‘In elk geval heeft Percy zijn viool weten te redden,’ zeg ik, en Percy lacht hees maar dankbaar.

7

Zonder een teken van ons rijtuig te zien – of het einde van dit bos, of zelfs maar een glimp van een weg – lopen we totdat de zon bijna onder is, en dan vinden we eindelijk een lege weg. Er is nergens een lichtje of een huis te zien. Percy is de eerste die hardop zegt wat we alle drie denken, namelijk dat we beter kunnen stoppen om te gaan slapen, want het lijkt niet erg waarschijnlijk dat we voordat we instorten een plek zullen vinden om te overnachten. De zomerlucht is zoet als geslagen room en het is benauwd en vochtig. Overal in het gras tsjirpen krekels.

‘Deze avond is totaal anders dan wat ik gewend ben,’ zeg ik terwijl we in de warme schaduw van een zilverpopulier gaan liggen.

‘Teleurgesteld?’ vraagt Percy.

Ik snak naar drank; het is het enige waar ik de afgelopen paar uur aan heb kunnen denken: het beste scenario verzinnen om zo snel mogelijk alcohol binnen te krijgen. Ik lach alleen maar.

Naast me strekt Percy zich uit, en dat bezorgt me kippenvel, totdat hij vastberaden zijn vioolkist tussen ons in legt. Ik vat het op als teken dat ik uit zijn buurt moet blijven.

Felicity gaat aan mijn andere kant liggen. Ze trekt haar benen op en legt haar hoofd op haar handen. ‘Als je zo over je hand blijft wrijven,’ zegt ze tegen me, ‘breek je hem inderdaad nog.’

Ik had niet eens door dat ik het deed. ‘Het doet verrekte pijn!’

‘Dan had je maar beter moeten zijn in stompen.’

‘Hoe moest ik weten dat er een juiste manier is om dat te doen? En nu we het er toch over hebben: hoe komt het dat jij dat weet?’

‘Hoe komt het dat jij dat níét weet?’ is haar tegenvraag. ‘Dit kan toch niet de eerste keer geweest zijn dat je iemand een stomp verkocht.’

‘Een beetje serieuze stomp? Toch wel.’

‘Je hebt mij een keer geslagen bij de vijver,’ zegt Percy.

‘Ja, maar toen waren we nog klein. Bovendien was het meer een mep. En jij plaagde me omdat ik niet met mijn hoofd onder water wilde, dus je verdiende het.’

‘En die keer dat je helemaal bont en blauw thuiskwam van Eton dan?’ vraagt Felicity.

Ik probeer te lachen, maar mijn keel knijpt dicht zodat het meer klinkt alsof ik verdrink. ‘Dat was niet van een gevecht.’

‘Dat is wel wat moeder me vertelde.’

‘Ja, nou. Ouders liegen.’

‘Waarom zou ze daarover liegen?’

‘Hm.’

‘Volgens mij lieg je tegen mij.’

‘Niet.’

‘Volgens mij had je gevochten en hebben ze je daarom van school gestuurd. Je kwam zo gehavend thuis…’

‘Ik weet het nog.’

‘… dat je wel iets vreselijk gemeens moet hebben gedaan om een van de andere jongens zover te krijgen dat hij je een vuistslag verkocht.’

‘Nee.’

‘Jij bent niet het type dat begint met vechten, maar ik nam aan dat je in elk geval had teruggemept.’

‘Het was geen andere jongen. Het was vader.’

Stilte daalt als een natte deken over ons neer. De bomen fluisteren door de wind die erdoorheen blaast; de bladeren glinsteren in het maanlicht. Tussen de takken door zie ik de sterren, zo veel en zo helder dat de hemel wel met poedersuiker bestrooid lijkt.

Dan zegt Felicity: ‘O.’

Mijn ogen beginnen te prikken en ik knijp ze dicht. ‘Die goeie ouwe pa.’

‘Dat wist ik niet. Ik zweer het, moeder zei tegen me…’

‘Waarom praten we hier eigenlijk over?’ Ik lach omdat ik niet weet wat ik anders moet doen. Ik wil zo ontzettend graag drinken dat ik bereid ben ervoor naar het volgende dorp te rennen. Ik duw mijn vuisten tegen mijn ogen en als de pijn door mijn pols schiet, haal ik sissend adem. ‘Mijn hand is echt gebroken.’

‘Hij is niet gebroken,’ zegt Felicity, en de vermoeidheid waarmee ze het zegt, maakt dat ik me beter voel.

‘Volgens mij wel.’

‘Niet.’

‘We kunnen beter gaan slapen,’ zegt Percy.

‘Juist.’ Ik draai me op mijn zij en lig opeens oog in oog met hem.

In het maanlicht lijkt zijn huid net gepolijst steen. Hij glimlacht zo lief naar me dat ik van binnen verschrompel. Arme Monty, zegt zijn blik, en als ik eraan denk dat hij medelijden met me heeft, wil ik dood.

Arme Monty, met een vader die tot bloedens toe slaat.

Arme Monty, die straks een fortuin zal erven en een landgoed moet bestieren.

Arme Monty, die nietsnut die iedereen in verlegenheid brengt.

‘Welterusten,’ zegt Percy en hij draait zich om.

Arme Monty, verliefd op zijn beste vriend.

Het blijkt dat je op de grond onmogelijk lekker kunt liggen, aangezien die vooral bestaat uit zand en stenen en andere scherpe dingen die geen mens ooit zal gebruiken om een matras mee op te vullen. Hoewel ik doodop ben van deze dag en er na alle paniek een doffe pijn in mijn lijf is achtergebleven, lig ik eindeloos lang op mijn rug, daarna op mijn zij en ten slotte op mijn andere zij terwijl ik probeer me te ontspannen en in slaap te vallen en aan iets anders te denken dan aan hoe moeilijk het is om broodnuchter te zijn, of hoe hard mijn vader me afranselde nadat ik van school was gestuurd. Ze draaien in kringetjes door mijn hoofd, alle akelige bijzonderheden van die week: mijn vaders gezicht toen de rector uitlegde wat er gebeurd was. Dat hij me zo lang sloeg dat ik op een gegeven moment de klappen meer hoorde dan voelde. Het exquise ongemak van de rit naar huis, toen mijn ribben elke keer dat we door een kuil reden in mijn borst rammelden en mijn hoofd volgepakt leek met droge wol. Alles wat hij me naar het hoofd slingerde en wat ik nooit zal vergeten. Het was het ergste pak slaag in een lange reeks, en vanaf die dag zouden de afranselingen alleen nog maar erger worden.

De volgende dag werd ik thuis in mijn eigen bed wakker met meer pijn dan ik ooit had gevoeld. Het deed zo zeer dat ik nauwelijks mijn bed uit kon komen, maar mijn vader dwong me om mee te ontbijten en naast hem aan tafel te zitten, hoewel ik erin slaagde hem geen enkele keer aan te kijken. Mijn moeder sprak met geen woord over het feit dat ik opeens thuis was en eruitzag alsof ik op topsnelheid tegen een stenen muur was op gelopen, en het idee dat vader de oorzaak was van mijn gehavende uiterlijk was voor Felicity zo absurd dat het kennelijk nooit in haar opkwam.

Halverwege het ontbijt verontschuldigde ik me en liep naar de achtertuin om daar over te geven, en toen er niemand achter me aan kwam, bleef ik daar naast de vijver liggen omdat ik de kracht niet had om op te staan. Het was net zo’n dag als toen we vertrokken voor onze grand tour: grijs en benauwd, zweterig door de storm van de avond ervoor en een lucht die dreigde opnieuw open te barsten. Delen van het tuinpad waren nog donker en het gras was zo vochtig dat ik binnen een paar minuten tot op de huid nat was. Maar ik verroerde me niet. Ik lag plat op mijn rug, staarde naar de wolken en wachtte op de regen terwijl de schaamte als een knikker in een glazen pot door me heen rolde.

Na een tijdje viel er een schaduw over mijn gezicht, en toen ik mijn ogen opende, stond Percy daar, zijn silhouet afgetekend tegen de hemel terwijl hij op me neerkeek. ‘Jezus.’

‘Hé hallo, schat.’ Mijn stem brak bij het laatste woord, want natuurlijk moest dit moment nog vernederender worden dan het toch al was. ‘Hoe was jouw semester?’

‘Jezusmina. Wat is er gebeurd?’

‘Ik ben van Eton getrapt.’

‘Dat hoorde ik. Maar dat is niet waar ik me op dit moment zorgen over maak.’

‘O, dit?’ Ik gebaarde vaag naar mijn gezicht en toen de spieren in mijn borstkas straktrokken als vioolsnaren die worden aangedraaid, probeerde ik niets te laten merken. ‘Zie ik er niet schitterend uit?’

‘Monty.’

‘Of misschien moet ik zeggen: als een echte zeerover.’

‘Wees alsjeblieft serieus.’

‘Er waren tien man voor nodig om me neer te halen.’

‘Wie heeft dat gedaan?’

‘Wie denk je?’

Daarop zei Percy niets. In plaats daarvan kwam hij bij me liggen, met onze gezichten naast elkaar maar ons lichaam in tegengestelde richting. Boven ons vloog een vrolijk tsjirpende vogel. ‘Waarom hebben ze je eraf getrapt?’

‘Tja. Ik was iets te enthousiast met gokken.’

‘Iedereen op Eton is te enthousiast met gokken. Dat is niet genoeg om eraf getrapt te worden.’

‘Nou, ze vonden het wel genoeg om mijn kamer te komen doorzoeken. En daar werd belastende correspondentie aangetroffen tussen mij en die jongen over wie ik je had geschreven. En dat was wel genoeg.’

‘Mijn god.’

‘Ter verdediging: hij was erg aantrekkelijk.’

‘En toen vertelden ze je vader zeker over die brieven?’

‘O, hij kreeg ze allemaal te lezen. En mocht ze me daarna allemaal voor de voeten werpen. Letterlijk. Sommige las hij hardop voor om de puntjes op de i te zetten…’ Ik haalde een hand over de kant van mijn gezicht die iets minder als een open wond aanvoelde. Percy deed alsof hij het niet zag. ‘Dus nu zorgt hij dat hij vaker thuis is, om een oogje in het zeil te houden. Niet zo vaak meer naar Londen, en dat is dus helemaal mijn schuld. Ik zal hem voortdurend moeten zien, bij hem moeten zijn… de godganse tijd, en het zal helemaal niets veranderen.’

‘Ik weet het.’

‘Als hij dit uit me kon slaan, had ik hem dat eeuwen geleden al laten doen.’

Boven ons zweefden en kolkten de wolken; ze verspreidden zich als bloed langs de hemel. Aan de rand van het gazon testte de vijver zijn oevers. Klavecimbelmuziek zweefde door de ramen van de salon naar buiten, toonladders die er in hoog tempo uit werden gehamerd. Felicity, die zeer verongelijkt aan het oefenen was.

‘Ik wou dat ik dood was,’ zei ik, en daarna sloot ik mijn ogen – of liever gezegd: één oog, want het andere was buiten gebruik gesteld – zodat ik niet zou hoeven zien dat Percy naar me keek, maar ik voelde het gras in mijn nek prikken toen hij ging verliggen.

‘Meen je dat?’

Het was niet de eerste keer dat ik het had gedacht – en het zou ook niet de laatste keer zijn, hoewel ik dat op dat moment nog niet wist – maar het was wel de eerste keer dat ik het hardop tegen iemand zei. Het is iets vreemds, om dood te willen. En het is nog vreemder om het gevoel te hebben dat je het niet verdient om er zo gemakkelijk mee weg te komen. Ik had zelf harder moeten vechten, had het grondiger weg moeten duwen. Ik had niet aan mijn onnatuurlijke neigingen mogen toegeven. Ik had me niet zo dankbaar, zo eindelijk niet meer alleen mogen voelen, voor het allereerst in mijn leven, toen Sinjon Westfall me de avond voor Sint-Marcus achter de slaapzalen kuste, en niet zo overtuigd ervan dat niemand zou kunnen maken dat ik me daarvoor schaamde. Niet de rector, niet mijn vrienden thuis, of de andere jongens in mijn jaar. De hele tijd tussen het betrapt worden en het wachten totdat ik zou worden opgehaald in voelde ik me in mijn recht staan, opstandig, er vast van overtuigd dat ik niets verkeerd had gedaan, maar dat had mijn vader er allemaal weer uit geslagen.

‘Ik weet het niet,’ zei ik. ‘Ja. Misschien.’

‘Nou, eh… niet doen. Niet dood willen. Hier.’ Percy stootte me met zijn schouder aan totdat ik mijn ogen opendeed. Hij had zijn hand uitgestoken, recht boven ons hoofd en met zijn vingers uitgespreid. ‘Hier zijn vijf redenen om niet dood te gaan. Nummer een, omdat je volgende maand jarig bent en ik al een fantastisch cadeau voor je heb en je echt niet wilt sterven voordat ik je dat gegeven heb.’

Daar moest ik een beetje om lachen, maar ik was zo dicht bij tranen geweest dat het niet echt als een lach klonk, maar meer als gesmak.

Percy zei er niks over. ‘Nummer twee’ – hij tikte zijn vingers een voor een aan terwijl hij verder telde – ‘als jij er niet meer was, was er niemand meer die slechter is in biljarten dan ik. Jij bakt er zo ongelooflijk weinig van dat ik beter lijk te zijn dan ik in feite ben. Nummer drie, ik zou niemand meer hebben die Richard Peele net zo hartgrondig haat als ik.’

‘Ik haat Richard Peele,’ zei ik zacht.

‘WIJ HATEN RICHARD PEELE!’ viel Percy me zo luid bij dat er een vogel uit een heg opvloog.

Weer lachte ik, en deze keer klonk het iets menselijker.

‘Nummer vier, het is ons nog steeds niet gelukt om bij mij thuis het hele eind de trap af te glijden op een dienblad, en zonder jou in de buurt zal de overwinning, hoe onvermijdelijk ook, vreugdeloos zijn. En vijf’ – hij sloot zijn duim aan bij zijn vuist en zwaaide ermee in de lucht – ‘als jij er niet was, zou alles veel erger zijn. Verrekte verschrikkelijk. Het zou saai en eenzaam zijn, en gewoon… Niet doen, ja? Niet doodgaan. Het spijt me dat je van school bent gestuurd en het spijt me van je vader, maar ik ben ontzettend blij dat je thuis bent en ik… ik heb je nodig. Dus alsjeblieft, niet dood willen, want ik ben ongelooflijk blij dat je niet dood bent.’ Even was het stil. En toen zei Percy: ‘Afgesproken?’

En ik zei: ‘Afgesproken.’

Percy krabbelde overeind en stak me zijn hand toe. Hij deed heel voorzichtig, maar toch kromp ik ineen toen hij me overeind trok, en hij moest met een voorzichtig steuntje bij mijn elleboog zorgen dat ik niet viel. Sinds ik hem met Kerstmis had gezien was hij langer geworden – op een of andere manier was hij plotseling een halve kop groter dan ik – en hij was ook breder, niet meer zo mager en knokig en een en al knieën als hij altijd geweest was. Zijn armen en benen leken niet meer te lang voor zijn lichaam.

Als ik nu terugkijk, realiseer ik me dat dat de eerste keer moet zijn geweest, in al die tijd dat we elkaar al kenden, dat tot me doordrong dat Percy misschien eigenlijk best knap was.

Perspectief kan de hele verrekte zooi flink op zijn kop zetten.

Marseille

8

Drie dagen zijn we nu al onderweg; we slapen in beschutte bosjes en laten ons op boerenwagens meenemen door akkers vol in knop staande zonnebloemen en bloeiende lavendel. Laat op de avond komen we in Marseille aan; de lantaarnjongens zijn al op weg om de kaarsen in de lantaarns te snuiten. Het is een uitgestrekte, glanzende stad, schoner en fleuriger dan Parijs. De Notre-Dame de la Garde staat hoog boven de zee op de heuvel; de witte muren weerkaatsen de zonsondergang die boven de branding karamelliseert en de golven goud kleurt. De straten van Le Panier zijn hoog en smal, en de natte was die aan lijnen tussen de ramen hangt, vangt het zonlicht en blikkert als glas.

Alle banken zijn al dicht, en aangezien we van plan waren om vaders bank op te zoeken en te kijken of daar misschien een bericht van Lockwood of Sinclair op ons ligt te wachten, is dat een forse tegenslag. Het ziet ernaar uit dat we nog een avond in de openlucht moeten doorbrengen, blootgesteld aan de elementen, tenzij we op goed geluk op deuren willen gaan kloppen, en dat maakt me zo chagrijnig dat ik me het liefst in de zee zou werpen. Door het vele lopen en het op de grond slapen doet alles me pijn, van mijn hoofd tot mijn tenen, en mijn maag is zo hol dat hij tegen mijn ruggengraat schraapt. Al dagenlang eten we een combinatie van gestolen en uit liefdadigheid gekregen restjes; het karige ontbijt dat we in ruil voor Felicity’s oorbellen ontvingen, heb ik eeuwen geleden alweer uitgescheiden.

Terwijl we door de hoofdstraat slenteren, op weg naar het fort dat de haven bewaakt, komen we langs een kermis die langs het water is opgezet: rood-wit gestreepte tenten met aan de touwen geknoopte linten die wapperen in de wind. Dwars over de paden hangen papieren slingers en het ruikt er naar kokende olie en de scherpe, hoppige lucht van bier. Tussen de tenten staan karretjes met eten opgesteld, vol in was gerolde kazen, ingevette kalkoenpoten, pannen vol gesuikerde amandelen en zoete broodjes bestreken met suikerglazuur en bessengelei. Het lijkt me het best steelbare avondeten dat we vanavond zullen tegenkomen.

Felicity neemt het jatwerk voor haar rekening, dus zoeken Percy en ik een tafeltje op de pier om op haar te wachten. Daar kijken we uit over het stroperige water en alle schepen die er aangemeerd liggen, en de meeuwen die overal tussendoor zweven als sneeuwvlokken op de wind. We zitten ieder aan een kant van het tafeltje, met Percy’s vioolkist tussen ons in. De nerven van het houten tafelblad zijn ruw en verweerd door jarenlang belaagd te zijn door het schuim dat opwaait uit de zee.

Ik ben zo moe dat ik mijn hoofd erop leg en mijn ogen sluit. ‘Ik had nooit gedacht dit nog eens te zullen zeggen, maar ik zou blij zijn als ik Lockwood zag,’ mompel ik.

Percy lacht vermoeid. ‘Word je sentimenteel?’

‘God, nee… Hij heeft ons geld. Ik wil een echt drankje en een echt bed en echt eten… Op dit moment zou ik een hele schaal taartjes op kunnen.’

Als Percy geen antwoord geeft, ga ik rechtop zitten. Zijn hoofd rust op zijn vuisten en hij ziet er moe uit. Meer dan moe, ziek bijna – klam en afwezig, hoewel ik er waarschijnlijk net zo erg aan toe ben.

‘Je ziet er beroerd uit.’

Hij geeft niet meteen antwoord, maar kijkt even later op, alsof hij zich pas net realiseert dat ik iets tegen hem zei. ‘Wat?’

‘Je ziet er niet goed uit.’

Hij schudt een paar keer met zijn hoofd om het helder te krijgen. ‘Ik ben moe.’

‘Ik ook. We zouden toch eigenlijk sterker moeten zijn. Hoewel we natuurlijk wel heel Frankrijk door zijn gelopen.’

‘We zijn niet heel Frankrijk door gelopen,’ zegt Felicity terwijl ze zich naast me op de bank laat zakken. Ze heeft in elke hand een gibassier; fijne anijszaadjes uit de vulling kleven aan haar vingers.

Terwijl we zwijgend eten, wordt de stilte onderstreept door het geluid van de zee en de tinkelende melodie van de kermismuziek. Ik ben veel sneller klaar dan Percy en Felicity, die alle twee zo lang mogelijk van hun broodje lijken te willen genieten, terwijl ik heb gekozen voor de methode van naar binnen schrokken als een echte heer. Ik lik de kruimels van mijn vingers en veeg ze daarna af aan de slippen van mijn jas. Op de stof blijven vette vegen achter. Mijn pols stoot tegen het doosje in mijn zak, en ik haal het eruit en draai aan de knoppen.

Met een dun sliertje gekonfijte sinaasappelschil tussen haar duim en wijsvinger kijkt Felicity me aan. ‘Beschrijf eens welke briljante logica je ertoe bracht om te denken dat het een goed idee was om iets van de Franse koning te stelen?’

‘Het was de koning niet. Het was zijn minister.’

‘Volgens mij is stelen van de minister van de koning ook een halsmisdaad. Je zult het moeten teruggeven, dat snap je toch wel.’

‘Waarom? Het is maar een doosje.’

‘Omdat, ten eerste, we vanwege dat ding worden achternagezeten.’

‘Beweer jij.’

Ze zucht. ‘Ten tweede omdat het niet van jou is. En ten derde omdat het ontzettend kinderachtig was om het te doen.’

‘Met jouw enthousiasme voor het volgen van regels word je vast nog eens een fantastische gouvernante,’ zeg ik met een chagrijnige blik. ‘Op die school kunnen ze je niks meer leren.’

Ze steekt haar duim in haar mond om er wat glazuur af te zuigen. ‘Misschien wil ik helemaal niet naar school.’

‘Natuurlijk wel. Je zeurt al jaren dat je zo ontzettend graag naar school wilt, dus nu kun je ophouden met recalcitrant zijn, want eindelijk ga je erheen.’

Ze trekt een zuinig mondje. ‘Dat je dat soort dingen zegt, is misschien wel de reden dat de meeste mensen je onuitstaanbaar vinden, wist je dat?’

‘Vinden mensen me onuitstaanbaar?’

‘Als je dat soort taal gebruikt, ja, dat is wel een woord dat ik zou kiezen.’

‘Ik ben gewoon eerlijk!’

‘Wees iets minder eerlijk en iets meer tactvol.’

‘Maar je hebt zo ontzettend veel heisa gemaakt…’

‘Ja, om een opleiding te mogen volgen. Een échte opleiding, geen etiquetteschool. Daar persen ze me in een korset en koeioneren ze me tot ik mijn mond hou.’

Dat is waar. Felicity is geen getemd paard. Een etiquetteschool zal alle pit uit haar rammen, en hoewel ik nooit bijzonder dol op mijn zus ben geweest, is de gedachte aan een stille, onnozel glimlachende, kruissteekjes bordurende, aan haar thee nippende Felicity zoiets als een messteek door een prachtig schilderij.

Bijna begin ik medelijden met haar te krijgen, maar dan verpest ze het met een gemelijk: ‘Weet je hoe afschuwelijk het is om te moeten toekijken terwijl mijn broer van de beste kostschool in Engeland wordt getrapt en vervolgens als beloning een reisje over het vasteland mag maken, terwijl ik moet achterblijven en geen toestemming krijg om terwijl we in het buitenland zijn dezelfde dingen te leren, dezelfde boeken te lezen of zelfs dezelfde plekken te bezoeken, alleen maar omdat ik de pech heb om als meisje geboren te zijn?’

‘Beloning?’ Net als zij begin ik me nu op te winden. ‘Dacht je dat deze tour een beloning was? Dit is mijn galgenmaal.’

‘O, wat tragisch, jij moet straks een landgoed runnen en een heer zijn en een fantastisch, vol en aangenaam leven op je eigen voorwaarden leiden.’

Ik gaap haar aan, vooral omdat ik dacht dat we na alles wat ik haar op de avond na de aanval van de struikrovers heb verteld enig begrip voor elkaar hadden ontwikkeld, namelijk dat er niets aangenaams is aan het leven waarnaar ik aan het einde van dit jaar moet terugkeren, maar nu spuugt ze me recht in het gezicht, alsof ze meloenpitjes op me afvuurt.

‘Laat hem met rust, Felicity,’ zegt Percy zacht.

Felicity schiet met de top van haar vinger een anijszaadje van haar duim en zegt daarna met haar neus in de lucht: ‘Wat zouden we allemaal gelukkig zijn als we de problemen van Henry Montague hadden.’

Ik sta op, want Felicity heeft gemeen zijn van onze vader geleerd, en met elke venijnige opmerking doemt zijn donkere schaduw steeds dreigender op.

‘Waar ga je naartoe?’

‘Die kleverige troep van mijn handen wassen,’ zeg ik, hoewel het overduidelijk is dat ik wegstorm vanwege mijn zus.

Ik ben al een minuut lang aan het lopen, doelloos en met een hoofd dat wazig is van kwaadheid en ook nog eens een groot verlangen naar drank, voordat tot me doordringt dat ik geen idee heb waar ik heen ga en dat ik straks wel weer de weg terug naar Percy en Felicity zal moeten vinden. Ik blijf staan. Hand in hand en met wapperende haren rent er een sliert kinderen langs, op weg naar een man en een vrouw die een projector installeren voor een voorstelling met een toverlantaarn. Een vrouw voor een gifgroene tent schreeuwt in mijn richting: ‘Kijk in mijn oog en zie een glimp van uw eigen dood! Slechts een sou voor een blik!’ Een paar acrobaten balanceren op de rand van de pier op hun handen en krijgen applaus van het weinige publiek.

‘Vos pieds sont douloureux,’ zegt iemand achter me en ik draai me om.

Aan de rand van de pier staat een houten kraampje met een paarse luifel. Op de gevel is op een kledder rode verf het woord Apothicaire gesjabloneerd. Achter de toonbank staat een man met weerbarstig grijs haar. Hij draagt een leren schort over zijn met lappen verstelde jas en leunt met zijn ellebogen op het blad. Achter hem staan de planken vol met een assortiment aan flesjes en potjes waarvan de etiketten afbladderen als dode huid; de namen van de drankjes die erin zitten, zijn er met hanenpoten op geschreven. Een hele galerij aan kwalen.

‘Pardon?’ zeg ik wanneer tot me doordringt dat hij het tegen mij heeft. ‘Sorry?’

‘Vos pieds. Uw voeten. U hebt zere voeten.’

‘Hoe weet u dat?’

‘U loopt op een vreemde manier, alsof ze pijn doen. U hebt een zalfje nodig.’

‘Ik durf te wedden dat u dat tegen iedereen zegt die langsloopt.’

‘Maar ik meen het niet altijd. U… Ik maak me zorgen om uw voeten.’

‘Lopen gaat prima.’

‘Dan is het iets anders. U bent te stijf om geen pijn te hebben. Een fout van de jeugd, misschien? Een venerische ziekte?’

‘Wat? Nee. Dat beslist niet.’

Hij zwaait met zijn vinger. ‘U bent onwel. Ik kan het zien.’

Ik probeer langzaam weg te schuifelen, maar hij blijft praten, steeds harder naarmate ik verder loop, en ik wil niet dat een of andere smerige medicijnman over de hele pier schreeuwt dat er op mijn edele delen iets aan het zweren is, dus snauw ik tegen hem, chagrijniger dan mijn bedoeling is: ‘Ik ben niet onwel, ik ben ongelukkig.’

Hij blijft onbewogen. ‘Is daar veel verschil tussen? Ik heb middeltjes voor de voeten, en magische spreuken die mijn grootmoeders kunnen samenstellen voor een slechte gemoedsgesteldheid.’ Hij tikt met zijn vinger op een rij heksenflesjes op een lage plank, waarin een teerachtig, schuimend goedje zit.

‘Nou, ik ben niet geïnteresseerd. Zelfs als ik geld overhad, zou ik het niet uitgeven aan u en uw idiote tovermiddeltjes.’ Opnieuw maak ik aanstalten om te gaan, voordat hij nog meer kan zeggen over wat er mis is met mijn hoofd, mijn voeten of mijn edele delen, maar daarbij heb ik zo veel haast dat ik tegen een kar vol sinaasappels achter me stoot. Een hele toren stort in en de vruchten rollen alle kanten op. De man van de kar schreeuwt tegen me, en ik ben zo van de kaart dat ik elk Frans woord dat ik ken op slag ben vergeten.

‘Sorry,’ zeg ik in het Engels. ‘Sorry. Désolé.’ Snel begin ik sinaasappels op te rapen, voordat iemand erop gaat staan of ze in de haven worden geschopt. Twee glijden er uit mijn handen en vallen in het water. Ik wil ter plekke gaan zitten en het uitgillen.

Een sinaasappel rolt over de planken weg en een man houdt hem tegen met de punt van zijn laars. Ik wil er juist naartoe kruipen en de vrucht pakken, als de man zijn hand ernaar uitsteekt en ik in een flits de gouden zegelring aan zijn vinger zie. Het is dezelfde ring die de struikrover droeg toen hij en zijn bende ons aanvielen.

De struikrovers hebben ons gevonden. Door een of ander onmogelijk toeval zijn we eerst onderweg overvallen en hebben de daders ons vervolgens nog een keertje opgespoord. Of misschien is het helemaal niet toevallig. Misschien had Felicity gelijk en waren ze toch naar ons op zoek. Zijn ze hier voor het doosje.

De man met de gouden ring komt overeind en legt de sinaasappel vanaf de andere kant terug op de kar, en voordat hij me kan zien krabbel ik weg en verstop me op de enige beschikbare plek, en dat is achter de toonbank van het apothekerskraampje.

De apotheker kijkt niet omlaag, maar zijn lippen krullen om in een zuinige glimlach. ‘Vrienden van u?’ zegt hij, en hoewel zijn ogen ergens anders op gericht zijn, is het duidelijk dat hij tegen mij praat.

‘Alstublieft, zeg niks tegen ze,’ sis ik.

‘Heren, kan ik u helpen?’ roept hij. ‘Dat is een flinke blauwe plek, meneer. Hoe bent u daaraan gekomen?’

‘Dat gaat u niets aan.’ Het is dezelfde stem als in het bos, wat wordt bevestigd als de vingers van de man zich om het houten blad van de toonbank krullen. In die ring kan ik me niet vergissen. Hij buigt zich naar voren en tuurt naar de etiketten op de flesjes terwijl de apotheker er met zijn vingers langs strijkt. Niet naar beneden kijken, denk ik. Alsjeblieft, niet naar beneden kijken.

‘Als ik de oorzaak weet, kan ik het beter behandelen,’ zegt de apotheker. ‘Voor een onderhuidse bloeding hebt u een andere zalf nodig dan na een struikelpartij…’

‘Iemand heeft met een vioolkist tegen mijn hoofd geslagen,’ snauwt de struikrover. Zijn minachting is overduidelijk. ‘Helpt dat bij de diagnose, kwakzalver?’

Dus inderdaad onze belagers, tenzij deze streek de laatste tijd geteisterd wordt door toeristen die struikrovers met muziekinstrumenten te lijf gaan.

‘Waar ging die jongen heen?’ hoor ik de man van de sinaasappelkar schreeuwen.

Mijn hart zit mijn longen danig in de weg; het wordt steeds moeilijker eromheen te ademen.

‘In dat geval: balsem uit Gilead. Als u het twee keer per dag aanbrengt, zal de zwelling afnemen.’ De apotheker struikelt bijna over me als hij zich weer naar de toonbank omdraait, waardoor het blikje iets harder op de balie landt dan normaal is, maar kennelijk merkt de struikrover het niet. Ik hoor munten op de toonbank rinkelen, en daarna de voetstappen van de man als hij wegloopt.

De apotheker blijft recht voor zich uit kijken, maar zegt na een tijdje tegen me: ‘Ze zijn de hoek om, terug de stad in. Als u ze niet wilt tegenkomen, kunt u beter de andere kant op gaan.’

Ik trek mezelf met een hand tegen de planken omhoog. De flesjes stoten rinkelend tegen elkaar. ‘Bedankt.’

De apotheker haalt zijn schouders op. ‘Zij zagen er nogal vervaarlijk uit, en u nogal hulpeloos. Bent u ze geld schuldig?’

‘Ze denken dat ik ze iets schuldig ben.’ Ik kijk of de struikrovers echt weg zijn – de man van de sinaasappelkar is gelukkig afgeleid doordat de toverlantaarnvoorstelling juist begint – en ren daarna de andere kant op. Mijn schoenen maken een hol geluid op de natte planken.

Percy en Felicity zijn gelukkig nog precies waar ik ze heb achtergelaten, aan het tafeltje met Percy’s viool tussen hen in. Op een of andere manier zit er nog steeds een restje gibassier op Felicity’s duim gekleefd, waaraan ze zit te knabbelen. Percy zit met zijn hoofd in zijn handen en masseert zijn slapen. Hij kijkt niet op, zelfs niet wanneer ik naast ze kom zitten en uitroep: ‘Ze hebben ons gevonden.’

‘Wie?’ vraagt Felicity. ‘Meneer Lockwood?’

‘Nee, de struikrovers. De mannen die ons aanvielen. Ze zijn hier.’

‘Hoe weet je dat zij het waren?’

‘Ik heb ze gezien. Een van hen heeft een ring, die herinner ik me.’

Felicity staat al overeind. ‘Denk je dat ze op zoek naar ons zijn?’

‘Waarom zouden ze anders hier zijn? Je denkt toch niet dat een groep bandieten die ons eerder hebben aangevallen toevallig tegelijk met ons over dezelfde kermis zwerven?’

‘We moeten gaan, we moeten kijken of Lockwood er al is en waar ons gezelschap uithangt.’

‘Nee, we moeten uitzoeken of ze inderdaad hiernaar op zoek zijn’ – terwijl ik het zeg, gris ik het puzzeldoosje van tafel, waar het nog steeds tussen hen in ligt – ‘en het teruggeven zodat ze ons verder met rust laten.’

‘Dus volgens jou moeten we op zoek gaan naar de mannen die op het punt stonden ons te vermoorden?’ zegt Felicity. ‘Als we ze eenmaal hebben gegeven wat ze willen, laten ze ons heus niet zomaar gaan. We moeten hier wegwezen. Percy, weet je zeker dat het wel goed met je gaat?’

Percy ziet er nog veel slechter uit dan toen ik vertrok. Hij blijft maar met zijn ogen knijpen, alsof het licht te fel is, en hij zweet en lijkt op een of andere manier niet hier. Ik kan geen andere manier bedenken om het te beschrijven. Maar hij staat op en hangt de vioolkist om zijn schouder. ‘Met mij gaat het prima. Laten we gaan.’

‘Hoe vinden we Lockwood?’ vraag ik terwijl we ons met Felicity voorop tussen de mensen door wringen.

‘Weet je waar hij wilde dat we zouden logeren?’ vraagt ze.

‘Nee, daarvoor had hij Sinclair vooruitgestuurd.’

‘Hm, maar weet je dan vaders bank hier? Misschien kunnen we daar vragen of ze op zijn naam brieven hebben ontvangen, en of Sinclair een bericht heeft achtergelaten met ons logeeradres.’

‘Nee. Misschien? Het is de Bank of England, dacht ik.’

‘Dácht je?’

‘Ja, dat is hem. Wacht… Ja.’

‘Luister je ooit wel eens, Henry, of is alles wat we zeggen net zo vluchtig als kooswoordjes in je oor?’

Wanneer we een hoek omslaan, kijk ik op en zie in een flits de groep mannen die we uit de weg proberen te gaan, een eindje verderop en lopend in onze richting. Ik grijp Felicity bij de arm en sleur haar naar achteren, tussen twee van de tenten in, en struikel bijna doordat ik met mijn been achter een van de touwen blijf haken. Percy springt naast me, met zijn vioolkist tegen zich aan gedrukt.

‘Daar zijn ze,’ sis ik.

Felicity tuurt tussen de twee tenten door en duikt dan weer naast me. ‘Weet je zeker dat zij het zijn?’

‘Ik weet zeker dat een van hen precies dezelfde ring draagt als een van de mannen die ons aanvielen.’

‘Erg veel zekerheid is dat niet, of wel?’

‘Hij heeft ook de afdruk van Percy’s vioolkist op zijn voorhoofd staan, dus wat wil je nog meer?’

Schaduwen strekken zich uit over de pier en kondigen degenen die ze werpen aan, en alle drie deinzen we achteruit. Ik probeer kleine, onzichtbare gedachten te denken, probeer de mannen met mijn geest te dwingen niet naar ons te kijken, ons niet te zien, zich niet om te draaien terwijl ze langslopen. Ik zou er geen probleem mee hebben om ze de puzzeldoos naar het hoofd te smijten terwijl ze passeren, maar Felicity’s logica snijdt meer hout dan die van mij. In het bos waren ze van plan ons te doden, en ik kan me niet voorstellen dat ze ons nu zouden laten gaan met een ‘bedankt, jongens’ en een schouderklopje. Een ander plan dan ‘zorg dat je niet vermoord wordt op een kermis aan zee’ heb ik nog niet, maar voorlopig betekent dat dat we uit het zicht moeten blijven.

De struikrovers lopen in een rijtje langs, met de man met de gouden ring voorop. Hij houdt een hand voor zijn gezicht en wrijft over zijn slapen, maar als hij de hand laat zakken vang ik een glimp op van zijn profiel, waardoor ik hem plotseling herken.

Ik ken hem. En hij is beslist geen struikrover. Hij is de hertog van Bourbon.

Langzaam draait hij zijn hoofd onze kant op; de lelijke blauwe plek komt al in zicht en mijn hart bonkt zichzelf nog dood. Maar op hetzelfde moment ontploft er hoog boven ons vuurwerk, dat de donkerblauwe hemel felrood kleurt. Alle struikrovers kijken omhoog, en Percy, Felicity en ik zijn het kennelijk met elkaar eens dat we niet vermoord willen worden, want we lopen ineengedoken verder langs de tenten en daarna een hoekje om waar ze ons niet meer kunnen zien.

Tussen twee tenten blijven we staan. Aan alle kanten worden we door zeildoek beschut tegen de mensenmenigte die zich op de pier verzameld heeft. In de planken vloer zitten overal staken waaraan strakke touwen gespannen zijn. Er is maar een smal pad over waar we kunnen lopen.

‘Ik ken hem,’ fluister ik.

‘Wat?’ zegt Felicity. Ze heeft een hand tegen haar borst gedrukt en haalt hijgend adem.

‘De man, de struikrover, ik zag zijn gezicht. Ik ken hem.’

‘Monty,’ zegt Percy achter me.

Ik praat gewoon door. Ik weet het zo zeker en wil zo ontzettend graag eindelijk een keer nuttig zijn en ergens gelijk over hebben dat ik me niet laat onderbreken. ‘Het is de hertog van Bourbon, de eerste minister van de Franse koning. Ik heb hem in Versailles ontmoet.’

‘Monty.’ Percy komt naast me lopen. Zijn hand strijkt langs mijn elleboog.

‘Het doosje kwam uit zijn appartement.’

‘Monty.’

‘Wat is er, Perce?’

‘Pak aan.’ Hij probeert de vioolkist in mijn handen te duwen.

‘Waarom?’

‘Omdat ik bang ben dat ik ga flauwvallen.’

En dan valt hij flauw.

Godzijdank heeft Percy gewaarschuwd, maar toch ben ik helaas niet snel genoeg. Als hij in elkaar zakt, heb ik de vioolkist nog niet stevig vast, en ik laat hem snel weer los om Percy op te vangen voordat hij de grond raakt. De kist stuitert over de planken en een van de metalen sluitingen springt met een felle ping open.

Doordat ik hem probeer te vangen zak ook ik op mijn knieën, en samen zijgen we ineen, met mijn armen onder zijn oksels en zijn gezicht tegen mijn borst gedrukt. Je zou verwachten dat hij slap was als een doek, maar in plaats daarvan staat hij helemaal strak. Zijn lichaam is stijf en verkrampt, een verwrongen standbeeld van hemzelf, en het lijkt wel alsof hij niet meer ademt. Het is alsof de spieren in zijn borst zo strak gespannen zijn dat er geen lucht meer in zijn longen kan stromen, en ik kan zijn tanden horen knarsen.

‘Percy.’ Ik leg hem neer en schud hem zachtjes door elkaar. ‘Hé, Perce, toe nou, wakker worden.’ Ik weet niet waarom ik tegen hem praat. Het lijkt het enige wat ik kan doen. Zijn rug trekt krom en de aderen in zijn nek spannen onder zijn huid, dus ik denk dat hij weer bijkomt, maar dan begint hij te schudden. Of niet alleen te schudden – wild te stuiptrekken, om bang van te worden. Het lijkt wel alsof zijn armen en benen zich van zijn lijf willen losrukken, en zijn hoofd bonkt tegen de planken.

En ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb me nog nooit zo stom, hulpeloos en bang gevoeld. Doe iets, denk ik, want mijn beste vriend ligt te kronkelen op de planken en heeft duidelijk pijn, maar ik ben als verlamd. Ik kan helemaal niets bedenken waarmee ik hem zou kunnen helpen. Ik kan me niet eens verroeren.

Plotseling knielt Felicity naast me. ‘Ga eens uit de weg,’ snauwt ze, en ik herstel genoeg om haar bevelen op te volgen en opzij te gaan. Ze neemt mijn plaats in, pakt Percy met twee handen bij zijn jas en trekt hem op zijn zij zodat de kans kleiner is dat hij door de stuiptrekkingen tegen een van de tentharingen slaat. ‘Percy,’ zegt ze terwijl ze zich over hem heen buigt. ‘Percy, kun je me horen?’

Hij reageert niet – ik weet niet eens zeker of hij dat zou kunnen als hij haar hoorde.

Felicity legt een hand op zijn schouder, alsof ze wil zorgen dat hij op zijn zij blijft liggen, en trapt de vioolkist opzij. Daarna leunt ze weer naar achteren en doet verder niets, behalve hem vasthouden.

‘Wat doe je?’ roep ik. Ik heb mijn handen aan weerszijden tegen mijn gezicht geduwd in een kluchtig gebaar van ontzetting. ‘We moeten hem helpen!’

‘We kunnen niets doen,’ antwoordt ze, en ze klinkt zo kalm dat mijn paniek alleen maar groter wordt.

‘Hij heeft hulp nodig!’

‘Het gaat zo over. We moeten wachten.’

‘Je kunt niet…’

Zonder enig idee wat ik wil gaan doen kruip ik naar voren, maar Felicity draait zich onmiddellijk om en pint me met een woedende blik vast op mijn plek. ‘Tenzij je weet waarover je het hebt, kun je beter uit de buurt blijven en je mond houden.’

Ik kan het niet aanzien. Ik kan het niet aanzien dat Felicity zo kalm is terwijl Percy’s lichaam zich in allerlei vreemde bochten wringt en ik er zo verrekte hulpeloos naast zit.

Het lijkt een eeuwigheid te duren, alsof we hier dagenlang zitten te wachten als toeschouwers van – dat weet ik zeker – Percy’s langzame en intens pijnlijke dood. Zijn ademhaling klinkt moeizaam en schor, en zijn lippen hebben een vaag blauwachtige tint. Wanneer Felicity hem nog iets verder op zijn zij draait, verschijnt in zijn mondhoek een schuimende vlok spuug, die roze is van het bloed.

‘Het gaat weer over,’ zegt ze zacht. Eén hand zweeft bij zijn achterhoofd, als een kussen tussen zijn gekromde nek en de ijzeren tentharingen.

Percy’s lichaam verkrampt nog een laatste keer; hij trekt zijn knieën op tot tegen zijn borst en braakt. Felicity houdt hem stevig vast zodat hij op zijn zij blijft liggen wanneer zijn spieren weer ontspannen. Zijn ogen zijn nog steeds dicht.

Word wakker, Perce, denk ik. Kom op, word wakker, leef weer, wees ongedeerd. Wees alsjeblieft ongedeerd.

‘We moeten hem ergens naartoe brengen, ergens dichtbij,’ zegt Felicity terwijl ze heel zacht een paar haren wegstrijkt die aan zijn lip zijn blijven kleven. Haar boodschap is ofwel te subtiel, ofwel ik kan nog niet goed nadenken, want meteen kijkt ze me aan en snauwt: ‘Je wilt toch zo graag helpen? Nou, dan is dit het moment.’

Ik sta onhandig op, nog zo beverig dat ik bijna onmiddellijk weer omkiep, en strompel het pad tussen de tenten op. Ik heb geen idee waar ik naartoe moet. Dichtbij zijn er alleen maar kermiskraampjes, en bovendien dwalen de struikrovers nog steeds in de buurt rond, op zoek naar ons.

Net als ik naar het streepje zee kijk dat tussen de planken door zichtbaar is, dobbert er een sinaasappel langs. Op de gladde schil glinsteren druppeltjes zeewater.

Ik ren terug langs de route die ik eerder heb gelopen en wring me tussen mensen door die allemaal zijn blijven staan om naar het vuurwerk te kijken, totdat ik het kraampje van de apotheker weer heb gevonden. Hij is onder de luifel vandaan gestapt en kijkt ook naar de show, maar als hij me ziet aankomen, draait hij zich om. ‘U bent teruggekomen.’

‘Mijn vriend heeft hulp nodig,’ flap ik eruit.

‘Het spijt me om dat te horen.’

‘Kunt u hem helpen?’

‘Op welke manier?’

‘U bent dokter.’

‘Ik ben een apotheker.’

‘Maar, u weet wel… U kunt…’ Ik ben zo buiten adem dat ik er bijna niks uit krijg. Mijn borst lijkt wel dichtgeschroefd. ‘Alstublieft, ik weet niet wat er met hem aan de hand is!’

De apotheker neemt me op. Alle vrolijkheid is van zijn gezicht verdwenen. ‘Volgens mij betekent u niets dan problemen.’

‘We zijn geen probleem, we hébben een probleem,’ zeg ik. ‘We zijn reizigers en kunnen nergens heen, en hij heeft hulp nodig en… Alstublieft, hij kreeg een soort aanval en schudde helemaal en nu wordt hij niet wakker en ik weet niet wat er aan de hand is. Alstublieft.’

Helemaal aan het eind schiet mijn stem flink de hoogte in en daardoor klink ik kennelijk zielig genoeg, of in elk geval oprecht, want hij pakt mijn elleboog en zegt: ‘Laat me zien waar hij is.’

Daarvoor kan ik hem wel omhelzen.

Het liefste zou ik rennen, maar de apotheker vindt een stevig wandeltempo kennelijk genoeg en ik word gedwongen me daarbij aan te sluiten, anders raak ik hem kwijt in de menigte. Terwijl we ons tussen de mensen door wringen die allemaal naar de lucht staan te kijken, vraagt hij me nog eens precies te vertellen wat er gebeurd is, en de versie die ik er met moeite uit weet te persen brengt de paniek helemaal terug. Ik ben zo’n wrak dat ik me nauwelijks kan herinneren waar ik vandaan ben gekomen. Alle tenten zien er hetzelfde uit. Net wanneer ik bijna zeker weet dat ik Percy en Felicity niet zal kunnen terugvinden, ontdek ik haar silhouet, zwart tegen het vuilwitte canvas.

‘Hierheen,’ zeg ik en ik ga hem voor tussen de tenten door. Boven ons hoofd spat opnieuw vuurwerk uiteen.

Percy is nog steeds bewusteloos, maar begint zich langzaam te bewegen. Felicity zit geknield over hem heen gebogen. Ze heeft een van zijn handen vastgepakt en praat tegen hem, al lijkt hij dat niet te horen. Een waterig lint van bloed en spuug sijpelt uit zijn mondhoek langs zijn wang. Felicity trekt haar mouw over haar duim en veegt het weg. Als we dichterbij komen, kijkt ze op en bestudeert de onbekende met een wantrouwige blik.

‘Hij is apotheker,’ leg ik uit. ‘Hij kan helpen.’

De apotheker zegt niets tegen Felicity wanneer ze opzijschuift en hij op haar plek gaat zitten. Hij legt zijn handen om Percy’s gezicht en kijkt ernaar, neemt zijn pols op, tuurt in zijn ogen en in zijn mond. Ook hij veegt met zijn duim wat bloed weg.

‘Hij bloedt,’ mompel ik, en ik realiseer me niet eens dat ik het hardop heb gezegd totdat Felicity reageert: ‘Hij heeft alleen op zijn tong gebeten, meer niet.’

De apotheker haalt een envelopje met reukzout uit zijn jaszak en schuift zijn vinger onder de flap, terwijl hij de hele tijd tegen Percy praat in een taal die ik niet herken. Zijn stem klinkt heel vriendelijk. ‘Obre els ulls. Has passat una nit dificil, veritat? Em pots mirar? Mira’m. Kijk me aan.’

Percy opent zijn ogen en ik slaak een zucht van verlichting, hoewel het hem ongelooflijk veel moeite lijkt te kosten. Zijn blik gaat naar alle kanten, maar niet naar ons.

‘Molt bé, molt bé,’ prevelt de apotheker. ‘Weet je waar je bent?’

Percy knippert twee keer langzaam, waarna zijn ogen weer dichtvallen en zijn hoofd opzijzakt.

De apotheker houdt zijn gezicht tegen voordat het tegen de planken smakt. ‘Hij heeft rust nodig.’

‘We kunnen nergens heen,’ antwoordt Felicity.

‘Ik heb een boot in het kanaal liggen waar jullie hem heen kunnen brengen. Daar zal ik zien wat ik nog meer voor hem kan doen.’

Ik knik, wachtend totdat iemand iets nuttigs doet, maar dan snauwt Felicity tegen me: ‘Hij gaat daar heus niet zelf heen lopen, Monty. Je moet hem dragen.’

‘O. Ja.’ De apotheker schuift opzij en ik hijs Percy over mijn schouder. Ik struikel over mijn eigen voeten en val bijna, maar Felicity duwt me recht en we volgen de apotheker tussen de tenten door.

Voorbij de pier gaat onze gids ons zonder aarzelen voor over een smal, zanderig pad dat langs de zeilschepen loopt, totdat we bij een steiger van met teer bedekte planken komen waar een hele vloot felgekleurde boten aangemeerd ligt, op een keurig rijtje als de toetsen van een klavecimbel. Mijn armen beginnen te trillen. Mijn hele lichaam lijkt te beven, zowel van binnen als van buiten.

De apotheker springt aan boord van een van de boten, pakt een lantaarn van de voorsteven, grijpt me bij de arm en trekt me ook het schip op. Felicity volgt lichtvoetig.

De woonboot heeft een smal dek met in het midden een overdekte roef, en ik volg hem naar binnen. Het is lastig om Percy en mezelf door het smalle deurtje te manoeuvreren zonder een van ons knock-out te slaan, en als we eenmaal binnen zijn, raakt mijn hoofd bijna het plafond. De apotheker wijst me een soort bedstee met daarop lappendekens en een handvol dunne kussens. Hangende lampen van aardewerk schilderen op de wanden diamantjes van licht, die met het deinen van de boot op en neer bewegen.

‘Hier.’ De apotheker slaat de dekens open en ik laat Percy voorzichtig zakken.

Ik had niet in de gaten dat hij was bijgekomen, maar hij grijpt me vast, alsof hij denkt dat hij valt. ‘Monty!’

‘Hier ben ik, Perce.’ Ik probeer mijn stem niet te laten beven, maar dat mislukt. ‘Ik ben hier, het is…’ Ik heb geen idee wat ik moet zeggen. ‘Het is in orde.’ Jezus, wat klink ik dom.

‘Het is zo fel,’ mompelt hij. Zijn stem klinkt dof en lijzig – hij klinkt nauwelijks als zichzelf – en zijn ogen staan nog steeds wazig. Het lijkt erop dat het hem zelfs al moeite kost om ze open te houden; hij blijft ze maar tot spleetjes knijpen alsof hij in de zon kijkt. Hij heeft mijn jas in zijn handen geklemd, zo krampachtig dat zijn knokkels vlekkerig wit en rood zijn, en wanneer ik hem op het bed neerzet, grijpt hij me nog steviger vast. Met hoge stem zegt hij: ‘Laat me niet alleen!’

‘Dat doe ik niet.’

Hij lijkt zo overstuur dat ik zijn handen niet wil losmaken, dus blijf ik gebukt staan, met mijn handen om de zijne, en probeer hem met bevende stem over te halen om te gaan liggen. Plotseling zakken zijn schouders en valt zijn hoofd tegen mijn borst, en ik denk dat hij me los zal laten, maar opeens klemt hij zijn vingers weer vast en probeert hij op te staan. ‘Ik moet mijn viool hebben. Waar is hij? Waar is mijn viool? Ik moet hem hebben.’

‘Ik heb hem, Percy.’ Felicity verschijnt naast me. Ze maakt zijn vingers los van mijn jas en laat hem op het bed zakken. ‘Probeer je te ontspannen, het is in orde. Je bent nu veilig, ontspan je.’

Aan de andere kant van de roef pakt de apotheker een medicijnkist van een plank en begint in de laatjes te rommelen, waardoor er een koor klinkt van zachtjes tegen elkaar rinkelende flesjes.

Ik heb wel in de gaten dat ze mij niet nodig hebben, dus glip ik weg, het dek op en de koele avondlucht in. Boven het water zijn groepjes sterren met handenvol over de schemerige hemel gestrooid. In de verte kan ik de muziek van de kermis nog horen, en dichterbij een langzaam melodietje getokkeld op een mandoline, met één eenzame snaar tegelijk. Op de oever tsjirpen krekels. Ik ga met mijn rug tegen de reling zitten, keer mijn gezicht naar de hemel en laat de beverige vermoeidheid over me neerdalen.

Paniek blijkt vreselijk vermoeiend te zijn, en zonder het van plan te zijn val ik nog voordat een van de anderen naar buiten is gekomen met mijn hoofd achterover tegen de reling van de boot in slaap.

9

Wanneer Felicity me wakker schudt, voelt het alsof ik mijn ogen nauwelijks gesloten heb. De zonsopgang is als een omgestoten glas wijn aan de horizon en de sterren vervagen weer tot fantasiebeelden. Iemand heeft een deken over me heen gelegd terwijl ik sliep en mijn knieën doen pijn omdat ik mijn benen zo lang heb opgetrokken.

Ondanks de nacht die we achter de rug hebben, ziet Felicity er ontzettend wakker uit. Haar ogen zijn groot en helder en ze heeft de spelden uit haar haar gehaald en het in een vlecht gebonden die over haar schouder zwaait wanneer ze zich naar me toe buigt. Ik daarentegen voel me als een aangespoeld karkas van mezelf. Er zitten korstjes in mijn ooghoeken, en een dun sliertje spuug is terwijl ik sliep langs mijn kin gelopen. Ik veeg het weg. Ik heb me al een week niet geschoren en begin een pluizig baardje te krijgen.

‘Is alles goed met je?’ vraagt Felicity.

‘Wat, met mij? Ja. Hoe is het met Percy?’

Ze staart naar het dek en mijn hart stokt. ‘Hij heeft pijn en is moe. Hij probeert te rusten, maar hij was steeds te onrustig om lang te kunnen slapen. Maar het komt wel goed met hem,’ voegt ze eraan toe, want kennelijk zie ik er nogal geschrokken uit. ‘Het is alleen een kwestie van tijd.’

‘Sorry, ik had eigenlijk… Ik had eigenlijk bij hem moeten blijven. Bij jou.’

‘Je was moe. En je kon toch niet veel doen. Pascal heeft hem adergelaten en hem wat bijvoet gegeven, dus we zullen zien of dat effect heeft.’

‘Pascal?’

‘De apotheker. De man die jij hebt gevonden.’

‘Weet hij wat er met Percy aan de hand is?’

Felicity laat zich voor me op haar knieën zakken, met één hand op de reling. ‘Volgens mij kun je beter met Percy praten.’

‘Waar moet ik met hem over praten?’ Angst bekruipt me en trekt strak om mijn hals als een strop.

‘Hij heeft je iets te vertellen en ik wil geen boodschapper spelen.’

‘O. Goed. Nou, dan moet ik maar eens met Percy gaan praten, hè,’ zeg ik alsof het mijn idee was. Ik hijs mezelf overeind.

Felicity geeft geen antwoord. Terwijl ik de paar treetjes naar het binnenste van de boot af loop, gaat ze op mijn plekje op het dek zitten.

In de roef is het schemerig, maar ze hebben nog een paar lantaarns aangestoken en de schaduwen deinen op en neer terwijl het bootje op de stroming schommelt. Het voelt als dronken zijn, een beetje tipsy en wankel, maar dan zonder de warme, aangename roes. Het ruikt hier naar wierook en zeewater, en op de vloer naast het bed staat een kop thee. De damp die ervan oprijst, vervlecht zich met de stofdeeltjes die oplichten in het vale ochtendlicht.

Percy ligt ineengedoken in de hoek van de bedstee, uitgekleed op een gekreukte kniebroek en een schoon hemd na. De transparante stof is nat van het zweet en kleeft aan zijn huid. Onder zijn oog heeft hij een donkere plek als een barst in een glazen ruitje, en om de binnenkant van één elleboog zit een smal verbandje. Een blosje bloed is erdoorheen gesijpeld. Hij ziet er vermoeider uit dan ik hem ooit heb gezien. Zijn haar is losgeraakt uit zijn staartje en valt in lange pijpenkrullen langs zijn gezicht.

Ik laat me op het voeteneind van het bed zakken, met één been onder me getrokken, en Percy opent zijn ogen. ‘Goedemorgen,’ zeg ik zacht.

Percy geeft geen antwoord. Het geluid van de zee die zachtjes tegen de zijkant van de boot schopt, vult de stilte.

Ik verbijt de aandrang om iets onnozels te zeggen omdat ik zo’n hekel heb aan deze spanning tussen ons. Het is alsof de muren op me af komen. Zeg iets, Monty. Wees een vriend, een heer, een mens. Dit is Percy, je beste vriend. Percy, met wie je je bezat hebt, die voor je op zijn viool speelt, die vroeger in de boomgaard vanuit de top van een boom appelpitjes naar je spuugde. Percy, die je in Parijs hebt gekust, en die er, zelfs nu, zo verrekte mooi uitziet. Zeg iets aardigs. Iets waardoor hij er niet meer zo alleen en zo bang uitziet. Maar ik kan verdomme helemaal niets bedenken. Ik wil alleen maar maken dat ik wegkom zodat ik niet hoef te horen wat hij op het punt staat te zeggen.

Percy drukt zijn voorhoofd tegen de wand. ‘Het spijt me,’ mompelt hij. Zijn stem klinkt nog een beetje slaperig.

‘Wat spijt je?’

‘Wat er gebeurd is.’

‘Dat was niet jouw schuld, Perce. Je had er niets…’

‘Het is epilepsie,’ zegt hij, en ik stop met praten.

‘Wat?’

‘Epilepsie,’ herhaalt hij, en daarna slaat hij zijn handen voor zijn gezicht zodat het er omfloerst uit komt als hij het nog eens zegt. ‘Ik heb epilepsie.’

Omdat ik geen idee heb wat ik daarop moet zeggen, flap ik eruit: ‘Nou ja, zolang dat alles is.’

Ik had gehoopt hem daarmee aan het lachen te maken, maar in plaats daarvan blaast hij een lange zucht uit tussen zijn tanden. ‘Kun je alsjeblieft even niet jezelf zijn?’

Starend naar het bed friemel ik aan een los draadje van de versleten deken. ‘Dus je… je bent ziek.’

‘Ja.’

‘Epilepsie.’

‘Ja.’

Ik weet bijna niets over epilepsie. Duivels, bezetenheid en waanzin, dat soort dingen heb ik erover gehoord, maar dat zijn meer griezelverhalen die eindigen met de moraal: wees dankbaar dat je gezond bent. En trouwens, we hebben het over Percy, de beste jongen die ik ken. Die dingen kunnen niet waar zijn.

‘En er is geen…’ Ik stop, en ik zweer dat ik zo ontzettend slecht ben in dit soort dingen dat zelfs de stilte ineenkrimpt. Ik weet niet goed wat ik wel mag vragen en wat liever niet, en of ik het antwoord op die vragen eigenlijk wel wil horen.

Is het besmettelijk?

Doet het pijn?

Wanneer word je weer beter?

Ga je dood?

Ga je dood?

Ga je dood?

Ik wou dat ik de tijd kon terugdraaien naar het moment vóórdat hij het me vertelde, zodat ik gewoon onwetend kon blijven. ‘Kan het worden genezen? Is er een behandeling of zoiets?’

‘Nee. Geen genezing. Geen van de behandelingen heeft geholpen.’

‘O. Nou, dat is… niet best.’

Zijn mond verstrakt, alsof hij iets wil zeggen om me te corrigeren, maar dan knikt hij alleen en ik wil in zand veranderen en tussen de kieren wegstromen.

‘Dus je, eh… je hebt dit soort…’

‘Aanvallen.’

‘Ja. Juist, ja. Dat bedoel ik.’

‘Je kunt het gewoon zeggen.’

Ik geloof toch echt niet dat ik dat kan. ‘Hoelang krijg je die…? Hoelang gebeurt dit al?’

‘Elke paar maanden…’

‘Nee, ik bedoel, wanneer is het begonnen?’

Percy heeft zich nog altijd naar de wand gedraaid en voordat hij antwoord geeft, keert hij zich zelfs nog verder van me af. Ik kan zijn gezicht bijna niet meer zien. ‘Vlak voordat jij van Eton terugkwam.’

‘Eton?’ Met open mond staar ik hem aan. ‘Percy, dat was twee jaar geleden. Je bent al twee jaar ziek en je hebt me er nooit iets over verteld?’

‘Niemand weet het, ja? Alleen mijn familie en een paar mensen van het personeel.’

‘Wanneer wilde je het me vertellen?’

‘Ik had min of meer gehoopt dat dat nooit zou hoeven. Tot nu toe heb ik geluk gehad.’

‘Geluk?!’ Binnen een seconde is mijn stemming omgeslagen van gedwee in laaiend van woede. ‘Je hebt dit twee jaar lang voor me verborgen, Percy, twee jaar, verdomme. Hoe kon je dit voor me geheimhouden?’

Eindelijk tilt hij zijn hoofd op. ‘Dus dit draait weer om jou? Meen je dat serieus?’

‘Ik wil het weten!’

‘Ik vertel het je nu toch?’

‘Ja, omdat je wel moet. Omdat ik moest toekijken…’

‘O, het spijt me dat je moest toekijken.’ Plotseling klinkt er venijn door in zijn stem. ‘Wat ontzettend moeilijk voor je dat je moest toekijken.’

‘Waarom heb je het me niet verteld?’

Met een strak gezicht grijpt hij handenvol van de deken en balt zijn vuisten, en dan zegt hij: ‘Best, dus je wilt weten waarom? Omdat ik aan het einde van dit jaar niet naar de rechtenfaculteit ga, maar naar een gesticht.’

We staren elkaar aan. Het duurt een tijd voordat tot me doordringt wat hij heeft gezegd; het is zo afschuwelijk en ongelooflijk dat ik zeker weet dat ik hem verkeerd heb verstaan. ‘Je gaat... wat?’

‘Er is een inrichting in Nederland. Een sanatorium. Voor…’ Hij knijpt zijn ogen dicht en maakt de zin heel behoedzaam af. ‘Voor krankzinnigen.’

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik heb verhalen gehoord over Bedlam in Londen, gitzwarte, giftige geruchten die geen mens in beleefd gezelschap zal herhalen. Een gesticht is geen ziekenhuis of kuuroord, je gaat er niet heen om beter te worden. Je gaat erheen als je alle andere dingen al hebt geprobeerd. Het is een plek waar je wordt weggestopt om te worden vergeten, vastgebonden aan je bed, uitgehongerd en zo vaak adergelaten dat je geen bloed meer overhebt. Het is een plek waar je naartoe gaat om te sterven. Als Percy naar een sanatorium gaat, komt hij nooit meer thuis. We zullen elkaar nooit meer zien.

Mijn borst is zo verkrampt dat ik de woorden er bijna niet uit krijg. ‘Maar je bent niet krankzinnig,’ is alles wat ik uit weet te brengen.

‘Misschien wel. Dit is niet normaal, toch?’ Hij laat zijn hoofd zakken en staart met ingezogen wangen naar de dekens.

‘Is dat wat je wilt? Naar Nederland gaan en in een gekkenhuis sterven?’

Hij krimpt ineen en meteen wilde ik dat ik het niet zo bot had geformuleerd. Toch krabbel ik niet terug.

‘Natuurlijk niet.’

‘Dus dit komt bij je oom vandaan? Is het zijn idee om je weg te sturen?’ Ik praat inmiddels zo snel dat ik mezelf bijna niet kan volgen, en klamp me verwoed aan elk strootje vast om dit weer goed te kunnen maken. Dit mag niet, denk ik. Je mag niet ziek zijn, want ik heb je nodig en je kunt niet weggaan om in een of ander gesticht te sterven, want wat moet ik zonder jou beginnen? ‘Je moet nee tegen ze zeggen. Zeggen dat je weigert. Je kunt niet gaan. Zeg het ze gewoon!’

‘Ik heb geen andere keuze. Mijn familie wil niet langer voor me zorgen.’

‘Ga dan gewoon ergens anders heen, maakt niet uit waar!’

‘Hoe?’ snauwt hij. ‘En hoe kun jij dit in vredesnaam begrijpen? Als iemand erachter komt, heeft mijn hele familie daaronder te lijden, en ik ben niet van plan ze nog meer tot last te zijn dan ik toch al ben.’ Hij kneedt de deken tussen zijn handen; onder zijn huid tekenen zijn aderen zich af als koorden. ‘Volgens mijn tante is dit Gods manier om me te straffen. De zwarte bastaardzoon van de familie heeft aanvallen met stuiptrekkingen – het klopt precies. Ze is niet af te brengen van het idee dat ik door de duivel bezeten ben, en mijn oom blijft maar tegen me zeggen dat ik moet ophouden met hysterisch doen en dit te boven moet komen.’

Hij laat zijn hoofd naar achteren zakken, en wanneer het licht van de lantaarn in zijn ogen valt, dringt tot me door dat hij huilt. Of liever gezegd: hij doet ontzettend zijn best om niet te huilen, wat nog veel erger is. Ik heb geen flauw idee wat ik moet doen. Ik voel me een dwaas dat ik hier zit en niets doe om hem te troosten, maar het lijkt wel alsof ik van hout ben. Het is alsof mijn armen en benen niet meer van mij zijn. Ik kan me niet herinneren hoe ik hem moet aanraken.

Percy blijft praten, met zijn ogen op het plafond gericht. ‘Mijn neefje wil nog steeds niet in mijn buurt zitten omdat hij denkt dat het besmettelijk is. Ze moeten hem overreden om in dezelfde kamer te zijn als ik. Het kostte een jaar om een lijfknecht te vinden die wilde blijven als hij eenmaal wist dat hij een donkere jongen moest dienen die af en toe zonder waarschuwing vooraf begon te stuiptrekken. Ik ben overgeleverd aan kwakzalvende barbiers, aan duiveluitdrijvingen en zegeningen, ik heb al anderhalf jaar geen vlees gegeten, maar nog gaat het niet weg, dus ik moet wel. Monty, luister je naar me?’

Ik luister wel, maar hoor hem niet. Of het dringt niet door tot mijn brein. Ik hoor hem zonder ook maar een woord te begrijpen. Het voelt als een nachtmerrie, een droom waarin ik levend begraven ben en me daartegen verzet, zonder er wakker uit te kunnen worden, en alles wat hij zegt, is een nieuwe schop vol aarde die op mijn borst drukt. Al die pijn in hem die ik nog nooit heb gezien.

‘Monty.’

‘Ja,’ zeg ik zwakjes. ‘Ja, ik luister.’

Met een hand tegen zijn voorhoofd gedrukt haalt hij diep adem. ‘Dus laten we Lockwood zoeken en kijken of we hem zover kunnen krijgen om ons verder te laten reizen. We gaan het continent bekijken en plezier maken, zoals we hebben gepland, en daarna ga ik naar Nederland en…’

Ik sta zo snel op dat mijn voet achter de deken blijft haken en ik struikel. ‘Nee. Nee… stop daarmee, Percy, stop.’

Met opeengeklemde lippen tegen het trillen kijkt Percy me aan.

Ook ik zou het liefste huilen, zou me het liefste naast hem op bed laten vallen en in snikken uitbarsten. Ik tril en ben duizelig, emotie die zich in lichamelijke symptomen uit, maar het enige wat ik weet uit te brengen is: ‘Waarom heb je het niet tegen me gezegd?’

‘Omdat je een wrak bent! Een ruïne. Jarenlang heb ik achter je aan gesjouwd om te voorkomen dat je jezelf dood dronk of ergens in een goot in elkaar zakte of je eigen polsen doorsneed…’

Bijna barst ik in tranen uit. Ik voel ze, dik en warm als een prop in mijn keel, maar ik weiger te huilen.

‘… en ik weet dat je het de laatste tijd zwaar hebt gehad, met je vader en dat je van school bent getrapt, maar je bent jezelf niet. Al een hele tijd niet. En ik wilde niet dat jij het nog erger maakte. Het spijt me. Ik kon het gewoon niet.’

Opnieuw valt er een schep aarde op mijn borst. ‘Maar je hebt me niet eens een kans gegeven,’ zeg ik. Het komt er heel, heel kleintjes uit. ‘Ik dacht dat we elkaar alles vertelden.’

‘Dit gaat niet om ons.’

‘Het gaat altijd om ons.’

‘Nee, jij wilt dat dit over jou gaat. Je trekt je aan wat er met mij gebeurt om wat het voor jou zal betekenen. Jij bent zelf het enige wat je belangrijk vindt.’

Daarop weet ik niets te zeggen, dus kies ik voor de op één na beste optie, na een snedige repliek: wegstormen. Gewoon wegstormen. Maar zelfs dat mislukt doordat de boot plotseling op en neer deint en ik tegen de wand val. Ik kom weer overeind, stamp naar de deur en weiger achterom te kijken.

10

Felicity zit nog steeds aan dek als ik terugkom, met haar kin op haar borst en haar ogen dicht, maar als ik me naast haar laten zakken, kijkt ze op. Als ze Percy was, zou ik mijn hoofd op haar schouder leggen en me beklagen, maar dat is ze niet, ze is Felicity, en de enige met wie ik over mijn ruzie met Percy wil praten, is Percy. Wat vreselijk oneerlijk lijkt.

‘En, waar hebben jullie het over gehad?’ vraagt Felicity luchtig.

‘Percy is ziek.’

‘Ja.’

‘Epilepsie.’

‘Dat vertelde hij.’

‘Wanneer? Twee jaar geleden, toen hij het zelf net wist?’

‘Nee. Ongeveer een uur geleden, voordat jij wakker werd.’

‘Hij is…’ Ik masseer mijn voorhoofd met mijn vingers. Ik weet niet zeker of hij haar over het sanatorium heeft verteld, en ik ben bang dat het als ik het hardop uitspreek nog misselijkmakender en echter zal voelen dan het toch al is, dus zeg ik: ‘Hij is niet bezeten.’

‘Nee, dat is hij niet,’ beaamt ze, en ik word verrast door de stelligheid waarmee ze dat zegt. ‘En zijn artsen zijn achterlijke kwakzalvers als ze dat tegen hem gezegd hebben. Als ze het recente onderzoek een beetje bijhouden, zouden ze weten dat inmiddels bewezen is dat epilepsie niets met duivelse bezetenheid te maken heeft. Dat is allemaal middeleeuwse nonsens.’

‘En wat is dan de oorzaak?’

‘De school van Boerhaave heeft een pamflet gepubliceerd…’

‘De wat?’

‘Laat maar.’

‘Nee, vertel. De… Wat je net zei. Van die school. Wat staat erin?’

Ze zucht zachtjes door haar neus. ‘Gewoon, dat er heel veel redenen zijn dat iemand epilepsie kan krijgen, maar dat niemand het nog precies begrijpt. Het is allemaal speculatie.’

‘Kan het genezen worden?’ Want als er een geneesmiddel is, als er iets is wat hem misschien beter kan maken, hoeft hij niet naar Nederland gestuurd te worden en raak ik hem niet kwijt.

Maar Felicity schudt haar hoofd en mijn reddingslijn valt in zee.

Ik duw mijn gezicht tegen mijn knieën. De eerste zonnestralen beginnen langs mijn nek te kruipen. Het is om gek van te worden dat de wereld zo rustig en stil is, volkomen onveranderd sinds het moment dat ik even geleden de roef van het bootje in stapte.

Percy is ziek.

Het sijpelt als vergif door mijn lichaam en brengt me in de war, verdooft me. Percy is ziek en wordt nooit meer beter, en daarom wordt hij naar een sanatorium gestuurd om daar te sterven. En vlak daarna, een tweede gedachte die me bijna net zo verkilt: Percy vertrouwde me niet genoeg om het me te vertellen.

‘Felicity, ben ik een goed mens?’

Met één wenkbrauw opgetrokken kijkt ze me van opzij aan. ‘Hoezo? Verkeer je in een crisis of zo?’

‘Nee. Ja.’ Ik haal mijn vingers door mijn haar. ‘Hij had het me niet verteld.’

‘Ik weet het. Dat was niet erg goed van hem, maar ik begrijp het wel, geloof ik.’

‘Waarom? Wat is er zo mis met mij dat jullie alle twee lijken te denken dat ik er niet mee om kan gaan?’

‘Nou ja… Je bent wel een beetje een losbol.’

‘O, bedankt.’

‘Je kunt je niet gedragen zoals jij doet en vervolgens verrast zijn als iemand dat tegen je zegt.’ Ze masseert haar slapen met haar vingertoppen en trekt een zuinig mondje. ‘Ik zal niet doen alsof ik de gepassioneerde vriendschap die Percy en jij altijd al hebben begrijp – jullie zijn belangrijk voor elkaar, daar is geen twijfel aan. Maar ik vind niet dat je het hem kwalijk kunt nemen dat hij het je niet heeft verteld. Jij bent met je aandacht meestal ergens anders, en als zich moeilijkheden voordoen, dan… dan drink je, duik je met iemand het bed in. Je loopt weg.’

Ook nu wil ik weglopen, maar aan de ene kant is Percy in de roef en aan de andere kant water, en degene van wie ik vooral wil weglopen, ben ik zelf.

In plaats daarvan zeg ik: ‘Ik ben blij dat jij er was. Voor Percy. Als ik alleen was geweest was hij waarschijnlijk doodgegaan.’

‘Hij was echt niet doodgegaan.’

‘Volgens mij onderschat je mijn incompetentie.’

‘Epileptische aanvallen zijn niet dodelijk, tenzij er ook krachten van buiten meespelen. Als hij zijn hoofd had gestoten of in zee was gevallen…’

‘Hou op, alsjeblieft,’ zeg ik, en ze zwijgt.

Opnieuw haal ik mijn handen door mijn haar. Voor het eerst sinds lange tijd voel ik de aandrang om iets te doen aan de pijn van iemand anders dan ikzelf, maar dat gevoel wordt gedempt door de wetenschap dat helemaal niets hem verdomme kan helpen. En ook kan ik de afgelopen twee jaar niet terugdraaien. Hij had helemaal niemand, zelfs zijn familie niet, om hem hiermee te helpen. Ik had altijd gedacht dat het Percy en ik tegen de hele wereld was, maar in werkelijkheid heb ik hem lang geleden al in de steek gelaten zonder het te beseffen.

‘Hoe wist je wat er met hem gebeurde?’ vraag ik.