Colofon

De erfenis

NUR 285

© 2020 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2020 by Jennifer Lynn Barnes

Originally published by Little, Brown and Company, a division of Hachette Book Group, Inc.

Oorspronkelijke titel: The Inheritance Games

Vertaling: Elise Kuip

Omslagillustratie: © Katt Phatt

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Ruseler, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

De verloren erfgenaam

NUR 285

© 2021 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2021 by Jennifer Lynn Barnes

Originally published by Little, Brown and Company, a division of Hachette Book Group, Inc.

Oorspronkelijke titel: The Hawthorne Legacy

Vertaling: Elise Kuip

Vertaling A Poison Tree van William Blake: De gifboom, Esther Mourits (2011)

Omslagillustratie © Katt Phatt

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Ruseler, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

De laatste zet

NUR 285

© 2022 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2022 by Jennifer Lynn Barnes

Originally published by Little, Brown and Company, a division of Hachette Book Group, Inc.

Oorspronkelijke titel: The Final Gambit

Vertaling: Elise Kuip

Omslagillustratie © Katt Phatt

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Ruseler, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Vind de auteur: @authorjenlynnbarnes

Vind de uitgever: @blossombooks.nl

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & Bisseling Literary Agency te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Jennifer Lynn Barnes

Vertaald door Elise Kuip

Lieve lezer,

Van sommige boeken is het ontzettend moeilijk om in een paar zinnen uit te leggen waar het over gaat en dan ook nog lezers enthousiast te krijgen. Van andere boeken is dat het makkelijkste wat er is, en zo’n boek heb jij nu in je handen.

Toen onze kersverse redacteur Linda vertelde over De erfenis, hoe geweldig het was en dat ik het écht moest aankopen voor Blossom Books, was ik stiekem niet meteen overtuigd. Het was het aller- allereerste boek dat ze voor ons las – en als ze dit bij elk boek zou hebben, dan beloofde dat nog wat. Maar toen ze eenmaal vertelde waar het over ging (Nou, er is dus een meisje dat best wel arm is, en ineens erft zij miljarden van een totale onbekende. Niemand weet waarom. De enige voorwaarde om het te krijgen: ze moet een jaar lang bij zijn zojuist onterfde familie in huis wonen. En o ja, die overleden man heeft vier superleuke en -intrigerende kleinzoons.), kon ik niet wachten om het zelf te gaan lezen.

Dit was zo’n boek waar ik helemaal ingezogen werd en iedere vrije minuut aan wilde besteden. De schrijfstijl was vlot en toegankelijk, het mysterie groots en meeslepend, de hoofdpersoon lekker nuchter, de kleinzoons slim en knap en de raadsels bleven zich maar opstapelen. Dit boek las echt als een escape room waarvan ik zo snel mogelijk de oplossing wilde weten. En hoewel je het aan de hand van voorgaande zin misschien niet meteen zou denken; dat je met zo’n enorme cliffhanger achterblijft zie ik alleen maar als iets positiefs. Dat betekent namelijk dat er nóg een boek zal volgen!

Ik gaf Linda dus helemaal gelijk: dit boek móést door ons uitgegeven worden. We deden meteen een bod, maar we bleken (helaas) niet de enige uitgeverij te zijn die het wilde hebben… Dat betekende dat er een veiling zou komen en de uitgeverij met het beste bod, de aardigste mail of het beste marketingplan het manuscript uiteindelijk zou winnen. Dat jij dit boek met ons logo erop in je handen hebt, laat natuurlijk al raden hoe dit is afgelopen.

Om de Nederlandse uitgave extra bijzonder te maken, vroegen we illustrator Sophie Pluim om een stamboom te maken van de familie Hawthorne. Niet omdat die nou zo ingewikkeld is, maar wel omdat er een paar bijzonder luisterrijke figuren in zitten.

Ik wens je heel veel plezier met het lezen van De erfenis en ik ben heel erg benieuwd binnen welke recordtijd jij ’m zult uitlezen.

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Samuel

1

Toen ik jong was verzon mijn moeder voortdurend spelletjes. Het Stiltespel. Het ‘Wie kan er het langst over zijn koekje doen?’-spel. Een van mijn grote favorieten was het Marshmallowspel, waarbij we marshmallows aten en dikke jassen van de kringloop droegen zodat de verwarming niet aan hoefde. Als de stroom uitviel speelden we het Zaklampspel. We wandelden nooit – we sprintten. De vloer was bijna altijd lava. Kussens waren vooral bedoeld om forten van te bouwen.

Ons langstdurende spel heette ‘Ik heb een geheim’, want volgens mijn moeder hoorde iedereen altijd minstens één geheim te hebben. Op sommige dagen raadde ze het mijne. Op andere niet. Tot mijn vijftiende speelden we het spel elke week, maar toen belandde ze door een van haar geheimen in het ziekenhuis.

Het volgende moment was ze er niet meer.

‘Jouw beurt, prinses.’ Een raspende stem trok me weer naar het heden. ‘Ik heb niet de hele dag.’

‘Ik ben geen prinses,’ antwoordde ik en ik bracht een van mijn paarden in stelling. ‘Nou jij weer, ouwe.’

Harry keek me boos aan. Eerlijk gezegd had ik geen idee hoe oud hij was of hoe hij als dakloze in het park was beland waar we elke ochtend een potje schaak speelden. Wat ik wel wist, was dat hij een formidabele tegenstander was.

Terwijl hij het schaakbord bestudeerde, mompelde hij: ‘Wat ben je toch een afschuwelijke meid.’

Drie zetten later had ik hem klem. ‘Schaakmat. Je weet wat dat betekent, Harry.’

Hij keek me vuil aan. ‘Dat je ontbijt voor me haalt.’

Dat was de voorwaarde van onze langlopende weddenschap. Als ik won, móést hij de gratis maaltijd aannemen.

Ik was zo sportief me maar een heel klein beetje te verkneukelen. ‘Wat is het toch heerlijk om de koningin te zijn.’

Ik was maar net op tijd op school. Ik had de gewoonte overal mee te wachten tot het laatste moment. Ook met mijn schoolwerk balanceerde ik altijd op het randje: hoe weinig kon ik doen om nog steeds een negen te halen? Ik was niet lui. Ik was praktisch ingesteld. De mogelijkheid een extra dienst te kunnen draaien was een prima reden voor een 9,2 in plaats van een 9,8.

Toen ik bij Spaans druk bezig was met een opstel voor Engels werd ik naar het kantoor van de rector geroepen. Meisjes zoals ik hoorden onzichtbaar te zijn. Wij kregen geen preken van de rector. Wij veroorzaakten net zo veel problemen als we ons konden veroorloven – in mijn geval dus nul.

‘Avery.’ De begroeting van rector Altman was niet bepaald warm te noemen. ‘Ga zitten.’

Dat deed ik.

Hij vouwde zijn handen in elkaar op het bureau dat ons scheidde. ‘Je weet vast waarom je hier bent.’

Tenzij dit over de wekelijkse pokerwedstrijd op de parkeerplaats ging die ik organiseerde om Harry’s ontbijtjes – en soms ook die van mijzelf – te kunnen betalen, wist ik niet waarom ik de aandacht van het schoolbestuur had getrokken. ‘Sorry,’ zei ik, hopend dat ik braaf genoeg klonk, ‘maar ik heb geen idee.’

Rector Altman liet me even nadenken over mijn reactie en haalde toen een aan elkaar geniet stapeltje papier tevoorschijn. ‘Dit is het natuurkundeproefwerk dat je gisteren hebt gemaakt.’

‘Oké,’ zei ik. Dat was niet het antwoord waarop hij zat te wachten, maar meer had ik daar niet op te zeggen. Ik had voor de verandering eens geleerd. Het leek me sterk dat ik de toets zo slecht had gemaakt dat een interventie op zijn plaats was.

‘Meneer Yates heeft de proefwerken nagekeken, Avery. Jij had als enige een tien.’

‘Super,’ zei ik, omdat ik niet nog een keer ‘oké’ wilde zeggen.

‘Dat is helemaal niet super, jongedame. Meneer Yates maakt bewust proefwerken die de vaardigheden van zijn leerlingen zeer op de proef stellen. In twintig jaar heeft hij nog nooit iemand een tien gegeven. Snap je het probleem?’

Mijn poging om mijn instinctieve reactie te onderdrukken mislukte. ‘Een docent die proefwerken maakt waarvoor de meeste van zijn leerlingen onmogelijk een voldoende kunnen halen?’

Meneer Altman kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Je bent een goede leerling, Avery. Erg goed, gezien je omstandigheden. Maar je bent tot nu toe niet bepaald een uitblinker geweest.’

Daar had hij gelijk in, dus waarom voelde het dan alsof hij me een stomp in mijn maag had verkocht?

‘Ik heb uiteraard begrip voor je situatie,’ ging rector Altman verder, ‘maar ik wil dat je eerlijk tegen me bent.’ Hij keek me recht aan. ‘Wist je dat meneer Yates al zijn toetsen in de cloud bewaart?’ Hij dacht dat ik had gefraudeerd. Hoe strak hij me ook aanstaarde, ik had me nog nooit zo onzichtbaar gevoeld. ‘Ik wil je graag helpen, Avery. Gezien de kaarten die je door het leven zijn toebedeeld, heb je het tot nu toe geweldig gedaan. Ik zou het vervelend vinden als je mogelijke toekomstplannen zouden ontsporen.’

‘Mijn mógelijke toekomstplannen?’ herhaalde ik. Als ik een andere achternaam had gehad, als mijn vader tandarts en mijn moeder huisvrouw was geweest, zou hij niet hebben gedaan alsof de toekomst iets was waar ik mógelijk over had nagedacht. ‘Ik zit in de vijfde,’ zei ik knarsetandend. ‘Als ik volgend jaar mijn diploma haal, heb ik genoeg studiepunten om twee semesters op de universiteit te mogen overslaan. Mijn gemiddelde is goed genoeg om kans te maken op een studiebeurs voor UConn, een universiteit die landelijk bekendstaat om haar geweldige opleiding actuariële wetenschappen.’

Rector Altman fronste. ‘Actuariële wetenschappen?’

‘Statistische risicobeoordeling.’ Dichter bij een diploma in zowel poker als wiskunde zou ik niet kunnen komen. En het was een opleiding met een van de hoogste baangaranties ter wereld.

‘Hou je van weloverwogen risico’s, mevrouw Grambs?’

Zoals fraude plegen? Ik mocht niet nog bozer worden. In plaats daarvan beeldde ik me in dat ik aan het schaken was. Bepaalde ik in gedachten mijn strategie. Meisjes zoals ik mochten niet ontploffen. ‘Ik heb niet gefraudeerd,’ zei ik rustig. ‘Ik heb gewoon geleerd.’

Ik had hier en daar tijd bij elkaar gesprokkeld – in andere lessen, tussen twee diensten in, ’s avonds laat als ik eigenlijk hoorde te slapen. Aangespoord door de wetenschap dat meneer Yates bekendstond om zijn onmogelijke toetsen, had ik de grenzen van ‘het mogelijke’ opnieuw willen bepalen. Voor de verandering had ik niet willen ontdekken hoe lang ik iets kon uitstellen, maar juist waartoe ik in staat was.

En dít was het resultaat van mijn inspanningen, omdat meisjes zoals ik geen tienen haalden voor onmogelijke toetsen.

‘Laat me het proefwerk gerust opnieuw maken,’ zei ik. Ik deed mijn best om niet boos – of erger nog, gekwetst – te klinken. ‘Dat verandert niets aan mijn cijfer.’

‘En wat zou je zeggen als ik je vertelde dat meneer Yates een nieuwe toets voor je heeft gemaakt? Een proefwerk met allemaal nieuwe vragen, even lastig als de eerste.’

Ik aarzelde geen moment. ‘Dan zou ik zeggen dat ik die wil maken.’

‘Dat kan morgen tijdens het derde uur, maar ik moet je waarschuwen dat dit beduidend makkelijker zou zijn als je…’

‘Nú.’

Meneer Altman keek me aan. ‘Pardon?’

Ik was klaar met dat brave toontje. Met onzichtbaar zijn. ‘Ik wil die nieuwe toets nú maken, hier in uw kantoor.’

2

‘Zware dag?’ vroeg Libby. Mijn zus was zeven jaar ouder dan ik en veel meelevender dan goed voor haar – en mij – was.

‘Neuh,’ antwoordde ik. Als ik haar zou vertellen over mijn uitstapje naar het kantoor van meneer Altman zou ze zich alleen maar zorgen maken en tot meneer Yates mijn tweede proefwerk had nagekeken, viel hier niets aan te doen. Ik veranderde van onderwerp. ‘De klanten waren gul vanavond.’

‘Hoe gul?’ Libby’s kledingstijl hield het midden tussen punk en gothic, maar qua persoonlijkheid was ze een eeuwige optimist die geloofde dat ik in de piepkleine diner waar ik werkte steevast maar één klant verwijderd was een fooi van honderd dollar, ook al kostten de meeste hoofdgerechten er 6,99.

Ik duwde een stel verkreukelde dollarbiljetten in haar hand. ‘Goed genoeg om mee te betalen aan de huur.’

Libby probeerde me het geld terug te geven, maar ik stond al buiten handbereik. ‘Ik gooi het gewoon naar je toe, hoor,’ waarschuwde ze streng.

Ik haalde mijn schouders op. ‘Dan buk ik.’

‘Je bent onmogelijk.’ Libby stopte het geld met tegenzin weg, toverde een bakplaat vol muffins tevoorschijn en keek me aan. ‘Nu moet je een muffin nemen om het goed te maken.’

‘Ja, mevrouw.’ Toen ik de muffin van haar wilde aanpakken, keek ik langs haar heen naar het aanrecht en zag ik dat ze niet alleen muffins had gebakken. Er stonden ook cupcakes. Ik kreeg een zwaar gevoel in mijn maag. ‘O, Lib, nee toch.’

‘Het is niet wat je denkt,’ beloofde Libby. Libby bakte sorry-cupcakes. Schuldgevoel-cupcakes. Wees-alsjeblieft-niet-boos-op-me-cupcakes.

‘Niet wat ik denk?’ herhaalde ik zachtjes. ‘Dus hij komt niet terug?’

‘Dit keer wordt het anders,’ beloofde Libby. ‘En het zijn cupcakes met chocoladesmaak!’

Mijn lievelings.

‘Het gaat nooit anders zijn,’ zei ik, maar als ik haar dat aan haar verstand had kunnen peuteren, had ze het allang geloofd.

Precies op dat moment wandelde Libby’s knipperlichtvriendje – die maar wat graag tegen muren sloeg en er trots op was dat hij zijn woede niet op Libby koelde – de keuken in. Hij griste een cupcake van het aanrecht en liet zijn blik over me heen glijden. ‘Hé, lekker ding.’

‘Drake,’ zei Libby.

‘Grapje.’ Drake glimlachte. ‘Je weet toch dat ik een grapje maak, Libby-lief. Jij en je zusje zijn gewoon veel te serieus.’

Hij was pas een minuut binnen en deed nu al alsof wij het probleem waren. ‘Dit is niet gezond,’ zei ik tegen Libby. Hij had niet gewild dat ik bij haar kwam wonen – en daar strafte hij haar nog steeds voor.

‘Dit is niet jouw huis,’ kaatste Drake terug.

‘Avery is mijn zusje,’ zei Libby koppig.

‘Halfzusje,’ verbeterde Drake. Hij glimlachte opnieuw. ‘Geintje.’

Dat was geen geintje, maar ook geen leugen. Libby en ik hadden dezelfde afwezige vader, maar een andere moeder. Vroeger zagen we elkaar maar een of twee keer per jaar. Twee jaar geleden had niemand verwacht dat ze mijn voogd wilde worden. Ze was jong. Ze hield zelf maar nauwelijks het hoofd boven water. Maar ze was Libby. En Libby hield van mensen.

‘Als Drake blijft,’ zei ik, ‘ben ik weg.’

Libby pakte een cupcake en vouwde haar handen eromheen. ‘Ik doe mijn best, Avery.’

Ze wilde het altijd iedereen naar de zin maken. Drake zette haar graag voor het blok. Hij gebruikte mij om haar pijn te doen.

Maar ik ging hier niet blijven wachten totdat hij zijn woede niet langer op de muren zou botvieren.

‘Als je me zoekt,’ zei ik tegen Libby, ‘woon ik in mijn auto.’

3

Mijn stokoude Pontiac was rijp voor de schroothoop, maar de verwarming deed het in elk geval nog. Meestal, dan. Ik parkeerde achter de diner, waar niemand me zou zien. Libby had me een berichtje gestuurd, maar omdat ik mezelf er niet toe kon zetten te antwoorden, staarde ik gewoon doelloos naar mijn telefoon. Er zat een barst in het scherm. Mijn telefoonabonnement had nauwelijks data, maar ik kon wel onbeperkt sms’en.

Afgezien van Libby was er maar één persoon in mijn leven die de moeite waard was om een berichtje te sturen. Mijn sms’je naar Max was kort maar krachtig: Je-weet-wel is terug.

Ik kreeg niet direct antwoord. Max’ ouders deden nogal moeilijk over ‘telefoontijd’ en namen haar telefoon geregeld in beslag. Ze stonden er ook om bekend haar berichtjes te lezen; daarom had ik Drakes naam niet genoemd en zou ik met geen woord over mijn huidige slaapplek reppen. Noch de familie Liu, noch mijn sociaal werker hoefde te weten dat ik niet was waar ik hoorde te zijn.

Ik legde mijn telefoon weg en wierp een blik op mijn rugzak, die op de passagiersstoel lag, maar besloot toen dat de rest van mijn huiswerk wel tot morgenochtend kon wachten. Ik zette mijn stoel naar achteren en deed mijn ogen dicht, maar toen ik niet kon slapen, haalde ik het enige waardevolle dat mijn moeder me had nagelaten uit het dashboardkastje: een stapel ansichtkaarten. Tientallen. Tientallen plekken waar we samen naartoe hadden gewild.

Hawaii. Nieuw-Zeeland. Machu Picchu. Een voor een bekeek ik de foto’s en ik beeldde me in dat ik ergens anders was dan hier. Tokio. Bali. Griekenland. Ik wist niet hoe lang ik al in gedachten verzonken was toen mijn telefoon piepte. Toen ik hem pakte werd ik begroet door Max’ antwoord op mijn berichtje over Drake.

Die broodzak. Toen, een tel later: Is alles oké?

Max was in de zomer na de tweede verhuisd. Onze communicatie verliep grotendeels schriftelijk en ze weigerde scheldwoorden te typen voor het geval haar ouders haar berichtjes onder ogen zouden krijgen.

Dat maakte haar creatief.

Ja hoor, schreef ik terug, en dat was genoeg om haar in woede te laten uitbarsten.

DIE AMBACHTELIJKE MEIKNOL KAN DE RIOLERING KRIJGEN EN IN MIJN KLEED STIKKEN!!!

Een tel later ging mijn telefoon. ‘Gaat het echt wel?’ vroeg Max toen ik opnam.

Ik keek naar de ansichtkaarten op mijn schoot en kreeg een brok in mijn keel. Ik zou de middelbare school afmaken. Ik zou me aanmelden voor elke beurs waarvoor ik in aanmerking kwam. Ik zou een diploma halen dat me een lucratieve baan zou bezorgen die ik overal ter wereld zou kunnen uitvoeren.

Ik zou gaan reizen.

Ik slaakte een lange, trillerige zucht en gaf toen antwoord op Max’ vraag. ‘Je kent me, Maxine. Ik kom altijd weer op mijn pootjes terecht.’

4

De volgende dag eiste de nacht in mijn auto zijn tol. Mijn hele lichaam deed pijn en ik moest douchen na gym, want de papieren handdoekjes in de wc van de diner hadden zo hun grenzen. Ik had geen tijd om mijn haar te föhnen, dus ik kwam kletsnat aan bij mijn volgende les. Ik had er wel eens beter uitgezien, maar ik zat al mijn hele leven bij dezelfde kinderen in de klas. Voor hen was ik onderdeel van het lokaal.

Niemand keek naar me.

‘Romeo en Julia zit vol met gezegdes – beknopte snippers wijsheid die iets zeggen over de manier waarop de wereld en de menselijke aard in elkaar zitten.’ Mijn docente Engels was jong en serieus en had hoogstwaarschijnlijk te veel koffie op. ‘Laten we het iets simpeler houden dan Shakespeare. Wie kan me een voorbeeld geven van een hedendaags gezegde?’

Van een kale kip valt niet te plukken, dacht ik terwijl mijn hoofd bonkte en ik de waterdruppels over mijn rug voelde lopen. Nood breekt wet. Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje.

De deur van het lokaal ging open. Een administratief medewerker wachtte tot de docente naar haar keek en zei toen zo luid dat de hele klas haar kon horen: ‘De rector wil Avery Grambs spreken.’

Blijkbaar had iemand mijn toets nagekeken.

Uiteraard verwachtte ik geen verontschuldiging, maar ik had ook niet verwacht dat meneer Altman me bij het bureau van zijn secretaresse zou staan opwachten, stralend alsof hij net bezoek had gehad van de paus. ‘Avery!’

Ergens achter in mijn hoofd ging een alarmbel af. Niemand was ooit zo blij me te zien.

‘Deze kant op.’ Toen hij de deur van zijn kantoor opendeed zag ik een bekende neonblauwe paardenstaart.

‘Libby?’ vroeg ik. Ze droeg een wit uniform met een doodshoofdjespatroon en had geen make-up op, dus vermoedelijk was ze hier rechtstreeks uit haar werk naartoe gekomen. Halverwege haar dienst. Verzorgenden in verpleeghuizen konden niet zomaar halverwege hun dienst vertrekken.

Tenzij er iets mis was.

‘Is pap…’ De rest van de zin bleef steken in mijn keel.

‘Je vader is tiptop in orde.’ Het antwoord kwam niet van Libby of rector Altman. De stoel achter het bureau van de rector was bezet – door een jongen die niet veel ouder was dan ik. Wat is hier aan de hand?

De jongen droeg een pak. Hij zag eruit als iemand die personeel hoorde te hebben.

‘Sinds gisteren,’ ging hij verder, zijn lage, diepe stem afgemeten en precies, ‘ligt de verder kerngezonde Ricky Grambs buiten westen in een motelkamer in Michigan, een uur rijden van Detroit.’

Ik probeerde niet naar hem te staren, maar dat lukte niet. Licht haar. Lichte ogen. Gelaatstrekken zo scherp dat je er steen mee kon snijden.

‘Hoe kun je dat in hemelsnaam weten?’ vroeg ik. Zelfs ík had geen idee waar die niksnut van een vader van mij uithing. Dus hoe wist hij dat?

De jongen in het pak gaf geen antwoord op mijn vraag. In plaats daarvan trok hij een wenkbrauw op. ‘Rector Altman?’ zei hij. ‘Kunt u ons even alleen laten?’

De rector opende zijn mond, waarschijnlijk om bezwaar te maken tegen het feit dat hij zijn eigen kantoor uit werd gestuurd, maar de wenkbrauw van de jongen ging nog verder omhoog.

‘Volgens mij hadden wij een afspraak.’

Altman schraapte zijn keel. ‘Natuurlijk.’ Zonder verder protest draaide de rector zich om en verliet het kantoor. Toen de deur weer dicht zat staarde ik opnieuw openlijk naar de jongen die hem de kamer uit had gewerkt.

‘Je vroeg hoe ik weet waar je vader is.’ Zijn ogen hadden dezelfde kleur als zijn pak – grijs, bijna zilver. ‘Het zou op dit moment een stuk makkelijker zijn als je gewoon accepteert dat ik alles weet.’

Als hij iets anders had gezegd, zou zijn stem prettig zijn geweest om naar te luisteren. ‘Een jongen die denkt dat hij alles weet,’ mompelde ik. ‘Goh, dat is nieuw.’

‘Een meisje met een messcherpe tong,’ antwoordde hij, zijn zilverkleurige ogen gefocust op de mijne. Zijn mondhoeken schoten omhoog.

‘Wie ben jij?’ vroeg ik. ‘En wat wil je?’ Van mij, voegde iets in mijn binnenste daaraan toe. Wat wil je van míj?

‘Het enige wat ik wil,’ antwoordde hij, ‘is een boodschap overbrengen.’ Mijn hart begon sneller te kloppen, al wist ik niet zo goed waarom. ‘Een boodschap die via traditionele wegen nogal lastig te versturen bleek.’

‘Dat kan weleens mijn schuld zijn,’ gaf Libby, die naast me zat, schaapachtig toe.

‘Wat kan weleens jouw schuld zijn?’ Ik keek haar aan, blij met het excuus mijn blik af te kunnen wenden van Grijze Ogen, hoewel ik het lastig vond om mijn ogen niet direct weer naar hem terug te laten schieten.

‘Het eerste wat je moet weten,’ zei Libby op serieuze toon, voor zover iemand in een doodshoofdjesuniform serieus te nemen was, ‘is dat ik geen flauw idee had dat de brieven echt waren.’

‘Welke brieven?’ vroeg ik. Ik was de enige in deze ruimte die niet wist waar dit over ging en ik kon het gevoel maar niet van me afschudden dat die onwetendheid een nadeel was, alsof ik ergens op een rails stond maar niet wist uit welke richting de trein zou komen.

‘De brieven,’ antwoordde de jongen in het pak, wiens stem zich als een soort deken om me heen wikkelde, ‘die de advocaten van mijn grootvader al bijna drie weken naar je huis sturen.’

‘Ik dacht dat ze je probeerden op te lichten,’ zei Libby.

‘Ik kan je garanderen,’ antwoordde de jongen met fluwelen stem, ‘dat er geen sprake is van oplichting.’

Ik wist wel beter dan te vertrouwen op de garanties van knappe jongens.

‘Laten we dit nog een keer proberen.’ Hij vouwde zijn handen in elkaar op het bureau en draaide met zijn rechterduim rondjes om de manchetknoop van zijn linkermouw. ‘Mijn naam is Grayson Hawthorne. Ik ben hier namens McNamara, Ortega en Jones, een advocatenkantoor uit Dallas dat het vermogen van mijn grootvader beheert.’ Graysons lichte ogen gleden naar de mijne. ‘Mijn grootvader is eerder deze maand overleden.’ Een gewichtige stilte. ‘Hij heette Tobias Hawthorne.’ Grayson bestudeerde mijn reactie – of beter gezegd, het gebrek daaraan. ‘Zegt die naam je iets?’

Opnieuw voelde het alsof ik op een treinrails stond. ‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Hoort die me iets te zeggen?’

‘Mijn grootvader was een zeer vermogend man, mejuffrouw Grambs. En blijkbaar heeft hij jou, naast onze familie en mensen die jarenlang voor hem hebben gewerkt, opgenomen in zijn testament.’

Ik verstond hem prima, maar de woorden drongen niet tot me door. ‘Zijn wát?’

‘Zijn testament,’ herhaalde Grayson met een glimlachje. ‘Ik weet niet wat hij je precies heeft nagelaten, maar je wordt geacht aanwezig te zijn bij de voorlezing van het testament. Dat zijn we al weken aan het uitstellen.’

Ik was een slimme meid, maar Grayson Hawthorne had net zo goed Zweeds kunnen praten.

‘Waarom zou je grootvader míj iets nalaten?’ vroeg ik.

Grayson stond op. ‘Dat is de grote vraag.’ Toen hij achter het bureau vandaan kwam wist ik opeens precíés waar de trein vandaan kwam.

Uit zijn richting.

‘Ik ben zo vrij geweest je reis alvast te boeken.’

Dit was geen uitnodiging. Dit was een bevel. ‘En waarom zou ik…’ begon ik, maar ik werd onderbroken door Libby. ‘Super!’ zei ze terwijl ze me vanuit haar ooghoeken trakteerde op een boze blik.

Grayson keek zelfingenomen. ‘Ik laat jullie even alleen.’ Hij hield mijn blik ongemakkelijk lang vast en verliet toen zwijgend het kantoor.

Na zijn vertrek waren Libby en ik allebei vijf seconden stil. ‘Dit moet je niet verkeerd opvatten,’ fluisterde ze uiteindelijk, ‘maar misschien is hij wel God.’

Ik snoof. ‘Dat denkt hij zelf ook, volgens mij.’ Nu hij weg was, viel het effect dat hij op me had makkelijker te negeren. Wie was er zo volkomen zelfverzekerd? Elk aspect van zijn houding en woordkeus, al zijn interacties waren daarvan doordrongen. Macht hoorde voor deze jongen net zozeer bij het leven als zwaartekracht. De wereld boog voor de wil van Grayson Hawthorne. Wat hij niet met geld kon kopen, bemachtigde hij vast en zeker met die ogen.

‘Begin bij het begin,’ zei ik tegen Libby. ‘En niets weglaten.’

Ze frunnikte aan de inktzwarte puntjes van haar blauwe paardenstaart. ‘Een paar weken geleden kregen we opeens allemaal brieven – geadresseerd aan jou, op mijn adres. Er stond in dat je geld had geërfd en dat we een nummer moesten bellen. Ik dacht dat het oplichting was. Zoals van die e-mails die zogenaamd van een buitenlandse prins zijn.’

‘Waarom zou deze Tobias Hawthorne, een man die ik nog nooit heb ontmoet, van wie ik zelfs nog nooit heb gehóórd, me in zijn testament zetten?’ vroeg ik.

‘Dat weet ik niet,’ antwoordde Libby. ‘Maar dát,’ ze gebaarde in de richting waarin Grayson was verdwenen, ‘is geen oplichter. Hoorde je hoe hij tegen rector Altman sprak? Wat denk je dat ze hebben afgesproken? Heeft hij hem omgekocht… of bedreigd?’

Beide. Ik negeerde mijn reactie, haalde mijn telefoon tevoorschijn en maakte verbinding met het wifinetwerk van school. Een zoekopdracht naar Tobias Hawthorne later lazen we samen de kop van een nieuwsartikel: Beroemde filantroop (78) overleden.

‘Weet je wat “filantroop” betekent?’ vroeg Libby ernstig. ‘Dat betekent rijk.’

‘Dat betekent een persoon die goede doelen steunt,’ verbeterde ik haar.

‘Rijk, dus.’ Libby keek me even aan. ‘Wat als jíj een goed doel bent? Ze zouden de kleinzoon van deze vent nooit hebben gestuurd als hij je maar een paar honderd dollar had nagelaten. Dit moet om duizenden dollars gaan. Met dat geld zou je kunnen reizen, Avery, of je studie betalen, of een betere auto kopen.’

Mijn hart begon opnieuw sneller te kloppen. ‘Waarom zou een volslagen vreemde mij iets nalaten?’ antwoordde ik. Ik weigerde ook maar een seconde te dagdromen, want als ik daarmee begon, wist ik niet of ik nog zou kunnen ophouden.

‘Misschien kende hij je moeder?’ opperde Libby. ‘Ik weet het niet, maar wat ik wel weet, is dat je naar de voorlezing van dat testament moet.’

‘Ik kan niet zomaar weg,’ zei ik tegen haar. ‘En jij ook niet.’ We moesten allebei werken. Ik moest naar school. Maar… als we gingen zou dat Libby in elk geval tijdelijk bij Drake vandaan houden.

En als dit echt is… Het werd al moeilijker om níét aan de mogelijkheden te denken.

‘Ik heb vervanging geregeld voor de komende twee dagen,’ zei Libby. ‘Ik heb wat rondgebeld en hetzelfde voor jou gedaan.’ Ze pakte mijn hand. ‘Kom op, Ave. Zou het niet leuk zijn om samen op reis te gaan?’

Ze kneep in mijn hand. Ik wachtte heel even en kneep toen terug. ‘Waar wordt dat testament precies voorgelezen?’

‘Texas!’ Libby grijnsde. ‘En ze hebben niet zomaar tickets geboekt. We vliegen eerste klas.’

5

Ik had nog nooit gevlogen. Toen ik vanaf drie kilometer hoogte naar beneden keek, kon ik me moeiteloos inbeelden dat mijn bestemming verder weg lag dan Texas. Parijs. Bali. Machu Picchu. Dat waren altijd toekomstdromen geweest.

Maar nu…

Naast me zat Libby in de zevende hemel van een gratis cocktail te nippen. ‘Tijd voor een foto,’ verkondigde ze. ‘Kom hier en hou je warme noten omhoog.’

Aan de andere kant van het gangpad wierp een vrouw Libby een afkeurende blik toe. Ik wist niet of haar afkeuring gericht was op Libby’s haar, het jack met camouflageprint dat ze had aangetrokken toen ze haar uniform had uitgedaan, haar choker met metalen studs, de selfie die ze probeerde te maken of het volume waarop ze net ‘warme noten’ had gezegd.

Ik trok een arrogant gezicht, leunde naar mijn zus en hield mijn bakje noten omhoog.

Libby legde haar hoofd op mijn schouder en maakte een foto. Ze draaide de telefoon even mijn kant op zodat ik hem kon zien. ‘Ik stuur hem naar je als we geland zijn.’ Haar glimlach haperde even. ‘Niet online zetten, oké?’

Drake weet zeker niet waar je bent? Ik wilde haar eraan herinneren dat het was toegestaan een eigen leven te hebben, maar ik hield me in. Ik had geen zin in ruzie. ‘Oké.’ Dat was geen al te grote opoffering. Ik had social media, maar die gebruikte ik voornamelijk om met Max te dm’en.

Over Max gesproken… Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn. Aangezien ik die op vliegtuigstand had gezet kon ik niet sms’en, maar de eerste klas had gratis wifi. Ik stuurde Max een snelle update over wat er was gebeurd en las de rest van de vlucht obsessief alles wat ik over Tobias Hawthorne kon vinden.

Hij had zijn fortuin verdiend in de olie, waarna hij zijn geld breder had geïnvesteerd. Door Graysons opmerking dat zijn opa een ‘zeer vermogend’ man was geweest en het woord ‘filantroop’ in de krantenkop, was ik ervan uitgegaan dat hij miljonair was.

Die aanname bleek niet te kloppen.

Tobias Hawthorne was niet gewoon ‘vermogend’ of ‘welgesteld’. Er waren geen beleefde termen voor wat hij was, afgezien van plaats-hier-een-krachtterm-naar-keuze stinkend rijk. Miljarden. Meervoud. Hij was de op acht na rijkste man van de Verenigde Staten en de rijkste man van Texas.

Zesenveertig komma twee miljard dollar. Dat was zijn vermogen. Dat klonk niet eens als een echt getal. Na een tijdje vroeg ik me niet meer af waarom een man die ik nog nooit had ontmoet me iets had nagelaten, maar begon ik me af te vragen hoevéél hij me had nagelaten.

Vlak voor de landing stuurde Max een dm terug: Vuile snor, loop je nou met me te faxen?

Ik grijnsde. Nee. Ik zweer het. Ik zit in een vliegtuig naar Texas. We gaan bijna landen.

Max’ enige antwoord was: Holy chips.

Zodra Libby en ik de veiligheidscontrole door waren, stapte er een donkerharige vrouw in een wit maatpak op ons af. ‘Mejuffouw Grambs.’ Ze knikte naar mij en wendde zich toen tot Libby, die ze op dezelfde wijze begroette. ‘Mejuffrouw Grambs.’ Ze draaide zich om en verwachtte duidelijk dat we haar zouden volgen. Tot mijn ergernis gehoorzaamden we allebei braaf. ‘Ik ben Alisa Ortega van McNamara, Ortega en Jones,’ zei ze. Na een tweede stilte keek ze me even vanuit haar ooghoeken aan. ‘Jij bent niet bepaald makkelijk te pakken te krijgen, jongedame.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik woon in mijn auto.’

‘Helemaal niet,’ zei Libby snel. ‘Vertel haar dat dat niet waar is.’

‘We zijn blij dat je kon komen.’ Alisa Ortega van McNamara, Ortega en Jones wachtte niet tot ik haar wat dan ook vertelde. Naar mijn idee had mijn deel van dit gesprek weinig betekenis. ‘Tijdens jullie verblijf in Texas zijn jullie gasten van de familie Hawthorne. Ik ben jullie contactpersoon bij het advocatenkantoor. Als jullie de komende tijd iets nodig hebben, kan ik dat voor jullie regelen.’

Ik dacht dat advocaten per uur factureerden. Wat betaalden de Hawthornes voor deze persoonlijke ophaalservice? Het was niet eens in me opgekomen dat deze vrouw misschien geen advocaat was. Ze leek ergens eind twintig. Tijdens ons gesprek bekroop me hetzelfde gevoel als toen ik met Grayson Hawthorne had gepraat. Deze vrouw was belangrijk.

‘Kan ik op dit moment iets voor jullie doen?’ vroeg Alisa Ortega terwijl ze richting een automatische deur beende en zelfs toen de deur niet op tijd open leek te gaan geen fractie vertraagde.

Ik gaf pas antwoord toen ik zeker wist dat ze niet tegen het glas zou smakken. ‘Wat meer informatie zou prettig zijn.’

‘Daar heb ik een iets specifiekere vraag voor nodig.’

‘Weet jij wat er in het testament staat?’ vroeg ik.

‘Nee.’ Ze gebaarde naar een zwarte sedan die met draaiende motor naast de stoep stond. Ze deed de deur voor me open. Ik schoof op de achterbank en Libby volgde mijn voorbeeld. Alisa ging op de passagiersstoel zitten. De bestuurdersstoel was al bezet. Ik probeerde de chauffeur te zien, maar zijn gezicht was vrijwel onzichtbaar.

‘Daar kom je snel genoeg achter,’ zei Alisa op een toontje dat even smetteloos en deftig was als haar wie-het-vies-maakt-krijgt-de-doodstraf-witte pak. ‘Wij allemaal. De voorlezing staat kort na je aankomst in Hawthorne House gepland.’

Niet het huis van de Hawthornes. Maar Hawthorne House, alsof het een of ander Engels landhuis was, met naam en al.

‘Logeren we daar?’ vroeg Libby. ‘In Hawthorne House?’

Morgen zouden we weer naar huis vliegen. Bij het inpakken waren we uitgegaan van één overnachting.

‘Het huis heeft meer dan genoeg slaapkamers,’ verzekerde Alisa ons. ‘Meneer Hawthorne heeft het terrein meer dan vijftig jaar geleden gekocht en heeft het architectonische hoogstandje met de jaren steeds verder laten uitbreiden. Ik ben ondertussen de tel kwijt, maar het huis heeft zo’n dertig slaapkamers. Hawthorne House is… indrukwekkend.’

Dat was meer informatie dan ze tot nu toe had losgelaten. Ik waagde het erop. ‘Ik gok dat meneer Hawthorne zelf ook nogal indrukwekkend was.’

‘Goed geraden,’ antwoordde Alisa. Ze keek even achterom. ‘Meneer Hawthorne was zeer gesteld op mensen die goed konden raden.’

Ik werd overvallen door een griezelige sensatie, bijna een soort voorgevoel. Heeft hij me daarom uitgekozen?

‘Hoe goed kende je hem?’ vroeg Libby vanaf haar plek naast me.

‘Mijn vader was al voor mijn geboorte Tobias Hawthornes advocaat.’ Alisa had haar powervrouwentoontje laten varen. Ze klonk nu veel milder. ‘Ik heb als kind veel tijd in Hawthorne House doorgebracht.’

Hij was meer dan een gewone cliënt voor haar, dacht ik. ‘Heb je enig idee waarom ik hier ben?’ vroeg ik. ‘Waarom hij me iets heeft nagelaten?’

‘Ben je een wereldverbeteraar?’ vroeg Alisa, alsof dat een doodnormale vraag was.

‘Nee?’ gokte ik.

‘Heeft iemand met de achternaam Hawthorne je ooit het leven zuur gemaakt?’ ging Alisa verder.

Ik keek haar aan en gaf dit keer iets zelfverzekerder antwoord. ‘Nee.’

Alisa glimlachte, maar haar ogen deden niet mee. ‘Heb jij even geluk.’

6

Hawthorne House stond boven op een heuvel. Het huis was gigantisch. Uitgestrekt. Het leek net een kasteel – eerder geschikt voor leden van een koninklijk huis dan voor rijke Texanen. Voor het landhuis stond een zestal auto’s en een gehavende motor die eruitzag alsof je hem beter uit elkaar kon halen om de onderdelen te verkopen.

Alisa keek naar de motor. ‘Blijkbaar is Nash ook eindelijk thuis.’

‘Nash?’ vroeg Libby.

‘De oudste kleinzoon,’ antwoordde Alisa terwijl ze haar blik losscheurde van de motor en naar het kasteel keek. ‘Er zijn er in totaal vier.’

Vier kleinzoons. Onwillekeurig dacht ik terug aan de Hawthorne die ik al had ontmoet. Grayson. Het onberispelijke maatpak. De zilvergrijze ogen. De arrogante toon waarop hij tegen me had gezegd dat ik moest accepteren dat hij alles wist.

Alisa schonk me een veelbetekenende blik. ‘Neem van een ervaringsdeskundige aan dat je je hart nooit aan een Hawthorne moet verliezen.’

‘Wees maar niet bang,’ antwoordde ik, even geïrriteerd door haar aanname als door het feit dat ze iets van mijn gedachten uit mijn gezichtsuitdrukking had kunnen aflezen. ‘Mijn hart zit veilig achter slot en grendel.’

De hal had het formaat van een volledig huis – makkelijk honderd vierkante meter, alsof degene die hem had gebouwd bang was geweest dat hij ook zou moeten dienstdoen als galalocatie. Aan weerszijden van de hal bevonden zich stenen poorten, de ruimte was twee verdiepingen hoog en het plafond was rijkelijk versierd met ingewikkelde houtsneden. Alleen al omhoogkijken maakte me ademloos.

‘Je bent er.’ Een bekende stem trok mijn aandacht weer omlaag. ‘En precies op tijd. Ik neem aan dat je vlucht zonder problemen is verlopen?’

Dit keer droeg Grayson Hawthorne een ander pak. Deze was zwart, net als zijn overhemd en stropdas.

‘Jij.’ Alisa begroette hem met een kille blik.

‘Mijn inmenging is me blijkbaar niet vergeven,’ zei Grayson.

‘Je bent negentien,’ antwoordde Alisa. ‘Kan het kwaad om je eens naar je leeftijd te gedragen?’

‘Misschien wel.’ Grayson glimlachte kort zijn tanden bloot. ‘En graag gedaan.’ Het duurde even voordat ik besefte dat Grayson doelde op het feit dat hij me was komen halen. ‘Dames,’ zei hij. ‘Mag ik jullie jas aannemen?’

‘Ik hou de mijne liever aan,’ antwoordde ik. Ik voelde me nogal opstandig en een extra beschermlaagje tussen mij en de wereld leek me geen slecht idee.

‘En jij?’ vroeg Grayson vlotjes aan Libby.

Terwijl ze met open mond naar de hal bleef staren, trok Libby haar jas uit en gaf hem aan Grayson. Grayson liep onder een van de stenen poorten door. Aan de andere kant bevond zich een gang, waarvan een van de muren volledig was bedekt met kleine vierkante panelen. Grayson legde een hand op een van de panelen en duwde. Hij draaide zijn hand negentig graden, duwde op een tweede paneel en drukte vervolgens sneller dan ik kon volgen nog minstens twee andere in. Er klonk een plof en er verscheen een deur die zich losmaakte van de muur en openzwaaide.

‘Wat is dit voor…’ begon ik.

Grayson pakte een hanger. ‘Garderobe.’ Dat was geen uitleg. Dat was een benaming, alsof dit een doodgewone garderobe in een doodgewoon oud huis was.

Dat zag Alisa als haar teken om ons in Graysons bekwame handen achter te laten. Ik probeerde een reactie op te roepen die minder schaapachtig en verstijfd was. Net toen Grayson de kast wilde dichtdoen, klonk er ergens diep in de kast een geluid.

Ik hoorde iets kraken en toen een bonk. Achter de jassen klonk geritsel en een gedaante wrong zich uit het duister. Een jongen van mijn leeftijd, misschien iets jonger. Hij droeg een pak, maar daar hielden de overeenkomsten met Grayson op. Het pak van deze jongen was gekreukeld, alsof hij er een dutje in had gedaan – of twintig. Zijn jasje hing open. Zijn stropdas bungelde los rond zijn nek. Hij was lang, maar had een babyface en een wilde bos donkere krullen. Zijn ogen waren lichtbruin, net als zijn huid.

‘Ben ik te laat?’ vroeg hij Grayson.

‘Die vraag kun je waarschijnlijk beter aan je horloge richten.’

‘Is Jameson er al?’ verbeterde de jongen met het donkere haar zichzelf.

Grayson verstijfde. ‘Nee.’

De andere jongen grijnsde. ‘Dan ben ik dus niet te laat!’ Hij keek langs Grayson naar Libby en mij. ‘En dit zijn vast onze gasten! Wat onbeleefd dat Grayson ons nog niet aan elkaar heeft voorgesteld.’

In Graysons kaak trilde een spiertje. ‘Dit zijn Avery Grambs en haar zus Libby,’ zei hij formeel. ‘Dames, dit is mijn broer, Alexander.’ Even leek het erop dat Grayson het daarbij wilde laten, maar daar was de opgetrokken wenkbrauw weer. ‘Xander is de baby van het gezin.’

‘De knappe van het gezin,’ verbeterde Xander. ‘Ik weet wat jullie denken. Deze serieuze lulhannes hier lijkt wel gemáákt voor dat Armani-pak. De vraag is echter: kan zijn glimlach het complete universum verlichten, als een soort jonge Mary Tyler Moore gereïncarneerd in het lichaam van een donkere James Dean?’ Xander leek maar één manier van praten te hebben: snel. ‘Nee,’ beantwoordde hij zijn eigen vraag. ‘Nee, dat kan hij niet.’

Hij was eindelijk lang genoeg stil om iemand anders aan het woord te laten. ‘Leuk je te ontmoeten,’ wist Libby te zeggen.

‘Breng je veel tijd door in garderobes?’ vroeg ik.

Xander veegde zijn handen af aan zijn broek. ‘Geheime doorgang,’ zei hij. Hij probeerde het stof van zijn broek te kloppen. ‘Daar wemelt het van in dit huis.’

7

Mijn handen jeukten om mijn telefoon tevoorschijn te halen en foto’s te maken, maar ik wist de neiging te weerstaan. Libby fotografeerde er echter ongegeneerd op los.

‘Mademoiselle…’ Xander zette een stap opzij om Libby’s beeld te blokkeren. ‘Hou je toevallig van achtbanen?’

Ik was bang dat Libby’s ogen uit hun kassen zouden rollen. ‘Heeft dit huis een achtbaan?’

Xander grinnikte. ‘Niet precies.’ Voor ik het wist trok de ‘baby’ van de Hawthornes – die een meter negentig moest zijn – mijn zus verder de hal in.

Ik was stomverbaasd. Hoe kan een huis ‘niet precies’ een achtbaan hebben? Grayson, die naast me stond, snoof. Ik merkte dat hij naar me stond te staren en kneep mijn ogen tot spleetjes. ‘Wat?’

‘Niets,’ antwoordde Grayson, al deed de stand van zijn mondhoeken anders vermoeden. ‘Ik bedoel… Je hebt een erg expressief gezicht.’

Nee. Helemaal niet. Libby zei altijd dat ik moeilijk te lezen was. Mijn pokerface financierde al maandenlang Harry’s ontbijt. Mijn gezicht was helemaal niet expressief.

Er was niets opmerkelijks aan.

‘Mijn excuses voor Xander,’ zei Grayson. ‘Hij gelooft over het algemeen niet in ouderwetse concepten zoals nadenken voor je iets zegt en langer dan drie seconden stilstaan.’ Hij sloeg zijn ogen neer. ‘Hij is de beste van ons, zelfs op zijn slechtste dagen.’

‘Mevrouw Ortega zei dat jullie met zijn vieren zijn.’ Ik kon het niet laten. Ik wilde meer weten over dit gezin. Over hém. ‘Dat er vier kleinzoons zijn.’

‘Ik heb drie broers,’ vertelde Grayson. ‘Dezelfde moeder, andere vaders. Onze tante Zara heeft geen kinderen.’ Hij keek langs me heen. ‘En wat betreft mijn familieleden kan ik je maar beter alvast een tweede keer mijn verontschuldigingen aanbieden, geloof ik.’

‘Gray, lieverd!’ Er walste een vrouw in een woest bewegende wolk textiel op ons af. Zodra de stof van haar wijde blouse was neergedaald probeerde ik haar leeftijd te schatten. Ouder dan dertig, jonger dan vijftig. Verder dan dat kwam ik niet. ‘Ze zijn klaar voor ons in de Salon,’ zei ze tegen Grayson. ‘Of bijna, in elk geval. Waar is je broer?’

‘Iets specifieker graag, moeder.’

De vrouw rolde met haar ogen. ‘Hou op met dat ge-moeder, Grayson Hawthorne.’ Ze wendde zich tot mij. ‘Je zou denken dat hij in dat pak geboren is,’ zei ze op de toon van iemand die een groot geheim verklapt, ‘maar Gray was mijn kleine blootloper. Een echte vrije geest. Pas toen hij vier was wisten we hem zover te krijgen dat hij zijn kleren aanhield. Al heb ik dat eerlijk gezegd voor die tijd niet eens geprobeerd.’ Ze was even stil en bestudeerde me openlijk van top tot teen. ‘Jij moet Ava zijn.’

‘Avery,’ verbeterde Grayson haar. Als hij zich al schaamde voor zijn vermeende verleden als peuternudist liet hij dat niet merken. ‘Ze heet Avery, moeder.’

Ondanks haar zucht glimlachte de vrouw, alsof ze onmogelijk naar haar zoon kon kijken zonder verrukt te zijn over zijn aanwezigheid. ‘Ik heb altijd gezworen dat mijn kinderen me bij mijn voornaam zouden noemen,’ zei ze tegen me. ‘Ik heb ze opgevoed als mijn gelijken, snap je? Maar ja, ik had me óók altijd voorgesteld dat ik meisjes zou krijgen. Vier jongens later…’ Met het elegantste gebaar ter wereld haalde ze haar schouders op.

Objectief gezien was Graysons moeder volkomen over the top. Maar subjectief gezien? Subjectief gezien was ze aanstekelijk theatraal.

‘Wanneer ben je jarig, liefje?’

Die vraag verraste me. Ik had een mond. Waar niets mis mee was. Maar ze ging te snel om te kunnen antwoorden. Ze legde een hand op mijn wang. ‘Schorpioen? Ram? Geen vissen, dat is wel duidelijk…’

‘Moeder,’ zei Grayson, waarna hij zichzelf verbeterde. ‘Skye.’

Pas na een paar tellen besefte ik dat dat haar voornaam moest zijn en dat hij die gebruikte om haar een plezier te doen in de hoop dat ze haar astrologieverhoor zou staken.

‘Grayson is een lieve jongen,’ zei Skye tegen me. ‘Te lief.’ Toen gaf ze me een knipoog. ‘We praten later wel verder.’

‘Ik betwijfel of mejuffrouw Grambs lang genoeg zal blijven voor een goed gesprek bij het haardvuur – of een tarotlegging.’ Een tweede vrouw, van Skyes leeftijd of iets ouder, mengde zich in ons gesprek. Waar Skye een overvloed aan textiel en informatie was, was deze vrouw een en al kokerrokken en parels.

‘Ik ben Zara Hawthorne-Calligaris.’ De blik waarmee de vrouw me aankeek was even streng als haar naam. ‘Mag ik vragen hoe je mijn vader kende?’

In de enorme hal viel een stilte. Ik slikte. ‘Eh, die kende ik niet.’

Ik voelde dat Grayson opnieuw naar me stond te staren. Na een kleine eeuwigheid schonk Zara me een gespannen glimlachje. ‘Nou, we zijn blij dat je er bent. We hebben een aantal zware weken achter de rug, zoals je je vast kunt voorstellen.’

Omdat niemand mij te pakken kreeg, vulde ik in.

‘Zara?’ De man met achterovergekamd haar die ons onderbrak liet een arm om Zara’s middel glijden. ‘Meneer Ortega wil even met je van gedachten wisselen.’ De man, vermoedelijk Zara’s echtgenoot, keurde me nog geen blik waardig.

Dat wist Skye echter ruimschoots te compenseren. ‘Mijn zus “wisselt met mensen van gedachten”,’ zei ze. ‘Ik voer gesprekken. Fijne gesprekken. Zo ben ik ook aan mijn vier zonen gekomen: door geweldige, intíéme gesprekken met vier fascinerende mannen…’

‘Ik heb er oprecht geld voor over als je nu stopt met praten,’ zei Grayson met een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht.

Skye gaf haar zoon een klopje op zijn wang. ‘Omkoping. Dreigementen. Uitkoping. Lieverd, je bent een echte Hawthorne.’ Ze schonk me een veelbetekenende glimlach. ‘Daarom noemen we hem de kroonprins.’

Skyes stem en Graysons gezichtsuitdrukking toen zijn moeder ‘kroonprins’ zei, gaven me op de een of andere manier het idee dat ik zwaar had onderschat hoe graag de Hawthornes het testament wilden horen.

Zij weten ook niet wat er in het testament staat. Opeens voelde het alsof ik een arena in was gestapt zonder de regels van het spel te kennen.

‘Goed,’ zei Skye, die haar ene arm om mij en haar andere om Grayson heen sloeg, ‘zullen we naar de Salon gaan?’

8

De Salon was qua oppervlakte ongeveer tweederde van de hal. Achter in de ruimte bevond zich een gigantische stenen open haard. In de zijkanten van de haard waren waterspuwers gehouwen. Echte waterspuwers.

Grayson plantte Libby en mij in een oorfauteuil en liep toen verder naar voren, waar drie oudere mannen in pak met Zara en haar echtgenoot stonden te praten.

Dat moesten de advocaten zijn. Toen Alisa na een paar minuten bij hen ging staan inventariseerde ik de rest van de aanwezigen. Een ouder wit echtpaar, minstens in de zestig. Een zwarte man van in de veertig die eruitzag als een militair, met zijn rug naar de muur stond en beide uitgangen in de gaten hield. Xander, met naast hem een jongen die duidelijk nog een van de Hawthorne-broers was. Deze was ouder, halverwege de twintig. Hij moest nodig naar de kapper en de cowboylaarzen die hij aanhad onder zijn pak hadden net als de motor voor het huis betere tijden gekend.

Nash, dacht ik, me de naam herinnerend die Alisa me had gegeven.

Ten slotte betrad een stokoude vrouw het strijdperk. Nash bood haar een arm aan, maar in plaats daarvan nam ze die van Xander. Hij bracht haar rechtstreeks naar Libby en mij. ‘Dit is Nan,’ vertelde hij ons. ‘De vrouw. De legende.’

‘Gedraag je.’ Ze sloeg hem op zijn arm. ‘Ik ben de overgrootmoeder van deze deugniet.’ Nan liet zich moeizaam op de lege stoel naast me zakken. ‘Zo oud als de weg naar Rome en minstens zo verraderlijk.’

‘Ze is een softie,’ verzekerde Xander me vrolijk. ‘En ik ben haar lievelingetje.’

‘Helemaal niet,’ mopperde Nan.

‘Ik ben van iedereen het lievelingetje!’ Xander grijnsde.

‘Je lijkt veel te veel op die onverbeterlijke grootvader van je,’ bromde Nan. Ze deed haar ogen dicht en ik zag haar handen lichtjes beven. ‘Die afschuwelijke vent.’ Haar toon was teder.

‘Was meneer Hawthorne uw zoon?’ vroeg Libby voorzichtig. Ze werkte met ouderen en kon goed luisteren.

Nan greep de kans om nogmaals te snuiven met beide handen aan. ‘Schoonzoon.’

‘Ook hij was haar lievelingetje,’ verduidelijkte Xander. Zijn stem had een gekwelde ondertoon. Dit was geen begrafenis. Ze moesten al weken geleden afscheid hebben genomen, maar ik was bekend met rouw en voelde hun verdriet – dat kon ik zelfs bijna rúíken.

‘Gaat het, Ave?’ vroeg Libby naast me. Ik dacht aan Grayson en zijn opmerking dat mijn gezicht zo expressief was.

Ik dacht liever aan Grayson Hawthorne dan aan begrafenissen en verdriet.

‘Ja, hoor,’ antwoordde ik. Maar het ging niet. Mijn moeder was al twee jaar dood, maar af en toe beukte het gemis nog altijd op volle sterkte op me in. ‘Ik ga even naar buiten,’ zei ik met een geforceerde glimlach. ‘Ik heb wat frisse lucht nodig.’

Toen ik wegliep werd ik tegengehouden door Zara’s echtgenoot. ‘Waar ga je heen? We gaan bijna beginnen.’ Hij pakte mijn elleboog stevig vast.

Ik wrikte me los. Het kon me niet schelen wie deze mensen waren. Niemand raakte me zomaar aan. ‘Er is mij verteld dat er vier Hawthorne-zoons zijn,’ antwoordde ik ijzig. ‘Als ik goed heb geteld, komen jullie er nog steeds een tekort. Ik ben zo terug. Je zult niet eens merken dat ik weg ben geweest.’

Uiteindelijk belandde ik niet in de voor-, maar in de achtertuin – al was het eigenlijk nauwelijks een tuin te noemen. Het terrein was perfect onderhouden. Er was een fontein. Een beeldentuin. Een kas. En, zich uitstrekkend tot in het oneindige, zo ver het oog reikte: land. Een deel was bebost. Een deel was gras. Maar nu ik erover uitkeek, kon ik me makkelijk voorstellen dat iemand die in de richting van de horizon liep compleet kon verdwalen.

‘Als ja nee is, en eens is nooit, hoeveel zijdes heeft een driehoek dan?’ De vraag kwam van boven. Toen ik opkeek zag ik een verdieping hoger een jongen zitten, onheilspellend wiebelend op het smeedijzeren balkonhek. Dronken.

‘Je gaat vallen,’ zei ik.

Hij glimlachte zelfingenomen. ‘Dat is een interessant voorstel.’

‘Dat is geen voorstel,’ antwoordde ik.

Hij schonk me een luie grijns. ‘Het is geen schande om een Hawthorne een voorstel te doen.’ Zijn haar was donkerder dan dat van Grayson, maar lichter dan dat van Xander. Hij had geen shirt aan.

Waarom ook niet, zo midden in de winter, dacht ik cynisch, maar onwillekeurig gleed mijn blik van zijn gezicht naar beneden. Zijn bovenlijf was slank en hij had een sixpack. Over zijn borst en buik liep een lang, dun litteken.

‘Jij bent vast het Geheimzinnige Meisje,’ zei hij.

‘Ik ben Avery,’ verbeterde ik hem. Ik was naar buiten gegaan om even te kunnen ontsnappen aan de Hawthornes en hun verdriet. Het gezicht van deze jongen stond volkomen zorgeloos, alsof het leven een grote grap was. Alsof hij niet zo hevig rouwde als de mensen binnen.

‘Wat jij wilt, G.M.,’ antwoordde hij. ‘Mag ik je G.M. noemen, Geheimzinnig Meisje?’

Ik sloeg mijn armen over elkaar. ‘Nee.’

Hij zette zijn voeten op het hek en ging staan. Toen hij even wiebelde, schoot er een ijzingwekkend beeld door me heen. Hij heeft verdriet en dat balkon is hartstikke hoog. Toen mijn moeder overleed had ik geweigerd mezelf over te geven aan zelfdestructieve neigingen. Al betekende dat niet dat ik ze niet aan me had voelen trekken.

Hij verplaatste zijn gewicht naar één voet en stak de andere naar voren.

‘Nee!’ Voordat ik nog iets kon zeggen kantelde de jongen zijn lichaam, pakte het hek beet en bracht zijn benen omhoog tot zijn lichaam volledig verticaal was. Ik zag de spieren op zijn rug zich aanspannen, zag ze trillen op zijn schouderbladen, en toen liet hij zichzelf zakken… en viel naar beneden.

Hij landde naast me. ‘Je hoort hier helemaal niet te zijn, G.M.’

Ik was niet degene die net zonder shirt van een balkon was gesprongen. ‘Jij ook niet.’

Ik vroeg me af of hij doorhad hoe mijn hart tekeerging. En of dat van hem überhaupt sneller was gaan kloppen.

‘Als ik even vaak doe wat ik moet doen als ik zeg wat ik niet moet doen,’ zijn mond vertrok, ‘wat ben ik dan?’

Jameson Hawthorne, dacht ik. Van zo dichtbij kon ik zien welke kleur zijn ogen hadden: die waren donker, onpeilbaar groen.

‘Wat ben ik dan?’ herhaalde hij nadrukkelijk.

Ik keek niet langer naar zijn ogen. Of zijn buikspieren. Of zijn nonchalant gestylede haar. ‘Dronken,’ antwoordde ik en omdat ik een irritante reactie voelde aankomen, voegde ik daar nog twee woorden aan toe. ‘En twee.’

‘Hè?’ zei Jameson Hawthorne.

‘Het antwoord op je eerste raadsel,’ zei ik. ‘Als ja nee is en eens is nooit… dan heeft een driehoek… twee zijdes.’ Ik rekte mijn antwoord zo lang mogelijk uit en deed geen moeite om te vertellen hoe ik erop was gekomen.

‘Touché, G.M.’ Toen Jameson langs me heen slenterde streek zijn blote arm zachtjes langs de mijne. ‘Touché.’

9

Na Jamesons vertrek bleef ik nog een paar minuten buiten. Deze dag voelde volkomen onwerkelijk. Morgen zou ik – hopelijk wat geld en een goed verhaal rijker – weer naar Connecticut vliegen en zou ik de Hawthornes waarschijnlijk nooit meer zien.

Zou ik nooit meer een uitzicht als dit hebben.

Toen ik terugkwam in de Salon bleek Jameson Hawthorne op miraculeuze wijze een overhemd – en een colbert – te hebben opgeduikeld. Hij schonk me een glimlach en salueerde kort. Grayson, die naast hem stond, verstijfde en klemde zijn kaken op elkaar.

‘Goed, nu iedereen er is, kunnen we van start,’ zei een van de advocaten.

De advocaten hadden zich opgesteld in een driehoek. De man die had gesproken, had hetzelfde donkere haar en dezelfde bruine huidskleur en zelfingenomen gezichtsuitdrukking als Alisa. Dat was vast de Ortega van McNamara, Ortega en Jones. De andere twee – vermoedelijk Jones en McNamara – stonden links en rechts van hem.

Sinds wanneer heb je vier advocaten nodig om een testament voor te lezen? dacht ik.

‘Jullie zijn hier bijeen,’ zei meneer Ortega, die zo hard praatte dat hij zelfs in de verste uithoeken van de ruimte verstaanbaar was, ‘voor de voorlezing van het testament van Tobias Tattersall Hawthorne. Op instructie van meneer Hawthorne zullen mijn collega’s nu de brieven uitdelen die hij ieder van jullie heeft nagelaten.’

De andere mannen liepen door de ruimte en gaven iedereen een envelop.

‘De brieven mogen na afloop van de voorlezing worden geopend.’

Een van de advocaten gaf me een envelop. Op de voorkant stond mijn naam, in schoonschrift. Libby keek op naar de advocaat, maar hij sloeg haar over en deelde zijn andere brieven uit aan de rest van de aanwezigen.

‘Meneer Hawthorne heeft laten vastleggen dat de volgende personen fysiek aanwezig dienen te zijn bij het voorlezen van zijn testament: Skye Hawthorne, Zara Hawthorne-Calligaris, Nash Hawthorne, Grayson Hawthorne, Jameson Hawthorne, Alexander Hawthorne en mejuffrouw Avery Kylie Grambs uit New Castle, Connecticut.’

Ik voelde me ongeveer even opvallend als wanneer ik omlaag had gekeken en zou hebben ontdekt dat ik geen kleren droeg.

‘Aangezien iedereen aanwezig is,’ ging meneer Ortega verder, ‘kan de voorlezing beginnen.’

Libby liet haar hand in de mijne glijden.

‘Ik, Tobias Tattersall Hawthorne,’ las meneer Ortega, ‘gezond van lijf en leden, heb besloten mijn eigendommen, inclusief mijn geldelijke en fysieke bezit, als volgt te verdelen.

Andrew en Lottie Laughlin laat ik als dank voor hun vele jaren trouwe dienst honderdduizend dollar per persoon na. Tevens mogen zij de rest van hun leven gratis verblijven in Wayback Cottage, gelegen aan de westkant van mijn landgoed in Texas.’

Het oudere echtpaar dat ik eerder had gezien, leunde even tegen elkaar aan. Het enige wat ik kon denken, was: HONDERDDUIZEND DOLLAR. De Laughlins hadden niet eens aanwezig hoeven zijn bij de voorlezing van het testament, maar toch hadden ze net honderdduizend dollar gekregen. Per persoon!

Ik probeerde me uit alle macht te herinneren hoe ik moest ademen.

‘John Oren, het hoofd van mijn beveiliging, die mijn leven vaker en op meer manieren heeft gered dan ik kan tellen, laat ik de inhoud van mijn gereedschapskist na, te vinden in het kantoor van McNamara, Ortega en Jones, alsmede driehonderdduizend dollar.’

Tobias Hawthorne kende deze mensen, hield ik mezelf met bonzend hart voor. Deze mensen werkten voor hem. Waren belangrijk voor hem. Ik beteken niets.

‘Mijn schoonmoeder, Pearl O’Day, laat ik een toelage na van honderdduizend dollar per jaar, plus een fonds voor medische kosten zoals is vastgelegd in de appendix. Alle sieraden van mijn overleden vrouw, Alice O’Day-Hawthorne, zullen na mijn dood overgaan op haar moeder om na haar dood naar haar eigen inzicht te worden verdeeld.’

Nan maakte een afkeurend geluidje. ‘Haal jullie maar niets in het hoofd,’ zei ze streng tegen het gehele gezelschap. ‘Ik ga jullie allemaal overleven.’

Meneer Ortega glimlachte, maar zijn glimlach verflauwde al snel. ‘Mijn…’ Hij was even stil en deed toen een tweede poging. ‘Mijn dochters, Zara Hawthorne-Calligaris en Skye Hawthorne, laat ik zo veel middelen na als nodig zijn om de schulden die zij op de datum en het tijdstip van mijn overlijden hebben opgebouwd, af te betalen.’ Meneer Ortega zweeg opnieuw en perste zijn lippen op elkaar. De andere twee advocaten keken recht vooruit om te voorkomen dat ze een van de Hawthornes zouden aankijken.

‘Skye ontvangt tevens mijn kompas, zodat zij altijd het ware noorden zal kunnen vinden, en Zara krijgt mijn trouwring, zodat zij met heel haar hart onvoorwaardelijk zal kunnen liefhebben, zoals ik haar moeder heb liefgehad.’

Nog een stilte, pijnlijker dan de vorige.

‘Ga door.’ Dat was Zara’s echtgenoot.

‘Naast bovengenoemde,’ las meneer Ortega langzaam voor, ‘ontvangen mijn dochters beiden een eenmalige erfenis van vijftigduizend dollar.’

Vijftigduizend dollar? Nog voordat ik die woorden dacht had Zara’s echtgenoot ze al hardop woedend herhaald. Tobias Hawthorne heeft zijn dochters minder nagelaten dan zijn beveiliging.

Skyes verwijzing naar Grayson als de kroonprins kreeg plotseling een geheel nieuwe betekenis.

‘Dit is allemaal jouw schuld.’ Zara richtte zich tot Skye. Hoewel ze haar stem niet verhief, was haar toon dodelijk.

‘Mijn schuld?’ antwoordde Skye verontwaardigd.

‘Na de dood van Toby is papa nooit meer de oude geworden,’ ging Zara verder.

‘Na zijn verdwijning,’ verbeterde Skye haar.

‘God, moet je jezelf eens horen!’ Zara had het volume van haar stem niet langer onder controle. ‘Je hebt hem weten te hersenspoelen, of niet soms, Skye? Je hebt lief naar hem gelachen en hem ervan overtuigd ons over te slaan en alles na te laten aan je…’

‘Zoons.’ Skyes stem was scherp. ‘Het woord dat je zoekt is zoons.’

‘Het woord dat ze zoekt is bastaards.’ Geen van de aanwezigen had zo’n zwaar Texaans accent als Nash Hawthorne. ‘Alsof we dat nog nooit hebben gehoord.’

‘Als ik een zoon had gehad…’ Zara’s stem sloeg over.

‘Maar die heb je niet.’ Skye liet haar woorden even bezinken. ‘Toch, Zara?’

‘Zo is het genoeg.’ Zara’s man kwam tussenbeide. ‘Er is vast iets te regelen.’

‘Ik ben bang van niet.’ Meneer Ortega betrad opnieuw het strijdperk. ‘U zult ontdekken dat dit testament waterdicht is en dat er voor eenieder die het aanvecht serieuze consequenties zullen zijn.’

Dit interpreteerde ik grofweg als hou je mond en ga zitten.

‘Goed, als ik verder mag…’ Meneer Ortega keek weer naar het testament dat hij vasthad. ‘Mijn kleinzoons, Nash Westbrook Hawthorne, Grayson Davenport Hawthorne, Jameson Winchester Hawthorne en Alexander Blackwood Hawthorne, schenk ik…’

‘Alles,’ mompelde Zara verbitterd.

Meneer Ortega sprak dwars door haar heen. ‘Tweehonderdvijftigduizend dollar per persoon, uit te betalen op hun vijfentwintigste verjaardag en tot die tijd beheerd door Alisa Ortega.’

‘Wat?’ Alisa klonk geschokt. ‘Ik bedoel… wát?’

‘Hóé,’ zei Nash vriendelijk. ‘De uitdrukking die je zoekt, lieverd, is “Hoe is dit in godsnaam mogelijk?”’

Tobias Hawthorne had niet alles nagelaten aan zijn kleinzoons. In vergelijking met zijn enorme vermogen kregen ze maar een schijntje.

‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg Grayson. Elk van zijn woorden was dodelijk en precies.

Tobias Hawthorne heeft niet alles nagelaten aan zijn kleinzoons. Heeft niet alles nagelaten aan zijn dochters. Bij die gedachte kwamen mijn hersenen piepend tot stilstand. Mijn oren suisden.

‘Geachte aanwezigen,’ Meneer Ortega hief een hand. ‘Laat mij even uitspreken, alstublieft.’

Zesenveertig komma twee miljard dollar, dacht ik terwijl mijn hart tegen mijn ribbenkast beukte en mijn mond aanvoelde als schuurpapier. Tobias Hawthorne was zesenveertig komma twee miljard dollar waard en heeft zijn kleinzoons in totaal één miljoen dollar nagelaten. Zijn dochters krijgen samen honderdduizend dollar. Een half miljoen gaat naar zijn personeel, Nans jaarlijkse toelage…

Deze cijfers klopten niet. Dat kon niet.

Een voor een draaiden de aanwezigen mijn kant op en staarden me aan.

‘De rest van mijn bezittingen,’ las meneer Ortega, ‘inclusief al mijn onroerend goed, financieel vermogen en eigendommen die niet specifiek in dit testament vermeld staan, laat ik na aan Avery Kylie Grambs.’

10

Dit gebeurt niet.

Dit kan niet gebeuren.

Dit is een droom.

Een hersenspinsel.

‘Alles gaat naar háár?’ Skyes schrille stem verbrak mijn verlamming. ‘Waarom?’ De vrouw die had gemijmerd over mijn sterrenbeeld en me had getrakteerd op verhalen over haar zoons en minnaars was verdwenen. Deze Skye zag eruit alsof ze iemand kon vermoorden. Letterlijk.

‘Wie is zij, verdomme?’ Zara’s stem was messcherp en kristalhelder.

‘Dit moet een fout zijn.’ Grayson klonk alsof hij veel ervaring had met het oplossen van fouten. Omkoping, dreigementen, uitkoping, dacht ik. Wat zou de ‘kroonprins’ me aandoen? Dit gebeurt niet. Dat voelde ik met elke slag van mijn hart, elke inademing, elke uitademing. Dit kan niet gebeuren.

‘Hij heeft gelijk.’ Mijn woorden waren gefluister, onhoorbaar voor de stemmen die zich om me heen verhieven. Ik probeerde het opnieuw, harder dit keer. ‘Grayson heeft gelijk.’ De hoofden draaiden mijn kant op. ‘Dit moet een fout zijn.’ Ik klonk hees. Het voelde alsof ik uit een vliegtuig was gesprongen. Alsof ik uit een vliegtuig was gesprongen en wachtte tot mijn parachute zou opengaan.

Dit gebeurt niet. Dit kan niet gebeuren.

‘Avery.’ Libby gaf me een por tussen mijn ribben om duidelijk te maken dat ik moest stoppen met praten, moest ophouden over fouten.

Maar dit kon niet kloppen. Dit moest een vergissing zijn. Een man die ik nog nooit had ontmoet, had me zojuist miljarden geschonken. Dat soort dingen gebeurden niet, punt.

‘Zie je wel?’ Skye klampte zich vast aan mijn opmerking. ‘Zelfs Ava vindt dit idioot.’

Dit keer was ik er vrij zeker van dat ze me expres geen Avery noemde. De rest van mijn bezittingen, inclusief al mijn onroerend goed, financieel vermogen en eigendommen die niet specifiek in dit testament vermeld staan, laat ik na aan Avery Kylie Grambs. Skye Hawthorne wist onderhand echt wel hoe ik heette.

Dat wisten ze allemaal.

‘Ik kan u verzekeren dat dit geen fout is.’ Meneer Ortega keek even naar mij en richtte zich toen op de anderen. ‘En de rest van u kan ik verzekeren dat het testament van Tobias Hawthorne onweerlegbaar is. Aangezien het overgrote deel van de resterende details uitsluitend betrekking hebben op Avery, maak ik bij dezen een einde aan dit drama. Maar laat één ding duidelijk zijn: overeenkomstig de voorwaarden van het testament verspeelt iedereen die Avery’s erfenis aanvecht zijn of haar gehele recht op hun erfdeel.’

Avery’s erfenis. Ik voelde me duizelig, bijna misselijk. Het was alsof iemand met een vingerknip de natuurkundige wetten had herschreven, alsof de zwaartekrachtcoëfficiënt was veranderd en mijn lichaam zich niet wist aan te passen. Alsof de wereld niet meer om zijn as draaide.

‘Geen enkel testament is zó waterdicht,’ zei Zara’s echtgenoot op zure toon. ‘Niet als er een dergelijke hoeveelheid geld mee gemoeid is.’

‘Typisch een uitspraak van iemand die onze opa niet goed kende,’ zei Nash.

‘Valstrik na valstrik,’ mompelde Jameson. ‘En raadsel na raadsel.’ Ik voelde zijn donkergroene ogen op me rusten.

‘Je kunt maar beter vertrekken,’ zei Grayson kortaf tegen me. Dat was geen verzoek. Dat was een bevel.

‘Technisch gezien…’ Alisa Ortega klonk alsof ze net een arsenicumpil had geslikt, ‘is dit háár huis.’

Ze had blijkbaar echt niet geweten wat er in het testament stond. Ze was in het ongewisse gelaten, net als de familie. Hoe had Tobias Hawthorne hen zo kunnen overrompelen? Wie doet zijn eigen vlees en bloed zoiets aan?

‘Ik begrijp het niet,’ zei ik hardop, duizelig en verdoofd. Dit klonk allemaal volkomen onlogisch.

‘Mijn dochter heeft gelijk.’ Meneer Ortega’s toon bleef neutraal. ‘Het is allemaal van u, mejuffrouw Grambs. Niet alleen het geld, maar ook al het onroerend goed van meneer Hawthorne, inclusief Hawthorne House. Overeenkomstig de voorwaarden van uw erfenis, die ik met genoegen met u wil doornemen, mogen alle bewoners van dit huis hier blijven wonen, tenzij – en tot – zij u reden geven hen weg te sturen.’ Er viel een doodse stilte in de ruimte. Ze gaan me vermoorden. Iemand in deze kamer gaat me oprecht vermoorden. De man die ik voor een soort oud-militair had gehouden beende naar me toe en ging tussen mij en de familie van Tobias Hawthorne in staan. Zwijgend sloeg hij zijn armen over elkaar en keek naar de rest van het gezelschap.

‘Oren!’ Zara klonk geschokt. ‘Je werkt voor onze familie.’

‘Ik werkte voor meneer Hawthorne.’ John Oren was even stil en hield een vel papier omhoog. Het duurde even voordat ik doorhad dat hij zijn brief liet zien. ‘Zijn laatste verzoek was dat ik mijn werk zou voortzetten ten dienste van mejuffrouw Avery Kylie Grambs.’ Hij keek even naar mij. ‘Beveiliging. Dat ga je nodig hebben.’

‘En wij zijn niet de enigen tegen wie je moet worden beschermd!’ voegde Xander, die links van me stond, daaraan toe.

‘Een stap achteruit, alsjeblieft,’ beval Oren.

Xander stak zijn handen omhoog. ‘Vrede,’ verkondigde hij. ‘Ik maak deze sombere voorspellingen in vrede!’

‘Xan heeft gelijk.’ Jameson glimlachte alsof dit één groot spel was. ‘De hele wereld zal iets van je willen, Geheimzinnig Meisje. Dit schreeuwt “verhaal van de eeuw”.’

Verhaal van de eeuw. Mijn hersenen sprongen weer aan, want alles wees erop dat dit geen grap was. Dit was geen hersenspinsel. Dit was geen droom.

Ik was een erfgename.

11

Ik stormde de kamer uit. Binnen de kortste keren stond ik buiten en sloeg de voordeur van Hawthorne House achter me dicht. De koele lucht blies langs mijn gezicht. Ik wist bijna zeker dat ik ademhaalde, maar mijn hele lichaam voelde afwezig en verdoofd. Was dit hoe het voelde om in shock te zijn?

‘Avery!’ Ook Libby stoof het huis uit. ‘Is alles oké?’ Ze keek me bezorgd aan. ‘En: ben je gek geworden? Als iemand je geld geeft, ga je dat toch niet weigeren!’

‘Jij wel,’ bracht ik haar in herinnering. Het gebulder in mijn hoofd was zo luid dat ik mezelf niet kon horen nadenken. ‘Elke keer dat ik je mijn fooi probeer te geven.’

‘We hebben het hier niet over fooi!’ Libby’s blauwe haar raakte los uit haar staart. ‘We hebben het hier over miljóénen.’

Miljarden, verbeterde ik haar in gedachten, maar mijn mond weigerde het woord uit te spreken.

‘Ave.’ Libby legde een hand op mijn schouder. ‘Denk eens na. Dit betekent dat je de rest van je leven geen geldzorgen meer hebt. Dat je kunt kopen wat je wilt, kunt doen waar je zin in hebt. Die ansichtkaarten van je moeder die je hebt bewaard?’ Ze boog naar voren en drukte haar voorhoofd tegen het mijne. ‘Je kunt overal naartoe. Denk eens aan alle mogelijkheden.’

Dat deed ik, ook al voelde dit als een wrede grap, alsof het universum me met een list zover probeerde te krijgen dingen te willen die niet waren weggelegd voor meisjes zoals…

De kolossale voordeur van Hawthorne House zwaaide open. Ik sprong achteruit en Nash Hawthorne kwam naar buiten. Zelfs in pak zag hij eruit als een echte cowboy, klaar voor een duel met zijn rivaal om klokslag twaalf uur.

Ik zette mezelf schrap. Miljarden. Er waren oorlogen om minder gevochten.

‘Rustig, meid.’ Nash’ Texaanse accent was traag en soepel als whiskey. ‘Ik heb geen interesse in het geld. Nooit gehad. Als je het mij vraagt probeert het universum op deze manier gewoon een beetje te dollen met mensen die dat hoogstwaarschijnlijk verdienen.’

De blik van de oudste Hawthorne-broer gleed van mij naar Libby. Hij was lang, gespierd en zongebruind. Zij was klein en tenger en haar bleke huid stak scherp af tegen haar donkere lippenstift en neonkleurige haar. De twee zagen eruit alsof ze niet eens bij elkaar in de buurt hoorden te staan, maar toch schonk hij haar een trage glimlach.

‘Pas goed op jezelf, dame,’ zei Nash tegen mijn zus. Hij slenterde naar zijn motor, zette zijn helm op en verdween.

Libby keek de motor na. ‘Ik neem terug wat ik zei over Grayson. Misschien is dít God.’

Op dit moment hadden we grotere problemen dan welke van de Hawthorne-broers een hogere macht was. ‘We kunnen hier niet blijven, Libby. De rest van de familie reageert vast minder onverschillig op het testament dan Nash. We moeten hier weg.’

‘Ik ga met je mee,’ zei een diepe stem. Naast de voordeur stond John Oren. Ik had hem niet naar buiten horen komen.

‘Ik heb geen beveiliging nodig,’ zei ik tegen hem. ‘Ik moet er gewoon vandoor.’

‘Je hebt de rest van je leven beveiliging nodig.’ Zijn toon was zo zakelijk dat er geen discussie mogelijk leek. ‘Maar gelukkig…’ Hij knikte naar de auto waarmee we waren opgehaald van het vliegveld. ‘Werk ik ook als chauffeur.’

Ik vroeg Oren ons naar een motel te brengen. In plaats daarvan reed hij ons naar het chicste hotel dat ik ooit had gezien – vermoedelijk via de toeristische route, want toen we het hotel binnengingen zat Alisa Ortega in de lobby op ons te wachten.

‘Ik heb het gehele testament gelezen.’ Dat was blijkbaar haar idee van een begroeting. ‘Ik heb een kopie van het document voor je meegenomen. Ik stel voor de details te bespreken in jullie kamers.’

‘Onze kamers?’ herhaalde ik. De portiers droegen smokings. Er hingen zés kroonluchters in de lobby. Een eindje verderop speelde een vrouw op een bijna twee meter hoge harp. ‘Die kunnen we helemaal niet betalen.’

Alisa schonk me een bijna medelijdende blik. ‘O, lieverd,’ zei ze, maar toen hervond ze haar professionaliteit. ‘Dit hotel is van jou.’

Van… Wat? Zelfs hier in de lobby keken de andere gasten naar Libby en mij alsof ze zich afvroegen wie die armoedzaaiers had binnengelaten. Dit hotel kon onmogelijk van mij zijn.

‘Het testament is overigens nog niet van kracht,’ ging Alisa verder. ‘Mogelijk zal het even duren voordat je beschikt over het geld en alle bezittingen, maar in de tussentijd zullen McNamara, Ortega en Jones al je kosten voor hun rekening nemen.’

Er verschenen fronsrimpels op Libby’s voorhoofd. ‘Is dat gebruikelijk voor een advocatenkantoor?’

‘Mogelijk heb je al begrepen dat meneer Hawthorne een van onze belangrijkste cliënten was,’ zei Alisa voorzichtig. ‘Eigenlijk was hij onze énige cliënt. En nu…’

‘Nu ben ík die cliënt,’ zei ik terwijl de waarheid langzaam tot me doordrong.

Het kostte me bijna een uur om het hele testament te lezen en te herlezen en te her-herlezen. Tobias Hawthorne had maar één voorwaarde aan mijn erfenis gesteld.

‘Je wordt geacht een jaar lang in Hawthorne House te wonen, met ingang van maximaal drie dagen vanaf nu.’ Dat had Alisa al minstens twee keer gezegd, maar ik kreeg mijn hersenen maar niet zover dat te accepteren.

‘Het enige wat ik hoef te doen om miljarden dollars te erven is in een landhuis gaan wonen.’

‘Dat klopt.’

‘Een landhuis dat nog altijd wordt bewoond door een groot aantal van de mensen die ervan uitgingen dat zij dit geld zouden erven. En die ik niet op straat kan zetten.’

‘Buitengewone omstandigheden daargelaten klopt dat ook. Misschien biedt de wetenschap dat het een heel groot huis is je enige troost.’

‘En als ik weiger?’ vroeg ik. ‘Of als de Hawthornes me laten vermoorden?’

‘Niemand gaat je laten vermoorden,’ antwoordde Alisa rustig.

‘Ik weet dat jij met deze mensen bent opgegroeid en zo,’ zei Libby tegen Alisa in een poging diplomatiek te zijn, ‘maar ik weet honderd procent zeker dat ze mijn zusje met een bijl om zeep gaan brengen.’

‘En daar zit ik niet echt op te wachten,’ benadrukte ik.

‘Die kans acht ik niet zo groot,’ mompelde Oren. ‘In elk geval niet wat betreft die bijl.’

Het duurde even voordat ik doorhad dat hij een grapje maakte. ‘Dit is een serieuze zaak!’

‘Geloof me,’ antwoordde hij, ‘dat weet ik zeker. Maar ik ken de familie Hawthorne. De jongens zouden een vrouw nog geen haar krenken en de vrouwen spelen het liever via de rechtbank, zonder bijlen.’

‘En trouwens,’ voegde Alisa daaraan toe, ‘als een testament nog niet van kracht is, gaat een erfenis volgens de wetten in Texas bij het overlijden van een erfgenaam niet terug naar de oorspronkelijke erflater, maar wordt deze onderdeel van de bezittingen van de erfgenaam.’

Heb ik bezittingen? dacht ik beduusd. ‘En als ik weiger te verhuizen?’ vroeg ik opnieuw terwijl het voelde alsof een gigantische hand mijn keel dichtkneep.

‘Ze gaat niet weigeren.’ Libby wierp me een felle blik toe.

‘Als je niet binnen drie dagen in Hawthorne House woont,’ zei Alisa, ‘gaat jouw deel van de erfenis naar goede doelen.’

‘Dus niet naar de familie van Tobias Hawthorne?’ vroeg ik.

‘Nee.’ Alisa’s neutrale masker gleed heel even af. Ze kende de Hawthornes al jaren. Ze mocht nu dan wel voor mij werken, maar daar was ze vast niet blij mee.

Of zag ik dat verkeerd?

‘Je vader heeft het testament opgemaakt, toch?’ vroeg ik in een poging iets te begrijpen van de idiote situatie waarin ik me bevond.

‘In overleg met de andere partners van het kantoor,’ bevestigde Alisa.

‘Heeft hij je verteld…’ Ik zocht naar een betere manier om mijn vraag te verwoorden, maar zonder resultaat ‘Heeft hij je verteld waarom?’

Waarom had Tobias Hawthorne zijn familie onterfd? Waarom had hij míj alles nagelaten?

‘Volgens mij weet zelfs mijn vader dat niet,’ antwoordde Alisa. Toen ze me aankeek gleed haar neutrale masker opnieuw af. ‘Jij wel?’

12

‘Gloeiende mot,’ siste Max. ‘Gloeiende mot, modderfaxende elf.’ Fluisterend liet ze een echt scheldwoord ontsnappen. Bij mij was het na middernacht, bij haar twee uur eerder. Ik verwachtte half dat mevrouw Liu zou komen binnenstormen en haar telefoon zou afpakken, maar dat gebeurde niet.

‘Hoe?’ wilde Max weten. ‘Waarom?’

Ik keek naar de brief op mijn schoot. Tobias Hawthorne had me een uitleg nagelaten, maar hoewel de voorlezing van het testament alweer een aantal uur geleden was, had ik mezelf er nog niet toe kunnen zetten de envelop te openen. Ik zat in mijn eentje op het donkere balkon van de penthousesuite van míjn hotel, droeg een wollige, lange kamerjas die waarschijnlijk meer had gekost dan mijn auto en voelde me verlamd.

‘Misschien,’ zei Max peinzend, ‘ben je verwisseld bij je geboorte.’ Max keek veel televisie en leed aan iets wat je een boekverslaving zou kunnen noemen. ‘Misschien heeft je moeder jaren geleden zijn leven gered. Misschien heeft hij zijn hele fortuin te danken aan je over-overgrootvader. Misschien ben je geselecteerd via een geavanceerd computeralgoritme dat elk moment kunstmatige intelligentie kan creëren!’

‘Maxine.’ Ik snoof. Dat was op de een of andere manier genoeg om de woorden uit te kunnen spreken die ik probeerde te negeren. ‘Misschien is mijn vader niet mijn echte vader.’

Dat was de meest rationele verklaring, toch? Misschien had Tobias Hawthorne zijn familie helemaal niet onterfd om al zijn geld aan een vreemde te schenken. Misschien was ik ook familie.

Ik heb een geheim… In gedachten zag ik mijn moeder voor me. Hoe vaak had ik haar dat wel niet horen zeggen?

‘Hoe voel je je?’ vroeg Max aan de andere kant van de lijn.

Ik keek naar de envelop en de sierlijke letters op het papier die mijn naam vormden. Ik slikte. ‘Tobias Hawthorne heeft me een brief nagelaten.’

‘En die heb je nog niet opengemaakt?’ vroeg Max. ‘Avery, waarom heb je dat ding in krekelsnaam nog niet…’

‘Maxine!’ Zelfs aan de andere kant van de telefoon kon ik Max’ moeder horen roepen.

‘Krekel, mam, ik zei krekel. Als in: “uit naam der krekels en andere rechtvleugeligen…”’ Na een korte stilte zei Maxine: ‘Avery? Ik moet ophangen.’

Mijn maag kneep samen. ‘Spreek ik je snel weer?’

‘Heel snel,’ beloofde Max. ‘En in de tussentijd: Open. Die. Brief.’

Ze hing op. Ik deed hetzelfde. Ik stak mijn duim onder de flap van de envelop – maar gelukkig kreeg ik dankzij een klop op de deur geen kans om hem echt te openen.

In de woonkamer van de suite bleek Oren bij de deur te staan. ‘Wie is het?’ vroeg ik.

‘Grayson Hawthorne,’ antwoordde Oren. Ik keek naar de deur en Oren gaf uitleg. ‘Als mijn mannen hem als een bedreiging hadden beschouwd, was hij nooit op deze verdieping gekomen. Ik vertrouw Grayson. Maar als je hem niet wilt zien…’

‘Nee,’ zei ik. Waar was ik mee bezig? Het was al laat en Amerikaanse hoogheden vonden het vast niet prettig om te worden onttroond. Maar de manier waarop Grayson al vanaf onze eerste ontmoeting naar me keek…

‘Doe maar open,’ zei ik tegen Oren. Hij opende de deur en zette een stap naar achteren.

‘Ga je me niet binnenvragen?’ Grayson mocht dan geen kroonprins meer zijn, zijn toon was nog altijd even arrogant.

‘Jij hebt hier niets te zoeken,’ zei ik terwijl ik mijn kamerjas strakker om me heen trok.

‘Tja, dat heb ik mezelf het afgelopen uur ook voorgehouden, maar hier ben ik dan.’ Zijn ogen waren grijze meren en zijn haar zat in de war, alsof ik niet de enige was die niet had kunnen slapen. Hij was vandaag alles verloren.

‘Grayson…’ zei ik.

‘Ik heb geen idee hoe je dit voor elkaar hebt gekregen,’ onderbrak hij me met dreigende, zachte stem. ‘Ik heb geen idee waarmee je mijn grootvader in je greep had of met wat voor oplichterspraktijken je bezig bent.’

‘Daar ben ik helemaal niet…’

‘Ik ben aan het woord, mejuffrouw Grambs.’ Hij legde zijn handpalm tegen de deur. Ik had me vergist over zijn ogen. Die waren geen meren. Die waren ijsvlaktes. ‘Ik weet niet hoe je dit hebt geflikt, maar daar kom ik nog wel achter. Ik weet wat je bent, weet waartoe je in staat bent, en ik ga over lijken om mijn familie te beschermen. Welk spel je ook speelt en hoe lang je deze oplichterij ook zal volhouden, uiteindelijk zal ik ontdekken hoe de vork in de steel zit, en God sta je bij als dat gebeurt.’

Oren stapte mijn blikveld in, maar ik wachtte niet tot hij ingreep. Ik duwde zo hard tegen de deur dat Grayson achteruit vloog en de deur met een klap dichtsloeg. Mijn hart bonsde. Ik wachtte tot hij nog een keer zou kloppen, door de deur heen zou schreeuwen. Maar het bleef stil. Langzaam bewoog mijn hoofd naar beneden en werden mijn ogen als magneten naar metaal naar de envelop in mijn handen getrokken.

Ik keek nog een keer snel naar Oren en trok me toen terug in mijn slaapkamer. Open. Die. Brief. Dit keer deed ik dat. In de envelop bleek een kaartje te zitten. De daadwerkelijke boodschap bestond slechts uit drie woorden. Ik staarde naar het papier en las de aanhef, het bericht en de handtekening steeds weer opnieuw.

Mijn beste Avery,

Het spijt me.

–T. T. H.

13

Het spijt je? Wat spijt je? De volgende ochtend spookte die vraag nog altijd door mijn hoofd. Ik had voor het eerst in mijn leven uitgeslapen. Oren en Alisa bleken in de keuken van onze suite te staan, waar ze zachtjes met elkaar praatten.

Te zacht om hen te kunnen verstaan.

‘Avery.’ Oren spotte me als eerste. Ik vroeg me af of hij Alisa over Grayson had verteld. ‘Ik wil een aantal beveiligingsprotocollen met je doornemen.’

Zoals niet opendoen als Grayson Hawthorne voor de deur staat?

‘Je bent nu een doelwit,’ zei Alisa zakelijk.

Nadat ze zo koppig had volgehouden dat de Hawthornes geen bedreiging vormden, móést ik wel vragen: ‘Een doelwit voor wie?’

‘Voor de paparazzi, natuurlijk. Ons kantoor houdt dit verhaal voorlopig stil, maar het komt vast een keer uit, en er zijn andere gevaren.’

‘Ontvoering.’ Oren sprak het woord bijna toonloos uit. ‘Stalkers. Er zullen dreigementen komen – dat is gebruikelijk in dit soort situaties. Het feit dat je een jonge vrouw bent maakt het alleen maar erger. Zodra je zus terug is, zal ik met haar toestemming ook haar beveiliging regelen.’

Ontvoering. Stalkers. Dreigementen. Daar kon ik me niets bij voorstellen. ‘Waar is Libby?’ vroeg ik, aangezien hij leek te suggereren dat ze niet hier was.

‘Die zit in een vliegtuig,’ antwoordde Alisa. ‘In jouw vliegtuig, om precies te zijn.’

‘Ik heb een vliegtuig?’ Dit zou nóóit wennen.

‘Meerdere, zelfs,’ zei Alisa. ‘En een helikopter, geloof ik, maar dat doet er nu even niet toe. Je zus is je spullen halen, en die van haarzelf. Gezien de korte termijn waarop je in Hawthorne House moet wonen – en wat er op het spel staat – leek het ons beter als jij hier bleef. Idealiter verhuis je uiterlijk vanavond.’

‘Zodra dit bekend wordt,’ zei Oren ernstig, ‘zal je op de voorpagina van elke krant komen te staan. Zal je het hoofditem van elk journaal zijn, trending topic op alle socialmedia-kanalen. Sommige mensen zullen je zien als een soort Assepoester. Anderen eerder als Marie Antoinette.’

Sommige mensen zouden me willen zijn. Anderen zouden me uit het diepst van hun hart haten. Voor het eerst viel me op dat er een holster met een pistool aan Orens broekriem hing.

‘Je kunt het beste binnen blijven,’ zei Oren kalm. ‘Je zus is vanavond weer terug.’

De rest van de ochtend speelden Alisa en ik een spel dat ik in gedachten ‘Hoe gooi ik Avery’s leven overhoop?’ had gedoopt. Ik nam ontslag bij de diner. Alisa schreef me uit bij mijn school.

‘En mijn auto?’ vroeg ik.

‘De komende tijd zal Oren je rijden, maar als je wilt, kunnen we die laten overkomen,’ bood Alisa aan. ‘Of je kunt een nieuwe wagen uitzoeken voor privégebruik.’

Haar opmerking was zo achteloos dat het klonk alsof ze voorstelde een pakje kauwgum voor me te kopen in de supermarkt.

‘Heb je liever een sedan of een SUV?’ vroeg ze terwijl ze haar telefoon vasthield alsof ze met één klik een auto kon bestellen. ‘En heb je voorkeur voor een bepaalde kleur?’

‘Wacht heel even, alsjeblieft,’ zei ik. Ik dook mijn slaapkamer in. Op het bed lag een enorme stapel kussens. Ik klom op het bed, liet me achteroverzakken in de berg kussens en pakte mijn telefoon.

Ik sms’te, belde en dm’de Max, maar al mijn pogingen hadden hetzelfde resultaat: stilte. Ze zat zeker weten zonder telefoon, en mogelijk ook zonder laptop, waardoor ze me geen advies kon geven over het gepaste antwoord als je advocaat oppert een auto voor je te bestellen alsof het een doodgewone modderfaxende pizza is.

Dit is bizar. Minder dan vierentwintig uur geleden sliep ik nog op een parkeerplaats. Mijn grootste uitspatting was de sporadische aanschaf van een belegd broodje als ontbijt.

Ontbijt, dacht ik. Harry. Ik ging rechtop in bed zitten. ‘Alisa?’ riep ik. ‘Stel dat ik dat geld aan iets anders dan aan nieuwe auto wil besteden… zou dat dan kunnen?’

Het zou niet makkelijk zijn om een slaapplaats voor Harry te betalen – en hem zover te krijgen dat hij die zou accepteren – maar volgens Alisa moest ik het als geregeld beschouwen. Dat was de wereld waarin ik nu leefde. Ik hoefde alleen maar iets te opperen en dan werd het voor me geregeld.

Dit zou niet voor eeuwig zo blijven. Dat kon niet. Vroeg of laat zou iemand ontdekken dat er een of andere enorme fout was gemaakt. Ik kan er dus maar beter van genieten.

Dat was zo’n beetje het enige waar ik aan dacht toen we Libby gingen ophalen. Toen mijn zus uit mijn privéjet stapte. Ik vroeg me af of Alisa Libby zou kunnen inschrijven aan de Sorbonne. Of een cupcakewinkeltje voor haar kon regelen. Of…

‘Libby.’ Toen ik haar gezicht zag kwamen al mijn gedachten met een ruk tot stilstand. Haar rechteroog was blauw en zo dik dat het bijna helemaal dicht zat.

Libby slikte, maar ze keek niet weg. ‘Als je “Ik heb je gewaarschuwd” zegt, bak ik butterscotchcupcakes en praat ik je zo’n groot schuldgevoel aan dat je je verplicht voelt er elke dag een te eten.’

‘Is er een probleem waar ik vanaf moet weten?’ vroeg Alisa verraderlijk kalm terwijl ze Libby’s blauwe oog bestudeerde.

‘Avery heeft een hekel aan butterscotch,’ zei Libby, alsof dat het probleem was.

‘Alisa,’ knarsetandde ik, ‘heeft jouw kantoor een huurmoordenaar in dienst?’

‘Nee.’ Alisa klonk nog altijd volmaakt professioneel. ‘Maar ik ben heel vindingrijk. Als je wilt, kan ik hier en daar wat navraag doen.’

‘Ik heb werkelijk waar geen idee of dat een grapje is,’ zei Libby. Ze richtte zich tot mij. ‘Ik wil er niet over praten. En het gaat prima met me.’

‘Maar…’

‘Príma, zeg ik.’

Ik wist mijn antwoord in te slikken en we kwamen allemaal heelhuids aan bij het hotel. Het plan was om een paar laatste dingen te regelen en dan direct door te gaan naar Hawthorne House.

‘We hebben een probleem.’ Oren klonk niet extreem bezorgd, maar Alisa legde onmiddellijk haar telefoon neer. Oren knikte naar het balkon van onze suite. Alisa liep naar buiten, keek naar beneden en vloekte.

Ik wrong me langs Oren heen het balkon op om te zien wat er aan de hand was. Beneden bij de ingang probeerden de hotelbewakers een menigte in bedwang te houden. Pas toen ik een flits zag begreep ik waaruit die menigte bestond.

Paparazzi.

Opeens wezen alle fototoestellen naar het balkon. Naar mij.

14

‘Ik dacht dat jouw kantoor dit nieuws nog even geheimhield.’ Oren keek Alisa boos aan. Ze keek net zo boos terug, pleegde vlug drie telefoontjes – waarvan twee in het Spaans – en draaide zich toen weer naar het hoofd van mijn beveiliging. ‘Wij hebben niets gelekt.’ Haar ogen schoten naar Libby. ‘Je vriend heeft het ze verteld.’

Libby’s antwoord was nauwelijks meer dan gefluister. ‘Mijn ex-vriend.’

‘Sorry.’ Libby had zich al minstens tien keer verontschuldigd. Ze had Drake alles verteld – de inhoud van het testament, de voorwaarden voor mijn erfenis, de naam van ons hotel. Alles. Ik kende haar goed genoeg om te weten waarom ze dat had gedaan. Hij was boos geweest dat ze zomaar was vertrokken. Ze had hem geprobeerd te kalmeren. En zodra ze hem had verteld over het geld had hij geëist dat hij mee terug zou gaan. Had hij plannen gemaakt om het geld van de Hawthornes uit te geven. En die lieve Libby had hem verteld dat het geld niet van hen, niet van hém was.

Hij heeft haar geslagen. Zij heeft het uitgemaakt. Hij is naar de pers gestapt. En nu was de pers hier. Zodra Oren me door een zijdeur loodste werden we overvallen door een horde mensen.

‘Daar is ze!’ riep iemand.

‘Avery!’

‘Avery, hier!’

‘Avery, hoe voelt het om de rijkste tiener van Amerika te zijn?’

‘Hoe kende je Tobias Hawthorne?’

‘Klopt het dat je Tobias Hawthornes onwettige dochter bent?’

Ik werd in een SUV geduwd. Zodra het portier sloot, dempte het gebrul van de verslaggevers. Precies halverwege onze rit kreeg ik een sms’je – maar niet van Max. Van een onbekend nummer.

Het bericht bleek een screenshot van een nieuwsbericht te zijn. Avery Grambs: wie is de Hawthorne-erfgename?

De foto werd vergezeld door een korte boodschap.

Hé, Geheimzinnig Meisje. Je bent officieel beroemd.

Voor het hek van Hawthorne House stond nog meer paparazzi, maar zodra we hen waren gepasseerd leek de rest van de wereld in rook op te gaan. Er was geen ontvangstcomité. Geen Jameson. Geen Grayson. Geen van de andere Hawthornes. De enorme voordeur bleek op slot te zitten. Alisa liep om het huis heen. Toen ze een tijdje later weer verscheen, keek ze gepijnigd. Ze gaf me een grote envelop.

‘De Hawthornes zijn wettelijk verplicht je de sleutels van het huis te geven,’ zei ze. ‘Maar feitelijk…’ ze kneep haar ogen tot spleetjes. ‘zijn ze bloedirritant.’

‘Is dat een juridische term?’ vroeg Oren droog.

Toen ik de envelop openscheurde ontdekte ik dat de Hawthornes me inderdaad sleutels hadden gegeven – zo’n honderd stuks.

‘Enig idee welke hiervan op de voordeur past?’ vroeg ik. Dit waren geen normale sleutels. Deze sleutels waren groot en hadden allerlei versiersels. Ze leken allemaal antiek en elke sleutel was uniek – qua ontwerp, metaal, lengte en grootte.

‘Daar vind je vast wel een oplossing voor,’ zei iemand.

Mijn blik schoot omhoog, maar de stem bleek uit de intercom te komen.

‘Hou op met die spelletjes, Jameson,’ beval Alisa. ‘Dit is lang niet zo schattig als jullie denken.’

Het bleef stil.

‘Jameson?’ probeerde Alisa opnieuw.

Stilte, en toen: ‘Ik heb vertrouwen in je, G.M.’

De verbinding werd verbroken en Alisa slaakte een lange, gefrustreerde zucht. ‘Lieve heer, verlos me van de Hawthornes.’

‘G.M.?’ vroeg Libby verward.

‘Geheimzinnig Meisje,’ verduidelijkte ik. ‘Dat is blijkbaar Jameson Hawthornes idee van een bijnaam.’ Ik keek weer naar de bos sleutels. De meest voor de hand liggende oplossing was om ze allemaal te proberen. Ervan uitgaande dat een van deze sleutels van de voordeur was, zou ik uiteindelijk een keer geluk hebben. Maar het voelde niet goed om dit puur op geluk te doen. Ik was al de grootste geluksvogel ter wereld.

Een deel van me wilde dit eerlijk verdienen.

Ik ging de sleutels een voor een langs en bestudeerde de versieringen op de greep. Een appel. Een slang. Een patroon dat aan kolkend water doet denken. Er was een sleutel met elke letter van het alfabet, in een ingewikkeld, ouderwets lettertype. Sleutels met nummers en vormen, zelfs eentje met een zeemeermin en vier met ogen erop.

‘Nou?’ zei Alisa plotseling. ‘Moet ik iemand voor je bellen?’

‘Nee.’ Ik verplaatste mijn aandacht van de sleutels naar de deur. Het ontwerp was simpel en geometrisch – en kwam overeen met geen van de sleutels die ik tot nu toe had bekeken. Dat zou te makkelijk zijn, dacht ik. Te eenvoudig. Een tel later volgde een gelijksoortige gedachte. Niet eenvoudig genoeg.

Als ik iets van schaken had geleerd, dan was het dat hoe ingewikkelder je strategie leek, hoe minder snel je tegenstander op zoek ging naar simpele antwoorden. Als het je lukte om iemands aandacht bij je paard te houden, kon je hem of haar uitschakelen met een pion. Kijk voorbij de details. Voorbij de obstakels. Ik verlegde mijn focus van de grepen van de sleutels naar het deel dat daadwerkelijk in het slot ging. De sleutels zelf hadden allemaal een andere grootte, maar de baarden waren even groot.

Niet alleen even groot, besefte ik toen ik twee sleutels naast elkaar hield. De inkepingen in de baard – het mechanisme waarmee je het slot opende – waren identiek. Ik ging door naar een derde sleutel. Hetzelfde. Zo ging ik de hele bos langs, elke sleutel vergelijkend met de vorige. Hetzelfde. Hetzelfde. Hetzelfde.

Aan deze bos hingen geen honderd verschillende sleutels. Hoe sneller ik ze langsliep, hoe zekerder ik van mijn zaak werd. Het waren er maar twee – tientallen kopieën van de verkeerde, die er expres allemaal anders uitzagen, en…

‘Deze.’ Eindelijk stuitte ik op een sleutel met andersoortige inkepingen. De intercom kraakte, maar als Jameson nog steeds meeluisterde, zei hij geen woord. Ik stak de sleutel in het slot en werd overspoeld door een golf adrenaline toen hij draaide.

Eureka.

‘Hoe wist je welke sleutel je moest gebruiken?’ vroeg Libby.

Het antwoord kwam uit de intercom. ‘Soms,’ zei Jameson Hawthorne op een vreemd nadenkend toontje, ‘zijn dingen die van buiten totaal verschillend lijken van binnen precies hetzelfde.’

15

‘Welkom thuis, Avery.’ Alisa liep de hal in en draaide zich weer met haar gezicht naar me toe. Toen ik over de drempel stapte, hield ik heel even mijn adem in. Het was alsof je Buckingham Palace of Zweinstein binnenging en te horen kreeg dat het van jóú was.

‘In die gang,’ zei Alisa, ‘vind je het theater, de muziekruimte, de serre, het solarium…’ Ik wist niet eens waar de helft van die kamers voor waren. ‘De Salon heb je natuurlijk al gezien,’ ging Alisa verder. ‘De officiële eetkamer is verderop, met daarnaast de keuken, de keuken van de chef…’

‘Is er een chef?’

‘De Hawthornes hebben een sushichef, koks voor Italiaanse, Taiwanese en vegetarische gerechten en een patisseriechef in dienst,’ zei een mannelijke stem. Toen ik me omdraaide bleek het oudere echtpaar dat ook bij de lezing van het testament was geweest voor de ingang van de Salon te staan. De Laughlins, herinnerde ik me weer. ‘Maar meestal kookt mijn vrouw,’ voegde meneer Laughlin daar nors aan toe.

‘Meneer Hawthorne was erg op zichzelf.’ Mevrouw Laughlin bekeek me van top tot teen. ‘Hij stelde zich meestal tevreden met mijn kookkunsten omdat hij liever geen onnodige buitenstaanders in het Huis had rondneuzen.’

Ik wist zeker dat ze ‘Huis’ met een hoofdletter H zei – en nog zekerder dat ze mij zag als een van die buitenstaanders.

‘Er zijn tientallen werknemers op oproep beschikbaar,’ legde Alisa uit. ‘Elk van hen ontvangt een fulltime salaris, maar komt alleen als er om hen wordt gevraagd.’

‘Voor elke mogelijke klus is wel iemand in dienst,’ zei meneer Laughlin eenvoudigweg, ‘en het is mijn taak om ervoor te zorgen dat het werk zo discreet mogelijk wordt uitgevoerd. Je zult het personeel vaker niet opmerken dan wel.’

‘Maar mij ontgaat niets,’ zei Oren. ‘Alle bewegingen op en rond het landgoed worden nauwlettend in de gaten gehouden en iedereen wordt bij de poort grondig nagetrokken. De bouwvakkers, huishoudelijk medewerkers, tuinmannen, elke masseuse, kok, stylist of sommelier wordt eerst door mijn team gecheckt.’

Sommelier. Stylist. Kok. Masseuse. Mijn hersenen gingen de lijst in omgekeerde volgorde langs. Ik werd er duizelig van.

‘Via deze gang kom je bij de sportfaciliteiten,’ zei Alisa, die opnieuw in haar rol als gids kroop. ‘Er zijn een volwaardige basketbalzaal en squashbaan, een klimwand, een bowlingbaan…’

‘Een bowlingbaan?’ herhaalde ik.

‘Met maar vier banen,’ antwoordde Alisa geruststellend, alsof het doodnormaal was om een kléíne bowlingbaan in je huis te hebben.

Terwijl ik een gepast antwoord probeerde te formuleren, ging achter me de voordeur open. Gisteren had Nash Hawthorne nog de indruk gewekt dat hij nooit meer terug zou komen, maar dat bleek niet het geval.

‘Een motorrijdende cowboy,’ fluisterde Libby me toe.

Alisa, die naast me stond, verstijfde. ‘Goed, als alles hier is geregeld, moet ik nodig het kantoor bellen.’ Ze stak haar hand in de zak van haar pantalon en gaf me een nieuwe telefoon. ‘Ik heb mijn nummer, dat van meneer Laughlin en dat van Oren erin gezet. Bel me als je iets nodig hebt.’

Ze vertrok zonder ook maar een woord tegen Nash te zeggen. Hij keek haar na.

‘Ik zou maar een beetje voorzichtig met haar zijn,’ adviseerde mevrouw Laughlin de oudste Hawthorne-broer zodra de deur dicht was. ‘De wraak van een gekwetste vrouw is genadeloos.’

Dat bevestigde een vermoeden. Alisa en Nash. Mijn advocaat had me geadviseerd mijn hart niet aan een Hawthorne te verliezen en toen ik ontkennend had geantwoord op haar vraag of een van hen mijn leven had verpest had ze gereageerd met ‘Heb jij even geluk’.

‘Zolang u maar niet denkt dat Lee-Lee heult met de vijand,’ zei Nash tegen mevrouw Laughlin. ‘Avery is niemands vijand. Er zijn hier geen vijanden. Dit is wat hij wilde.’

Hij. Tobias Hawthorne. Zelfs dood stond hij nog op een voetstuk.

‘Niets hiervan is Avery’s schuld,’ zei Libby, die naast me stond. ‘Ze is nog maar een kind.’

Toen Nash zijn aandacht op mijn zus richtte voelde ik hoe ze probeerde op te gaan in het niets. Nash tuurde tussen haar haar door naar het blauwe oog. ‘Wat is hier gebeurd?’ mompelde hij.

‘Niets.’ Libby hief haar kin.

‘Dat zie ik,’ antwoordde Nash zachtjes. ‘Maar mocht je me ooit een naam willen geven, los ik het voor je op.’

Ik zag dat zijn woorden iets met Libby deden. Ze was niet gewend dat iemand anders dan ik aan haar zijde stond.

‘Libby.’ Oren trok haar aandacht. ‘Als je een momentje hebt, zou ik je graag willen voorstellen aan Hector, die het hoofd van jouw beveiliging zal worden. Avery, ik beloof je dat Nash je in mijn afwezigheid niet met een bijl zal vermoorden, noch daartoe opdracht zal geven.’

Nash snoof en ik wierp Oren een boze blik toe. Hij hoefde hen niet te laten weten dat ik ze voor geen meter vertrouwde! Toen Libby Oren het huis in volgde, merkte ik dat de oudste Hawthorne-broer haar nakeek.

‘Laat haar met rust,’ zei ik tegen Nash.

‘Je bent beschermend,’ antwoordde Nash, ‘en je ziet eruit alsof je gemeen vecht. Als ik ergens respect voor heb, is het voor een combinatie van die eigenschappen.’

In de verte klonk een klap en een bonk.

‘Dat,’ zei Nash peinzend, ‘is de reden dat ik ben teruggekomen en mijn prettige nomadenbestaan nog even heb uitgesteld.’

Nog een bonk.

Nash rolde met zijn ogen. ‘Nou, dit wordt leuk.’ Hij beende naar een nabijgelegen gang. Hij keek over zijn schouder. ‘Kom maar mee, meid. Ik help je wel met je vuurdoop.’

16

Nash had lange benen, dus zelfs nu hij traag door de gang kuierde, moest ik joggen om hem bij te houden. Ik keek in elke kamer die we passeerden, maar alle ruimtes waren een onduidelijke waas van kunst, architectuur en natuurlijke lichtinval. Aan het einde van een lange gang gooide Nash een deur open. Ik bereidde me voor op het bewijs van een vechtpartij. In plaats daarvan zag ik Grayson en Jameson aan weerskanten van een adembenemend mooie bibliotheek staan.

De ruimte was rond. De planken kwamen tot vijf of zes meter boven mijn hoofd en waren stuk voor stuk gevuld met gebonden boeken. De planken zelf waren van een donker, luxe soort hout. Op vier plekken in de ruimte, als de richtingen op een kompas, kronkelde een smeedijzeren wenteltrap naar de bovenste planken. In het midden van de bibliotheek bevond zich een enorme boomstronk die zeker drie meter in doorsnede was. Zelfs van deze afstand zag ik de jaarringen in het hout zitten.

Pas na een tijdje besefte ik dat het ding was bedoeld als bureau.

Ik zou hier voor altijd kunnen blijven, dacht ik. Ik zou voor altijd in deze ruimte kunnen blijven zonder er ooit nog weg te gaan.

‘Goed,’ zei Nash, die onverschillig naar zijn broers keek. ‘Wie van jullie moet ik als eerste slaan?’

Grayson keek op van het boek dat hij vasthad. ‘Moet het nou altijd uitdraaien op een vechtpartij?’

‘Zo te horen hebben we een vrijwilliger,’ zei Nash en hij wierp Jameson, die tegen een van de smeedijzeren trappen geleund stond, een afgemeten blik toe. ‘Kun je ons even alleen laten?’

Jameson keek zelfvoldaan. ‘Je kon niet wegblijven, hè, broer?’

‘En Avery hier bij jullie sukkels achterlaten?’ Tot Nash mijn naam zei leek geen van de twee te hebben gezien dat ik achter hem stond, maar ik voelde mijn onzichtbaarheid in één klap verdwijnen.

‘Over mejuffrouw Grambs zou ik me niet al te veel zorgen maken,’ zei Grayson met een scherpe blik in zijn grijze ogen. ‘Zij kan duidelijk prima voor zichzelf zorgen.’

Vertaling: ik ben een zielloze, op geld beluste oplichter en hij kijkt dwars door mijn vermomming heen.

‘Let maar niet op Gray,’ zei Jameson op luie toon. ‘Dat doet niemand.’

‘Jamie,’ zei Nash. ‘Mond dicht.’

Jameson negeerde hem. ‘Grayson traint voor de Onuitstaanbare Spelen en we denken dat hij echt heel ver kan komen als hij nog net iets beter zijn best doet om zich te gedragen als een bekrompen…’

Zaklantaarn, dacht ik, mijn innerlijke Max aansprekend.

‘Klaar nu,’ gromde Nash.

‘Wat heb ik gemist?’ Xander sprong de bibliotheek in. Hij droeg een uniform van een privéschool, inclusief een jasje dat hij in een soepele beweging van zijn schouders liet glijden.

‘Niets,’ zei Grayson tegen hem. ‘En mejuffrouw Grambs ging net weg.’ Zijn ogen schoten naar mij. ‘Je kunt vast niet wachten om je spullen uit te pakken.’

Ondanks het feit dat ík nu de miljardair was, deelde híj nog steeds de bevelen uit.

‘Wacht even.’ Xander fronste en nam de staat van de ruimte in zich op. ‘Waren jullie zonder mij aan het vechten?’ Ik zag nog steeds niets wat wees op een gevecht of vernieling, maar Xander had duidelijk iets opgemerkt wat mij ontging. ‘Dat is mijn beloning voor het feit dat ik als enige braaf naar school ben geweest.’

Bij het woord ‘school’ schoten de ogen van Nash van Xander naar Jameson. ‘Geen uniform,’ merkte hij op. ‘Ben je aan het spijbelen, Jamie? Dan krijg je twee klappen.’

Zodra Xander dit hoorde grijnsde hij, sprong op zijn voorvoeten en haalde zonder waarschuwing uit naar Nash, waardoor ze samen op de vloer belandden. Gewoon een spontaan, vriendschappelijk worstelpartijtje tussen twee broers.

‘Ha, ik heb je!’ verkondigde Xander triomfantelijk.

Nash haakte zijn enkel om Xanders been, wipte hem op zijn rug en drukte hem tegen de grond. ‘Vandaag niet, broertje.’ Nash grijnsde en schonk zijn andere broers een veel duisterdere blik. ‘Vandaag niet.’

Zij – zij vieren – waren een eenheid. Ze waren Hawthornes. Ik niet. Dat besef drong nu fysiek tot me door. Hun verbond was voor buitenstaanders volkomen ontoegankelijk.

‘Ik moet gaan,’ zei ik. Ik hoorde hier niet en als ik zou blijven, zou ik alleen maar naar ze staren.

‘Je had hier überhaupt niet moeten komen,’ antwoordde Grayson kortaf.

‘Kop dicht, Gray,’ zei Nash. ‘Gebeurd is gebeurd, en je weet net zo goed als ik dat een beslissing van onze opa niet terug te draaien valt.’ Nash wendde zijn hoofd naar Jameson. ‘En wat jou betreft: die zelfdestructieve neigingen van je zijn minder schattig dan je denkt.’

‘Avery heeft het sleutelraadsel opgelost,’ zei Jameson op nonchalante toon. ‘Sneller dan wij allemaal.’

Voor het eerst sinds ik in de ruimte was, waren de broers voor langere tijd stil. Ik vroeg me af wat er aan de hand was. Het moment voelde gespannen, elektrisch geladen, op het randje van ondraaglijk, en toen…

‘Je hebt haar de sleutels gegeven?’ Grayson verbrak de stilte.

De sleutelbos in mijn hand voelde opeens heel zwaar. Jameson had me deze sleutels niet mogen geven.

‘We waren wettelijk verplicht om haar…’

‘Eén sleutel te geven.’ Grayson onderbrak Jameson, sloeg het boek dat hij vasthad met een klap dicht en liep langzaam op hem af. ‘We waren wettelijk verplicht haar één sleutel te geven, Jameson, niet dé sleutels.’

Ik was ervan uitgegaan dat die sleutels een geintje waren geweest. In het beste geval een test. Maar gezien de manier waarop ze erover praatten, leek het eerder een traditie. Een uitnodiging.

Een overgangsrite.

‘Ik was benieuwd hoe ze het zou doen.’ Jameson trok een wenkbrauw op. ‘Wil je weten wat haar tijd was?’

‘Nee,’ bulderde Nash. Ik wist niet of dat een antwoord was op Jamesons vraag of een bevel aan Grayson om zijn broer met rust te laten.

‘Mag ik nu opstaan?’ vroeg Xander, die nog steeds door Nash tegen de grond werd gedrukt en in een beter humeur leek te zijn dan de andere drie bij elkaar.

‘Nope,’ antwoordde Nash.

‘Ik zei toch dat ze bijzonder was,’ mompelde Jameson terwijl Grayson nog altijd dreigend op hem af liep.

‘En ik zei dat je bij haar uit de buurt moest blijven.’ Grayson bleef net buiten Jamesons bereik staan.

‘Ah, jullie praten weer!’ zei Xander vrolijk. ‘Uitstekend.’

Helemaal niet uitstekend, dacht ik. Ik kreeg mijn ogen niet losgewrikt van de storm die een paar meter bij me vandaan elk moment kon losbarsten. Jameson was langer, maar Grayson had bredere schouders. De zelfvoldane glimlach van de eerste was even onwrikbaar als de stalen gezichtsuitdrukking van de tweede.

‘Welkom in Hawthorne House, Geheimzinnig Meisje.’ Jamesons verwelkoming leek eerder bedoeld voor Grayson dan voor mij. Deze ruzie was meer dan een simpel meningsverschil over recente gebeurtenissen.

Dit ging niet alleen over mij.

‘Noem me niet de hele tijd zo.’ Sinds de deur van de bibliotheek was opengezwaaid had ik nauwelijks een woord gezegd, maar ondertussen was ik mijn rol als toeschouwer spuugzat. ‘Ik heet Avery.’

‘Ik wil je ook best Erfgename noemen,’ bood Jameson aan. Hij stapte in een lichtbundel die door een dakraam naar binnen viel. Hij stond nu teen-aan-teen met Grayson. ‘Wat vind jij, Gray? Welke bijnaam vind jij geschikter voor onze huisbaas?’

Huisbaas. Jameson wreef het zijn broer fijntjes in, alsof hij het feit dat hij was onterfd alleen kon verkroppen als de kroonprins ook alles was kwijtgeraakt.

‘Ik probeer je te beschermen,’ zei Grayson langzaam.

‘Volgens mij weten we allebei dat jij altijd alleen jezelf beschermt,’ antwoordde Jameson.

Grayson stond ineens stokstijf stil.

‘Xander.’ Nash ging staan en trok zijn jongste broertje omhoog. ‘Waarom breng jij Avery niet naar haar vleugel?’

Dat was ofwel een poging om te voorkomen dat er een grens zou worden overschreden, ofwel een teken dat dat al was gebeurd.

‘Kom.’ Xander stootte zachtjes met zijn schouder tegen de mijne. ‘Dan stoppen we onderweg om koekjes te eten.’

Als zijn opmerking was bedoeld om de spanning in de ruimte te verdrijven was zijn poging mislukt, maar het leidde Graysons aandacht wel af van Jameson – in elk geval tijdelijk.

‘Geen koekjes.’ Grayson klonk verstikt, alsof zijn keel de woorden niet wilde loslaten, alsof Jamesons laatste verbale uithaal hem de adem had benomen.

‘Goed dan,’ antwoordde Xander vrolijk. ‘Je bent een keiharde onderhandelaar, Grayson Hawthorne. Geen koekjes.’ Xander gaf me een knipoog. ‘Dan eten we scones.’

17

‘De eerste scone noem ik graag de oefenscone.’ Xander propte een hele scone in zijn mond, gaf er een aan mij, slikte en ging verder met zijn college. ‘Pas bij de derde – nee, de vierde – ontwikkel je enige kennis van het sconeproeven.’

‘Kennis van het sconeproeven,’ herhaalde ik met een uitgestreken gezicht.

‘Je bent sceptisch,’ merkte Xander op. ‘Die karaktertrek zal je in dit huis goed van pas komen, maar als de menselijke ervaring één universele waarheid bevat, is het dat een fijnbesnaard sconeproefinstrument je niet zomaar komt aanwaaien.’

Vanuit mijn ooghoek zag ik een flits van Oren en ik vroeg me af hoe lang hij ons al volgde. ‘Waarom hebben we het over scones?’ vroeg ik Xander. Oren had me ervan verzekerd dat de Hawthorne-broers geen fysieke bedreiging vormden, maar dan nog! Xander zou op zijn minst een poging moeten doen me het leven zuur te maken. ‘Hoor je me niet te haten?’ vroeg ik.

‘Ik haat je ook,’ antwoordde Xander, die vrolijk zijn derde scone verslond. ‘Mogelijk heb je gezien dat ik de bosbessenscones voor mezelf heb gehouden en jou er een met citróén heb gegeven.’ Hij huiverde. ‘Zo diep gaat zowel mijn persoonlijke als mijn principiële minachting voor jou.’

‘Ik meen het.’ Het voelde alsof ik in Wonderland was gevallen – en nog een keer, en nog een keer, in een soort vicieuze cirkel van konijnenhol na konijnenhol.

Valstrik na valstrik, kon ik Jameson horen zeggen. En raadsel na raadsel.

‘Waarom zou ik je haten, Avery?’ vroeg Xander na een tijdje. Zijn toon bevatte emotionele lagen die ik nog niet eerder had gehoord. ‘Jij bent niet degene die ons dit heeft aangedaan.’

Dat was Tobias Hawthorne.

‘Misschien ben je onschuldig.’ Xander haalde zijn schouders op. ‘Of misschien ben je inderdaad het boosaardige genie waar Gray je voor houdt, maar zelfs als je dacht dat je onze grootvader tot dit besluit hebt gemanipuleerd, weet ik zeker dat hij uiteindelijk degene is geweest die jóú heeft gemanipuleerd.’

Ik dacht aan de brief van Tobias Hawthorne die ik had gekregen – drie woorden, zonder enige uitleg.

‘Je grootvader was een wonderbaarlijk man,’ zei ik tegen Xander.

Hij pakte een vierde scone. ‘Dat was hij zeker. Ter nagedachtenis aan hem eet ik deze scone.’ Hij voegde de daad bij het woord. ‘Zal ik je nu je vertrekken laten zien?’

Er moest een addertje onder het gras zitten. Xander Hawthorne moest meer zijn dan hij op het eerste gezicht leek. ‘Als je me de juiste kant op wijst, vind ik die zelf wel,’ antwoordde ik.

‘Eh, nou…’ De jongste Hawthorne-broer trok een gezicht. ‘Mogelijk is Hawthorne House een tikkeltje lastig te navigeren. Zie het als een kruising tussen een doolhof en Waar is Wally?, waarbij Wally in dit geval je vleugel is.’

Ik probeerde die idiote zin om te zetten in gewone mensentaal. ‘Hawthorne House heeft een ongebruikelijke indeling.’

Xander liet een vijfde en laatste scone in zijn mond verdwijnen. ‘Heeft iemand je wel eens verteld dat je een woordkunstenaar bent?’

‘Hawthorne House is de grootste particuliere woning in de staat Texas.’ Xander leidde me een trap op. ‘Ik kan je een aantal vierkante meters geven, maar dat zou niet meer dan een schatting zijn. Wat Hawthorne House werkelijk onderscheidt van andere obsceen grote, kasteelachtige bouwwerken, is zijn aard, niet zijn grootte. Mijn grootvader liet elk jaar minstens één extra kamer of vleugel aan het huis bouwen. Zie het als een liefdesbaby van een tekening van M.C. Escher met de meest briljante ontwerpen van Leonardo Da Vinci…’

‘Stop,’ beval ik. ‘Nieuwe regel: vanaf nu is het verboden om over dit huis of zijn bewoners – inclusief jezelf – te praten als liefdesbaby.’

Met een dramatisch gebaar bracht Xander een hand naar zijn borst. ‘Au.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Mijn huis, mijn regels.’

Hij keek me met open mond aan. Ik kon zelf ook niet geloven wat ik net had gezegd, maar vreemd genoeg gaf Xander Hawthorne me het gevoel dat ik me niet hoefde te verontschuldigen voor mijn bestaan.

‘Te snel?’ vroeg ik.

‘Ik ben een Hawthorne.’ Xander schonk me zijn gewichtigste blik. ‘Je kunt me nooit te snel de grond in praten.’ Hij hervatte zijn rol als gids. ‘Goed, zoals ik al zei is de oostvleugel op de eerste verdieping eigenlijk de noordoostvleugel. Als je verdwaalt, ga dan gewoon op zoek naar mijn opa.’ Xander knikte naar een portret aan de muur. ‘De laatste paar maanden was dit zijn vleugel.’

Ik had op internet al genoeg foto’s van Tobias Hawthorne gezien, maar toen ik naar het portret keek, kon ik niet meer wegkijken. De man had zilvergrijs haar en zijn gezicht was verweerder dan ik dacht. Zijn ogen waren vrijwel identiek aan die van Grayson en hij had dezelfde bouw als Jameson en dezelfde kin als Nash. Als ik Xander niet had zien bewegen was de overeenkomst tussen hem en zijn opa me misschien niet opgevallen, maar hun gelijkenis zat hem in de manier waarop Tobias Hawthornes gelaatstrekken samenkwamen – niet in zijn ogen, neus of mond, maar in iets aan de vorm ertussen.

‘Ik heb hem nooit ontmoet.’ Ik scheurde mijn blik los van het portret en keek Xander aan. ‘Dat zou ik me wel hebben herinnerd.’

‘Weet je het zeker?’ vroeg Xander.

Ik keek weer naar het portret. Had ik de miljardair echt nooit ontmoet? Hadden onze paden elkaar nooit gekruist, al was het maar kort? Mijn gedachten waren leeg, op een zin na, die maar door mijn hoofd bleef galmen. Het spijt me.

18

Xander liet me alleen zodat ik mijn vleugel kon verkennen.

Mijn vleugel. Zelfs onuitgesproken voelden die woorden idioot. In mijn landhuis. Achter de eerste vier deuren zat een suite die zo groot was dat het kingsize bed dat er stond een poppenbedje leek. De kasten waren zo enorm dat je ze prima als slaapkamer zou kunnen gebruiken. En de badkamers! Douches met ingebouwde zitjes en minimaal drie douchekoppen. Gigantische badkuipen met bedieningspanelen. In elke spiegel zat een televisie.

Verbijsterd liep ik naar de vijfde en laatste deur in mijn gang. Zodra ik die opende zag ik direct dat dit geen slaapkamer was. Een kantoor. Met enorme leren stoelen – zes – die in een u-vorm stonden en uitkeken op een balkon. Aan de muren hingen glazen vitrineplanken. Netjes verdeeld over die planken lagen voorwerpen die eruitzagen alsof ze thuishoorden in een museum: geodes, antieke wapens, beeldjes van onyx en steen. Tegenover het balkon, helemaal achter in de ruimte, stond een bureau. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat er een bronzen kompas in het blad verzonken lag. Ik liet mijn vingers over het kompas glijden. Het kompas draaide – naar het noordwesten – en er sprong een vak in het bureau open.

In deze vleugel heeft Tobias Hawthorne zijn laatste paar maanden doorgebracht, dacht ik. Opeens wilde ik niet alleen weten wat er in het geopende vak lag, maar wilde ik alle lades van Tobias Hawthornes bureau doorspitten. Er moest hier iets te vinden zijn wat me inzicht in zijn gedachten kon geven en me kon vertellen waarom ik hier was, waarom hij zijn familie voor mij aan de kant had geschoven. Had ik iets gedaan om indruk op hem te maken? Had hij iets in mij gezien?

Of in mijn moeder?

Ik onderwierp het opengesprongen vak aan nader onderzoek. Aan de binnenkant zaten diepe groeven die samen de letter T vormden. Ik liet mijn vingers over de groeven glijden. Er gebeurde niets. Ik probeerde de andere lades. Dicht.

Op de planken achter het bureau stonden allerlei plaquettes en trofeeën. Ik liep ernaartoe. Op de eerste plaquette zat een gouden bordje waar ‘Verenigde Staten van Amerika’ op stond, met daaronder een officieel stempel. Pas nadat ik een deel van de kleine lettertjes had gelezen begreep ik dat het een octrooi was – en dat het niet was toegekend aan Tobias Hawthorne.

Dit octrooi was eigendom van Xander.

Op de planken stonden nog minstens zes andere octrooien, meerdere wereldrecords en trofeeën in elk denkbare vorm. Een bronzen stierenrijder. Een surfplank. Een zwaard. Er lagen medailles. Een aantal zwarte banden. Kampioensbekers – sommige van nationale competities – voor alles van motorcross tot zwemmen tot flipperen. Er waren vier ingelijste stripboeken – over superhelden die ik herkende, het soort waarover ze films maakten – die waren geschreven door de vier Hawthorne-kleinzoons. Op de rug van een luxe fotoboek stond Graysons naam.

Dit was meer dan een expositie. Dit was bijna een soort altaar; Tobias Hawthornes ode aan zijn vier bijzondere kleinzoons. En het was volstrekt onlogisch. Het was onlogisch dat vier mensen – waarvan drie tieners – zoveel hadden bereikt en het was al helemaal onlogisch dat de man die dit alles tentoonstelde in zijn kantoor had besloten dat geen van hen zijn fortuin verdiende.

Zelfs als je dacht dat je onze grootvader tot dit besluit hebt gemanipuleerd, kon ik Xander horen zeggen, weet ik zeker dat hij uiteindelijk degene is geweest die jóú heeft gemanipuleerd.

‘Avery?’

Bij het horen van mijn naam zette ik een stap achteruit. Snel sloot ik het vak in het bureau dat ik had laten openspringen.

‘Hier,’ riep ik terug.

Libby verscheen in de deuropening. ‘Dit is onwerkelijk,’ zei ze. ‘Dit hele huis is onwerkelijk.’

‘Dat is ook een manier om het te omschrijven.’ Ik probeerde me te concentreren op het wonderlijke Hawthorne House in plaats van het blauwe oog van mijn zus, maar dat lukte niet. De bloeduitstorting zag er zo mogelijk nog erger uit dan eerst.

Libby sloeg haar armen om mijn middel. ‘Ik ben oké,’ zei ze toen ze merkte dat ik haar aanstaarde. ‘Het is minder pijnlijk dan het lijkt.’

‘Zeg alsjeblieft dat je klaar met hem bent.’ De woorden waren mijn mond al uit voordat ik ze kon tegenhouden. Op dit moment had Libby iemand nodig die haar steunde, niet iemand die haar veroordeelde. Maar onwillekeurig bedacht ik dat het al wel vaker uit was geweest met Drake.

‘Ik ben hier, toch?’ antwoordde Libby. ‘Ik heb voor jou gekozen.’

Ik wilde dat ze voor zichzélf zou kiezen, en dat zei ik ook. Libby liet haar haar voor haar gezicht vallen en draaide naar het balkon. Pas na een hele minuut zei ze weer iets.

‘Vroeger sloeg mijn moeder me wel eens. Alleen als ze supergestrest was. Ze was een alleenstaande moeder en haar leven was zwaar. Dus ik snapte het wel. Ik probeerde alles zo makkelijk mogelijk voor haar te maken.’

Ik stelde me voor hoe Libby als kind werd geslagen en het vervolgens goed probeerde te maken met degene die haar pijn had gedaan. ‘Libby…’

‘Drake hield van me, Avery. Dat weet ik zeker, en ik heb echt mijn stinkende best gedaan om hem te begrijpen…’ Ze klemde haar armen steviger om zichzelf heen. Haar zwarte nagels zagen er versgelakt, perfect uit. ‘Maar je had gelijk.’

Mijn hart brak een beetje. ‘Ik wilde geen gelijk hebben.’

Na een paar seconden liep Libby naar het balkon en deed de deur open. Ik volgde haar en samen stapten we de donkere nacht in. Onder ons bevond zich een zwembad. Het water werd vast verwarmd, want er trok iemand baantjes.

Grayson. Mijn lichaam herkende hem eerder dan mijn hersenen. Zijn armen sneden met een gruwelijk efficiënte vlinderslag door het water. En zijn rugspieren…

‘Ik moet je iets vertellen,’ zei Libby naast me.

Dankzij haar opmerking wist ik mijn blik los te scheuren van het zwembad – en de zwemmer. ‘Over Drake?’ vroeg ik.

‘Nee. Ik heb iets opgevangen.’ Libby slikte. ‘Toen Oren me voorstelde aan mijn beveiliging, hoorde ik Zara’s echtgenoot praten. Ze laten een DNA-test uitvoeren. Om te onderzoeken of je familie bent.’

Ik had geen idee hoe Zara en haar echtgenoot mijn DNA hadden weten te bemachtigen, maar eigenlijk verbaasde het me niets. Ook ik had bedacht wat de simpelste verklaring voor het opnemen van een volslagen vreemde in een testament was: namelijk dat die vreemde helemaal geen vreemde was. De simpelste verklaring was dat ik een Hawthorne was.

Ik mocht helemaal niet naar Grayson kijken.

‘Als Tobias Hawthorne je vader is,’ wist Libby uit te brengen, ‘dan is onze vader – mijn vader – dat niet. En als we niet dezelfde vader hebben en we elkaar vroeger nauwelijks zagen…’

‘Waag het niet te zeggen dat we geen zussen zijn,’ zei ik.

‘Wil je dan nog wel dat ik blijf?’ vroeg Libby. Ze wreef over haar choker. ‘Als we geen…’

‘Ja,’ beloofde ik haar. ‘Wat er ook gebeurt.’

19

Die avond nam ik de langste douche van mijn leven. Het water bleef eindeloos warm. De glazen deuren hielden alle stoom gevangen in de douche. Het was alsof ik een privésauna had. Nadat ik me met dikke, veel te grote handdoeken had afgedroogd trok ik mijn haveloze pyjama aan en plofte neer op wat volgens mij lakens van Egyptisch katoen waren.

Ik weet niet hoe lang ik al zo op bed lag toen ik de stem hoorde. ‘Trek aan de kandelaar.’

In een tel stond ik met mijn rug naar de muur naast mijn bed. Instinctief greep ik de sleutels die ik op het nachtkastje had laten liggen, zodat ik me zou kunnen verdedigen als dat nodig was. Mijn ogen zochten de kamer af naar de persoon die had gesproken, maar er was niemand te zien.

‘Trek aan de kandelaar op de open haard, Erfgename. Of heb je liever dat ik hier nooit meer wegkom?’

Mijn vecht-of-vluchtreactie maakte plaats voor irritatie. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en keek naar de stenen open haard achter in mijn kamer. Op de schoorsteenmantel stond inderdaad een kandelaar.

‘Volgens mij valt dit onder stalken,’ zei ik tegen de open haard – of beter gezegd, tegen de jongen aan de andere kant. Toch móést ik aan de kandelaar trekken. Wie zou zoiets kunnen weerstaan? Ik pakte de voet van de kandelaar beet. Toen het ding niet meegaf, kwam er van achter de open haard een nieuwe suggestie.

‘Niet recht naar voren trekken, maar schuin naar beneden.’

Ik deed wat me werd opgedragen. De kandelaar draaide, er klonk een klik en de achterwand van de open haard kwam een paar centimeter omhoog. Niet veel later verschenen er vingertoppen in de kier en zag ik de achterkant van de open haard omhooggaan en achter de schoorsteenmantel verdwijnen. Achter de open haard bevond zich nu een opening. Jameson Hawthorne stapte de kamer in. Hij rechtte zijn rug en zette de kandelaar weer omhoog, waardoor de ingang die hij net had gebruikt langzaam weer sloot.

‘Geheime doorgang,’ legde hij ongevraagd uit. ‘Daar wemelt het van in dit huis.’

‘Moet dat me geruststellen?’ vroeg ik. ‘Of eerder bang maken?’

‘Zeg jij het maar, Geheimzinnig Meisje. Ben je gerustgesteld of bang?’ Hij gaf me even tijd om na te denken. ‘Of intrigeert het je misschien?’

Bij onze eerste ontmoeting was Jameson Hawthorne dronken geweest. Dit keer rook hij niet naar alcohol, maar ik vroeg me af hoeveel hij had geslapen sinds het testament was voorgelezen. Zijn haar zat keurig, maar zijn glimmende groene ogen stonden enigszins verwilderd.

‘Je stelt geen vragen over de sleutels.’ Jameson schonk me een scheef glimlachje. ‘Ik had verwacht dat je daarnaar zou vragen.’

Ik hield de bos in de lucht. ‘Dit is jouw werk.’

Dat was geen vraag, en zo beantwoordde hij hem ook niet. ‘Het is een soort familietraditie.’

‘Ik ben geen familie.’

Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Niet?’

Ik dacht aan Tobias Hawthorne en de DNA-test die Zara’s echtgenoot liet uitvoeren. ‘Geen idee.’

‘Het zou jammer zijn als we familie van elkaar waren,’ verklaarde Jameson. Hij schonk me opnieuw een traag, plagerig glimlachje. ‘Toch?’

Wat was dat toch met mij en de gebroeders Hawthorne? Houd op met nadenken over zijn glimlach. Houd op met naar zijn lippen kijken. Houd op met… alles.

‘Volgens mij heb jij al meer familie dan je aankunt.’ Ik sloeg mijn armen over elkaar. ‘En volgens mij ben je lang niet zo gehaaid als je denkt. Je wilt iets van me.’

Ik was mijn hele leven al goed in rekenen. Was mijn hele leven al een logisch denker. Er was een reden dat hij hier met me stond te flirten.

‘Iederéén zal binnenkort iets van je willen, Erfgename.’ Jameson glimlachte. ‘De vraag is: hoeveel van ons willen iets wat je bereid bent te geven?’

Alleen al door de klank van zijn stem, de manier waarop hij dingen verwoordde, kreeg ik de neiging toe te geven. Dit was belachelijk.

‘Ik wil niet dat je me Erfgename noemt,’ vuurde ik terug. ‘En als je me een of ander raadsel geeft in plaats van een antwoord, bel ik de beveiliging.’

‘Dat is nou juist het probleem, Geheimzinnig Meisje. Volgens mij geef ik je helemaal geen raadsel. Volgens mij hoeft dat helemaal niet. Jíj bent hier het raadsel, de puzzel, het spel – het laatste spel dat mijn grootvader heeft verzonnen.’

Hij keek me nu zo indringend aan dat ik niet weg durfde te kijken.

‘Waarom denk je dat dit huis zo veel geheime doorgangen heeft? Waarom er zo veel sleutels zijn die in geen enkel slot passen? Elk bureau dat mijn grootvader ooit heeft gekocht heeft een geheim vak. In het theater staat een orgel met een geheime lade die openspringt als je een bepaald akkoord aanslaat. Vanaf mijn kleutertijd tot de nacht dat mijn grootvader overleed gaf hij mij en mijn broers elke zaterdagochtend een raadsel, een onmogelijke uitdaging – iets wat we moesten oplossen. En toen ging hij dood. En toen…’ Jameson zette een stap naar me toe. ‘Toen kwam jij.’

Ik.

‘Volgens Grayson ben je een of andere briljante manipulator. Mijn tante is ervan overtuigd dat er Hawthorne-bloed door je aderen stroomt. Maar ik denk dat je mijn opa’s laatste raadsel bent – een laatste puzzel om op te lossen.’ Hij zette opnieuw een stap naar voren, waardoor we opeens heel dicht bij elkaar stonden. ‘Hij heeft je met een reden uitgekozen, Avery. Je bent bijzonder en ik denk dat hij wilde dat wij – dat ik – zou ontdekken waarom.’

‘Ik ben geen puzzel.’ Ik voelde mijn hart in mijn hals bonzen. Jameson was nu zo dichtbij dat hij mijn halsslagader kon zien kloppen.

‘Natuurlijk wel,’ antwoordde Jameson. ‘Ieder van ons is een puzzel. Ga me nou niet vertellen dat je ons nog niet hebt geprobeerd te ontcijferen. Grayson. Mij. Misschien zelfs Xander.’

‘Zie je dit echt als één groot spel?’ Ik stak mijn hand omhoog om hem tot stoppen te dwingen. Met een laatste stap drukte hij zijn borstkas tegen mijn handpalm.

‘Het hele leven is een spel, Avery Grambs. En het enige wat we zelf mogen beslissen is of we willen spelen om te winnen.’ Hij hief een hand om mijn haar uit mijn gezicht te strijken, maar ik deinsde achteruit.

‘Ga weg,’ zei ik zachtjes. ‘En neem de gewone deur.’ Ik was nog nooit zo teder door iemand aangeraakt.

‘Je bent boos,’ zei Jameson.

‘Zoals ik al zei: als je iets van me wilt, vraag het me dan. Doe niet alsof ik bijzonder ben. Blijf van mijn gezicht af.’

‘Maar je bent bijzonder.’ Jameson raakte me niet aan, maar zijn blik bleef intens. ‘En wat ik wíl, is ontdekken waarom. Waarom jij, Avery?’ Hij zette een stap achteruit om me wat ruimte te geven. ‘En ga nou niet zeggen dat jij dat niet wilt weten.’

Natuurlijk wilde ik dat weten.

‘Ik laat deze hier achter.’ Jameson hield een envelop omhoog en legde hem voorzichtig op de schoorsteenmantel. ‘Lees dit en vertel me dan nog maar eens dat dit geen spel is dat moet worden gewonnen. Vertel me dan dat dit geen raadsel is.’ Jameson pakte de kandelaar vast en toen de doorgang achter de open haard opnieuw verscheen, haalde hij nog een keer doelgericht uit. ‘Hij heeft jou het geld nagelaten, Avery. Het enige wat hij ons heeft nagelaten ben jíj.’

20

Toen Jameson in het duister was verdwenen en de geheime deur achter de open haard weer dichtzat stond ik er lange tijd naar te staren. Was dit de enige geheime deur naar mijn kamer? Hoe kon ik in een huis als dit ooit zeker weten dat ik alleen was?

Uiteindelijk pakte ik de envelop die Jameson had achtergelaten van de schoorsteenmantel, ook al verzette alles in mij zich tegen wat hij had gezegd. Ik was geen puzzel. Ik was een gewoon meisje.

Toen ik de envelop omdraaide zag ik Jamesons naam op de voorkant staan. Opeens besefte ik dat dit zijn brief was. De brief die hij tijdens de voorlezing van het testament kreeg. Ik had nog steeds geen idee wat mijn eigen brief te betekenen had of waarvoor Tobias Hawthorne zich verontschuldigde. Misschien zou Jamesons brief meer duidelijkheid geven.

Ik maakte de envelop open en las de brief. Het bericht was langer dan het mijne – en nog onlogischer.

Jameson,

Voor geld kun je de duivel doen dansen, maar onbekend maakt onbemind – toch? Macht maakt corrupt. Absolute macht maakt absoluut corrupt. Het is niet alles goud wat er blinkt. Niets is zeker, behalve dood en belastingen. Mijn lot ligt in Gods handen.

Hoe je ook te boek staat, veroordeel niet.

–Tobias Tattersall Hawthorne.

De volgende ochtend kende ik Jamesons brief uit mijn hoofd. Het bericht leek te zijn geschreven door iemand die al dagenlang niet had geslapen, een maniak die het ene na het andere cliché opratelde. Maar hoe langer de woorden ergens achter in mijn gedachten lagen te sudderen, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat Jameson wel eens gelijk kon hebben.

De brieven zijn geschreven met een reden. Die van Jameson. Die van mij. Ze bevatten een antwoord – of in elk geval minstens een hint.

Ik rolde mijn enorme bed uit, haalde mijn telefoons – meervoud – van de oplader en ontdekte dat mijn oude telefoon was uitgevallen. Uiteindelijk wist ik hem dankzij een paar keer stevig drukken op de aanknop en wat geluk weer aan de praat te krijgen. Ik wist niet hoe ik de afgelopen vierentwintig uur aan Max zou moeten uitleggen, maar ik moest met iemand praten.

Ik had een realitycheck nodig.

Wat ik kreeg, waren meer dan honderd gemiste oproepen en berichtjes. Opeens begreep ik waarom Alisa me een nieuwe telefoon had gegeven. Ik had berichtjes van mensen die ik al jaren niet had gesproken. Allerlei mensen die me al hun hele leven negeerden vroegen opeens om mijn aandacht. Collega’s. Klasgenoten. Zelfs leraren. Van de helft had ik geen idee hoe ze aan mijn nummer kwamen. Toen ik online ging op mijn nieuwe telefoon ontdekte ik dat mijn e-mail en socialmedia-accounts er nog erger aan toe waren.

Ik had dúízenden berichten – voornamelijk van vreemden. Sommige mensen zullen je zien als een soort Assepoester. Anderen eerder als Marie Antoinette. Mijn maag kneep samen. Ik legde de telefoons neer, sloeg mijn hand voor mijn mond en stond op. Dit had ik moeten zien aankomen. Hier had ik niet van moeten schrikken. Maar ik was er niet klaar voor.

Hoe kon iemand hier ooit klaar voor zijn?

‘Avery?’ Ik werd geroepen – door een vrouw, maar niet door Libby.

‘Alisa?’ vroeg ik voor de zekerheid voordat ik mijn slaapkamerdeur opende.

‘Je hebt het ontbijt gemist,’ werd er geantwoord. Kortaf, zakelijk – dit moest Alisa zijn.

Ik deed de deur open.

‘Mevrouw Laughlin wist niet wat je lekker vond, dus ze heeft van alles een beetje gemaakt,’ zei Alisa. Een vrouw die ik niet herkende – ik schatte haar ergens in de twintig – volgde haar met een dienblad de kamer in. Ze zette het dienblad op mijn nachtkastje, keek me even met samengeknepen ogen aan en vertrok weer zonder iets te zeggen.

‘Ik dacht dat het personeel op oproepbasis werkte,’ zei ik zodra de deur dicht was en ik me naar Alisa draaide.

Alisa slaakte een diepe zucht. ‘Het personeel,’ antwoordde ze, ‘is extreem trouw aan de familie en maakt zich momenteel grote zorgen.’ Alisa knikte naar de deur. ‘Dat was een van de nieuwste aanwinsten. Zij hoort bij Nash.’

Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. ‘“Zij hoort bij Nash?” Hoe bedoel je?’

Alisa had zichzelf volledig onder controle. ‘Nash is een soort nomade. Hij neemt de benen. Zwerft rond. Vindt een sjofele kroeg om een tijdje als barman te werken, maar komt altijd weer terug, als een mot die wordt aangetrokken door het licht – meestal met een of twee hopeloze gevallen op sleeptouw. Zoals je je vast wel kunt voorstellen, is er in en om Hawthorne House genoeg te doen en meneer Hawthorne had de gewoonte Nash’ verloren zielen een baan te geven.’

‘En het meisje dat hier net was?’ vroeg ik.

‘Zij werkt hier nu ongeveer een jaar.’ Alisa’s toon verraadde niets. ‘Ze zou haar leven voor Nash geven. Net als de meeste anderen.’

‘Hebben zij en Nash…’ Ik wist niet precies hoe ik dit moest formuleren. ‘… iets met elkaar?’

‘Nee!’ antwoordde Alisa vinnig. Ze haalde een keer diep adem en ging verder. ‘Nash zou nooit iets beginnen met iemand over wie hij ook maar enige macht heeft. Hij heeft zo zijn gebreken – een messiascomplex, bijvoorbeeld – maar dat zou hij nooit doen.’

Ik kon het onderwerp dat als een donderwolk boven ons hoofd hing niet langer negeren, dus ik sneed het aan. ‘Hij is je ex.’

Alisa’s kin ging omhoog. ‘We zijn een tijdje verloofd geweest,’ gaf ze toe. ‘We waren jong. We hadden problemen. Maar ik kan je verzekeren dat ik je zonder enige belangenverstrengeling kan vertegenwoordigen.’

Verlóófd? Ik wist maar net te voorkomen dat mijn mond openviel. Mijn advocaat was ooit van plan geweest met een Hawthorne te trouwen, maar had dat niet het vermelden waard gevonden?

‘Als je wilt kan ik iemand anders van het kantoor vragen je contactpersoon te worden,’ zei Alisa stijfjes.

Ik dwong mijn blik bij Alisa vandaan en probeerde deze situatie te verwerken. Alisa was tot nu toe volkomen professioneel geweest en leek angstaanjagend goed in haar werk te zijn. En gezien die afgebroken verloving had ze alle reden níét trouw te zijn aan de Hawthornes.

‘Nee,’ zei ik. ‘Dat is niet nodig.’

Mijn antwoord was goed voor een glimlachje. ‘Ik ben zo vrij geweest je in te schrijven op Heights Country Day.’ Alisa ging genadeloos efficiënt verder met het volgende punt op haar to-dolijst. ‘Dat is de middelbare school waar Xander en Jameson ook op zitten. En waar Grayson vorig jaar zijn diploma heeft gehaald. Ik hoopte je er te hebben ingeschreven en je op zijn minst enigszins je draai te laten vinden voordat het nieuws van je erfenis zou uitlekken, maar we moeten het doen met de kaarten die ons gegeven zijn.’ Ze keek me even aan. ‘Je bent de erfgename van het Hawthorne-fortuin, maar geen Hawthorne. Dat gaat de aandacht trekken, zelfs op een school als Country Day, waar je beslist niet de enige uit een vermogende familie bent.’

Vermogende, dacht ik. Hoeveel manieren hadden rijke mensen om het woord ‘rijk’ te vermijden?

‘Ik denk dat ik een stel privéschoolkinderen wel aan kan,’ zei ik, al was ik daar niet helemaal van overtuigd. Helemaal niet van overtuigd, eigenlijk.

Alisa zag mijn telefoons liggen. Ze knielde en griste mijn oude toestel van de grond. ‘Deze gooi ik wel voor je weg.’

Ze hoefde niet naar het scherm te kijken om te weten wat er was gebeurd. Wat er nog steeds gebeurde, te oordelen naar het onophoudelijke, zachte gezoem dat de telefoon voortbracht.

‘Wacht even,’ zei ik. Ik pakte de telefoon, negeerde de berichtjes en zocht Max’ nummer op. Ik zette het nummer in mijn nieuwe telefoon.

‘Ik raad je aan goed op te letten wie je je nieuwe nummer geeft,’ zei Alisa. ‘Dit gaat nog wel een tijdje duren.’

‘Dit,’ herhaalde ik. De media-aandacht. De berichtjes van vreemden. De mensen die nooit naar me hadden omgekeken maar opeens hadden besloten dat we beste vrienden waren.

‘De leerlingen op Country Day zullen iets discreter zijn, maar wees voorbereid,’ zei Alisa. ‘Hoe afschuwelijk het ook klinkt, geld is macht en macht werkt als een magneet. Je bent de afgelopen twee dagen een ander meisje geworden.’

Ik wilde protesteren, maar in plaats daarvan dacht ik terug aan de brief die Jameson van Tobias Hawthorne had gekregen en hoorde ik de woorden door mijn hoofd galmen. Macht maakt corrupt. Absolute macht maakt absoluut corrupt.

21

‘Je hebt mijn brief gelezen.’ Jameson Hawthorne ging naast me op de achterbank van de SUV zitten. Oren had net alle manieren waarop de auto was beveiligd voor me opgesomd. De wagen had zwaar getinte ramen van kogelwerend glas en Tobias Hawthorne had meerdere identieke SUV’s voor het geval de situatie een afleidingsmanoeuvre vereiste.

Blijkbaar was mijn vertrek naar Heights Country Day geen dergelijke situatie.

‘Wil Xander ook meerijden?’ vroeg Oren vanaf de bestuurdersstoel. Hij ving Jamesons blik in de achteruitkijkspiegel.

‘Xan gaat op vrijdag altijd vroeg naar school,’ antwoordde Jameson. ‘Buitenschoolse activiteiten.’

In de spiegel gleed Orens blik naar mij. ‘Vind je het een probleem om gezelschap te hebben?’

Vond ik het een probleem om ongeveer boven op Jameson Hawthorne te zitten, die gisteravond vanuit een open haard mijn slaapkamer in was gestapt? En mijn gezicht had aangeraakt…

‘Nee, hoor,’ zei ik tegen Oren terwijl ik de herinnering wegdrukte.

Oren draaide de sleutel om en wierp een blik over zijn schouder. ‘Ik moet háár veilig afleveren,’ zei hij tegen Jameson. ‘In het geval van een ongeluk…’

‘Red je haar eerst,’ maakte Jameson Orens zin af. Hij legde een voet op de middenconsole en leunde tegen de deur. ‘Mijn grootvader zei altijd dat de mannelijke Hawthornes negen levens hebben. Ik kan er nooit meer dan vijf kwijt zijn.’

Oren draaide weer naar voren, zette de auto in z’n vooruit en vertrok. Toen we de poort door reden, hoorde ik ondanks de kogelwerende ramen een gedempt gebrul. Paparazzi. De vorige keer had er minstens tien man gestaan. Nu stonden er dubbel zoveel; misschien zelfs wel meer.

Daar dacht ik niet te lang over na. Ik keek van de verslaggevers naar Jameson. ‘Hier.’ Ik haalde mijn brief uit mijn tas en gaf hem aan hem.

‘Ik heb je de mijne laten zien,’ zei Jameson zo schunnig als hij maar kon. ‘Dus nu wil ik de jouwe zien.’

‘Hou je mond en lees de brief.’

Dat deed hij. ‘Is dit alles?’ vroeg hij toen hij klaar was.

Ik knikte.

‘Enig idee waarom hij zijn excuses aanbiedt?’ vroeg Jameson. ‘Zijn er in je verleden weleens grote, anonieme fouten gemaakt?’

‘Eén keer maar.’ Ik slikte en verbrak ons oogcontact. ‘Maar tenzij je denkt dat je grootvader verantwoordelijk was voor de extreem zeldzame bloedgroep van mijn moeder en ervoor heeft gezorgd dat ze veel te laag op de wachtlijst voor een transplantatie werd geplaatst, zit dat waarschijnlijk wel goed.’

Ik had sarcastisch willen klinken, niet gewond.

‘Op jouw brief komen we later nog wel terug. Laten we ons eerst op de mijne richten.’ Jameson was zo beleefd de emotie in mijn stem te negeren. ‘Vertel eens, Geheimzinnig Meisje, hoe interpreteerde jij mijn brief?’

Ik kreeg het gevoel dat dit opnieuw een test was. Een kans om te laten zien wat ik waard was. Die uitdaging neem ik maar al te graag aan.

‘Je brief bestaat volledig uit uitdrukkingen,’ zei ik, beginnend met het meest voor de hand liggende aspect. ‘“Het is niet alles goud wat er blinkt. Absolute macht maakt absoluut corrupt.” Hij zegt dat geld en macht gevaarlijk zijn. En die eerste zin: “Voor geld kun je de duivel doen dansen, maar onbekend maakt onbemind – toch?” Daarvan lijkt de betekenis me duidelijk.’

Geld deed rare dingen met mensen en ik was de onbekende, de onbeminde. Maar als dat waar was, waarom heeft hij mij dan uitgekozen? Als ik een onbekende was, hoe was hij dan bij mij uitgekomen? Had hij een pijltje op een landkaart gegooid? Had hij Max’ zelfverzonnen computeralgoritme gebruikt?

En als ik een onbekende was… wat speet hem dan?

‘Ga door,’ spoorde Jameson me aan.

Ik concentreerde me weer. ‘“Niets is zeker, behalve de dood en belastingen.” Dat klinkt alsof hij wist dat hij zou doodgaan.’

‘We wisten niet eens dat hij ziek was,’ mompelde Jameson. Dat raakte me. Tobias Hawthorne was blijkbaar een kampioen geweest in geheimen bewaren – net als mijn moeder. Ook als hij haar kende, kan ik de onbekende zijn. Ook als zij geen vreemde voor hem was, kan ik een vreemde voor hem zijn.

Ik voelde dat Jameson me aanstaarde en vroeg me af of hij in mijn hoofd kon kijken.

‘“Mijn lot ligt in Gods handen”,’ zei ik, terugkerend naar de inhoud van de brief. Ik was vastbesloten hem van begin tot eind te bespreken. ‘Onder andere omstandigheden hadden we allemaal in elkaars positie kunnen belanden,’ vertaalde ik.

‘De rijkeluiszoon kan een arme sloeber worden.’ Jameson haalde zijn voeten van de middenconsole en draaide zijn hoofd helemaal mijn kant op. Toen zijn groene ogen de mijne vingen, sprong mijn hele lichaam in opperste staat van paraatheid. ‘En een meisje uit de achterbuurt kan…’

Een prinses worden. Een raadsel. Een erfgename. Een spel.

Jameson glimlachte. Als dit inderdaad een test was, leek ik te zijn geslaagd. ‘Op het eerste gezicht lijkt de brief een samenvatting van wat we al weten,’ zei hij. ‘Mijn grootvader is overleden en heeft alles nagelaten aan een onbeminde onbekende, waarmee hij vele mensen opeens van hun fortuin heeft beroofd. Waarom? Omdat macht corrupt maakt. Omdat absolute macht absoluut corrupt maakt.’

Zelfs als ik had gewild had ik mijn blik niet van hem kunnen losscheuren.

‘En hoe zit dat dan met jou, Erfgename?’ ging Jameson verder. ‘Laat jij je door niets of niemand omkopen? Heeft hij al zijn geld daarom aan jou nagelaten?’ De uitdrukking die rond zijn mondhoeken speelde was geen glimlach. Ik wist niet precies wat het dan wel was, maar het had in elk geval een enorme aantrekkingskracht op me. ‘Ik ken mijn grootvader.’ Jameson keek me indringend aan. ‘Hier zit meer achter. Deze woorden hebben een dubbele laag. Dit is een code. Een verborgen boodschap. Iéts.’

Hij stak me mijn brief toe. Ik nam hem aan en sloeg mijn ogen neer. ‘Je grootvader heeft mijn brief ondertekend met zijn initialen.’ Ik schonk hem het laatste dat me was opgevallen. ‘En die van jou met zijn volledige naam.’

‘En wat vinden we daarvan?’ vroeg Jameson nonchalant.

We. Hoe waren een Hawthorne en ik een ‘we’ geworden? Ik had op mijn hoede moeten zijn. Ondanks Orens – en Alisa’s – geruststellingen had ik afstand moeten houden. Maar deze familie had een bepaalde aantrekkingskracht. Deze jongens.

‘We zijn er bijna,’ zei Oren vanaf de bestuurdersstoel. Als hij ons gesprek had gevolgd, liet hij dat niet merken. ‘De school is op de hoogte van de situatie. Toen de jongens zich hier jaren geleden inschreven, heb ik de beveiliging nagetrokken. Er kan je hier niets overkomen, Avery, maar ik wil je vragen onder geen enkele voorwaarde het schoolterrein te verlaten.’ We reden door een bewaakte poort. ‘Ik blijf in de buurt.’

Ik liet de brieven – die van Jameson én die van mij – voor wat ze waren en richtte me op wat me buiten deze auto te wachten stond. Is dit een middelbare school? dacht ik terwijl ik naar buiten keek. Het gebouw had meer weg van een universiteit of een museum, op een foto uit een studiegids waarop alleen maar superknappe, lachende leerlingen stonden. Opeens voelde het alsof het uniform dat me was gegeven niet thuishoorde aan mijn lichaam. Ik was een kind dat een verkleedpartijtje hield, dat deed alsof een pan op haar hoofd een astronaut van haar maakte en ze als ze maar genoeg lippenstift opdeed in een ster zou veranderen.

De rest van de wereld zag me opeens als een beroemdheid. Als een fascinerend figuur en een doelwit. Maar hier? Hoe zou ik voor mensen die zo rijk waren opgegroeid iets anders dan een fraudeur kunnen zijn?

‘Eigenlijk vertrek ik liever niet direct na het puzzelen, Geheimzinnig Meisje…’ Al voordat de SUV stopte, lag Jamesons hand op de portierhendel. ‘Maar als je iets niet kunt gebruiken op je eerste dag op deze school, is het dat je wordt gespot tijdens een onderonsje met mij.’

22

Jameson was in een oogwenk verdwenen. Hij ging op in een zee van bordeauxrode colberts en glanzend haar en liet mij met mijn gordel nog om achter op de achterbank, volkomen verstijfd.

‘Het is gewoon een school,’ zei Oren tegen me. ‘Het zijn gewoon kinderen.’

Rijke kinderen. Kinderen voor wie ‘gewoon’ waarschijnlijk betekende dat je ouders hersenchirurg of een beroemd advocaat waren. Als ze aan de universiteit dachten, dachten ze waarschijnlijk aan Harvard of Yale. En dan had je mij, in een geruite plooirok en een bordeauxrood colbert met een donkerblauw embleem waarop Latijnse woorden stonden die ik niet begreep.

Ik pakte mijn telefoon en stuurde Max een berichtje. Dit is Avery. Nieuw nummer. Bel me.

Ik keek opnieuw naar de bestuurdersstoel en dwong mijn hand naar het portier. Het was niet Orens taak om me te vertroetelen. Het was zijn taak om me te beschermen – en niet tegen de starende blikken die ik verwachtte te krijgen zodra ik deze auto uitstapte.

‘Haal je me hier aan het einde van de dag weer op?’ vroeg ik.

‘Ik zal er zijn.’

Ik bleef nog heel even zitten voor het geval Oren verdere instructies voor me had, maar uiteindelijk opende ik het portier. ‘Bedankt voor het brengen.’

Niemand staarde naar me. Niemand fluisterde. Sterker nog, toen ik naar de dubbele bogen liep die de ingang van het hoofdgebouw vormden, bekroop me het gevoel dat de leerlingen me bewust negeerden. Dat ze bewust niet staarden. Bewust niets zeiden. Ik kreeg slechts om de paar stappen een vluchtige blik toegeworpen. Als ik zelf iemand aankeek, keek diegene weg.

Ik hield mezelf voor dat iedereen gewoon heel hard zijn best deed om te doen alsof mijn komst helemaal niet zo boeiend was, dat ze gewoon discreet waren, maar toch voelde het alsof ik een balzaal binnen was gestapt waar iedereen in een ingewikkelde dans langs me heen walste en wervelde en deed alsof ik er niet was.

Toen ik dichter bij de bogen kwam verzette een meisje met lang zwart haar zich tegen de negeertrend, als een soort volbloed die haar ruiter van zich af wierp. Ze keek me indringend aan en de meiden om haar heen volgden een voor een haar voorbeeld.

Toen ik het groepje voorbijliep zette het zwartharige meisje een stap van de rest vandaan – mijn kant op.

‘Ik ben Thea,’ zei ze glimlachend. ‘Jij moet Avery zijn.’ Haar stem had een volmaakt prettige, bijna zangerige toon, als een sirene die wist dat ze zeelui vrijwel moeiteloos de zee in kon zingen. ‘Kom, dan laat ik je zien waar de administratie is.’

‘De directeur heet dr. McGowan. Ze is gepromoveerd aan Princeton. Ze gaat minstens een halfuur tegen je aan kletsen over “kansen” en “tradities”. Als ze je koffie aanbiedt, zeg dan ja – haar eigen blend is gewoonweg goddelijk.’ Thea leek zich ervan bewust dat we nu beiden openlijk werden aangestaard. En daar leek ze van te genieten. ‘Als dr. Mac je je rooster geeft, let dan goed op of je elke dag tijd hebt om te lunchen. Country Day werkt met een zogenaamd flexrooster, wat betekent dat er zes dagen per week les wordt gegeven, hoewel we er daar maar vijf van naar school hoeven. Per cyclus worden er drie tot vijf lessen gegeven, dus als je niet uitkijkt heb je op dag A en B ook tijdens de lunchpauze les en heb je dag C en F vrijwel niets te doen.’

‘Oké.’ Ondanks het feit dat het me duizelde, wist ik daar een tweede woord aan toe te voegen. ‘Bedankt.’

‘De leerlingen op deze school zijn net elfjes uit de Keltische mythologie,’ zei Thea luchtig. ‘Je kunt ons maar beter niet bedanken, tenzij je ons graag een gunst verschuldigd bent.’

Ik wist niet zo goed wat ik daarop moest antwoorden, dus ik zweeg. Thea leek niet beledigd. Terwijl ze me door een lange gang leidde waarvan de muren vol oude klassenfoto’s hingen vulde ze zelf de stilte op. ‘Maar zo erg zijn we niet. Nou ja, de meesten van ons. Zolang je bij mij in de buurt blijft, red je het wel.’

Dat stak me. ‘Ik red me sowieso wel,’ zei ik.

‘Dat weet ik,’ zei Thea op meelevende toon. Daarmee doelde ze op het geld. Dat moest wel. Toch? Thea’s donkere ogen gleden over de mijne. ‘Het is vast niet makkelijk om met die jongens in dat huis te wonen,’ zei ze. Haar glimlach wist de intense blik waarmee ze mijn reactie peilde niet te maskeren.

‘Het is oké,’ antwoordde ik.

‘Ach, lieverd.’ Thea schudde haar hoofd. ‘De Hawthornes zijn allesbehalve oké. Voor jouw komst was de familie één grote, verknipte puinhoop en zodra jij weg bent, gaan ze gewoon verder waar ze gebleven waren.’

Zodra ik weg ben. Waar dacht Thea precies dat ik naartoe ging?

We waren aan het einde van de hal beland en stonden voor het kantoor van de directeur. Toen de deur openging kwamen er vier jongens naar buiten. Alle vier zaten onder het bloed. En lachten. Xander was de vierde in de rij. Hij zag me – en toen zag hij met wie ik was.

‘Thea,’ zei hij.

Ze schonk hem een mierzoete glimlach en bracht toen een hand naar zijn gezicht, of eigenlijk naar zijn bebloede lip. ‘Xander. Zo te zien heb je verloren.’

‘In de Gevechtsrobotduelleerclub bestaan geen verliezers,’ antwoordde Xander kalm. ‘Wij hebben alleen maar winnaars, en mensen van wie de robot een soort van ontploft.’

Ik dacht aan het kantoor van Tobias Hawthorne en de ingelijste octrooien die ik daar had gezien. Waarin was Xander Hawthorne eigenlijk zo briljant? En miste hij nou een wenkbrauw?

Thea ging verder alsof Xander niets bijzonders had gezegd. ‘Ik liet Avery net de administratie zien en gaf haar wat insidertips om Country Day te overleven.’

‘Dolletjes!’ zei Xander. ‘Avery, heeft de immer charmante Thea Calligaris je ook verteld dat haar oom getrouwd is met mijn tante?’

Zara’s achternaam was Hawthorne-Calligaris.

‘Ik heb gehoord dat Zara en je oom het testament willen aanvechten.’ Xander leek tegen Thea te praten, maar ik kreeg het gevoel dat zijn opmerking eigenlijk was bedoeld om mij te waarschuwen.

Thea is niet te vertrouwen.

Onaangedaan haalde Thea elegant haar schouders op. ‘Daar weet ik niets vanaf.’

23

‘Ik heb je ingeschreven voor Amerikanistiek en Mindfulnessfilosofie. Wis- en natuurkunde kun je blijven volgen op je huidige niveau, tenzij onze studielast te zwaar voor je blijkt.’ Dr. McGowan nam een slokje koffie. Ik deed hetzelfde. De koffie was inderdaad net zo lekker als Thea had beloofd, waardoor ik me afvroeg welke delen van haar verhaal er nog meer waar waren.

Het is vast niet makkelijk om met die jongens in dat huis te wonen.

Voor jouw komst was de familie één grote, verknipte puinhoop en zodra jij weg bent gaan ze gewoon verder waar ze gebleven waren.

‘Goed,’ zei dr. Mac – ze stond erop dat ik haar dr. Mac noemde – ‘wat betreft je keuzevakken raad ik je Betekeniscreatie aan, een vak waarin leerlingen bestuderen hoe kunst betekenis kan overbrengen en vrijwilligerswerk doen bij plaatselijke musea, kunstenaars, theaterproducties, het balletgezelschap, de opera, enzovoorts. Aangezien deze projecten al sinds jaar en dag worden ondersteund door de Hawthorne Foundation, vind je dit vak vast… nuttig.’

De Hawthorne Foundation? Ik wist maar net te voorkomen dat ik haar woorden herhaalde.

‘Goed, voor de rest van je vakken moet ik iets meer over je toekomstplannen weten. Wat zijn je passies, Avery?’

Het betoog dat ik tegen rector Altman had gehouden lag op het puntje van mijn tong. Ik was een meisje met een plan, maar dat plan had ik altijd gebaseerd op praktische zaken. Ik had een studie gekozen die tot een degelijke baan zou leiden. Vanuit praktisch oogpunt kon ik die koers het beste voortzetten. Deze school beschikte ongetwijfeld over meer middelen dan mijn vorige. Met hun hulp zou ik tienen halen voor mijn eindexamens, en dus het maximale aantal vrijstellingen voor de universiteit, waardoor ik mijn studie in drie in plaats van vier jaar zou kunnen afronden. Als ik het slim aanpakte kon ik dit hele gebeuren in mijn voordeel gebruiken, zelfs als Zara en haar echtgenoot de beslissingen van Tobias Hawthorne op de een of andere manier wisten terug te draaien.

Maar dr. Mac had niet alleen naar mijn plannen gevraagd. Ze had gevraagd naar mijn passies, en waarschijnlijk zou ik hoe dan ook geld krijgen, zelfs als de Hawthornes het testament met succes aanvochten. Hoeveel miljoen dollar zouden ze bereid zijn te betalen voor mijn vertrek? In het allerergste geval kon ik altijd nog mijn verhaal verkopen voor een bedrag waar ik mijn studie makkelijk van kon betalen.

‘Reizen,’ flapte ik eruit. ‘Ik heb altijd al willen reizen.’

‘Waarom?’ Dr. Mac keek me onderzoekend aan. ‘Wat maakt andere plaatsen zo fascinerend? De kunst? De geschiedenis? De mensen en hun culturen? Of gaat je interesse uit naar de natuurlijke wereldwonderen? Wil je bergen en kliffen zien, oceanen en enorme sequoia’s, het regenwoud…’

‘Ja,’ zei ik vol overtuiging. Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken, al wist ik niet zo goed waarom. ‘Dat allemaal. Ja.’

Dr. Mac pakte mijn hand. ‘Je krijgt een lijst met keuzevakken van me,’ zei ze zachtjes. ‘Gezien je unieke omstandigheden is studeren in het buitenland het komende jaar uiteraard geen optie, maar we hebben een aantal fantastische programma’s waaraan je daarna zou kunnen deelnemen. Je zou zelfs kunnen overwegen later eindexamen te doen.’

Als iemand me een week geleden had verteld dat ik om welke reden dan ook overwoog zelfs maar een minuut langer dan nodig op de middelbare school te blijven, had ik gedacht dat die persoon niet goed bij zijn hoofd was. Maar dit was geen gewone school.

Niets aan mijn leven was nog gewoon.

24

Max belde me rond twaalven terug. Door het flexrooster van Heights Country Day zaten er gaten in mijn rooster waarin ik nergens verplicht hoefde te zijn. Ik kon in een dansstudio gaan zitten, of in een doka, of in een van de vele gymzalen. Ik mocht zelf bepalen wanneer ik precies lunchte. Dus toen Max belde en ik een leeg klaslokaal in dook, hield niemand me tegen en vond niemand dat interessant.

‘Dit is de hemel,’ zei ik tegen Max. ‘Echt. De. Hemel.’

‘Het huis?’ vroeg Max.

‘De school,’ fluisterde ik. ‘Je zou mijn rooster moeten zien. En de vakken!’

‘Avery,’ antwoordde Max streng. ‘Je hebt iets van een biljoen dollar geërfd en het eerste waar je over begint is je nieuwe schóól?’

Ik had haar zoveel te vertellen. Met moeite herinnerde ik me wat ze wel en niet wist. ‘Jameson Hawthorne heeft me de brief van zijn grootvader laten lezen. Daarin staat een of ander idioot, listig puzzelraadsel. Jameson is ervan overtuigd dat ik een puzzel ben – een puzzel die moet worden opgelost.’

‘Ik heb even een foto van Jameson Hawthorne opgezocht,’ verkondigde Max. Toen ik op de achtergrond het geluid van een doortrekkende wc hoorde besefte ik dat ze in de toiletten stond – de toiletten van een school waarop leerlingen hun tussenuren minder vrij mochten besteden. ‘En ik moet zeggen: die jongen ziet er best wel faxbaar uit.’

Pas na een paar tellen begreep ik wat ze bedoelde. ‘Max!’

‘Ik zeg alleen maar dat hij eruitziet alsof hij wel raad weet met een faxapparaat. Waarschijnlijk is hij een kei in het draaien van nummers. Ik wed dat hij zelfs weleens een langeafstandsfax heeft gestuurd.’

‘Ik begrijp er niks meer van,’ zei ik tegen haar.

Ik kon haar praktisch horen grijnzen. ‘Ik ook niet! En ik hou ermee op, want we hebben niet veel tijd. Mijn ouders zijn compleet aan het flippen. Dit is niet het moment om te spijbelen.’

‘Je ouders zijn aan het flippen?’ Ik fronste. ‘Waarom?’

‘Avery, weet je hoe vaak ik ben gebeld? Er stond een verslaggever bij ons huis. Mijn moeder dreigt alles op slot te gooien: social media, e-mail, alles.’

Ik had mijn vriendschap met Max nooit beschouwd als een bijzonder openbare aangelegenheid, maar het was ook zeker geen geheim dat we vriendinnen waren.

‘Ze willen je interviewen,’ zei ik terwijl ik dat probeerde te bevatten. ‘Over mij.’

‘Heb je de afgelopen paar dagen iets van het nieuws meegekregen?’ vroeg Max.

Ik slikte. ‘Nee.’

Er viel een korte stilte. ‘Misschien… moet je dat nog even zo houden.’ Dat was een veelzeggend advies. ‘Dit is niet niks, Ave. Gaat het wel?’

Ik blies een haar uit mijn gezicht. ‘Ja, hoor. Mijn advocaat en het hoofd van mijn beveiliging hebben me verzekerd dat het hoogst onwaarschijnlijk is dat iemand me zal proberen te vermoorden.’

‘Je hebt een bodyguard,’ zei Max vol verwondering. ‘Fax, je leven is opeens supervet.’

‘Ik heb personeel, bedienden – die me trouwens allemaal haten. Dat huis… Ik heb nog nooit zoiets gezien. En de familie! Max, die jongens. Ze hebben allemaal octrooien en wereldrecords en…’

‘Ik bekijk nu een foto van hen allemaal,’ zei Max. ‘Oef, wat een bloedsteile gasten.’

‘Bloedsteile?’ herhaalde ik.

‘Roestbruine?’ probeerde ze.

Er ontsnapte me een lachje. Ik had niet beseft hoe hard ik dit nodig had tot ik Max sprak.

‘Het spijt me, Ave. Ik moet gaan. Sms me, maar…’

‘Let een beetje op je woorden,’ vulde ik aan.

‘En koop in de tussentijd iets leuks voor jezelf.’

‘Zoals wat?’ vroeg ik.

‘Ik maak wel een lijstje voor je,’ beloofde ze. ‘Ik hou van je, vuile snor.’

‘Ik hou ook van jou, Max.’ Toen ze had opgehangen, hield ik de telefoon nog een paar seconden bij mijn oor. Was je maar hier.

Uiteindelijk vond ik de kantine. Er zaten zo’n tien leerlingen te eten, waaronder Thea. Met haar voet schoof ze een stoel naar achteren.

Dit is Zara’s nichtje, bracht ik mezelf in herinnering. En Zara wil me weg hebben. Toch ging ik zitten.

‘Sorry als ik vanochtend nogal bazig overkwam.’ Thea keek even naar de andere meiden aan haar tafel, die allemaal net zo onmogelijk chic en knap waren als zij. ‘Maar als ik jou was, zou ik ook meer willen weten.’

Ik wist dat ze me uit mijn schulp probeerde te lokken, maar toch hapte ik. ‘Waarover?’

‘Over de Hawthorne-broers. Lange tijd wilde elke jongen zijn zoals zij en wilde iedereen die op jongens viel met hen uit. Door hun uiterlijk. En hoe ze zich gedroegen.’ Thea was even stil. ‘Zelfs als je de Hawthornes maar vaag kende, keken mensen al anders naar je.’

‘Ik en Xander leerden weleens samen,’ zei een van de andere meisjes. ‘Voordat…’ haar stem stierf weg.

Voordat wat? Ik miste iets… iets groots.

‘Ze waren magisch.’ Thea’s gezicht had een vreemde uitdrukking gekregen. ‘En als je je in hun kring bevond, voelde jij je ook magisch.’

‘Onverslaanbaar,’ viel iemand haar bij.

Ik dacht aan Jameson, die op de dag dat we elkaar hadden ontmoet van een balkon op de eerste verdieping was gesprongen, en aan Grayson, die rector Altman van achter zijn eigen bureau uit zijn eigen kantoor had verbannen door simpelweg een wenkbrauw op te trekken. En dan had je Xander nog: een grijnzende, bloedende jongen van een meter negentig die praatte over ontploffende robots.

‘Ze zijn niet wat je denkt,’ zei Thea tegen me. ‘Ik zou voor geen goud met de Hawthornes in één huis willen wonen.’

Was dit een poging om me te beïnvloeden? Als ik uit Hawthorne House zou vertrekken – als ik ergens anders zou gaan wonen – zou ik mijn erfenis verliezen. Wist ze dat? Had haar oom haar hiertoe aangezet?

Ik was deze school vanochtend binnengestapt in de veronderstelling dat ze me als uitschot zouden behandelen. Het zou me niets hebben verbaasd als de meiden op deze school bezitterig hadden gedaan over de Hawthorne-broers, of als alle leerlingen, zowel de jongens als de meisjes, me namens de jongens hadden gehaat. Maar dit…

Dit had ik niet verwacht.

‘Ik moet gaan.’ Toen ik opstond deed Thea hetzelfde.

‘Je mag van me vinden wat je wilt,’ zei ze. ‘Maar het vorige meisje op deze school dat betrokken raakte bij de Hawthorne-broers? Het vorige meisje dat vele uren in hun huis doorbracht? Zij is dood.’

25

Ik propte mijn eten naar binnen en vertrok zo snel mogelijk weer uit de kantine, al wist ik niet waar ik me tot mijn volgende les zou verstoppen en al evenmin of Thea de waarheid had gesproken. Het vorige meisje op deze school dat betrokken raakte bij de Hawthorne-broers? Mijn hersenen bleven haar woorden maar herhalen. Zij is dood.

Net toen ik aan het einde van de gang een hoek om wilde slaan, kwam Xander Hawthorne verderop uit een lab. Hij had iets in zijn handen wat op een mechanische draak leek.

Ik kon alleen maar denken aan wat Thea net had gezegd.

‘Je ziet eruit alsof je behoefte hebt aan een robotdraak,’ zei Xander tegen me. ‘Hier.’ Hij duwde het ding in mijn handen.

‘En wat moet ik hiermee?’ vroeg ik.

‘Dat hangt er vanaf. Hoe gehecht ben je aan je wenkbrauwen?’ Xander trok zijn eigen overgebleven wenkbrauw hoog op.

Ik probeerde een antwoord te bedenken, maar mijn hoofd bleef leeg. Het vorige meisje op deze school dat betrokken raakte bij de Hawthorne-broers? Zij is dood.

‘Heb je honger?’ vroeg Xander. ‘De mensa is de andere kant op.’

Ik vond het afschuwelijk om Thea te laten winnen, maar toch was ik op mijn hoede – voor hem en alles wat met de Hawthornes te maken had. ‘De mensa?’ herhaalde ik in een poging normaal te klinken.

Xander grijnsde. ‘Dat is privéschools voor kantine.’

‘Privéschools is geen taal,’ merkte ik op.

‘Straks ga je me nog vertellen dat Frans ook geen taal is.’ Xander gaf de robotdraak een klopje op zijn kop. Het ding liet een boer. Uit zijn mond kwam een sliertje rook.

Ze zijn niet wat je denkt, kon ik Thea horen waarschuwen.

‘Gaat het wel?’ vroeg Xander. Hij knipte met zijn vingers. ‘Je hebt je door Thea laten inpakken, hè?’

Ik gaf de draak terug voordat hij zou ontploffen. ‘Ik wil niet over Thea praten.’

‘Toevallig heb ik daar ook een hekel aan,’ antwoordde Xander. ‘Zullen we het dan maar over je tête-à-tête met Jameson van gisteravond hebben?’

Hij wist dat zijn broer in mijn kamer was geweest. ‘Dat was geen tête-à-tête.’

‘Je hebt een hekel aan de Franse taal, nou weet ik het wel.’ Xander keek me onderzoekend aan. ‘Jameson heeft je zijn brief laten lezen, hè?’

Ik wist niet of dat geheim moest blijven. ‘Jameson denkt dat de brief een aanwijzing is,’ zei ik.

Xander was even stil en knikte toen in de tegenovergestelde richting van de mensa. ‘Volg mij.’

Het was dat of opnieuw een leeg klaslokaal zoeken, dus ik liep achter hem aan.

‘Ik was altijd de verliezer,’ zei Xander plotseling toen we een hoek om liepen. ‘Als mijn grootvader ons op zaterdagochtend een uitdaging gaf, was ik altijd de verliezer.’ Ik had geen idee waarom hij me dit vertelde. ‘Ik was de jongste. De minst fanatieke. Degene die het snelst werd afgeleid door scones of ingewikkelde machines.’

‘Maar…’ begon ik. Ik kon aan zijn toon horen dat er een ‘maar’ was.

‘Maar,’ antwoordde Xander, ‘terwijl mijn broers elkaar onderuit probeerden te halen in hun strijd naar de finish, deelde ik mijn scones maar wat graag met onze opa. Hij was een enorme kletskous vol verhalen, feiten en tegenstellingen. Wil je er een horen?’

‘Een tegenstelling?’ vroeg ik.

‘Een feit.’ Xander wiebelde met zijn wenkbrauwen… wenkbrauw. ‘Hij had geen tweede naam.’

‘Hè?’ zei ik.

‘Mijn grootvader is geboren als Tobias Hawthorne,’ zei Xander. ‘Zonder tweede naam.’

Ik vroeg me af of de man Xanders brief op dezelfde manier had ondertekend als die van Jameson. Tobias Tattersall Hawthorne. De mijne was ondertekend met intialen, drie stuks.

‘Als ik je zou vragen me je brief te laten zien, zou je dat dan doen?’ vroeg ik Xander. Hij had net verteld dat hij bij de spelletjes van zijn grootvader meestal laatste werd. Dat betekende niet dat hij dit keer niet meespeelde.

‘Wat zou daar nou leuk aan zijn?’ Xander plantte me voor een dikke houten deur. ‘Hier ben je veilig voor Thea. Er zijn ruimtes die zelfs zij niet durft te betreden.’

Ik keek door het glazen ruitje in de deur. ‘De bibliotheek?’

‘Het archief,’ verbeterde Xander me schalks. ‘Dat is privéschools voor bibliotheek. Geen slechte plek om je tussenuren door te brengen als je alleen wilt zijn.’

Aarzelend duwde ik de deur open. ‘Kom je mee?’ vroeg ik hem.

Hij sloot zijn ogen. ‘Daar kan ik niet naar binnen.’ Hij gaf geen verdere uitleg. Toen hij wegliep, bekroop me het gevoel dat ik iets over het hoofd zag.

Meerdere ietsen.

Het vorige meisje op deze school dat betrokken raakte bij de Hawthorne-broers? Zij is dood.

26

Het archief had meer weg van een universiteitsbibliotheek dan van een ruimte in een middelbare school. Er waren ontelbare bogengalerijen en glas-in-loodramen. De talloze boekenplanken stonden vol met boeken van elke denkbare soort en midden in de ruimte stonden twaalf rechthoekige, ultramoderne bureaus met lampen in het tafelblad en een enorm vergrootglas dat aan de zijkant zat gemonteerd.

Alle tafels waren leeg, op eentje na. Een meisje zat met haar rug naar me toe. Haar haar was kastanjebruin met een donkerrode gloed. Zo’n kleur had ik nog nooit bij iemand gezien. Ik ging een paar tafels bij haar vandaan zitten, met mijn gezicht naar de deur. In de ruimte hing een doodse stilte, die alleen werd verbroken als het andere meisje een bladzijde van haar boek omsloeg.

Ik haalde de twee brieven, die van Jameson en van mij, uit mijn tas. Tattersall. Ik streek met mijn vinger over de tweede naam waarmee Tobias Hawthorne zijn bericht aan Jameson had ondertekend en keek toen naar de initialen die onder de mijne gekrabbeld stonden. Het handschrift kwam overeen. Er knaagde iets aan me, maar pas na een tijdje besefte ik wat me precies dwarszat. Die tweede naam stond ook in het testament. Wat als dat problemen gaf? Wat als dat kon worden gebruikt om de voorwaarden ongeldig te verklaren?

Ik stuurde Alisa een berichtje. Ik kreeg direct antwoord: Officiële naamsverandering, jaren geleden. Geen probleem dus.

Xander had gezegd dat zijn grootvader was geboren als Tobias Hawthorne, zonder tweede naam. Waarom had hij me dat verteld? Hoewel ik me sterk afvroeg of ik iemand met de achternaam Hawthorne ooit zou begrijpen, trok ik het vergrootglas van mijn bureau naar me toe. Het ding was even groot als mijn hand. Ik legde de twee brieven er naast elkaar onder en knipte de lampen in het tafelblad aan.

Een privéschool heeft zo z’n voordelen.

Het papier was zo dik dat het licht er niet doorheen kwam, maar het vergrootglas maakte de letters moeiteloos tien keer zo groot. Ik verstelde het glas om de handtekening onder Jamesons brief scherp in beeld te krijgen. Opeens vielen me details van Tobias Hawthornes handschrift op die eerder onzichtbaar waren geweest. Zijn ‘r’ eindigde steevast in een krulletje. Zijn hoofdletters ‘T’ waren asymmetrisch. En in zijn tweede naam zat een duidelijke spatie die twee keer zo groot was als de ruimte tussen de andere letters. Opgeblazen door het vergrootglas leken het net twee losse woorden.

Tatters all. Tatters – het Engelse woord voor flarden. ‘Als in, hij laat ze allemaal in lompen achter?’ vroeg ik me hardop af. Dat was een gok, maar zo voelde het niet, vanwege Jamesons overtuiging dat deze brief een geheime boodschap bevatte. Vanwege het feit dat Xander me heel bewust had verteld dat zijn grootvader geen tweede naam had gehad. Als Tobias Hawthorne zijn naam officieel had laten wijzigen en er ‘Tattersall’ aan had laten toevoegen, leek dat erop te wijzen dat hij die naam zelf had uitgekozen. Waarom?

Opeens herinnerde ik me weer dat ik hier niet alleen was. Ik keek op, maar het meisje met het donkerrode haar was verdwenen. Opnieuw stuurde ik Alisa een berichtje: Wanneer heeft TH zijn naam laten veranderen?

Viel de naamsverandering samen met het moment dat hij had besloten zijn familie achter te laten in de miljardairsversie van lompen en zijn gehele bezit aan mij te schenken?

Het bericht dat ik een tel later ontving was niet van Alisa, maar van Jameson. Ik had geen idee hoe hij aan mijn nummer kwam – aan dat van deze telefoon of dat van mijn oude.

Ik ben eruit, Geheimzinnig Meisje. Jij ook?

Plotseling kreeg ik het gevoel dat hij me vanuit een van de vleugels bespiedde, maar toen ik om me heen keek wees alles erop dat ik alleen was.

De tweede naam? schreef ik terug.

Nee. Toen ik even wachtte met antwoorden volgde er na een minuut een tweede bericht. De ondertekening.

Mijn blik gleed naar het einde van Jamesons brief. Net boven de handtekening stond één enkele zin: Hoe je ook te boek staat, veroordeel niet.

Waarvoor mocht de lezer de patriarch van de Hawthornes niet veroordelen? Voor het feit dat hij was overleden zonder zijn familie te vertellen dat hij ziek was? Voor de spelletjes die hij speelde vanuit zijn graf? Voor de manier waarop hij het tapijt onder de voeten van zijn dochters en kleinzoons vandaan had getrokken?

Ik keek van Jamesons berichtje naar de brief en las hem opnieuw van begin tot eind. Voor geld kun je de duivel doen dansen, maar onbekend maakt onbemind – toch? Macht maakt corrupt. Absolute macht maakt absoluut corrupt. Het is niet alles goud wat er blinkt. Niets is zeker, behalve dood en belastingen. Mijn lot ligt in Gods handen.

Ik stelde me voor dat ik Jameson was en deze brief kreeg, dat ik antwoorden wilde, maar in plaats daarvan uitdrukkingen kreeg. Gezegdes. Terwijl mijn hersenen het synoniem gaven, schoten mijn ogen terug naar de ondertekening. Jameson dacht dat we op zoek waren naar een woordspeling of een code. Elke zin in deze brief, afgezien van de eigennamen, was een gezegde of een variatie daarop.

Dat gold ook voor de afsluiting.

Hoe je ook te boek staat, veroordeel niet. Ik had het grootste deel van mijn Engelse les over gezegdes gemist, maar ik kon maar één gezegde bedenken waar die ondertekening op zou kunnen zinspelen.

Zegt de uitdrukking ‘don’t judge a book by its cover’ je iets? vroeg ik Jameson.

Ik kreeg direct antwoord. Heel goed, Erfgename. Een tel later gevolgd door: Dat zegt me zeker iets.

27

‘Misschien denken we veel te ver door,’ zei ik uren later. Jameson en ik stonden in de bibliotheek van Hawthorne House en keken naar de boekenplanken aan de ronde muren, die van het vijf meter hoge plafond tot aan de vloer volstonden met boeken.

‘Elke Hawthorne, geboren of getogen, heeft een spelletje met jou voor ogen.’ Jameson sprak in een zangerig ritme, als een kind dat aan het touwtjespringen was. Maar toen hij zijn blik van de hoge boekenplanken naar mij liet glijden, was zijn gezichtsuitdrukking verre van kinderlijk. ‘In Hawthorne House heeft alles betekenis.’

Alles, dacht ik. En iedereen.

‘Weet je hoe vaak mijn grootvaders puzzels me naar deze kamer hebben geleid?’ Jameson draaide langzaam om zijn as. ‘Waarschijnlijk heeft hij zich ondertussen omgekeerd in zijn graf omdat het zo lang duurde voordat ik het begreep.’

‘Waar denk je dat we naar op zoek zijn?’ vroeg ik.

‘Waar denk jíj dat we naar op zoek zijn, Erfgename?’ Jameson wist alles wat hij zei te laten klinken als een uitdaging of een uitnodiging.

Of als allebei tegelijk.