Colofon

Laat iedereen weten wat je vindt van Alizeh. Het spel van de duivel van @tahereh.
Gebruik #HetSpelVanDeDuivel en vergeet @blossombooks niet te taggen.

NUR 285 / W042401

© 2024 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2024 by Tahereh Mafi

Originally published by HarperCollins Children’s Books, a division of HarperCollins Publishers, New York. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: All This Twisted Glory

Vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Illustraties binnenwerk: Anna Poguliaeva / Shutterstock

Omslagbeeld: © 2024 Alexis Franklin

Omslagontwerp: Jenna Stempel-Lobell

Nederlandse omslagbelettering: Shiralee Ruseler, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Tahereh Mafi bij Blossom Books

TOUCHING JULIETTE

1 Vrees me

1,5 Verwoest me

2 Breek me

2,5 Versplinter me

3 Vertrouw me

4 Heel me

4,5 Schaduw me

5 Weersta me

5,5 Onthul me

6 Verbeeld me

6,5 Geloof me

Verdermeer

Welkwoud

Een bijna eindeloze afstand

Een intens gelukkig gevoel

ALIZEH

1 De duistere profetie

2 Het lot van de djinn

3 Het spel van de duivel

Voor Ransom

‘Maar, beste dame, ik heb een eed gezworen bij de maan, om de aarde rood te kleuren met zijn bloed.’

– Abolghasem Ferdowsi, Shahnameh

‘Vertel me je naam en zeg me wie er zal huilen boven jouw onthoofde lichaam?’

‘Je zult het niet lang genoeg volhouden om voordeel te behalen uit de kennis van mijn naam. Maar als je hem echt weten wilt, mijn moeder noemde mij “Jouw Dood”.’

– Abolghasem Ferdowsi, Shahnameh

Deel een

In het begin

آغاز

De zoom van zijn inktzwarte mantel sneed bij elke beweging door het hoge gras en zijn snelle tred veroorzaakte kleine uitbarstingen van lawaai die tussen zijn voetstappen door in zijn hoofd nagalmden. De hitte greep hem alsof ze handen had en zijn zware kledij was verstikkend. Cyrus van Nara voelde zijn hart in zijn borst razen en zijn paniek veroorzaakte nog meer paniek terwijl hij zich verzette tegen de neiging om weg te rennen. Hij voelde zich net regen op zoek naar een rivier in een vergeefse poging om zijn thuis te vinden. Zo heel af en toe verstrakte hij en draaide hij zijn hoofd met scherpe, vogelachtige bewegingen heen en weer. Dan stokte zijn adem alsof hij was geschrokken van een geestverschijning.

Nee. Geen geestverschijning.

Iets veel ergers.

Het was niet productief om in paniek te raken, hielp hij zichzelf herinneren. Het bood geen enkel voordeel om je verstand te verliezen. Was dat wel zo, dan zou Cyrus zijn geest met liefde in het paleis hebben achtergelaten, waar die voorgoed bij zijn vader, de koning, had kunnen wonen, samen met de overdadig zware last die de oudere man eerder nog op zijn schouders had gelegd. In plaats daarvan had de jonge prins heel wat redelijker gereageerd in een dergelijke crisissituatie door simpelweg over te geven in de dichtstbijzijnde bloempot.

Nu ademde Cyrus bevend in.

Hij dwong zich zijn pas te vertragen en zijn gedachten bijeen te rapen. De overwoekerde laan zat vol met gaten van grondeekhoorns, met daaroverheen een camouflage van onkruid en wilde bloemen. Hij had op dit pad al te vaak zijn enkel verzwikt en hoe wanhopig hij zich ook voelde, hij kon zich een blessure niet veroorloven.

De route die hij nam werd gemarkeerd door het karkas van een verlaten treinspoor dat nagenoeg onzichtbaar was, met uitzondering van twee stalen balken die parallel aan elkaar wegroestten op de vlakte waar de wilde bloemen in een ware anarchie om hem heen bloeiden. Hier in het warme gras lagen, onder andere, brede neonkleurige slangen te rusten die beschikten over een eetlust die eenvoudig werd opgewekt. Hoe vaak was Cyrus in zijn jeugd niet mank hiervandaan gestrompeld, zijn bloed borrelend van het gif? Hij was de tel kwijtgeraakt. Als kind had hij zulke avonturen die zijn hart sneller deden kloppen reuze spannend gevonden. Mettertijd had hij geleerd hoe hij met een simpele polsbeweging een slang bij de keel kon grijpen, hoe hij rook uit zijn vingers kon laten kronkelen om het beest zigzaggend de verte in de jagen. Ooit had hij het geweldig gevonden om deze wildernis te verkennen, bomen uit te dagen tot een duel en schatten op te graven die hij zelf had verborgen. Elke ontdekking had een nieuwe uitdaging, een nieuw beest of een nieuwe kwelling gebracht die hij moest overwinnen. Maar deze wandeling was nu alleen nog maar een essentiële manier om van A naar B te komen – en dat maakte hem kapot.

Zijn leven, vreesde hij, zou nooit meer hetzelfde zijn.

Zijn hart bonsde nog harder toen hij de ingang van een in onbruik geraakte treintunnel naderde, waarvan de afbrokkelende binnenkant werd verstikt door een wandkleed van klimplanten met een geur zo vol leven dat die de geest schuurde. Felle lichtstralen en vogels met blauwe vleugels drongen door openingen in het rottende bouwwerk heen, slaperige bloesems ontvouwden zich in dit glanzende licht waarin stofdeeltjes stil hingen en fonkelden. De tunnel was een portaal naar een andere wereld, eentje waar hij – ooit – voorgoed had willen blijven.

Een groene cicade sprong op de schouder van de jonge man toen hij de tunnel binnen ging; het contrast van die felle kleur met het zwart was net een gil in de leegte. Terwijl hij verder liep, trok Cyrus zijn cape steviger om zich heen en hij voelde iets wat aan verdriet grensde tussen zijn ribben nestelen.

Aan het einde van de smaller wordende tunnel liep al dit rijkelijke groen uit in een flits van wit. Een soort haag van wolken rees tot aan zijn middel op uit de grond, en hij liep heel behoedzaam over dit bijzondere deel van zijn route, waar het voelde alsof hij door vorst waadde. Net toen zijn benen begonnen te bevriezen werd het wolkenpad onder zijn voeten vluchtiger en Cyrus moest een rilling onderdrukken.

Een tastbare sluier van magie hing altijd boven de vele hectaren rondom het Wichelaarskwartier in Toulan en versluierde de centrale tempel en de vele bijgebouwen. Er waren dan ook maar weinig mensen die wisten dat de verwaarloosde treintunnel rechtstreeks op dit eeuwenoude terrein uitkwam, en nog minder die toestemming hadden gekregen om het via deze weg te betreden.

De prins van Toulan was drie jaar oud geweest toen hij deze heilige grond voor het eerst bezocht. Hij was al vanaf zijn geboorte een gefrustreerd kind geweest: hij huilde snel, krijste veel en ook al wist hij dat hij in staat was te spreken, dat hele kunstje interesseerde hem niet. De dag dat zijn kindermeisje liefdevol over zijn bol aaide en zei dat hij ‘best knap was voor een zwakzinnige’ had het kind een houten blokje in haar gezicht gegooid. Pas toen de vrouw daar woedend op reageerde, herinnerde Cyrus zich dat geweld werd afgekeurd. Toen ze op hem afkwam, was hij naar een open raam toe gerend en haar kreet van schrik drong pas tot hem door toen hij er al doorheen was. Als een aardappel stuiterde hij door en hij botste drie keer tegen een keper van het dodelijk steile dak voor hij ter aarde stortte en met een laatste, onverwachte stuiter landde.

De jongen had zijn handen en knieën flink geschaafd en er vormde zich al meteen een blauwe plek achter op een van zijn armen en op een deel van zijn wang. Toch had hij niet gehuild. Als een varen die zijn bladeren uitvouwt was Cyrus langzaam en verrast overeind gekrabbeld, had zijn koperkleurige lokken met kleine, vuile handen uit zijn gezicht geveegd en toen pas gemerkt dat hij in het midden van een stralenkrans stond.

Hij had nog nooit eerder Wichelaars van dichtbij gezien.

Ze hadden met hun verborgen gezichten op hem neergekeken, hun zwarte mantels zo donker dat ze net gaten in de wereld leken.

Daar ben je, kleine man, had hij iemand horen zeggen.

Vol verwondering had het kind over zijn hoofd gewreven, verbijsterd dat ze die stem in zijn geest hadden geprojecteerd. Pas op dat moment had Cyrus gelachen en verrukt zijn eerste woorden uitgesproken.

‘Dat was magisch,’ had hij gezegd.

Het kindermeisje schreeuwde nog steeds toen ze de tuin in rende met de helft van het personeel van het paleis – iedereen even wild en hysterisch – achter zich aan. Ze zou niet veel later ontdekken dat er niet langer van haar diensten gebruikgemaakt zou worden.

Die beslissende dag had voor Cyrus de doorslag gegeven over wat hij wilde worden, en elk jaar had die overtuiging zich steviger in hem geworteld. De koning en koningin zagen dit als een gunstige ontdekking, want de jongen was niet geboren om de troon te erven en zou een wat lagere, maar wel waardige positie moeten bekleden.

Cyrus van Nara was uiteraard de reserve, niet de troonopvolger.

Het was zijn oudere broer die al vanaf zijn vroege jeugd hun vader schaduwde. Het was zijn oudere broer die zich had voorbereid op een leven vol macht en decadentie.

Cyrus was, daarentegen, elk vrij uur van zijn jeugd met overgave die geheime treintunnel in gehold, had de bloemen in zijn haar gevoeld en had zich door de wolken heen in de armen van de Wichelaars gestort. Door de jaren heen had hij zich toegelegd op de studie van de wichelarij, had hij de blinkende materiële wereld de rug toegekeerd en verruild voor de waziger wonderen van de etherische wereld – en werd daar genadeloos om bespot door de rest van de koninklijke familie. Dat hij de beginselen van de magie wilde leren konden ze nog wel begrijpen, maar niemand geloofde dat een prins vrijwillig afstand zou doen van een titel en een rijke erfenis zou weigeren, alleen maar om zich aan te sluiten bij de gelederen van naamloze Wichelaars.

Het had Cyrus niets kunnen schelen.

Hij had zijn goud en sieraden opgeborgen, zijn haar afgeknipt en zijn garderobe uitgemest tot hij alleen eenvoudige, zwarte kleding overhad. Op zijn achttiende verjaardag legde hij een eerste gelofte af en daarna woonde hij anderhalf jaar uitsluitend in de tempel. Hij verliet het terrein zelden in voorbereiding op de slotceremonie. Hij was een van de jongste leerlingen die mocht toetreden tot deze onderste rang van het priesterschap, en nu hij bijna twintig werd, zou het nog maar een paar weken duren totdat hij officiële gewaden zou ontvangen en zijn lippen zouden worden verzegeld met een magie die hem voorgoed zou verbinden met…

Stop.

Cyrus bleef staan en zijn adem stokte. Het ijzige wolkenpad was uiteindelijk uitgekomen op het dak van een van de stenen huisjes, de bijgebouwen die in een halvemaanvorm op het Wichelaarsterrein stonden. De jonge prins stond nu op een van die gebouwen en voelde een sponzig moskleed onder zijn voeten inzakken. Zijn angst nam toe toen hij opkeek; Cyrus had nog nooit meegemaakt dat hem de toegang tot het terrein werd ontzegd.

Langzaam keek hij zijn oude mentor in de ogen.

De man gleed naar voren en zijn donkere gewaad bewoog hypnotiserend mee. De Wichelaars van Toulan waren te herkennen aan hun donkere mantels, waarvan het materiaal glinsterde als vloeibaar metaal, vol van geheimen. De oudere man trok zijn kap een paar centimeter naar achteren, zodat er iets van zijn gezicht aan het kille licht werd blootgesteld. Het beetje dat er van zijn bruine huid zichtbaar was, zag er ondanks zijn hoge leeftijd nog strak uit, al waren zijn ogen melkachtig wit als gevolg van grauwe staar. Toch straalde zijn energie geen afkeuring uit. Sterker nog, er hing medelijden dat diep vanbinnen uit de man kwam, zelfs nu nog. Cyrus begreep het meteen.

Je weet het al, sprak hij zonder geluid te maken.

De Wichelaar hield zijn hoofd schuin. We hebben het altijd geweten. Maar het was nooit de bedoeling dat we zouden ingrijpen.

De jonge prins voelde zijn hart samentrekken bij deze onthulling. De woorden voelden als verraad, ook al wist zijn verstand wel beter. Een Wichelaar werd belast met kennis en gebonden door wrede beperkingen. Hoe machtig ze ook waren, de priesters en priesteressen mochten de vrije wil van een ander niet hinderen, en het was hun ook niet toegestaan om ongevraagd advies te geven. Dat begreep Cyrus beter dan de meesten.

Toch flitsten zijn ogen op met een vonk van hitte nu hij hier zo stond – want hij wist nu met absolute zekerheid dat zijn dromen waren gesneuveld, dat zijn rol voorgoed was veranderd. Hij zou nooit een Wichelaar worden. Het was alles wat hij ooit had gewild, alles waarvoor hij zo hard had gewerkt. Zijn leven, zijn toekomst…

Zijn mentor hield zijn hoofd opnieuw schuin, en deze keer bracht die kleine beweging Cyrus naar de grond, waar de violetkleurige muren van de tempel achter hen opdoemden tot een adembenemende hoogte. Met een hernieuwde steek in zijn hart registreerde de prins een drukkende barrière die zich tussen hen in bevond – magie die hem op een afstand hield.

Deze heilige tempel zou nooit zijn thuis zijn.

Alsjeblieft, zei hij wanhopig. Ik ben gekomen om je om raad te vragen.

Langzaam schudde de Wichelaar zijn hoofd. Er zijn slechts twee keuzes, kleine man.

Cyrus wilde iets zeggen en voelde een kwetsbare hoop in zijn binnenste opsteken, maar zijn oude mentor hief een hand op om hem tegen te houden. Met onmiskenbaar veel verdriet keek de man hem in de ogen en zei…

Slechts enkelen sterven. Of velen.

Een

یک

‘Wat ben je aan het… Zit je nu een sínaasappel te eten?’

Kamran draaide zich om terwijl hij sprak, met een gezicht verstrakt van ongenoegen, zodat hij de jonge vrouw die in de donkere nacht naast hem vloog beter kon zien. Ze zoefden nu al urenlang door de hemel en waar hij nogal kil was geworden van ongerustheid, zat juffrouw Huda half naar achteren geleund op de rug van de magische vogel en staarde ze omhoog naar de sterren terwijl ze in een stuk fruit hapte als de heldin in een of ander hartstochtelijk romannetje.

‘Ja, hoezo?’ Ze had net een partje van de sinaasappel in haar mond willen stoppen en keek opeens verschrikt op. ‘O! Vergeef me, Uwe Hoogheid, wilt u soms ook een stukje?’ Ze stak haar plakkerige handpalm, waarop een plakkerig partje lag, naar hem uit. Kamran huiverde.

Ze bood hem serieus het stuk aan dat ze bijna in haar eigen mond had laten verdwijnen. Het was net alsof het meisje totaal geen manieren had.

‘Nee,’ zei hij kortaf.

Hoe juffrouw Huda aan de citrusvrucht was gekomen, of waarom ze eraan gedacht had een sinaasappel bij zich te stoppen te midden van alle chaos, zou hij nooit weten, want hij was beslist niet van plan om te…

‘Ik heb er voor we vertrokken een paar van een dienblad gejat dat ik ergens voorbij zag komen,’ bekende ze, en ze zweeg even om te kauwen en haar hap door te slikken. Een gloed van de sterren verlichtte haar ongekunstelde bewegingen en haar ogen waren glazig nu ze hem met een bijna onverholen bewondering aangaapte. ‘Ik hoop dat dat niet erg is. Ik word altijd een beetje licht in het hoofd als het te lang duurt voor ik weer iets eet.’

Kamran maakte een vrijblijvend geluidje en wendde zijn hoofd weer af.

Het was nooit zijn bedoeling geweest om haar aan te moedigen tot een kletspraatje. De hele tijd was dit onwaarschijnlijke gezelschap nauwelijks tot een gesprek in staat geweest – het constante lawaai en de turbulente vlucht hadden langere gesprekken onmogelijk gemaakt – maar de tegenwind was uiteindelijk gaan liggen en de opluchting van het vijftal was bijna voelbaar geweest. De magnifieke gevleugelde dieren die hen meevoerden, vlogen samen in een strakke formatie en begonnen aan een langzame afdaling naar Toulan. Het zou niet lang meer duren voor ze neerstreken.

Ondertussen had Kamrans geest zich volgezogen met angst en vermoeidheid. Hoe dankbaar hij ook was voor de buitengewone omstandigheden die hem hadden helpen ontsnappen, de reis had naarmate de tijd verstreek en zijn gedachten bleven schuren zijn glans wel verloren. Hij voelde er helemaal niets voor om met wie dan ook te praten.

‘O, mag ik een stuk?’ vroeg Omid gretig in het Feshtoens. ‘Ik heb zo’n honger.’

De jongen had onlangs besloten om uitsluitend in het Feshtoens te spreken, terwijl de anderen hem in het Ardounisch antwoord gaven. Dit nieuwe communicatiesysteem had hun gesprekken een interessante textuur gegeven en was pas ontwikkeld nadat het kind tot zijn grote verrukking had ontdekt dat alle aanwezigen feilloos Feshtoens begrepen.

Dat gold blijkbaar zelfs voor juffrouw Huda.

Het had Kamran verrast dat het buitenechtelijk geboren meisje alsnog een degelijke opleiding had gekregen. Hij wist dat hij erg bot overkwam door die aanname, maar toch kon hij zichzelf die conclusie niet kwalijk nemen; het was heel eerlijk gezegd bizar dat iemand van haar onzekere afkomst werd opgevoed door een gouvernante. Al stond haar vader wel bekend als een excentriekeling.

‘Ik zou ook graag een stukje lusten, als je genoeg overhebt,’ viel Dien, de apotheker, hem bij. ‘Het ruikt heerlijk.’

Dat was wel zo.

In de lucht om hen heen hing een aangename geur van sinaasappel en Huda deelde haar portie op om wat aan de anderen te kunnen geven. De opgewonden stemmen en het gesprek dat vanzelf ontstond leken de prins alleen maar meer op de proef te stellen. Zelfs in zijn beste humeur had hij de meeste leden van deze vreemde groep hooguit kunnen toleréren, maar nu was hij zo onrustig en verward dat zijn geduld bijna op was.

‘Laat haar met rust,’ klonk Hazans bekende, berispende stem op een fluistertoon. ‘Ze doet het niet om jou te irriteren.’

‘Wie?’

‘Juffrouw Huda.’

Kamran registreerde die woorden met enige verbijstering, en keek zijn oude vriend aan alsof die hem zwaar had beledigd. ‘Juffrouw Húda? Denk jij dat mijn gedachten zich momenteel bezighouden met juffrouw Húda?’

Hazan glimlachte, al verraadden zijn ogen wel een binnenpretje. ‘Niet dan?’

‘Als ik al aan haar denk, dan alleen om me te verbazen over de vele onelegante sprongen die haar geest maakt.’

Hazan fronste zijn wenkbrauwen. ‘Dat lijkt me niet helemaal eerlijk.’

‘Niet zo lang geleden,’ zei Kamran op zo’n zachte toon dat het bijna sissend klonk, ‘probeerde ze zich door een wolk heen te éten. Met haar mond, kun je je dat voorstellen?’ Met zijn hand deed hij de happende beweging van kaken na. ‘Ze draaide haar hoofd heen en weer en sprak met een of ander idioot stemmetje, alleen maar om dat kind te vermaken. Ze beschikt blijkbaar over geen enkel greintje fatsoen.’

Hazans gezicht bleef onbewogen toen hij antwoordde: ‘Volgens mij noemde ze dat het stemmetje van het hongerige wolkenmonster.’

‘Ah, dus je keurt het goed?’

‘Niet iedereen neemt zichzelf zo serieus als jij, sire. Daarvoor hebben ze een te groot gebrek aan energie en interesse.’

‘Wil je soms suggereren dat ik ijdel ben?’

‘Ik suggereer helemaal niets, Kamran. Het is een onverbloemde mededeling.’

‘Je bent een eikel.’

‘Dan is het maar goed dat ik niet te lang in de spiegel staar en mijmer over de contouren van mijn gezicht.’

Tegen wil en dank moest Kamran glimlachen.

‘Jij hebt nooit de mogelijkheid gehad om het verpletterende gewicht van koninklijke verwachtingen naast je neer te leggen,’ sprak Hazan zacht en hij staarde in de verte. ‘Anderen zijn veel minder zwaar belast. Dat maakt hen niet meteen minderwaardig.’

Kamran schudde even zijn hoofd en bekeek juffrouw Huda nog eens van een afstand. Als hij zich dwong om verder te kijken dan die absolute verschrikking van een jurk van haar, kon hij wel iets van verfijnde gelaatstrekken ontdekken. Ze was ook niet onaantrekkelijk, maar hij vond haar gewoon weinig beschaafd. Ze was luidruchtig en tactloos en kinderachtig, en met haar in de buurt voelde hij zich rusteloos, alsof zijn kleren twee maten te klein voor hem waren.

Op dat moment lachte ze, zo lang tot haar hele lichaam ervan schudde, en hij moest zijn hoofd met een ruk afwenden. Dat opgewekte geluid werkte hem vreselijk op zijn zenuwen. ‘Ik zou graag eens de luxe van een dergelijke onbezwaardheid ervaren,’ mompelde hij. ‘Dat moet aanvoelen als een koele dag in de hel.’

Hazan schonk hem een sombere blik vol begrip en Kamran, die besloot dat hij wel iets van een pauze in zijn mentale kwelling had verdiend, stond het zichzelf toe om zijn houding iets te laten inzakken.

Hij zat schrijlings op Simurgh – een legendarische vogel die hem een uitvlucht had geboden toen de nood het hoogst was – en de anderen hadden plaatsgenomen op de stevige ruggen van haar vier kinderen. De prins van Ardounia had niet geweten wat hij moest verwachten toen hij op het adembenemende, reusachtige dier met een vleugelspanwijdte van een hele kamer was geklommen. Hij was zo overweldigd geweest door ontzag en dankbaarheid om het voorrecht van haar gezelschap dat het niet in hem was opgekomen zich af te vragen of de lange reis van Ardounia naar Toulan een beetje te doen zou zijn. Het was erg genoeg dat hij was opgezadeld met dit bonte gezelschap – allemaal mensen die zijn pad hadden gekruist doordat ze dezelfde mysterieuze jonge vrouw kenden – maar daar kwamen nu ook nog uitputting, honger, angst en onverwerkt verdriet bij, waardoor het bijna ondraaglijk was geworden om nog langer in zijn lichaam te vertoeven.

Kamran had alleen Alizeh willen terughalen – Alizeh en verder niets – en in plaats daarvan zag hij zich gedwongen om het weeskind, de bastaard en de misantroop mee te nemen, alsof zijn leven een of andere kinderspeurtocht was en hij een reeks kaarten toebedeeld had gekregen die hij wel uit moest spelen. Als je bedacht hoe zelden het voorkwam dat Alizeh anderen ook maar een glimp van haar leven toonde, dan waren al deze personen wel degelijk kostbaar, maar als hij zich niet zo had laten verblinden in zijn jacht op een jonge vrouw, dan had hij een gelukzalig bestaan gekend zonder deze mensen.

Wat zijn chagrijnige humeur ook niet bepaald ten goede kwam was het feit dat hij ongelijkmatig opwarmde. Ondanks de warmte die het vogellijf uitstraalde, waren zijn handen en voeten bijna gevoelloos geworden van de kou. De boog en de koker vol pijlen die op zijn rug hingen drukten steeds meer in zijn huid en – ook al zou hij dit nooit hardop toegeven – hij negeerde al bijna een uur alle signalen dat hij toch echt een toilet moest bezoeken.

Toch had Simurgh zich bewezen als een stabiel rijdier dat onvoorstelbaar pluizig was. Haar zijdezachte, regenboogkleurige veren vormden een bevredigend kussen voor zijn vermoeide lijf. Hij had de afgelopen dagen nauwelijks geslapen, zo erg was zijn leven op zijn kop gezet. Als hij er zeker van zou kunnen zijn dat hij niet van haar rug uit de lucht zou vallen, zou Kamran misschien wel tegen haar nek aan zijn gekropen om eventjes zijn ogen te sluiten. Nu de rustige, regelmatige vliegbewegingen hem steeds meer in slaap dreigden te wiegen, kostte het hem moeite om zijn ogen open te houden. Stilletjes was hij de sporadische koude windvlaag in zijn gezicht ook best dankbaar.

‘Heb je nog steeds honger?’

Kamran keek op en voelde een zacht briesje met zijn haar spelen. Hij besefte algauw dat die vraag niet aan hem gericht was. Juffrouw Huda had een banaan opgediept uit een geheim zakje in de overdreven plooien van haar afgrijselijke jurk en stak nu haar hand zo ver mogelijk uit in de donkere lucht van het universum om het stuk fruit aan Omid te geven. Zijn ogen begonnen al te stralen, ook al had hij zijn mond nog niet leeg. Hij krabbelde gretig naar voren om het aangeboden fruit aan te nemen. Kamran verstijfde een ogenblik lang van schrik toen de twee met het hoofd tegen elkaar aan stootten en de jongen bijna van zijn vogel tuimelde.

Omid en juffouw Huda begonnen meteen te gieren van het lachen, geamuseerd dat ze zich door hun domheid bijna hun dood tegemoet hadden geworpen. Zelfs Dien, verreweg de knorrigste van de vier metgezellen, had hier toch om moeten grijnzen.

Dat maakte Kamran buitenproportioneel razend.

Hij begreep niet dat wat hij voelde terwijl hij naar hen keek niet eens echt woede wás, maar een mengeling van verlangen en verontwaardiging. Omid, Huda en Dien waren aan deze reis begonnen omdat die hun een avontuur met een vleugje magie beloofde. Zij waren niet gekomen met dezelfde reden als hij: een wanhopige strijd voor zijn leven, zijn troon, zijn erfenis en nalatenschap. Dat zij zo gemakkelijk konden lachen, zo onbezorgd achterover konden leunen, iets konden nuttigen terwijl ze gezellig kletsten… het deed zijn bloed koken van verbolgenheid. Stiekem wilde hij niets liever dan diezelfde vrolijkheid kennen, maar aangezien hij die gevoelens niet tot uitdrukking kon brengen, zelfs niet tegenover zichzelf, bleef hij sudderen in zijn frustratie. Hij liet zich overeind houden door de bekende, stevige armen van woede terwijl hij door de lucht vloog en werd verteerd door al het onbekende.

En vanzelfsprekend stonden zijn gedachten aan Alizeh op de voorgrond.

Twee

دو

Alizeh raakte met een vinger de grond aan en tekende vormen in het ruwe oppervlak, waarvan de structuur haar huid zacht schuurde. Ze zat onbeschut en in haar eentje in de ijskoude duisternis, in het oog van een uitgestrekte zoutvlakte die zich in alle richtingen leek uit te strekken tot in de eeuwigheid. De witte kristallen waren opeengepakt tot een harde korst die de aarde bedekte. Het mineraal glinsterde in het maanlicht met de schittering van verpulverde diamanten.

Verstrooid likte ze wat zout van haar duim en zodra een doffe warmte langs haar tong naar binnen schoot, trok ze een grimas van afschuw bij de smaak. Haar gedachten tolden terwijl ze omhoogstaarde naar de donkere nachthemel vol sterrensproeten. Alizeh wist dat vuurvliegjes ook in de atmosfeer van Toulan leefden, en de schittering was deze avond zo compact dat ze hier en daar vervaagde. Alsof een kind een handje tegen de hemel had gedrukt en de glitters had uitgesmeerd.

Toch konden die wonderen haar geest niet helemaal afleiden.

Beelden van de afgelopen uren bleven haar achtervolgen, geluiden bleven onophoudelijk tegen haar botten trommelen en herinneringen aan zintuiglijke ervaringen dansten vluchtig over haar huid. Zelfs nu, omringd door stilte, kon ze de rust niet vinden.

Een paar uur geleden had ze het ondenkbare gedaan.

Na achttien jaar lang een teruggetrokken leven te hebben geleid, was Alizeh eindelijk uit de schaduwen naar voren gekomen. Ze had zichzelf kenbaar gemaakt als de verloren gewaande koningin van Arya, wat om diverse redenen een gevaarlijke stap was geweest. Niet in de laatste plaats omdat ze enorm onvoorbereid was voor die rol. Ze had geen troon, geen leger, geen plan en geen greintje van de krachtige magie die haar was beloofd om deze taak te vervullen. Op dit moment was de kans groter dat iemand haar zou vermoorden dan dat ze vereerd zou worden nu ze eindelijk in de openbaarheid was getreden. Toch had ze voor haar gevoel weinig keus gehad. Ze had zich wel moeten vertonen, in al haar onvolmaaktheid. Nadat de geruchten over haar aankomst in Toulan de koninklijke stad hadden verstikt, hadden duizenden djinns het kasteel bestormd, op zoek naar haar. Ze hadden een teken van leven geëist. De menigte was wild, bijna bezeten geweest, had geschreeuwd om ook maar een glimp van de legendarische koningin te mogen opvangen, had gedreigd met geweld als haar iets zou overkomen. Het was dus maar goed dat de snee in haar hals te licht was om door een mensenmassa van veraf te worden gezien.

Helaas had Sarra hem wel onmiddellijk opgemerkt.

De moeder van de koning had eerst geschrokken en vervolgens vol afschuw gereageerd toen ze Alizeh tegen het lijf was gelopen. Vlak voordat ze de menigte tegemoet trad, was ze met die bloedende snee in haar hals in een korte, met bloed besmeurde jurk uit Cyrus’ slaapkamer vandaan gekomen, met alle waardigheid die ze op dat moment nog bijeen had kunnen rapen.

Sarra had Alizehs gehavende verschijning en rode gezicht bestudeerd, had vervolgens de wilde ogen en het ontblote bovenlijf van haar zoon geregistreerd en haar gezichtsuitdrukking was omgeslagen in een soort moordzuchtige walging. Nerveus had Alizeh de knoop in haar bevuilde jurk losgemaakt, de rok uitgeschud en de zoom weer laten vallen tot rond haar enkels, voordat ze begon aan een uitleg van de situatie… Toen had Cyrus haar zo’n strenge blik toegeworpen dat de nosta in haar korset heet begon te gloeien en het zachte, brandende gevoel haar de mond snoerde. Sarra had een spottend lachje laten horen om die korte blik van verstandhouding tussen hen, maar uiteindelijk was ze er niet meer op teruggekomen; de vrouw leek te zeer geagiteerd door de aanwezigheid van de wachtende menigte – duizenden djinns die vlak buiten de paleismuren samenschoolden – om het moment nog langer uit te stellen met een heel gesprek. Het enige respijt kwam van een veelzeggende blik naar de andere kant van de gang, waar vier jonge snoda’s naar hen staarden en in een bijna komische shocktoestand over elkaar heen buitelden. Daarna had ze zich met een grimmige glimlach tot Alizeh gewend.

‘Zorg voor een scherpe geest, meisje,’ had ze met een dreigende vriendelijkheid gezegd. ‘Als de menigte vanavond niet je dood wordt, dan worden de roddels dat misschien wel.’

Alizeh kneep haar ogen stijf dicht bij die herinnering en voelde haar huid warm worden met de laatste restjes gêne. Het overgrote deel van de waarheid was, uiteraard, allesbehalve schandalig. Sterker nog, Sarra zou er voldoening uit scheppen als ze wist dat Alizeh en Cyrus alleen maar hadden geprobeerd elkaar te vermoorden.

Ze hadden een duizelingwekkende avond achter de rug.

Nadat ze urenlang voor Cyrus had gezorgd in de nasleep van een wrede aanval door de duivel, had de halfverdwaasde koning hen met magie teruggebracht naar zijn slaapkamer, waar ze niet veel later knallende ruzie hadden gekregen. Cyrus en zij hadden de degens gekruist en elkaar belaagd met slagen en verhitte woorden tot hij haar uiteindelijk had verslagen – niet met een wapen, maar met een reeks hartstochtelijke onthullingen die haar bijna hadden versplinterd.

Onbewust raakte ze haar nek aan en ze kromp ineen toen het dunne zoutlaagje op haar vingers de open wond schroeide. Alizeh trok haar knieën op tot tegen haar borst en sloeg haar armen stevig om haar benen heen. Ze beet op haar wang om te voorkomen dat haar tanden zouden klapperen van de kou.

Hoe kon ze haar gedachten ooit op een rijtje krijgen als er zo veel gevoelens waren om uit te zoeken en een plekje te geven? Zo veel verlangens waarmee ze moest omgaan en die ze moest doven?

Ze had niet geweten wat ze kon verwachten als ze haar recht op de troon van de Djinn eenmaal zou uitspreken, al had ze het ooit vrij redelijk gevonden dat een dergelijke bewering van haar kant op argwaan en woede zou stuiten. Ze was erop voorbereid geweest zichzelf te verdedigen tegen beschuldigingen van fraude en had aangenomen dat ze zich genoodzaakt zou zien om op een of andere manier te bewijzen dat ze de rechtmatige troonopvolger was.

Maar ze was nog maar amper op het balkon verschenen of de menigte leek ineen te krimpen alsof ze allemaal tegelijk waren geraakt door een of andere onzichtbare kracht. Hun oorverdovende gebrul stierf weg en het was opeens zo stil dat Alizeh haar eigen oppervlakkige ademhaling had kunnen horen. Die eerste ogenblikken waren meer dan angstaanjagend geweest; de seconden tikten als in slow motion voorbij, haar hart bonsde tegen haar ribben en haar paniek was alleen maar toegenomen.

Ze had er niet goed over nagedacht – ze had niet genoeg tijd gehad om zich voor te bereiden – en was ineens bang dat ze nu een of andere grootse of inspirerende toespraak moest houden. Haar eerste woorden in het openbaar zouden ongetwijfeld worden herhaald op straat en worden vastgelegd in hun geschiedenis. In eerste instantie had ze iedereen willen verenigen.

Maar toen had ze nog eens aandachtig naar de massa gekeken.

Wat ze had gezien was een zee van djinns, afgepeigerd van lange uren staan en schreeuwen. Alleen de gedempte kreetjes van kleine kinderen waren nu nog hoorbaar, uitgeputte ouders met kinderen op hun arm en oudere kinderen die bij hun voeten in slaap waren gevallen. De ouderen leunden op een stok of zaten in een pijnlijke houding op de grond, terwijl de jonge, gezonde djinns haar met koortsachtige, gespannen ogen aantuurden. Elk gezicht dat ze bestudeerde stond strak van vermoeidheid en trillende hoop – met daarbovenop een honger die werd veroorzaakt door simpele uitdroging.

Behoedzaam had ze gezegd: ‘Mijn dierbare volk, laat me jullie water brengen.’

Het resultaat was een adembenemende chaos geweest.

Hoe ze zo zeker waren geweest van haar identiteit kon ze maar niet begrijpen. Dat was geen vraag die ze kon stellen zonder aan geloofwaardigheid in te leveren. Maar deze woorden leken het benodigde bewijs te vormen en meteen was iedereen weer hysterisch geworden; sommigen hadden onbedwingbaar gehuild, anderen waren flauwgevallen in de armen van dierbaren en vreemden.

Alizeh had naar hen toe willen gaan, vastberaden een manier te vinden om deze duizenden mensen iets voedzaams te verstrekken, toen Cyrus uit de schaduwen vandaan was gekomen en haar staande had gehouden met een bekende, onheilspellende blik.

‘Je gaat jezelf niet in gevaar brengen,’ had hij gezegd.

Ze had haar irritatie nog nauwelijks bemerkt, had haar mond nog maar amper opengedaan om tegen hem in te gaan of hij had zich al tot een bediende in de buurt gewend en bevelen uitgedeeld die zij niet kon verstaan. Ook was de koning van Toulan niet langer half ontkleed, maar droeg hij een eenvoudige trui met een jas eroverheen. Zijn enige opvallende toevoeging was een dikke bontmuts die hij tot ver over zijn voorhoofd had getrokken, waardoor het kledingstuk zijn koperkleurige haar nagenoeg verborg.

Alles, alles was zwart.

Ze had niet kunnen wegkijken toen hij die kleine taak op zich nam en was gefascineerd door zijn beheerste optreden. Nog maar enkele uren geleden was hij zo erg mishandeld door de duivel dat het hem bijna zijn leven had gekost, waarna hij ook nog klappen te verduren had gehad van Alizeh, zijn moeder en de dreiging van geweld tegen zijn thuis. De ene tegenslag na de andere was zonder pauze over hem uitgestort en toch had hij alles alweer in de hand. Er lag een kleine glimlach op zijn gezicht toen hij zachtjes en met een ongedwongen, maar resolute houding tegen een lakei praatte.

Hij was niet ingestort.

Zodra alles was geregeld, had Cyrus opgekeken, geboeid door de kracht van haar blik die op hem rustte. Ook zij had zich wat meer aangekleed voor ze de menigte tegemoet trad en droeg nu een van Cyrus’ mantels. Hij had erop gestaan, omdat die haar zou beschermen tegen de kou en de besmeurde jurk zou verhullen. Algauw voelde ze de hitte van zijn onderzoekende ogen ook op andere plekken, eerst bij haar hals en vervolgens langs de verborgen contouren van haar lichaam naar beneden glijden. Hij keek naar de plooien van haar geleende kledingstuk, de te lange mouwen, de zoom die in een poeltje rond haar voeten op de grond lag.

Zijn ogen bevatten alle wisselvalligheid van een verduistering: zijn woede werd zijn verlangens bijna te veel.

Alizeh had een licht gevoel in haar hoofd gekregen van die oplettende blik en haar huid tintelde nog na op de plekken waar zijn ogen op haar rustten. Ze wist niet hoe ze dat gevoel moest omschrijven, dat ademloze smachten. Niemand had ooit zo naar haar gekeken als hij, alsof het dodelijk kon zijn om te lang naar haar te staren. Haar lippen waren geopend onder het gewicht van zijn zwijgende verlangens, haar mond werd steeds zwaarder met de last van zijn naam en een wanhopige, dwaze impuls om dat woord tegen zijn huid te fluisteren.

Gelukkig stegen opeens kreten van verbijstering en verbaasd happen naar lucht op uit de menigte en werd haar trance verbroken; Alizeh draaide zich geschrokken om en zag de paleisbedienden door de massa djinns lopen met vergulde dienbladen met karaffen vol water en opgestapelde bekers.

Teruggekeerd uit haar gedachten snoof Alizeh tegen de kou die haar neus verkleumde en ze kneep haar ogen dicht tegen de duizelingwekkende nachthemel. Wat ze om zich heen zag was zonder twijfel adembenemend mooi, maar haar hoofd en hart waren op dit moment niet in staat om dat geschenk te waarderen.

Bovendien had ze geen flauw idee waar ze was.

Ze was op deze plek terechtgekomen nadat ze achter Cyrus aan door de nachtelijke bochten van de koninklijke stad had gezworven. Nadat de menigte tot bedaren was gebracht – en de mensen hadden geaccepteerd dat ze in goede gezondheid verkeerde, dat ze nog maar net in Toulan was gearriveerd, dat ze geen enkel besluit had genomen over een aanstaand huwelijk en dat ze hun officieel zou toespreken zodra ze een poosje had kunnen uitrusten – waren de mensen weer ieder hun eigen weg gegaan. Pas toen hun kleine gezelschap zich weer had teruggetrokken in het kasteel – en Sarra’s gezicht was vertrokken alsof ze het zou gaan uitgillen en Alizeh aan niets anders had kunnen denken dan slapen – had de jonge koning zes bondige woorden tot de muur gericht:

‘Ik vrees dat ik moet gaan.’

Zonder verdere uitleg had Cyrus haar achtergelaten in het gezelschap van zijn met afschuw vervulde moeder.

Sarra had een gesmoord geluid gemaakt voor ze Alizeh met grote ogen knipperend aanstaarde, en heel eventjes had Alizeh medelijden met de vrouw gehad. In een schokkende omkering van persoonlijkheden had Sarra, de eens zo sluwe en complexe tegenstander, haar moed verloren. Nadat ze getuige was geweest van Alizehs stille kracht ten overstaan van de onrustige menigte, leek de vrouw nu doodsbang om dezelfde zuurstof als het meisje in te ademen. De moeder van de koning leek bang dat ze een gevaarlijke vergissing had begaan door Alizeh te vragen haar zoon te vermoorden.

Als ze ertoe in staat was geweest, zou Alizeh misschien hebben gelachen om de absurditeit van de situatie.

In plaats daarvan had ze de bevende Sarra een goede nacht gewenst en zodra ze alleen in de gang was achtergebleven, had ze zich vlug gehuld in onzichtbaarheid en was ze Cyrus met onmenselijke snelheid achternagegaan in een poging alle blikken te ontlopen, bang dat ze anders gezien zou worden door djinnbedienden. Het duurde niet lang voordat ze achter hem aan het paleis verliet en onbekende omgevingen opgingen in de duisternis terwijl ze samen de koeler wordende nacht in verdwenen.

Nu zuchtte Alizeh.

Hier waren bijzondere bossen met boomstammen en takken zo wit als botten, die van binnenuit gloeiden. Een klein bosje ervan dat aan de rand van de zoutvlakte stond, straalde een zacht licht uit. Ze was tot hier gekomen in haar zoektocht, want Cyrus was algauw in een letterlijke rookwolk opgegaan zodra hij het verlichte bos naderde, en hier – helemaal alleen en verdwaald – was ze gestrand en had ze zichzelf haar domheid kwalijk genomen.

Ze trok de geleende mantel steviger rond haar schouders en verzette zich tegen de neiging om de bekende geur van zijn eigenaar op te snuiven. Ze was de specifieke mengeling van zijn geur gaan herkennen, die rozentinten vermengd met de mannelijke geur van zijn huid, al wist ze niet goed hoe dat was gebeurd. Misschien kwam het door die uren dat ze Cyrus’ lichaam had vastgehouden en hem in zich had opgenomen terwijl ze huilde. Ze voelde zijn zijdezachte haar nog tussen haar vingers door glijden, zijn donzige wang vlak onder haar hand. Als beloning voor haar inspanningen had ze een onophoudelijk brandend gevoel in haar borst gekregen, een golf van gevoelens die zo krachtig was dat hij eindeloos leek te schokken en weigerde te kalmeren, zelfs wanneer ze haar gedachten een heel andere kant op stuurde. Haar lichaam had zich nog nooit zo levendig, zo elektrisch gevoeld.

Wanneer had ze Cyrus toegestaan zo veel ruimte in haar binnenste in te nemen?

Er was niet eens iets gebéúrd tussen hen.

De uitbarsting van gevoelens die ze nu moest doormaken, de emotionele brokken puin die ze moest uitzoeken in de nasleep van wat volgens de meeste meetsystemen een onbelangrijke gebeurtenis was geweest…

Het was niet logisch.

Erger nog: Cyrus stond onder het bevel van de duivel.

Dat feit alleen al zou genoeg moeten zijn om hem te verdoemen, maar grote goden, ze had er wel meer redenen voor. Naast andere gruwelijke misdaden had hij ook haar kostbare Boek van Arya gestolen en geweigerd terug te geven. Hij had het achter slot en grendel opgeborgen en met magie gegijzeld gehouden. Hij had de Wichelaars van Ardounia afgeslacht, koning Zaahl gedood, zijn eigen vader vermoord en zich gekroond tot haar vijand, of ze dat nou leuk vond of niet. Dus toen hij het paleis ontvluchtte voor een mysterieuze – en hoogstwaarschijnlijk kwaadaardige – missie, had ze de noodzaak gevoeld hem te volgen.

Jammer dat ze zo dwaas was geweest.

Drie

سه

Natuurlijk wist Cyrus wel dat hij werd gevolgd.

Ze had de subtiliteit van een sluimerende draak. Alsof ze ook maar in zijn buurt kon komen zonder dat hij dat merkte – alsof hij de slepende zoom van zijn geleende mantel niet hoorde. Het was al kwelling genoeg als hij zich voorstelde dat ze zijn kleding droeg, maar daar kwam nog een hele schep bovenop als hij haar vastberaden stappen erbij bedacht, plus haar gefronste wenkbrauwen en het lichte tuiten van haar lippen, wat ze alleen deed wanneer ze te hard nadacht. De volharding waarmee ze hem nu achternazat – alsof ze ook maar enig idee had wat ze aan het doen was – was zo innemend dat het hem kwaad maakte. Zijn hele leven lang had hij gevreesd haar geur te kennen, het geluid te horen wanneer ze op hem afkwam. Het was stom van haar om daar anders over te denken.

Het was stom van hem om überhaupt aan haar te denken.

Cyrus zuchtte en liep verder door de ijskoude lucht die zijn adem omvormde tot kleine wolkjes vorst. Torenhoge altijdgroene bomen glinsterden langs het pad, spookachtige vingers maanlicht priemden zich door de takken alsof ze hem wilden grijpen. Nachtvogels krijsten, vergetelheid dreigde, de schone geur van dennenbomen vulde zijn hoofd. Het was al heel laat en buitengewoon koud.

Liet ze hem nou maar met rust.

Hij had een afgrijselijke tocht af te leggen, en na alles wat hij deze avond te verduren had gehad, had Cyrus gehoopt op één sprankje van genade: eenzaamheid. Hij had een ogenblik gewild om zichzelf te herpakken, om zich schrap te zetten voor de volgende fase van zijn marteling. Haar hardnekkige schaduw maakte die kleine droom onmogelijk.

Hij had haar al diverse keren zachtjes ‘oef’ horen puffen als ze over de zoom van de mantel struikelde en hij had zijn kaken stevig op elkaar geklemd om te voorkomen dat hij zich omdraaide om haar te helpen.

De jonge koning had geen enkele noodzaak aan deze lange, ijzige wandeling; Cyrus was van plan zijn bestemming te bereiken met hulp van magie. Hij had Alizeh expres doelloos rondgeleid in de hoop dat ze de kou op een gegeven moment wel beu zou zijn, of dat ze in elk geval zou toegeven aan haar eigen uitputting en zou terugkeren naar het paleis.

Ze mocht niets weten van zijn dilemma: dat haar amateuristische schaduw hem woest maakte en tegelijkertijd geruststelde, dat hij wilde verdwijnen, ook al moest hij er niet aan denken haar hier in deze ijzige donkerte achter te laten. Hij wilde haar dichter bij zich hebben dan hij in woorden kon uitdrukken, wilde haar naakt en trillend in zijn armen voelen, wilde deze gevoelens van zijn huid schuren. Hij wilde zijn eigen hoofd afhakken en het in de rivier gooien.

Hij wilde tegen haar tekeergaan.

Opeens stak de wind op en de bladeren ritselden opvallend luid. Cyrus dook ineen tegen de kou en hoorde een bijna onhoorbaar gesnuif, wat zijn woede alleen maar aanwakkerde.

Hij wist dat zijn woede niet logisch was, maar toch voelde hij de neiging om zich om te draaien en haar te verwijten dat ze onvoorstelbaar koppig was. Ze vroor bijna dood zonder dat ze daar reden toe had, en dat kwelde hem tot ver voorbij menselijke grenzen. Eerst was hij verbijsterd geweest dat ze hem volgde, zo ongewapend, een onbekende duisternis in. En in eerste instantie had hij haar uiteraard willen tegenhouden. Hij had het nog bijna gedaan ook; bijna had hij zich omgedraaid en erop gestaan dat ze zou terugkeren naar haar vertrekken in het paleis.

Alsof ze daarnaar zou luisteren.

Hij was ervan overtuigd dat als hij aan die fantasie tegemoetkwam, ze zijn ongenoegen in volle glorie zou spiegelen. Ze zou schreeuwen en als een klein kind met haar voet stampen, boos om te zijn ontdekt. Ze zou weigeren te vertrekken en hem ervan beschuldigen magie tegen haar te gebruiken – want hoe anders zou hij de aanwezigheid van zo’n geniale spion hebben kunnen opmerken? – en als hij haar dan uiteindelijk, en onvermijdelijk, alleen achterliet, zou ze hem allerlei beledigingen naar het hoofd slingeren, zou ze ten eerste eisen dat hij haar haar boek zou teruggeven en zou ze hem daarna uitschelden voor onvoorstelbare klootzak én een lamstraal.

Nee, herstel, dat nam hij terug: ze zou zulke vulgaire taal niet gebruiken.

Ze zou hem eerder een ploert noemen, een charlatan, een doodgewone schoft. Bij dat idee moest hij bijna glimlachen, maar toen brak hij.

De dam begaf het.

De pijn kwam als een wrede aanval die diep vanuit zijn binnenste naar buiten straalde tot zijn geest gedwongen werd zich over te geven aan een invasie van herinneringen. Hij werd gebombardeerd door beelden van de afgelopen paar uur, beelden die hij het liefst voorgoed uit zijn geschiedenis zou wissen, maar tevergeefs: Cyrus kon nu aan niets anders meer denken dan haar kleine hand op zijn voorhoofd, de veilige basis van haar armen die hem vasthielden, de heerlijke kwelling van haar huid tegen zijn gezicht. Hij slikte moeizaam als hij dacht aan hoe ze voelde toen hij haar in zijn delirium aanraakte, hoe hij die bedwelmende geur van haar opsnoof tot diep in zijn geest, waar die voorgoed zou blijven hangen, samen met de fluistering van haar stem terwijl ze huilde. Haar tranen waren over zíjn wangen gerold tijdens de constante herhaling van zijn naam, waarbij ze hem keer op keer smeekte om wakker te worden. Hij balde zijn handen tot vuisten.

Hij kon niet geloven dat hij haar de waarheid had verteld.

Het was nog steeds niet te bevatten dat hij had bekend nacht na nacht over haar te hebben gedroomd, dat hij acht tergende maanden lang al haar smaak, haar hitte, haar zijdezachtheid had gekend in zijn slaap. Alleen een aanval van pure waanzin zou hem tot dit punt hebben kunnen drijven. Hij was pijnlijk uitgeput geweest, nog steeds onder invloed van een optrekkende duistere magie en zijn lichaam en geest waren nog niet volledig hersteld van de recentste aanvallen van de duivel. Dat was het enige excuus waarachter hij zich kon verschuilen; dat hij gebroken was – dat het slot van pure shock nog niet was vergrendeld, dat zijn zwakke lijf door haar tederheid de afgrond in was gegleden. Op elk ander moment van zijn leven zou hij sterker zijn geweest. Dan was hij weggelopen, had hij zijn mond gehouden… Hij was nog liever gestorven dan dat hij zichzelf te schande zou maken met zo’n zielige onthulling van zijn eigen verlangens.

Vlammend hellevuur, hij had wel beter geweten.

Acht maanden geleden had Iblis Alizeh met opzet in Cyrus’ gedachten geprent, had hij daar een verhaal geconstrueerd waardoor Cyrus nagenoeg machteloos was tegenover haar. De duivel had ongetwijfeld de bedoeling gehad om hem door middel van haar te breken – en Cyrus was rechtstreeks in die overduidelijke, vermijdelijke valstrik gelopen.

Het kostte hem nu veel moeite om adem te halen.

Er was deze avond iets in hem omgeslagen, er was iets in hem onherroepelijk veranderd, en hij vreesde voor wie hij in de nasleep daarvan was geworden. Weg waren zijn masker, het vernisje van onverschilligheid en zijn aangetaste vaardigheid om bestand te zijn tegen haar nabijheid met behulp van cynische spitsvondigheden en een overvloed aan minachting. Vanaf het moment van hun eerste ontmoeting had Cyrus de ontelbare gaten in zijn borst gestopt met het ingebeelde bewijs van haar kwaadaardigheid. Ze was immers de bruid die de duivel had uitgekozen, dat was toch zeker reden genoeg om te geloven dat ze corrupt en oneerbaar moest zijn? Hij nam aan dat ze de duivel zag als haar vriend, dat ze deelgenoot was in de plot om zichzelf op te dringen aan zijn koninkrijk. Die overtuiging had hij in zijn hart gekoesterd, zelfs toen zijn twijfels over haar al snel werden weerlegd en elke onthulling van haar onschuld vernietigende scheuren in zijn pantser liet ontstaan. Dat haar persoon niets aan te rekenen viel, dat zij geen deal met de duivel had gesloten, dat zij evengoed door Iblis werd bespeeld als hij…

Dit was erger. Oneindig veel erger.

Haar uiteindelijke medeleven met hem had zijn ondergang ingeluid, want dat, als laatste laagje boven op al die andere laagjes, had bewezen dat ze exact de engelachtige figuur was die hij in zijn dromen zo had gekoesterd. Hij had het niet alleen gruwelijk bij het verkeerde eind gehad wat haar betrof, maar hij had haar ook uitermate wreed behandeld. Hij wist nu dat ze zo ver boven zijn niveau stond dat hij het niet eens waard was om in haar schaduw te staan. En hij had al helemaal geen enkel recht om ook maar iets van haar te verlangen.

Abrupt kwam hij tot stilstand, met een hart dat tegen zijn ribben bonsde.

Al die tijd had hij de kwelling van haar aanwezigheid kunnen volhouden omdat hij zichzelf had gehard met haatgevoelens. Maar hoe kon hij ooit nog in haar nabijheid zijn nu hij wist hoe onpeilbaar fout hij zat? Hoe kon hij het nog verdragen om naar haar gezicht te kijken zonder de noodzakelijke versterking rondom zijn zielige hart?

Hij veegde met zijn bevroren handen over zijn gezicht en herinnerde zich er opnieuw aan dat hij beheerst moest blijven, dat ze hem nog steeds kon zien. Als hij zich nu niet zou ontspannen, zou hij nog ontploffen, en toch: hoe moest hij omgaan met deze kolkende gedachten zolang zij hem gadesloeg?

Hij had de laatste paar minuten nauwelijks nog op zijn omgeving gelet en pas toen hij om zich heen keek, besefte hij dat hij voor een verlicht bosje bomen aan de rand van de grootste zoutvlakte van Toulan stond. Het was een spookachtige plek, dit uitgestrekte gebied, en hij was zich er sterker van bewust dan ooit dat Alizeh en hij alleen waren onder de koepel van de duisternis, waar hun bewegingen alleen door de sterren werden gevolgd. Een koortsachtig deel van hem waagde het zich voor te stellen dat ze hier in het donker bij hem was en naar hem keek.

God, wat verlangde hij naar haar.

Hij wilde haar met een allesverterende honger, met de wanhoop van een man die elk moment zou sterven. De duivel schepte er ongetwijfeld genoegen in om hem zo vernederd te zien. En díé ontnuchterende gedachte verdreef alle hitte in één keer uit zijn hoofd, waardoor Cyrus zich plots koud en dom voelde.

Verdoofd.

Kon hij haar maar weer haten en wantrouwen, dat zou zo veel veiliger zijn. Als hij zich in plaats daarvan toestond om op deze wanhopige manier door te gaan, zou het Boek van Arya het minste van zijn problemen zijn. Hij zou zich geneigd voelen een man te vermoorden als zij daarmee een beter uitzicht had vanuit haar raam. Hij zou de hele deal kunnen afblazen, wat precies was wat de duivel wilde.

O, dan zou hij flink spijt krijgen.

Cyrus liep het gevaar dat hij de controle verloor. Alizeh had hem een gunst bewezen door weg te lopen, door een eind te maken aan het prille begin van iets wat hem te gronde had kunnen richten. Hij zou het niet meer laten gebeuren dat hij ooit nog een dergelijke toenadering zocht. Het was belachelijk om ook maar te overwegen dat ze iets voor hem voelde. Zelfs nu achtervolgde ze hem alleen maar uit wantrouwen; ze had geen idee dat ze probeerde hem vanavond te vergezellen op een tocht naar de hel, waar een duistere meester zijn komst al ongeduldig afwachtte.

Nee. Hij was een zwaar beschadigde ziel.

Toen hij zag hoe ze een wanhopige, toegewijde massa van duizenden mensen toesprak – die allemaal bereid waren om zich voor haar op te offeren – was hem een laatste genadeslag toegebracht.

Hij zou altijd de slechterik zijn in haar verhaal.

Vele maanden geleden had hij zich neergelegd bij het offer dat zijn leven voorbestemd was te zijn, want dat was de enige manier waarop hij de hem gestelde taken kon uitvoeren. Voor Cyrus was alle hoop op meer dan de dood een verraderlijk spel, eentje dat alleen maar een tragisch einde zou kennen. Hij had geen andere keus dan zijn onmogelijke dromen naar de stoffige kratten van zijn jeugd te verwijzen.

Bovendien wachtte de duivel op hem.

En met die laatste, verbitterde gedachte verdween hij.

Vier

چهار

Smelt het ijs in zout

laat de tronen op zee verweven

in dit vervlochten koninkrijk

zullen klei en vuur opleven

Keer op keer zongen deze woorden door Kamrans geest. Hij dacht aan het mysterieuze boek dat hij in Alizehs reistas had gevonden, waarvan de cryptische inscriptie zich inmiddels in zijn geheugen had gegrift. Het waren vooral die laatste twee zinnen die hem niet met rust lieten.

Vervlochten koninkrijk, klei en vuur…

Ondanks alles had Hazan de kiem van een gevaarlijk idee in zijn hoofd geplant, namelijk dat Alizeh mogelijk nog steeds voorbestemd was om met hem te trouwen. Kamran werd gekweld door besluiteloosheid wanneer hij aan Alizeh dacht, want er was nog zo veel wat hij niet begreep, en zijn hart en hoofd zaten nog hopeloos in de knoop van alle verraad waaruit hij maar niet wijs kon worden. En toch… zijn herinneringen aan haar bleven zo hartstochtelijk dat het hem moeite kostte om rationeel na te denken als het over haar ging. En in weerwil van zijn twijfels was het idee om haar als zijn koningin te hebben zo verleidelijk dat hij niet anders kon dan zich in die fantasie te storten. Hij had nooit een andere jonge vrouw ontmoet die haar gelijke zou kunnen zijn, niet in schoonheid of kalmte, niet in elegantie of intelligentie. Het had Kamran ook niet helemaal verrast dat de betoverende, onopvallende snoda uiteindelijk de verloren gewaande erfgename van een eeuwenoud koninkrijk bleek. Er was altijd al iets koninklijks aan haar geweest, een bepaalde waardigheid in haar uitstraling…

Een luid geproest onderbrak zijn gedachtestroom en Kamran draaide zich geërgerd om naar de bron. Zijn humeur verzuurde toen hij toekeek hoe juffrouw Huda zichzelf opnieuw niet in de hand wist te houden. De jonge vrouw sloeg met haar hand tegen haar borst tijdens het grinniken, en met haar mond nog halfvol zei ze happend naar lucht: ‘O, hemeltjelief, ik ben zo moe! Dit wordt mijn ondergang nog!’

Op dat moment was het onmogelijk om de twee vrouwen niet met elkaar te vergelijken. Huda was het tegenovergestelde van Alizeh, onbeschaafd en ongeremd. De een was opgevoed om koningin te worden, de ander om te worden getolereerd, en toch was Alizeh in relatieve armoede opgegroeid en Huda in een aristocratisch gezin. De onderlinge verschillen waren enorm, en ook al waren beide jongedames verwaarloosd, slechts een van beide was daar sierlijk en kalm uit tevoorschijn gekomen. Kamran kromp ineen toen een nieuwe proest de stilte verbrak en zijn gezicht werd er alleen maar grimmiger op.

‘O, Toulan moet haast wel een afgrijselijke plek zijn,’ hoorde hij haar zeggen. ‘Ik betwijfel dat er ook maar een plek op aarde is die zich kan meten met de schoonheid van Ardounia…’

Er was iets aan haar stemgeluid wat hem irriteerde, dat zich tot diep onder zijn huid boorde. Hij schudde zijn hoofd fel, alsof hij haar daarmee van zich af kon werpen. Hij wilde niet blijven nadenken over de vele ergernissen van juffrouw Huda.

In plaats daarvan liet hij zijn handen in de zachte, dichtbegroeide lagen van Simurghs verenpak glijden en putte hij troost uit haar nabijheid. De legendarische vogel was Kamran komen redden uit eerbied voor Zaahl, die zijn kleinzoon één enkele, betoverde veer had nagelaten in zijn testament. De veer was bestemd om het magische wezen op te roepen in een moment van absolute en alles overschaduwende noodzaak en Kamran – wiens kroon bijna was afgenomen door de minister van defensie, Zahhak, waarna hij door de Wichelaars in de torencel was opgesloten – had inderdaad ernstig in het nauw gezeten. Dan nog had hij niet geweten aan welke voorwaarden deze afspraak was gebonden. Zou Simurgh een onbepaalde tijd bij hem blijven? Of zou ze hem slechts bij deze enkele reis assisteren, en weer wegvliegen zodra ze hem veilig en wel op de grond had gezet?

Weer namen zijn gedachten een duikvlucht in de onzekerheid.

Kamran moest deze reis gebruiken om te bewijzen dat hij een waardige opvolger van zijn eigen troon was, zo veel hadden de Wichelaars wel laten doorschemeren. Ze hadden echter geen duidelijke richtlijnen gegeven over hoe hij die opdracht moest voltooien. Hij vroeg zich af of Zahhak al had uitgevogeld waar hij was gebleven, hij vroeg zich af wat de Wichelaars deden en zeiden in zijn afwezigheid. Tenzij de priesters en priesteressen van plan waren te voorkomen dat de minister van defensie zichzelf tot koning zou kronen, was er weinig tijd meer over voordat Zahhak over Ardounia zou heersen.

‘Om eerlijk te zijn heb ik gehoord dat Toulan een heel mooi gebied is,’ klonk Diens zachte tegenwerping. ‘Diverse van mijn leveranciers zijn gevestigd in het rijk in het zuiden, en ze hebben nooit anders dan lovend gesproken over…’

‘Nee, natuurlijk niet,’ viel Huda hem in de rede. ‘Die zijn waarschijnlijk veel te bang om iets negatiefs over hun eigen land te zeggen, en wie kan ze dat ook kwalijk nemen, als je bedenkt dat ze worden geregeerd door zo’n brute koning…’

Kamran verstijfde bij die woorden. De diverse splinters van zijn woede smeedden zich samen tot een enkel, vlijmscherp lemmet van haat.

Te midden van alle chaos in zijn hoofd was er één ding absoluut helder: hij zou Cyrus vermoorden.

Kamran voelde een angstige onzekerheid bij het vooruitzicht Alizeh weer te zien, maar het idee dat hij weer oog in oog zou staan met die kwaadaardige koning van het zuiden overspoelde hem met een nieuwe vloedgolf van adrenaline. Heel hoog op de lijst van gruwelen die zich constant herhaalden in Kamrans geest waren de afgrijselijke beelden van de dood van koning Zaahl, want die flitsen hadden zich in zijn geheugen geëtst. Keer op keer kwam dat misselijkmakende geluid naar boven van het zwaard dat zich dwars door het hart van zijn grootvader boorde. Kamran zou die shock, het afgrijzen en de daaropvolgende chaos nooit meer kunnen vergeten.

Net als de moordenaar.

De prins van Ardounia had een missie om boven alles de weegschaal weer in evenwicht te brengen. Hij zou wraak nemen voor de dood van zijn grootvader, al was dat het laatste wat hij deed. De wrede koning van Toulan zou eindelijk weten wat gerechtigheid was. Bij voorkeur door in mootjes gehakt te worden, waarna de gieren zich aan zijn ingewanden tegoed konden doen.

‘Kamran.’

Toen hij zijn naam hoorde, schrok de prins bijna. Het kostte hem moeite zijn bloeddorstige hart te kalmeren terwijl hij zich omdraaide naar zijn voormalige minister.

‘Het was niet mijn bedoeling om je te storen,’ zei Hazan zacht, ‘aangezien ik zie dat je in beslag genomen wordt door je gedachten. Maar de zon lijkt aan de einder te willen opkrabbelen, en ik hoor ruisend water in de verte dat steeds luider wordt, wat alleen maar kan betekenen…’

‘Ja.’