Colofon

Laat iedereen weten wat je vindt van De Legacies van @jessicagoodman.
Gebruik #DeLegacies en vergeet @blossombooks niet te taggen!

NUR 285 / W012401

© 2024 Nederlandse editie: Blossom Books

© 2023 Jessica Goodman

Oorspronkelijke titel: De Legacies

Vertaling: Elise Kuip

Omslagbeeld: © 2023 Lisa Sheehan

Omslagontwerp: Kristin Boyle

Nederlandse omslagbelettering: Marieke Oele

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Beste lezer,

Iedereen wil erbij horen, maar succes kent een prijs.

In Nederland is ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ een uitspraak die iedereen weleens gehoord heeft in zijn leven. In Amerika is dat héél anders en is ‘normaal doen’ eerder iets wat je volgens mij juist níét moet doen: hoe gekker, extravaganter of absurder, hoe beter. En hoe heerlijk is het om ons daar af en toe eens helemaal door te laten meeslepen?

In De Legacies stappen we ook in zo’n extravagante wereld: de Legacy Club is een eliteclub voor rijke mensen die door hun netwerk en ons-kent-onssysteem eigenlijk de hele upperclass van New York domineert. Natuurlijk wil iedereen die ook maar iets te betekenen heeft bij de club horen (want dan heb je het pas echt gemaakt), dus worden er genoeg schandaaltjes onder het tapijt geveegd om maar geen slechte indruk te maken. De leden, de Legacies, houden handen boven hoofden, doen hier en daar aan wat backstabben en de fake glimlach is hun dagelijkse accessoire.

Als er aan het einde van de introductieweek van de nieuwe leden iemand van het dak valt (was het een ongeluk? Was het zelfdoding? Of was het moord???) kan het feest der geheimen, verraad en bedrog natuurlijk pas echt beginnen. Ik hoor hier dus alleen maar ingrediënten voor een heerlijke thriller, en oh my: ik denk dat je tot aan de laatste bladzijde op je stoel vastgeplakt zit.

Ik wens je heel veel leesplezier met deze heerlijke thriller die zich afspeelt in de sociale kringen van de New Yorkse elite.

#spreadthebooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Maxwell,

die het allemaal mogelijk maakt.

NA HET BAL

Het Legacy-bal was nog nooit geëindigd met een moord – dat spreekt voor zich. De eindexamenleerlingen van de elitescholen in New York besloten de avond gewoonlijk met een zonsopkomst op een overdadige afterparty. Met een feest dat doorging tot de volgende ochtend in een villa in Bronxville. Met een kampvuur op het strand van een uitgestrekt landgoed in Southampton. Met een door stroboscooplampen verlichte rave in een loft in Ridgewood. Dit jaar zou een stoet SUV’s de genomineerden naar iemands landhuis in de Hudson Valley brengen.

Maar dat gaat nu natuurlijk niet meer gebeuren, vanwege dat lijk en zo.

Bernie Kaplan staat op de hoek van Sixty-First Street. Ze draagt tien centimeter hoge glitterstiletto’s en een baljurk van groene tule en Skyler Hawkins’ smokingjasje hangt over haar schouders, al is het warm voor september. Als je goed kijkt, kun je zien dat ze haar best doet om niet te rillen. Een briesje speelt met haar druppelvormige diamanten oorbellen. De sirenes van de politiewagens loeien en Bernie kijkt naar haar handen, haar lichtroze nagels, die zijn bedekt met bloedspetters en viezigheid. Haar felrode haar is verwilderd en uit model geraakt. Normaal gesproken fluistert haar moeder dat ze de losse plukjes achter haar oren moet stoppen voordat iemand haar zo kan fotograferen, maar Esther Kaplan is er niet, dus Bernie laat haar haar doen wat het wil.

Haar blik glijdt naar de stoep, waar de andere aanwezigen van het Legacy-bal de straat op komen om te zien wat er aan de hand is. Ze wou dat Tori bij haar was. Een week geleden was die meid nog volkomen oninteressant geweest. Een eindexamenleerling uit Queens met een studiebeurs, die zich al drie jaar op de achtergrond hield. Maar ondertussen is duidelijk dat alle Legacies haar hebben onderschat.

Bernie doet haar mond open, alsof ze iets wil zeggen, maar doet hem dan snel weer dicht als het gefluister om haar heen aanzwelt tot een verhit en opgewonden gekwetter. Er klinken verbaasde en verraste kreetjes als de politie een brancard uit de zijingang van de Legacy Club rijdt, weg van het Bal. Op de brancard ligt het lichaam, dat is bedekt met een wit laken. Een silhouet van levenloze vingers, benen, armen. De ambulancebroeders duwen het lijk een ambulance in en doen de deur dicht. De wagen scheurt er in noordelijke richting vandoor.

Het tumult wordt luider. Mensen gillen en snikken, overstemmen de krakende geluiden uit de walkietalkies. Bernie hunkert naar Isobel, naar wat ze zijn kwijtgeraakt. Hunkert naar Skyler. Naar waar hij voor stond.

Maar ze heeft geen tijd om nu aan hen te denken. Want er zijn vragen. Ontelbare vragen. En niemand lijkt de antwoorden te hebben.

Het enige wat iedereen nu de klok middernacht slaat zeker weet, is dat er een lid van een van New Yorks oudste, exclusiefste clubs is overleden – en dat Bernie Kaplan bloed aan haar handen heeft.

VIER DAGEN VOOR HET BAL

Bernie

‘Gek hè, om al deze vreemde leerlingen hier te zien, op ónze school?’ vraagt Isobel op een opgewekt toontje. ‘Op Excelsior Prep?’

We zijn in onze middelbare school en staan voor de ingang van de kantine, al is ‘kantine’ niet echt het goede woord voor deze ruimte met haar torenhoge marmeren entree en ronde eikenhouten twaalfpersoonstafels die speciaal voor de school zijn gemaakt. ‘Eetzaal’ zou toepasselijker zijn, al heeft Archictectural Digest deze ruimte ooit ‘de mooiste plek om te eten in heel New York’ genoemd. Aan de andere kant van het atrium heb je vanuit de wandhoge ramen uitzicht op de lagergelegen lacrossevelden, waarvan het recent gemaaide gras op elk veld precies even lang is.

Door de ramen aan de westzijde kun je de torentjes van de onderbouw, die aan de andere kant van de campus ligt, door de boomgaard heen zien piepen en de treurwilgen en hoge appelbomen heen en weer zien wiegen. Rector Helfrich vertelt graag dat de campus van Excelsior, een uitgestrekt terrein ten noorden van Manhattan, in de Bronx, qua oppervlak een vijfde van Central Park is – en net zo mooi.

Als ik mijn ogen sluit, zou ik zó die deur uit kunnen wandelen en overal naartoe kunnen lopen zonder te struikelen, te vallen of ergens tegenaan te stoten. Het eindexamenjaar begint al over een paar weken en zelfs vandaag, nu de lessen nog niet zijn begonnen, voelt hier zijn als thuiskomen.

Toch voel ik een gespannen knoop in mijn maag. Isobel en ik schuifelen met de rij mee naar voren en ik kijk over mijn schouder naar de andere genomineerde eindexamenleerlingen uit onze scholengemeenschap. Alle leerlingen dragen hun beste lunchoutfit, staan keurig rechtop en glimlachen opgewekt. Skyler staat achter in de rij met Lee, Isobels vriendje; ze waren laat en ik vertikte het om op hen te wachten. De andere genomineerde van Excelsior die we kennen, Kendall Kirk, voert bij de dranktafel een verhitte discussie met de debatkampioen van de quakerschool, Manhattan Friends. We horen met z’n zessen te zijn, maar niemand weet wie de laatste genomineerde van onze school is. Nog niet. Ik laat mijn knokkels knakken en duw een verdwaalde haarlok achter mijn oor. Ik herinner mezelf eraan dat ik de juiste kleren aanheb, me op de juiste manier gedraag. Dit gaat een fantastische week worden. Dat kan niet anders. En toch wil mijn onbehaaglijke gevoel maar niet verdwijnen.

‘Het zijn geen vreemden,’ fluister ik, en ik leun naar Isobel toe zodat geen van de leerlingen voor of achter ons me kan horen. ‘Eind deze week in elk geval niet meer.’

Isobel knikt en denkt hier even over na. Als ik me iets minder gespannen had gevoeld had ik haar er misschien aan herinnerd dat ze niet zo snibbig moet doen – haar favoriete verdedigingsmechanisme sinds ik haar in groep zeven leerde kennen. Volgens mam beginnen de eerste indrukken immers nú, en eindigen ze soms pas bij de laatste donatie tijdens het Legacy-bal, dat al over vier dagen plaatsvindt. Als je wilt winnen – en dat willen we allemaal – moet je een goede start maken, zelfs bij je medeleerlingen. Je weet nooit wiens ouders, tantes of familievrienden al lid zijn van de Club, of hoe diep hun zakken zijn.

En trouwens, de meeste genomineerden kennen we al ons hele leven; dat zijn eindexamenleerlingen van de andere scholen uit onze scholengemeenschap tegen wie we hebben gestreden op het hockeyveld of bij de Model United Nations. We zijn maar met zesendertig – zes uitverkorenen van alle zes de zusterscholen – en de ene helft zie ik in de zomervakantie in de Hamptons en de andere helft herken ik van Skylers feestjes.

En de paar ónbekenden leren we vast verdomd snel kennen. Als we slim zijn, houden we hen de rest van ons leven te vriend. Tenminste, als ik mam mag geloven. De uitverkorenen voor de Legacy Club worden onze kamergenoten op de universiteit, onze echtgenoten, zakenpartners, investeerders. Het zijn onze bondgenoten, niet alleen in de elitekringen van New York, maar ook in onze lange, legendarische toekomst, die pas net is begonnen.

‘Zo heb ik Lulu Hawkins ontmoet, onthou dat goed,’ zegt mam graag terwijl ze Skylers moeder zachtjes in haar ribben port. De leerling die de beste presentatie geeft stoomt direct door naar de hoogste regionen van de club en krijgt niet alleen een plek in de commissie die toekomstige genomineerden mag voordragen, maar ook een geldprijs. Niet dat iemand dat geld interessant vindt – daar zit niemand hier om verlegen. Volgens mam is het traditie dat de winnaar de prijs aan het studiebeursprogramma van de Club doneert. Maar winnen is een eer. Een teken dat je tot de elite van de elite behoort. En daar wil ik bij horen.

Isobel lijkt nog iets te willen zeggen, maar de rij gaat snel en voor ze een sarcastische opmerking kan maken pak ik haar bij haar elleboog. ‘Kom,’ zeg ik. ‘We zijn aan de beurt.’

Ik leid Isobel naar een aanmeldingstafel voor de Wall of Fame, een vijf meter hoge stenen plaat waar de namen van Excelsiors eerbiedwaardigste alumni in gegraveerd staan. Onder hen bevinden zich een rechter van het Hooggerechtshof, twee Oscarwinnaars, drie politici die al jarenlang tot het Huis van Afgevaardigden behoren, een toneelschrijver met een Pulitzer, een beroemde chef-kok en meer start-upondernemers en bankdirecteuren dan ik zou kunnen tellen. Als klein meisje heb ik mijn moeder een keer gevraagd waarom háár naam er niet op stond. Ze zei dat dat kwam omdat de beste moeder ter wereld zijn niet gold als een prestatie, zelfs al was het de belangrijkste baan die er bestond.

Op een dag zal mijn naam op die muur staan. Het liefst omdat ik een beroemd politicus ben. Of een senator. Of misschien zelfs de burgemeester van New York. Al heeft Isobel als ik eerlijk ben meer kans om erop te komen, aangezien zij al onderdeel is geweest van een groepstentoonstelling in het Brooklyn Museum met werk van jonge kunstenaars uit de stad. Die week heeft ze vier houtskooltekeningen verkocht. Aan vier kopers die ze niet kende. Zelfs mam was onder de indruk.

Als ik naar de tafel kijk zie ik Jeanine Shalcross zitten, die glimlacht zodra ze me herkent als de dochter van Esther Kaplan. En daar is ze niet de enige in; door onze rondingen en ons lange, rossige haar zouden we praktisch een tweeling kunnen zijn.

‘Bernadette Kaplan,’ zegt ze. ‘Wat fijn om je te zien! Je krijgt de groeten van Shani. Die is net vertrokken naar Cornell, weet je. Deze week had ze haar eerste colleges. Dankzij Excelsior is ze in elk geval goed voorbereid op de zware studielast.’ De mond van mevrouw Shalcross wordt breder, overenthousiast, en ik negeer de tinteling die langs mijn ruggengraat omhoogkruipt.

‘Hallo, mevrouw Shalcross,’ zeg ik, en ik steek mijn hand naar haar uit. Haar ogen schieten naar mijn perfecte roze manicure, de smaragd om mijn middelvinger, en ze schudt me stevig de hand. Mam zegt altijd dat Jeanine al toen ze jaren geleden op Excelsior bij elkaar in de klas zaten een echte meeloper was. Maar ze gingen naar dezelfde universiteit, waren lid van dezelfde studentenclub en verhuisden tegelijkertijd weer naar de Upper East Side, dus ze is al eeuwen een vast onderdeel van mams sociale leven.

‘Wat leuk om u weer eens te zien. Mijn moeder zei dat Shani vorig jaar een geweldige presentatie heeft gegeven.’

Als ik me niet vergis, zei mam ook dat Jeanine Shalcross nul ruggengraat heeft en nog in een couturejurk midden op Fifth Avenue zou gaan liggen als ze het haar vroeg.

Mevrouw Shalcross begint te stralen van trots. ‘O ja, ze heeft niet gewonnen, uiteraard, maar ze heeft het goed gedaan. Maar in de tijd dat je moeder en ik eindexamenleerling waren was háár presentatie natuurlijk legendarisch. Zij won met overmacht.’ Ze bladert in de bak met naamkaartjes voor haar en geeft me het mijne. ‘Ze improviseerde. Bedacht haar hele verhaal ter plekke. Dat zei ze in elk geval. Maar dat is typisch Esther. Een ongeleid projectiel, maar uiteindelijk treft ze altijd doel.’ Ze is even stil en tuit haar lippen, alsof ze dat niet hardop had willen zeggen.

Ik glimlach beleefd en kijk naar het kaartje, waarop iemand in schuinschrift mijn naam heeft geschreven. Ik heb al tientallen keren gehoord hoe mijn moeder het podium op was gegaan en een charmante, hilarische toespraak uit haar mouw had geschud. Volgens Skylers moeder had ze een staande ovatie gekregen.

‘Jullie staan vast te popelen,’ zegt mevrouw Shalcross, die een ander onderwerp aansnijdt. ‘Eindelijk is het jullie beurt om deel te nemen aan een van de meest illustere tradities van de stad.’ Zuchtend kijkt ze langs ons heen en even vraag ik me af of ze aan haar eigen Legacy-bal denkt. Waarschijnlijk was dat de mooiste avond van haar leven, zelfs al won ze niet.

Volgens mam was het in elk geval de mooiste avond van háár leven – en wordt het ook de mooiste avond van míjn leven. Ze heeft zelfs beloofd dat ik mijn oma’s geliefde ketting mag dragen, een erfstuk dat al sinds onze familie vanwege de pogroms uit Rusland vluchtte in ons bezit is – en dat het evenement meer nog dan mijn bat mitswa mijn volwassenheid zal inluiden. En zeventien jaar lang heb ik haar geloofd.

Isobel schraapt haar keel. ‘Isobel Rothcroft,’ zegt ze, kijkend naar de stapel kaartjes. Mevrouw Shalcross neemt Isobel eens goed in zich op, haar donkere, rechte bobkapsel en zijden jumpsuit met V-hals. Dat is een vintage Halston die ze uit haar moeders voortreffelijke kledingcollectie heeft geplukt, maar toch had ik haar moeten waarschuwen dat hij voor de Legacy-leden net iets te opvallend – net iets te Brooklyn – zou zijn. Niet dat ze dan iets anders zou hebben aantrokken. Ik strijk mijn eigen jurk glad, een mouwloos A-lijn matrozenjurkje dat mijn moeder vorige week heeft laten stomen, en ga iets meer rechtop staan in mijn espadrilles.

‘Ik hoop dat je moeder zich alweer wat beter voelt,’ zegt mevrouw Shalcross, die naar voren leunt. ‘Gisteren mailde ze me dat ze een nare verkoudheid heeft en dat ze vandaag niet zou kunnen komen. Dat was me nogal een schok, eerlijk gezegd. Ze moet wel heel ziek zijn om de welkomstlunch over te slaan, zeker dit jaar, nu jij genomineerd bent.’

Ik voel mijn wangen branden en ik bijt op mijn tong om niet tegen haar uit te vallen.

Achter me schraapt een meisje van Tucker Country Day haar keel, dus ik haal lichtjes mijn schouders op naar mevrouw Shalcross, excuseer me en maak ruimte voor de andere leerlingen.

‘Wat een onbeschofte opmerking,’ mompelt Isobel. ‘Kan je moeder niet gewoon een keer ziek zijn?’ Ze rolt met haar ogen en ik steek mijn arm door de hare, dankbaar dat zij het lef heeft om te zeggen wat ik denk.

Isobel en ik lopen verder de kantine in, die is getransformeerd tot een soort lunchroom. Op elke tafel staan vierkante bloemstukken en elke plek is gedekt met een rond, gouden onderbord, een porseleinen bord, drie verschillende vorken en een menukaartje waarop in kalligrafieletters de naam van een van de genodigden staat geschreven.

Isobel grist een glas ijsthee van een langskomend dienblad. ‘Ik wou dat ze iets sterkers hadden,’ zegt ze. Ze zuigt aan een metalen rietje en prikt er dan mee in een muntblaadje dat in het glas zit.

Ik kijk om me heen naar de anderen, die zo keurig mogelijk proberen over te komen, en besef dat ik het absoluut niet met haar eens ben. Als er alcohol zou zijn zou ik mezelf beslist op de een of andere manier voor schut zetten. Dan zou ik een naam verhaspelen of struikelen vanwege mijn hakken. Daarom drink ik liever niet te veel, of drink ik liever überhaupt niet. Vanwege dat controleverlies. Dat is niks voor mij. Ik weet liever precies wat er te gebeuren staat, zodat ik er klaar voor ben. Zodat ik voorbereid ben.

Maar Isobel? Die denkt daar heel anders over.

Is kijkt me aan en trekt een pruillip. ‘Het is allemaal zo… formeel.’

Een ober loopt voorbij met een zilveren dienblad vol spiesjes met gepocheerde garnalen en kleine bakjes helderrode saus. Mam zegt altijd dat garnalencocktails betekenen dat de organisatoren niets extra’s wilden betalen voor oesters; dat heeft ze afgelopen zomer tientallen keren tegen de andere bestuursleden gezegd bij hun discussies over het lunchmenu. Toen haar voorstel te weinig stemmen kreeg was ze woest en noemde deze hele week platvloers.

‘We zijn op een evenement van de Legacy Club. Natuurlijk is het een stijve bedoening.’ Om ons heen geven leerlingen hun beste toekomstige zakenlui-imitatie; ze spelen met hun das, voeren luchtige gesprekjes met vreemden en glimlachen hun witte tanden bloot. Ik probeer me mijn moeders commentaar voor te stellen als ze hier zou zijn, hoe ze tegen me zou zeggen dat ik rechtop moest staan en in één adem door Jeanines jurk belachelijk zou maken.

‘Maar hoe gaat het écht met je moeder?’ vraagt Isobel, die haar blik door de ruimte laat glijden. ‘Vorige week zei ze nog dat ze deze week alleen een activiteit zou missen als er een kernoorlog uitbrak.’

‘Ze is megabesmettelijk,’ zeg ik. ‘Ze wil niemand aansteken voor de grote avond. Ontzettend balen.’ De leugen rolt soepel van mijn tong, heet en snel. Isobel heeft het altijd door als ik lieg – bijvoorbeeld toen ik zei dat ik migraine had maar eigenlijk gewoon niet naar een zuipfeestje wilde of toen ik vorig jaar op het schoolfeest zei dat ik vijf tequilashotjes had gehad en helemaal naar de klote was maar eigenlijk geen druppel had gedronken. Nu is ze zo afgeleid dat ik hoop dat ze het niet doorheeft.

Ze draait zich naar me om en kijkt bezorgd. ‘Is alles oké?’

Helaas.

‘Tuurlijk.’ Ik gooi mijn haar over mijn schouder en laat mijn blik door de ruimte glijden tot ik Skyler zie, die ergens in een hoek met Lee staat te lachen. Ik moet zo snel mogelijk bij Isobel vandaan zien te komen, anders vermoedt ze straks nog dat er iets aan de hand is en ik wil niet nog meer tegen haar liegen. Het zijn lastige maanden voor ons geweest, na die enorme ruzie op Shelter Island begin deze zomer. We hebben er allebei alles aan gedaan om onze band te herstellen, en dat ga ik niet laten verpesten door de vraag waar mijn moeder uithangt.

Ik knik naar haar kaartje. ‘Aan welke tafel zit jij?’

Ze kijkt. ‘Vier.’

Ik kijk naar mijn eigen kaartje en voel me enigszins opgelucht. ‘Ik aan één. We kunnen maar beter gaan zitten.’

Isobel kijkt me sceptisch aan, maar knikt dan. ‘Stuur je me straks een berichtje voor een gezamenlijke plaspauze?’

‘Mm-hm,’ zeg ik, maar ik ben al onderweg naar mijn tafel, die voor in de ruimte staat en waar een aantal leerlingen van andere scholen al op hun plek zitten. Terwijl de andere genomineerden hun stoel zoeken kletsen we wat en nippen van ons wijnglas met ijswater, plukken aan het brood uit het mandje voor ons bord. Ik zie twee leerlingen van Manhattan Friends naar me kijken; hun ogen blijven net iets te lang op mij, mijn jurk, mijn haar hangen.

Daar zou ik ondertussen aan gewend moeten zijn. Die nieuwsgierige blikken horen er nou eenmaal bij als je Bernie Kaplan bent, dochter van juridisch superster/expert-in-elke-talkshow Rafe Kaplan en Esther Kaplan, een van New Yorks prominentste en meest veelbesproken socialites. Zodra ze merken dat ik naar ze kijk wenden ze hun blik af. Ik zet een glimlach op, maar onder tafel knijp ik in het dikke witte servet. En dat allemaal omdat ik het geheim dat aan me knaagt en trekt maar niet van me af kan zetten: het feit dat mam gisteravond zonder ook maar een woord te zeggen is verdwenen.

Toen ik rond middernacht naar haar kamer sloop om tegen haar aan te kruipen, zoals ik wel vaker doe als ik niet kan slapen, vond ik het vreemd dat ze niet in bed lag. Ze was niet in haar kamer en ik wilde niet bij pap aankloppen, al brandde het licht in zijn kamer nog. Misschien was ze op de Legacy Club om een paar allerlaatste details te bespreken met mensen zoals mevrouw Shalcross.

Maar toen ze vanochtend nog steeds niet thuis was, wist ik zeker dat het fout zat. Goed fout.

Mijn moeder is het soort ouder dat zich elk jaar opgeeft als klassenmoeder, voorzitter is van de ouderraad en de helft van de docenten aanspreekt met hun bijnaam. Ze stuurt me vijfenveertig keer per dag een grappig berichtje over de toeristen in Central Park of de knappe nieuwe barista van ons favoriete koffietentje. We delen onze kleding, sieraden en tassen, grote schalen popcorn met boter op de bank en memes over realityseries. Ze gaat wel vaker onverwachts op reis, maar als ze weg is houden we altijd contact. Het is niet alleen ongewoon om vierentwintig uur lang niets van haar te horen; dat is ondenkbaar. Zeker vijf dagen voor míjn Legacy-bal, dat ze al sinds vorig jaar september aan het plannen is en waar ze al over praat sinds ik in de kleuterklas zat.

Het enige wat ze ooit voor me geheim heeft gehouden is wie ze dit jaar heeft genomineerd; op zangerige toon had ze gezegd dat ik dat samen met alle andere leerlingen op de avond voor het Bal zou horen.

Toen ik pap vanochtend in zijn gelambriseerde thuiskantoor in vertrouwen nam en zei dat ik dacht dat haar misschien iets was overkomen, snoof hij en wuifde met zijn hand. Toen concentreerde hij zich weer op de laptop op zijn stabureau. ‘Maak je maar geen zorgen. Er is niets met haar aan de hand.’

Hij heeft vast gelijk. Dat kan bijna niet anders.

Terwijl ik een reepje focaccia in kleine stukjes scheur krijg ik een wee gevoel in mijn maag omdat alles op het punt staat te veranderen. Mam zegt altijd dat het Legacy-bal dé plek is waar de uitverkorenen volwassenen worden. Waar onze levens, onze kansen beginnen. En dat ik geluk heb dat zij mijn moeder is, want zo hoef ik niet bang te zijn dat ik het allemaal alleen moet doen.

De clutch op mijn schoot begint te trillen en terwijl ik mijn telefoon eruit haal gaat mijn hart wanhopig tekeer. Als ik mijn moeders naam op het scherm zie staan adem ik opgelucht uit.

Sorry dat ik de lunch moet missen, maar wees maar niet bang, lieverd. Ik ben binnen de kortste keren terug. Eet een oester voor me! Ha, je bent vast blij dat we niet voor de garnalen hebben gekozen! xo mam.

Het weeë gevoel verdwijnt en ik besef dat pap gelijk had. Waarschijnlijk heeft mam zichzelf gewoon getrakteerd op een dagje sauna voor het Bal, of is ze op een van haar solotripjes in de Hamptons. Ze blijft niet voor altijd weg. Er is niets met haar aan de hand.

Maar als ik haar berichtje herlees frons ik. Ze kende het menu – dat had ze tot in de kleinste details met Jeanine besproken, en ze had geklaagd over het feit dat ze de oesteroorlog had verloren. Dit kan ze niet hebben geschreven.

Maar als dit berichtje niet van haar is… van wie is het dan?

Isobel

‘Zin in een pammetje?’

De stem is laag en dreigend, en ik weet van wie hij is. Ik draai me om in mijn stoel en zie hoe Skyler Hawkins naast me gaat zitten en zijn servet op zijn schoot legt. Zijn witte overhemd steekt scherp af tegen zijn donkerblauwe jasje en zijn donkere haar valt voor een van zijn ogen. Zonder te kijken weet ik dat hij de aandacht van een tiental leerlingen in de kantine heeft getrokken. Zoals gewoonlijk.

‘Nee.’ Verontwaardigd sla ik mijn armen over elkaar, al zou ik uiteraard een moord doen voor een Xanax. Maar ik wil niet dat Skyler dat weet. Vandaag niet.

Waarschijnlijk vermoedt hij dat ik lieg, maar hij dringt niet aan. Hij weet waar hij is – wie er meekijken. Hij glimlacht zelfvoldaan, pakt zijn waterglas en knikt naar de andere leerlingen aan onze tafel, die hij begroet en aan wie hij zichzelf voorstelt als de klassenvertegenwoordiger van Excelsior Prep.

Niet te geloven dat ik bij de aftrap van het Legacy-bal naast hém moet zitten.

Bernie had me al gewaarschuwd dat ze de leerlingen van één school bij de lunch meestal niet bij elkaar aan tafel zetten, dus ik had niet verwacht aan tafel te belanden bij haar, Lee, Kendall Kirk of de zesde genomineerde, wie dat ook mag zijn – kennelijk weet nog steeds niemand dat. Maar het was niet in me opgekomen dat ik een hele middag met Skyler opgescheept zou kunnen zitten.

Sinds dat feest op Shelter Island, een paar maanden geleden, probeer ik bij hem uit te buurt te blijven, nooit met hem alleen te zijn. Zo moeilijk is dat niet, aangezien Lee zijn beste vriend is en hij verkering heeft met Bernie, dus het is supernormaal dat ik met een van hen vertrek. Maar de sporadische keren dat we toch samen overblijven na een picknick in het park of als Lee er tijdens een feestje tussenuit knijpt om naar de wc te gaan… dan krijg ik altijd de zenuwen.

Ik kijk de ruimte rond en zie Bernie aan de middelste tafel zitten, ingeklemd tussen een leerling van Lipman over wie het gerucht gaat dat hij een hoofdrol in de nieuwste HBO-dramaserie heeft bemachtigd en een leerling van Gordon die afgelopen zomer een nieuwe serie sterrenstelsels heeft ontdekt.

Ik probeer alle gezichten in me op te nemen, mensen te herkennen die ik heb ontmoet op een van Skylers feestjes of tijdens mijn weekenden bij Bernie in de Hamptons. Meteen besef ik dat deze club mensen net zo saai en voorspelbaar is als ik dacht – nog een reden waarom ik in eerste instantie niet genomineerd wilde worden. Maar dat zou ik nooit eerlijk tegen Bernie kunnen zeggen, die al zolang ik haar ken over de Legacy Club praat en had beloofd subtiel tegen haar moeder te zeggen dat ze mij moest nomineren. Maar ik heb nooit het lef gehad om uit te leggen dat beste vriendinnen niet álles met elkaar hoeven te delen – waaronder dit.

Dus daarom ben ik hier, daarom bezet ik een felbegeerde plek in deze belachelijke club.

Bij dit soort gelegenheden zit Bernie meestal druk met iedereen te kletsen, zwiept ze haar lange rode haar over haar schouder en probeert iedereen voor zich te winnen. Dat is iets wat ik geweldig aan haar vind. Haar talent om met wie dan ook over wat dan ook te praten. Dat komt goed van pas voor iemand zoals ik, die liever alleen is met een doosje houtskool en een schetsboek. Maar vandaag kijkt Bernie naar haar bord en doet ze niet mee aan het gesprek dat aan haar tafel wordt gevoerd. Misschien is ze zenuwachtig omdat ze de leerlingvoorzitter van het Bal is. Of…

Nee. Dat kan niet.

Maar ze deed net écht nogal vreemd tegen me, toch? Ze ontweek mijn vragen en kapte me af om vroeg aan tafel te gaan zitten. Volgens mij loog ze ergens over.

Ik geef een ruk aan Skylers elleboog om hem weg te trekken uit zijn gesprek met een leerling van Tucker Country Day, die net iets over zijn squashteam vertelt.

‘Wat?’ zegt Skyler, die zijn hoofd naar het mijne brengt.

Ik heb een droge keel en wou dat ik eraan had gedacht een flesje wodka mee te nemen om in mijn ijsthee te doen, ook al had Bernie me gewaarschuwd dat ik binnen een seconde gesnapt zou worden.

‘Denk je dat Bernie het weet?’ vraag ik zachtjes.

Skylers hoofd schiet omhoog en zijn ogen, groot en grijs, vinden de mijne. Als hij zo naar me kijkt weet ik gelijk weer waarom Bernie verliefd op hem is geworden – waarom ze al sinds de derde verkering met hem heeft. Ja, hun families zijn nauw met elkaar verweven, maar dat is niet het enige wat ze aantrekkelijk aan hem vindt. Ze is ook gevallen voor zijn uiterlijk. Die intense blik waarmee hij je aankijkt, zijn jukbeenderen. Zijn cupidoboog. In een ander leven zou Skyler zijn liefde misschien wel over míj hebben uitgestort. Zou ík misschien wel Bernie zijn. Maar in dit leven is zij het enige wat ons verbindt – zij, en de wens om ons gedeelde geheim te bewaren.

‘Waarom denk je dat?’ vraagt hij, een angst maskerend die hij zeker weten voelt.

Ik kijk naar Bernie, die nu diep in gesprek is met de jonge acteur; ze knikt als hij iets zegt en glimlacht en grinnikt op de juiste momenten.

‘Ik weet niet, ze deed net nogal raar.’

‘Raar?’

‘Verstrooid.’ Ik ben even stil. ‘En heb je gezien dat Esther er niet is?’

Skyler kijkt om zich heen. ‘Die is vast ziek of zo. Je weet hoe ze is.’ Een ober buigt zich over zijn schouder en zet een bord voor hem neer met daarop een pluk friseesla, gegarneerd met stukjes spek en brokjes blauwe kaas.

‘Misschien ben ik gewoon paranoïde.’

‘Slik dan wat uit je thuisapotheek of zo. Maar ga geen dingen verdraaien.’

‘Hé,’ zeg ik, een beetje gekwetst. ‘Eikel.’

Skyler fronst. ‘Je hebt haar niets verteld, toch?’

‘Natuurlijk niet.’

Hij tuit zijn lippen en even lijkt het alsof hij me niet gelooft, alsof hij probeert te achterhalen of ik de waarheid spreek. Dat doe ik – want eerlijk gezegd heb ik geen keus. Het is nooit een optie geweest om het aan Bernie te vertellen. Dan knikt hij. ‘Ik ook niet, dus Bernie weet van niks, oké? Het belangrijkste is dat we deze week levend doorkomen. Je weet hoeveel het Bal voor haar betekent.’

Ik duw een beetje sla over mijn bord en bijt op de binnenkant van mijn lip. Skyler heeft gelijk. Bernie weet niet wat er op dat feest bij Lee op Shelter Island is gebeurd. In elk geval niet wat er is gebeurd toen ze weg was. Wat er sindsdien aan de gang is.

Haar woorden van die avond doen nog steeds pijn, haar opmerking dat ik me gedroeg als een ‘stomdronken idioot’. Maar dat is niets vergeleken bij wat ik tegen haar zei. De volgende dag hebben we sorry tegen elkaar gezegd en schaapachtig, aarzelend en op onze hoede besloten om vriendinnen te blijven.

Dat is typisch Bernie. Ze is me trouw gebleven, zelfs toen dat niet had gehoeven.

Ik had die avond helemaal niet bij Lee thuis moeten zijn. Dat was mijn eerste fout. Dat ik tegen haar had gezegd dat ik thuis in Brooklyn was terwijl ik eigenlijk bij Lee zat. Het was niet alsof we van plan waren geweest om een feest te geven. Of dat we haar bewust niet hadden uitgenodigd. Dat… gebeurde gewoon.

‘Hé, schoonheid.’

Ik schrik op als ik Lees stem hoor en hij een kus op mijn blote schouder plant. Als ik me omdraai zit hij op zijn hurken achter mijn stoel, in een gekreukeld linnen overhemd en een houtskoolgrijze blazer die perfect om zijn gespierde armen spant. Hij heeft een donkere huid en prachtige bruine ogen die hij nooit neerslaat dankzij het zelfvertrouwen dat hem is ingeprent door zijn ouders, de beroemde kunstenaar Arti Dubey en Arti’s galeriehouder Lizzie Horowitz. Arti, die is geboren in Goa, naar de Verenigde Staten kwam om op Yale beeldende kunst te studeren en nooit meer is weggegaan, staat vooral bekend om het werk dat hij halverwege de jaren negentig maakte, waarbij hij lichaamssappen op witte canvassen van vijf meter breed smeerde. Hij heeft ooit in de Brooklyn Academy of Arts een performance gegeven die klimaatverandering moest symboliseren, waarbij hij bijna naakt was. Lee vond het een vreselijk project, maar ik vond het stiekem best briljant.

Arti wordt in de moderne kunst als nogal revolutionair gezien en is altijd al een van mijn artistieke helden geweest, ook voordat Lee vorig jaar mijn vriendje werd. Sindsdien heb ik waarschijnlijk meer tijd doorgebracht met Lizzie en Arti dan met mijn eigen ouders. Twee iconen uit de kunstwereld zijn veel interessanter dan een tijdschriftredacteur en een cardioloog.

Ik heb geen verkering met Lee vanwege zijn ouders – of omdat ze na mijn tentoonstelling in het Brooklyn Museum interesse in mijn werk toonden. Maar ik zou liegen als ik zei dat ik nog nooit heb bedacht dat ik dankzij mijn relatie met Lee tijd kan doorbrengen met een van mijn idolen.

‘Waar zit jij?’ vraag ik.

Lee knikt naar een van de tafels aan de zijkant, naast een muur van ramen die uitzicht geven op Excelsiors binnenzwembad, dat olympische afmetingen heeft. De enige die ik aan die tafel herken is Kendall, die opkijkt, naar ons glimlacht en kort naar ons zwaait.

Kendall en ik kennen elkaar al sinds de muziek-op-schootles in Fort Greene Park en hebben zelfs een tijdje dezelfde nanny gehad. Maar terwijl ik in Brooklyn naar de basisschool ging, startte hij in de kleuterklas van een privéschool voor jongens in het noorden van de stad. Toen zijn vaders health tech-bedrijf een beursnotering kreeg verhuisde zijn hele gezin naar Tribeca en zag ik hem en zijn zusje Opal vrijwel nooit meer. Tot we allebei op Excelsior begonnen. Nu vult hij zijn tijd voornamelijk met natuurkundige experimenten en zien we hem heel af en toe op een feestje. Hij kan het goed vinden met Lee en Skyler, al zou hij na wat er op Shelter Island is gebeurd eigenlijk Skylers ogen uit zijn hoofd moeten willen krabben. Maar dat weet hij niet. Hij was er niet bij.

Opeens sterft de vioolmuziek die uit de speakers klinkt weg en tikt er iemand op de microfoon die voor in de ruimte is neergezet.

Mevrouw Shalcross, de vrouw van de aanmeldingstafel, schenkt ons een stralende glimlach en spreekt ons toe. ‘De lunch wordt momenteel geserveerd, dus ik wil jullie vragen te gaan zitten. De kick-off van het Legacy-bal gaat beginnen!’

Lee geeft een kneepje in mijn schouder en loopt naar zijn tafel. Zodra hij buiten gehoorsafstand is leunt Skyler naar me toe en voel ik zijn warme adem op mijn huid.

‘Wil je dat pammetje al?’

Als ik hem een iets te harde por in zijn ribben geef krimpt hij ineen, maar gaat niet rechtop zitten. Uiteindelijk, alsof mijn lichaam een eigen wil heeft, knik ik en haalt Skyler een langgerekte pil uit zijn zak. Hij drukt hem in mijn hand, en ik voel de vertrouwde groeven. Het kalmeert me, dat pilletje. De mogelijkheden die het biedt. Ik kom in de verleiding het hele ding in één keer door te slikken. Maar ik heb er al een op vandaag, vanochtend bij mijn koffie, een paar uur voor we hierheen gingen. En vlak voor ik de school binnenging heb ik een halfje Adderall geslikt voor een kleine oppepper.

Maar als ik om me heen kijk… eh, dan heb ik dit nodig.

Ik stop de pil in mijn mond en neem een slok water. ‘Dat is de laatste die ik van je aanneem,’ mompel ik terwijl ik direct verlichting voel.

Hij lacht zachtjes, voornamelijk omdat we weten dat dat nog een leugen is die we samen in stand houden.

Tori

Ik dacht dat ik voorbereid was op de kick-offlunch. Ik dacht dat ik door mijn vreemde fascinatie voor de Club – de fascinatie die me in zwarte YouTube-gaten liet belanden waarin oude mannen beweerden dat de Club onderdeel van de Illuminati was en die steeds weer eindigde bij de flyer voor mijn studiebeurs, de eerste plek waar ik ooit iets over de Club had gelezen – klaar was om zelf onderdeel van deze wereld te worden.

Maar toen ik vandaag Excelsior Prep binnenging zag ik meteen dat het dom van me was geweest om te denken dat het stalken van alumni op LinkedIn en het doorspitten van Excelsiors digitale archieven, op zoek naar informatie over de Club, me het gevoel konden geven klaar te zijn voor een evenement dat zo over de top, zo elegant, zo extreem is dat ik bijna niet kan geloven dat het pas het eerste is van een reeks die mijn week zal gaan beheersen.

Wie hou ik nou eigenlijk voor de gek? Die mijn léven zal gaan beheersen.

Mijn hart klopt sneller dan normaal, en ik weet niet of dat door gezonde spanning of door angst komt. Waarschijnlijk door een beetje van beide. Ik zit aan een tafel met elf andere genomineerden, leerlingen die ik nog nooit eerder heb gezien, hoewel ze blijkbaar ergens in deze stad naar eenzelfde soort school gaan als ik.

Ik vraag me af of ze, als ik maar lang genoeg oogcontact met ze maak, de onechtheid kunnen ruiken die in golven van me afstraalt. Ik vraag me af of ze weten dat ik hier niet hoor te zitten, in mijn simpele zwarte kokerjurkje en Dr. Martens, of erger nog: of ze denken dat ik een van de beurzen heb ontvangen waar we deze hele week geld voor inzamelen. Die gedachte maakt me misselijk.

‘Tori?’ zegt de nogal kakkerig uitziende jongen die naast me zit.

‘Hoe weet je hoe ik heet?’ Ik veeg mijn zweterige handen af aan mijn bovenbenen.

Hij wijst naar mijn kaartje. ‘Tori Tasso, Excelsior Prep.’

‘O. Natuurlijk.’

Hij steekt een hand uit. ‘Chase Killingsworth. Gordon Academy.’

Ik pak zijn hand, al is mijn huid vast glibberig. Op de een of andere manier is zijn hand perfect op kamertemperatuur, wat de theorie bevestigt die mijn vriendin Joss over rijke mensen heeft: volgens haar hebben die een soort ingebouwde klimaatbeheersing.

Dit moet ik onthouden, zodat ik haar als ik straks weer in Queens ben kan vertellen dat het klopt.

‘Dus,’ zegt hij. ‘Enig idee wie jou heeft genomineerd? Ik weet bijna zeker dat ik ben voorgedragen door mijn vaders golfpartner, Anders Lowell.’ Dat zegt hij alsof ik hoor te weten wie Anders Lowell is, wat helaas ook zo is, aangezien iedereen die ook maar een halve hersencel bezit weet dat Anders een van de presentatoren van The Today Show is. Maar die voldoening gun ik deze jongen niet.

‘Geen idee.’ Chase fronst en ik gluur naar Skyler. Hij zit bij Isobel Rothcroft, die een ingehouden minachting uitstraalt. Ik vraag me af hoe het moet voelen om hem, om een van de willekeurige andere leerlingen hier te zijn. Iemand die zijn plek in deze ruimte voor lief neemt, die er al vanaf zijn geboorte van uitgaat dat hij een Legacy zal worden.

Als Skylers ogen mijn kant op schieten kijk ik beschaamd weg. Het voelt alsof er iets op mijn borst drukt, maar ik probeer rustig te blijven doorademen. Ik wou dat ik kon zeggen dat ik mijn plek aan deze tafel heb verdiend. Dat ik het recht heb om hier te zijn. Maar hij en ik weten allebei dat dat niet waar is – misschien dat ik daarom de hele tijd denk dat er elk moment iemand onder deze tafel vandaan kan schieten om me van deze lunch te verjagen.

Chase haalt zijn schouders op. ‘Nou, daar komen we dan op de Onthullingsavond achter, hè? Kennelijk vindt er dan een grote presentatie plaats waarbij iedere eindexamenleerling moet raden welk lid van het alumnicomité hen heeft genomineerd. En als je het fout hebt mag je niet naar het Bal.’

Mijn maag trekt samen. ‘Dat kan niet.’

‘Chase, wat ben je toch een eikel.’ Het meisje links van hem leunt naar voren en glimlacht naar me. ‘Hij kijkt al sinds zijn tiende uit naar deze week, dus vergeef hem.’ Chase lijkt opeens iets kleiner te worden, maar voordat hij en het meisje verder kunnen praten loopt de vrouw met die uitpuilende ogen die me toen ik mijn naam zei aankeek alsof ik drie hoofden had naar de microfoon en tikt erop.

Ik bid stilletjes dat ik niet meer met Chase hoef te praten en concentreer me op de vrouw voor in de ruimte. Een tiental volwassenen staat in een nette rij achter haar, glimlachend en met hun handen voor zich ineengeslagen.

‘Namens de voordrachtscommissie van de Legacy Club willen we jullie allemaal van harte welkom heten bij de kick-offlunch!’ zegt mevrouw Shalcross. De volwassenen achter haar applaudisseren en kijken naar de tafels vol leerlingen.

‘Zoals jullie weten vraagt de voordrachtscommissie elk jaar zesendertig Legacy-leden een eindexamenleerling te selecteren van de middelbare school waar ze ooit zelf hun diploma hebben behaald; een eer die nu begint, maar tot lang na jullie eindexamen zal voortduren. Als jullie zaterdag tijdens het Bal als volwaardig lid voor het eerst voet zullen zetten in de sociëteit op Sixty-First Street, ontvangen jullie een sleutel – ja, een echte sleutel! – van het gebouw, zodat jullie er de rest van jullie leven op elk uur van de dag naar binnen kunnen. In de sociëteit bevinden zich hotelkamers, een restaurant, een squashbaan, een binnenzwembad, een historische bibliotheek, een balzaal en nog veel, veel meer.’

Even zwijgt ze en houdt ze haar adem in terwijl ze een hand tegen haar hart drukt. ‘Het is niet uit te leggen hoe het voelt om zesendertig nieuwe, jonge leden te verwelkomen. Kijk om je heen. Dit zijn de leerlingen met wie je deze week zult doorbrengen, die aan je zijde zullen staan tijdens momenten van vreugde en verdriet, plezier en stress. Als je geluk hebt zullen een aantal van hen je beste vrienden en collega’s worden. Want Legacies zorgen voor elkaar.’

Ik doe wat ze zegt en richt me op de andere leerlingen, de mensen die me jarenlang over het hoofd hebben gezien. Isobel Rothcroft, die misschien niet eens weet hoe ik heet. Lee Dubey, die me Taylor noemde toen ik op zijn feestje op Shelter Island verscheen. Kendall Kirk, die het te druk heeft met smachten naar Isobel om ergens anders op te letten. Bernie Kaplan, die hier in feite de scepter zwaait. En Skyler Hawkins, die me altijd als ik naar hem kijk het gevoel geeft dat hij de enige is die me ziet voor wie ik echt ben: een wanhopige buitenstaander die tot alles bereid is om zich een weg de Club in te klauwen.

Geen van deze tieners zijn mijn vrienden. Het idee dat ze voor altijd onderdeel van mijn leven zullen zijn is… onvoorstelbaar.

Ik probeer me te herinneren waarom ik dit wilde, waarom ik uit alle macht heb geprobeerd te worden genomineerd, zonder stil te staan bij wat dat me zou kosten. De Club kan deuren voor me openen die zelfs Excelsior niet geopend krijgt. Ja, ik heb een perfecte cijferlijst, ben een van de sterren van de debatclub en volg een hele lading vakken op het hoogste niveau. Maar zelfs ik weet dat die prestaties niets voorstellen als de juiste mensen niet weten dat je bestaat. Een uitmuntend cv kan je dan misschien een sollicitatiegesprek voor een prestigieuze baan bezorgen, of ervoor zorgen dat de toelatingscommissie van een universiteit je aanmelding écht bekijkt, maar als je net als ik bent opgegroeid in New York en naar een school als Excelsior gaat, dan weet je dat beslissingen niet worden gebaseerd op hoeveel je weet, maar op wie je kent.

En de enige wíé die ertoe doen, zijn de leden van de Legacy Club.

Ik slik de brok in mijn keel weg en hou mezelf voor dat ik dit nodig heb.

Ik ga rechter zitten, schud mijn donkere haar over mijn rug en luister naar Joss’ stem, die in mijn gedachten klinkt. Jij bent Tori Tasso uit Astoria, Queens. Jouw familie is al veertig jaar lang eigenaar van de beste diner van de wijk. Jij weet hoe je voor jezelf moet opkomen. Jij verdient een plekje in deze wereld – nu en voor altijd. Laat niemand je iets anders wijsmaken.

Mevrouw Shalcross geeft de microfoon aan een lange zwarte vrouw in een donkerblauw mantelpak en een overhemd met een dessin dat uit een soort familiewapens lijkt te bestaan. ‘Ik ben Yasmin Gellar, Excelsior-alumnus,’ zegt ze. ‘Ik vind het een grote eer dat ik hier met onze voordrachtscommissie mag staan, al is het dan alleen maar ter vervanging van onze indrukwekkende voorzitter Esther Kaplan.’

Ik kijk stiekem naar Bernie; haar wangen zijn nu zo rood als haar haar, maar ze glimlacht nog steeds. Aan de andere kant van de ruimte kijkt Isobel een keer mijn kant op, en dan nog een keer, en haar mond vormt een kleine O. Ik wend mijn blik af en bal mijn vuisten. Ze had mij hier natuurlijk niet verwacht.

‘Het is me een groot genoegen om het programma van komende week en de regels waaraan jullie je als genomineerden moeten houden met jullie door te nemen.’ Mevrouw Gellar haalt een leesbril uit haar zak en begint de tekst op een stel notitiekaartjes voor te lezen.

Sommige leerlingen in de ruimte dromen weg; zij hebben dit verhaal duidelijk al eerder gehoord van hun ouders, broers, zussen, ooms, tantes of andere mensen die dicht bij hen staan en die al eens hebben deelgenomen aan de mysterieuze, met raadselen omgeven Legacy-balweek, die kennelijk elk jaar in een van de laatste weken van de zomervakantie plaatsvindt. Maar ik zie ook een paar genomineerden die rechter gaan zitten, die snakken naar meer informatie over wat ons te wachten staat, welke delen van onszelf we per opbod zullen moeten verkopen, hoeveel we zullen moeten blootgeven.

‘Op het Bal worden jullie allemaal geacht een korte presentatie te geven over de waarde van een van de studiebeurzen die de Club elk jaar ter beschikking stelt,’ zegt mevrouw Gellar. ‘Hierna zullen alle aanwezige leden ten behoeve van deze beurzen een donatie doen. Maar er zit een addertje onder het gras.’ Op haar gezicht verschijnt een duivels glimlachje en ze leunt naar voren. ‘Ieder lid mag zijn of haar geld namens een van jullie doneren, een keuze die wordt gebaseerd op jullie presentaties.’

Er gaat een schok door me heen. De zomer voordat ik naar Excelsior ging heb ik een van die beurzen ontvangen, de Kunst en Literatuur-beurs. Dat is de enige reden dat ik hier naar school kan, en dat heb ik zo goed mogelijk verborgen geprobeerd te houden. Ik herinner me nog dat mijn blik bij het lezen van de flyer op een korte paragraaf op de achterkant van het glanzende papier viel:

Alle beurzen voor deze scholengemeenschap worden gefinancierd door de Legacy Club, een van New Yorks meest vooraanstaande instellingen voor onafhankelijk onderwijs. De leden van de Club vinden het een geweldige eer om elk jaar een nieuwe lichting beursleerlingen te mogen verwelkomen, die in de voetsporen van oud-leerlingen zullen treden en hun stempel op de scholengemeenschap zullen drukken.

Dat was de eerste keer dat ik iets over de Club tegenkwam, de eerste van vele keren dat ik ernaar googelde en alles las wat ik erover kon vinden om uit te vogelen wat het precies was, wie erbij hoorde en hoe die mensen lid waren geworden.

Ik heb mam een keer gevraagd naar de Club, en of ze het niet vreemd vond dat een groep willekeurige mensen besloot wie dit geld kreeg, maar ze antwoordde dat ik me geen zorgen moest maken over wie er lid was of waarom en dat ik gewoon mijn best moest doen en blij moest zijn dat ik die beurs had gekregen. Maar toen ik eenmaal was aangenomen op Excelsior besefte ik hoeveel macht de Club in de school – in de stad – heeft.

Overal op het schoolterrein zitten bordjes op bomen, bankjes, lunchtafels en deuren geschroefd waar GESCHONKEN DOOR DE LEGACY CLUB op staat. Bij elke schoolbijeenkomst zijn leden aanwezig, zittend op het podium met die kenmerkende gouden sleutel in hun hand. Ze zijn overal, runnen banken en advocatenkantoren, musea en agentschappen en hebben allemaal op een school zoals de mijne gezeten. Ik hoorde een keer iemand van de toelatingscommissie klagen dat ze kinderen van Legacies verplicht moesten aannemen, ook als ze de toelatingstest niet haalden, en dat ze had gehoord dat de Club zelfs rentevrije leningen verstrekte aan bepaalde leden.

De afgelopen drie jaar heb ik geleerd wat de Club inhoudt; dat die je niet alleen een permanente plek in de elite van New York bezorgt, maar ook een gegarandeerde weg naar financiële vrijheid is. En dat het onmogelijk is om genomineerd te worden als je geen Legacies kent.

Tenminste, dat dácht ik.

Het begon allemaal met die studiebeurs, met mam. Ik vraag me af wat ze ervan zou hebben gevonden dat ik hier nu zit. Ik knipper met mijn ogen tot ze niet meer prikken. Ik mag niet huilen. Niet hier. Hoe erg ik mam ook mis.

‘Onze alumni zullen jullie presentaties beoordelen op jullie argumenten, kennis van de Legacy Club, betrokkenheid bij de beurs, en, uiteraard,’ – ze is even stil en glimlacht breed – ‘op charisma.’

In de ruimte klinkt gegiechel.

‘En hoewel jullie eind deze week allemaal lid van de Club zullen zijn, zal slechts één van jullie de geldprijs winnen.’

Ik ga iets rechter zitten en leun naar voren. Dit is waarop ik heb gewacht.

‘De leerling die de meeste donaties in zijn of haar naam weet binnen te slepen ontvangt tevens vijfentwintigduizend dollar, geschonken door onze gulle voordrachtscommissie.’

Ik hap geschrokken naar adem en verwacht de andere leerlingen hetzelfde te horen doen. Maar geen van mijn tafelgenoten verroert zich. Een paar van hen prikken in de gepocheerde zalm die voor ons is neergezet toen mevrouw Gellar aan het woord was, trekken met hun sterlingzilveren vork het roze vlees uit elkaar.

Voor deze leerlingen is vijfentwintigduizend dollar waarschijnlijk een leuk zakcentje tijdens hun studie, of een paar businessclassvluchten naar Europa. Maar voor mij is het nieuwe laptops voor de tweeling, het inschrijfgeld voor Helens voetbalclinic, een paar maanden hypotheek voor pap, een maand salarisuitbetalingen. Opeens voel ik iets zuurs, iets bitters in mijn maag rondklotsen. Deze leerlingen hebben geen idee hoe dat voelt.

Niemand in ons huishouden zal ontkennen dat we nogal krap bij kas zitten sinds mam afgelopen lente is overleden, en pap zegt altijd dat hij niet wil dat ik bijspring – dat ik geen extra diensten in de diner moet draaien – maar dit geld zou ons wat broodnodige ademruimte geven. Dit geld zou heel wat dingen kunnen veranderen.

Terwijl mevrouw Gellar vertelt wat we deze week gaan doen – morgen moeten we onze outfit ophalen, donderdag zien we elkaar voor Naastenliefdedag en vrijdag is er een diner waarbij wordt onthuld wie ons heeft genomineerd – kan ik alleen maar denken dat ik die prijs moet winnen. En dat ik tot alles bereid ben om die te bemachtigen.

NA HET BAL

De politie doet haar best om iedereen op de hoek van Sixty-First Street te houden, een locatie die tot vanavond voor geen van de agenten enige betekenis had. Een beginnend rechercheur, een jonge vrouw met een korte donkere paardenstaart, kijkt naar het bordje dat op de kalkstenen gevel is geschroefd.

LEGACY CLUB, staat erop. ALLEEN LEDEN.

De rechercheur blijft even staan en kijkt naar de tieners en hun diamanten, baljurken en smokings, die zijn gekreukt na een avondje dansen of wat ze ook in dit mysterieuze gebouw aan het doen waren. Niets hiervan lijkt te kloppen. Niets hiervan lijkt echt. Maar daar zou ze ondertussen aan gewend moeten zijn na de tientallen zaken aan de Upper East Side waaraan ze heeft meegewerkt; in dit deel van de stad gaan de problemen niet verder dan witteboordencriminaliteit of daklozen die tot grote onvrede van hun rijke buren voor hun herenhuizen slapen.

Een oudere agent met een grijzende baard pakt een megafoon. ‘Ik wil iedereen verzoeken terug naar binnen te gaan,’ zegt hij. ‘Niemand mag het terrein verlaten tot we jullie allemaal hebben ondervraagd.’

Er klinkt gemompel en een aantal volwassenen trekt hun tieners met zich mee en protesteert tegen de bevelen van deze onbeduidende man, wiens badge geen enkele indruk op hen maakt. Dit zijn mensen die niet bang zijn om de regels te overtreden, om ze aan te passen zoals hun dat goeddunkt.

Want dat is wat deze mensen doen. Deze mensen maken dingen kapot.

Maar dit is geen gebruikelijke plaats delict voor het team Moordzaken, met een onbekende overledene waar niemand zich om bekommert. Het overlijden van vanavond is anders. Dit verloren leven was van een van de beste inwoners van de stad. Van een van de belangrijkste. Of dat willen deze mensen je in elk geval laten geloven.