Jennifer Lynn Barnes bij Blossom Books

HET HAWTHORNE-MYSTERIE

I De erfenis

II De verloren erfgenaam

III De laatste zet

IV De Hawthorne-broers

DE MILJOENENSTRIJD

I Het Ultieme Spel

Colofon

Laat iedereen weten wat je vindt van Het Ultieme Spel van @authorjenlynnbarnes.

Gebruik #HetUltiemeSpel en vergeet @blossombooks niet te taggen!

NUR 285 / W072401

© 2024 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2024 by Jennifer Lynn Barnes

Originally published by Little, Brown and Company, a division of Hachette Book Group, Inc.

Oorspronkelijke titel: The Grandest Game

Vertaling: Elise Kuip

Omslagillustratie: © Katt Phatt

Omslagbelettering: Shiralee Ruseler, Shiralism

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook. Tekst- en datamining niet toegestaan.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & Bisseling Literary Agency te Amsterdam.

Voor deze uitgave hebben we zoveel mogelijk duurzame keuzes gemaakt. Wil je meer weten over ons duurzaamheidsbeleid? Ga dan naar blossombooks.nl/duurzaamheid.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Beste Hawthorne-fan,

Als je tot hier gekomen bent, denk ik dat jij bovenstaande titel met trots kunt dragen. Het Ultieme Spel is het vijfde boek binnen het Hawthorne-universum maar het is belangrijk om te weten dat het niet gaat over al je lievelingspersonages. Ze komen er godzijdank nog wél hier en daar in voor (Grayson-fans komen ruim aan hun trekken) maar er zijn ook genoeg nieuwe en al enigszins bekende personages die je hart gaan stelen.

Gigi is mijn favoriet, vanwege haar vrolijke karakter en het feit dat ze altijd uitgaat van het goede in de mens. Ik geloof dat ik daarin het meest op haar lijk (en dat levert me vaak het label ‘naïef’ op, hahaha) en het was tof om over iemand te lezen die net zo’n positieve kijk op alles heeft.

Het Ultieme Spel kun je een beetje zien als een minder moordlustige variant van Squid Game: zeven mensen moeten strijden om een geldbedrag dat voor altijd hun leven kan veranderen (maar godzijdank sterft er niet op elke pagina iemand een smerige dood). Het leuke ervan vind ik ook dat het mij aan het denken zet: hoever zou ik gaan voor zo’n geldbedrag? Zou ik alle puzzels kunnen oplossen? En stel dat ik zou winnen: wat zou ik er dan mee doen?

O, en nu ik toch je aandacht heb, wil ik hierbij even speciale aandacht vragen voor vertaler Elise Kuip die samen met onze redacteur Linda behoorlijk haar hersenen heeft moeten kraken om alle puzzels en anagrammen te vertalen, zodat die ook voor de Nederlandse lezer nog zouden kloppen. Het is echt een wonder dat het haar gelukt is, en ik hoop dat jullie haar vanaf je bank dan ook een denkbeeldig applausje toesturen!

Heel veel leesplezier! Ik ben benieuwd op wie jij je geld inzet… Wie gaat er volgens jou met het geldbedrag vandoor?

#SpreadTheBooklove

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor Rose

Proloog

Eén jaar geleden

Macht had zo z’n prijs. Altijd. De enige vraag was hoe hoog die prijs was – en wie hem ging betalen. Dat wist Rohan als geen ander. Hij wist ook dat het geen zin had om je daarover op te winden. Zo erg was het nou ook weer niet als een van je vrienden je licht verwondde of je een keer een gebroken hart of vinger bezorgde, toch?

Al had Rohan natuurlijk geen échte vrienden.

‘Vraag me waarom je hier bent.’ Het zachte bevel van de Eigenaar sneed als een zwaard door de stilte.

De Eigenaar van de Devil’s Mercy was de macht zelve en had Rohan opgevoed als zijn eigen zoon – als zijn machiavellistische, amorele, núttige zoon. Als kind had Rohan al begrepen dat kennis in dit verborgen ondergrondse paleis een betaalmiddel was, en onwetendheid een zwakte.

Hij wist dat je hier verdomme geen vrágen moest stellen.

In plaats van te antwoorden, glimlachte hij kwajongensachtig; een van de vele wapens in zijn arsenaal, dat niet onderdeed voor de messen en geheimen die hij hier had verzameld. ‘Vragen is voor mensen die geen andere manieren kennen om aan antwoorden te komen.’

‘En jij beheerst die andere manieren tot in de puntjes,’ erkende de Eigenaar. ‘Observeren, manipuleren, weten hoe je je onzichtbaar maakt of juist iedereen naar je laat luisteren.’

‘En ik ben nog knap ook.’ Dit was een gevaarlijk spelletje – maar Rohan had nooit anders gespeeld.

‘Als je me niets wilt vrágen…’ De Eigenaar vouwde zijn vingers om het handvat van zijn rijkversierde zilveren wandelstok. ‘Vertel dan eens, Rohan: waarom heb ik je bij me geroepen?’

Het was zover. Rohan was zo zeker van het antwoord op die vraag dat heel zijn lichaam ervan leek te gonzen. ‘De opvolging.’

Op het eerste gezicht was de Devil’s Mercy een luxe, verborgen casino, waar alleen zijn ultrarijke, aristocratische, machtige leden vanaf wisten. Maar de Mercy was zo veel meer. Historisch erfgoed. Een schaduwmacht. Een plek waar deals werden beklonken en de toekomst werd bepaald.

‘Mijn opvolging,’ bevestigde de Eigenaar. ‘Ik heb een erfgenaam nodig. De artsen geven me nog twee, misschien drie jaar. 31 december volgend jaar draag ik het stokje over.’

Een ander zou zich misschien hebben geconcentreerd op de overlijdensaankondiging, maar Rohan niet. De afgelopen tweehonderd jaar was de Mercy maar vier keer van eigenaar gewisseld. De erfgenaam was altijd jong, en werd voor het leven benoemd.

Dit was altijd al Rohans einddoel geweest. ‘Ik ben niet je enige optie.’

‘Waarom zou jij mijn enige optie zijn?’ Uit de mond van de Eigenaar was dat geen retorische vraag. Overtuig me maar, knul.

Ik ken de Mercy als mijn broekzak, dacht Rohan. Elke schaduw, elk trucje. De leden weten wie ik ben. Weten dat ze me niet moeten belazeren. U had het net zelf al over mijn vaardigheden – nou ja, over de aangenamere.

Hardop koos Rohan voor een andere strategie. ‘We weten allebei dat ik een fenomenale rotzak ben.’

‘Je bent wie ik van je heb gemaakt. Maar sommige dingen moet je wínnen.’

‘Ik ben er klaar voor.’ Rohan kreeg hetzelfde gevoel als wanneer hij de boksring in stapte, wist dat pijn onvermijdelijk – en irrelevant – was.

‘Je moet je inkopen.’ De Eigenaar wond er geen doekjes om. ‘Om eigenaar van de Mercy te worden, moet je een belang in de club kopen. Tien miljoen pond lijkt me wel voldoende.’

Rohans gedachten begonnen automatisch alle wegen naar de macht in kaart te brengen. Alleen al het feit dat er meerdere wegen wáren, activeerde zijn zesde zintuig. ‘En het addertje onder het gras?’

‘Het addertje, mijn jongen, is wat het altijd al is geweest – voor mij en iedereen voor ons, tot en met de erfgenaam van de eerste Eigenaar aan toe. Het is niet toegestaan om het geld te verdienen binnen de muren van de Mercy of door hier verkregen chantagemiddelen in te zetten. Sterker nog, vanaf nu mag je de club niet meer betreden, zijn naam niet meer noemen en geen leden meer benaderen of gunsten van hen aannemen.’

Afgezien van de Mercy had Rohan helemaal niets – niet eens een achternaam.

‘Ik wil dat je binnen vierentwintig uur uit Londen vertrekt en pas weer terugkomt als je het geld bij elkaar hebt.’

Tien miljoen pond. Dit was meer dan een uitdaging. Hij werd verbannen.

‘Tijdens je afwezigheid neemt de hertogin je taken als Zaakwaarnemer over,’ ging de Eigenaar verder. ‘Mocht je er niet in slagen het geld bij elkaar te krijgen, dan wordt zíj mijn erfgenaam.’

Dat was het spel, de prijs, het gevaar.

‘Verdwijn,’ zei de Eigenaar, die voor de toegang naar Rohans kamers ging staan. ‘Nú.’

Rohan kende Londen. Hij kon zich ongezien door elk deel van de stad bewegen, hoe chic of armoedig de buurt ook was. Maar voor het eerst sinds hij vijf jaar oud was, kon hij daarna niet terug naar de Mercy.

Zoek een opening. Een achterdeurtje. Een zwakke plek. Zijn hersenen werkten op volle toeren, maar Rohan ging eerst eens op zoek naar een biertje.

Voor de pub die hij had uitgekozen waren twee honden aan het vechten. De kleinste van de twee leek een beetje op een wolf, en was het gevecht aan het verliezen. De dieren uit elkaar halen was waarschijnlijk niet het verstandigste wat Rohan kon doen, maar hij was de fase van verstandig doen ondertussen wel voorbij.

Rohan stuurde de grotere hond weg, veegde het bloed van zijn onderarm en knielde neer voor het kleinere dier. Die gromde naar hem. Hij glimlachte.

De deur van de pub ging open. Binnen blèrde een televisie, waarop een presentator zei: ‘Het eerste jaarlijkse Ultieme Spel, de omvangrijke wedstrijd vol hersenkrakers die is verzonnen en bekostigd door Hawthorne-erfgename Avery Grambs, lijkt ten einde te zijn. Naar verwachting zal de winnaar, die zeventien miljoen dollar wint, elk moment via livestream worden…’

De deur viel met een klap dicht.

Rohan keek de wolfachtige hond aan. ‘Jaarlijks,’ mompelde hij. Volgend jaar zou er dus weer een wedstrijd worden gehouden. Oftewel, hij had een jaar om een plan te maken. Om alles te regelen. Gelukkig was Avery Grambs niet écht lid van de Mercy geweest.

Hallo, achterdeurtje. Rohan ging staan. Hij legde zijn hand op de deur van de pub en keek naar beneden. ‘Kom je mee?’ vroeg hij de hond.

Binnen herkende de pubeigenaar Rohan meteen. ‘Wat zal het zijn?’

Ook zonder de Mercy om op terug te vallen had iemand met Rohans vaardigheden en reputatie nog enkele troeven achter de hand. ‘Een biertje voor mij,’ zei hij. ‘En een steak voor haar.’ Rohans mondhoeken kwamen omhoog, de ene iets verder dan de andere. ‘En vervoer de stad uit. Vanavond nog.’

1

Lyra

De droom begon zoals altijd met de bloem. Bij het zien van de aronskelk in haar hand werd Lyra misselijk en bang. Ze keek naar haar andere hand, waarin het treurige restant van een snoepketting lag. Aan de ketting zaten nog maar drie snoepjes.

Nee.

Een deel van Lyra wist dat ze negentien was, maar in de droom waren haar handen klein – kinderhanden – en was de schaduw die boven haar uittorende heel groot.

Toen fluisterde de stem: ‘Dit is de schuld van een Hawthorne.’

De schaduw – haar biologische vader – draaide zich om en liep weg. Zijn gezicht bleef onzichtbaar. Lyra hoorde iemand de trap op lopen.

Hij heeft een pistool. Lyra schrok wakker; kennelijk had ze haar adem ingehouden en al haar spieren gespannen, en haar hoofd… lag op een tafeltje. Tegen de tijd dat ze weer scherp zag, dat de echte wereld weer vaste vormen had aangenomen, herinnerde Lyra zich dat ze in de les zat.

De collegezaal was bijna leeg.

‘Je hebt nog tien minuten voor je tentamen.’ De enige andere persoon in de zaal was een vijftigjarige man met een colbertje aan.

‘Tentamen?’ Lyra’s blik schoot naar een klok aan de muur. Toen ze zag hoe laat het was, ebde haar paniek langzaam weg.

‘Ondertussen kun je net zo goed alvast een nul opschrijven.’ De docent keek haar boos aan. ‘De anderen zijn allemaal al klaar. Die zijn vast niet tot diep in de nacht uit geweest.’

Want een meisje dat eruitziet zoals ik kan alleen maar moe genoeg zijn om tijdens de les in slaap te vallen omdat ze uit is geweest. De ergernis die in Lyra opflakkerde verdreef de laatste restjes angst van haar droom. Ze keek naar het tentamen. Dat was multiple choice.

‘Eens zien wat ik in tien minuten gedaan krijg.’ Lyra viste een pen uit haar rugzak en begon te lezen.

De meeste mensen dachten in beelden. Lyra dacht alleen in concepten en gevoelens. Het enige moment dat ze beelden voor zich zag, was als ze droomde. Het feit dat ze niet werd afgeremd door mentale voorstellingen betekende echter dat ze een heel snelle lezer was. En de persoon die dit tentamen had gemaakt, was in een voorspelbaar, bekend patroon vervallen.

Om het juiste antwoord te vinden, hoefde je alleen het verband tussen de opties te ontcijferen. Vormden twee daarvan een tegenstelling? En verschilde een van die twee maar minimaal van de andere antwoorden? Waren er twee antwoorden die op het eerste gezicht hetzelfde leken? Waren er een of twee antwoorden die waar leken, maar dat vermoedelijk niet waren?

Dat was het mooie aan multiplechoicetentamens. Als je de code wist te kraken, hoefde je niets over de stof te weten.

In de eerste minuut beantwoordde Lyra vijf vragen. In de tweede beantwoordde ze er vier. Hoe meer bolletjes ze inkleurde, hoe tastbaarder de irritatie van de docent werd. ‘Dit is tijdverspilling,’ zei hij. ‘Voor mij én voor jou.’

De oude Lyra had zich misschien door zijn toon van haar stuk laten brengen. Maar nu ging ze er alleen maar sneller van lezen. Vind het patroon, vind het antwoord. Eén minuut voor tijd was ze klaar en leverde ze het tentamen in. Ze wist precies wat de docent zag toen hij naar haar keek: een meisje met een lichaam dat voor sommige mensen gelijkstond aan ‘feestbeest’, nog meer dan het vroeger gelijkstond aan ‘danser’.

Niet dat ze danste, trouwens. Niet meer.

Lyra pakte haar tas en wilde vertrekken, maar toen begon de docent te praten. ‘Wacht,’ zei hij kortaf. ‘Ik kijk hem gelijk wel even na.’ Ik zal je eens een lesje leren, bedoelde hij.

Lyra draaide zich langzaam om, zodat ze tijd had om haar gezicht in de plooi te trekken.

Van de eerste tien vragen die de docent nakeek, had ze er maar één fout. Toen hij verderging en het percentage foute antwoorden hetzelfde bleef – en vervolgens verbeterde – verscheen er een fronsrimpel tussen zijn wenkbrauwen.

‘Een 9,4.’ Hij keek op van het tentamen. ‘Niet slecht.’

Drie, twee, een… dacht Lyra.

‘Stel je eens voor wat je zou kunnen als je wat meer moeite zou doen.’

‘Hoe kunt u nou weten hoeveel moeite ik hiervoor heb gedaan?’ vroeg Lyra. Haar stem was zacht, maar ze keek de man recht aan.

‘Je staat hier in pyjama, je haar is een warboel en je lag het grootste deel van het tentamen te slapen.’ De docent had haar in gedachten duidelijk van de feestbeest- naar de luilakcategorie verplaatst. ‘En ik heb je nog nooit in mijn les gezien,’ ging hij streng verder.

Lyra haalde haar schouders op. ‘Dat komt omdat ik dit vak helemaal niet volg.’

‘Je…’ Hij viel stil. Keek haar strak aan. ‘Je…’

‘Ik volg dit vak niet,’ herhaalde Lyra. ‘Ik ben tijdens het vorige college in slaap gevallen.’ Zonder op een antwoord te wachten draaide ze zich om en liep tussen de tafels door naar de uitgang. Met grote passen. Elegante passen, misschien. Misschien was zíj nog steeds elegant.

De docent riep haar na. ‘Hoe heb je een 9,4 gehaald voor een tentamen van een vak dat je niet eens volgt?’

Lyra liep gewoon door, en zonder zich om te draaien antwoordde ze: ‘Strikvragen werken averechts als degene die het tentamen aflegt weet hoe je dat soort trucjes herkent.’

2

Lyra

De mail van de financiële afdeling kwam die middag. Onderwerp: ‘Betalingsachterstand’, met een cc naar de studentenadministratie. Lyra las de mail drie keer door, maar dat veranderde niets aan de inhoud.

Halverwege de vierde keer ging haar telefoon. Het gaat prima, hield ze zichzelf voor, voornamelijk uit gewoonte. Alles gaat prima.

Ze zette zich schrap en nam op. ‘Hoi, mam.’

‘Je weet nog wie ik ben! Je telefoon doet het nog! En je bent niet ontvoerd door een seriemoordenaar die dol is op wiskunde en jou aan zijn ongelofelijk lugubere vergelijking wil toevoegen.’

‘Nieuw boek?’ vroeg Lyra. Haar moeder was schrijver.

‘Nieuw boek! Zij houdt meer van cijfers dan van mensen. Hij is een agent die liever op zijn instincten dan op haar berekeningen vertrouwt. En ze kunnen elkaar wel schieten.’

‘Op een goede manier?’

‘Op een héél goede manier. En over verbluffende chemie en knetterende romantische spanning gesproken… hoe gaat het met je?’

Lyra trok een gezicht. ‘Slecht bruggetje, mam.’

‘Geef antwoord, jij vraagontwijker! Ik heb last van dochterontwenningsverschijnselen. Je vader vindt de eerste week van november te vroeg om de kerstversiering tevoorschijn te halen, je broertje is vier en trekt zijn neus op voor pure chocolade en als ik wil dat iemand romcoms met me kijkt heb ik tiewraps nodig.’

De afgelopen drie jaar had Lyra er alles aan gedaan om normaal te lijken, normaal te zíjn – om de Lyra te zijn die van Kerstmis, chocolade en romcoms hield. En door dat doen alsof was ze elke dag weer een stukje van zichzelf verloren.

Dat was de reden dat ze een universiteit had uitgekozen die vijftienhonderd kilometer bij haar huis vandaan lag.

‘Dus. Hoe gaat het met je?’ Die vraag zou haar moeder blijven stellen tot Lyra antwoord gaf.

Lyra antwoordde met drie woorden. ‘Vrijgezel. Kleingeestig. Gewapend.’

Haar moeder moest lachen. ‘Echt niet.’

‘Niet kleingeestig of niet gewapend?’ vroeg Lyra. Dat ‘vrijgezel’ kon ze beter niet herhalen.

‘Kleingeestig,’ antwoordde haar moeder. ‘Je bent een lieve meid met een groot hart, Lyra Catalina Kane, en we weten allebei dat alles een wapen kan zijn als je ervan overtuigd bent dat het iemand kan verminken of doden.’

Het gesprek voelde zo normaal, zo vertrouwd, dat Lyra het nauwelijks kon verdragen. ‘Mam? Ze hebben me gemaild dat ik een betalingsachterstand heb.’

De stilte bedolf hen als een duizend jaar oude, omvallende boom.

‘Het zou kunnen dat mijn uitgever me te laat heeft betaald,’ zei haar moeder uiteindelijk. ‘En dat ik minder heb gekregen dan verwacht. Maar ik verzin er wel iets op, lieverd. Alles komt goed.’

Alles komt goed. Dat was al drie jaar Lyra’s motto, sinds de naam Hawthorne het nieuws begon te beheersen en de herinneringen die ze – terecht – had onderdrukt weer waren komen bovendrijven. En dan één in het bijzonder.

‘Dat hoeft niet, mam.’ Lyra moest ophangen. Het was makkelijker om normaal te doen als je een eind bij elkaar vandaan was, maar ook dat had z’n prijs. ‘Ik zet mijn studie volgend semester gewoon even op pauze, ga werken en vraag studiefinanciering aan voor de herfst.’

‘Geen sprake van.’ Die stem was niet van haar moeder.

‘Hoi, pap.’

Keith Kane was met haar moeder getrouwd toen Lyra drie jaar was en had haar op haar vijfde geadopteerd. Hij was de enige vader die ze ooit had gekend. Tot de dromen waren begonnen, had ze geen enkele herinnering aan haar biologische vader gehad.

‘Je moeder en ik lossen dit op, Lyra.’ Haar vader duldde duidelijk geen tegenspraak.

De oude Lyra zou nooit tegen hem zijn ingegaan. ‘Hoe dan?’ vroeg ze.

‘We hebben opties.’

Door de toon waarop hij het woord ‘opties’ uitsprak, wist Lyra precies wat hij bedoelde. ‘Mile’s End,’ zei ze. Dat kon hij niet menen. Mile’s End was niet zomaar een huis. Dat was de zolder met het puntdak, de schommel op de veranda, de beek, de boom waarin vele generaties Kanes hun naam hadden gekerfd.

Lyra was opgegroeid in Mile’s End. Op haar negende had ze haar naam in die boom gekerfd. Dat moest haar broertje ook kunnen doen. Ze mogen dat huis niet verkopen omdat ík geld nodig heb.

‘We overwegen al een tijdje kleiner te gaan wonen.’ Haar vader klonk kalm, zakelijk. ‘Het onderhoud van dit oude huis kost klauwen met geld. Als ik Mile’s End verkoop, kunnen we een huisje in het centrum kopen, jouw collegegeld betalen en sparen voor dat van je broertje. Er is een ontwikkelaar die…’

‘Er is altijd een ontwikkelaar.’ Lyra liet hem zijn zin niet afmaken. ‘En je hebt altijd gezegd dat die kon doodvallen.’

De stilte aan de andere kant van de lijn sprak boekdelen.

3

Lyra

Hardlopen deed pijn. Misschien deed ze het daarom zo graag. De oude Lyra had hardlopen vreselijk gevonden. Nu liep ze lange afstanden. Het probleem was alleen dat hardlopen steeds iets minder pijn deed. En daarom dwong ze zichzelf elke dag een stukje verder te gaan.

En verder.

En verder.

Haar ouders en vrienden waren verbijsterd geweest toen ze het dansen had opgegeven om te gaan hardlopen. Ze had het volgehouden tot november van haar eindexamenjaar op de middelbare school, nu bijna precies een jaar geleden. Ze had zo lang mogelijk gedaan alsof. Maar zelfs zij kon niet goed genoeg acteren om zich voor te doen als de danser die ze was geweest. Voor het begon.

Het leek verkeerd dat haar hele leven was ontspoord door een droom. Door één herinnering. Lyra had geweten dat haar biologische vader dood was – maar niet dat hij zelfmoord had gepleegd, niet dat ze erbij was geweest. Ze had het trauma zo sterk onderdrukt dat het niet voor haar had bestaan. De ene dag was ze een gewone, blije tiener geweest, en de volgende – echt letterlijk de volgende – niet meer.

Opeens was ze geen gewoon meisje meer geweest. Was ze niet meer in orde, laat staan gelukkig geweest.

Haar ouders wisten dat er iets was veranderd, maar niet wat. Ze was naar een afgelegen universiteit gevlucht, en kijk wat dat haar had opgeleverd. Beurzen dekten niet alle kosten. Haar ouders hadden gezegd dat ze het restant van haar collegegeld makkelijk konden betalen, maar dat was duidelijk een leugen geweest, dus blijkbaar was Lyra niet zo goed in normaal doen als ze dacht.

Het maakte niet uit hoelang Lyra zou blijven hardlopen; tijdens het rennen kwam ze telkens weer tot dezelfde conclusie: ik moet stoppen met mijn studie. Zo zouden haar ouders op z’n minst wat tijd winnen, één rekening minder hoeven te betalen. Het idee om zich uit te schrijven had niet pijnlijk moeten zijn. Het was niet alsof ze dit semester vrienden had gemaakt, of dat zelfs maar had geprobeerd. Ze was als een zombie met een goed stel hersens door al haar vakken heen geslaapwandeld. Ze hield haar hoofd maar net boven water.

Maar dat was beter dan verzuipen.

Lyra klemde haar kiezen op elkaar en voerde haar snelheid op. Na zo veel kilometer zou dat niet meer moeten kunnen. Maar soms móést je gewoon tot het gaatje gaan.

Toen ze eindelijk stopte, kreeg ze nauwelijks lucht meer. De baan voor haar werd wazig, en ze zette haar handen op haar knieën, klapte dubbel en zoog haar longen vol zuurstof. Dat vond een of andere eikel blijkbaar een goed moment om naar haar te fluiten. Alsof ze speciaal voor hem vooroverboog.

Even later rolde er een voetbal naar haar toe.

Toen Lyra opkeek, zag ze een groepje jongens staan, wachtend op haar reactie. Ze vroeg zich af wat de verzamelnaam voor eikels was.

Een troep?

Een nest?

Nee, dacht Lyra, terwijl ze de bal oppakte. Een circus. Dit circus eikels verwachtte waarschijnlijk niet dat ze de bal over hun hoofd in de richting van het doel zou schieten, maar haar vader was voetbalcoach op een middelbare school en als haar lichaam eenmaal had geleerd hoe iets moest, vergat het dat nooit meer.

‘Mis!’ riep een van de jongens schaterlachend. De bal raakte de lat, kaatste terug en stuiterde tegen het achterhoofd van de klaphark die naar haar had gefloten.

‘Nee hoor,’ riep Lyra terug. ‘Hartstikke raak.’

Stoppen met school was Lyra’s beste optie. Haar enige optie. Maar toen Lyra de trap naar de studentenadministratie op wilde lopen, eindigde ze een straat verderop, bij het postkantoor van de campus.

Ik ga het doen. Zodra ik er de moed voor heb verzameld. Uit automatisme liep Lyra naar haar postbus, ook al verwachtte ze geen post. Dit was uitstelgedrag, niets meer en niets minder, maar toch draaide ze de sleutel om en opende ze het deurtje.

In de postbus lag een envelop van dik linnenpapier. Geen afzender. Toen Lyra de envelop uit de postbus pakte, bleek die zwaarder dan hij eruitzag. Geen postzegel. Ze verstijfde. Deze brief – wat er ook in zat – was niet per post verstuurd.

Opeens had ze het gevoel dat ze in de gaten werd gehouden. Ze keek over haar schouder en scheurde de envelop open. Die bevatte twee dingen.

Het eerste was een dun velletje papier, waar iemand met donkerblauwe inkt een boodschap op had gekrabbeld. JIJ VERDIENT DIT. Ze had het bericht nog niet gelezen of het papier verkruimelde al tussen haar vingers. Een paar tellen later was het tot stof vergaan.

Opeens was Lyra zich sterk bewust van het luide, krachtige ritme waarmee haar hart tegen haar ribbenkast roffelde. Ze haalde het tweede voorwerp uit de envelop. Dat was zo groot als een dubbelgevouwen vel papier, maar zodra haar vingers langs de gouden rand streken, besefte ze dat het van metaal was – van heel dun metaal.

Toen Lyra het metalen voorwerp uit de envelop haalde, zag ze dat er iets in stond gegraveerd: drie woorden en een symbool. Geen symbool, besefte ze. Een QR-code, die ze moest scannen. Lyra las de drie woorden, en opeens wist ze wat ze in haar hand had.

Dit was een toegangsbewijs, een uitnodiging, een oproep. Ze herkende de woorden die boven de QR-code stonden gegraveerd meteen – die zou iedereen ter wereld met toegang tot welke vorm van media dan ook hebben herkend.

Het Ultieme Spel.

4

Gigi

Gigi Grayson was niet geobsedeerd! En ze had niet te veel cafeïne op! En ze kon al helemaal niet elk moment van het dak vallen! Maar probeer dat een Hawthorne maar eens aan z’n verstand te brengen.

Een vaste hand sloot zich om haar elleboog. Een in pak gestoken arm wikkelde zich rond haar middel.

Voor Gigi er erg in had stond ze weer veilig in haar slaapkamer. Dat was typisch haar Hawthorne-halfbroer: als hij iets wilde, kreeg hij dat binnen een tel voor elkaar. Grayson Hawthorne dróóp van de macht. Wist discussies te winnen door simpelweg één van zijn hoekige blonde wenkbrauwen op te trekken!

En heel misschien had Gigi wél elk moment van het dak kunnen vallen.

‘Grayson! Ik heb je gemist! Hier heb je een kat!’ Gigi tilde Katara – haar grote Bengaalse kat, eigenlijk eerder een soort luipaard – op en dumpte haar in Graysons armen.

Katten waren een uitstekend middel om mensen mee te ontwapenen.

Maar Grayson viel niet te overrompelen. Hij wreef stevig over Katara’s kop en zei: ‘Leg uit.’ Als een-na-oudste van de in totaal vier kleinzoons van Tobias Hawthorne, de inmiddels overleden miljardair, deelde Grayson maar wat graag bevelen uit.

Hij had ook de slechte gewoonte om te vergeten dat hij drieënhalf jaar ouder was dan zij, geen dertig.

‘Waarom ik op het dak was, waarom ik je niet heb teruggebeld of waarom ik je net een kat heb toegestopt?’ vroeg Gigi vrolijk.

Grayson liet zijn lichtgrijze ogen door haar kamer dwalen en registreerde de honderden papiertjes waarmee alle oppervlakken waren bezaaid: haar matras, haar vloer, zelfs de muren. Toen gleed zijn blik terug naar Gigi. Zonder iets te zeggen stroopte hij haar linkermouw op. Haar arm stond vol met haar ronde handschrift, aantekeningen die ze daar pas net haastig op leek te hebben neergepend.

‘Mijn papier was op. Maar volgens mij ben ik heel dichtbij!’ Gigi grijnsde. ‘Ik heb alleen een ander perspectief nodig.’

Grayson keek haar veelbetekenend aan. ‘Dat verklaart het dak.’

‘Dat verklaart het dak.’

Grayson zette Katara voorzichtig neer. ‘Ik dacht dat je in je tussenjaar wilde gaan reizen.’

En dáárom had ze niet opgenomen als hij belde. ‘Ik heb nog tijd genoeg om Gigi Zonder Grenzen te spelen,’ beloofde ze.

‘Na het Ultieme Spel,’ zei Grayson. Dat was geen vraag.

Dat ontkende Gigi niet. Waarom zou ze? ‘Zeven spelers,’ zei ze, en haar ogen begonnen te glinsteren. ‘Zeven gouden tickets: drie voor spelers die Avery uitkiest, en vier wildcards.’

Die wildcardtickets lagen verstopt op geheime locaties in de Verenigde Staten. Minder dan vierentwintig uur geleden was er één hint gegeven. En het onderzoek van meesterpuzzelaar Gigi Grayson was in volle gang!

‘Gigi,’ zei Grayson kalm.

‘Niets zeggen!’ flapte Gigi eruit. ‘Het is al bedenkelijk genoeg dat ik je zusje ben, aangezien iedereen weet dat het organiseren van het Ultieme Spel een groepsgebeuren is.’

Die groep bestond uit de Hawthorne-broers en de Hawthorne-erfgename, de vier kleinzoons van Tobias Hawthorne en de schijnbaar willekeurige tiener die het gehele fortuin van de excentrieke miljardair had geërfd.

‘Toevallig ben ik dit jaar helemaal niet betrokken geweest bij het ontwerp van het spel,’ zei Grayson. ‘Avery en Jamie hebben me gevraagd coördinator van het hele gebeuren te zijn. Ik ga het spel ter plekke leiden, dus om de integriteit van de puzzels te bewaren heb ik geen enkele voorkennis.’

Als je de kaarten niet kent, kun je ze aan niemand laten zien, dacht Gigi. ‘Dat lijkt me nou écht iets voor jou,’ zei ze tegen Grayson. ‘Maar toch! Sst.’ Ze schonk hem haar strengste blik. ‘Ik moet dit alleen doen.’

Graysons reactie op Gigi’s poging tot streng zijn bestond uit één vraag: ‘Waar is je bed?’

Gigi had niet verwacht dat hij van onderwerp zou veranderen. Grayson, jij sluwe vos. Ze zette haar vrolijkste glimlach op en gebaarde naar het matras op de grond. ‘Voilà!’

‘Dat is een matras,’ zei Grayson. ‘Waar is je béd?’

Het bed in kwestie was van mahoniehout geweest, en antiek. Voor Gigi een chaotische afleidingsmanoeuvre kon bedenken om de vraag te ontwijken, beende Grayson naar haar kledingkast en trok hem open.

‘Je vraagt je vast af waar de rest van mijn kleren is,’ zei Gigi opgewekt. ‘En dat wil ik je best vertellen – na het spel.’

‘In vijf woorden of minder, Juliet.’

Het feit dat Grayson haar echte voornaam gebruikte, was waarschijnlijk een teken dat hij zou doorvragen tot ze antwoord gaf. In de anderhalf jaar dat Gigi haar broer kende had ze – dankzij haar deducerende gaven én haar speurtalent – ontdekt dat Tobias Hawthorne Grayson al van kinds af aan tot zijn perfecte erfgenaam had gekneed: formidabel, imponerend en altijd met de touwtjes in handen.

Gigi rolde met haar ogen, maar ze gehoorzaamde aan zijn eis en telde de woorden op haar vingers: ‘Omgekeerde diefstal.’ Ze grijnsde. ‘Twee was genoeg!’

Grayson antwoordde door opnieuw dreigend een wenkbrauw op te trekken.

‘Omgekeerde diefstal. Dan breek je ergens in, maar laat je iets achter in plaats van dat je iets meeneemt,’ legde ze behulpzaam uit.

‘Oftewel, je mahoniehouten bed staat nu in een ander huis?’

‘Nee joh, gekkie!’ zei Gigi. ‘Dat heb ik verkocht, en met het géld heb ik een omgekeerde diefstal gepleegd.’ Gigi nam een besluit. Ze ging door haar knieën en riep Katara.

Aangezien Grayson – terecht – vermoedde dat er elk moment een heel grote kat op zijn hoofd kon worden geplant, ging hij door zijn knieën en legde voorzichtig een hand op Gigi’s schouder. ‘Gaat dit om je vader?’

Gigi bleef gewoon ademhalen. Bleef gewoon glimlachen. De truc om te doen alsof HET GEHEIM een doodgewoon geheim was dat ze met het grootste gemak kon bewaren was om nooit aan Sheffield Grayson te denken.

En trouwens, van glimlachen werd je gelukkiger. Dat was wetenschappelijk bewezen.

‘Dit gaat om míj,’ antwoordde ze. Ze kriebelde Katara in haar nek en wees met een van de pootjes van de kat naar de deur. ‘En nu opgehoepeld.’

Grayson hoepelde niet op. ‘Ik heb iets voor je.’ Uit de zak van zijn Armani-colbert haalde hij een cadeaudoosje. Het zwarte doosje was zo’n anderhalve centimeter hoog en ongeveer even lang als twee Pop-Tarts achter elkaar. ‘Van Avery.’

Gigi keek naar het doosje. Toen Grayson het deksel eraf haalde, was er maar één gedachte die het gebulder van haar hart wist te overstemmen: zeven gouden tickets – drie voor spelers die Avery uitkiest.

‘Deze is voor jou, als je wilt.’ Graysons stem had een zachtaardig toontje gekregen. Hij was geen zachtaardig persoon, en daardoor wist Gigi dat dit cadeau niet zomaar een geintje was. Zo wilde Avery goedmaken dat ze…

Niet aan denken. Gewoon blijven glimlachen.

‘Ik zou dit nooit doorvertellen.’ Gigi kreeg een verraderlijke brok in haar keel. ‘Dat weet Avery, toch?’

Grayson ving haar blik. ‘Ja. Dat weet ze.’

Gigi haalde een keer diep adem en zette een stap achteruit. ‘Bedank Avery van me – maar nee.’ Gigi zat niet te wachten op schuldgevoelens. Op medelijden. Ze wilde Grayson nog geen seconde het idee geven dat ze niet sterk genoeg was. Dat hij medelijden met haar moest hebben.

‘Als jij dit ticket niet aanneemt, wil Avery dat ik het aan Savannah geef,’ zei Grayson.

‘Savannah heeft het druk,’ antwoordde Gigi meteen. ‘Met studeren. En basketballen. En de wereld veroveren.’ Gigi’s tweelingzus was niet op de hoogte van HET GEHEIM. Savannah was de slimme zus, de knappe zus, de sterke zus. Savannah was gefocust en vastberaden en was helemaal opgebloeid op de universiteit.

En Gigi was… hier.

Ze keek naar de woorden op haar arm en negeerde Graysons aanwezigheid. Dit kon ze. Ze kon alles.

HET GEHEIM bewaren.

Savannah beschermen.

De code kraken en op eigen houtje een ticket bemachtigen.

En bewijzen, voor deze ene keer in haar leven, dat ze in staat was om te winnen.

5

Rohan

Als ik elke keer dat iemand een pistool tegen mijn achterhoofd zette een tientje had gekregen… dacht Rohan.

‘Geef op.’ De dwaas met het pistool had geen idee hoe erg zijn stem hem verried.

‘Wat moet ik geven?’ Rohan draaide zich om en liet de man zijn lege handen zien. Toegegeven, dat waren ze een tel geleden nog niet geweest.

‘Het ticket.’ De man zwaaide met zijn pistool naar Rohans gezicht. ‘Geef op! Er zijn nog maar twee wildcards over.’

‘Sterker nog,’ zei Rohan traag, ‘alle wildcards zijn al gevonden.’

‘Dat kun je helemaal niet weten.’

Rohan glimlachte. ‘Dan vergis ik me, denk ik.’ Hij kon precies zien wanneer zijn tegenstander besefte dat Rohan zich nooit vergiste. Hij had zijn eerste wildcard in Las Vegas gevonden, en zijn tweede hier in Atlanta, en daarna was hij doorgegaan met de volgende fase van zijn plan.

Vanaf dit dak had je een fantastisch uitzicht op de binnenplaats.

‘Jij hebt de laatste twee tickets? Allebei?’ De man liet zijn pistool zakken en zette een stap naar voren; twee vergissingen. ‘Geef me er een. Alsjeblieft.’

‘Hoewel ik blij ben dat je manieren al een stuk zijn verbeterd, kies ik mijn tegenstanders liever zelf.’ Rohan draaide de man – en het pistool – de rug toe en keek naar de binnenplaats. ‘Zij lijkt me een prima keus.’

Vier verdiepingen lager onderzocht een jonge vrouw met chocoladebruin haar en een verende, zwaartekracht tartende tred een standbeeld.

‘Het zou kunnen,’ zei Rohan op vriendelijke toon, ‘dat het ticket dat ik hierboven heb gevonden ondertussen ergens beneden ligt.’

Een milliseconde later vloog de man met het pistool naar de trap – naar de binnenplaats. Naar het meisje. ‘Als je haar pijn doet, zul je het berouwen.’ Rohans toon bevatte geen greintje woede. Dat was niet nodig.

De meeste mensen waren slim genoeg om te weten wanneer hij de knop had omgezet.

‘Dat was het dan, mensen! Hawthorne-erfgename Avery Grambs heeft via een persbericht bevestigd dat alle zeven plaatsen in het Ultieme Spel dit jaar binnen achtenveertig uur zijn geclaimd.’

Zittend op de rand van een bed dat niet van hem was, met alleen een donzige badjas van Turks katoen aan, liet Rohan een mes tussen zijn vingers ronddraaien. Het had zo z’n voordelen om een geest te zijn. Het afgelopen jaar was hij dit soort luxe hotels moeiteloos in- en uitgeglipt. Dat jaar had hij gebruikt om geld, contacten en kennis te vergaren – niet genoeg om de Mercy te kunnen winnen, maar voldoende om niets van zijn huidige plan aan het toeval te hoeven overlaten.

‘Vorig jaar was het Ultieme Spel vrij toegankelijk,’ ging de verslaggever op het scherm verder, ‘en ontcijferden de deelnemers een reeks ingewikkelde hints die hen van Mozambique naar Alaska naar Dubai leidden. Dit jaar lijkt het spel een intiemere aangelegenheid te zijn en is de identiteit van de zeven geluksvogels die zullen meedoen een streng bewaard geheim.’

Zo streng bewaard was dat nou ook weer niet. Niet voor iemand met Rohans talenten.

‘Ook over de locatie van het spel zwijgen de bedenkers in alle toonaarden.’

‘Tja, het is maar wat je “zwijgen” noemt,’ zei Rohan gevat. Hij zette de televisie uit. Toen hij zijn ticket had geclaimd, had hij een locatie waar hij zou worden opgehaald en een tijdstip gekregen. Nu dat tijdstip naderde, liep hij naar de enorme badkamer van de luxe suite.

Hij liet de badjas vallen, maar nam het mes mee de douche in.

Toen de glazen wanden besloegen, bracht Rohan de punt van zijn mes naar het glas. Hij was altijd al goed met zijn handen geweest, had altijd al geweten hoeveel – of weinig – kracht hij ergens voor moest zetten. Hij haalde het mes voorzichtig door de condens en tekende zes symbolen op het glas.

Een loper, een toren, een paard, twee pionnen en een dame.

Rohan bedeelde zijn tegenstanders alvast een rol toe. Odette Morales. Brady Daniels. Knox Landry. Hij haalde het puntje van zijn mes door de loper, de toren en het paard. Daarmee bleven de drie spelers over die net als Rohan onder de twintig waren. Gigi Grayson had hij vanaf het dak geobserveerd. Over de andere twee had hij alleen gelezen.

Voor een spel zoals dit moest je bepaalde vaardigheden zien te ontwikkelen. Die drie waren… mogelijkheden.

Gigi Grayson. Savannah Grayson. Lyra Kane. Rohan zou er vanzelf achter komen welk van die drie hem het beste van pas zou komen – en of een van hen de veelzijdigheid van een dame bezat.

6

Lyra

Een auto met chauffeur kwam Lyra op de afgesproken locatie halen. Een privévliegtuig vloog haar van de ene naar de andere beveiligde landingsbaan, waar een helikopter stond.

‘Welkom aan boord.’ De stem kwam van de andere kant van de heli, en een tel later kwam er een lange, slanke jongeman haar kant op lopen.

Lyra herkende hem direct. Uiteraard. Jameson Hawthorne was erg herkenbaar. ‘Technisch gezien ben ik nog niet aan boord,’ zei Lyra.

Was dat kinderachtig? Misschien. Maar hij was een Hawthorne, en nu ze hem zag staan moest ze aan de droom denken – en aan de enige drie opmerkingen van haar vader die ze zich nog kon herinneren.

Gefeliciteerd, Lyra.

Dit is de schuld van een Hawthorne.

En een raadsel: Waarmee begint een bet? Niet met dat.

‘Ik had het niet over de heli.’ Jameson Hawthorne was blijkbaar het soort jongen die een zelfingenomen grijns in een oogwenk kon omtoveren in een glimlach. ‘Welkom bij het Ultieme Spel, Lyra Catalina Kane.’

De toon waarop hij haar naam uitsprak bevatte een duivelse energie, een uitnodiging.

‘Jij bent Jameson Hawthorne.’ Lyra weigerde ook maar een greintje ontzag in haar stem te laten doorklinken. Ze wilde niet dat hij dacht dat zijn aanwezigheid, zijn uiterlijk, de manier waarop hij tegen de helikopter leunde, alsof het een doodgewone muur was, haar iets deed.

‘Schuldig,’ antwoordde Jameson. ‘Aan de meeste aanklachten, trouwens.’ Toen keek hij over haar schouder. ‘Je bent te laat,’ riep hij.

‘Als je met te laat te vroeg bedoelt wel, ja.’

Lyra bevroor. Die stem kende ze even goed als haar lichaam de choreografieën kende die ze duizend keer had geoefend en die ze zich zelfs als ze over tientallen jaren de muziek hoorde nog zou kunnen herinneren. Die stem kénde ze.

Grayson Hawthorne.

‘Nee, je bent echt te laat,’ riep Jameson.

‘Ik ben nooit te laat.’

‘Je zou bijna denken dat iemand je de verkeerde tijd heeft doorgegeven,’ zei Jameson op onschuldige toon.

Lyra hoorde nauwelijks wat Jameson zei; het enige geluid dat tot haar hersenen doordrong, waren de voetstappen die achter haar klonken. Ze hield zichzelf voor dat ze niet zo belachelijk moest doen, dat ze niet kon vóélen hoe Grayson Hawthorne dichterbij kwam.

Hij betekende niets voor haar.

Dit is de schuld van een Hawthorne. Die herinnering maakte plaats voor een andere, en haar vaders stem werd vervangen door die van Grayson: Hou op met bellen. Dat dwingende, afwijzende bevel had hij haar gegeven toen ze hem voor de derde en laatste keer had opgebeld, op zoek naar antwoorden, naar íéts.

Tot op de dag van vandaag was Grayson Hawthorne de enige die ze ooit had verteld over de herinnering uit haar dromen, haar vaders zelfmoord, het feit dat ze erbij was geweest.

En dat had hem niets kunnen schelen.

Natuurlijk niet. Ze was een vreemde voor hem, een onbetekenend meisje, en hij was een Hawthorne – een arrogante, kille Hawthorne-klootzak die zich beter voelde dan de rest, die het niets kon schelen hoeveel levens zijn stinkend rijke opa had verwoest, of van wie die levens waren.

Een meter voor Lyra bleef Grayson staan. ‘Jamie, ik neem aan dat je weet dat je in de gaten wordt gehouden.’

‘O, ja hoor, dat weet hij.’ Dat antwoord kwam niet van Jameson.

Lyra wist zich eindelijk om te draaien. Achter Grayson – naar wie ze uitdrukkelijk níét keek – slenterde iemand naar hen toe, maar de jongen was nog zo ver weg dat hij niet in staat had moeten zijn om hun gesprek te horen of erop te reageren.

En toch… Lyra bestudeerde de nieuwkomer. Hij was lang en slank, met uitzondering van zijn brede schouders, en bewoog met een elegantie die haar bekend voorkwam – soort zoekt immers soort. Hij sprak met een Engels accent en had een lichtbruine huid en scherpe jukbeenderen.

En zijn glimlach was ronduit gevaarlijk.

Zijn dikke haar was zwart, en de puntjes krulden licht, maar verder was er niets rommeligs aan. Was er niets rommeligs aan hém. ‘Maar voor alle duidelijkheid,’ zei de nieuwkomer, die oogcontact met Lyra maakte, ‘ik keek niet naar Jameson.’

Nee, dacht Lyra. Hij keek naar mij. Hij wilde zijn concurrentie peilen.

‘Rohan.’ Jamesons begroeting klonk beschuldigend en geamuseerd tegelijk.

‘Het genoegen is geheel aan mijn kant, Hawthorne.’ Het accent van de jongen klonk nu een tikkeltje minder aristocratisch, en Lyra kreeg opeens het gevoel dat deze Rohan kon zijn wie hij maar wilde.

Ging dat haar maar net zo gemakkelijk af.

‘Achteruit,’ beval Grayson. Lyra wist niet of hij het tegen Jameson of tegen Rohan had. Het enige wat ze zeker wist, was dat hij háár aanwezigheid niet opmerkte.

‘Mijn gespannen en iets minder charismatische broer hier zal er dit jaar voor zorgen dat alle spelers zich aan de regels houden,’ waarschuwde Jameson Rohan. ‘Jij dus ook.’

‘Als ik een spel volgens de regels moet spelen,’ zei Rohan, terwijl zijn blik terugschoot naar die van Lyra en zijn mond zich weer langzaam in die duivelse glimlach plooide, ‘vind ik het persoonlijk maar hálf zo leuk.’

7

Lyra

Jameson bestuurde de helikopter, wat Lyra minder verbaasde dan het feit dat Grayson achterin ging zitten, bij de deelnemers – vier in totaal. Iedereen was ondertussen aan elkaar voorgesteld.

Concentreer je op je tegenstanders, hield Lyra zichzelf voor. Niet op Grayson Hawthorne.

Rohan zat rechts van haar en blokkeerde het grootste deel van haar zicht op Grayson, wat haar goed uitkwam. Haar Engelse concurrent had zijn lange benen lichtjes gestrekt en zat er ontspannen bij; een bewuste keuze. Tegenover Rohan zat een man van midden twintig die Jameson aan hen had voorgesteld als Knox Landry. Lyra richtte haar aandacht op hem.

Knox had een studentikoos kapsel: zijn bruine haar was met gel achterovergekamd, afgezien van een paar lokken die kunstig over zijn voorhoofd vielen. Zijn witte huid was door de zon licht gebruind, hij had een sluwe blik, donkere wenkbrauwen en een scherpe kaaklijn en droeg een polo met een duur fleecevest eroverheen. Zijn kapsel en outfit hadden hem op een countryclublid of bankmedewerker kunnen laten lijken, maar zijn neus, die net een keer te vaak was gebroken, deed eerder aan caféruzies denken.

Terwijl Lyra Knox bestudeerde, deed hij openlijk hetzelfde bij haar. Wat de kerel ook in haar zag, hij was duidelijk niet onder de indruk.

Onderschat me maar. Graag zelfs. Dat was Lyra wel gewend. Het kon absoluut geen kwaad om nu al een strategisch voordeel in de schoot geworpen te krijgen.

Met haar woede volledig onder controle richtte Lyra zich op de oude vrouw naast Knox. Odette Morales had dik, zilvergrijs haar dat tot over haar schouders hing. De punten – alléén de punten – waren inktzwart geverfd. Lyra vroeg zich af hoe oud de vrouw was.

‘Eenentachtig, lieverd.’ Odette las Lyra als een open boek. De vrouw glimlachte. ‘Ik denk graag dat ik met de jaren milder ben geworden.’

Dat was niet het geval. Iets aan Odette – het knappe gezicht van de oudere vrouw, haar glimlach – deed Lyra aan een jagende adelaar denken.

Toen de helikopter plotseling een scherpe bocht maakte en Lyra naar buiten keek, hield ze onwillekeurig haar adem in en kon ze even niet meer nadenken. De Grote Oceaan was uitgestrekt en blauw – een rijke, donkere kleur, dooraderd met een al net zo donkere groentint. Langs de hele kustlijn staken grote rotsformaties uit het wateroppervlak, als gedenktekens voor een andere tijd en een vroegere aarde. De manier waarop de golven tegen de rotsen sloegen had iets magisch.

De helikopter verliet de kustlijn en vloog hoog over het water, en Lyra vroeg zich af hoe ver het nog was. Wat was de actieradius van deze helikopter? Honderdvijftig kilometer? Zevenhonderdvijftig kilometer?

Neem alles in je op. Haal adem. Terwijl de heli ronkend zijn weg vervolgde zag Lyra even alleen maar zee – eindeloze zee.

En toen zag ze het eiland.

Dat was niet groot, maar toen de helikopter dichterbij kwam, bleek het ook niet zo klein als het in eerste instantie had geleken. Van bovenaf was het eiland voornamelijk beige en groen – en zwart.

Opeens besefte Lyra waar ze waren, waar ze heen gingen. Hawthorne Island.

De helikopter maakte een snoekduik naar beneden, kwam een paar centimeter boven de bomen weer rechtop en vloog verder. Het ene moment scheerde de heli over gezond bos, en het volgende over de verkoolde overblijfselen van bomen die al heel lang geleden verbrand waren, een herinnering dat dit niet zomaar een privé-eiland of vakantieoord was, niet zomaar een van de vele uitspattingen van een miljardair.

Het spookte hier.

Lyra wist maar al te goed dat je tragedies niet kon uitwissen. Verlies liet sporen achter. Hoe dieper het litteken, hoe langer het zichtbaar bleef. Er heeft hier een brand gewoed, tientallen jaren geleden. Ze probeerde zich alles te herinneren wat ze ooit over de brand op Hawthorne Island had gelezen. Bij die brand zijn mensen omgekomen. Een meisje uit de buurt zou de schuldige zijn geweest, niet de Hawthornes.

Goh. Kwam dat nog eens goed uit.

Toen Lyra naar voren leunde, ving ze onbedoeld een glimp van Grayson op. Zijn gezicht leek uit ijs of steen te zijn gehouwen: scherpe hoeken, een harde kaaklijn en volle lippen die zijn gezicht vreemd genoeg geen greintje zachter maakten. Hij had licht haar en in zijn zilvergrijze ogen stond een indringende blik te lezen. Grayson Hawthorne zag eruit zoals hij klonk, vond Lyra: vernietigend perfect, buitenaards, beheerst, genadeloos.

Met wie spreek ik? zei de stem in haar gedachten. Of heb je liever dat ik die vraag anders stel: met wie ga ik de verbinding verbreken?

Lyra drukte haar rug vlug weer tegen de leuning. Gelukkig merkte niemand dat.

De heli had de landing ingezet.

De landingsplaats was gemarkeerd met een cirkel op de grond, en Jameson Hawthorne zorgde ervoor dat ze precies in het midden landden, zo zachtjes dat Lyra het nauwelijks voelde.

Nog geen minuut later gingen de deuren van de helikopter open, maar voor Lyra voelde het als een eeuwigheid. Ze wilde zo snel mogelijk de benauwde ruimte uit.

‘In bepaalde opzichten,’ zei Jameson zodra alle deelnemers waren uitgestapt, ‘begint het spel vanavond. Maar in een ander, heel echt opzicht… begint het nu.’

Nu. Lyra’s hartslag versnelde. Vergeet Grayson. Vergeet de Hawthornes. Die jongens waren nog maar kinderen geweest toen de vreemde man die zich haar vader noemde met de naam ‘Hawthorne’ op zijn lippen was gestorven. Misschien hadden ze een deel van de waarheid kunnen achterhalen, als ze dat hadden gewild – als híj dat had gewild – maar dat was niet waarom ze hier was. Lyra was hier voor haar gezin. Voor Mile’s End.

‘Jullie hebben tot zonsondergang om het eiland te verkennen,’ zei Jameson tegen de deelnemers. Hij leunde opnieuw tegen de helikopter. ‘Het zou goed kunnen dat we daar het een en ander hebben verborgen. Hints over wat je dit jaar van het spel kunt verwachten. Voorwerpen die daarin mogelijk van pas kunnen komen.’ Jameson zette zich af tegen de helikopter en liep een rondje om hen heen terwijl hij zijn verhaal vervolgde. ‘Op de noordelijkste punt van het eiland is een nieuw huis gebouwd. Tussen nu en zonsondergang mag je gaan en staan waar je wilt, maar als je niet in het huis bent zodra de zon volledig onder is, lig je uit het spel.’

Verken het eiland. Zorg dat je voor zonsondergang binnen bent. Lyra’s lichaam was er klaar voor: haar spieren waren klaar om in actie te komen en al haar zintuigen stonden op scherp. Ze liep vlak langs Grayson Hawthorne naar de rand van de landingsplaats.

‘Voorzichtig,’ zei hij op afgemeten, zelfverzekerde toon. ‘De klif is steil.’

‘Ik val niet,’ zei Lyra vlak. ‘Ik heb een prima evenwichtsgevoel.’ Toen hij niet reageerde, keek ze onwillekeurig even achterom. Haar blik landde eerst op Jameson, die Grayson op een heel merkwaardige manier aankeek. En Grayson…

Grayson keek naar háár. Staarde haar aan – niet alsof hij haar nu pas voor het eerst zag, maar alsof ze hem een klap in zijn gezicht had gegeven door hier alleen maar te stáán.

Was hij het dan echt niet gewend om te worden tegengesproken?

Hier zat Lyra niet op te wachten. Het was tijd voor actie. Knox en Rohan waren al verdwenen. Odette stond naar de zee te kijken; haar lange zwartgepunte haar wapperde als een vlag langs haar rug.

Jameson keek van Grayson naar Lyra, en op zijn gezicht verscheen een glimlach die alleen kon worden omschreven als boosaardig. ‘Dit gaat leuk worden.’

8

Lyra

Lyra zette direct koers naar het verbrande deel van het eiland – en de ruïne van het huis waar de brand lang geleden was begonnen. Kijkend naar de restanten van de oude villa bekroop haar een griezelig gevoel. Op sommige plekken was het huis tot de grond toe afgebrand, maar op andere stond het vervallen geraamte nog overeind, kaalgevreten door de vlammen. De vloeren waren zwartgeblakerd, de plafonds waren verdwenen. De stenen open haard was overwoekerd door planten.

Toen Lyra de ruïne binnen stapte, kraakten er bladeren onder haar voeten. Op veel plekken waren planten door scheuren in het beton gegroeid en hadden groene ranken zich rond brokken beton gewikkeld. De grond was ongelijk. Er waren nergens restanten van meubels of eigendommen – alleen die bladeren, de eerste die tijdens deze ongewoon warme herfst waren verkleurd en gevallen.

Lyra nam het huis een tijdje in zich op, speurend naar mogelijke hints of voorwerpen die in het spel van pas zouden komen. Toen dat niets opleverde, liep ze een rondje door de ruïne om haar lichaam een gevoel van de ruimte te geven. Ook al zou ze zich de ruïne later niet meer voor de geest kunnen halen, haar lichaam zou zich de bries vanaf de zee, de scheuren in de grond en het precieze aantal stappen dat ze in alle richtingen had gezet nog perfect herinneren.

Toen Lyra weer bij haar beginpunt was, liep ze nog een rondje, met haar ogen dicht, en dwong haar lichaam zijn omgeving te vóélen. Daarna draaide ze zich met haar gezicht naar de wind, naar de achterkant van het huis.

Naar de zee.

Met haar ogen dicht begon Lyra te lopen, en aangekomen bij de stenen open haard hief ze haar hand en liet haar vingers over het oppervlak glijden. Er stond iets in de steen gegraveerd. Woorden.

Lyra deed haar ogen open. De kleine letters waren oppervlakkig in de haard gegraveerd. Makkelijk over het hoofd te zien. Ze duwde haar vingers in de groeven, vóélde de letters terwijl ze ze las.

Je kunt niet ontsnappen aan de realiteit van morgen door hem vandaag te omzeilen – Abraham Lincoln.

Dat moest een hint zijn, maar vreemd genoeg klonk het eerder als een waarschuwing: ontsnappen was niet meer mogelijk.