Colofon

Laat iedereen weten wat je vindt van Six More Months of June van @daisy_garrison.

Gebruik #SixMoreMonthsOfJuneNL en vergeet @blossombooks niet te taggen!

NUR 285 / W062401

© 2024 Nederlandse editie: Blossom Books

Copyright © 2024 by Daisy Garrison

All rights reserved. This edition is published by arrangement with Sterling Lord Literistic,
Inc. and Marianne Schönbach Literary Agency.

Oorspronkelijke titel: Six More Months of June

Vertaling: Finne Anthonissen

Omslagillustratie: @Yaroslava Apollonova 2024

Omslagbelettering: Marieke Oele

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook. Tekst- en datamining niet toegestaan.

Voor deze uitgave hebben we zoveel mogelijk duurzame keuzes gemaakt. Wil je meer weten over ons duurzaamheidsbeleid? Ga dan naar blossombooks.nl/duurzaamheid.

Wil je ons iets vragen of vertellen? Dat kan! Stuur een mailtje naar info@blossombooks.nl of vind ons op blossombooks.nl.

Lieve lezer,

Als je boeken moet aankopen voor het fonds van de uitgeverij waar je werkt, dan beïnvloedt jouw eigen smaak min of meer welke boeken er worden uitgegeven. Dat is jarenlang de kracht geweest van Blossom Books: lezers kennen de smaak van mij en de redacteur, dus er ontstaat vertrouwen in de boeken die we uitgeven. Het enige nadeel: als je een bepaald genre niet graag leest, dan is het bijzonder moeilijk om dat te acquireren!

Linda (de redacteur van Blossom Books) en ik zijn allebei vrij slecht in het aanhoren van pitches over romantische boeken. Zodra iemand begint met: ‘De hoofdpersoon van dit verhaal is Morgan, en zij moet verplicht samenwerken met de grootste nerd uit haar klas’, kun je eigenlijk al raden hoe het boek gaat aflopen. Na een boekenbeurs waar honderden titels aan je worden voorgesteld, vinden Linda en ik het altijd ontzettend moeilijk om dat ene boek te onthouden met die plot waarvan je van pagina één al weet hoe hij gaat aflopen, dus richten we ons vaker op andere boeken die we eerst willen lezen.

Om ons te overtuigen om een romance te lezen, hebben wij dus meer nodig dan alleen de plot – en Six More Months of June was zo’n boek. Het sprong er tussen al die romances uit en deze hadden we wél onthouden. Oké, toegegeven, je leest het boek zeer waarschijnlijk vanwege de friends-to-lovers trope, dus die plot bevat niet veel verrassingen meer. Maar Daisy Garrison heeft zo’n lieflijk verhaal geschreven dat we niet anders kunnen dan alsnog heel enthousiast zijn. Het boek leest een beetje als een lange warme knuffel van je beste vriendin en het is wat ons betreft echt een duidelijk een verhaal dat véél meer omvat dan alleen de romance. Na het lezen van Six More Months of June weten wij weer waarom romances lezen zo ontzettend leuk is, en we weten vrij zeker dat er hierna meer zullen volgen.

Ik wens je heel veel leesplezier toe, en kijk uit naar je reactie. Laat je weten wat je ervan vond?

#SixMoreMonthsofJuneNL

#SMMOJNL

Myrthe Spiteri

Eigenaar en uitgeefdirecteur Blossom Books

Voor de klas van 2016, die de klas van 2020 werd

Van alle verrukkelijke eilanden is Nooitgedachtland het zoetste, het meest knusse, niet groot en uitgestrekt, weet je wel, met van die lastige afstanden tussen het ene avontuur en het andere, maar alles lekker dichtbij.

— Peter Pan van J.M. Barrie

Had ik maar zes maanden langer

dit gevoel

…

al zou zelfs dat niet lang genoeg zijn

— ‘Zes maanden langer juni’ van Hannah Lachow

Mina

‘En… we draaien.’

‘Dus, Caplan Lewis.’ Ik zie hem voor me. Ik probeer te bedenken wat hij zou willen dat ik zei, maar heb opeens door dat ik al te lang stil ben. ‘Sorry, kunnen we opnieuw beginnen?’

‘Nee, dat was cute. Ga maar verder.’

‘Oké, dus. Eh, Caplan Lewis is, tja, je weet wel. Het is een beetje stom om hem te beschrijven, want iedereen kent Caplan al.’

Het meisje dat de leiding heeft, maakt een draaibeweging met haar handen en knikt naar de jongen die aan het filmen is. Ik denk dat ze bedoelt dat ik in de camera moet kijken, wat ik dus niet doe. Ik kijk er links langs, naar de schouder van de jongen, en staar dan naar mijn knieën.

‘Eigenlijk is dát typisch Caplan. Iedereen kent hem. Dat is altijd al zo geweest.’ Ik lach. ‘Ik durf te wedden dat je geen enkele leerling of leraar op deze school vindt, of gewoon niemand op deze planeet, die níét in de ban is van Caplan Lewis. Iedereen vindt hem geweldig.’

Caplan

‘Camera loopt?’

‘Ja.’

‘Mina Stern is mijn beste vriendin.’

Ze wachten tot ik er nog iets aan toevoeg.

‘Yup, dat is alles. Maar het is niet niks. Ik vind haar de leukste.’

1

Caplan

Ergens op een ochtend in maart springt de luidspreker in de klas aan. Mina wordt naar het kantoor van het schoolhoofd geroepen. Grappig, want we hebben het hier wel over Mína.

‘Je wordt geschorst,’ zeg ik.

Iedereen lacht, maar zij niet. Niemand kan haar gezicht beter in de plooi houden dan Mina, zeker als er mensen kijken. Ze vertelt me achteraf soms dat ze probeerde niet te lachen of te huilen of met haar ogen te rollen, maar dan geloof ik haar niet, omdat haar gezicht zo bleek en uitgestreken was.

Als ze net de klas uit is, moet ik opeens denken aan de dag dat ze naar het schoolhoofd geroepen werd vanwege haar vader, en voel ik me een lul.

Ze is nog steeds niet terug als ik zelf naar het kantoor op weg ben om de ochtendaankondigingen en alles voor de eerste pauze te doen. Als ik er naar binnen loop, staat ze voor het bureau van het schoolhoofd met haar armen over elkaar, en kijken het hoofd en zijn rechterhand gespannen naar haar op. Even ben ik bang dat er iets vreselijks gebeurd is.

Ze draait zich om en ziet me staan. ‘Caplan kan het doen.’

Ik ga naast haar staan.

‘Het is een traditie,’ zegt het hoofd, ‘dat de…’

‘Maar ik kan het niet en Caplan doet het graag.’

‘Ja, hoor,’ stem ik in. ‘Wat eigenlijk?’

Hij gaat verder. ‘Het is een traditie dat de beste leerling een toespraak houdt bij de diploma-uitreiking.’

Ik wend me tot Mina, maar ze weigert me aan te kijken. Dan begint ze te ratelen, maar ik kan haar niet echt volgen, iets over democratie en de stem van het volk.

Het schoolhoofd zucht. ‘Wil je hiermee zeggen dat je wilt stemmen over wie zal spreken op de diploma-uitreiking?’

‘Ik bedoel dat we dat al gedaan hebben. Caplan is klassenvoorzitter. Hij moet de toespraak houden.’

Ik had me alleen maar kandidaat gesteld omdat Quinn me had uitgedaagd. Dat wist volgens mij iedereen. Mijn enige echte verplichtingen zijn de ochtendaankondigingen doen en de sportbijeenkomsten organiseren.

‘Het is een hele eer om de toespraak te mogen houden, en die is idealiter’ – hij bekijkt ons allebei, Mina in haar mouwloze vest, haar armen over haar boeken gekruist, en ik in mijn trainingsjasje van het schoolvoetbalteam, waarschijnlijk met een versufte blik in mijn ogen. Ik besef opeens dat ik nog op een kauwgummetje aan het kauwen ben en slik het snel door – ‘van een bepaalde klasse.’

Mina wacht op me, terwijl ik de aankondigingen doe. Als we terug naar de les gaan, merkt ze op: ‘Je vuist ging even de lucht in. Toen je zei dat de schaakclub het toernooi gewonnen had.’

‘Ja, en?’

‘Eh, niemand kan je zien. Ze kunnen je alleen maar horen.’ Er klinkt een lachje door in haar stem. ‘Ik wist niet dat je zo’n fan was van schaken.’

Ik geef haar een duwtje. ‘Ik had niet door dat ik dat deed,’ zeg ik.

Ze heeft nog steeds die glimlach op haar gezicht.

‘Loop niet zo op me te letten,’ zeg ik.

‘Oké,’ zegt ze, en ze slaat de hoek om naar wiskunde voor bollebozen, een extra vak dat ik niet volg, zonder dag te zeggen.

‘En ik wil die speech ook niet geven,’ roep ik haar achterna.

‘Hoge bomen vangen veel wind,’ roept ze terug.

We ruzieden wekenlang over de examentoespraak. Ik zei tegen haar dat ik hem zou houden als zij hem schreef, en zij zei tegen mij dat ze niets te zeggen had over onze middelbare school of de leerlingen. Ik merkte op dat het best gemeen en arrogant was om zoiets te zeggen, en ze kneep haar ogen tot spleetjes en vroeg me over hoeveel mensen ik iets aardigs te zeggen had. Ik ging ervoor zitten en probeerde iets goeds te bedenken over iedereen in ons jaar. Ik was het beu na ongeveer vijftig mensen. Vrij indrukwekkend vond ik zelf, maar zij lachte me gewoon uit. Je kunt niet vooraan gaan staan bij de diploma-uitreiking, zei ze, en komen aanzetten met een verhaal over Jamie Garrity die de zijdeur voor je openhield toen je een keer te laat was. Ik zei tegen haar dat ik een supermooie speech over haar zou kunnen schrijven, of over Quinn, of zelfs over Hollis, en dat het hele idee van een examentoespraak belachelijk was en dat iedereen gewoon iets aardigs zou moeten kunnen zeggen over iemand die ze écht kenden en klaar. Dat leek haar wel wat. Zoals laatste woorden, zei ze. Toen ik niet-begrijpend keek, ging ze verder: ‘Bijvoorbeeld als je doodgaat en je hebt nog één laatste kans om iets te zeggen, wat zou dat dan zijn?’ Hoe dan ook, zo kwamen we op het idee. Volgens mij was het schoolhoofd het zo beu om erover te discussiëren dat hij gewoon instemde.

De dag waarop ik mijn deel van het filmpje opnam was de eerste dag van juni: korte-broek-en-T-shirt-weer, helblauwe hemel. Na de opnamen loop ik door de kantine heen naar de tafels buiten. Iedereen zit op z’n vaste plek, en dan zie ik Mina een eindje verderop op een bankje met haar boek.

‘CAP-O!’ roept Quinn, en ik steek mijn hand op als ik langs hem loop op weg naar Mina’s bankje.

‘Je zit buiten,’ zeg ik.

‘Het is mooi weer,’ antwoordt ze, zonder op te kijken van haar boek.

‘Kom op.’ Ik pak haar boek af, omdat ik weet dat dit haar pisnijdig maakt. Toen we klein waren, gooide ik haar boek een keer in het zand aan het meer en praatte ze dagenlang niet meer met me.

‘Geef terug.’

‘Doe ik sowieso. Je weet dat ik niet kan lezen.’

‘Ha, ha.’

‘Kom, eet met ons mee.’

Ze slaat eerst haar armen over elkaar, en dan haar benen.

‘Je gaat er heus niet dood aan. Het is lunchpauze. Het is supermooi weer. Je hebt er zelfs de bieb voor verlaten. Kom even sociaal doen.’ Ik zet een stap naar achteren, in de richting van mijn vrienden, met haar boek nog in mijn handen.

‘CAP!’ roept Quinn weer. ‘Hou op met dat geflirt.’

Hier moet Mina bijna om lachen. Echt, ze bijt op haar lippen.

‘Hoe ga je volgend jaar vrienden maken op Yale als je er nu niet mee begint?’ vraag ik.

Heel even lijkt het alsof ze tegen me gaat schreeuwen.

Dan zegt ze gewoon: ‘Het is een beetje te laat om er nu nog aan te beginnen met hen, toch?’

‘Mina, valt hij je lastig? Moet ik hem voor je in elkaar slaan?’ roept Quinn.

Ze moet nu echt lachen en leunt naar opzij om langs mijn schouder heen te kijken, waarschijnlijk naar Hollis, die ongetwijfeld boven op de tafel hof zit te houden. Ik weet het niet zeker. We waren toen even uit elkaar, dus ik had de gewoonte ontwikkeld om haar nooit rechtstreeks aan te kijken, maar eerder naar de contouren, zo’n beetje langs haar heen. Dat was vrij makkelijk vanwege haar haren, die superlang en Venetiaans blond waren en altijd om haar heen wapperden.

Mina ziet haar, of iets anders onheilspellends, want ze schudt haar hoofd.

Ik houd haar boek voor haar. Als ze ernaar reikt, grijp ik de schouderriem van haar tas en draai ik me om naar de anderen, zodat ze achterwaarts met me mee moet lopen.

2

Mina

Caplan trekt me altijd de wereld in. Toen we klein waren, sleepte hij me letterlijk met zich mee – het water in bij de duinen, de sneeuw in als de les niet doorging, naar horrorfilms waar we te jong voor waren, het midden van de gymzaal bij het gala – en later was het al genoeg dat hij gewoon bestond. Omdat Caplan uitgroeide tot een superatleet met het meest jaloersmakend perfecte lichaam op de planeet, ging ik naar voetbalwedstrijden. Ik zat altijd bij zijn moeder en kleine broertje in de tribunes boven het vak waar mensen van onze school zaten, een uitgelaten brullende zee van meisjes met zijn rugnummer op hun kaken en jongens die O Caplan! Mijn captain! scandeerden. Dronken en blij en ermiddenin. Ik zat er niet middenin, maar ik keek wel toe vanaf de zijlijn, en dat is ook al iets. Hij was net een magneet. Of de zon. Het zou beschamender zijn geweest als ik de enige was, maar iederéén draaide zowat om hem heen. De zon is stralend en warm en zo.

Soms was ik hem er dankbaar voor, maar soms ook niet. De eerste echt warme dag van ons laatste semester op de middelbare school, toen we die idiote filmpjes opnamen, liet hij me lunchen met hem en zijn vrienden door mijn boek af te pakken. Ik wist dat hij dit alleen maar deed omdat Hollis naar ons keek en ze net even uit elkaar waren. Ik vond het niet leuk als hij me zo gebruikte. Vooral omdat er geen enkel universum is waarin ik ooit een romantische bedreiging zou kunnen vormen. Dat leek wel een onnozele grap, net zoals dat ik mijn lunchpauze doorbreng met mensen als Quinn Amick en Hollis Cunningham.

Ik ruk mijn boek uit zijn handen als we er aankomen, gewoon om iets te doen te hebben. Iedereen is zo goed als klaar met eten. Hollis zuigt op het laatste stukje van een waterijsje, dat haar mond rood heeft gekleurd. Ik durf erom te wedden dat ze tegen het einde van de week weer een stelletje zijn. Ze heeft Quinns baseballpet op, die met het kleine boompje erop genaaid die hij altijd draagt. Ach, oorlog en liefde. Caplan gaat zitten en graait een half opgegeten broodje van een van de andere jongens naar zich toe.

‘Waar zat je?’ vraagt iemand.

‘Mijn filmpje aan het opnemen,’ antwoordt hij met volle mond.

‘Ongelooflijk dat Mina hem heeft ingepikt,’ zegt Quinn. ‘Wie moet er nu iets aardigs over mij zeggen?’

Ik kijk naar Caplan op het moment dat hij naar Hollis kijkt. Ze staart naar hem met een lege blik in haar ogen, het waterijsje tegen haar lippen. Even voor de duidelijkheid: Hollis is de engste persoon ooit.

‘Ik doe het wel,’ zegt ze, terwijl ze zich tot Quinn wendt.

‘Ah, echt waar, Holly?’

Ze neemt een laatste hap van haar waterijsje en gooit het lege stokje naar hem, terwijl een van haar vriendinnen haar een beetje verloren aankijkt. Waarschijnlijk had Hollis beloofd om haar examenfilmpje op te nemen.

‘Waarom niet? Maakt niet uit, toch?’ Ze kijkt naar Caplan en dan naar mij.

Het is altijd een onaangename verrassing om opeens aangestaard te worden als je normaal gesproken altijd stilletjes en onzichtbaar toekijkt. Daarom kijken acteurs nooit rechtstreeks in de camera, tenzij het een griezelfilm is.

‘Mina,’ zegt Holly, alsof ze me nu pas ziet staan. ‘Ik ben vrijdag jarig.’

‘O,’ zeg ik. ‘Gefeliciteerd.’

‘Nee,’ zegt ze lachend. ‘Je bent echt hilarisch. Ik bedoel dat ik een feest geef. Moet van m’n moeder, gewoon bij mij thuis. Kom je ook?’

Ik staar haar aan. ‘Eh, ja, oké.’

‘Het hóéft niet, hoor.’

‘Nee, jawel, ik kom graag. Dank je.’

De bel gaat en Caplan bukt zich om het stokje van het waterijsje op te rapen. Hij loopt ermee naar de vuilnisbak, en Hollis zucht, komt overeind en gaat achter hem aan.

‘Ze worden een beetje voorspelbaar, hè, die twee,’ zegt Quinn tegen niemand in het bijzonder, terwijl ik me met de groep mee terug naar binnen laat voeren. Iedereen mompelt instemmend en blijft wat naar hen kijken, hoe ze daar bij de vuilnisbakken staan, allebei stralend in de zon, de wind in hun haren, rood en goud, prachtig.

Als we elkaar staan te verdringen om door de deuren van de kantine te kunnen, schuif ik langs een van Hollis’ vriendinnen, Becca, degene die wilde dat Hollis haar examenfilmpje maakte. Ze staart me ongewoon venijnig aan, dus ga ik wat sneller lopen. In de gang buk ik me om mijn veters opnieuw te strikken en ze botst van achteren tegen me aan. Als ze langs me loopt, zegt ze: ‘Lig, hond,’ voor haar vrienden. Ik ben naar voren op handen en knieën gevallen, dus blijf ik even zitten tot mijn gezicht geen emoties meer vertoont. Dan sta ik op en loop naar natuurkunde zonder om te kijken.

Een tijdje zeiden ze in de onderbouw steeds ‘woef, woef’ als ik langsliep. Ik nam aan dat ze daarmee bedoelden dat ik een loser was, of lelijk, maar ik wist het niet zeker, dus probeerde ik me er niets van aan te trekken. Ik ging gewoon een koptelefoon dragen. Die paste mooi bij de beslissing die ik toen net had genomen om niemand meer aan te kijken of te spreken tenzij het echt niet anders kon. Ik werd jarenlang gepest omdat ik altijd mijn hand opstak in de klas, een uitslover en een betweter was, maar toen ik probeerde om stil en onzichtbaar te worden, haatten ze me alleen maar meer. Als ik nog had kunnen lachen, had ik het best grappig gevonden hoe hypocriet ze waren.

De eerste keer dat ik het woef, woef-grapje hoorde was in de tweede klas van de onderbouw, in de meisjestoiletten, een paar maanden nadat ik gestopt was met praten. ‘Mina Stern loopt Caplan Lewis overal als een hondje achterna.’

Toen de meisjes weg waren, kwam ik tegelijkertijd met Lorraine Daniels het hokje uit. Toen we klein waren, gingen we altijd bij elkaar spelen, omdat onze moeders een soort van bevriend waren en we in dezelfde buurt woonden. Toen ging mijn vader dood en begon mijn moeder raar te doen, en ik waarschijnlijk ook. Bovendien verhuisde Lorraine. Maar we zaten soms nog naast elkaar in de klas. Ze droeg een bril met een dik, rood montuur en kreeg daardoor heel wat gezeik over zich heen, maar ze nam nooit een nieuwe bril of lenzen. Ik wilde dat ik dat ook kon, er gewoon schijt aan hebben. Ze was stil en slim, en ik heb me weleens afgevraagd of we vriendinnen konden worden, maar ze leek echt liever alleen te zijn. Ik kom misschien ook wel zo over.

‘Ze zijn gewoon jaloers op je,’ zei ze, terwijl ze haar handen waste zonder me aan te kijken. Daar was ik blij om, want ik was aan het huilen.

‘Wat? Het is echt zo. Blondie vindt hem leuk. Dat zei ze voor jij hier was.’

Die sneer werkte niet echt, want Hollis had toch eerder rood dan blond haar.

‘En hij loopt jóú trouwens achterna.’

Ik weet dat de tijd zogezegd alle wonden heelt, maar die herinnering is eigenlijk alleen maar meer pijn gaan doen. Ze heeft scherpe randjes gekregen, omdat de waarheid toen voor het eerst tot me doordrong. Dat ik meestal met Caplan omging, maakte me niet interessanter of beter. Ik leek juist saaier in vergelijking met hem. En daarbij was ik niet de enige die het een wonder vond dat hij bevriend met me wilde zijn.

Dat we vrij zorgeloos als twee handen op één buik door onze kindertijd huppelden is helemaal aan hem te danken. Er was geen enkel moment, zelfs niet in de hel van de onderbouw, waarop hij stopte met onze ingewikkelde handshakes in de gang, geen enkel moment dat hij alleen nog stiekem met me wilde omgaan. Hij werd nooit zo’n puberende tiener die plotseling besefte dat het makkelijker voor hem zou zijn, logischer zelfs, om me links te laten liggen of me ten minste niet meer te betrekken bij elk onderdeel van zijn leven. Dat gebeurde gewoon niet. Caplan doet wat hij wil en hij vraagt zich zo goed als nooit af wat mensen over hem denken. In het tweede semester van de vierde klas verrekte hij iets en kon hij niet hardlopen. Uit verveling en nieuwsgierigheid en, eerlijk is eerlijk, een drang om altijd in het middelpunt van de belangstelling te staan, deed hij auditie voor het schooltoneel, toen Romeo en Julia. Natuurlijk blonk hij erin uit, natuurlijk stal hij de show en maakte hij ook toneel ontzettend cool.

Tijdens zijn auditie legde hij het verkreukelde blad met zijn monoloog aan zijn voeten op de grond voor als hij zijn tekst vergat. De regisseur merkte het spiekbriefje op, een vereenvoudigd patroon dat ik had opgesteld om hem met het ritme te helpen. Ze vroegen Caplan waar hij over jambische pentameter geleerd had, en hij zei dat hij geen flauw idee had wat dat was, maar dat een vriendin hem had helpen oefenen. Nadat hij de rol kreeg, vroegen ze me of ik ook bij het toneel wilde, als dramaturg. Ik moest opzoeken wat dat betekende. Uiteindelijk weigerde ik, want het klonk alsof ik dan te veel met mensen zou moeten omgaan, maar ik stemde er wel mee in om een paar vellen uit te typen over het mooie Verona en scandering, zodat ze die tijdens de eerste repetitie konden uitdelen.

Caplan en ik oefenden dat semester urenlang zijn tekst. Hij hoefde nauwelijks moeite te doen om als een filmster op het podium te staan, maar om de woorden en hun betekenis uit het hoofd te leren, had hij mij nodig. Dat is waarschijnlijk Caplans enige zwakte, dat hij niet slim is, misschien omdat hij er wat langer over deed om te leren lezen, een eeuwigheid geleden. Ik weet nog hoe ik toekeek als hij zat te leren, ingespannen en vastberaden, om alles te snappen en op de juiste manier te brengen, en ik stomverbaasd was.

Hoe, dacht ik, is het mogelijk dat jij ook déze jongen bent, naast al die duizend andere versies van jou? Hoe kan het dat je aanvoerder van het schoolelftal bent, straks sowieso prom king, op een dag voorzitter van een of andere studentenvereniging, en ook nog eens deze jongen die op Shakespeare ligt te zwoegen op de vloer van mijn slaapkamer, zijn voorhoofd op het tapijt, en me vragen stelt over het onheil dat in de sterren geschreven staat?

3

Caplan

Ik wist wel dat Hollis me achterna zou komen naar de vuilnisbakken. Dat is het handige aan deze eindeloze dans met haar: ik ken haar passen door en door.

Als ik me omdraai, staat ze me aan te staren. Ik wacht tot ze iets zegt, maar dat doet ze niet. Praten met Hollis is een gevaarlijk spelletje.

‘Je mag geen afval op de grond gooien,’ zeg ik.

‘Móést je dat filmpje nu echt voor Mina opnemen?’

‘Wat kan jou dat schelen?’ vraag ik.

‘Ik bedoel, voor elkaar? Als een stelletje? Alsof jullie gaan trouwen of zo?’

‘Jij hebt mij gedumpt.’

‘O, ik wist niet dat dat je was opgevallen.’

‘Hollis.’ Ik knijp in mijn neusbrug.

‘Wát? Wat wil je van me, Caplan?’

‘Ik wil dat je die fokking pet van Quinn afzet,’ zeg ik tegen mijn hand.

Ze trekt mijn hand weg van mijn gezicht, zet de pet af en gooit hem naar me toe. Ze kijkt boos en glimlacht tegelijkertijd.

‘Het was nergens voor nodig om zo tegen Mina te doen waar iedereen bij was.’

Haar glimlach verdwijnt.

‘Als je wilde dat ik naar je feestje kwam, had je het gewoon aan me kunnen vragen,’ zeg ik.

‘Misschien had dit wel niets met jou te maken. Misschien ben ik soms gewoon aardig.’

Ik snuif.

‘Zou je naar mijn verjaardag gekomen zijn als ik je dat gevraagd had?’

‘Eh, ja. We blijven toch, eh, vrienden of zo.’

Ik sta aan Quinns pet te frunniken. Ik dwing mezelf om haar aan te kijken. Ze ziet eruit alsof ze zo meteen gaat huilen, maar het lijkt alsof ze zich daar helemaal niet voor schaamt. Een tel zeggen we geen van beiden iets. Dan gaat de bel.

‘En ik heb je niet gedumpt. Ik zei alleen maar dat we elkaar wat ruimte moesten geven. Om na te denken,’ zegt ze.

‘Oké,’ zeg ik. ‘En heb je dat gedaan? Je weet wel. Nagedacht?’

Ze lacht. ‘Ik was niet degene die na moest denken.’

‘Dus je deed het alleen maar om te zien wat ik zou doen?’

‘Jep.’

‘Gewoon om mijn reactie te zien?’

‘Mmm.’

‘Oké. Best kinderachtig, toch?’

‘Mijn god.’ Ze gooit haar handen in de lucht. ‘Caplan, natúúrlijk deed ik dat. Wat, heb jij nooit iemand leuk gevonden die compleet onverschillig tegenover je staat?’

Ze wacht mijn reactie af. Ik haat het als ze dat doet. Als ik voel dat ze ons gesprek een kant op stuurt om een bepaalde reactie bij me uit te lokken.

‘Oké, proficiat, jij bent echt súpervolwassen, totaal niet jaloers, totaal geen emoties. Fijn voor je.’ Ze maakt aanstalten om weg te lopen.

De derdeklassers die in kleine groepjes het schoolplein op komen gedruppeld, werpen stiekeme blikken op ons.

‘Kunnen we ergens anders praten?’ vraag ik, verend op mijn hielen. ‘Ben je met de auto?’

‘Ik ga niet spijbelen om in mijn auto aan te zitten horen hoe jij mij voor klein kind uitmaakt.’

‘Ik zei niet dat je een klein kind bent. Ik zei dat je kinderachtig deed.’

Ze staart me aan. Dan schudt ze haar hoofd en draait ze zich om.

‘En ik sta niet,’ zeg ik, veel harder dan mijn bedoeling was, ‘onverschillig. Tegenover jou.’

‘O, bedankt. Echt enorm bedankt. Prachtig gewoon.’

Een hele tafel derdeklassers zit ons nu met open mond aan te gapen.

‘Ik meen het, je zou het moeten opschrijven. Je zou een heel boek kunnen schrijven. Je zou…’

‘Welke les heb je nu?’ vraag ik.

‘Studieles.’

‘Jezus, Hollis, kun je niet gewoon even…? Ik wil praten, ik liep hiernaartoe zodat we konden praten. Kunnen we niet gewoon…’

‘Gewoon wát? Weer over hetzelfde ruziën? Waarom?’

‘Omdat ruziën met jou altijd leuk en spannend is.’

‘Oké.’ Ze trekt een gezicht van: En?

‘En ik mis het.’

Ze staart me een paar tellen aan met haar typische Hollis-blik, woedend, laaiend, razend knap.

‘En ik ruzie liever met jou dan dat ik helemaal niet met je praat.’

Ze staart me nog een tijdje met een vurige blik aan. Dan zucht ze en loopt ze vlak langs me. Ze is al bijna bij het parkeerterrein als ze zich omdraait. ‘Kom je nog?’

Dit is hoe Mina en ik vrienden werden. Het begon allemaal met Mina het wonderkind en ik het ettertje. We leerden elkaar kennen in groep vier. Mijn vader was het jaar ervoor bij ons weggegaan en we verhuisden van Indiana naar Two Docks in Michigan. We kochten een vierkant, wit huisje in Corey Street, tegenover een kasteel van rode baksteen met een blauwe voordeur en een grote, koperen deurklopper. Als je bedenkt wat voor iemand ik aan het worden was, kwam dit moment voor mij precies op tijd.

Niemand had Mina leren lezen. De ouderraad aanbad haar. Op een dag, toen ze een jaar of drie was en ik waarschijnlijk mijn eerste woordjes nog niet onder de knie had, zat ze met haar moeder en vader in de auto. Ze hadden ruzie over iets en misten hun afslag. Mina riep van op de achterbank dat Alpine Street terug díé kant op was. Toen haar ouders aan haar vroegen hoe ze dat wist, zei ze dat ze het bord gelezen had. De hele middag reden ze het dorp rond om alle verkeersborden aan te wijzen, en Mina ratelde ze allemaal af: Willow, Gates, Brighton, ze sprak de -gh niet uit, als een pro, Huron, Muncie, Beaufort, fókking Beaufort.

Ik weet nog dat ik zin had om mijn nuggets in die mevrouw haar gezicht te duwen de eerste keer dat ik haar dat verhaal hoorde vertellen. Waarom zat ze mijn moeder te treiteren met fantasieverhaaltjes over dat rare wonderkind dat tegenover ons woonde, die kleine Mozart met haar leesboeken, terwijl haar eigen zoon al zevenenhalf was en er maar niet in slaagde om de B en de D uit elkaar te houden? Na die avond zat mijn moeder voortdurend te broeden op plannen voor speelafspraakjes en gezamenlijke gezinsuitstapjes. Ik was er zeker van dat ze dacht dat ik door met Mina om te gaan ook slimmer zou worden. Nu ik erop terugkijk, was ze waarschijnlijk gewoon eenzaam zonder mijn vader en wilde ze vrienden maken, zelfs vóór ze wist dat Mina’s moeder niet veel later ook een alleenstaande moeder zou zijn. Ik weet het niet.

Inmiddels waren we in de klas in mijn nachtmerrie aanbeland: hardop voorlezen. Ik was toen al goed in voetbal en ik speelde zo’n beetje de baas over het schoolplein, dus vonden de andere kinderen het waarschijnlijk wel geinig om me door de grond te zien zakken van schaamte telkens als de leraar ons aanwees en we in een klotetreintje mijn ondergang tegemoet reden. Ik worstelde me altijd door een stuk of vier woorden. Dan kon niemand zijn lach nog inhouden en wees de leraar de volgende aan. Dat eerste semester hadden we vaste plaatsen naast elkaar gekregen. Door een duidelijk afschuwelijke speling van het lot was het na mijn holbewonergehakkel Mina’s beurt. Ze had een heel aangename, heldere stem. Ze las niet opschepperig snel of eentonig en ze vergat nooit te ademen. Ze klonk wijs en vredig, maar ook alsof ze iets voor ons verzweeg, alsof ze een geheim wist dat net achter de woorden lag waar ze ons op een dag misschien over zou vertellen. Ze was niet bepaald populair, maar iedereen luisterde graag als Mina voorlas.

Hoe dan ook, ik kon haar niet uitstaan. Als achtjarige, alleen maar met mezelf en mijn eigen wereldje bezig, had ik het gevoel dat ze het met opzet deed en alleen maar bestond zodat ik er slecht tegen afstak. Een stil verzet tegen de natuurlijke wetten en orde van een wereld waarin ik uitblonk. Ze zat dus serieus te lézen tijdens de pauze. Dit maakte me al helemaal razend. In de pauze moest je roepen en rennen en tegen een bal aan schoppen. Dingen waar ik geweldig in was. En dus richtte ik al mijn kinderlijke woede op haar en begon ik haar te pesten. Ik was laf en kon toen al geen conflicten aangaan, dus deed ik het niet in haar gezicht. Maar ik verkondigde wel tegen iedereen die het horen wilde dat ze een nerd was, een weirdo, een loser. Niet echt creatief, maar het was verbazend makkelijk om iedereen tegen haar op te zetten. Ik noemde haar ‘jampot’ en zei dat ze uilenogen had. Ik beweerde dat haar sproetjes het symptoom van een besmettelijke nerdziekte waren. Ik zei dat haar haren zo lang en donker waren omdat ze een heks was. Ik voerde mijn oorlog volledig achter haar rug om en voor ik het wist herhaalden de andere kinderen het in haar gezicht. Mina was anders en speciaal. Ik wees iedereen erop en we keerden haar allemaal de rug toe.

Ze liet het als een baas van zich afglijden, waardoor ik al helemaal een hekel aan haar kreeg. Ze reageerde nooit, huilde niet en ging bij niemand klikken. Het leek wel alsof ze ons gewoon niet kon horen. En als ze het wél hoorde, kon het haar geen bal schelen. Zo ver stond ze erboven. Met Halloween, toen we allemaal verkleed naar school kwamen, droeg ze een gigantische nepbril die haar ogen vergrootte, had ze haar sproetjes ingekleurd met groene en zwarte verf en droeg ze, hoe kon het ook anders, een heksenhoed. Het is moeilijk uit te leggen hoe cool dat toen van haar was.

De week erop besloot juffrouw Levi me het in te wrijven, wat waarschijnlijk mijn hele toekomst veranderde. Op een dag riep ze Mina en mij bij zich na de les voor de lunchpauze, en kondigde aan dat wij voortaan met z’n tweetjes een leesgroepje zouden vormen. Ook al was ik de ezel van de klas, ik besefte heus wel dat de reden hiervoor was dat Mina superslim was en ik dom, en dat ik haar hulp nodig had. Ik stormde de klas uit, en Mina rende me achterna.

‘Wacht! Waar ga je naartoe?’

‘Het is pauze, ik ga met mijn vrienden spelen. Laat me met rust.’

‘Wacht even.’ Ze hijgde, omdat ze moest rennen om me te kunnen bijhouden. ‘Waarom ben je zo gemeentriest?’

‘Gemeentriest?’

‘Je bent triest, daarom ben je gemeen.’

‘Dat woord bestaat helemaal niet. Waarom doe je altijd zo raar?’ Maar ze had me genoeg in de war gebracht om me stil te laten staan. Ik wilde het begrijpen. Ik wilde me niet dom voelen. ‘Is het iets anders dan gewoon geméén gemeen?’

‘Ja. Ik zou niet met je praten als je geméén gemeen deed. Daar heb ik geen tijd voor.’

Ik keek haar aan en voelde me schuldig. Het was een gloednieuw en heel erg onaangenaam gevoel.

‘Sorry dat ik zei dat je raar bent.’

‘Dat is oké, iedereen zegt dat.’

‘Dat spijt me ook.’

‘Dat is stom. Daar kun jij toch niks aan doen.’

Ik zweeg.

‘Mensen zeiden al dat ik raar was lang voordat jij hiernaartoe verhuisde.’

Dat had een opluchting moeten zijn, maar ik voelde me nog beroerder.

‘Het spijt me ook van je vader.’

‘O,’ zei ze. ‘Dank je.’

Ik schuifelde met mijn voeten. Ze bleef naar me kijken. Ik werd er zenuwachtig van.

‘Ik heb hem één keer ontmoet,’ ging ik verder. ‘Hij gaf me een prik.’

‘Tja, dat was zijn werk,’ zei ze.

‘Ja, maar het deed niet echt pijn.’

Ze keek me achterdochtig aan. ‘Een prik doet áltijd pijn.’

‘Ja, maar deze dus niet echt. Door hoe je vader het deed.’

‘Hoe hij het deed?’

‘Ik was gewoon niet bang,’ zei ik. Ik had inmiddels spijt dat ik erover begonnen was.

‘O. Ik heb hem altijd een goede arts gevonden. Maar het is leuk om het ook van iemand anders te horen.’

‘Snap ik.’

‘Nou, waarom ben je triest?’

Ik zuchtte. ‘Omdat lezen écht niet lukt. Ik krijg nog liever tien prikken dan één bladzijde te moeten lezen.’

‘Echt waar?’

‘Bijna, denk ik,’ zei ik.

‘Je hebt het mis, hoor. Je zult wel zien.’ En toen liep ze weg door de gang, en was ik degene die háár achternaliep.

We kregen op school de opdracht om thuis elke avond dertig minuten te lezen. Die middag stak Mina de straat over en klopte op mijn voordeur. Mijn moeder liet haar binnen en ze beende, helemaal thuis, mijn kamer in met deel een van Harry Potter onder haar arm.

‘Je maakt zeker een grapje,’ merkte ik op. ‘Die is wel een miljoen pagina’s.’

‘Het is een goed verhaal, dus daar ben je straks vast blij mee.’

En het volgende halfuur, tot op de minuut getimed op mijn nieuwe, waterbestendige digitale horloge, lazen we om beurten hardop voor. Mina las vijf bladzijden, en dan las ik er twee, hakkelend en traag, maar lezen deed ik. Ze had gelijk, het wás een goed verhaal, en de dertig minuten vlogen voorbij. Die avond dwaalde ik na het eten door het huis en vroeg ik me af wat er verder zou gebeuren met die jongen in de bezemkast onder de trap.

‘Ik ga even wandelen,’ kondigde ik aan. Mijn moeder doemde op en versperde de deuropening met haar arm. Ze had haar verpleegsteruniform nog aan, net thuis na een lange shift.

‘Het is bijna acht uur, Caplan. Jij gaat nergens heen.’

Ik zuchtte. ‘Ik ga naar Mina Stern. Aan de overkant. Ik heb hulp nodig met lezen.’

‘Hulp’ was het toverwoord. Mijn moeders mond krulde op in die irritante grote-mensen-lach en ze liet me gaan.

Ik liep in het donker de straat over, een beetje buiten adem omdat ik zo laat buiten was en mijn succesvolle ontsnapping eigenlijk niet verwacht had. Ik stond een tijdje opgelaten bij haar voordeur te aarzelen. Toen liep ik om het huis heen tot ik een hoog raam opmerkte dat op een kier stond. Witte gordijnen met zilveren sterretjes wapperden naar buiten in het briesje. Het dak over de zijveranda, net onder het raam, was nog geen halve meter verwijderd van de bovenkant van het klimrek, dus klom ik naar boven en riep ik naar de sterrenhemel. Het gordijn werd opengerukt en daar stond ze, in een paars nachthemd met planeten en ruimteschepen op. Het blauw van haar ogen zonder bril trof me als een bliksemschicht, en toen deed ze het raam verder open en vroeg ze me wat ik daar eigenlijk stond te doen en of ik soms zin had om te vallen en mijn nek te breken.

‘Ik kom lezen,’ zei ik. ‘Ik móét weten hoe het verdergaat.’

En blijkbaar zijn er momenten die je onmogelijk kunt delen zonder bevriend te worden. Vechten tegen een gigantische bergtrol is daar eentje van. En de hele Harry Potter-reeks na bedtijd aan elkaar voorlezen is er ook een.

‘Waar denk je aan?’ vraagt Hollis. We liggen achter in haar auto met de achterbank neergeklapt en een deken voor de achterruit.

‘Mm, nergens aan,’ zeg ik, met mijn ogen dicht.

‘Echt fascinerend,’ merkt ze op, ‘hoe jongens dat kunnen, nergens aan denken.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Gewoon, ik besef nu dat jullie dus hele momenten letterlijk een leeg hoofd hebben. Dat jullie gewoon wég zijn, snap je? Witte ruis.’

‘En dat heb jij nooit?’

Ze lacht, en haar hoofd schudt op en neer op mijn buik. ‘Nee, ik denk altijd wel ergens aan, soort van.’

‘Lijkt me megavermoeiend.’

‘Mm-hm.’

‘Dan kun je wel een dutje gebruiken,’ zeg ik, en ik trek haar wat dichter tegen me aan. ‘Waar denk je nu aan dan?’

‘Ik was aan het denken,’ zegt ze, terwijl haar kin in mijn schouder priemt, ‘dat het eigenlijk kinderachtig is om je vriendin kinderachtig te noemen. En nog seksistisch ook.’

‘Dus je bent weer mijn vriendinnetje?’

Ze glimlacht tegen mijn schouder. Ik trek haar boven op me, zodat ze plat op haar buik ligt. Ze legt haar armen en benen op de mijne en onze gezichten drukken tegen elkaar aan, wang tegen wang, ik kijk de ene kant op en zij de andere. Ze drukt haar handpalmen tegen de mijne aan. Dit is onze traditie, ons grapje over knuffelen in de auto, het meeste halen uit de oppervlakte en ruimte, terwijl we elkaar op zoveel mogelijk plekken aanraken. ‘Ik wil niet dat ook maar één onderdeel van me de achterbank van m’n ouders’ auto raakt,’ zei ze de eerste keer dat we dit deden. Eerlijk is eerlijk, Hollis rijdt in een gigantische, witte Chevrolet Suburban. Quinn zei eens tegen haar dat als haar ouders die auto voor haar gekocht hadden, ze gewoonweg verwachtten dat ze er seks in ging hebben. Ze gooide iets naar zijn hoofd en zei dat ze die auto gekregen had omdat ze al haar broertjes en zusjes van school moest ophalen. Ik zie die dag nog zo voor me, hoe Hollis aan het begin van de vijfde klas haar autosleutels rondzwaaide aan een sleutelkoord met het schoollogo, net haar rijbewijs behaald. We hadden elkaar nog niet zo lang geleden ontmaagd. Het hele gesprek tijdens de lunchpauze, toen duidelijk werd dat we seks hadden gehad, maakte me knalrood. Iedereen viel me erover aan, maar Hollis leek niet eens ongemakkelijk. Ze zag er juist uit alsof ze heel tevreden was met zichzelf. Triomfantelijk. Ik weet nog dat ik me daardoor geweldig voelde. Supercool.

‘Je bent helemaal bezweet,’ zegt ze.

‘Jij toch ook.’

‘Nee, dat is jouw zweet, niet dat van mij. Ik plak helemaal van jouw zweet.’

‘Goor.’

We liggen een tijdje na te genieten.

‘Ik geloof gewoon niet dat je nu aan dat “kinderachtig”-gedoe ligt te denken.’

‘Niet meer. Het kwam gewoon in me op. Ik dacht er net aan toen je me die vraag stelde,’ zegt ze.

Ik denk er even over na.

‘Tja, je hebt wel gelijk, denk ik,’ zeg ik. ‘Maar leg het nog eens uit. Zodat mijn lege-jongens-hoofd het ook snapt.’

‘Ik zeg niet dat ik normaal deed. Ik bedoel gewoon dat je woordkeuze misschien een beetje…’

‘Mijn woordkeuze. Jezus…’

‘Kinderachtig. Zo lijkt het wel alsof jij mijlenver boven me staat.’

‘Oké. Ik denk helemaal niet dat ik boven je sta. Totaal niet.’

‘Goed,’ zegt ze. ‘Want dat is ook niet zo.’

‘Deze keer was jij zelfs boven mij. Dat was een leuke afwisseling.’

Ze mept met haar hand op de mijne.

‘Eerlijk,’ zegt ze, ‘ik dééd ook kinderachtig. Dat wist ik. En jij wist het ook. En ik wil echt dat je eerlijk bent. En dat je het tegen me zegt als ik me als een trut gedraag. Maar ik wil wel dat je je er seksistisch bij voelt.’

Ik schiet in de lach. Onze lichamen schudden ervan, waardoor zij ook begint te lachen

‘Haal dan maar geen trucjes meer uit om erachter te komen wat ik voor je voel,’ zeg ik.

‘Misschien zou ik dat niet hoeven doen als jij me gewoon eens zou zeggen wat je voor me voelt.’ Ze schuift wat naar onderen en duwt zich op haar ellebogen omhoog op mijn borst met haar kin in haar handen.

‘Caplan.’

‘Ja.’

‘Kom je op mijn verjaardag?’

‘Ja, Hollis, ik zal er zijn.’

‘Geen ruzie meer?’

‘Zeg jij het maar.’

Ze kust me. Ergens in de auto begint mijn telefoon te trillen.

‘We moeten maar eens terug naar de les,’ zegt ze, terwijl ze van me af rolt.

‘Boeien, het zijn de laatste weken van ons laatste jaar,’ zeg ik, en ik gris mijn telefoon van de voorbank. Ik heb een gemiste oproep van mijn moeder. Ze heeft me ook een stuk of honderd berichten gestuurd.

Je hebt een e-mail van de universiteit van Michigan!

En dan:

BEL ME!

En dan:

HOU VAN JE, wat er ook gebeurt!

‘O, shit,’ zeg ik.

‘Wat?’ vraagt Hollis.

‘Nee, niks.’ Ik trek wild om me heen graaiend mijn boxershort, sokken, schoenen en T-shirt aan, en ruk dan mijn schoenen weer uit om mijn broek aan te doen, waarbij ik Hollis bijna in haar gezicht stamp.

‘Ho, Cap, wat is er aan de hand?’

‘Niets, niets,’ zeg ik, ‘gewoon vergeten dat ik nog iets moest afhandelen. Moet rennen, sorry. Ik app je nog.’

‘Wacht, ik moet ook gaan. Zo klaar,’ zegt ze, klungelend met haar bh.

‘Dus je gaat niet nog rustig je haar vijftig keer borstelen en die mist over je gezicht sprayen en zo?’

Ze knijpt haar ogen tot spleetjes. ‘Oké, ga maar.’

Ik ben al half de auto uit, maar geef haar nog een kus. Dan spurt ik naar de zijdeur van het schoolgebouw, hopend dat er iemand in de buurt staat die me erin kan laten.

4

Mina

Ik sta aan het bord bij natuurkunde een vergelijking op te lossen als ik Caplan in de gang zie door de glazen deur van het lokaal. Hij is helemaal rood aangelopen en staat op en neer te springen alsof hij nodig moet plassen. Hij gebaart dat ik naar buiten moet komen. Ik draai me weer naar het bord. Als ik een tel later over mijn schouder kijk, staat hij met zijn handen gevouwen te smeken.

‘Mina?’ vraagt mevrouw Turner. ‘Ben je klaar?’

‘Sorry, bijna.’

De deur van het lokaal gaat open en Caplan steekt zijn hoofd om de hoek. ‘Hai, mevrouw T. Sorry voor het storen…’

Ze kijkt op van de toetsen die ze zit te verbeteren. ‘Caplan, wat kan ik voor je doen?’

Ik heb geen idee hoe de lerares van natuurkunde voor gevorderden Caplans naam weet of wanneer ze elkaar al zouden moeten zijn tegengekomen.

Caplan schenkt haar een stralende, schaapachtige glimlach. ‘Mina moet even bij het schoolhoofd komen.’

‘O,’ zegt ze. ‘Ze mag gaan als ze dit eerst even afmaakt.’

Ik kijk Caplan hoofdschuddend aan en hij grijnst. Ik los de vergelijking op en ga er met mijn handen voor me gevouwen naast staan.

Mevrouw Turner kijkt op. ‘Dat is juist. Je mag gaan,’ zegt ze, en ze wijst de volgende leerling aan.