Orde van de Lotus

de Levenssteen

Colofon

ISBN: 978 94 6365 604 7

1e druk 2018

2e druk 2024

© 2010, Genie Janee

http://ordevandelotus.nl

Uitgeverij Elikser

Ossekop 4

8911 LE Leeuwarden

www.elikser.nl

Drukwerk: CSL digitaal B.V.

Vormgeving omslag en binnenwerk: Evelien Veenstra

Vele namen zijn bewust gekozen vanwege hun diepere betekenis.

Samenloop van omstandigheden in de huidige realiteit van de lezer is zonder meer geen toeval, want toeval bestaat niet ...

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op wat voor wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en de uitgeverij.

This book may not be reproduced by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from the author and the publisher.

Orde van de Lotus

de Levenssteen

boek 1

deel 2: De Vervreemding

Opgetekend door Genie Janee

Hiërarchie Orde van de Lotus:

De monniken:

Si-Brandi: priester in wording = Si, meester eerste graad, toevoegingen verworven recht eigen naam te voeren of aan te passen

Si-Mare: priester in wording = Si, meester tweede graad = Mare, heeft eveneens het recht verworven om de eigen naam te voeren of aan te passen

Trimare: priester in wording, meester derde graad. Zijn officiële naam is Si-Mare. Hij heeft deze zelf aangepast in Trimare = Tri (eerste graad meester ingewijd, bekleedt ambt van derde positie) en Mare: eigen naam. Hij kiest voor Trimare ter aanduiding dat hij de derde positie bekleedt om verwarring te voorkomen en wil het ook zo houden.

Si-Had’l: derde graad meester, rang eerste graad monnik, toevoeging aan eigen naam

Derano: monnik, tweede graad, behoudt eigen naam

Ma-Nander: monnik derde graad, behoudt eigen naam

Leeftijden:

Si-Brandi en Trimare, zijn oude schoolvrienden, al vijftig jaar bij de

Orde, beide zijn ongeveer 70 jaar

Si-Mare is rond de 50

Si-Had’l is 46 jaar

Derano is 42 jaar

Ma-Nander 23 jaar.

Elke positie vertegenwoordigt een principe. Elk principe is gebouwd op het vorige principe:

Si-El: hogepriester, letterlijk Godszoon: de totale onthechting; de directe lijn met God, orakel, profeet. De identiteit is afgelegd. Is al in geen eeuwen meer voorgekomen, kennis om er te komen is vergeten.

Si-naam-El: priester: hoogste rang na hogepriester, Leider van de priesterlijke Orde, definitieve onthechting van wereldse zaken: bijvoorbeeld Si-Brandi-El, de meest waarschijnlijke opvolger. Laatst bekende was Si-Jindre-El, overleden op 90-jarige leeftijd.

Si: meester eerste, tweede, derde graad: samentrekking van de titels: Sir, Sire, Sri, Sai, Sint en Saint.

Eerste graad meester: inzicht energetische verbanden, beheersing wisselwerking energieën.

Tweede graad meester: onvoorwaardelijke liefde, lagere energieën definitief ontstegen, inzicht wereldse verbanden.

Derde graad meester: sluiers ontsluierd; inzicht wisselwerking energieën.

Eerste graad monnik: beheersing van meditatietechnieken, zogenaamde machten ontkracht.

Tweede graad monnik: aanschouwen en onthechten van het ego, los van, maar wel in de wereld.

Derde graad monnik: beheersing over emoties, controle over gedachten, beoefenen van nederigheid en dienstbaarheid aan de gemeenschap.

Om een rang te stijgen onderga je een inwijding. Er is geen verplichting alle principes te doorlopen, iedereen heeft een eigen keus. Heb je eenmaal de Inwijding gedaan, ben je verbonden aan een eed. Zelfs dan kan er vrij gekozen worden welke graad behaald wordt, onafhankelijk van een positie in de groep, zoals Tri-Mare die eerste graad priester in wording gehaald heeft, maar de derde positie uit vrije keus bezet.

Graden kunnen gehaald worden als de persoon eraan toe is. Hoe is uiteraard voorbehouden aan de Orde.

Bij het verlaten van een ambt, hetzij door vrijwillige uittreding, hetzij door sterven of door uitzetting, kan een positie door een volgende persoon ingenomen worden.

Een kandidaat wordt gekozen op geschiktheid en eigen wil.

De noviet leert en beoefent zijn kennis tot derde graad monnik in een kloosterschool en doorloopt verschillende stadia in het onderscheiden van diverse groepen inzichten. Benoemd zijn de speciale gaven die tijdens het ambt worden ontwikkeld.

De kloosterschool is onderdeel van een groter complex waar ook andere beroepen worden getraind, met de specialisatie specifieke beheersing. Zoals bijvoorbeeld de aard van de molensteen, of de logica van het smeden.

Deze mensen behalen geen graden, zijn dan ook geen monniken, maar meester en leermeester in hun ambt.

Belangrijkste medespelers

Op verzoek van Beas worden alleen de leeftijden van de kinderen vermeld in verband met een zekere gêne van enkelen.

Personeel Voorhuis:

Beas: wachter in dienst van de Orde van de Lotus

Hereal: idem

Linde: huishoudster monniken

Bender: echtgenoot van Linde, natuurwachter in dienst van de Orde van de Lotus

Marinde: elfjarige dochter van Linde en Bender

Te gast:

Velonte: arts uit naburig district, tijdelijk in gastverblijf

Boerderij:

Carmine: pachtster, van oudsher bevriend met Si-Brandi

Sianne: driejarige kleindochter van Carmine

Dorpsbewoners:

Brandeon: molenaar, pachter van de molen

Elane: echtgenote van Brandeon

Simeon: zesjarige zoon van Elane en Brandeon

Lyliane: dochter van Elane

Tronsel: smid

Leon: leerling smederij

Rombus: veldwachter

Vriendinnen van Marinde, in naam genoemd:

Franke: dochter van de bakker

Noria: dochter van de leerlooier

Deana: zus van Noria

Medespelers buiten de gemeenschap:

Gideon: herbergier

Lo-Ella: dochter van Gideon

Marteon: zoon van Gideon

Fergeon: broer van Gideon

Francidis: edelsmid en alchemist, broer van Scratch.

Scratch: hoogste baas kamp; leider c.q. handelaar

Kordon: kampleider, regelt overige zaken

Slash: eerste man, voorman personeel kamp

Ramphas: direct onder Slash, alom gevreesd

Elesir: bevoorrechte werknemer kamp

Grodi: werknemer

Brodi: tweelingbroer van Grodi, werknemer kamp

Dormin: werknemer kamp

Lezaar: klaploper en informant kamp

Yde: neef van Beas

Xantine: zuster van Carmine, moeder van twee zonen en een dochter

Fador: overleden echtgenoot van Xantine, in naam genoemd

Corone: alias Andreus, schoonzoon Xantine en oud inwoner van Yrialyn.

Harcon: premiejager uit Trinbach-con-Aille

Bergvolk:

Hendir: geitenhoeder en berggids

Kashir: zoon van Hendir

Fadaer: ouderling en woordvoerder van de raad

Chivy:

Waard herberg: geen naam van bekend

Hecter: boerenzoon, gauwdief

Ismea: neef van Hecter

Medespelers Ghondra:

Terbelkin: schout

Barkin: secretaris van de schout

Verdin: boekmeester

Elem: bootsman schip

Rae: dienster kroeg

Aldo: stiefbroer Rae

Bernot: kroegbaas

Rico: medewerker café, uitsmijter

Speciale medespelers:

Brachna-Nor: etherisch wezen, tijdelijke aardse vorm.

Varante: gemanifesteerd etherisch wezen

Mensen uit het verleden:

Varante: afvallige priester, zoon van Dante

Sandre: tijdgenoot en broeder van Varante

Gerand: noviet en leerling Sandre

Dante: hogepriester, vader van Varante.

Dantri: lid raad van de Orde, alleen in naam genoemd

De Tarawi: Hoeders van het Licht, een groep nomaden.

Warne: lid raad van de Orde, in naam genoemd

Elbian: overleden echtgenoot van Carmine, naam verbastert uit Lylibian

Lylianne: overleden dochter van Carmine

Rimara: voormalige echtgenote van Beas, in naam genoemd.

Dag 46

Een lot is slechts een kans te winnen

Si-Jindre-El

Het dunne streepje maan verdween achter een dik wolkendek dat de nauwe straten in duisternis hulde.

Leon huiverde. De wind was koud en droeg de geur van nog meer regen met zich mee. Diep in zijn jas weggedoken, met zijn kap ver over zijn hoofd geslagen, sloeg hij in gedachten verzonken de donkere straat langs de dorpsherberg “Het Edele Hert” in en wandelde naar huis. Zoals gewoonlijk hadden hij en baas Tronsel tegen de etenstijd de smederij opgeruimd en was hij naar huis gestuurd.

Hij was te moe om er flink de pas in te houden; zijn rug en benen deden zeer van het de hele dag gekromd staan. Het was een drukke dag geweest, nu de opdrachten weer aantrokken. Het dagelijkse leven leek zijn gewone gang hervonden te hebben, de ene boer na de andere was langsgekomen voor grote en kleinere reparaties.

Opvallend vond hij het aantal messen dat besteld werd. Boer Redrin had zelfs een heus zwaard besteld om de stropers te lijf te gaan. Zijn land lag dicht bij het natuurgebied en hij was het beu dat daar steeds vee gestolen werd. Vooral de schapen moesten het ontgelden; elke dag werd hun aantal met één verminderd, maar op de losse plukken wol na, die wel overal achterbleven, was er geen spoor van de dieven te vinden. Dat was een strop voor hem, aangezien het scheerseizoen nog moest aanbreken: wol was erg duur in deze schaarse tijden.

Al het vee werd in de wei naast de boerderij gebracht, opdat de boer er makkelijker op kon letten. Leon vond dat hij beter een hond kon aanschaffen en lachte om het idee. Hij zag in gedachten de dieven over het erf sluipen, tot ze achterna gezeten werden door een hapgraag beest dat een flinke lap uit een achterwerk veroverde.

Zijn maag rammelde. Het was alweer een poosje geleden dat hij de broodjes, die zijn moeder aan hem had meegegeven, opgegeten had. Met zijn tong zijn lippen bevochtigend stelde hij zich voor wat er voor hem op tafel werd neergezet. Misschien had hij vandaag geluk en had zijn moeder iets gekookt wat hij lekker vond. Hij bracht per slot van rekening de laatste dagen weer wat meer geld naar huis.

Zijn gedachten werden ruw onderbroken door een harde tik op zijn schouder. Met een ruk draaide hij zich om en hij ving een glimp op van een gezicht en een in een doek ingepakte hand.

‘Waar is het zegel?’ vroeg de bijbehorende raspende stem.

Leon herkende de stem en urine sijpelde langs zijn benen.

‘Pa,’ stamelde Leon verschrikt en deinsde onmiddellijk vanwege de geur achteruit, het rook ineens sterk naar lijk, rottende schimmel en mest. Hij werd er misselijk van.

‘Ik ben je pa niet,’ raspte de stem.

De man, diep weggescholen in een donker portiek, trok de sjaal voor zijn neus weg en onthulde een beschadigd gezicht.

Leon begon spontaan te kokhalzen. Hij was wat Leon betrof een gedrocht die Brandeons lichaam had gestolen en moeite had zich verstaanbaar te maken.

‘Ik moet weten waar het zegel gebleven is,’ raspte de man schor, ‘Je moet het me teruggeven.’

‘Ik heb het mijn vader dezelfde avond nog gegeven,’ piepte Leon, walgend. Hij probeerde van hem weg te kijken, een vluchtweg te berekenen, doch de ogen van de gevaarlijke man hielden hem vast en de stinkende ingebakerde hand reikte uit naar zijn schouder. Leon dook weg, te laat.

De greep werd een klauw en drukte diep in zijn lichaam. Hij trok hem de portiek in.

‘Dat zegel was voor mij, uilskuiken, niet voor die mislukkeling. Dat weet je best.’

De rauwe stem droop van ingehouden woede en Leon kromp ontzet in elkaar. De lichaamsdief greep hem met zijn andere hand bij zijn kin beet en klemde hem stevig vast zodat hij geen kant uit kon en dwong hem zo hem recht aan te kijken. Onder de dreigende blik voelde de jongen zijn bloed uit zijn wangen trekken en hij werd ijskoud.

‘Heb je enig idee wat hij ermee gedaan kan hebben?’

‘Hij zal het wel naar huis hebben meegenomen,’ jammerde de jongen. ‘Hij heeft een kist met persoonlijke bezittingen. Misschien ligt het erin.’

Dat antwoord leek de lichaamsdief te bevallen. Hij trok een ogenblik zijn blik van Leon af en knikte. ‘Dat is mogelijk. Waar is de sleutel van die kist?’

‘Zijn vrouw zal hem wel hebben,’ piepte de jongen, ‘maar zij is vanmorgen vertrokken. Haar spullen zijn op de boerderij van Carmine opgeslagen. Ik kan daar niet zomaar bij.’

‘Dan zul je een nieuwe moeten maken.’

Leon dacht koortsachtig na. Als die vent mijn schouder los laat, ren ik snel weg, maar waarheen moet ik gaan? Hij weet waar ik woon en mijn moeder krijgt een beroerte als ze hem ziet. Dat kan niet, dat mag niet.

‘Luister. Ik heb een plek nodig om te overnachten, weet jij iets?’ De hand die zijn schouder vast had kneep om de aandacht van de jongen te vangen.

Leon had weinig hoop dat die klauw hem los zou laten. De nagels prikten door de stof van zijn jasje in zijn vel en hielden hem muurvast waar hij stond. Hoe langer hij wachtte hoe harder de druk werd. Deze man had niet veel geduld, net zo weinig als zijn vader had gehad.

‘Weet jij iets?’ herhaalde het monster indringend.

Leon knikte hevig en de man liet even onverwacht los als hij hem vastgegrepen had

‘De molen, die is uitgeruimd en het huis staat leeg, de familie is vertrokken.’

Dan kun je gelijk een bad nemen en je kleren wassen, dacht hij erbij.

Hij zag het hoofd in de schaduw knikken. ‘Kom morgenavond naar mij toe, zo niet dan staat jou hetzelfde lot te wachten als je vader.’

De gestalte schuifelde weg, een weeïge zure stank achterlatend die de bange jongen prompt op zijn lege maag werkte. Hij keerde zich om en begon al lopend te kotsen. Over een struik gebogen leegde hij zijn maag tot de gal hem bitter in de mond stond. Hij had niet gedacht dat het mogelijk was dat er nog iets in zijn maag had gezeten, tot hij de inhoud ervan over de bladeren zag oplichten in het kleine beetje licht dat de maan afgaf.

Zijn mond aan zijn mouw afvegend, zag hij hoe de wolken voorbijdreven.

Blijkbaar vond ook de maan dat de dreiging voorlopig voorbij was.

‘Waar ben ik aan begonnen,’ zei hij verstikt, de vieze smaak wegslikkend.

‘Hoe ben ik hierin verzeild geraakt?’

Dag 47

Mist is slechts de wolk die je voor de ogen hangt.

Het draagt geen duister in zich mee.

Si-Jindre-El

‘Brandi, deze die zou dat moeten zijn.’

‘Mooi Tri, alleen...’

‘Alleen wat?’

‘Ik vind het niet mooi klinken.’

‘Die je voor de ogen hangt, is ook niet mooi. Maakt net alsof de wolk menselijke eigenschappen heeft.’

‘Toch is het beter. In dit geval zou je kunnen zeggen dat de wolk een perceptie van de mens is en daarom menselijk.’

‘Écht niet!’

‘Écht wel!’

‘Nietes.’

‘Welles.’

‘Nietes.’

‘Welles.’

Marinde begreep niets van haar moeder.

Linde had beslist geen afscheid van Elane willen nemen en gedroeg zich kil tegenover haar man, die voor de weduwe pleitte. Wat er precies speelde, wist Marinde niet. Uit de verwijtende blikken die haar moeder naar haar vader zond las ze diep verdriet. Haar ouders hadden haar niets verteld over het gevecht, maar de tirade die Bender de vorige avond over zich heen had gekregen maakte dat ze in een hoekje wegkroop.

Linde beschuldigde haar vader van overspel. Wat dat was wist Marinde niet, maar het geschreeuw en gehuil deed haar pijn en ze ging gebukt onder de vijandige houding die haar moeder tegen hem innam. Haar moeder ging vreselijk tekeer tot het haar vader uiteindelijk lukte haar enigszins te kalmeren. Marinde hoorde de gedempte stemmen door de muur en hoopte dat het voorbijging, tot ze een deur had horen dichtslaan.

Intuïtief wist ze dat haar vader die nacht niet bij haar moeder zou slapen. Bang voor wat het betekende kroop ze diep weg onder de dekens, bang voor wat er gebeuren kon.

Aangeslagen zat het meisje aan het ontbijt. Linde keek met verdikte ogen strak naar de pan met eieren en zei weinig. Als ze wat zei klonk het snauwerig kortaf en Marinde was blij dat ze eindelijk van tafel af kon gaan om aan de snijdende sfeer te ontsnappen.

Ze had geen zin om met de stenen bezig te gaan en wandelde verdrietig het pad af richting de boerderij om met de poesjes te spelen. Haar gedachten dwaalden af naar de afgelopen nacht. In plaats van naar de boerderij af te slaan liep ze rechtdoor. Ze merkte pas later haar vergissing op, toen een poesje klaaglijk begon te miauwen. Verbaasd bleef ze bij een grote steen staan en keek naar het katje dat niet verder durfde. Marinde hurkte neer en aaide het over de rug.

‘Stoute Mallootje, ben je zomaar met mij meegelopen? Ga maar gauw terug,’ zei ze zacht en gaf het katje een duwtje.

Mallootje bleef echter staan en keek voor zich uit, begon om haar benen te draaien en te miauwen. Het klonk benauwd.

‘Wat is er dan gekke poes? Is er iets daar?’ Marinde tuurde voor zich uit, er was niets bijzonders te zien. Zoals gewoonlijk stroomde het water van de beek vooruit en de daarin opkomende rietplanten wuifden zachtjes in de wind. Het gekabbel van het water en het gesnater van de opvliegende eenden klonken haar zeer vertrouwd in de oren. Marinde deed een stap naar voren.

Ineens werd het heel erg stil. Het leek of ze was overgestapt in een landschap dat ruig op een doek was geschilderd. De lijnen werden vager en de kleuren intenser. De haren in haar nek begonnen te prikken en ze herkende de tinteling die ze eerder in de gang in het Voorhuis had gevoeld, toch was ze dit keer niet bang. Dat kwam door wat meester Si haar verteld had: de schim, of beter gezegd de staart, was een manifestatie van een hoge spirituele kracht. Hij was niet gevaarlijk en ze hoefde er ook niet bang voor te zijn. Ze moest er alleen de juiste instelling voor hebben om hem te kunnen waarnemen en omdat ze al een staart had gezien was ze volgens meester Si al een heel eind op weg. Marinde glunderde ervan. Ze wilde hem graag nog een keer zien en keek zoekend om zich heen of ze kon ontdekken wat het was.

Er waren ineens grote verschillen. De kromme boom verderop langs het pad begon uit te botten. De oevers waren zwaar begroeid met gras, hondsdraf en groot hoefblad. Kleefplanten slingerden nieuwe groene ranken over de grond. Gele dotterbloemen staken naast de zuring hun kopjes omhoog. In het water weerspiegelde de blauwe tint van de lucht en werd de rietkraag verdubbeld. Tegen de zon in schitterende een grote transparante kleurenvlek die helbont de vorm van een vogel aannam. Het leek uit vele kleine kleurvlakjes te bestaan, die kriskras door elkaar heen flikkerden. Marinde raakte een tikje van streek van de opdwarrelende stippels en deed een stap achteruit.

Het felle licht had pijn gedaan aan haar ogen en even zag ze alleen maar zwarte vlekken. Met haar handen voor haar ogen voelde ze het katje langs haar benen strijken en haar gehoor kwam weer terug.

Gewend aan het licht zag ze dat de zon helemaal niet scheen en de boom dood was. De oever lag er kaal vaalgroen bij, het water glom bruinig en reflecteerde in rimpels voornamelijk de dorre overzijde.

Opgewonden vergat ze de kleine poes en rende ze het pad terug naar de tweesprong: ‘Gramma, Gramma,’ roepend.

Bij de boerderij riep ze nogmaals en de oude vrouw kwam haastig naar buiten gestoven.

‘Gramma, het was er weer en dit keer ben ik er in gegaan,’ riep het meisje opgewonden.

‘Wat was er weer?’ vroeg Carmine.

‘Die rare prikkel. Het was op het pad, iets verderop naar het woud, waar pappa bezig is.’

Carmine keek het kind niet begrijpend aan. Marinde trok de oude vrouw mee. ‘Marinde wacht even, ik kan Sianne niet alleen laten.’

‘Oh,’ zei het kind simpel en riep naar achteren. ‘Sianne, kom, dan gaan we wandelen.’ Ze liep een paar passen terug en riep nogmaals.

De peuter kwam achter de schuur tevoorschijn en riep vrolijk: ‘Minde,’ en kwam aanrennen.

Marinde ving het kleintje op en met zijn drieën gingen ze op weg.

Sianne rende vooruit en noemde alles op wat ze zag.

Carmine zuchtte. ‘Niet zo snel Marinde, Sianne pas op, niet zo wild.’ De kleine hield haar pas in en keek beteuterd naar de oude vrouw. ‘Niet goed, Gramma?’

‘Nee, niet goed. Je moet opletten waar je loopt. Straks val je nog.’

‘Laat haar nou maar, Gramma, Sianne valt heus niet,’ zei Marinde ongeduldig en trok nog wat harder. ‘Daar is het.’ Ze wees naar voren. Op de aangewezen plek bleef ze staan. ‘Hier is het.’

Carmine tuurde over de grote steen in de verte richting het woud.

‘Moet hier iets zijn?’ vroeg ze verontrust.

‘Ik kon het eerst ook niet zien, maar Mallootje begon te miauwen en wilde niet verder. Waar is zij eigenlijk?’ Marinde keek om zich heen, maar het poesje was in geen velden of wegen te bekennen.

‘Ze is je vast gevolgd en op de boerderij gebleven. Wat wilde je me nou laten zien?’

Marinde duwde Carmine naar voren, waar zij even tevoren die prikkel had gevoeld.

‘Hier is niks.’

Marinde begreep het niet. Ze deed een flinke pas naar voren en sprong in het rond in de hoop de prikkeling te vinden. De kleuren bleven even vaal en zelfs het geluid verdween niet.

Teleurgesteld bekende ze dat het weg was.

Carmine ging op de steen zitten en waarschuwde Sianne, die naar haar zin te dicht bij het ruisende water stond. De peuter keek op en hield haar hoofd een beetje scheef. Ze scheen te luisteren.

Marinde liep naar haar toe en vroeg wat ze zag.