DBC Pierre

Vernon God Little

Vertaald door Dennis Keesmaat

Uitgeverij Podium
Amsterdam

Eerste druk november 2003

Achtste druk januari 2021

Oorspronkelijke titel Vernon God Little

© 2003 DBC Pierre

© 2003 Nederlandse vertaling Dennis Keesmaat/Uitgeverij Podium

Omslagontwerp bij Barbara

Foto auteur Sarah Lee

Verzorging e-book Coco Bookmedia

ISBN e-book 978 94 6381 048 7

Deze digitale editie is gemaakt naar de achtste druk, januari 2021

www.uitgeverijpodium.nl

Eerste akte

Stront aan de knikker

één

Het is loeiheet in Martirio, maar de kranten op de veranda zijn ijskoud van het nieuws. Drie keer raden wie er de hele dinsdagnacht op straat heeft gestaan? Hint: die nuffige mevrouw Lechuga. Je kon niet goed zien of ze trilde of dat het de motten waren en het licht van de veranda dat door de wilgen scheen die haar huid lieten rimpelen als een lijkkleed in een storm. Hoe dan ook: toen de zon opkwam, lag er een plasje tussen haar voeten. Dat kan maar één ding betekenen: dat alles hier voorlopig anders zal zijn. Misschien wel voorgoed. God weet dat ik m’n best heb gedaan te begrijpen hoe het er in de wereld aan toegaat, ik had zelfs een vaag idee dat we tot grootse daden in staat waren, maar na alles wat er gebeurd is, weet ik het zo net niet meer. Ik bedoel: wat is dit voor kloteleven?

Het is vrijdag en ik zit in het kantoor van de sheriff. Het voelt als een vrijdag op school. School – laten we het dáár maar niet over hebben.

Ik zit te wachten in banen licht die uit een rij deuropeningen komen, in m’n blote reet, op m’n schoenen en m’n ondergoed van gisteren na. Het lijkt erop dat ik de eerste ben die ze tot nu toe hebben aangehouden. Niet dat ik in de problemen zit, begrijp me goed. Ik heb niks te maken met wat er dinsdag gebeurd is. Maar toch zou je willen dat je vandaag ergens anders was. Je zou terugdenken aan die Clarence, een ouwe zwarte vent die afgelopen winter in het nieuws was. Dat was die psychopaat die in dezelfde houten gang zat te suffen, pal voor de camera. Op het nieuws zeiden ze dat je daaraan kon zien dat de gevolgen van zijn misdaden hem nauwelijks iets konden schelen. Volgens mij bedoelden ze met ‘gevolgen’ de bijlwonden. Die ouwe Clarence werd kaalgeschoren als een dier en in zo’n ziekenhuispak voor psychopaten gehesen, inclusief zo’n bril met jampotglazen, het soort bril dat mensen dragen die voornamelijk tandvlees hebben, geen tanden. Ze bouwden een dierentuinkooi voor hem in de rechtszaal, en daarna veroordeelden ze hem tot de doodstraf.

Ik staar alleen naar m’n Nikes. Jordan New Jacks, weet je. Ik zou ze even willen schoonmaken met een beetje spuug, maar ik denk niet dat dat veel zin heeft nu ik in m’n blote reet zit. M’n vingers kleven trouwens. Die inkt zou het einde der tijden nog overleven, ik zweer het je. Kakkerlakken en die fucking inkt waarmee ze je vingerafdrukken nemen.

Een gigantische schaduw doemt op aan het donkere einde van de gang. Dan volgt de eigenaar ervan, een vrouw. Terwijl ze op me afloopt, valt het licht uit één van de deuropeningen op een Bar-B-Chew Barn-doos in haar handen, een zak met kleren en een telefoon waarin ze probeert te praten. Ze beweegt zich sloom, ze zweet en haar gelaatstrekken zitten op een kluitje in het midden van haar gezicht. Zelfs in uniform kun je direct zien dat ze een Gurie is. Een andere agent komt achter haar aan, maar ze wuift hem weg.

‘Laat mij het vooronderzoek maar doen – ik roep je straks wel, voor de verklaring.’ Ze brengt de telefoon terug bij haar mond en schraapt haar keel. Met een piepstem zegt ze: ‘Gr-rrr, ik noem je helemáál geen idioot, ik leg je alleen maar uit dat, stus-tistisch gezien, een arrestatieteam ervoor zou kunnen zorgen dat er minder slachtoffers vallen.’ Ze piept zó hoog dat haar Barn-doos op de grond valt. ‘Lunch,’ gromt ze, terwijl ze bukt. ‘Alleen maar rauwkost, schat, ik zweer het.’ Als ze me ziet, hangt ze op.

Ik ga rechtop zitten om te horen of m’n moeder er is om me op te halen, maar ze is er niet. Ik wist dat ze niet zou komen, zo slim ben ik nog wel. Maar toch zit ik erop te wachten, fucking debiel die ik ben. Vernon Debiel Little.

De agent smijt de kleren op m’n schoot. ‘Deze kant op.’

Op ma hoef ik dus niet te rekenen. Ze zal de hele stad uitwringen op zoek naar medelijden, zoals alleen zij dat kan. ‘Vern is er helemaal kapót van.’ Ik hoor het haar zeggen. Ze noemt me alleen Vern als ze met haar koffievriendinnen is, om te laten zien hoe fucking close we zijn, in plaats van lachwekkend naar de klote. Als je een handleiding kreeg bij m’n moeder, zou erin staan dat je haar na gebruik weg moet gooien, ik zweer het je. Iedereen weet dat wat er dinsdag gebeurd is uiteindelijk de schuld was van Jesus, maar m’n moeder? Dat ik help met het onderzoek is al genoeg om haar het syndroom van Tourette te geven, of hoe ze die ziekte ook noemen waarbij je armen alle kanten op vliegen.

De agent laat me een kamer binnen met daarin een tafel en twee stoelen. Geen raam, alleen een foto van m’n vriend Jesus aan de binnenkant van de deur geplakt. Ik krijg de stoel met de vlekken. Terwijl ik m’n kleren aantrek, probeer ik me voor te stellen dat het vorig weekend is: gewone, roestige momenten die de stad binnendruppelen via airconditioners waarvan het bedieningspaneel ontbreekt; spaniëls die het water van sprinklers willen drinken maar in plaats daarvan een tik op hun neus krijgen.

‘Vernon Gregory Little?’ De vrouw biedt me een sparerib aan. Maar het gaat niet erg van harte, en eerlijk gezegd zou je er spijt van krijgen het ding ooit te hebben aangenomen als je haar kinnen erboven ziet lillen.

Ze stopt m’n sparerib weer in de doos, en pakt zelf een andere. ‘Gh-rr, laten we bij het begin beginnen. Je bent woonachtig op Beulah Drive 17?’

‘Ja, mevrouw.’

‘Wie woont daar nog meer?’

‘Niemand, alleen m’n moeder.’

‘Doris Eleanor Little...’ Barbecuesaus druipt op haar naamplaatje. Hulpsheriff Vaine Gurie staat eronder. ‘En je bent vijftien jaar? Lastige leeftijd.’

Hoor ik het goed? Jezus. Ik wrijf m’n New Jacks tegen elkaar, voor morele steun. ‘Mevrouw, gaat dit lang duren?’

Eventjes zet ze grote ogen op. Dan vernauwen ze zich tot spleetjes. ‘Vernon, we hebben het hier over medeplichtigheid aan moord. Het zal net zo lang duren als nodig is.’

‘Ja, maar...’

‘Ga me niet vertellen dat die Mexicaan geen vriend van je was. Ga me niet vertellen dat je niet zo ongeveer z’n enige vriend was. Laat dat maar uit je hoofd.’

‘Mevrouw, ik bedoel alleen maar dat er genoeg getuigen moeten zijn die meer hebben gezien dan ik.’

‘Is dat zo?’ Ze kijkt de kamer rond. ‘Ik zie anders niemand hier, jij?’ Als een mongool kijk ik rond. Duh. Ze vangt m’n blik en houdt hem vast. ‘Meneer Little, je begrijpt toch wel waarom je hier bent?’

‘Ja, volgens mij wel.’

‘Hm. Ik zal je uitleggen wat we precies gaan doen. Het is mijn taak de waarheid boven water te krijgen. Voordat je denkt dat dat moeilijk is, moet ik je eraan herinneren dat er, stus-tistisch gezien, op deze hele aarde maar twee krachten zijn, die alles bepalen. Kun je me vertellen welke twee krachten ten grondslag liggen aan al het leven op deze wereld?’

‘Eh, rijkdom en armoede?’

‘Nee, niet rijkdom en armoede.’

‘Goed en kwaad?’

‘Nee, oorzaak en gevolg. En voordat we beginnen wil ik dat je me vertelt welke twee categorieën mensen er op deze wereld wonen. Kun je de twee aantoonbare categorieën mensen benoemen?’

‘Mensen die veroorzaken en mensen die de gevolgen ondergaan?’

‘Nee. Burgers – en leugenaars. Volg je me nog, meneer Little? Bén je er nog?’

Ja, duh. Ik heb zin om te zeggen: ‘Nee, ik ben bij het meer met je fucking dochters,’ maar dat doe ik niet. Voorzover ik weet, hééft ze helemaal geen dochters. Nu zit ik de rest van de dag te bedenken wat ik had moeten zeggen. Kut.

Hulpsheriff Gurie trekt een reep vlees van een bot; het flappert haar mond in als een drol die terug een reet ingaat. ‘Ik neem aan dat je weet wat een leugenaar is? Een leugenaar is een psychopaat – iemand die grijze vlakken schildert tussen zwarte en witte. Het is mijn taak om je te vertellen dat er geen grijze vlakken bestaan. Feiten zijn feiten. Of het zijn leugens. Volg je me nog?’

‘Ja, mevrouw.’

‘Ik hoop het echt. Waar was je om kwart over tien op dinsdagochtend?’

‘Ik was op school.’

‘Ik bedoel: wat voor les had je?’

‘Eh, wiskunde.’

Gurie laat haar bot zakken en staart me aan. ‘Wat heb ik je nou net verteld over zwart en wit?’

‘Ik heb niet gezegd dat ik ook bij wiskunde wás.’

Een klop op de deur voorkomt dat m’n Nikes samensmelten. Een vrouw met een betonnen kapsel steekt haar hoofd om de deur. ‘Is Vernon Little hier? Z’n moeder aan de telefoon.’

‘Goed, Eileena.’ Gurie werpt me een blik toe waarmee ze me duidelijk maakt dat ik me vooral niet moet ontspannen, en wijst met haar bot naar de deur. Ik volg de betonnen vrouw naar de receptie.

Was het maar iemand anders dan m’n moeder die aan de lijn hing, alles liever dan dat. Even onder ons, het is alsof ze bij m’n geboorte een mes in m’n rug heeft geplant, en nu draait elk fucking geluid dat ze maakt het er nog wat verder in. Nóg dieper nu m’n pa er niet is om m’n pijn te delen. Ik trek m’n schouders op als ik de telefoon zie, m’n mond valt open, duh. Ik weet precies wat ze gaat zeggen. Jammerend op een timmer-me-maar-aan-een-kruistoontje zal ze zeggen: ‘Vernon, gaat het goed met je?’ Ik zweer het je.

‘Vernon, hoe gaat het met je?’ Ik voel het lemmet snijden en wroeten.

‘Goed, ma.’ Ik heb opeens een stom piepstemmetje. Het is een onderbewuste smeekbede, ik smeek haar zich niet aan te stellen, maar het werkt als een rode lap op een fucking stier.

‘Ben je al naar het toilet geweest vandaag?’

‘Godsámme, ma...’

‘Nou ja, je weet dat je soms last hebt van dat – ongemak.’

Ze heeft niet gebeld om het mes er wat verder in te draaien, nee, ze wil het vervangen door een fucking speer of zo. Dit had je niet hoeven weten, maar als kind was ik nogal onvoorspelbaar, wat ‘grote boodschappen’ betrof dan. De details zal ik je besparen, maar m’n moeder voegde het hele zaakje gewoon aan het mes toe, zodat ze het af en toe even lekker rond kon draaien. Eén keer heeft ze er zelfs een briefje over geschreven aan m’n lerares, die zelf ook haar mes aan het slijpen was, en die teef vertelde het door aan m’n klasgenoten. Zoiets geloof je toch niet? Ik wilde ter plekke dood neervallen. M’n mes lijkt tegenwoordig wel een fucking vleespen, met alle shit die erop zit.

‘Je had geen tijd vanochtend,’ zegt ze, ‘dus ik was bang dat je misschien, nou ja – je weet wel...’

‘Er is niks aan de hand, echt niet.’ Ik blijf beleefd, voordat ze de hele Titanium II messenset in m’n rug boort. Het is een gijzelingssituatie.

‘Wat ben je aan het doen?’

‘Ik luister naar hulpsheriff Gurie.’

‘LuDell Gurie? Zeg maar tegen haar dat ik haar zus Reyna ken, van de Weight Watchers.’

‘Nee, niet LuDell, ma.’

‘Als het Barry is, Pam ziet hem om de vrijdag...’

‘Nee, Barry is het ook niet. Ik moet nu gaan.’

‘De auto is nog niet klaar en er staat een vriendschapscake in de oven voor de Lechuga’s, dus Pam zal je op moeten komen halen. En Vernon...’

‘Huh?’

‘Ga rechtop zitten in de auto, het stíkt van de camera’s.’

Spinnetjes van klittenband storten zich op m’n ruggengraat. Je weet dat grijze vlakken onzichtbaar zijn op video. Je wilt hier niet zijn op de dag dat ze doorhebben wat er gebeurd is, in zwart-wit. Niet dat ik er iets mee te maken had, begrijp me goed. Daar maak ik me geen zorgen om, snap je? Onder m’n verdriet gloeit een kalmte in de wetenschap dat de waarheid uiteindelijk altijd overwint. Waarom hebben films altijd een happy end? Omdat ze het leven imiteren. Dat weet jij, dat weet ik. Maar m’n moeder weet dat niet, ze heeft geen flauw benul.

Ik schuifel door de gang naar m’n voorgevlekte stoel. ‘Meneer Little,’ zegt Gurie. ‘We beginnen opnieuw – dat wil zeggen, we gaan even wat feiten op een rijtje zetten, jongeman. Sheriff Porkorney heeft een uitgesproken idee over wat er dinsdag gebeurd is, dus je mag blij zijn dat je alleen maar met mij hoeft te praten.’ Haar hand gaat in de richting van haar poes, maar verandert in de laatste seconde van richting, in die van haar pistool.

‘Mevrouw, ik was achter de gymzaal, ik heb het niet eens zien gebeuren.’

‘Je zei net dat je wiskunde had.’

‘Ik zei dat ik dat úúr wiskunde had.’

Ze draait haar hoofd een kwartslag en kijkt me aan. ‘Wil je zeggen dat jullie achter de gymzaal wiskunde hebben?’

‘Nee.’

‘Wat deed je daar dan?’

‘Ik deed een boodschap voor meneer Nuckles, en ik werd, eh, opgehouden.’

‘Meneer Nuckles?’

‘Onze natuurkundeleraar.’

‘En die geeft ook wiskunde?’

‘Nee.’

‘G-hrrr. Tot nu toe is het nogal een grijs vlak, meneer Little. Verdómd grijs.’

Je hebt er geen idee van hoe graag ik op dat moment Jean-Claude van Damme had willen zijn. Ik had d’r pistool in haar reet geramd en was ervandoor gegaan met een lingeriemodel. Maar kijk nou naar me: een bos weerbarstig haar, de wimpers van een kameel. Ik ben net een puppy, alles is groot in m’n gezicht, alsof God een fucking vergrootglas gebruikte toen hij me maakte. Je weet meteen dat ik in míjn film over m’n benen kots en dat ze me in plaats van een model een verpleegster sturen om me te ondervragen.

‘Mevrouw, ik heb getuigen.’

‘Is dat zo.’

‘Meneer Nuckles heeft me gezien.’

‘En wie nog meer?’ Ze prikt in de droge botten in haar doos.

‘Een stel mensen.’

‘Is dat zo. En waar zijn die nu?’

Ik probeer te bedenken waar ze zijn. Maar voordat de herinnering m’n geheugen bereikt, schiet ze als een traan van m’n wimper, als een doorweekte kogel. Sprakeloos zit ik daar.

‘Precies,’ zegt Gurie. ‘Niet allemaal tegelijk, alsjeblieft. Dus Vernon, laat me je twee eenvoudige vragen stellen. Eén: gebruik je drugs?’

‘Eh, nee.’

Ze volgt m’n pupillen langs de muur en drijft ze weer terug naar de hare. ‘Twee: bezit je een vuurwapen?’

‘Nee.’

Haar mond verstrakt. Ze trekt haar telefoon uit een houder aan haar riem, en houdt één vinger boven een toets, terwijl ze me strak aan blijft kijken. Dan ramt ze een toets in. Op een telefoon ergens in de gang begint het deuntje van Mission: Impossible te piepen. ‘Sheriff?’ zegt ze. ‘Misschien kunt u even naar de verhoorkamer komen.’

Dit zou niet gebeurd zijn als er meer vlees in haar doos had gezeten. Dat heb ik net uitgevogeld, dat ze zo verbolgen was over het gebrek aan vlees dat ze op zoek is gegaan naar andere geneugten. Nu ben ík het fucking vlees.

Na een minuut gaat de deur open. Een reep buffelleer schuift de kamer in, vastgespijkerd rond de ziel van sheriff Porkorney. ‘Is dit de jongen?’ vraagt hij. Nee, duh, het is Dolly Parton. Jezus. ‘Werkt-ie een beetje mee, Vaine?’

‘Niet echt, meneer.’

‘Laat me even met hem alleen.’ Hij sluit de deur achter zich.

Gurie trekt haar dikke tieten terug over de tafel en draait zich naar de hoek, alsof ze er dan niet meer is. Een walm van dood en verderf slaat uit de mond van de sheriff in m’n gezicht.

‘Iedereen is nogal ongerust, jongen. En iemand die ongerust is, heeft z’n oordeel snel klaar.’

‘Ik was er niet eens bij, meneer, ik heb getuigen.’

Hij trekt een wenkbrauw op naar Guries hoek. Een van haar ogen schiet even zijn kant op: ‘We zijn ermee bezig, sheriff.’

Porkorney trekt een schoon botje uit de Bar-B-Chew Barn-doos en loopt naar de foto op de deur. Hij trekt er een lijn mee rond het gezicht van Jesus, z’n pony van bloed, z’n lege blik. Dan draait hij zich om en staart me aan. ‘Hij heeft het er met je over gehad, hè?’

‘Niet daarover, meneer.’

‘Maar jullie waren goeie vrienden, dat ontken je niet, toch?’

‘Ik wist niet dat hij iemand zou gaan vermoorden.’

De sheriff draait zich naar Gurie. ‘Heb je Littles kleren onderzocht?’

‘M’n collega,’ zegt ze.

‘Ondergoed?’

‘Gewone herenslip.’

Porkorney denkt even na, kauwt op z’n lip. ‘Heb je de achterkant ook gecontroleerd, Vaine? Je weet hoe sommige handelingen het gat van een man een beetje kunnen oprekken.’

‘Hij leek me schoon, sheriff.’

Ik weet waar dit naartoe gaat. Typisch iets voor waar ik vandaan kom dat niemand gewoon zegt wat hij bedoelt. Ik probeer wat moed te verzamelen. ‘Meneer, ik ben geen homo, als u dat soms bedoelt. We zijn al vrienden sinds we klein waren, ik wist ook niet hoe hij zou worden...’

Onder de snor van de sheriff groeit een merkloze glimlach. ‘Een gewone jongen dus, hè? Je houdt van auto’s en van geweren? En van – meisjes?’

‘Ja.’

‘Oké, goed, laten we eens kijken of het waar is. Hoeveel worsten passen er in een meisje?’

‘Worsten?’

‘Hoeveel gaten zitten erin?’

‘Eh, twee?’

‘Fout.’ De sheriff schiet naar voren alsof hij zojuist de fucking relativiteitstheorie heeft bedacht.

Fuck. Ik bedoel, hoe kan ik dat nou weten? Ik heb ooit één keer een vingertopje in een gat gehad, vraag me niet welk. Het deed me denken aan de laad- en losruimte van de Mini-Mart na een storm; de scherpe geur van doorweekt karton en zure melk. Op de een of andere manier denk ik niet dat dat de geur is die de porno-industrie je wil verkopen. Nee, dan dat andere meisje dat ik ken, Taylor Figueroa.

Sheriff Porkorney gooit z’n bot in de doos en knikt naar Gurie. ‘Schrijf een proces-verbaal en neem hem in hechtenis.’ Hij knarst de kamer uit.

‘Vaine?’ roept een agent door de deur. ‘Vezels.’

Gurie gaat weer rechtop zitten. ‘Je hebt de sheriff gehoord. Ik kom zo terug met een andere agent om je verklaring af te nemen.’

Als het schuren van haar dijen weggeëbd is, zet ik m’n neusgaten open, op zoek naar een troostende geur: een vleugje geroosterd brood, een mentholfrisse adem. Maar het enige wat ik ruik, boven het zweet en de barbecuesaus uit, is school – de trillingen die vechtersbazen uitstralen als ze in een hoekje een stille opmerken, een woordensmeder. De geur van hout dat gehakt wordt voor een fucking kruis.

twee

M’n moeders beste vriendin heet Palmyra. Iedereen noemt haar Pam. Ze is dikker dan ma en dus voelt ma zich goed als ze bij haar in de buurt is. Ma’s andere vriendinnen zijn dunner. Dat zijn dus niet haar beste vriendinnen.

Daar heb je Pam. Haar gebrul tegen de sheriff is te horen in drie staten. ‘Lieve hemel, waar hebben jullie hem verstopt? Eileena, heb je Vern gezien? Leuk, je haar zo!’

‘Niet te frivool?’

‘Nee joh, bruin staat je hartstikke goed.’

Palmyra is wel oké, hoewel je haar ook weer niet zou willen zien bonken of zo. Niks geen messen bij Pam, wel zo verfrissend. Des te meer energie heeft ze om te eten.

‘Krijgt hij wel te eten?’

‘Volgens mij heeft Vaine spareribs gekocht,’ zegt Eileena.

‘Vaine Gurie? Volgens mij doet zij het Pritikin-dieet – Barry gaat over de rooie!’

‘Ik weet het, ze wóónt praktisch in de Bar-B-Chew Barn!’

‘O jee!’

‘Vernon zit daarbinnen, Pam,’ zegt Eileena. ‘Je kunt beter buiten wachten.’

En dus vliegt de deur open. Pam komt binnenwaggelen, kaarsrecht, alsof ze boeken op haar hoofd heeft. Dat komt door haar zwaartepunt. ‘Vernie, eet je spareribs? Wat heb je gegeten vandaag?’

‘Ontbijt.’

‘O jee, dan kunnen we maar beter even langs de Barn rijden.’ Daar valt niks tegen in te brengen, ze moet en zal langs de Bar-B-Chew Barn, geloof me maar.

‘Ik kan niet met je mee Pam, ik moet hier blijven.’

‘Onzin, pak je spullen.’ Ze rukt aan m’n elleboog, zo hard dat ik in één keer op de grond sta. ‘Eileena, ik neem Vern mee – zeg maar tegen Gurie dat deze jongen niks gegeten heeft, ik hier dubbel geparkeerd sta en dat ze maar beter een paar kilo kan verstoppen voordat ik Barry zie.’

‘Dat kan niet Pam, Vaine is nog niet klaar...’

‘Zie jij handboeien? En een kind heeft trouwens recht op eten.’ Tafels en stoelen beginnen te rammelen door Pams stem.

‘Ik heb de regels ook niet verzonnen,’ zegt Eileena. ‘Ik zeg alleen maar...’

‘Vaine kan hem hier niet vasthouden, dat weet je best. We gaan ervandoor,’ zegt Pam. ‘Leuk, je haar zo.’

Eileena’s zucht is tot op de gang te horen. M’n oren schieten heen en weer, op zoek naar een teken van Gurie of de sheriff, maar het gebouw lijkt uitgestorven. Voor ik het weet, ben ik al buiten en bevind ik me in Palmyra’s zwaarteveld. Ik zeg het je, met zo’n enorme hoeveelheid moderne vrouw zoek je gewoon geen ruzie.

Buiten is voor de zon een jungle van wolken gegroeid. Ze verspreiden de geur van natte hond die hier altijd hangt voordat er een storm losbarst, en boeren geluidloze bliksemstralen. Onheilswolken. Die betekenen dat je moet zorgen dat je er als een idioot vandoor gaat, je oma opzoeken of zo, totdat er weer rust in de tent komt, tot de waarheid naar buiten komt sijpelen. Dat je ervoor zorgt dat je de drugs die je thuis hebt liggen kwijtraakt, en een stukje gaat rijden.

In de trillende lucht boven de motorkap van Pams ouwe Mercury schitteren de bescheiden gebouwtjes van Martirio, jaknikkers staan glanzend te smelten langs Gurie Street. Ja: olie, prairiehazen en Guries, dat zijn de dingen die je zoal tegenkomt in Martirio. Ooit was dit de op één na gevaarlijkste stad in Texas, na Luling. De kerel die in elkaar is geslagen in Luling moet hiernaartoe zijn gekropen. Tegenwoordig is een opstopping bij het drive-inrestaurant op zaterdagavond het spannendste dat ons kan overkomen. Ik ben niet echt op veel plekken geweest, maar Martirio heb ik van dichtbij bestudeerd, en het moet hier hetzelfde zijn als overal: al het geld en de interesse van mensen om dingen op te knappen vind je in het arrogante centrum en verspreiden zich dan naar de buitenwijken in een golf die steeds kleiner wordt. In het centrum huppelen gezonde meisjes rond in witter-dan-witte slipjes, in de wijken daaromheen is het een en al gekleurde katoenen onderbroek en in de buitenwijken hangt een kluwen meisjes rond in laaghangend paars ondergoed. Aan de rand van de stad vind je hoogstens nog een verlopen handel in ouwe knalpotten; geen sprinklers meer, geen grasvelden.

‘Goeie hemel,’ zegt Pam, ‘ruik jij ook een Chik’n’Mix?’

Godsamme, ze heeft gelijk. Zelfs in de winter stinkt het nog naar gegrilde kip in de Mercury, laat staan vandaag. Zo moet een natte wind van Satan ruiken. Pam stopt even om een zonneklep onder de ruitenwissers vandaan te plukken; als ik rondkijk zie ik dat iedere auto er één heeft. Seb Harris rijdt door de zinderende lucht aan het eind van de straat, hij verspreidt ze per fiets. Pam opent het ding en knijpt haar ogen toe om de tekst te kunnen lezen. ‘Harris’s Store,’ staat erop. ‘More, More, More!’

‘Krijg nou wat,’ zegt ze. ‘Het lijkt erop dat we ons een Chik’n’ Mix hebben bespaard.’

De diepe shit waarin ik me bevind, onderdrukt m’n gevoel van euforie nog even. Pam propt zich de auto in. Ze kan nog maar aan één ding denken, dat kun je zien: wat zal ze erbij nemen? Ze zal uiteindelijk voor koolsla kiezen, omdat m’n moeder zegt dat dat gezond is. Het is namelijk groente. Ikzelf heb iets gezonders nodig vandaag. Zoals de eerstvolgende bus de stad uit.

Een sirene loeit ons voorbij op de hoek met Geppert Street. Vraag me niet waarom, die kinderen zijn echt niet meer te redden. Pam gaat deze bocht toch missen, het is een fucking traditie. Hop, daar gaat ze. Nu moet ze weer twee blokken terugrijden en zal ze zeggen: ‘Lieve hemel, niks blijft ook bij het oude hier.’ Verslaggevers en cameraploegen zwerven in roedels over straat. Ik hou m’n hoofd naar beneden en scan de vloer, op zoek naar vuurmieren. ‘Fikmieren,’ noemt Pam ze. God mag weten wat er nog meer aan fauna naar binnen klimt in de eeuw dat ze in en uit de fucking wagen klimt. Hele afleveringen van Wild Fucking Kingdom, ik zweer het.

Vandaag draagt iedereen in de Barn zwart, op hun Nikes na. Ik registreer de verschillende modellen terwijl ze de stukjes kip in een doosje doen. Dit stadje is net een club, snap je? Andere leden herken je aan hun schoenen. Sommige modellen verkopen ze niet eens aan buitenstaanders, ik zweer het je. Ik zie die zwarte figuren rondhollen met verschillende kleuren aan hun voeten en net als altijd wanneer er iets vreemds door de voorruit van de Mercury is te zien, begint Glen Campbell ‘Galveston’ te zingen op Pams oude stereo. Het is een natuurwet. Pam heeft namelijk maar één bandje, The Best of Glen Campbell. De eerste keer dat ze het draaide, bleef het vastzitten en eindeloos draaien. Het noodlot. Pam zingt elke keer mee met hetzelfde stukje, over het meisje. Ik denk dat ze ooit een vriend heeft gehad die uit Wharton kwam, wat dichter bij Galveston ligt dan Martirio. Over Wharton zullen wel geen nummers bestaan.

‘Vern, eet de stukjes die onderin zitten op, anders worden ze helemaal klef.’

‘Maar dan komen de stukjes die bovenop liggen onderop te liggen.’

‘Lieve hemel.’ Ze grijpt naar de doos met kip, maar komt niet verder dan de opfrisdoekjes voordat we Liberty Drive indraaien. Ze zal even niet aan Liberty Drive hebben gedacht vandaag.

Moet je die meisjes zien huilen bij m’n school.

Galveston, oh Galveston...

Verderop parkeert nog een gezinswagen, met nog meer bloemen, nog meer meisjes. De bestuurder manoeuvreert voorzichtig om de vlekken op de weg heen. Vreemdelingen met camera’s lopen naar achteren om het allemaal in beeld te kunnen krijgen.

I still hear your sea waves crashing…

Achter de meisjes en achter de bloemen staan de moeders, en achter de moeders staan de hulpverleners; padvindsters op een kinderboerderij.

While I watch the cannons flashing...

Langs de hele straat staan mensen er achter hun hordeuren kapot van te zijn. Ma’s zogenaamde vriendin Leona was er vorige week al stuk van toen Penney’s de verkeerde kleur keukengordijnen bezorgde. Echt iets voor haar om op de zaken vooruit te lopen.

‘O lieve hemel, Vernie, o god, moet je al die kleine kruisjes zien...’

Ik voel Palmyra’s hand op mijn schouder en merk dat ik kwijlend zit te janken.

De foto van Jesus die aan de deur van de sheriff hangt, was genomen op de plek van de misdaad. Vanuit een andere hoek dan waarin ik hem voor het laatst zag. De lichamen om hem heen zijn er niet op te zien, al die verwrongen, onschuldige gezichten. Heel anders dan de foto in m’n hoofd. Dinsdag was een fucking aderlating.

I clean my gun, and dream of Galves-ton...

Jesus Navarro werd geboren met aan elke hand zes vingers, en dat was nog niet eens het eigenaardigste aan hem. Maar die vingers hebben hem uiteindelijk, op het allerlaatst, wel genekt. Niet dat hij van plan was geweest op dinsdag te sterven; toen ze hem vonden, droeg hij een zijden slipje. En nu draait het onderzoek om meisjesondergoed, kun je nagaan. Z’n pa zegt dat de politie hem een slipje heeft aangetrokken. Zie je het voor je: ‘Lingeriebrigade! Blijf staan!’ Ik dacht van niet.

Het lukt me maar niet om die ochtend uit m’n kop te krijgen. ‘Heezoes, rij godverdomme effe wat langzamer!’ Ik herinner me nog dat ik dat tegen hem riep.

We hebben tegenwind als we naar school rijden, waardoor onze fietsen bijna net zo zwaar worden als deze laatste dinsdag voor de zomervakantie. Natuurkunde, daarna wiskunde, daarna weer natuurkunde, een of ander stom experiment in het lab. De hel op aarde, ik zeg het je.

Jesus’ pony slingert langzaam heen en weer door banen zonlicht; hij lijkt op te gaan in de bomen boven ons. Hij is aan het veranderen, die goeie ouwe Jesus. Hij is op een indianenmanier knap aan het worden. De stompjes van z’n extra vingers zijn bijna verdwenen, maar hij is nog steeds een ongelooflijke kluns, en niet alleen lichamelijk. De zekerheden van onze kinderlogica zijn weggespoeld. Overgebleven zijn wat kiezelsteentjes van boosheid en vertwijfeling, die bij elke nieuwe golf van emotie tegen elkaar slaan. M’n maatje, die eens de beste imitatie van David Letterman deed die je ooit hebt gezien, is in de ban van zijn hormonen. Opwindende liedjes en geurhormonen dampen uit zijn hersens, het soort dat stolt zodra je moeder ze in de smiezen krijgt. Maar je krijgt het gevoel dat het geen gewone hormonen zijn. Hij verzwijgt dingen voor me, dat heeft hij nog nooit gedaan. Hij is een beetje vreemd geworden. Niemand weet waarom.

Ik heb een programma over pubers gezien waarin ze zeiden dat rolmodellen cruciaal zijn voor je ontwikkeling, net als bij honden. Het was duidelijk dat de makers Jesus’ vader nooit hadden ontmoet. De mijne ook niet, trouwens. Mijn pa was minder erg dan meneer Navarro, tot het eind in elk geval, hoewel ik vaak kwaad was dat ik z’n pistool niet mocht gebruiken, terwijl Jesus het geweer van meneer Navarro wél mocht gebruiken. Nu vervloek ik de dag waarop ik het pistool van m’n vader voor het eerst heb gezien, zoals Jesus waarschijnlijk zíjn dag vervloekt. Hij had een ander rolmodel nodig, maar niemand gaf thuis. Onze leraar meneer Nuckles heeft genoeg tijd met hem doorgebracht na schooltijd, maar ik betwijfel of die ouwe poederkwast met z’n dure woorden echt telt. Ik bedoel, die vent is over de dertig, en je weet gewoon dat hij nog gaat zitten om te pissen. Hij bracht heel veel tijd met hem door na schooltijd, bij hem thuis, in zijn auto, zachtjes pratend, met z’n hoofd naar beneden, zoals al die bezorgde lui op tv. Eén keer zag ik ze elkaar omhelzen, alsof ze broers waren of zo. Daar moet ik maar niet te lang bij stilstaan, lijkt me. Waar het op neerkomt is dat Nuckles hem uiteindelijk aanraadde naar een psych te gaan. Sindsdien ging het bergaf met Jesus.

Lothar ‘Vetklep’ Larbey rijdt voorbij in de truck van z’n vader, en likt z’n lippen als hij m’n maatje ziet. ‘Mexicaanse reetkever!’ roept hij.

Jesus buigt z’n hoofd maar zegt niks. Soms heb ik met hem te doen, met z’n afgetrapte tweedehands Jordan New Jacks, en die godverdomde alternatieve leefwijze of hoe je dat nieuwe nichterige gedoe ook noemt. Toen we de hele wereld nog aankonden, toen het vuil op een sneaker belangrijker was dan de sneaker zelf, zat z’n karakter hem als gegoten. We raasden door de wildernis buiten de stad met het geweer van z’n vader en schoten op bierblikjes, watermeloenen en allerhande zooi. Het is alsof we eerst mannen waren en toen pas jongens werden, voordat we werden wat we nu zijn. Ik voel m’n lippen op elkaar klemmen als ik bedenk hoe vreemd het leven eigenlijk in elkaar zit, en zie mijn maatje naast me komen rijden op z’n fiets. Hij krijgt een glazige blik, zoals dat wel vaker gebeurt sinds hij bij die psych loopt. Je merkt dat hij zich terugtrekt in een van zijn filosofische hersenspinsels.

‘Herinner je je die Grote Denker nog waar we het vorige week op school over hadden?’ vraagt hij.

‘Die vent die “Wippenstein” of zo heette?’

‘Nee, die andere, die kerel die zei dat iets pas gebeurt als je het ziet gebeuren.’

‘Ik weet alleen nog dat ik Naylor vroeg of hij ooit van die Wippenstein had gehoord, en dat hij zei: “Klinkt als m’n vader.” We scheten zowat in onze broek van het lachen.’

Jesus klakt met z’n tong. ‘Shit, Vermin, je denkt alleen maar aan in je broek schijten. Lachen, en schijten, en hoe meisjes ruiken. Dit is serieus, man. Deze vent stelde die vraag over het jonge poesje – het raadsel, dat als je een doos had met een poesje erin, en als er ook een open fles met dodelijk gas of zo in die doos zat, dat het poesje echt elk moment de pijp uit kon gaan...’

‘Wie z’n poesje is dat? Die zal wel pisnijdig zijn.’

‘Fuck, Verm, ik meen het. Dit is een filosofisch vraagstuk dat zich in real time afspeelt. Het poesje zit in die doos, kan elk moment dood neervallen, en die kerel vraagt zich af of je dat beest niet net zo goed dood kunt noemen, technisch gezien, tenzij er iemand is die hem nog in leven ziet, om te zien dat hij bestaat.’

‘Is het niet makkelijker om gewoon boven op die kutkat te gaan staan?’

‘Het gaat er niet om dat dat poesje dood moet, eikel.’

Jesus kan echt niks meer hebben tegenwoordig. Z’n logica is opeens heel serieus geworden.

‘Waar hebben we het nou eigenlijk over, Jeez?’

Hij fronst z’n wenkbrauwen en antwoordt me langzaam. Met een schep lijkt hij ieder woord naar boven te halen. ‘Dat als dingen pas gebeuren als je ze ziet gebeuren, gebeuren ze dan ook als je weet dat ze gaan gebeuren, maar het aan niemand vertelt...?’

Terwijl de woorden m’n oren bereiken, zien we door de bomen opeens de mausoleumvorm van Martirio High School. Als een worm graaft een rilling zich door me heen.

drie

Te laat. Als je een fucking prairiehaas ziet, ziet hij jou ook, op precies hetzelfde moment. Dat is een natuurwet, voor het geval je dat nog niet wist. Hetzelfde geldt voor Vaine Gurie, die ik voor ons huis op straat zie staan. Stormwolken verzamelen zich boven haar patrouillewagen.

‘Pam, stop! Laat me er hier maar uit...’

‘Rustig maar, we zijn er bijna.’ Als ze eenmaal op dreef is, laat Pam zich niet zomaar tegenhouden.

Ik woon in een afbladderend houten huis in een straat vol afbladderende houten huizen. Voordat je het kunt zien liggen tussen de wilgen, zie je de jaknikker bij onze buren. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hier versieren we onze jaknikkers. We houden zelfs wedstrijden. Onze jaknikker is aangekleed als een bidsprinkhaan, met een kop en poten eraan geplakt. Die gigantische bidsprinkhaan pomp, pomp, pompt lekker weg in de grond bij de buren. Vrouwen uit de straat hebben hem versierd. Dit jaar is de prijs echter naar de Godzilla-jaknikker op Calavera Drive gegaan.

Terwijl Pam vaart mindert, zie ik verslaggevers op straat staan, en een vreemdeling die rondhangt bij een bestelwagen in de schaduw van de wilg van de Lechuga’s. Hij duwt een tak opzij om ons langs te kunnen zien rijden. Hij glimlacht, vraag me niet waarom.

‘Die vent staat daar de hele ochtend al,’ zegt Pam, terwijl ze naar de wilg tuurt.

‘Is hij een vreemdeling of iemand van de pers?’ vraag ik.

Pam schudt haar hoofd en stopt voor ons huis. ‘Hij komt in elk geval niet hier uit de buurt, dat kan ik je verzekeren. Maar hij heeft wel een camcorder...’

Fuck, fuck, fuck doet de bidsprinkhaan, zoals hij dat elke vier seconden van m’n leven doet. Gas, remmen, gas, remmen, Pam parkeert de auto als een boot. Fuck, fuck, gas, remmen, ik word opgeslokt door de machinerie van Martirio. Aan de overkant zijn de gordijnen bij mevrouw Lechuga strak dichtgetrokken. Op nummer twintig staat mevrouw Porter achter haar hordeur te staren naast Kurt, haar middelgrote zwart-witte hond. Kurt verdient het om opgenomen te worden in de fucking Hall of Fame van blaffers, hoewel hij sinds dinsdag geen geluid meer heeft gemaakt. Vreemd hoe honden dingen weten.

Voordat we kunnen uitstappen, valt er een schaduw over de auto. Het is Vaine Gurie. ‘Wie hebben we daar?’ vraagt ze, terwijl ze m’n deur opentrekt. Haar stem komt van achter uit haar keel, als die van een papegaai. Je zou in haar mond willen kijken of er ook zo’n tongetje in de vorm van een bokshandschoentje in zit.

Ma haast zich over onze veranda met een futloze vriendschapscake. Ze heeft die Opgejaagde-Hertenblik in haar ogen. Zo keek ze de laatste keer dat ik mijn vader levend zag ook, hoewel ze Opgejaagd Hert overal voor kan gebruiken, voor als ze haar ovenwant in de vorm van een kikker kwijt is tot het daadwerkelijke einde der tijden. Maar die ovenwant is ze niet kwijt, die houdt ze onder het dienblad. Ze loopt de treden af, langs onze wilg, die met haar stenen bankje eronder. Het stenen bankje is een vrij nieuw element hier, maar het stomme ding zakt nu al in de grond. Ze heeft er geen erg in, en beent op Pams auto af.

‘Howdy partner,’ zegt ze tegen me, op dat slijmerige cowgirl-toontje dat ze tegen me aansloeg vanaf het moment dat ik de eerste tekenen van een pik vertoonde. Ik voel de arme stumper krimpen in m’n onderbroek. Ik deins achteruit, tevergeefs. Ze komt al achter me aan en smeert spuug en lipstick en god mag weten wat nog meer op me. Moederkoek waarschijnlijk. En al die tijd glimlacht ze op een manier die je eerder hebt gezien, hoewel je niet meer precies weet wanneer. Een aanwijzing: de film waarin de moeder op bezoek gaat bij een jong gezin en ze tegen het eind een fucking schaar uit haar handen moeten zien te trekken.

‘Gh-rrr.’ Vaine gaat tussen ons in staan. ‘Ik ben bang dat je partner is weggelopen tijdens z’n verhoor.’

‘Krijg nou wat, Vaine! Ik ben zelf bijna een Gurie. LuDell en Reyna zijn hartstikke goeie vriendinnen van me.’

‘Is dat zo. Mevrouw Little, laat me even uitleggen hoe de zaken ervoor staan...’

‘Deze cake sméékt erom opgegeten te worden... Vaine?’

‘Het spijt me, ik bepaal de wetten niet, ik voer ze alleen maar uit, mevrouw.’

‘Kom in elk geval even binnen, het is veel te warm om ons op te winden, we lossen dit wel even op,’ zegt ma. Ik verstijf. Ik wil echt niet dat Gurie in m’n kamer rond gaat snuffelen of zo. In m’n fucking kast bijvoorbeeld.

‘Ik ben bang dat Vernon met me mee moet komen,’ zegt Gurie. ‘Daarna moeten we even een kijkje nemen in z’n kamer.’

‘God, Vaine, hij heeft niks verkeerds gedaan, als je hem iets vraagt, doet hij het gewoon...’

‘Is dat zo? Tot nu toe heeft hij alleen maar gelogen, en als ik hem even alleen laat, gaat hij ervandoor. We weten nog steeds niet waar hij was toen het drama zich afspeelde.’

‘Hij was er niet eens bij!’

‘Tegen ons heeft hij anders gezegd dat hij wiskunde had.’

‘Het was tíjdens wiskunde,’ verbeter ik haar. Moet ik het op een fucking T-shirt drukken of zo?

‘Dan hoef je je nergens druk om te maken,’ zegt Gurie. ‘Als je niets te verbergen hebt.’

‘Maar Vaine, op het journaal zeggen ze dat het een uitgemaakte zaak is, iedereen weet wat de oorzaak was.’

Gurie knippert met haar ogen. ‘Misschien weet iedereen wat het gevólg was, mevrouw Little. We zullen nog wel eens zien wat de oorzaak was.’

‘Maar op het journaal...’

‘Op het journaal zeggen ze zo veel, mevrouw. Feit is dat er in het hele gewest geen lijkzak meer te vinden is, en persoonlijk ben ik van mening dat daar meer voor nodig is dan één gevaarlijke gek die van niemand hulp heeft gekregen.’

Ma strompelt naar haar stenen bankje en zet haar cake op de grond. Even verliest ze haar evenwicht als het bankje scheefzakt. Het fucking bankje staat elke week anders, alsof het verbonden is met haar hoofd of zo. ‘Waarom moet mij dit allemaal overkomen? We hebben getuigen, Vaine – getúígen!’

Gurie zucht. ‘Mevrouw, u weet net zo goed als ik dat de getuigen niet veel waard zijn. Misschien wist uw zoon wat er zou gaan gebeuren. Misschien niet. Feit blijft dat hij is weggelopen voordat we klaar waren met het verhoor. Mensen met een waterdicht alibi doen dat nou eenmaal niet.’

Nu pas heeft Pam zich uit haar Mercury gehesen. Die gromt van opluchting als ze het chassis loslaat. Vuurmieren schieten op en neer over de stoel.

‘Ik heb hem meegenomen, Vaine. Hij stierf van de honger.’

Gurie slaat haar armen over elkaar. ‘Ik heb hem eten aangeboden...’

‘Onzin, met dat Pritikin-dieet zou hij nog niet genoeg binnenkrijgen om zijn neus van te laten groeien.’ Zweterige ogen schieten naar Gurie. ‘Hoe gaat het met het Pritikin-dieet, Vaine?’

‘O, prima. Gh-rr.’

Gurie lijkt wel een insect waar net een spijker doorheen is geslagen. De verkreukelde vreemdeling met de camcorder vangt m’n blik van onder de wilg van de Lechuga’s en kijkt daarna naar Vaine. Hij heeft nog steeds die neutrale glimlach, een met krijt getekende glimlach die niet helemaal recht lijkt, vraag me niet waarom. Gurie slaat er geen acht op. Ze houdt hem alleen maar vanuit haar ooghoeken in de gaten. Hij draagt een geelbruine overall met een wit smokingjasje, zoals die ouwe Ricardo Moltenbom, of hoe haar favoriet met die dwerg in Fantasy Island ook heette. Uiteindelijk waggelt hij als een pinguïn de straat over en zet hij z’n camcorder op een driepoot. Dus hij is of een toerist, of een verslaggever. Het enige waarmee verslaggevers zich tegenwoordig nog onderscheiden is hun naam – is het je ooit opgevallen wat een lijpe namen verslaggevers van lokale zenders hebben? Zirkei Hartin, Aldo Manaldo, dat werk.

‘Dus,’ zegt Gurie, die Moltenbom negeert. ‘Deze knul gaat met mij mee.’ Knul m’n reet.

‘Wacht even,’ zegt ma. ‘Er is iets wat je moet weten – Vernon heeft een soort... aandoening!’ Ze zegt het met zo’n schorre stem dat het lijkt alsof ze het over kanker heeft.

‘Jezus, ma!’

‘Vernon Gregory, je weet toch ook dat je soms last hebt van dat ongemak!’

Godsamme. M’n overbeet schiet nog een meter naar voren. Moltenbom staat te grinniken langs de kant van de weg.

‘We zullen goed voor hem zorgen,’ zegt Gurie, en veegt een hand af aan haar been. Met haar lichaam duwt ze me zachtjes vooruit over de oprit. Dat heet ‘effectieve ordehandhaving’, als je een reet als twee fucking sloopkogels hebt.

‘Maar hij heeft niets verkeerds gedaan! Hij heeft een klinische aandoening!’ Klinische aandoening m’n reet.

En net op dat moment besluit het lot zich ermee te bemoeien. Het sissende geluid van Leona’s Eldorado weerklinkt door de straat. De baarmoedermobiel uit de hel. Hij zit vol met nog twee zogenaamde vriendinnen van m’n moeder, Georgette en Betty. Ze komen altijd onaangekondigd langs. Tot afgelopen dinsdag was mevrouw Lechuga de leider van het stel; nu is ze voor onbepaalde tijd verhinderd.

Leona Dunt laat haar gezicht alleen zien als ze minstens twee dingen heeft om over op te scheppen, zodat je meteen je positie in het leven kent. Om naar de Lechuga’s te gaan heeft ze ongeveer vijf dingen nodig, dus we zitten nog in de juniorenklasse. Foetusklasse zelfs. Op de dijen en reet van een koe en minimale tieten na is Leona bijna een aantrekkelijke blondine met een honingzoete stem waarvan je weet dat ze hem heeft opgepoetst aan de portemonnee van haar laatste echtgenoot. De dode echtgenoot welteverstaan, niet de eerste, die is ontsnapt. Over de echtgenoot die ontsnapt is heeft ze het nooit.

Georgette Porkorney is de oudste van het stel; een uitgedroogde ouwe kalkoen met een rookglazen kapsel. We noemen haar gewoon George. Ze is getrouwd met de sheriff, niet dat je je voor wilt stellen dat ze iets met elkaar doen of zo. En kijk: net als de neushoorns die je in het wild op tv ziet, heeft ze een vogel die op haar schouder leeft. Ze heet Betty Pritchard, ma’s andere zogenaamde vriendin.

Betty heeft een tobberig gezicht, en loopt achter iedereen aan terwijl ze ‘Inderdaad, inderdáád’ zegt. Haar zoontje van tien heet Brad. Die kleine klootzak heeft m’n PlayStation gemold, maar hij wil het niet toegeven. Hij luistert naar helemaal niemand; hij heeft een heuse afwijking die werkt als een verlaat-de-gevangenis-zonder-te-betalenkaart. Ik moet het doen met m’n sneue aandoening.

Het lot laat dus van zich horen als Leona’s glimmende velgen achter de patrouillewagen tot stilstand komen. Ricardo Moltenbom, de verslaggever, draait zich om als een stierenvechter en stapt opzij terwijl er een hectare aan cellulitis over de grond stroomt die we ons gazon noemen. Het moment maakt duidelijk dat aan m’n moeders oergezellige wereld een zenuwstelsel van gesponnen suiker ten grondslag ligt. Nu kun je het zien smelten.

‘Ha Vaine!’ roept Leona. Ze loopt voorop omdat ze de jongste is, dat wil zeggen nog geen veertig.

‘Nou, Vaine,’ roept Georgette Porkorney. ‘Werd m’n man je zat op het bureau?’

Ma hapt toe. ‘Vaine is gewoon op haar ronde, meiden. Willen jullie wat drinken?’

‘Nog meer problemen, Doris?’ vraagt Leona.

‘Verdorie nog aan toe,’ zegt ma. ‘Die cake lijkt wel te zweten!’ Geloof me, er zit te weinig leven in die cake om te zweten.

Vaine Gurie schraapt haar keel om wat te zeggen, maar net op dat moment stapt Moltenbom op haar af met z’n camcorder en z’n krokodillengrijns. ‘Een paar woorden voor de camera, inspecteur?’

Om hen heen vormt zich een publiek, bestaande uit Pam, Georgette, Leona en Betty. Georgettes sigaretten komen te voorschijn. Ze maakt het zich gemakkelijk. Betty’s gewoonlijk stuurse blik verandert in een frons en ze stapt achteruit. ‘Je gaat toch niet roken op tv, George?’

‘Sst,’ zegt Georgette. ‘Ik ben niet op tv, zíj is op tv. Doe me een lol, Betty.’

De mond van hulpsheriff Gurie verstrakt. Ze ademt diep in en kijkt de verslaggever streng aan. ‘Ten eerste ben ik hulpsheriff, meneer, en ten tweede moet u zich voor het laatste nieuws melden bij het mediacentrum.’

‘Eigenlijk maak ik een achtergrondreportage,’ zegt Moltenbom.

Gurie neemt hem van top tot teen op. ‘Is dat zo. En u bent...?’

‘CNN, mevrouw – Eulalio Ledesma, tot uw dienst.’ Er valt een straal zonlicht op iets van goud in zijn mond. ‘De wereld hangt aan uw lippen.’

Gurie gniffelt en schudt haar hoofd. ‘De wereld ligt nogal ver van Martirio, meneer Ledesma.’

‘Vandaag is de wereld Martirio, mevrouw.’

Guries blik schiet naar Pam. Pams mond valt open als die van een kind in een fastfoodcommercial. Je kunt daarbinnen het woord ‘tv!’ zien glinsteren. ‘Barry zal zo trots op je zijn!’ zegt ze.

Hulpsheriff Gurie kijkt snel even of haar uniform wel goed zit. ‘Maar ik kan zo toch niet voor de camera?’

‘Je ziet er piekfijn uit. Kom op nou, Vaine,’ zegt Pam geërgerd.

‘Ja? Gh. En wat moet ik zeggen dan?’

‘Rustig maar, ik hou een inleidend praatje en dan stel ik u gewoon een vraag,’ zegt meneer Ledesma. Voordat Gurie hier iets tegenin kan brengen, zet hij z’n driepoot neer, waarna hij z’n camera op haar richt en ervoor stapt. Z’n stem rijpt tot gesmolten hout. ‘Nogmaals trekken we een rouwkleed aan, een kleed dat sleets begint te raken door de slachtoffers die vallen in deze wereld die voortdurend verandert. Vandaag stellen de inwoners van Martirio in Centraal-Texas samen met mij de vraag: hoe kunnen we Amerika genezen?’

‘Gh-rr.’ Gurie opent haar mond alsof ze het fucking antwoord heeft. Nee Vaine, duh, hij is nog niet klaar.

‘We beginnen aan de frontlinie, bij de mensen wier rol in de nasleep van tragedies aan het veranderen is: onze ordehandhavers. Hulpsheriff Vaine Gurie – benaderen de inwoners van Martirio u nu anders?’

‘Nou, dit is onze eerste keer,’ zegt ze. Fuck. Duh!

‘Maar krijgt u steeds meer verzoeken om bijstand, om zowel morele als praktische steun te verlenen?’

‘Stus-tistisch gezien, meneer, zijn er hier meer hulpverleners dan wetsdienaren. Zij voeren geen wetten uit, en dus verlenen wij geen hulp.’

‘De inwoners gaan de uitdaging dus aan, samen sterk?’

‘We hebben wat extra mankracht uit Luling, en honden uit Smith County. Een comité uit Houston heeft zelfs wat eigengemaakte toffees gestuurd.’

‘Waardoor jullie natuurlijk meer tijd kunnen doorbrengen met de overlevenden...’ Ledesma wenkt me.

Gurie begint te stamelen. ‘Meneer, de overlevers hebben het overleefd – het is mijn taak om de oorzaak te achterhalen. Deze stad zal niet rusten voor de veroorzaker hiervan geïdentificeerd is. En bestraft.’

‘Maar het is toch een uitgemaakte zaak?’

‘Niets gebeurt zonder onderliggende reden, meneer.’

‘Wilt u zeggen dat de inwoners het bij zichzelf moeten zoeken, misschien een paar harde feiten over hun eigen rol in het drama zullen moeten slikken?’

‘Ik zeg dat we degene moeten vinden die het veroorzaakt heeft.’

Ledesma’s ogen beginnen te glinsteren. Hij steekt z’n hand uit naar m’n schouder en trekt me voor de camera.

‘Heeft deze jongeman het veroorzaakt?’

Guries onderkinnen deinzen terug als slakken die zojuist een shot azijn hebben gekregen. ‘Gh-rrr, dat heb ik niet gezegd.’

‘Waarom zou de Amerikaanse belastingbetaler u dan financieel moeten ondersteunen om hem in hechtenis te nemen, op de eerste dag van het trauma dat waarschijnlijk de rest van zijn leven zal duren?’

Andere verslaggevers komen onze kant op gelopen. Guries gezicht begint klam te worden van het zweet. ‘Daar wou ik het bij laten, meneer Lesama.’

‘Hulpsheriff, dit gaat ons allemaal aan. God zelf zou de camera nog niet kunnen uitzetten.’

‘Het spijt me, ik heb de wetten ook niet verzonnen.’

‘Heeft deze jongen de wet overtreden?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Maar u neemt hem voor de zekerheid in hechtenis?’

‘Gh-r.’

De frons op het gezicht van de echtgenote van de sheriff hangt bijna op haar tieten. En dat is héél laag. Ledesma kijkt haar even aan, z’n tong lummelt rusteloos in zijn mond. Gurie probeert weg te schuifelen, maar als een pistool zwiept hij de camera haar kant op.

‘Misschien kunt u me de naam geven van de sheriff voor wie u werkt?’

Als je Georgette Porkorney gewoonlijk hoort praten, zou je denken dat ze geen reet om de sheriff geeft. Maar nu opeens wel. Haar telefoon schiet uit haar tas in een wervelstorm van tissues.

‘Bertram? Vaine is op tv.’

Na een seconde gaat Guries telefoon over in haar zak. ‘Sheriff? Nee meneer, ik zweer het. Bandera Road? Ongeveer drie straten hiervandaan. Honden? Ja meneer, ik kom eraan.’

Ledesma klapt z’n camera dicht en kijkt toe hoe Vaine naar haar auto schuifelt, verslagen. Dan, als een donderslag de laatste glinstering van de jaknikker verdrijft, draait hij zich naar me toe en geeft hij me in slowmotion een knipoog. Het moet wel in slowmotion zijn, zo snel knipoogt hij. Ik probeer niet te glimlachen. Of in m’n broek te schijten van het lachen.

‘Je bent me een verhaal schuldig,’ zegt hij geluidloos, en wijst naar me met een korte, gezwollen vinger. Ik knik alleen maar en loop achter m’n moeder de veranda op met Leona, George en Betty. Ze laat hen voorgaan en blijft dan even hangen bij de hordeur om te zien of mevrouw Porter, kinderloze mevrouw Porter, mevrouw Porter die niet meer in het middelpunt van de belangstelling staat, nog steeds staat te kijken in haar deuropening. En inderdaad, hoewel ze net doet of ze ergens anders naar kijkt. Maar Kurt de hond kijkt wel. Hij doet niet alsof, kan hem het schelen.

Het laatste wat je ziet voor onze hordeur dichtklapt, is Palmyra die aan komt waggelen over onze oprit. Ze loopt langs Gurie en priemt met een vinger op de vlek rond haar naamplaatje.

‘Ai, Vaine – barbecuesaus.’

In een zwart-witte wereld kan alles in m’n kamer gebruikt worden als bewijs tegen me. Dampende sokken en ondergoed, vol geheime dromen. Mijn computer moet nodig opgeschoond worden, bijvoorbeeld van foto’s van geamputeerdenseks die ik heb uitgeprint voor Silas. Hij heeft namelijk geen computer. Silas is een zieke ouwe vent – laten we het er maar niet over hebben. Hij geeft ons spullen in ruil voor foto’s, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik neem me voor m’n schijf op te schonen, of ‘een virtuele wasbeurt te geven’, zoals meneer Nuckles het zou noemen. Langzaam kijk ik de rest van de kamer door. Het wasgoed van vorige week ligt in een stapel op m’n bed. Ma’s lingeriecatalogus ligt eronder; ik moet hem terugbrengen naar haar kamer. En bidden dat ze nooit probeert pagina 67 of 68 op te slaan. Je weet wel waarom. Dan heb je nog m’n kast, met achterin de Nikedoos. In die doos zitten twee joints, en twee LSD-trips. Begrijp me goed, ik bewaar ze voor Taylor Figueroa.

Modderig zonlicht breekt buiten door het halfduister.

Het zwakke licht zuigt me aan en ik zie een hele berg bloemen en teddyberen bezorgd worden op de veranda van de Lechuga’s. Die ziet er nu uit als dat kasteel van prinses Debbie, of hoe die prinses ook heette die doodging. Al dat spul ligt daar maar in een stapel, nog ingepakt. Dat betekent dat de Lechuga’s ervoor hebben betaald. Niemand anders heeft bloemen gestuurd voor Max, dat is het sneue. Triest eigenlijk.

Achter in m’n week geworden hersens denk ik na over hoe dat werkt bij drama’s. De Lechuga’s moeten zichzelf teddyberen sturen, bijvoorbeeld. Weet je waarom? Omdat Max een eikel was. Ik voel het vagevuur m’n huid al schroeien als ik het alleen al dénk. Ik wacht op woeste honden die me op beginnen te vreten en m’n fucking ziel naar de hel spugen. Maar tegelijkertijd sta ik hier met tranen in m’n ogen, voor Max, voor al m’n klasgenoten. De waarheid is een venijnig goedje. Het is alsof alle mensen die de slachtoffers ooit vervloekt hebben, nu één voor één zeggen wat een volmaakte engelen van God ze waren. Wat ik op dit moment leer, is dat de wereld elke dag uit z’n reet lacht, en vervolgens dubbel zo hard liegt als er stront aan de knikker is. Alsof we op een Pritikin-dieet van fucking leugens zijn. Ik bedoel: wat ís dit voor fucking leven?

Ik trek de hard geworden rand van een T-shirt over m’n ogen, en probeer tot mezelf te komen. Ik zou m’n troep moeten opruimen omdat iedereen zo zenuwachtig is, maar het is alsof er dunne schijt langs m’n dijen loopt. Dan herinner ik me iets: als je iets van plan bent en uitrekent hoe lang je ervoor nodig hebt, dan is dat precies de tijd die je krijgt van het lot voordat het volgende wat je moet doen zich aandient.

‘Vern?’ roept ma vanuit de keuken. ‘Ver-non!’

vier

‘Ver-non?’

‘Wát moet ik doen?’ roep ik. Fuck. Geen antwoord. Echt iets voor moeders, ze luisteren alleen maar naar hoe je stem klinkt. Als je ze later vraagt wat je zei, hebben ze geen flauw idee. Het hoeft alleen maar goed te klinken, suf genoeg of zo.

‘Ver-non!’

Ik doe de deur van m’n kast dicht en loop door de gang naar de keuken, waar zich rond de eetbar een vertrouwde scène afspeelt. Leona is in de keuken met ma, die wat rommelt in de oven. Brad Pritchard ligt op het vloerkleed in de woonkamer en doet net alsof we de vinger in z’n reet niet kunnen zien. Iederéén doet alsof ze die niet kunnen zien. Snap je hoe het werkt? Ze willen hun kraakheldere levens niet besmeuren door te zeggen: ‘Brad, haal godverdomme je vinger uit je anus,’ dus doen ze net of er niks aan de hand is. En op dezelfde manier proberen ze de knagende rouwgevoelens te ontkennen. Maar het lukt ze niet, dat merk je. Het verdriet drukt als een loodzware last op hun borst. Pam biedt de enige hoopvolle aanblik: als een gestrande walvis ligt ze op pa’s ouwe bank in de donkere hoek van de kamer. Er komt een Snickers te voorschijn uit de plooien van haar vormeloze soepjurk.

Ik ga naar de keukenkant van de bar, waar Leona zich nog steeds warmdraait voor haar opschepperij; ze moet ma eerst helemaal leegzuigen, dus glibbert haar stem als een sirene omhoog en omlaag: ‘O wat goed Doris, wauw, dat is gewéldig!’ En dan, als ma zich helemaal het vrouwtje voelt, speelt ze haar troef uit.