Daphne Deckers

ALLES IS
ZOALS HET
ZOU MOETEN
ZIJN

==

==

==

==

DAPHNE DECKERS X PODIUM

© 2012 Daphne Deckers

Omslagontwerp bij Barbara

Beeld omslag Mark Engelen/Dutch FilmWorks

Verzorging e-book Perfect Service

Foto auteur Yvette Kulkens

==

ISBN 978 94 6381 051 7

==

www.uitgeverijpodium.nl

==

Deze digitale editie is gemaakt naar de tiende druk, 2020

Ware liefde, geloof me, begint altijd bij jezelf.

==

HARRIE JEKKERS, ‘Ik hou van mij’

1

Alles is zoals het zou moeten zijn.

Ik ben net bevallen van een gezonde zoon, en Pieter is op één knie gaan zitten naast het ziekenhuisbed. Ik weet wat hij gaat vragen.

Ik voel het, dit is het. Ik ken hem zo goed.

Pieter houdt niet van opgelegde romantiek; iets als Valentijnsdag vindt hij allemaal maar commerciële poppenkast. Het is een man van weinig woorden, maar als hij de moed bij elkaar heeft geraapt om iets gevoeligs te zeggen, krijgt hij altijd zo’n schattig zenuwtrekje tussen zijn wenkbrauwen. Ook nu trekt er een klein spiertje boven zijn neus.

Zodra hij mijn hand pakt, weet ik niet waar het harder bonst: in mijn hart, in mijn hoofd of tussen mijn benen.

Ik was eerlijk gezegd niet echt voorbereid op het geweld van een bevalling. Mijn vriendin Babette had me wel gewaarschuwd dat het zou voelen ‘alsof er een paraplu wordt geopend in je reet’, maar stiekem had ik toch op iets meer poëzie gehoopt. Die kwam niet.

Terwijl ik lag te persen, dacht ik eigenlijk maar één ding: dit past niet.

Daarbij had niemand me verteld dat de baby ook de inhoud van je darmen mee naar buiten duwt. En dan dat geleuter in die zwangerschapsboeken: Het passeren van de baby door het geboortekanaal kan door sommige vrouwen als pijnlijk worden ervaren. Je meent het! Mijn ‘geboortekanaal’ lijkt momenteel nog het meest op een rauw tartaartje.

Maar ik klaag niet, en al helemaal niet tegen Pieter, want ik heb eindelijk wat ik wil: een baby. Om te zeggen dat ik Pieter over de streep heb moeten trekken, is een understatement. Ik heb hem over de streep moeten slaan.

Ik ben er niet trots op, maar er zijn nachten geweest dat ik wakker bleef totdat Pieter in slaap was gevallen, om vervolgens allerlei mantra’s in zijn oor te fluisteren: Ik wil heel graag een baby. Vader worden is mijn grote droom. Ik word een leuke papa.

Ik had namelijk ergens gelezen dat de remslaap een belangrijke rol speelt in het opslaan, rangschikken en organiseren van je geheugen. Dus ik dacht: Waarom help ik ’m niet een handje? Misschien wordt Pieter wel wakker en ‘herinnert’ hij zich dat hij graag een kind wil. Baat het niet dan schaadt het niet, toch?

Voordat je denkt dat ik helemaal gestoord ben: ik fantaseerde als kind al over een compleet gezinnetje, mét een papa. En Pieter is de man van mijn leven. Wij zijn voor elkaar gemaakt. Dat wist ik vanaf het moment dat ik hem voor het eerst zag bij een concert van De Poema’s in 2001. We raakten in gesprek aan de bar van die tent naast de HMH, en hadden meteen een pittige discussie over ‘Zij maakt het verschil’. Want is dat nou een liefdesliedje of niet?

Ik vond het nogal een vage tekst, over alles wat ze niet is, maar Pieter vond het juist de ultieme liefdesverklaring.

Apart eigenlijk, nu ik erover nadenk, dat ons eerste contact meteen een meningsverschil was. Dat hebben we daarna zelden nog gehad. Ja, behalve dan over het krijgen van kinderen.

Maar de baby is binnen.

En nu Pieter daar zo aandoenlijk nerveus op één knie naast het bed zit, weet ik wat hij gaat vragen. God, wat houd ik van die man. Ik kijk naar zijn krachtige handen, waarmee hij in het ziekenhuis zo zelfverzekerd te werk gaat, maar die nu zenuwachtig in de mijne knijpen. Hoelang heeft hij dit al gepland? En hoe heeft hij het verborgen kunnen houden? Hij vertelt me altijd alles, die schat.

Ik laat mijn ogen langs zijn lichaam glijden. Zit het in zijn broekzak? In de binnenzak van zijn colbertje? Ik zie nergens de bolling van een doosje, maar hij kan de ring natuurlijk ook gewoon ergens los hebben zitten.

‘Krijg je eigenlijk een perspremie?’ had Cassandra me nog gevraagd. Maar dit was mooier. Romantischer. De kers op mijn taart.

Pieter schraapt zijn keel.

‘Iris?’

‘Ja schat?’

Hij begint te hakkelen.

‘Iris... ik, eh... ik wil je iets belangrijks vragen...’

Er springen zachte tranen in mijn ogen, want ik weet dat ik me dit moment mijn hele leven zal herinneren. De baby, het aanzoek...

Alles is zoals het zou moeten zijn.

Ik begin alvast met ja te knikken... ja, ja, ja!

Dan haalt Pieter diep adem en zegt: ‘Weet je zeker dat dit kind van mij is?’

2

Dit gaat totaal niet zoals ik het me had voorgesteld.

‘Verwacht het onverwachte,’ had mijn verloskundige Janneke van tevoren gezegd.

Wat ze bedoelde, is dat je een totaalruptuur kunt krijgen waarbij je openscheurt tot aan je reet, of dat de baby er overdwars uit kan komen. Wat ze volgens mij níét bedoelde, is dat je man terwijl de placenta nog warm is gaat vragen of-ie eigenlijk wel de vader is.

‘I-ik begrijp het niet...’ stamel ik totaal overdonderd.

‘Nou, het is anders niet heel ingewikkeld,’ komt het norse antwoord. ‘Is deze baby wel van mij? Want negen maanden geleden zat jij voor Addy met twee cameraploegen in Milaan. Daar kon het best weleens gezellig zijn geweest. Begrijp je?’

Mijn hoofd duizelt. Nee, ik begrijp er helemaal niks van. Ben ik soms nog onder narcose? Maar ik heb toch helemaal geen ruggenprik gehad? Of is dit een hallucinatie?

Vijf minuten bevallen en nu al een psychose. Dat moet een record zijn.

Misschien had ik de afgelopen maanden toch wat meer groente en fruit moeten eten. En wat minder rauwe vis. Maar ja, Pieter zei steeds dat zwangere vrouwen in Japan ook gewoon sushi eten, en dat het heus geen kwaad kon. Hij zou zoiets toch moeten weten? Maar nu zie je wat ervan komt.

Sommige vrouwen met een kraambedpsychose denken dat ze stemmen horen; andere menen een buitenaards wezen te zien. Ik denk het allebei. Ik meen Pieters stem te horen, maar zijn lichaam is overgenomen door een alien.

Opeens heb ik ’m door.

Schaterlachend laat ik me achterovervallen in de kussens. De baby op mijn buik schudt vrolijk met me mee. Alle stress, spanning en vermoeidheid komen er in één keer uit. De tranen springen in mijn ogen en het snot loopt uit mijn neus. Geen fraai gezicht, maar een halfuur geleden lag ik nog met mijn benen wijd in een onwelriekende mix van poep, bloed en vruchtwater, dus ik geef niet zoveel meer om decorum.

Geschrokken van mijn wilde uithalen laat Pieter mijn handen los. Hij komt net iets te snel overeind en stoot daarbij tegen het nachtkastje. De glazen kerstbal met BABY’S EERSTE KERSTFEEST die mijn schoonzusje gisteren is komen brengen, komt vervaarlijk aan het rollen. Uiteindelijk kiept hij over het randje en spat in stukjes uiteen op de grond.

‘Sjezus, Iris, kijk nou wat je doet met dat hysterische gelach!’

‘O, schat, h-hou op,’ hik ik tussen de tranen door. ‘Het is maar ’n ding van de Blokker. En scherven brengen geluk.’

Ik kom weer een beetje op adem. Wat een heerlijk gevoel is dat toch, de slappe lach.

‘Goh, je had me net écht even te pakken hoor,’ verzucht ik opgelucht. ‘Kun je me de doos met tissues even aangeven?’

Pieter reikt naar de Kleenex, en zet die bij me op bed. Zwijgend kijkt hij toe hoe ik uitgebreid mijn neus snuit. Dan trekt hij zelf ook een aantal tissues uit de doos, en gaat op zijn knieën de restanten van de kerstbal bij elkaar vegen.

‘Ik dacht dat je me ten huwelijk ging vragen, klootzak,’ grijns ik naar beneden. ‘Ik weet dat ik aan je kop heb lopen zeuren, maar touché – je hebt me flink op mijn nummer gezet. Ik dacht dat je het meende!’

Pieter gooit de stukjes glas in de prullenbak en gaat op de stoel bij het raam zitten. Door het licht van achteren lijkt hij gehuld in een donkere schaduw. Hij zegt nog steeds niks.

Ik word zo langzamerhand een beetje ongemakkelijk van zijn houding. Het zou kunnen dat mijn gevoel voor humor samen met het vruchtwater mijn lichaam heeft verlaten, maar de grap is nu wel voorbij, vind ik.

Want waar is de fotocamera?

Waar zijn de tranen, de zoenen, de telefoontjes?

De hoop op een klein blauw doosje van Tiffany’s heb ik inmiddels al laten varen, maar een paar fotootjes van ons prachtige mannetje is toch niet te veel gevraagd? Kunnen we nu weer normaal doen?

En waar blijft Janneke?

‘Zou je mijn tas ook even willen aangeven?’ vraag ik – nu iets nerveuzer. ‘Ik heb mijn spiegeltje nodig want ik geloof dat mijn mascara is uitgelopen, en ik heb een rode neus...’

Zuchtend tilt Pieter mijn tas aan één hengsel uit de vensterbank.

‘Schattie... niet doen,’ zeg ik geschrokken. ‘Dat is die vintage Hermès van m’n moeder, die kan daar niet tegen.’

‘Ja, en híér kan ik dus niet tegen,’ snauwt Pieter. ‘We zitten midden in een situatie, en jij maakt je druk over je mascara! De kerstbal van mijn zus mag kapot vallen want die is toch maar van de Blokker, maar o wee als er iets met je tás zou gebeuren!’

Hij spreekt het woord tas zo spottend uit dat hij er een beetje van spuugt. Nu is het lachen me echt vergaan.

‘Situatie?’ vraag ik voorzichtig. ‘Zitten we in een “situatie”?’

‘Ja,’ antwoordt Pieter kortaf. ‘Je hebt nog steeds geen antwoord gegeven op de vraag of ik wel de vader van dit kind ben.’

==

Het lijkt wel of iemand me in mijn maag heeft gestompt.

Nou ja, ‘iemand’ – het lijkt wel of Pieter me in mijn maag heeft gestompt. Dit had de mooiste dag van mijn leven moeten worden, maar hij begint steeds meer op een nachtmerrie te lijken.

Ik heb alleen nog maar mijn moeder kunnen sms’en (Je bent omaaaa!). Door deze onverwachte ‘situatie’ heb ik nog niet eens de tijd gehad om mijn twee beste vriendinnen in te lichten. Daar ben ik stiekem ook wel blij om. Want wat had ik moeten zeggen? Dat mijn man denkt dat ik een bastaard op de wereld heb gezet?

‘Natuurlijk is dit jouw kind,’ zeg ik met trillende stem. ‘Hoe durf je verdomme iets anders te denken? Hij heet Pietertje, godbetert – naar jóú!’

Pieter haalt zijn schouders op. ‘Dat zegt niks.’

Nu heb ik het helemaal gehad.

‘Dat zegt niks?! Heet je vader soms geen Pieter? En je zus Pieternel? Jíj wilde toch zo graag een zoon om die idiote familietraditie voort te zetten? Nou, hier is-ie dan!’

Terwijl ik de baby optil om hem aan Pieter te overhandigen, fladdert het arme kind verschrikt met zijn armpjes.

Fronsend neemt Pieter het warme bundeltje van me over.

‘Doe eens rustig, Iris, je maakt hem bang.’

‘Nee, lieve schat, jij maakt míj bang. Negen maanden geleden stonden we samen te huilen van geluk boven een staafje met twee blauwe streepjes, en nu durf je mij te vragen of ik niet toevallig met een ander heb geneukt?’

‘Jíj stond te huilen van geluk, Iris. Jij hebt met dit kind je zin doorgedreven, zoals altijd. Waarom denk je dat ik je vorig jaar Boris heb gegeven? Ik hoopte dat een puppy je nestdrang tot bedaren zou brengen.’

Ugh. Boris. Onze langharige Duitse staander die alles onderkwijlt en met zijn staart hele serviezen van de tafel veegt.

Ik haal mijn neus op. ‘Je weet dat ik niet van honden hou. Knap dat je dan als verjaardagscadeautje met zo’n kalf thuiskomt.’

‘En jíj weet dat ik nog geen kinderen wil, en nu hebben we er toch een. Rara, hoe kan dat? Als jij dan ook nog...’

‘Iedere dag hoop ik dat die kuthond de weg vindt naar de A10!’ val ik hem in de rede. ‘Hij ziet jou als zijn baasje, maar jij bent dag en nacht in het ziekenhuis. Dat kreng luistert totaal niet naar mij!’

‘En jij luistert niet naar míj! Mijn god, Iris, waarom moet het altijd alleen maar over jou gaan? Heb je je ooit afgevraagd hoe ik me de afgelopen maanden heb gevoeld?’

Nee, nou hij het zegt... eigenlijk niet. Ik dacht dat hij óók in blijde verwachting was, net als ik. Hij zei op feestjes gelukkig niet van die burgerlijke dingen als: ‘Wij zijn zwanger’, maar nu ik erover nadenk, heeft hij er bijna nooit wat over gezegd. Hij liet mij altijd maar een beetje begaan.

Cassandra zei vorige week nog dat ze het best raar vond dat ik in mijn eentje alle babyspulletjes had uitgezocht. En dat Pieter nooit meeging naar de Prénatal. En dat-ie bij de verloskundige had gezeten als een man die door zijn vrouw bij het winkelen op een krukje was geparkeerd met haar handtas op schoot. Maar ik dacht dat hij gewoon moe was.

Hij draait ook zoveel diensten. We hebben er samen tien jaar voor geknokt, en in het begin moet je vlieguren maken. Ook ’s nachts. Dan ga ik hem toch niet meeslepen naar zo’n babywinkel? Daar moet je dan op zoek naar de juiste flessen, met de bijbehorende flessenborstel, flessenwarmer en flessensterilisator. En dan moeten er ook nog spenen op: kers en dental, melk en pap. Molton onderlakens, katoenen bovenlakens, stretch hoeslakens. Rompertjes en hemdjes, slabbetjes en spuugdoekjes. En hydrofiel luiers. Of zoiets. Daar ga ik die man toch niet allemaal mee lastigvallen?

Ik heb mijn relatie met Pieter altijd gezien als een sterke unit. Echt een twee-eenheid. Het is geen seconde in me opgekomen dat er iets door zijn hoofd spookte. Ik dacht dat hij het mij allemaal liet uitzoeken omdat ik zo’n goede smaak heb.

Tijdens de bevalling is hij zelfs twee keer weggelopen.

Ook dat vond ik niet raar, want hij werkt hier in het VUmc als kaakchirurg. Pieter zei dat hij dringende sms’jes kreeg van zijn afdeling, en ik vond het eigenlijk wel prima.

Want zeg nou zelf: je hebt er toch verder niks aan? Babette vertelde dat Barry de hele tijd met een nat washandje haar voorhoofd had willen deppen, maar het enige wat zij had gedacht, was: rot op, dader!

In ons geval ben ík misschien wel de dader. Heb ik hem dit kind echt zo rücksichtslos opgedrongen? En wat is dat idiote gedoe over Milaan?

Wij waren altijd vier handen op één buik. Of is het twee handen op één buik? Dat klinkt zo raar want je hebt er zelf al twee. Samen vier toch? En dan op één buik.

Nou ja, hoe dan ook – ik heb nu vooral pijn in mijn buik.

Hoe kan het dat een man van wie je al tien jaar houdt binnen een kwartier verandert in een vreemde?

==

‘Nee,’ zeg ik, ‘ik heb me eerlijk gezegd nooit afgevraagd hoe jij je voelt. Ik ging ervan uit dat jij dit kind net zo graag wilde als ik. Ik vind het vreselijk dat jij denkt dat ik je dit kind heb opgedrongen, en nog erger: dat jij de vader niet bent! Maar lieve schat, waarom kom je hier nú pas mee? Waarom heb je...’

Er wordt op de deur geklopt. Een witte jas steekt zijn gezicht om de hoek. ‘Kraal! Kerel! Gefeliciteerd!’

Het is opmerkelijk om te zien hoe Pieters gezicht in één keer helemaal opklaart. ‘Hey P! Wat leuk dat je even langsloopt, ouwe pikkebaas!’

Ouwe pikkebaas?

Mijn god – zouden mannen zich ooit écht losmaken uit hun studententijd? Peter-Paul is inmiddels gynaecoloog; tamelijk opmerkelijk voor iemand die uitblonk in allerlei kleurrijke soa’s: de studie ontwijkende activiteiten.

P is totaal niet mijn type; al kan ik wel zien waarom vrouwen hem zo geweldig vinden. Het is een joviale vent met een lekkere bos warrig haar. Esthetisch warrig, zoals Chris Zegers; niet warrig-warrig zoals Jeroen Pauw. Strawberry blond, zouden de Engelsen zeggen.

Maar ik blijf het een tikje wonderlijk vinden, een man die gynaecoloog wil worden. Alsof je een garage gaat beginnen terwijl je zelf geen rijbewijs hebt.

Toen ik in de brugklas zat, moesten we in onze eerste les maatschappijleer elkaar wat beter leren kennen. Mevrouw Jaspers gaf zomaar wat kinderen de beurt om te vertellen wie ze waren, en wat hun ouders deden.

En toen kwam Maarten. Een brutaaltje met sluik, peper-en-zoutkleurig haar en dure Bikkembergs-schoenen.

‘Mijn vader doet in zieke kutten,’ zei hij met een uitgestreken gezicht.

De hele klas bulderde van het lachen, maar Maarten mocht meteen zijn tas pakken.Typisch voor die Jaspers. Altijd de mond vol over respect en tolerantie, maar o wee als je een geintje maakte. Waarom hebben wereldverbeteraars altijd zo’n stuitend gebrek aan humor? Misschien ga je moeilijk poepen van al die biologische muesli.

In de pauze raakte mijn klas er niet over uitgepraat. Stel je toch voor dat je een vader had die ’s avonds aanschoof aan de eettafel, terwijl je wist dat hij de hele dag in zieke kutten had gegraven. Iewww!

Ik lachte gewoon met iedereen mee, maar diep in mijn hart had ik graag zo’n vader gehad. Ik had er namelijk geen. Die van mij is de dag vóór mijn eerste verjaardag vertrokken, en daarna heb ik hem nooit meer gesproken of gezien. Ik kan me hem dan ook totaal niet herinneren. Mijn moeder had het ook nooit over hem; het leek wel of hij niet had bestaan.

Hij heette René van Amerongen, dat is alles wat ik weet. Toen ik aan het einde van groep vier zat, kregen we het bericht dat hij bij een auto-ongeluk om het leven was gekomen.

‘Vandaag is je vader voor de tweede keer gestorven,’ was alles wat mijn moeder zei. Dat vond ik zo wonderlijk.

Eerst had ik geen vader, en toen was-ie ook nog dood.

==

‘Iris, schoonheid!’ buldert Peter-Paul. ‘Wat heb je dat goed gedaan, meissie!’

Pieter doet zijn beste impressie van ‘gelukkige vader’ door ons mooie mannetje zachtjes in zijn armen te wiegen. En verdomd, hij overtuigt mij zelfs – bijna.

Peter-Paul knipoogt naar me. ‘Viel zeker niet mee, hè? Die grote, harde kop zit bij Kraal in de familie, dus het duurde zeker wel even voordat dat bolletje de bocht om was. Hé – heeft de kleine nog geen polsbandje om? Het wordt Pieter van Kralingen júnior, begreep ik?’

‘Ja, eh...nee,’ hakkelt Pieter. ‘Janneke is ergens een naambandje halen want hier op de afdeling waren ze op, geloof ik, en ze zou ook meteen het beschuit met muisjes meenemen, maar ze is nog niet terug...’

De baby laat een klein smakkend geluidje horen.

‘Is-ie al eens aangelegd?’ vraagt Peter-Paul, terwijl hij met zijn wijsvinger over het zachte, rozige wangetje strijkt. Het jongetje hapt meteen. ‘Kijk eens wat een mooie zoek-, zuig- en slikreflex. Apgar-score zeker ook goed?’

‘Ja, een dikke tien,’ glundert Pieter, die ik zo langzamerhand wel op zijn gezicht kan slaan. Had hij deze blije-vader-act niet voor míj kunnen bewaren?

Peter-Paul komt bij me op het bed zitten. ‘Het is jammer voor je Iris, maar deze baby heeft geen naambandje nodig. Hij lijkt sprekend op zijn vader. Of dat een voordeel is, moet nog blijken!’

Er komt een lach van onderuit mijn tenen. Peter-Paul heeft geen idéé hoe blij ik ben met deze observatie. Pieter daarentegen staat er wat schaapachtig bij; hij voelt zich duidelijk niet op zijn gemak.

‘Er is altijd maar één ding zeker,’ gaat Peter-Paul verder, ‘en dat is wie de moeder is. Daarom lijken pasgeboren baby’s grotendeels op hun vader. Dat schept meteen een band. Goed geregeld, vind je niet?’

Peter-Paul geeft me een kus, staat op en loopt naar de deur. ‘Take care, sheriff,’ zegt hij tegen Pieter. ‘Voorlopig heb je zeker geen dienst?’

‘Jawel, jawel,’ haast Pieter zich te zeggen. ‘Ik ehm... ik kan mijn patiënten niet in de steek laten...’

‘Man, rot toch op,’ wuift Peter-Paul hem weg, ‘ga lekker van je baby genieten...’ Hij knikt nog even naar mij: ‘... en van moeders! Als ik Janneke zie, zeg ik meteen even dat er op haar gewacht wordt. Ciao!’

‘Dag P,’ roep ik hem na. ‘Dank je wel!’

==

Ik heb nooit helemaal begrepen wat ze nu precies bedoelen met de uitdrukking ‘oorverdovende stilte’, maar nadat de deur in het slot is gevallen, zit ik er opeens middenin.

Woordeloos legt Pieter de inmiddels weer zoet slapende baby in het plexiglas ziekenhuiswiegje naast mijn bed. Daarna leunt hij met zijn armen over elkaar tegen de vensterbank.

Man, wat is-ie toch aantrekkelijk.

Ik weet het – ik zou op dit moment heel andere dingen aan mijn hoofd moeten hebben, maar kijk dan naar hem! In afzonderlijke onderdelen mankeert er nogal wat aan: zijn neus is te groot en zijn benen zijn te kort. Hij heeft geen kuiten en zijn kont stelt geen reet voor.

En toch werkt het.

Voor mij is Pieter sex on legs, en dat vond ik al vanaf het eerste moment dat ik hem zag. Toen stond hij precies zo tegen de bar geleund. Waren het zijn smalle heupen? Of toch die gespierde bovenarmen?

Volgens mijn vriendinnen heb ik een ongezonde fetisj voor bovenarmen, en daar hebben ze eigenlijk wel gelijk in. Alleen vind ik het zelf bepaald niet ongezond. Een mooi gewelfde schouderkop grenst voor mij aan porno. En dan bedoel ik niet van die wanstaltige bodybuildersarmen, want die gasten hebben een lijf als een condoom gevuld met walnoten. Nee, ik houd van échte armen. Je mag uiteraard wel trainen, maar liever nog sporten of werken met je handen. Of allebei.

Pieter had zijn studie tandheelkunde net afgerond, en wilde gaan beginnen aan geneeskunde. Voor mij als eerstejaarsstudentje Journalistiek leek hij een man van de wereld maar nu ik erop terugkijk, waren we allebei nog behoorlijk bleu.

Zo was Pieter niet erg bedreven in het flirten. Telkens wanneer hij iets stouts probeerde te zeggen, trilde er een klein spiertje boven zijn neus. Ook trok hij tijdens het praten de onderkant van zijn shirt onwillekeurig een stukje omhoog om over zijn buik te wrijven. Daarbij ving ik steeds een glimp op van een streepje donker krullend haar, dat uitnodigend onder de witte band van zijn Calvin Klein-boxershort verdween.

Ik kon er gewoonweg niet níét naar kijken.

Door de harde muziek moest ik mijn mond steeds helemaal naar zijn oor brengen. De geur van zijn hals was bedwelmend; het leek wel of ik met tal van onzichtbare draadjes naar hem werd toe getrokken.

‘Waarom draag je eigenlijk geen Björn Borg?’ riep ik in zijn oor, terwijl ik me moest bedwingen om niet ongegeneerd zijn hals te likken. ‘Is Calvin Klein niet ’n beetje old skool?’

Hij keek me even vragend aan, streek toen per ongeluk met zijn warme mond langs mijn oorlelletje en antwoordde: ‘Björn Borg is best leuk, maar Calvin Klein heeft meer ruimte aan de voorkant.’

Verkocht. Misschien viel het achteraf gezien toch wel mee met dat gebrekkige flirten.

Toen we later die avond met de metro naar huis reden, werd ik keihard uitgelachen door Cassandra en Babette: ‘Vandenberg, ga je schamen. Je leek wel een drugshond die een koffer had geroken om in te duiken!’

Geen charmant beeld, maar onmiskenbaar waar. Ondanks onze verschillende interpretaties van ‘Zij maakt het verschil’ rook ik gewoon dat het goed zat.

==

De avond dat ik Pieter ontmoette, leek het wel of ik hem al jaren kende.

Maar nu zit er een vreemde tegenover me.

Ik dacht eigenlijk dat ik heel goed was in het lezen van gezichten; als eindredacteur bij Media Nox doe ik tenslotte niets anders. Ik weet precies wanneer ik voor de close moet gaan, wanneer iemand gaat huilen, wanneer ze liegen en wanneer er meer aan de hand is.

Ik maak het realityprogramma Crimineel goed, met ex-criminelen die tips geven over hoe je bijvoorbeeld je huis tegen een inbraak kunt beschermen.

En natuurlijk Orgastronomie, van de Vlaamse chef-kok Bart de Muyselaer. Ik snap eerlijk gezegd niet waarom mensen nog steeds niet zijn uitgekeken op al die kookprogramma’s, maar waarschijnlijk is Bart vooral zélf lekker om naar te kijken. Toen een journalist hem laatst op de persdag vroeg waarom chef-koks toch zo’n aantrekkingskracht hebben op vrouwen, antwoordde hij: ‘Awel, ik denk dat wij hebben bewezen dat we alles kunnen klaarmaken...’ Daarbij keek hij schuin met dat befaamde schalkse lachje van hem mijn kant op, maar ondanks zijn onverholen versierpogingen heb ik nooit de behoefte gevoeld om mijn vlees eens door hem te laten marineren.

Vreemdgaan zit gewoon niet in me; zelfs niet met een Daniel Craig-lookalike die ook nog eens heerlijk kan koken.

En daarbij: er is iets met dat Vlaams. Dat taaltje is gewoon niet geil. Sommige woorden vind ik nog wel schattig: Bart noemt snacken sjababbelen en een lolly heet een lekstok. Hartstikke leuk – maar poep voor kont, foef voor kutje en pinnen voor neuken? Het is mij iets te Kuifje allemaal.

Cassandra daarentegen is – net als hordes andere vrouwen – helemaal weg van de Vlaamse charmeur. Ze heeft totaal geen moeite met zijn accent, onder het motto: ‘daar voel je niks van’. Daar heeft ze natuurlijk gelijk in, maar desondanks heb ik die twee nog steeds niet aan elkaar voorgesteld. Ze mogen dan allebei single zijn, maar Cassandra verdient beter dan zich als de zoveelste gamba op die Belgische sjasliek te laten pinnen.

‘Weet je zeker dat dat de échte reden is?’ heeft Babette me weleens gevraagd na een avondje bomen over het leven, de liefde en het lichaam van Jennifer Aniston. Ja, dat is de echte reden. Zo ongeveer.

Maar los van Bart en de criminelen ben ik het meest trots op Fashion Forward, de docusoap rond de internationale doorbraak van Addy van den Krommenacker. Dat was namelijk mijn idee. Niet dat ik formatrechten heb gekregen, want een docusoap is niet echt in een format te vangen, maar ik zie het toch als míjn kindje. En Addy is een schat. Voor één van zijn modeshows was ik eind februari met twee cameraploegen in Milaan: Rodger en Antoine waren bij Addy, Joris en Lamar draaiden backstage en een Italiaanse ploeg registreerde de runway.

Niet lang daarna bleek ik zwanger te zijn.

==

Pieter krabt met beide handen op zijn achterhoofd en wrijft een paar keer over zijn kortgeschoren haar – iets wat bij de meeste mensen duidt op nervositeit. Hij lijkt echter niet bepaald nerveus; eerder ongeduldig, alsof hij zit te wachten op een bekentenis.

Da’s dan jammer voor hem, want ik heb niks te verbergen.

Nou ja, oké, dat laatste is misschien niet helemaal waar, maar dat weet hij niet. Of wel?

Ik voel een kriebel opkomen in mijn keel en pers er een nerveus kuchje uit. ‘Wat is-ie toch grappig hè, die Peter-Paul...’ zeg ik met een geforceerde opgewektheid. ‘Dat van die grote kop en zo,’ ratel ik verder, ‘dat zit inderdaad bij jou in de familie...’

Helaas kan er bij Pieter geen lachje vanaf. Hij wipt de Maxi-Cosi die uitnodigend op de tafel staat te wachten, aan één kant naar beneden.

Het babyzitje gaat op en neer. En op en neer.

Totdat Pieter het plotseling tegenhoudt. Hij kijkt me aan met de doordringende blik die hij normaal gesproken voor slechtnieuwsgesprekken bewaart, en zegt: ‘Misschien wil je me nu eindelijk eens vertellen wat er in Milaan is gebeurd?’

‘Maar wat ehm... wat wil je horen dan?’ vraag ik onzeker.

‘Wat dacht je van de waarheid? Je kwam terug en je was zwanger.’

‘Nou, nou,’ sputter ik, ‘daar zaten anders nog wel twee weken tussen hoor...’

‘Dat zal wel,’ gaat Pieter verder, ‘maar je was aan de pil, weet je nog? Je zei dat het misschien nog wel een beetje vroeg was, en dat ik er wellicht nog niet aan toe was, maar dat het een onverwacht cadeautje was en blablabla. Ik heb geprobeerd om erin mee te gaan, want je weet: ik wil óók kinderen. Alleen niet nu. Ik wil nog reizen, ik wil nog vrij zijn. Er zijn nog zoveel plekken die ik wil zien...’

Er trekt een hevige pijnscheut door mijn onderlijf. Komt dat doordat mijn baarmoeder het gewicht van vier pakken suiker naar buiten heeft moeten persen? Of doordat de man van wie ik al tien jaar houd opeens zo opzichtig in de ik-vorm is gaan praten?

Pieter negeert mijn van pijn vertrokken gezicht, en gaat verder: ‘... maar jij was altijd maar bezig met dat huisje-boompje-beestje...’

‘Correctie – het is jóúw beestje,’ kreun ik, vooral tegen mezelf.

‘... en je bleef maar drammen over wanneer we het zouden gaan proberen, alsof dát zo aantrekkelijk is: seks omdat het moet. Maar wat denk je? Opeens ben je, met pil en al, gewoon zwanger, terwijl iedere basisarts weet dat zoiets in minder dan één procent van alle gevallen kan voorkomen.’

Mijn hart begint te zinken.

‘Is dat wat ik ben?’ fluister ik ontdaan. ‘Een gevál? We zitten hier niet op één van je spreekuren, hoor. Dit is ons léven. En daar ligt ons kind!’

‘Dat valt nog te bezien,’ zegt Pieter zuinig. ‘Ik kan me namelijk herinneren dat jij in Milaan voedselvergiftiging hebt gehad.’

Even ben ik in verwarring, maar dan herinner ik het me weer: ‘Eh... ja, hoezo? Dat was van die penne carbonara in het Cavalieri Hilton. Het zullen die eidooiers wel zijn geweest. Ik heb twee hele dagen niks binnen kunnen houden.’

Er komt een triomfantelijke grimas over Pieters gezicht. ‘En de pil dus ook niet.’

‘Sorry?’

‘Een anticonceptiepil werkt niet als je aan de diarree bent of moet overgeven. Of dacht je soms dat ik een en ander niet had teruggerekend? Ik weet niet hoe ziek je bent geweest, maar blijkbaar heb je toch nog ergens de energie gevonden om je te vermaken.’

Ik ben met stomheid geslagen. Vijftien jaar medische studies – en dít is het beste wat meneer kan bedenken? Wat een anticlimax. Als dit een van mijn afleveringen was, zou ik ’m laten hermonteren.

‘Ben je helemaal besodemieterd?’ fluisterschreeuw ik, om de baby niet wakker te maken. ‘Denk jij nu werkelijk dat ik me van achteren laat nemen terwijl ik kotsend over de wc hang? Dit had de mooiste dag van mijn leven moeten zijn, en die heb jij spectaculair geruïneerd met je stupide verdenkingen!’

Pieter lijkt even uit het veld geslagen. Hij vindt zijn verdenkingen blijkbaar niet zo stupide; zeker niet nadat hij er negen maanden op heeft zitten broeden.

‘Alsof ik me verdomme door een geluidsman laat hengelen,’ foeter ik verder. ‘Heb je enig idee hoe kléín het televisiewereldje is? Het domste wat je kunt doen, is seks hebben met je collega’s. Dat geldt toch ook voor jou? Jij gaat toch ook niet in een lege verkoeverkamer op een van je coassistenten liggen?’

Heel even trekt er een schrikreactie over Pieters gezicht, maar hij herpakt zich snel: ‘Je bent altijd goed geweest met woorden, Iris, maar we hebben het nu even over je daden.’

‘Ach, zeik toch niet,’ kap ik hem af. ‘Ga hier op de gang een DNA-testje halen als je me niet gelooft.’

‘Misschien doe ik dat wel. Want ik blijf het een wonderlijk toeval vinden dat je precies zwanger bent geworden in die twee dagen dat je pil niet werkte.’

Ik haal adem om iets te zeggen, maar bedenk me. Misschien is dit niet het juiste moment voor de naakte waarheid. Of juist wel?

Bozer dan dit kan hij volgens mij niet worden.

‘Je doet net of wij nooit seks hadden,’ zeg ik, terwijl ik mezelf voorzichtig uit bed manoeuvreer. Ik voel een hevige aandrang om te plassen, maar durf eerlijk gezegd niet naar het toilet te gaan.

Babette heeft me verteld dat een wc-bezoek na de bevalling nog het best valt te vergelijken met een vuilniszak die aan de onderkant openscheurt. Ik weet niet wat ik me daarbij moet voorstellen, maar het klinkt niet gezellig.

‘Als ik je er even aan mag herinneren: we hadden heel veel seks, jij en ik. Ik ben heus niet onbevlekt ontvangen, Kraal.’

‘Onbevlekt ontvangen betekent niet dat je zwanger wordt zonder man,’ zucht Pieter geïrriteerd. ‘Maria Onbevlekt Ontvangen betekent dat ze bij haar geboorte niet belast is geweest met de erfzonde, en deze dus ook niet aan Jezus heeft kunnen doorgeven.’

Sjezus – whatever. Niet echt het moment voor een theologische discussie.

Pieter staat op, zet een bekertje onder de thermoskan en drukt op het pompje. Het klaterende geluid van de lauwwarme koffie geeft me het laatste zetje.

‘Help me even, schattie,’ vraag ik.

Mijn ‘schattie’ lijkt te blijven hangen in de ruimte. Het koosnaampje dat nog geen uur geleden zo gewoon had geleken, voelt nu vreemd en ongepast. Pieter laat zijn koffie staan en ondersteunt me terwijl ik naar het toilet schuifel.

‘Romantisch hè?’ probeer ik de ijzige sfeer te doorbreken. ‘Weet je nog dat je thuiskwam met dat verhaal van Peter-Paul? Dat uit wetenschappelijk onderzoek was gebleken dat je minder kans had op een zwangerschapsvergiftiging als je het sperma van je partner zou doorslikken?’

Verrek, er komt zowaar een glimlach rond zijn mond.

Nadat Pieter me zachtjes op de wc-bril heeft geposteerd, voel ik me behoorlijk duizelig, maar ik besluit er niet aan toe te geven. Hoewel ik het antwoord al weet, gooi ik ’m gewoon nog een keer op: ‘Het had toch te maken met het opbouwen van immuniteit tegen eh, help me even...’

‘... tegen de vreemde proteïnen van de mannelijke genen. Dat werkt ook met gewone seks, maar bij orale seks is de opname beter,’ vult Pieter grijnzend aan. Bingo!

Ik lach iets te hoog en iets te hard, zoals vrouwen wel vaker doen als ze krampachtig bij een man in de smaak proberen te vallen.

‘Hé – alles voor een gezonde baby,’ gooi ik er hoopvol achteraan, maar Pieter draait zich alweer om.

Ik heb nog niet ‘Laat je me hier alleen?’ gezegd, of ik heb er al spijt van. Als íéts niet werkt bij een bokkige man, dan is het wel dat je aan zijn broekspijpen gaat hangen.

‘Moet ik soms je handje vasthouden terwijl je op de pot zit?’ komt dan ook het spottende antwoord. ‘Ik ga liever even die koffie vasthouden.’

‘O – oké,’ mompel ik.

Het moment is blijkbaar weer voorbij.

3

‘Je bent veranderd, Iris,’ klinkt het opeens uit de andere kamer.

Dat kun je wel zeggen, denk ik, terwijl ik voorzichtig mijn shirt optil. Voor het eerst zie ik mijn babyloze buik in al haar wobbelige glorie. Dag strakgespannen huid, dag outie, dag blauwe aderen. En hallo – waterbed gevuld met pap.

Maar je krijgt er zoveel voor terug, hoor je dan te zeggen. Een kind neem je niet, dat kríjg je; het is een geschenk. Ja, ja. Het is alleen jammer dat het cadeaupapier zo verfrommelt.

Gelukkig ligt er nergens een handspiegel. Babette had me nog zo gewaarschuwd: wat je ook doet, ga níét met een spiegel tussen je benen kijken. Maar het is net als met een pasgeverfd bankje in het park: NAT, hangt er dan met zo’n briefje op. Dan moet ik dat toch even voelen.

Dat heb ik ook in musea. Zodra er bij een eeuwenoud beeld expliciet staat aangegeven: NIET AANRAKEN!, moet ik het toch even doen. Die beelden zijn vaak ook het meest beduimeld, waardoor ik me afvraag wat eerder kwam: de behoefte om nu juist dát beeld aan te raken, of het bordje. Ik denk het bordje. Dat brengt je op ideeën.

‘Hé, Iris – alles goed daarbinnen?’ roept Pieter.

Alles goed? In welk parallel universum? Mijn grote liefde denkt dat ik me heb laten bezwangeren door een collega, ik kan mijn buik over mijn schouder slaan en ik durf verdomme niet eens te plassen. Maar verder gaat het uitstekend – eikel.

‘Ja, hoor...’ verzucht ik.

‘Ik vind het jammer dat je zo veranderd bent,’ zegt hij nogmaals, alsof ik het de eerste keer überhaupt gemist zou kunnen hebben.

Terwijl ik krampachtig mijn plas ophoud, steekt Pieter aan de andere kant van de deur van wal. Dat hij vroeger zo met me kon lachen, maar dat ik nu alleen nog maar aan het werk ben. En dat ons huis eigenlijk te hoge maandlasten heeft, maar dat ik ‘nu eenmaal’ gefixeerd ben op dure spullen.

Nu begint het me echt te duizelen. Eerst een overspelige slet, en nu ook nog een materialistische workaholic? Noem me gevoelig, maar ik vind het een beetje veel voor één dag. Plotseling gutst er iets uit mijn onderlijf. Het is de lochia.

De toiletpot is besmeurd met bloed, slijm en weefsel. Ik heb het allemaal van tevoren gelezen, maar toch begin ik van schrik te plassen. Het urineren voelt inderdaad alsof de bodem onder me vandaan zakt. Eerst biggelt er één dikke traan over mijn rechterwang, maar al snel volgen er meer. Het duurt niet lang of het stroomt over mijn gezicht.

Kijk me hier nou zitten.

Ik loop verdomme van boven en van onderen leeg. Ik wist wel dat de roze wolk niet bestond, maar dit slaat echt alles.

‘Iris?’ vraagt Pieter weer. Zijn stem klinkt nu oprecht bezorgd, alsof hij net is komen binnenwandelen en niets te maken heeft gehad met de ellendige staat waarin ik mij nu bevind.

‘Iris, ik vind dat je...’

Ik sla met mijn vlakke hand op de wc-deur. ‘Stóp! Alsjeblieft!’

Pieter steekt zijn hoofd om de deur.

‘Huil je?’ stamelt hij – een vraag die ik zou willen nomineren als een van de meest overbodige opmerkingen van het jaar.

Pieter gaat op zijn knieën zitten, pakt het bovenste kraamverband uit de verpakking die naast het toilet staat en begint sussend mijn ogen en mijn wangen droog te deppen. Het absorbeert goed, zoveel is zeker.

Trillend hap ik naar adem.

‘Het s-spijt me,’ begin ik haperend. ‘Ik weet dat het verkeerd was en dat ik het nooit had moeten doen...’

Pieters lichaam verstrakt. ‘Wát had je nooit moeten doen?’

‘... maar jij twijfelde zo lang en de tijd tikte maar door...’

Hij pakt mijn polsen stevig beet. ‘Wat heb je gedáán, Iris?’

‘... en ik dacht dat je toch wel van de baby zou gaan houden als je hem eenmaal zou zien...’

De knokkels van Pieter worden akelig wit, en de kracht waarmee hij in mijn polsen knijpt, is op het randje van mishandeling. Maar het maakt me allemaal niet meer uit.

Ik heb het verdiend.

In wat voor hormonale bewustzijnsvernauwing heb ik gezeten? Waarom heb ik dat arme hummeltje opgezadeld met een vader die er nog niet aan toe is? Dacht ik écht dat Pieter het ook wilde? Of wilde ik dat denken?

‘Ik heb er zo’n spijt van,’ fluister ik, terwijl de tranen blijven komen.

Pieter laat mijn polsen los en tilt met één hand mijn kin op. Hij dwingt me om hem aan te kijken. ‘Waar heb je spijt van? Zeg het me nú, Iris, ik heb recht op antwoorden!’

==

Op dat moment komt Janneke met een vrolijk ‘Ta-daaa!’ de kamer binnen. ‘Zo, happy family, hebben jullie me gemist? Het duurde even, maar ik heb het identificatiebandje, hoor. En het beschuit met blauwe muisjes. Ze hadden alleen nog maar de roze, dus ik moest... oei!’

Ze botst met haar dienblad bijna tegen Pieter op, die niet weet hoe snel hij uit de kamer moet verdwijnen.

‘O – sorry,’ mompelt hij, ‘ik moet even langs mijn afdeling...’

Dan ziet Janneke mij als een zielig hoopje ellende op het toilet zitten. ‘Iris, meid, wat is er gebeurd? Heb je pijn? Of zijn het de kraamtranen?’

‘N-nee...’ stamel ik opgelaten, ‘het is de kraamheer.’

‘Pieter? Heeft-ie een opvlieger?’

‘Dat... is een beetje een lang verhaal.’

‘Ach schat,’ zegt Janneke schouderophalend. ‘Je moet maar zo denken: mannen hebben ook last van de hele hormonenkermis, want eigenlijk zijn ze ook een beetje zwanger. In de weken rond de bevalling maken ze minder testosteron en meer oestrogeen aan. Grappig hè? Zo worden ze wat verzorgender. Wat vrouwelijker, zeg maar.’

‘Wat vrouwelijker?’ lach ik snotterend. ‘Die van mij is een bitch. Maar dat heb ik eerlijk gezegd aan mezelf te danken.’

‘Dat kan ik me nauwelijks voorstellen,’ zegt Janneke kordaat. ‘En Pieter is vast niet écht boos. Ik zie het wel vaker, hoor. Het zijn de emoties. Het prille geluk.’

Met een zuur lachje ga ik voorzichtig rechtop staan. Het prille geluk.

‘Moet ik je helpen met het kraamverband?’ vraagt Janneke.

‘Nee, bedankt. Nu ik er eindelijk weer fatsoenlijk bij kan, droog ik de benedenverdieping liever zelf af.’

Ik heb het nog niet gezegd, of er valt een klodder bloedslijm op mijn zijden pyjamabroek. Een voltreffer. Zo’n vlek waarvan je nu al weet: die gaat er nooit meer uit. Volgens de Jackie Mama was het zijden pyjamasetje van Marni dé musthave voor de modebewuste kraamvrouw. Poederroze, peperduur – en niet te wassen. Toch moest ik ’m hebben.

Cassandra, bij wie ik het setje heb gekocht, was het helemaal met me eens. Ze zei: ‘Straks lig je daar in een gaasonderbroek met dikke voeten en opgeblazen tepels – mag je kraampyjama dan tenminste een beetje esthetisch zijn?’ Van mij wel.

Ik dep de bloedvlek voorzichtig droog en leg nieuw kraamverband in mijn onderbroek. Eigenlijk zou ik mijn zijden pyjama nu eerst in een koudwaterbadje met aspirines moeten laten weken, maar Janneke roept dat de baby zijn hielprikje gaat krijgen.Of ik hem even wil vasthouden? Dilemma!

Uiteindelijk hijs ik de bevlekte broek toch maar op (waarmee ik niet geheel vrijwillig afscheid neem van 317 euro) en schuifel terug naar het bed. Terwijl ik rechtop probeer te zitten met de bultige ziekenhuiskussens in mijn rug, haalt Janneke de kleine uit het wiegje.

PIETER VAN KRALINGEN JR, lees ik op zijn polsbandje, 27-12-2011, 15.01 UUR.

Onwillekeurig tel ik de nummers bij elkaar op, en reken uit dat niet alleen zijn geboortedatum numerologisch uitkomt op een zeven, maar ook zijn geboortetijd. Ik meen me te herinneren dat zo’n dubbele zeven staat voor introspectie, rust opzoeken in jezelf en ‘wijsheid vinden door naar binnen te kijken’.

Nee, ik ben geen zweefteef, maar als eindredacteur van BV De Toekomst heb ik me vier maanden moeten verdiepen in mensen die hun geld verdienen met het voorspellen van de toekomst: numerologen, theebladenlezers, kaartenleggers. Het programma werd niet zo heel goed bekeken, en heeft ook maar één seizoen gelopen. Maar dat kan voor de deelnemers nooit een verrassing zijn geweest – al hielden ze bijna allemaal een slag om de arm over hun profetische gaven.

Zo zei een handlijnenlezer tegen mij: ‘Weet je wat het moeilijke is van voorspellingen? Dat mensen de toekomst door hun eigen handelen voortdurend kunnen veranderen. Het enige wat altijd hetzelfde blijft, is dat alles altijd verandert.’

Ja, zo kan ik het ook.

Het leukste vond ik de aflevering met de Engelse rumpologist; een kontkijker in gewoon Nederlands. Deze man kon je karakter en je toekomst ontleden door je blote billen te betasten. Je reinste windhandel, zou je zeggen, maar mensen betaalden er grof geld voor. Volgens de rumpologist symboliseerde je linkerbil het verleden, en stond je rechterbil voor de toekomst.

‘Het heden ligt dan waarschijnlijk precies in het midden,’ zei ik nog met een knipoog, maar daar kon hij niet om lachen.

==

Als Janneke de kleine wurm zachtjes in mijn armen legt (‘Dit is de Madonnahouding,’ zegt ze, ‘als in Maria, niet de popzangeres.’), voel ik dat hij nog maar nauwelijks billetjes heeft.

Geen wonder, denk ik somber. Hij heeft nog geen verleden, en gezien de ontwikkelingen van het afgelopen uur weet ik eerlijk gezegd niet wat hem in de nabije toekomst te wachten staat. Maar wat er na vandaag ook gaat veranderen in mijn leven – in óns leven – het is in gang gezet door mijn eigen handelen. Ik kan niemand de schuld geven, en Pieter al helemaal niet.

Voorzichtig stroopt Janneke een van de blauwe minisokjes af.

De baby murmelt een beetje, maar verder protesteert hij niet. Ook bij het gemene hielprikje geeft hij geen kik.

‘Wat is het toch een lieffie,’ kirt Janneke terwijl ze het sokje weer over de minuscule teentjes schuift. ‘Als bekende mensen een kindje krijgen, hebben de roddelbladen het altijd over een liefdesbaby. Alsof er nog een andere soort is!’

Nou, denk ik, je hebt de excuusbaby, voor vrouwen die niet meer willen werken; de laatstekansbaby voor vrouwen die zichzelf graag ‘ongeveertig’ noemen en natuurlijk de balansbaby, die niet zelden als laatste redmiddel wordt ingezet bij problematische relaties.

Hoe zou mijn soort baby heten? Zou daar ook een woord voor zijn?

Plotseling word ik overspoeld door een hevig gevoel van schaamte dat zich vanuit mijn buik een weg naar boven brandt. Ik verdien dit kind helemaal niet. Ik heb zijn vader voorgelogen en mezelf van alles wijsgemaakt.

‘Zullen we hem eens aanleggen?’ doorbreekt Janneke mijn gedachten. ‘Er komt nog geen echte melk uit je tepels, maar een pasgeboren baby moet je meteen laten happen.’

‘Laten happen?’ vraag ik benauwd. ‘Bedoel je niet zuigen?’

Janneke trekt haar wenkbrauwen iets te veelbetekenend op, en gebaart dat ik mijn pyjamajasje moet openknopen. Er vallen twee vlezige, blauwgeaderde borsten naar buiten die ik nauwelijks nog herken. Zijn ze echt van mij?

Voordat ik goed en wel begrijp wat er gebeurt, pakt Janneke een van mijn borsten beet en wrijft met de tepel over het wangetje van de baby. Dit is nu precíés het gesjor waar ik de afgelopen negen maanden niet aan heb kunnen wennen en dat ik absoluut niet zal gaan missen: benen in de beugels, iedereen staat er met zijn neus bovenop, hele handen gaan erin om te toucheren. ‘Vind je het goed als er een stagiaire meekijkt?’ Welja. Ik heb nu toch al open huis.

‘Kijk,’ straalt Janneke, ‘Pietertje reageert meteen!’

En inderdaad: als een hongerig klein vogeltje snuffelt de baby aan mijn tepel.

‘Ik hoorde dat Peter-Paul jullie al had verteld over de zoek-, zuig- en slikreflex?’ zegt Janneke. ‘Die is aangeboren, maar het is belangrijk dat hij meteen de goede techniek aanleert. Dus de héle tepelhof moet in zijn mondje, anders krijg je tepelkloven.’

Terwijl ik me nog een mentale voorstelling probeer te maken van een tepelkloof, neemt de baby opeens een grote hap en zit zijn mondje muurvast. Het is alsof ik klem zit in een knoflookpers.

Volgens de zwangerschapsliteratuur ‘masseert’ de baby met zijn kaakjes de melk uit de borst, maar geloof me: het is gewoon ordinair knijpen wat ze doen. Door de onverwachte scherpe pijn springen er tranen in mijn ogen. Had dit niet een gelukzalig moment moeten zijn?

Eén uur moeder en nu al gezakt op alle fronten.

==

Als Pieter opeens weer in de deuropening verschijnt, heeft Janneke net haar jas aangetrokken. Ze is opgepiept door een moeder wier vliezen ruim drieënhalve week te vroeg zijn gebroken.

‘Dat wordt een randprematuur,’ fronst ze. ‘Net wel of net niet in de couveuse.’

Terwijl ik de besmeurde pyjama in mijn kraamkoffertje opberg, denk ik aan mijn eigen relatie. Zou die ook aan de beademing moeten? Zou Pieter enig begrip kunnen opbrengen voor wat ik ga zeggen? Misschien had ik vandaag geen Uggs moeten dragen. Pieter heeft die gerangschikt in de categorie ‘zaaddodende schoenen’, en iedere associatie met zaad had ik wellicht beter kunnen vermijden.

Ik ga hoe dan ook volkomen eerlijk tegen hem zijn.

Mijn oma had vroeger een sierkussen waarop zij in duizenden minutieuze kruissteekjes De waarheid zal u vrijmaken – Johannes 8:32 had geborduurd. Als kind had ik veel bewondering voor het enorme aantal uren dat zij in het kussen had gestoken, maar inmiddels ben ik meer geïntrigeerd door de vraag wat mijn oma tot dit monnikenwerk had geïnspireerd.

‘Je kunt een ander niet in de kop kijken,’ concludeerde mijn groenteboer laatst in een onverwacht (en ongevraagd) persoonlijk verhaal dat iets te wijdlopig is om hier te herhalen. Maar hij had wel gelijk.

In hoeverre ken je je dierbaren écht?

Janneke klopt Pieter in het voorbijgaan bemoedigend op de rug.

‘Dag paps! De papierwinkel is ingevuld en je zoon ligt ingepakt in de Maxi-Cosi, dus jullie kunnen zo naar huis. Morgenochtend komt de kraamverzorgster, en ik kom over twee dagen op nacontrole. Geniet ervan!’

En weg is ze.

Pieter kijkt me aan met een blik die ik niet goed kan duiden en gaat weer in de inmiddels bekende stoel zitten. Zijn gezicht lijkt opgeklaard, alsof er een last van zijn schouders is gevallen. Hij beseft waarschijnlijk dat de waarheid boven tafel gaat komen, en die gedachte – hoe pijnlijk ook – is beter te verteren dan onzekerheid.

Ik denk aan mijn oma. En aan Johannes 8:32.

En dat ik mezelf nu het liefst met een kussen zou willen smoren.

==

‘Ik ben al op 1 januari van dit jaar met de pil gestopt,’ gooi ik eruit.

Pieters ogen worden groot. Hij doet zijn mond open om iets te zeggen maar er komt niets uit. Hij lijkt met stomheid geslagen.

‘Ik weet dat jij denkt dat ik in Milaan zwanger ben geraakt omdat mijn pil daar niet gewerkt zou hebben, maar in werkelijkheid gebruikte ik toen al twee maanden geen anticonceptie meer...’

Pieter is nog steeds sprakeloos.

De verwarring op zijn gezicht grijpt me naar de strot. Ik zou nu wel een paar dikke tranen kunnen gebruiken om mijn hevige gevoelens van schaamte en spijt te onderstrepen, maar uitgerekend nu komen ze niet. Waarom zegt hij niks? Roep wat, gooi iets, scheld me de huid vol – maar niet dit gekwetste zwijgen.

Er klinkt gelach op de gang. Er knalt een kurk en mensen feliciteren elkaar uitbundig. Had onze zoon niet ook zo’n welkom verdiend? We hebben nog niet één foto gemaakt, en zijn allereerste cadeautje is door mijn toedoen al in duizend stukjes gevallen. Voorlopig lijkt het erop dat zich weinig goede feeën boven zijn wiegje hebben verdrongen.

Pieter ademt diep in, sluit zijn ogen en blaast lang uit. (Wat is dit – yoga? De pranayama? Zég iets, man!) Dan steunt hij met zijn ellebogen op zijn bovenbenen, en verbergt zijn gezicht in zijn handen.

‘Ik wilde zó graag een kind van je,’ fluister ik tegen zijn onstuimige kruin.

De reden dat Pieter zijn haar zo kort scheert, zijn de twee hardnekkige wervelwinden op zijn hoofd. Van bovenaf bezien lijken het wel orkanen op een satellietfoto. ‘Da’s een teken van dwarsigheid,’ meende mijn moeder. ‘Mensen met kruinen hebben de haren de verkeerde kant op staan. Vroeg of laat zullen ze iets doen wat je totaal niet van ze verwacht.’

Ach ja, mijn moeder. Wat zal ik daar nu eens van zeggen.

Sinds ze met mij is blijven zitten, ziet ze in iedere penis een probleem.

Pieter heeft bijna tien jaar geprobeerd om bij zijn schoonmoeder in de smaak te vallen, totdat we – nadat ik de cruciale driemaandentermijn was gepasseerd – bij haar langsgingen om het blijde babynieuws te brengen.

‘Goh...’ zei ze (nooit een goed begin; ik had op iets klassiekers als ‘gefeliciteerd’ gehoopt), ‘ga je nu dan eindelijk eens voor Iris zorgen, in plaats van andersom? Zij is ooit, tegen mijn uitdrukkelijke wensen in, met haar eigen studie gestopt om die van jou te financieren, dus het lijkt me niet meer dan billijk dat mijn dochter straks eindelijk eens achterover kan leunen met de kleine.’

Hoewel ik nooit van plan ben geweest om achterover te gaan leunen, heb ik er wel stiekem over gefantaseerd om na de geboorte mijn oude liefde, het schrijven, weer op te pakken. Ik had ook al een boek bedacht: De Moeddha, over innerlijke balans bij het moederen.

Wordt een dun boekje, vrees ik nu.

Toen we weer naar huis reden, kwam bij Pieter het stoom uit de oren: ‘Ik ben he-le-maal klaar met die vrouw! Als ze ooit in brand staat, dan pis ik er nog niet overheen!’

Mijn moeder is nu eenmaal gespecialiseerd in emotionele shiatsu: ze vindt bij iedereen feilloos de pijnpunten, en gaat daar dan nog eens extra op drukken. Soms vraag ik me af of ze zo bitter is geworden omdat mijn vader is vertrokken, of dat mijn vader is vertrokken omdat ze altijd zo bitter is geweest.

Hoe het ook zij – zoals bijna alle kinderen wilde ik het later allemaal ‘heel anders’ gaan doen. En kijk eens hoe goed me dat is afgegaan.

Bij Media Nox hangt op de inspiratiewand – die vóór het seminar Creativiteit is een Keuze nog gewoon het prikbord heette – een citaat van de Italiaanse filmregisseur Federico Fellini: ‘In een relatie komt het draaiboek en de regie van de man; tekst en geluid stammen van de vrouw.’ Nu valt daar wel wat op af te dingen, maar ik denk dat Fellini vooral bedoelde dat een relatie een gezamenlijke onderneming is.

Ik was echter zo overtuigd van mijn eigen verhaal dat ik de hele productie naar me toe heb getrokken.

En de voorlopige recensies zijn niet goed.

==

‘Ik wist zeker dat je een geweldige vader zou zijn,’ probeer ik mezelf te verduidelijken. ‘En jij wilde het ook, want dat zei je, maar je schoof het steeds verder voor je uit. Eerst was het: ik wil klaar zijn met mijn studie. Daarna zei je: we kopen eerst een huis. En toen droomde je opeens van Afrika. We zijn al tien jaar samen, Kraal. Al tíén jaar! Dus op oudejaarsavond heb ik na iets te veel champagne besloten om... eh, nou ja, om...’

‘... om me erin te luizen?’ kijkt Pieter vragend op.

‘Nee! Zo was het niet. Zo stond ik er niet in. Ik deed het voor óns. Op oudejaarsavond heb ik besloten om mijn pillenstrip weg te gooien.’

‘Maar wat lag er dan al die maanden op je wastafel?’ vraagt hij korzelig. ‘Dat was toch gewoon de pil?’

‘Ja, dat klopt. Het leek me iets te opvallend als ik de hele strip zou weghalen, dus ik spoelde iedere dag één pilletje door de wc...’

Pieters ogen schieten vuur. ‘Jezus, Iris, wat onverantwoord,’ roept hij uit. ‘Weet je wel hoe slecht dat is voor de kwaliteit van het oppervlaktewater?’

Nu is het mijn beurt om sprakeloos te zijn.

‘Vrouwen plassen al een heleboel synthetische hormonen uit die allemaal in het rioolwater terechtkomen,’ doceert Pieter verder, ‘maar stel je voor dat iedereen ook nog eens hele pillen zou gaan doorspoelen! Zulke hoeveelheden zijn echt desastreus voor het watermilieu.’

Ik had veel verwacht, maar geen college over het fokking watermilieu.

Pieter kijkt naar mijn verbaasde gezicht, en zegt schouderophalend: ‘En verder is het natuurlijk ook nog een klotestreek.’

‘Een klotestreek?’ herhaal ik. ‘That’s it?’

‘Nee, Iris, that’s niet it,’ antwoordt hij schamper. ‘Wat wil je dat ik zeg? Je hebt me belazerd. En als je in staat bent geweest om mij over zoiets wezenlijks voor te liegen, wie garandeert mij dan dat jij niet wél in Milaan zwanger bent geraakt?’

‘Jeetje,’ stamel ik bedremmeld, ‘je hebt wel moeite om die Milaan-hypothese los te laten, hè?’

‘Kom,’ zegt Pieter bruusk. ‘We gaan.’

==

Niet veel later zit ik in een keiharde rolstoel op het licht besneeuwde parkeerdek van het VU-ziekenhuis. Mijn benen zijn nog te wiebelig om te kunnen lopen, en mijn gemaltraiteerd ‘geboortekanaal’ is gezwollen tot het formaat van een voorgesneden pistolet.

‘Harde ondergronden zijn goed voor de zwelling,’ had een kordate verpleegkundige gezegd, waarna ze me zonder pardon in die stoel duwde. Vervolgens kreeg ik de verrassend zware Maxi-Cosi op schoot (voor de tegendruk?) en de hartelijke groeten.

Maar dat was allemaal nog niks vergeleken bij de gênante vertoning die daarop volgde. Ons ritje van de verloskamer naar het parkeerdek leek verdomme wel de uittocht van Sinterklaas. Langs de balie, in de lift, door de gangen – Pieter speelde de vaderrol met verve.

Het was me eerlijk gezegd nooit eerder opgevallen wat een komediant hij kan zijn, al ben ik natuurlijk de laatste die daar een oordeel over mag hebben.

Iedereen trad ons breed lachend tegemoet.

‘Gefeliciteerd, dokter Van Kralingen!’

‘Lekker genieten hè!’

‘Stripje valium mee, Kraal?’

Ja, voor míj graag. Met een vervolgrecept, alsjeblieft.

In onze haast om weg te komen, waren we helemaal vergeten het parkeerkaartje te betalen. Pieter wilde ons eerst omstandig in zijn auto helpen en dan samen naar de automaat rijden, maar ik zei dat ik liever even buiten wilde wachten.

Ik kon wel wat frisse lucht gebruiken.

==

Het sneeuwt lichtjes, maar de baby staat veilig naast me op de grond in de Maxi-Cosi, tot aan zijn neusje toegedekt met een warm dekentje; het wollen colbertje van Pieter daar nog overheen gedrapeerd. Op zijn kleine bolletje prijkt het mutsje van Babette. BAD HAIR DAY, staat erop. Als dat alles is, denk ik, terwijl ik zachtjes over zijn hoofdje aai.

In de verte zie ik Pieter in de rij staan bij de parkeerautomaat. Ik hoop dat hij begrijpt dat hij zich vooral niet hoeft te haasten. Het is een weldaad om even alleen te zijn.

Maar dan trilt mijn telefoon. En nog eens. En nog eens.

De sms’jes en whatsapp’jes stromen binnen: mijn moeder, Babette, Cassandra. Zelfs Bart de Muyselaer. Ik durf hun berichten niet te openen. Ik weet wat erin staat, maar ik heb er geen antwoord op.

Uiteindelijk open ik alleen die van mijn moeder, omdat ze anders aan de gang blijft.

Dag jong geluk! Ik begrijp dat de telefoons uit moeten in het ziekenhuis, maar kun je me zo langzamerhand niet even laten weten hoe laat jullie thuiskomen? Toedels! ‘Oma’ Marjan. X

‘Toedels.’ Ik moet toch eens tegen haar zeggen dat dat echt niet meer kan – voor zover het ooit gekund heeft.

Het wordt straks nog een hele klus om mijn moeder de deur uit te werken, maar jezus, wat ben ik blij dat ik verder helemaal níémand hoef te zien. Tegelijkertijd kan ik wel janken.

Mijn vriendinnen hebben zo met me meegeleefd. De babyshower die ze voor me hadden georganiseerd was er één voor in de annalen; niet in de laatste plaats vanwege het hysterische ‘proef de poep’-spelletje, waarbij ik al ruikend en proevend verschillende soorten remsporen in luiers moest identificeren. Nooit geweten dat chiliconcarne en chocoladevla zo weerzinwekkend konden zijn.

Het liefst zou ik nu met een paar flessen wit deze hele bizarre middag nog eens van A tot Z met hen doorlopen, waarbij ik me vooral verheug op het stuk over de kwaliteit van het oppervlaktewater. Maar dan moet ik wél met de billen bloot.

Babette en Cassandra weten alles van mij.

Nou ja – bijna alles.

Zo weten ze bijvoorbeeld dat ik vorig jaar een tampon ben vergeten die ruim drie weken later als een druipende Franse stinkkaas uit de krochten van mijn baarmoeder moest worden verwijderd.

Ze weten ook dat ik geregeld youporn.com uit de zoekgeschiedenis van mijn computer moet verwijderen, omdat Pieter anders zwart op wit kan zien hoeveel tijd ik nu eigenlijk écht op die ranzige site doorbreng.

Ze weten zelfs dat ik soms op mijn teennagels bijt!

Maar als ik had verteld dat ik stiekem met de pil wilde stoppen? Ik denk dat Babette mij met een ferme bitch slap tot de orde zou hebben geroepen.

En terecht.

==

Nu trilt ook Pieters BlackBerry in een van de zakken van zijn colbertje.

Sjezus, mam, denk ik, get the fucking message.

Dat doet ze nu altijd: als ze mij niet kan bereiken, gaat ze Pieter stalken; zelfs tot in het ziekenhuis. En omdat ze verdraaid goed weet dat hij haar telefoontje liever niet opneemt, belt ze liefst ook nog met een onderdrukt nummer.

Met de nodige moeite vis ik Pieters BlackBerry uit zijn jasje en zie één nieuw sms’je van een naamloos nummer. Als ik het aanklik, lees ik de eerste vijf woorden in het schermpje: Hey dr. Love, wat heerlijk dat ik je...

Het bloed trekt dusdanig snel uit mijn hoofd dat ik er misselijk van word. Eén ding is zeker: dit is mijn moeder niet.

Dr. Love – staat het er echt? Mijn hart gaat als een razende tekeer.

Ik werp een gejaagde blik op Pieter, die inmiddels aan de beurt is bij de parkeerautomaat, en open daarna met trillende handen de rest van het berichtje.

Hey dr. Love, wat heerlijk dat ik je vandaag toch nog heb kunnen zien – en voelen ;-p Sterkte met de hele toestand! Ik denk aan je, lekker ding. Kus! PS: Heb twee kadootjes in je jasje gedaan. Suus x

Kadootjes?

Koortsachtig klauw ik aan het colbertje – wáár zitten die verdomde dingen? De baby opent heel even zijn oogjes, om ze daarna weer soezelend dicht te doen. In de binnenzak, op de plek waar ik nog niet zo lang geleden een doosje met een trouwring vermoedde, voel ik een bobbel.

Het lijkt wel of mijn hand niet meer aan mijn lichaam vastzit.

In een waas haal ik een wit speentje naar boven, met daarop in rode letters: MIJN PAPA IS DE KNAPSTE! En een Big Daddy-condoom. Met aardbeiensmaak. Tenminste, dat denk ik, want het cartooneske stijve pikje op de verpakking likt aan een aardbei.

Het begint iets harder te sneeuwen, maar ik heb het niet koud.

Ik kook vanbinnen. Een speentje én een aardbeiencondoom? Bestaat er een grotere wansmaak? Voordat ik mezelf op andere gedachten kan brengen, zet ik de cursor op de sms en druk op het groene telefoontje.

OPROEPEN? vraagt de BlackBerry.

Nou en of.

De telefoon gaat maar één keer over, of ze neemt al op.

‘Hey, dokter Love, da’s snel!’ kirt een enthousiaste jonge vrouwenstem.

‘Dag Súús,’ zeg ik zo standvastig mogelijk terwijl ik stilletjes hoop dat ze mijn hart niet door de telefoon heen hoort bonzen. ‘Je spreekt met mevróúw Love.’

Ik heb geen idee wie ik eigenlijk aan de lijn heb, maar ik zal deze roofkip eens even terugjagen naar het hok waar ze vandaan is gekomen.

Het blijft oorverdovend stil aan de andere kant van de lijn. Mooi zo. Kom niet aan mijn kerel, want dan heb je de verkeerde voor je. Maar dan klinkt er een spottend lachje: ‘Mevróúw Love? Je bent toch niet getrouwd met Pieter, of heb ik wat gemist?’

Verdomme.

Dit was werkelijk het laatste antwoord dat ik had verwacht. Die Suus klinkt niet erg geschrokken – of berouwvol.

‘Eh – n-nee,’ hakkel ik, ‘maar wat je misschien wél gemist hebt: we zijn al tien jaar samen. Deze man is bezet!’

‘Je kunt een ander mens niet bezitten, Íris,’ imiteert ze mijn eerdere intonatie. ‘En je weet wat ze zeggen: bezet geldt alleen voor het toilet.’

Nu ben ik echt van mijn à propos. Met een schok ben ik terug op de middelbare school; pijnlijk verlegen en onzeker, een dankbaar doelwit voor de hockeymeisjes.

‘Pieter en ik hebben anders net een baby gekregen,’ weet ik er nog net uit te persen.

‘Jíj hebt net een baby gekregen, Iris. Het valt nog te bezien of Kraal wel de vader is.’

Hierop breken mijn vliezen opnieuw – maar dit keer in mijn hoofd.

‘Je moet je bek houden,’ blaf ik in de telefoon. ‘Je kunt vast heel goed zuigen, maar als je niet de rest van je leven door een rietje wilt eten, dan zou ik maar bij Pieter uit de buurt blijven!’

Heel sjiek, Vandenberg. Heel sjiek.

‘Dat wordt lastig,’ komt het gekmakend beheerste antwoord, ‘want ik loop coschappen bij Kraal. En het is natuurlijk nog maar de vraag of hij wel bij míj uit de buurt wil blijven.’

Wat? Kent Pieter haar uit het ziekenhuis?

Met een ruk draai ik me om naar het VUmc en speur het gebouw af. Ik weet niet zo goed waarom. Denk ik soms dat die kuthola ergens voor het raam staat te zwaaien?

Ik heb Pieter nog nooit over ene ‘Suus’ gehoord.

Zou hij zijn twijfels echt met háár besproken hebben?

Onmogelijk.

Vorige maand, tijdens het Rode Kruis Gala, heeft Peter-Paul onze tafel vermaakt met zijn geanimeerde verhalen over de ‘wittejassenkoorts’; een schijnbaar veelvoorkomend fenomeen onder jonge studentes. Terwijl hij nadrukkelijk in mijn richting knikte, zei P: ‘Je vult voor De Bachelor gewoon De Medicus in, en je hebt binnen no time acht scandaleuze afleveringen. Er gebeurt in zo’n ziekenhuis meer dan je denkt!’

Ik dacht toen eerlijk gezegd dat Peter-Paul het zoveelste programmaidee aan me zat te pitchen (dat overkomt me namelijk altijd op feesten en partijen) maar inmiddels dringt zich een andere, misselijkmakende gedachte aan me op.

Wie denkt deze chick wel dat ze is – Hanna Verboom? Rommelen met je coassistent lijkt misschien hartstikke leuk op Net5, maar in werkelijkheid is het tegen het protocol.

‘Maarreh... volgens mij is dit Pieters telefoon,’ onderbreekt Suus mijn voortrazende gedachten. ‘Mag ik ’m even aan de lijn?’

‘W-wat? Eh, nee,’ stamel ik, verward over zoveel ongegeneerde directheid. ‘Hij staat verderop bij de kaartjesautomaat...’

‘Ach gossie. Was je stiekem door zijn telefoon aan het snoopen? Vraag maar of hij me straks even terugbelt, oké? Da-hag.’

En ze hangt op. Klik.

In totale verbijstering kijk ik naar de BlackBerry.

Wacht eens even – zo werkt dit toch niet? Ík zou toch degene moeten zijn die met een scherpe, welgeplaatste oneliner een einde aan dit gesprek maakt?

Na vermelding van de gespreksduur (1 minuut en 12 seconden – meer dan genoeg om jezelf compleet belachelijk te maken) springt de telefoon terug naar het sms-scherm. En daar staat het weer: Hey dr. Love, wat heerlijk dat ik je...

Op dat moment legt iemand van achteren een hand op mijn schouder. Ik vlieg wel een meter overeind.

‘Slecht geweten?’ vraagt Pieter met een scheef lachje dat het midden houdt tussen een geamuseerde grijns en een sarcastische grimas.

Hij opent het achterportier van de auto en tilt de slapende baby voorzichtig op de achterbank. Dan knikt hij naar de BlackBerry: ‘Hé, is dat mijn telefoon?’

‘Ehm – ja,’ zeg ik met een nog steeds bovenmatig bonzend hart. ‘Je krijgt de groeten van ene... Suus.’

Even lijkt Pieter ter plekke te bevriezen, maar hij herpakt zich snel. ‘Wat bedoel je?’ vraagt hij zo neutraal mogelijk.

‘Welk deel van: “je krijgt de groeten van Suus” begrijp je niet?’

Pieters rood aangelopen hoofd verdwijnt schielijk in de auto, waar hij druk in de weer gaat met de baby en de luiertas en het dekentje. ‘Goh,’ zegt hij, terwijl hij opzichtig staat te stuntelen met het aanbrengen van de autogordels rond de Maxi-Cosi. ‘Dit is eh... ingewikkelder dan je denkt.’

‘O ja?’ glimlach ik met een geforceerde vriendelijkheid. ‘Ben je ergens in verstrikt geraakt?’

Ik vind het nogal een royale voorzet, maar Pieter kopt hem niet in. De plotselinge hoffelijkheid waarmee hij me van mijn rolstoel in de auto helpt, staat in schril contrast met het barse ‘we gaan’ van een kwartiertje geleden.

Terwijl Pieter de rolstoel terugbrengt naar de hal, breek ik mijn hoofd over het juiste plan van aanpak. Moet ik hem confronteren? Een scène maken? Of juist niets van dat alles? Er móét een logische verklaring zijn voor het sms’je.

Is die Suus een stalker? Of misschien wel een bunny boiler? Een normaal mens geeft toch geen babyspeentje met een aardbeiencondoom? En als er écht iets gaande was, dan zou ze mij toch niet doodleuk vragen of Pieter haar even terugbelt? Moet ik het niet gewoon laten rusten?

Hoort vandaag niet over de baby te gaan, over het nieuwe mensje dat we samen op de wereld hebben gezet? En daarbij: heb ik een eventuele flirt niet over mezelf afgeroepen?

Dan begint Pieters telefoon, die ik nog steeds krampachtig in mijn rechterhand heb geklemd, te trillen. Een nieuwe sms. Van hetzelfde nummer!

Ik open mijn hand en lees: Kheb Irizzz net gesproken. Begrijp nu precies wat je bedoelt ;)

Het is alsof er voor mijn geestesoog een groot theaterdoek wordt opengetrokken en ik voor het eerst zie welke voorstelling er wordt gespeeld. Dit is geen spielerei, dit is een hardcore affaire.

Los van het onuitstaanbaar puberale kheb, val ik vooral over Irizzz. Is dát de benaming die ze met z’n tweetjes voor mij hebben bedacht? Zo’n klein gezamenlijk grapje, zo’n overduidelijke inside joke ten koste van mij – dat raakt mij misschien nog wel meer dan de gedachte aan de ‘vleselijke ontrouw’; een relatietherapeuterig eufemisme voor ‘buiten de deur neuken’. Daar komt nog bij dat Pieter haar blijkbaar weinig flatteuze dingen over mij heeft verteld die ze in één minuut en twaalf seconden bevestigd heeft gezien.

Met een baksteen in mijn maag scrol ik terug naar het vorige sms’je.

Waar ik de eerste keer mentaal ben blijven haken bij ‘dr. Love’ en de cadeautjes, dringt de rest van de tekst nu pas in volle hevigheid tot me door.

Wat heerlijk dat ik je vandaag toch nog heb kunnen zien – en voelen.

Dat ik daaroverheen gelezen heb!

Met een schok herinner ik me dat Pieter tijdens de bevalling twee keer is weggelopen. Én dat hij, nadat hij de verloskamer voor de derde keer had verlaten, zo opgelucht was teruggekomen; alsof er een last van hem was afgevallen. Geen wonder – meneer had zijn zak leeggeschud, zeker!

En dan deze: Sterkte met de hele toestand.

Het gaat hier verdomme over de geboorte van onze baby.

Plotseling galmt die ene, verbeten regel uit het toneelstuk De Russen in mijn hoofd: ‘Hij bedriegt me! Waar ik bij sta! In mijn gezicht!’

Het is mij opeens volkomen duidelijk waarom mensen tot moorden komen. Als ik hier ter plekke een loeiende föhn in het badwater van dit secreet had kunnen droppen, had ik het gedaan.

==

Als Pieter even later instapt, doet hij zijn best om mijn priemende ogen zo veel mogelijk te ontwijken. Na wat onduidelijk gerommel start hij met een nerveus kuchje de auto en rijdt van het parkeerterrein af.

Hoewel ik in gedachten alvast de gebruikelijke clichés afvink (Ik voelde me verwaarloosd; het aanstaande vaderschap maakte me onzeker; ze betekent niets voor me) hoop ik vurig dat Pieter met een beter excuus op de proppen gaat komen.

Ik weet dat mannen niet zelden vreemdgaan tijdens de zwangerschap en dat een derde van de jonge stellen uit elkaar gaat vóór hun kinderen drie jaar oud zijn. Maar onze baby is nog geen drie úúr oud. En daarbij: ik heb die statistieken altijd terzijde geschoven als iets wat anderen overkomt. Niet mij.

En al helemaal niet Pieter.

4

‘Wie is Suus?’ val ik met de deur in huis.

‘Een... collega,’ komt het afgemeten antwoord.

‘Een colléga? Peter-Paul is een collega. Volgens mij heet dit een studente geneeskunde.’

‘Als je het zo goed weet,’ sneert Pieter, terwijl hij de bocht naar de Amstelveenseweg net iets te scherp neemt, ‘waarom vraag je het dan?’

Ik kijk naar zijn profiel; naar zijn scherpe neus en zijn mooie mond. Zou hij nu écht ergens in een lege verkoeverkamer hebben staan flikflooien met een ander?

Boris Becker maakte ooit een wip in de bezemkast van een restaurant terwijl zijn echtgenote met voortijdige weeën in het ziekenhuis lag. En Wayne Rooney ging met prostituees aan de rol terwijl zijn vrouw hoogzwanger was. Maar vreemdgaan tíjdens de bevalling? In het ziekenhuis zelf? Dat zou toch werkelijk alle schaamte voorbij zijn.

Ik haal diep adem en vraag: ‘Is dat alles wat je erover te zeggen hebt?’

‘Wat wil je nou, Iris? Je zei dat ik de groeten van haar kreeg. Is dat soms verboden?’

‘Je krijgt iets meer dan alleen de groeten,’ antwoord ik, en bungel het aardbeiencondoom en het speentje onder zijn neus.

‘Hoe kom je daaraan?’ vraagt Pieter verschrikt.

‘Het is meer een kwestie van: hoe kom ik eraf? Deze smakeloze cadeautjes zijn van Suus. Is dit nu zo’n geval van wittejassenkoorts?’

‘Van wát?’

‘Je weet wel, waar Peter-Paul het over had op het Rode Kruis Gala: gruizige coassistentes die per se een dokter willen scoren.’

‘Sjezus, Iris, grúízig is echt een heel ordinair woord.’

‘Met je coassistent staan bekken terwijl je vrouw ligt te bevallen is anders ook niet heel sjiek!’

Zo. Die zit.

Pieter doet er het zwijgen toe, maar er parelt een dikke zweetdruppel langs de zijkant van zijn gezicht. En dat in december.

We naderen de kruising bij het Olympisch Stadion. Het stoplicht springt op oranje, maar Pieter lijkt niet van plan om af te remmen.

Pas als ik hem verschrikt aankijk, maken we alsnog een ferme stop.

Dan draait hij zich nijdig naar me toe.

‘Luister eens, ik begrijp dat je de aandacht wilt afleiden van het feit dat je mij hebt voorgelogen, maar dat spel speel ik niet mee.’

‘Schatje...’ begin ik zo rustig mogelijk, ‘ik geef je de kans om schoon schip te maken. Maar dan moet je wél eerlijk tegen me zijn. Ik realiseer me dat ik een grote fout heb gemaakt, en dat daar geen enkel excuus voor is. De afgelopen maanden heb ik op een roze wolk gezeten, en ik besef dat ik daardoor veel te weinig rekening heb gehouden met jouw gevoelens. Dat spijt me enorm.’

Ik wacht op een bevestiging, een knikje, een bemoedigende blik.

Maar er komt niets.

Het licht springt weer op groen. Terwijl Pieter een flinke dot gas geeft, besluit ik er nog een schepje bovenop te doen. ‘Ik zie nu ook dat jij al die tijd heb gevoeld dat er ergens iets niet goed zat. Dus als jij (en ik zoek nu razendsnel een nette formulering voor: ‘je lul ergens anders in hebt gestoken’) met je ziel onder je arm hebt gelopen, dan begrijp ik dat. Maar daar kunnen we toch als twee volwassenen over praten? Ik weiger me op stang te laten jagen door de eerste de beste studente die jou geile sms’jes stuurt.’

‘Geile sms’jes?’ stamelt Pieter, die de rest van mijn mea culpa blijkbaar niet heeft geregistreerd. ‘Dat lijkt me sterk. We hebben duidelijk afgesproken dat we geen...’

‘Wé?’ val ik hem in de rede. Ik voel me plotseling licht in mijn hoofd; alsof ik draai en draai rond het afvoerputje waar mijn leven in dreigt te gaan verdwijnen.

‘Praat je al in wé? Even voor alle duidelijkheid: jij en ik zijn wé!’

Pieter stoot een gepijnigde zucht uit en knijpt met zijn handen in het stuur. Hij houdt zijn ogen strak op de weg en zegt dan met krakende stem: ‘Ik ben verliefd.’

‘Je bent wát?’

‘Verliefd! En ik heb geen zin meer om erover te liegen; zeker niet na die stunt die jij hebt uitgehaald met de pil.’

Ik rol met mijn ogen. ‘Je bent helemaal niet verliefd. Verlust misschien – maar verliefd? Hoelang ken je haar nu helemaal?’

‘Ik wilde het je in het begin van het jaar al vertellen, maar...’

‘In het begin van het jáár?’

‘... maar toen was jij opeens zwanger, en het leek me onwenselijk om jou die hele zwangerschap alleen te laten doen. Stress is natuurlijk niet goed voor een foetus...’