Eerste druk februari 2019

Vijfde druk juli 2020

© 2019 Daphne Deckers

Omslagontwerp bij Barbara

Beeld omslag Mark Fearon/Arcangel

Verzorging e-book Coco Bookmedia

Foto auteur Yvette Kulkens

ISBN e-book 978 94 6381 053 1

Deze digitale editie is gemaakt naar de vijfde druk, juli 2020

Sometimes life gives to you by taking away.

~ schrijfster en actrice Carrie Fisher

1

In de afgelopen vierentwintig uur heb ik het gepresteerd om niet alleen mijn relatie kwijt te raken, maar ook mijn geld, mijn auto én mijn huis. Ik heb helemaal niks meer – behalve een strafblad. Die arrestatie kon er ook nog wel bij. Het was misschien niet zo slim van me, maar ik vond dat ik wel iets leuks had verdiend. Ik ben tenslotte jarig vandaag.

Maar goed, nu zit ik dus op Jan Roet te wachten, de dierenarts die sinds een klein jaar op de begane grond zijn praktijkruimte van mij huurt.

Hij komt me zo van het politiebureau halen. Dat is op zich al een gênante situatie, maar wat misschien nog wel erger is: Jan weet niet dat ík zijn huisbaas ben. Of beter gezegd: dat ik zijn huisbaas wás, want ik moet hem zo gaan vertellen dat mijn huis aan de Orthoskade 66 per direct in de verkoop gaat. Er schijnt zelfs al een koper te zijn, maar of die een dierenkliniek onder zijn dak zal willen hebben?

Ik weet al wat Jan gaat zeggen: ‘Sjezus Annabel, hoe de fuck heb je dit nu weer voor elkaar gekregen?’ Nou ja, hoewel – dat is wat ík zou zeggen. Jan is meer een type voor De Blik. Je weet wel, zo’n blik die gepaard gaat met een oorverdovende stilte. Als ik had kunnen kiezen, had ik liever iemand anders gevraagd om mijn identiteitskaart naar het politiebureau te komen brengen. Pepijn bijvoorbeeld; met hem heb ik tenslotte twee jaar een relatie gehad. Tot gisteravond, om precies te zijn. Maar geloof me als ik zeg dat ik díé voorlopig niet hoef te bellen.

Of Marloes, mijn beste vriendin. Nadat ik haar gisteren op Schiphol had uitgezwaaid, drong het pas in volle hevigheid tot me door dat ik haar niet alleen zes maanden niet zou zien, maar ook nauwelijks zou kunnen spreken.

Terwijl ik terugliep naar de parkeergarage bekroop me een onbestemd gevoel; alsof de kans bestond dat ik zou losslaan van mijn anker. Maar ik had nooit verwacht dat het precies één dag zou duren voordat ik in deze totale clusterfuck terecht zou komen.

Toen ik hier twee uur geleden werd binnengebracht, zat het Japanse kleimasker nog grotendeels op mijn gezicht. Ik had een spiegel gevraagd om mezelf een beetje te fatsoeneren, maar één van de agenten zei dat ze die niet mochten geven omdat arrestanten zich met de scherven iets zouden kunnen aandoen. Ha, ik denk dat ik wel zo’n beetje aan mijn taks zit, qua wat ik mezelf op één dag kan aandoen. En al zou ik het willen: in mijn cel is geen enkele scherpe hoek te vinden. Van het betonnen bed tot het roestvrij stalen toilet, het is allemaal ‘afgerond’ en hufterproof.

De agenten hebben me het gevoel gegeven dat ze de eerste paar uur heel druk zijn met andere dingen, een opzetje dat volgens mij is bedoeld om je nog eens extra over je zonden te laten nadenken. Tot nu toe heb ik de tijd vooral benut om het masker van mijn gezicht te krabben. Terwijl de klei verpulverde onder mijn vingers, dwarrelde het gruis op de grond. Ik dacht: fok, kijk dan: daar ligt mijn oude leven. Het is maar een paar uur geleden dat ik dit New Skin Mask uit het prijzige menu van de Akasha-spa heb gekozen. Volgens de omschrijving zou het me ‘een hernieuwde glans en extra zuurstof’ geven. Ik weet niet of dat is gelukt.

Er is me verteld dat ik straks een verklaring mag afleggen over ‘mijn kant van het verhaal’.

Tja. Waar zal ik eens beginnen? Het liefst zou ik mijn hoofd tegen de muur willen rammen. Of liever nog: Aernouts hoofd. Maar ik moet rustig blijven, niet janken en goed nadenken. Allemaal dingen die ik tot nu toe níét heb gedaan. Daarom zit ik nu dus hier.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat Pepijn meteen aangifte tegen me zou doen, maar gelijk heeft-ie. Ik denk niet dat hij ooit nog wil horen wat voor een dag ik heb gehad. Maar hij verliep ongeveer zo.

2

Het is de avond vóór mijn vijfentwintigste verjaardag, en ik rijd vanaf Schiphol over de A4 richting Amsterdam. De ruitenwissers van mijn auto zwiepen nerveus heen en weer; ze duwen de natte sneeuw naar de zijkanten van de voorruit, waar het wegzakt in een ijzige drab.

Ik ben onderweg naar Aernout in Blaricum, want dat is wat ik op deze avond moet doen. Ik weet niet of ik het nog steeds wíl doen, maar het is nu eenmaal zo gegroeid en het geeft me een bepaald houvast.

Onwillekeurig tast ik met mijn rechterhand naar mijn horloge, en laat mijn vingers over de koele, stalen kast dwalen. Rechtsboven in de lucht zie ik de steeds kleiner wordende lichten van een opstijgend vliegtuig, en hoewel ik weet dat dit nog niet de Qatar Airways van Marloes kan zijn, krijg ik het gevoel of alle lucht uit mijn longen wordt geperst.

Daar gaat ze.

Het liefst was ik aan haar been gaan hangen, maar ik ben dapper blijven lachen totdat ze de paspoortcontrole was gepasseerd. Ik ben zelfs blijven zwaaien naar de laatste glimp van haar kruin, en toen ook dat uit het zicht was verdwenen, kon ik het dikke, branderige gevoel in mijn keel niet langer wegslikken. Ik houd er niet van om te huilen waar anderen bij zijn – waarschijnlijk omdat ik dat te vaak heb moeten doen – maar op Schiphol hoef je je niet te schamen. In een vertrekhal oogt iedereen op zijn eigen manier aangeslagen. Toen Marloes en ik bij de incheckbalie in de rij stonden, draaide op een van de schermen een documentaire over de luchtvaart-anno-toen, getiteld The Golden Age of Travel. Je zag beelden van kokette vrouwen, luxe reiskoffers, heuse cocktails aan boord. Nieuwe, exotische werelden lagen voor het oprapen; het leven was nog in zwart-wit, maar de mogelijkheden leken eindeloos.

‘Er is niks golden meer aan vliegen,’ verzuchtte ik, met een knik naar het scherm. ‘De marechaussee patrouilleert hier met automatische geweren; er lopen drugs- en explosievenhonden rond en vóór je überhaupt bent opgestegen kan je koffer in de bagagekelder al worden leeggeroofd.’

Marloes trok haar wenkbrauwen op en schoot daarna in de lach. ‘Relax, Bel. Het komt allemaal goed. Dit is gewoon jouw dag niet.’

Daar had ze gelijk in. Ik wist het, zij wist het – maar ik kon mezelf niet stoppen. In plaats van het nog even gezellig met haar te hebben, ratelde ik maar door: ‘Heb je je lipgloss wel in een apart zakje gedaan? Want dat valt ook onder vloeistof, hè. En straks moet je door een bodyscan. Weet je dat zo’n ding je tampon ziet zitten, met je piercing erbij? Vliegen is een potentiële misdaad geworden, an accident waiting to happen.’

Bij de douane sloeg Marloes lachend haar armen om me heen. ‘Bedankt voor de peptalk,’ zei ze, terwijl ze me stevig tegen zich aandrukte. ‘Maar ik ben vandaag niet ongesteld, dus dat scheelt, en ik was niet van plan mijn lipgloss daar te steken.’ Nadat ze me had losgelaten, keek ze me indringend aan. ‘Doe je rustig aan vanavond? En morgen?’

Ik knikte, en beet iets te gespannen op een los velletje van mijn onderlip. Au, bloed. ‘Ja, komt goed, schat. Ik ga zo naar Aernout, zoals ieder jaar, en vanavond komt Pepijn.’

Bij de naam ‘Pepijn’ rolde Marloes nog net niet met haar ogen, maar het sentiment was duidelijk. ‘Waarom wil je nog steeds een relatie met die gast?’ heeft ze me vorige week nog gevraagd, toen we bij mij thuis op de bank naar Black Mirror lagen te kijken. ‘Je denkt toch zeker niet dat dit liefde is? Is hij niet gewoon een warmwaterkruik om tegenaan te liggen?’ Daar was ik toen best pissig over, zoals je eigenlijk altijd pissig bent wanneer je met een ongemakkelijke waarheid wordt geconfronteerd. Ik ben benieuwd wat Marloes gaat zeggen als ze straks in India is geland, en ik het haar vertel van Pepijn. Hetzelfde als gisteren, denk ik, toen ze zich bij het passeren van de douane nog één keer omdraaide. ‘Ik wou dat je was meegegaan,’ riep ze. En toen was ze weg.

In de parkeergarage van Schiphol heb ik nog als een kip zonder kop naar mijn Range Rover moeten zoeken; ik was helemaal vergeten bij welke van die Hollandse symbolen ik hem had gezet. (Koe? Klomp? Cannabis?)

Toen ik hem eindelijk had gevonden en de motor had gestart, sprong Sky Radio aan en viel ik in de klassieker ‘Afscheid nemen bestaat niet’. Jongens, echt – die Borsato lult maar wat. Mijn beste vriendin, bij wie ik altijd terecht kan, is zes maanden naar Nepal. ‘Fluister mijn naam, en ik kom eraan’? Met de Jhimpa-vallei valt niet eens te skypen.

Ik had inderdaad met haar mee moeten gaan, maar ik durfde niet.

Over het algemeen zit ik best goed in mijn vel: ik probeer opgewekt en positief te zijn, dankbaar voor mijn comfortabele leven. Maar de dagen rond mijn verjaardag verlammen me. Dat gevoel is de afgelopen zeven jaar niet minder geworden, eerder meer. Het is als een losse tand waar ik niet vanaf kan blijven.

Ook Pepijn zag het niet zitten dat ik naar Nepal zou vertrekken, en al helemaal niet met Marloes. Zij noemt hem een ‘warmwaterkruik’, maar hij noemt háár ‘je fiets met zijwieltjes’, dus ik was erop gebrand hem duidelijk te maken dat ik heus wel zonder Marloes kon functioneren.

Vooralsnog loopt dat echter niet op rolletjes.

Een paar weken geleden heeft Pepijn gezegd dat het hoog tijd werd dat ik mijn verjaardag weer eens fatsoenlijk zou gaan vieren; vooral omdat het dit keer mijn vijfentwintigste zou zijn – een bijzondere gebeurtenis. Hij opperde dat we een mooie reis naar de Seychellen zouden kunnen maken, dan konden we daar meteen onze relatie ‘oppoken’. Een romantisch idee natuurlijk (of, zoals Pepijn zei: ‘Een vakantie aan zee brengt zand in de snee!’), ware het niet dat ík dat oppoken had moeten betalen, zoals ik de afgelopen twee jaar nagenoeg alles heb betaald. Als ik naar hem had geluisterd, had ik nu niet in de bak gezeten. Maar dan was ik ook nog steeds niet van hem af geweest, en dat is ook wat waard, denk ik. Maar ik loop op de zaken vooruit. Eerst even terug naar gisteravond.

Het is inmiddels na negenen, en ik rijd op de A1 waar ik de afslag neem naar Blaricum. Aernout wil dit keer niet bij hem thuis eten, zoals we dat ieder jaar hebben gedaan, maar in de Red Sun waar hij een tafeltje heeft gereserveerd. Dat begrijp ik eerlijk gezegd niet zo goed.

Tuurlijk, de sushi is daar voortreffelijk, maar Janneke (de tweede vrouw van Aernout; ze was eerst zijn secretaresse, vul de rest maar in) kan ook geweldig koken. Steeds wanneer ik bij hen binnenkom, word ik verwelkomd door de geur van gefruite uien, knoflook en rozemarijn; een aroma dat allerlei warme herinneringen bij me oproept. Vorig jaar had Janneke een pompoenschotel met zoete aardappelen gemaakt, en het jaar daarvóór een heerlijke ratatouille. Maar dit jaar is alles anders.

De sneeuw slaat steeds onstuimiger tegen de voorruit; mijn knokkels worden wit van het knijpen in het stuur. Ik voel dat mijn ademhaling onrustig wordt, al ben ik niet eens in de buurt van waar het gebeurd is.

Langzaam begint het zweet te prikken in mijn hals. Ik moet mezelf aansporen vóór me te kijken en me niet te laten meeslepen in de aanwas van rondwervelende sneeuwvlokken, in die klote vortex die me terug zuigt in de tijd. Had ik maar. Had ik maar.

Een onverwachte pling brengt me met een schok bij mijn positieven. Ik laat mijn schouders zakken, blaas door mijn neus uit en stuur mijn auto naar een lege parkeerplek. Daar grabbel ik naar mijn telefoon en zie dat ik een selfie heb gekregen van Marloes, die haar duim opsteekt in een vliegtuigstoel. Ik zit!, schrijft ze. Nu kan ik niet meer terug… Waar ben ik aan begonnen?! Gaat het een beetje met je? Voel je je goed? #durftevragen

Ik schiet in de lach. Alsof Marloes iets níét zou durven vragen. Dat ze zo recht voor z’n raap is, vind ik juist één van haar leukste eigenschappen. En stiekem ook één van de irritantste.

Ik voel me prima, schrijf ik terug, omdat ik dat net iets beter vind klinken dan: ‘Ik sta op een parkeerplaats te hyperventileren’. Bijna bij de Red Sun. Spicy Shrimp Rolls coming up! Vlieg voorzichtig… Ik zal je missen! ♥

Het antwoord laat op zich wachten. Een paar keer lees ik: aan het typen… maar dan valt het weer stil, alsof Marloes zich een paar keer bedenkt wat ze nu precies wil zeggen. En dan schrijft ze: Ik ga jou ook missen Dit voelt als Peru all over again maar ook weer niet… Middernacht ga ik op je verjaardag toosten. Ik probeer je te bellen vanuit Kathmandu! Xxx

Dat laatste woord blijft nog even nazingen in mijn hoofd: Kathmandu. Wat een pleuris-eind. En dan is ze er nog lang niet. Is dat niet ook een reden die me ervan heeft weerhouden met haar mee te gaan: de extreme reis? De primitieve omstandigheden? En is het niet gewoon wáár wat Marloes me de laatste tijd meerdere malen heeft verweten: dat ik te veel een luxepoes ben geworden?

Pepijn wilde daar niets van horen. Hij zei dat Marloes iemand is die met haar vrijwilligerswerk streeft naar een ‘deugdelijkheidsdiploma van het fatsoenscollege’. Maar betekent dat dan dat ik die idealen niet meer heb? En waar ben ik ze dan kwijtgeraakt?

Terwijl ik aanstalten maak mijn auto uit de parkeerplek te rijden, krijg ik nog twee whatsappjes binnen.

De eerste is van Aernout (Ik ben er al; tafeltje rechts achterin – tot zo) en de tweede is een spraakbericht van Pepijn. Hij vraagt heel gewone dingen – hoe het op Schiphol was, of ik al in Blaricum ben – maar zijn stem klinkt… anders, alsof hij een bepaalde opgewondenheid probeert te maskeren. Hij zegt dat-ie van me houdt, en dat hij voor een brainstorm (‘over de organisatie van je weet wel, die filmpremière’) onverwachts langer op kantoor moet blijven, maar dat ik dat vast niet erg vind want ik ben toch niet vóór halftwaalf thuis – of wel?

Bij dat ‘of wel’ voel ik iets knijpen in mijn buik. Pepijn probeert laconiek te klinken, maar hij lijkt érg graag te willen weten hoe laat hij het precies kan maken. En wat is dat voor geroezemoes op de achtergrond? Wie moesten er nog meer zo laat blijven? Is zíj daar soms ook bij?

Ik bel hem meteen maar ondanks dat ik ’m behoorlijk lang laat overgaan, neemt Pepijn niet op. Dat vind ik zo’n irritant fenomeen. Je hebt me tien seconden geleden een berichtje gestuurd, hoe bestaat het dan dat je niet kunt opnemen? Moet ik soms geloven dat je je telefoon metéén op stil hebt gezet of uit het raam hebt geflikkerd? Het liefst zou ik het bericht nu aan Marloes doorsturen zodat we het woord voor woord kunnen analyseren, maar ik begrijp dat ik het niet kan maken haar tot op de startbaan lastig te vallen met mijn vermoedens dat Pepijn nog steeds (of alweer) vreemdgaat.

Soms vraag ik me af of vrouwen dat altijd al hebben gedaan: samen de berichten van mannen ontcijferen. Zou een vrouw in het klassieke Rome bij haar beste vriendin zijn langsgegaan met: ‘Moet je kijken wat ík nu weer voor kleitablet heb gekregen?’ Misschien waren mannen vroeger eenduidiger. Of zijn we met z’n allen kommaneukers geworden? Want laten we wel wezen: vandaag de dag moet je ieder geappt woord op een goudschaaltje wegen. Een oké is immers niet hetzelfde als okeee, en okeejjj betekent wéér wat anders. De minst positieve variant die je kunt ontvangen is: ok. Dan weet je zeker dat het helemaal niet oké is.

Maar of ook mannen deze nuances kennen?

Ze zouden zich in ieder geval moeten realiseren dat ieder berichtje dat zij naar een vrouw sturen door een aanzienlijk deel van haar adresboek wordt becommentarieerd. Net zoals elke vrouw zo langzamerhand zou moeten weten dat iedere naaktfoto die zij naar een man stuurt, volop onder zijn vrienden wordt gedeeld.

Maar goed, geen overleg met Marloes dus, al kan ik wel ongeveer bedenken wat ze zou zeggen: ‘Gooi die man terug in de ballenbak, Bel. Als iemand je één keer belazert, is dat zijn schuld. Maar als iemand je twee keer belazert, is het toch echt je eigen schuld.’

Ik wéét het. Maar ik ben niet goed in afscheid nemen, kan niks loslaten. Het laatste wat ik wil denken is: had ik maar. En Pepijn kan goed neuken. Sorry, zo simpel is het ook. ‘Dat komt omdat-ie zoveel praktijkervaring heeft,’ zou Marloes zeggen. Ook dat is een goed punt, zoals Marloes eigenlijk altijd een goed punt heeft. Als zij me midden in de nacht zou bellen en zou zeggen: ‘Ik sta in het bos met een moeilijk dingetje. Heb jij misschien een dekzeil en een schep?’ zou ik zeggen: ‘Joe, ik kom eraan.’

Niet dat Marloes het type is om met een dergelijk dingetje in het bos terecht te komen. Ik heb haar zes jaar geleden leren kennen, tijdens mijn tussenjaar in Peru. Daar heb ik voor Project Trust in een aldea gewerkt, een compound waar kinderen met moeilijke thuissituaties een tijdje kunnen wonen om op adem te komen. Dat zijn vaak kinderen uit arme gezinnen, kinderen met verslaafde of gewelddadige ouders.

Of kinderen zonder ouders. Zoals ik.

Samen met de andere vrijwilligers probeerden Marloes en ik het tehuis tot een thuis te maken. In Peru zeggen ze: ‘Door anderen te helpen, help je jezelf’, en zo heb ik het ook ervaren: het was het voorzichtige begin van een nieuwe kiel onder mijn boot.

Iedere ochtend maakten we het traditionele ontbijt van quinoa-pap met appel en kaneel, en in het weekend kwam onze specialiteit op tafel: wentelteefjes, waarvan we geen idee hadden hoe we die moesten noemen (turn around bitches?) zodat we er uiteindelijk maar Dutch pancakes van hebben gemaakt. Later begreep ik dat het French toast had moeten zijn, dus mocht er in het zuiden van Peru omtrent dit onderwerp culturele verwarring zijn ontstaan, dan zijn Marloes en ik daar persoonlijk verantwoordelijk voor.

Nadat we de hele meute op tijd naar school hadden gedirigeerd, was het puinruimen, de houtkachel aan de gang houden, beddengoed wassen, maïs ontbladeren en kilo’s aardappelen schillen. Het was ongelooflijk louterend om daarmee bezig te zijn. Overzichtelijk ook. Je had een pan met piepers en een mand met maïs – je hoefde niet te denken, je moest gewoon dóén.

’s Avonds was het vaak steenkoud, maar we hielden ons warm met het zingen van Peruaanse liedjes en het leren van de bijbehorende dansen. De kinderen moesten sowieso lachen om onze Hollandse houterigheid, maar ze kwamen helemaal niet meer bij toen bleek dat wij tegenover de gepassioneerde festejo maar één Dutch dance konden stellen: de vogeltjesdans. Maar – en dat moet ik De Electronica’s toch nageven – iedereen vindt het meteen leuk; er zit blijkbaar toch iets universeels in die flapperende ellebogen.

Achteraf is mij vaker gevraagd: was het wel verantwoord om daar op je negentiende heen te gaan en voor kwetsbare kinderen te zorgen? Was je zélf niet getraumatiseerd? Natuurlijk was ik getraumatiseerd. Daarom was het juist een verademing om het verhaal van mijn leven voor een aantal maanden te kunnen herschrijven, en iemand anders te mogen zijn.

‘Annabel Brinkmeester?’

De deur van mijn cel zwaait open, en ik word ruw teruggeworpen in het nu. ‘Present,’ zeg ik, terwijl ik onwillekeurig mijn hand opsteek.

Ik kijk naar de agent in zijn uniform en merk dat ik daar na zeven jaar nog steeds de rillingen van krijg. Hij pakt een balpen uit zijn borstzak, loopt wat informatie na op zijn clipboard en zegt: ‘Klopt het dat ene… Jan Roet jou zo meteen komt ophalen, met de benodigde papieren?’

Ik knik.

‘Is dat je vriend… of een vriend?’

‘O god, nee,’ lach ik. ‘Jan is mijn huurder. Hij is dierenarts.’

De agent kijkt me fronsend aan. ‘Is er niet iemand anders die we zouden moeten contacten? Je ouders misschien?’

Ik ben nog aan het bedenken wat ik daar eens op zal antwoorden (iets snedigs, of iets bitters?), maar de agent is er al klaar mee; voor hem ben ik waarschijnlijk het zoveelste heterdaadje. Hij kijkt terug op zijn clipboard en krabbelt op de papieren. ‘Mooi,’ zegt hij, terwijl hij met zijn balpen klikt en er duidelijk het zijne van denkt. ‘Dan neem ik je nu mee naar een kamer waar we een aantal formulieren gaan invullen met...’

‘…mijn kant van het verhaal?’

‘Inderdaad. Je krijgt er ook je spullen terug en als we de papierwinkel hebben afgehandeld, kun je wachten op meneer Roet. Of op, wacht – hier staat nog een naam: mevrouw Pater.’

‘Mevrouw wíé?’ vraag ik, terwijl ik het antwoord eigenlijk al weet.

‘Puck Pater,’ verduidelijkt de agent.

Ugh, nee hè. Ik kan me goed voorstellen dat Jan het veel te druk heeft om mijn identiteitsbewijs te komen brengen, maar ik had me eerlijk gezegd niet gerealiseerd dat-ie dan wel eens háár zou kunnen sturen.

Op zich vind ik het best wonderlijk: voor iemand die zo zachtaardig is als Jan Roet (‘Zachtaardig? Noem hem maar gerust een puddingbroodje,’ aldus Pepijn) heeft-ie een kreng van een assistente. Sorry, ik bedoel natuurlijk paraveterinair assistente, zoals Puck me een aantal keer nadrukkelijk heeft verbeterd. Zou het door haar naam komen, dat ze het gevoel heeft extra assertief te moeten zijn? Want zeg nou zelf: je zult als volwassen vrouw maar Puck heten. Dat zijn van die namen, zoals bijvoorbeeld ook Pop of Pip of Pleuntje, die alleen leuk zijn in de onderbouw.

Toen Puck laatst met een cliënt van de kliniek buiten stond te roken en ik nietsvermoedend uit mijn auto stapte, besprong ze me bijkans vanwege de ‘bontkraag’ aan mijn winterjas, met het afschuwelijke verhaal dat die arme wasbeertjes via hun anus worden geëlektrocuteerd. Dat is op zich natuurlijk een valide punt, maar sommige mensen hebben er een handje van hun morele gelijk te hanteren als een natte handdoek om je mee te bitch-slappen. Puck is er daar één van.

Toen ik antwoordde dat ze haar panty uit de knoop kon halen omdat ik nooit echt bont zou dragen en dit dan ook fake fur was, kreeg ik dáár weer een preek over. Nepbont hield volgens Puck het beeld van de dierenvacht als modeartikel in stand, en de vervaardiging ervan was ook nog eens slecht voor het milieu. Ja, nu jij weer. En dát komt mij dus misschien van het politiebureau halen.

De praktijk van Jan heet trouwens Roet66, naar de Amerikaanse Route 66. Ik weet dat Jan erg op die naam is gesteld (iets met een lifechanging reis die hij heeft gemaakt; het fijne weet ik er niet van) dus ik maak me zorgen over wat er moet gebeuren als er straks écht – zoals Aernout beweert – al een koper voor de Orthoskade blijkt te zijn, en hij of zij de dierenpraktijk er niet in zal willen hebben.

Niet dat Jan zich zomaar door de nieuwe eigenaar zal laten afschepen, en die assertieve Puck al helemaal niet. Zij heeft niet voor niets een ingelijste poster in de wachtruimte opgehangen, met daarop het bekende citaat van Mahatma Gandhi: ‘De beschaving van een volk is af te meten aan de mate van respect waarmee ze met hun dieren omgaan.’

Nu is het wellicht een tikje pretentieus om met Gandhi in discussie te gaan, maar er valt op deze uitspraak wel wat af te dingen, vind ik. Dus dat zei ik ook tegen Jan, toen hij laatst buiten in het winterzonnetje een cappuccino zat te drinken op de onderste treden van de trap, en mij (tot mijn verrassing, mag ik wel zeggen) er ook eentje aanbood. Ik zei dat ik nooit zou vergeten hoe bitter een gestrande vluchtelinge had geklonken, toen zij in de ijzige kou met haar kind aan de grens van Macedonië was blijven steken. ‘Welkom in Europa,’ zei ze tegen de Duitse tv, ‘waar de honden binnen mogen wonen, en wij buiten moeten slapen!’

Ik vroeg aan Jan hoe hij daartegenaan keek: of respect voor dieren daadwerkelijk met beschaving te maken heeft, zoals Gandhi zegt, of dat de interpretatie daarvan eerder iets cultureels is. In China bijvoorbeeld eten ze hond; dat vinden wij maar niks. Maar wij eten op onze beurt koe, en dat vinden ze in India maar niks. Ik weet nog dat Jan daar niet een-twee-drie antwoord op gaf, maar enigszins verbaasd naar me keek; waarschijnlijk vanwege de alom als geldig veronderstelde formule: (Range Rover + Gucci-tas) x Rolex = shit for brains.

Toen ik verderging met: ‘Ik heb een tijd in Peru gewoond en daar...’ viel hij me verwonderd in de rede. ‘In Peru?’ Hij had duidelijk niet verwacht dat ik ooit verder was geweest dan Ibiza. ‘Uh-huh,’ knikte ik. ‘En daar eten ze graag cuy, dat is cavia. Het schijnt te smaken als een mix tussen konijn en varkensvlees, maar ik heb het nooit geprobeerd. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen. Ik had vroeger zelf twee cavia’s: Wes en Yo.’

‘Mijn complimenten,’ lachte Jan. ‘Voor het niet eten van cavia én voor de namen. Die heb ik in mijn praktijk niet eerder gehoord.’ Hij keek me stralend aan, en ik werd verrast door de vrolijke twinkel in zijn ogen. ‘Ik ken wél een Dolce en Gabbana. Dat zijn twee buidelratten.’

Nu schoten we allebei in de lach.

‘Ik denk dat Gandhi onze algemene attitude tegenover dieren bedoelde,’ zei Puck, die blijkbaar had meegeluisterd en zich ongevraagd vanuit de deurpost in het gesprek mengde. ‘Wij mensen hebben immers de macht om het leven van dieren geweld aan te doen. Die macht hebben zij nauwelijks over ons.’ De glimlach op mijn gezicht bevroor ter plekke. Dat laatste had ze nou net niet moeten zeggen.

◊

Terwijl ik in gedachten verzonken achter de agent aan loop – de gang door, de trap op en een andere gang in – draait hij zich plots naar me om, tikt op zijn clipboard en zegt: ‘Zie ik het goed? Ben jij jarig vandaag?’ Vóór ik daar op kan reageren, voegt hij eraan toe: ‘Dit lijkt me niet de meest ideale manier om aan een nieuw levensjaar te beginnen, of wel?’

Nee? Zou je denken joh, meesterbrein?

We stoppen bij een balie waar de agent door een vrouwelijke collega met een opgewekt: ‘Goedemiddag, Paul’ wordt begroet. Ze reikt hem een bundel paperassen en een plastic bakje aan, met daarop: BRINKMEESTER, A. Zodra ik mijn Rolex tussen de spullen zie liggen, maakt mijn hart een sprongetje. ‘Ehm… Paul,’ vraag ik voorzichtig, ‘zou ik mijn horloge misschien nu al terug mogen?’

De agent kijkt me zijdelings aan.

‘Het is meneer Daniëls,’ zegt hij koeltjes. ‘Geen Paul. En alles op z’n tijd.’ Hij draait zich terug naar de balie en vraagt: ‘Is de 12 leeg?’ Nadat dit bevestigend is beantwoord, gaan we ‘de 12’ binnen.

Het is een spaarzaam ingerichte kamer zoals ik die wel eens in Flikken Rotterdam heb gezien, met een grijze kantoortafel tegen de muur en wat stoelen eromheen. Waarschijnlijk omdát ik dit alleen van televisie ken, heb ik het gevoel dat ik in de verkeerde film zit. Ik verwacht hier toch eigenlijk met een reprimande (en oké, misschien ook een afbetalingsregeling) vanaf te komen, want kom op zeg: aangifte? Tegen míj?

Daniëls schakelt een laptop in en legt het dossier op tafel.

Terwijl ik ga zitten, probeer ik mijn meest ontspannen ‘dit is allemaal één grote vergissing’-gezicht op te zetten, maar ondertussen loer ik als een havik naar mijn iPhone in het plastic bakje. Als je maar wéét wie ik straks als eerste ga bellen en door de telefoon ga trekken.

Ik begrijp natuurlijk heus wel dat dit vooral mijn eigen domme schuld is en niet die van Pepijn, maar jezus, een beetje compassie van zijn kant had wel gemogen.

‘Zo, Annabel Brinkmeester… het feestvarken,’ begint de agent, terwijl hij zijn vinger nat maakt en vervolgens door de formulieren bladert.

‘Tja, menéér Daniëls, wat zal ik eens zeggen,’ antwoord ik zo opgewekt mogelijk. ‘Happy birthday to me.’

Maar zodra de computer is opgestart, lijkt Daniëls mij en mijn verjaardag alweer vergeten. Hij begint uitgebreid te typen, te klikken en te scrollen, en dan opeens, zonder van het scherm op te kijken, vraagt hij: ‘Vóór mij zit Annabel Florine Jolijn Brinkmeester, geboren op 22 februari 1994 te Blaricum, woonachtig aan de Orthoskade 66 in Amsterdam?’

‘Eh, ja? Dat klopt.’

En dan gaat hij weer door met wat ongetwijfeld het afvinken van allerlei protocollen is. Kom op, Bel, zet al die psychologiecolleges eens aan het werk. Sympathie begint met het vinden van een gemene deler.

‘Meneer Daniëls?’ probeer ik, nadat ik eerst nogal opzichtig heb gekucht. ‘Mag ik u wat vragen?’

‘Hmm?’

‘Is het waar wat ik eens heb gelezen, dat politieagenten een eigen jargon hebben, zoals “ABC’tje” voor Amsterdamse Beroeps Crimineel?’

‘Dat is correct.’

‘En als er afrekeningen zijn in het criminele milieu, heet dat dan echt een “TOM’metje”: Tuig Onder Mekaar?’

Eindelijk haalt agent Daniëls zijn ogen van het scherm. Hij kijkt me aan, en er speelt zowaar een glimlach rond zijn mond. ‘Ook dat is correct.’

‘En eh… hoe zouden jullie mijn geval noemen?’ vraag ik met een voorzichtig lachje. ‘Is daar ook een geinige afkorting voor?’

‘Dit?’ zegt Daniëls, terwijl hij met zijn dikke wijsvinger op het dossier tikt. ‘Dit heet gewoon fraude.’

Hm. Misschien is het vinden van een gemene deler net iets makkelijker wanneer je niet verdacht wordt van een strafbaar feit.

‘Nou…’ probeer ik het luchtig te houden, ‘de Belastingdienst tillen, dat is fraude. Maar om mij in een badjas door het Conservatorium Hotel te paraderen en achter in een boevenwagen te gooien, alleen maar omdat ik toevallig even de juiste papieren niet bij me had – dat had toch niet per se gehoeven?’

‘Identiteitsfraude is niet iets wat wij licht opnemen, mevrouw Brinkmeester. Daar is niets toevalligs aan.’

Identiteitsfraude? Langzaam begint het tot me door te dringen wat er gisteravond nu eigenlijk gebeurd is, en hoeveel erger ik het daarna nog voor mezelf heb gemaakt. Fok. Wat heb ik gedáán?

Een gevoel van onrust baant zich vanuit mijn maag een weg omhoog. Dit gaat geen reprimande worden maar een dik, vet strafblad.

‘K-kijk, het zit zo,’ zeg ik, terwijl mijn stem plots schor is gaan klinken en verdomme nog overslaat ook. ‘Pepijn Hilman is mijn vriend…’

‘Ex-vriend. Daar is hij heel duidelijk over.’

‘Ja, oké. Maar dat is pas iets van, wat zal het zijn, de afgelopen twaalf uur. Daarvoor waren Pepijn en ik twee jaar samen, en…’

‘Twee jaar of twee minuten – voorbij is voorbij. Het is niet zo dat je daarna nog een soort uitrolperiode krijgt waarin je nog eens uitgebreid kunt gaan winkelen met zijn creditcard, en kunt inchecken in een vijfsterrenhotel onder de naam Pepita Hilman.’

Pepita? Mijn god. Hoe dronken wás ik?

‘Luister, ik had het heus wel zelf willen betalen, zoals ik nagenoeg alles heb betaald, tot mijn eigen fokking feestje aan toe. Maar ik had net van Aernout van der Meer te horen gekregen dat mijn creditcards waren geblokkeerd. Én dat de leasemaatschappij in de loop van de volgende ochtend mijn Range Rover zou komen ophalen. Dat is ongeveer… nu.’

‘Wacht even – wie is Aernout van der Meer?’

‘Mijn vermogensbeheerder.’

Daniëls stoot een spottend lachje uit. ‘Jíj hebt een vermogensbeheerder?’

‘Ja. Maar ik zou hem je niet aanraden.’

Nu ik weer aan Aernout denk en aan wat hij me gisteravond geflikt heeft, breekt het koude zweet me uit. Ik moet hier weg. Ik moet orde op zaken gaan stellen. Op alle fronten.

‘Dus jij wilt beweren dat je een vermogen hebt?’ vraagt agent Daniëls op een toon die me begint te irriteren.

Ik sla mijn armen over elkaar. ‘Wil je het lange of het korte verhaal?’

‘Ik wil het wáre verhaal. Want als jij daadwerkelijk een vermogen hebt, waarom zou je dan de creditcard van een ander plunderen?’

‘Wat nou, met je “plunderen”? Ik heb de afgelopen twee jaar zoveel voor Pepijn betaald. En weet je wat ik daarvoor teruggekregen heb? Leugens. Meneer bleek vreemd te gaan met de níéuwe stagiaire Media & Cultuur. Wat maar weer eens bewijst: zoals je eraan komt, kom je er ook af.’

‘Dus het feit dat jij binnen een paar uur € 2875,- hebt uitgegeven op de creditcard van meneer Hilman was eigenlijk een soort… wraakactie?’

‘Dat vind ik een groot woord. Pepijn heeft gisteravond in alle consternatie zijn portemonnee bij mij laten liggen. Die wilde ik terugbrengen. Met een omweg, zeg maar.’

‘Dus je ontkent deze handelingen niet?’

‘Nee, ik ontken ze zeker niet.’

Ik heb het nog niet gezegd, of Daniëls begint weer druk te typen. ‘Hé, wacht even,’ veer ik op, ‘heb ik hiermee een bekentenis afgelegd?’

‘Ja.’

Shit. Daniëls kan een triomfantelijke glimlach nauwelijks onderdrukken. ‘Heeft die “vermogensbeheerder” van jou je nooit uitgelegd dat je van andermans geld moet afblijven?’ vraagt hij zonder zijn ogen van het scherm te halen. Ha, die memo heeft Aernout zélf niet gehad.

‘Ik zie heus wel dat je me niet gelooft,’ zeg ik met een wrang lachje, ‘maar voor wat het waard is: ik kan het zélf amper geloven. Hoe bestáát het dat poef! mijn geld er opeens niet meer is?’

‘Tja, dat gevoel heb ik ook aan het eind van iedere maand, maar…’

‘O ja? Is dat zo? Heb jij ook wel eens 2,7 miljoen euro verloren? Zomaar, aan het eind van de maand?’

Even kijkt hij me verwonderd aan, maar al snel haalt hij zijn schouders op. ‘Ik kan je aanraden om gewoon de tering naar de nering te leren zetten. Dat maakt een betere indruk op de rechter. En op je cv.’

Ik open mijn mond om iets te zeggen, maar precies op dat moment grabbelt de agent in het plastic bakje, vist mijn horloge eruit en laat het aan zijn wijsvinger boven de tafel bungelen.

‘Ik weet niet wat er waar is van jouw indianenverhalen, maar één ding weet ik wel: zolang jij je een heuse Rolex Daytona kunt permitteren, valt het wel mee met dat zogenaamde geldgebrek. Of heb je dit horloge soms ook illegaal verkregen?’

Hij heeft het nog niet gezegd, of er knapt iets in me. Ik spring op uit mijn stoel en gris het horloge zo ongecontroleerd uit zijn handen dat ik over mijn eigen voeten struikel. Ik verlies mijn evenwicht, val zijdelings tegen de muur en klap er met mijn jukbeen tegenaan. Daarna zak ik naar de grond, maar in mijn hoofd blijf ik vallen, dieper en dieper down the rabbit hole – terug naar die ene avond, nu zeven jaar geleden.

3

Ik vierde mijn achttiende verjaardag in De Kapel in Bussum; een voormalige gebedsruimte die tot feestlocatie is omgebouwd.

Mijn sweet sixteen had ik nog thuis gevierd en dat was echt een topfeest, eentje voor in de boeken, zal ik maar zeggen. Het thema van destijds was ‘Inside-Out’, met de bedoeling dat iedereen z’n kleding binnenstebuiten zou dragen. Maar in het heetst van de strijd ging er ook behoorlijk wat huisraad van inside naar out, en de volgende dag bleek onze tuin niet alleen bezaaid met stoelen, borden en bierflesjes, maar ook met peuken, stukken pizza en een gebruikte tampon (vraag het me niet, ik heb géén idee). Tel daar nog wat lege wietzakjes en andere partywrappers bij op, en mijn vader zei: ‘Prima, die feestjes, maar níét meer bij ons.’

Klonk niet onredelijk. Zo was het dus De Kapel geworden, en de avond vóór mijn achttiende verjaardag barstte de ruimte uit zijn voegen.

Ik had eerst het traditionele damesdiner gegeven (daar hadden we ’m al flink geraakt, wat nauwelijks valt te voorkomen met drankspelletjes als Never Have I Ever) en vanaf een uur of elf stroomden de jongens binnen. Via een vriendinnetje wier vader in het artiestenmanagement werkt, had ik een geweldige dj kunnen boeken. We zouden met z’n allen gaan aftellen naar middernacht – en het was áán.

Ik had nog getwijfeld of ik mijn feest niet na de eindexamens zou moeten geven, maar in die periode steekt het halve Gooi de vlag uit. Ieder jaar ontstaat er een hausse aan examenfeesten en ‘18’-diners, waardoor je vrienden het gevoel kunnen krijgen dat ze moeten kiezen. Dus ik dacht: een lekker dansfeest in de koude februarimaand is precies de goede ankeiler om de SE-weken mee in te gaan. Het eindexamen doemde al op aan de horizon; als een waterval waar onze plezierboot onvermijdelijk op af zou stevenen. Maar het kotsen van de spanning (én de illegale handel in Ritalin) zou nog twee maanden op zich laten wachten; vooralsnog lag de wereld voor ons open. We voelden ons hemelbestormers, op de drempel van het volwassen leven, dansend op de vulkaan.

Inmiddels weet ik wie van ons zou gaan slagen, en wie niet. Ik weet ook nog heel goed wie op spieken zou worden betrapt en ‘cum fraude’ van school zou worden gestuurd, om jaren later met een brede glimlach op een feestje op te duiken, fris afgestudeerd in Internationaal Recht.

Nederland, het land waar je nooit écht ergens voor gestraft wordt – tenzij je je verjaardag viert in het verkeerde jaargetijde. Later kon ik nog maar één ding denken: had ik maar. Die gedachte maakte me gek.

Nog steeds, eigenlijk.

Tegen middernacht kwamen mijn vader en moeder naar De Kapel om op het kleine podium naast de draaitafel op mijn achttiende verjaardag te toosten. De dj begon mijn nieuwe levensjaar met spuitende vuurwerkfonteinen en ‘Brand New Day’ van The Wizard of Oz, misschien wel het meest euforische nummer ooit gemaakt. Terwijl mijn vader onder luid gejuich de champagne ontkurkte en de glazen begon te vullen, kreeg ik van mijn moeder een mooi ingepakt verjaardagscadeau. Nadat het me was gelukt de doos te openen (sierlijk geknoopte linten en een paar shotjes zijn niet de meest ideale combinatie) kwam er een schitterende Rolex Daytona te voorschijn. Op de achterzijde van het stalen horloge hadden mijn ouders twee getallen boven elkaar laten graveren: 18 en 66.

De 18 spreekt voor zich; de 66 was een familiegrapje. Mijn vaders verjaardag is op 6 augustus en die van mijn moeder op 6 november; samen waren ze ‘dubbel zes’. Al sinds hun studententijd, toen ze elkaar in Leiden leerden kennen, hadden ze het gevoel dat dit hun geluk zou brengen. Mijn vader zei ook graag dat ik voor het geluk was geboren, en lange tijd leek dat ook zo te zijn. Achttien jaar, om precies te zijn.

Ik kom uit een warm en harmonieus gezin. Ik weet dat het bon ton is om te zeggen dat je een kutjeugd hebt gehad, maar afgezien van een paar puberale aanvaringen uit de categorie: ‘Hoezo mag ik van jullie niet met een fake ID naar Loveland?!’, was ons gezinsleven helemaal prima. We woonden in een mooie, vrijstaande villa in Bussum, het huis waar mijn tante Julia nu met haar man en kinderen woont.

Mijn vader, Floris Brinkmeester, was een succesvolle effectenhandelaar. Mijn moeder Jolijn had ervoor gekozen haar loopbaan als communicatie-adviseur op een laag pitje te zetten totdat ik zou gaan studeren. Ik weet dat mijn ouders dolgraag een broertje of zusje voor mij hadden gewild, maar het was ze niet gegund. En dus kwam er een hond: Binkie, een yorkshireterriër. Het was een zachtaardig maar ook uitgelaten hondje, een echt gezelschapsdier dat overal met zijn snuit vooraan wilde staan. Met zijn korte pootjes ploeterde hij dapper met ons door de sneeuw als we in de tuin ballen gingen rollen om er een sneeuwpop van te maken, maar hij krulde zich net zo lief onder een dekentje op de bank, om samen met mij hele seizoenen van Grey’s Anatomy te kijken.

Binkie lag ook altijd aan onze voeten onder de tafel als we bordspelletjes deden, en wat hébben we er daar veel van gedaan. Mijn ouders lieten mij op zich wel gamen (zeker nadat ik had gepleit dat mijn FarmVille-dieren anders de hongerdood zouden sterven, een argument waar met name mijn moeder heel gevoelig voor bleek te zijn), maar ik mocht geen uren achter de computer. Het spelen van bordspellen daarentegen werd volop gestimuleerd: met elkaar, met vriendinnen, als de buren weer eens kwamen binnenvallen. Toen ik op de lagere school zat, speelden we vooral spellen als Drakenwraak en Barricade. Later kwam daar allerlei andere titels bij, zoals Monopoly, Backgammon, Kolonisten van Catan.

Maar wat we ook speelden, op de een of andere manier kreeg ik het altijd voor elkaar om mezelf met dubbel zes uit de problemen te gooien. Daar moesten mijn ouders dan om lachen, en ze zeiden vaak gekscherend dat ze me, zodra ik oud genoeg was, zouden meenemen naar Las Vegas.

Het is er nooit van gekomen.

‘Verlaat de gevangenis zonder te betalen’ – díé worp zou ik momenteel goed kunnen gebruiken. Maar ik vrees dat mijn lucky hand al jaren niet meer zo heel lucky is.

Twee dagen vóór mijn achttiende verjaardag was onze Binkie plots verdwenen.

Mijn moeder wandelde met hem in het bos dat grenst aan de Blaricumse hei toen hij een van de vele wilde konijnen in het vizier kreeg. Binkie stoof achter het beestje aan, verdween tussen de bomen, en keerde nooit meer terug. Hij was al een tijdje kortademig en volgens de dierenarts had hij last van hartritmestoornissen, dus de kans was groot dat onze kleine terriër van de opwinding in elkaar was gezakt. Twee dagen lang hebben we overal gezocht, maar er was geen spoor van Binkie te bekennen.

Het idee dat hij misschien pijn had en ergens tussen de struiken lag weg te kwijnen, was onverdraaglijk. Het maakte iedereen verdrietig, maar mijn moeder nog het meest. Ik ging overdag naar school en mijn vader naar zijn kantoor, dus mijn moeder bracht veruit de meeste tijd met ons hondje door. Hij ging zelfs mee boodschappen doen, voor op de fiets, kaarsrecht in een mandje. Mijn moeder voelde zich schuldig over Binkies verdwijning. Ze had als baasje gefaald, vond ze zelf, en dat idee kreeg ze maar moeilijk uit haar hoofd.

Te midden van de feestelijke voorbereidingen voor mijn achttiende verjaardag trok Binkies lege mand een flinke wissel op ons gezin. Ieder blafje deed ons naar de deur rennen, en ’s nachts lagen we met gespitste oren in bed. Maar de grootste impact van zijn verdwijning moest nog komen.

◊

Nadat mijn ouders me uitgebreid hadden gefeliciteerd en het horloge bij me hadden omgedaan, gingen ze terug naar huis. ‘We willen niet van die oudere jongeren zijn,’ zei mijn moeder met een knipoog, ‘die lekker tof blijven hangen op het feestje van de jongelui.’ Maar van mij hadden ze de hele avond mogen blijven. Nee, ze hadden moeten blijven. Voor altijd.

Omdat mijn vader moest rijden, had hij nauwelijks van de champagne gedronken, maar er waren genoeg gegadigden voor de aangebroken fles Moët. Mijn moeder gaf me een kusje op mijn voorhoofd, zoals ze dat vroeger altijd deed, en mijn vader zei: ‘Dit is jóúw moment, schat, het begin van een heel nieuw leven.’

Ik kreeg nog een dikke knuffel, en toen gingen ze weg.

Bij de deur van De Kapel keek mijn vader nog een keer om. Hij zwaaide, en stak zijn duim naar me op. Ik geloof niet dat ik ooit méér van mijn ouders heb gehouden dan op die avond.

De deur was nog niet achter hen dicht gevallen, of de dj gooide het volume omhoog. Apetrots liet ik het horloge aan mijn vriendinnen zien, en samen sloegen we de rest van de champagne achterover. Drinken deden we al een jaar of twee (je hoeft in het Gooi maar een wodka-boy te bellen en hij brengt de flessen op z’n scooter bij je thuis), maar in tegenstelling tot een groot deel van mijn vrienden was ik nooit zo happig geweest op drugs. Maar toen toverde Thies Kamerbeek – een jongen die ik al langer leuk vond en waarvan ik had besloten dat vanavond maar eens dé avond moest zijn – een zakje bontgekleurde pillen tevoorschijn.

Toen hij zag dat ik daar enigszins aarzelend naar keek, schoot hij hardop in de lach. ‘Je bent nu toch achttien? We gaan lekker naar de klote vanavond!’ Thies pakte één pil uit het zakje, een roze met een sterretje erop, en rolde hem uitnodigend tussen zijn duim en wijsvinger. ‘Happy birthday to you,’ zong hij in mijn oor, ‘happy birthday to you…’

‘Wil ik eh… weten wat dit is?’ vroeg ik, nog steeds een beetje weifelend. ‘Is-ie wel veilig? Niet zo’n ding dat is versneden met gootsteenontstopper, of zo?’ Weer die schaterende lach. ‘Wie geeft er een fuck om veilig?’ zei Thies. ‘Laat het gewoon over je heen komen. Weg met die controle, niks is zeker in het leven, laat het gewoon gebeuren!’

Eerlijk gezegd had ik die pil niet eens gehoeven want ik wilde hém, en als het er vanavond eindelijk van zou komen, hoefde ik daar geen roze olifanten bij te zien. Maar ik zag iets onweerstaanbaars in zijn ogen: de belofte van volwassenheid, van een nieuwe, spannende fase waarin ik niet meer de Annabel van de goede cijfers en de bordspelletjes zou zijn (fok die dubbel zes) maar een wildere variant van mezelf.

Thies had gelijk: waarom ging ik niet gewoon los? Er is inderdaad niets zeker in dit leven; je hebt alleen het nu, en nu wilde ik hém, dus wat boeit het, doe die pil er maar bij. Ik spoelde de xtc weg met een flinke slok bier, waarna drie uur van totale onbezorgdheid volgden.

Mees en Jelle Brandenburg, de getalenteerde hockeytweeling uit het eerste elftal van Naarden, kwamen als verrassing nog met een grote fles lachgas op de proppen. Binnen de kortste keren hing iedereen aan een ballonnetje en in een niet te stoppen lachstuip. Voor zover ik me die avond kan herinneren, was het één groot geluksmoment. Ik keek naar de deinende massa van mijn vrienden; springend en hossend in een wonderlijke, veelkleurige golfbeweging van dans en drank en drugs, en ik voelde alleen maar liefde.

Terwijl ik met Thies tegen een muur stond te zoenen, kwamen twee politieagenten binnen, een wat jongere gast met kort, blond haar en een oudere man met een kale kop. Ze waren duidelijk op zoek naar mij.

Ik liet Thies los en dacht: shit, geluidsoverlast. Daar had mijn moeder me nog zó voor gewaarschuwd. De omwonenden van De Kapel waren niet altijd even gelukkig met de luidruchtige feestjes van het ‘Gooise geteisem’, zoals een buurtbewoonster het volgens de verhuurder had geformuleerd, dus mijn ouders hadden een heuse decibelclausule moeten ondertekenen op straffe van ontruiming. Ik dacht dat we qua geluidsniveau nog wel goed zaten, maar ja, ik zag ook roze olifanten.

Een aantal van mijn vrienden begon te joelen: ‘Hey – de popo’s!’, en vanaf dat moment werd het al snel een chaos. De dj had zijn koptelefoon op en zat helemaal in zijn eigen wereldje. Ik gebaarde naar hem dat-ie de muziek zachter moest zetten, maar hij begreep me verkeerd en gooide het volume nog verder open. Plotseling brak het zweet me uit.

Het leek opeens zo warm in De Kapel, alsof alle zuurstof uit de ruimte was gezogen. Alles begon te draaien als in De Schreeuw van Edvard Munch, en ik stond te tollen op mijn benen. Ik kon het gewoonweg niet geloven: de allereerste keer dat ik drugs had gebruikt, stond meteen de fokking politie voor m’n neus. Ik draaide me om en vroeg paniekerig: ‘Thies, hoe groot zijn mijn pupillen?’, maar Thies stond zelf behoorlijk out of it mee te deinen op de muziek.

De blonde agent was als eerste bij me. Hij probeerde me aan mijn arm mee te trekken, maar het leek of die van spaghetti was. Hij werd langer en langer, en ik hoorde mezelf zeggen: ‘Yo, man, chill, een gevalletje geluidsoverlast kunnen we toch ook wel hier oplossen?’

Ik begreep niet zo goed waar ze me mee naartoe wilden nemen, maar ik dacht dat het binnen misschien minder zou opvallen in wat voor staat ik was dan buiten in het halletje, onder het licht van de tl-buis. Dus ik rukte me los en keek daarna verwonderd naar mijn hand; de vingers leken wel een zeeanemoon die zachtjes wuifde in het water, en ik weet nog dat ik dacht: wow, dat is mooi. Maar toen boog de politieagent zich naar mij toe en zei in mijn oor: ‘Je moet nu met me meekomen, want je vader is boos.’

Die boodschap bracht mij weer enigszins bij mijn positieven.

Dat de buren hadden geklaagd was tot daaraan toe, maar mijn lieve papa die dit allemaal had betaald en zojuist nog hier was, als díé boos was… dat zou ik echt heel vervelend vinden.

Ik gebaarde weer naar de dj dat het zachter moest, en eindelijk ging het volume iets omlaag. Prompt begon een aantal van mijn vrienden op hun vingers te fluiten, en nadat Mees en Jelle baldadig waren gaan zingen: ‘Popo’s eruit, popo’s eruit’, deed binnen de kortste keren de hele Kapel met hen mee: ‘Popo’s, popo’s, popo’s eruit!’ Ze lachten en ze klapten, en het gejoel ging harder en harder, en weer boog de blonde agent zich naar mij toe. ‘Hoor je wat ik tegen je zeg,’ probeerde hij druk gebarend boven het rumoer uit te komen, ‘je vader is boos en je moeder is thuis!’

En ik dacht: ja, ja, ik hoorde je de eerste keer ook al, maar toen had de andere politieman, die met dat kale hoofd, de dj-tafel bereikt en hij trok in één keer de stekker uit het geluid. Daarop galmde de stem van de blonde agent door de stilgevallen ruimte: ‘Annabel Brinkmeester! Je vader is dood en je moeder ligt in het ziekenhuis!’

En zo werd 22 februari niet alleen de dag waarop ik ben geboren, maar vooral ook de dag waarop een groot deel van mij is gestorven.

◊

Iemand moet mij achter in de politieauto hebben gezet maar wie dat was, kan ik me niet herinneren. Het was in ieder geval níét Thies; die lapzwans had zich schielijk met zijn pillen uit de voeten gemaakt.

Geen van mijn vriendinnen mocht mee naar het ziekenhuis. Daarvoor was de situatie te ernstig, zei de politie, een redenering die ik nog steeds niet helemaal begrijp. Terwijl de agenten in volle vaart naar Blaricum reden, zat ik achterin te spacen; mijn oren suisden en mijn hartslag bonsde in mijn slapen. Natte sneeuw sloeg rondtollend tegen de voorruit; als een malende, zuigende draaikolk die me probeerde mee te trekken naar een andere dimensie. Ik was ervan overtuigd dat ik hallucineerde, dat de xtc van Thies wel degelijk met gootsteenontstopper versneden moest zijn.

Want kom op – mijn vader dood en mijn moeder in het ziekenhuis? Dat kón helemaal niet want ik had mijn ouders zojuist nog gezien; ik had ze gekust en omhelsd, en kijk hier: om mijn pols zat toch het horloge dat ik van hen had gekregen? Met trillende vingers rukte ik aan de bandjes van mijn hakken; ze moesten af, en wel nú, omdat ik het gevoel had dat ik ieder moment klaar moest zijn om weg te kunnen rennen.

Maar waarnaartoe?

Ik herinner me de lege, donkere gangen van het Tergooi-ziekenhuis en de weeïge hospitaalgeur van jodium, urine en desinfecterende zeep.

Ik herinner me ook de zijdelingse blikken van het verplegend personeel. Ik had kunnen zweren dat ze afkeurend naar me keken; naar dat verwilderde meisje met haar uitgelopen mascara, haar grote pupillen en die veel te hoge hakken als dode vogeltjes in haar hand.

We gingen een hoek om en daar zat mijn tante Julia, de zus van mijn vader, onbedaarlijk te huilen met een dunne ziekenhuisdeken om haar schouders. Ik wilde niets liever dan haar omhelzen, maar ik kreeg mijn armen niet omhoog. Een van de artsen zette me op een stoel en deed blauwe ziekenhuisslofjes aan mijn blote voeten. Toen ik haar wilde bedanken, bleek mijn onderkaak zo vast te zitten dat ik nauwelijks kon praten. Die klote-klote-klotedrugs.

Vóórdat ik kon zeggen dat ik er niet klaar voor was, dat ik nog helemaal niet begreep waar ik klaar voor moest zijn, werd ik onder de arm gepakt en een kamer binnengeleid. En daar lag mijn mama, te midden van allerlei indringende piepjes aan de beademing; met bloeduitstortingen rond haar ogen en snijwonden in het gezicht. Ik zakte van schrik door mijn benen, en het lukte me nog maar net om op de rand van het bed te gaan zitten. Voorzichtig pakte ik haar hand, die koud en klam aanvoelde; als een kipfilet uit de koelvitrine. ‘M-mama…’ stamelde ik, ‘... mama?’

De infusen en de drains gaven me de rillingen, maar tegelijkertijd kon ik mijn ogen er niet van afhouden. Ik móést blijven kijken, naar het bloed en het wondvocht dat zich door de plastic slangetjes heen leek te vreten. Achter mij hoorde ik de blonde agent vertellen over de fietser die alles had gezien; over de loslopende hond die plotseling de weg op was gerend. Over de natte sneeuw en de onverhoedse ruk aan het stuur. En toen die boom.

Mijn vader was op slag dood geweest, en de gebroken ribben van mijn moeder hadden haar longen doorboord.

De agent was nog niet uitgepraat, of pal voor mijn ogen begonnen de slangetjes te krioelen als een hongerige, vleesetende plant. Geschrokken draaide ik me naar de zaalarts, maar net als de politieman leek zij niets abnormaals in de kamer te zien. Ja, behalve mij dan.

‘Kijk nou wat er gebeurt!’ riep ik, terwijl ik met trillende vingers naar mijn moeder wees. ‘Die tentakels, ze kronkelen zich om haar heen. Straks persen ze nog het laatste beetje lucht uit haar longen!’

Daarop kwam mijn tante Julia, ongetwijfeld gealarmeerd door de paniek in mijn stem, de kamer binnen rennen. ‘Sjuul,’ hijgde ik, ‘die slangen… ze willen mama meenemen! Ze pakken haar helemaal in. Kan jij alsjeblieft papa gaan halen? Hij moet ons komen helpen!’

En toen ging het mis.

Ik wilde klauwen naar al die infusen, maar mijn tante begon te huilen en de arts hield me samen met de politieagent op gepaste afstand van het bed. ‘Zien jullie het dan niet,’ riep ik, ‘die tentakels wikkelen mama steeds verder in; ze verstikken haar.’

Het gebeurde recht voor mijn ogen (ik zie het nog steeds zó voor me) maar niemand wilde me geloven.

Plots werden de piepjes één langgerekte piep. De zaalarts kwam onmiddellijk in actie, en ook de toegesnelde verpleegkundigen deden verschrikkelijk hun best.

Daarna herinner ik me niks meer.

Twee dagen na het overlijden van mijn ouders werd er naar huis gebeld: een jager had een kadaver van een hond in het bos gevonden, en uit de chip was gebleken dat het onze Binkie was. Of ik het stoffelijk overschot wilde komen halen, om het te begraven of te cremeren?

Er trok een huivering langs mijn ruggengraat; alleen al het woord ‘kadaver’ was méér dood en verrotting dan ik kon verwerken.

Allerlei dwanggedachten drongen zich aan mij op. Had ik mijn feestje maar niet in februari gegeven. Had ik maar gevraagd of mijn ouders wilden blijven. Had ik maar geen hond gehad.

‘Nee, bedankt,’ was het enige wat ik nog kon uitbrengen.

‘Weet je het zeker?’ vroeg de man verbaasd. ‘Wil je ook zijn riempje niet terug? … Geef me anders even je vader of moeder aan de telefoon.’

Ik hapte naar adem en verbrak meteen de verbinding.

Daarna heb ik als een bezetene alle spullen van Binkie bij elkaar geraapt, en het hele zaakje zonder omhaal in de kliko gegooid.

Ik heb nooit meer drugs gebruikt.

En ik heb nooit meer van een hond kunnen houden.

4

Als ik in het politiebureau weer bij mijn positieven kom (wat een ongelooflijke mindfuck was dít?) heeft Daniëls me op een stoel gehesen en een plastic bekertje met koud water op tafel gezet. Met een schuin oog zie ik dat hij mijn horloge weer in het ‘arrestantenbakje’ heeft gelegd.

Hij klopt wat onhandig en net iets te hard op mijn rug. ‘Gaat het weer een beetje?’

Ik heb geen idee wat ik daarop moet zeggen. Ik reik naar het bekertje, druk het een paar seconden voorzichtig tegen mijn pijnlijke wang en drink het daarna in één teug leeg.

‘Je hoeft je niet te schamen hoor,’ gaat Daniëls monter verder, ‘er vallen hier wel vaker mensen flauw.’ Hij vouwt zijn natte, vlezige lippen tot een glimlach. ‘Berouw komt altijd na de zonde.’

‘Dit horloge,’ zeg ik, zodra ik mijn ademhaling wat beter onder controle heb, ‘is het allerlaatste wat ik van mijn ouders heb gekregen.’

‘Want? Daarna hebben ze je onterfd?’

‘Nee. Daarna zijn ze overleden.’

Er trekt een micro-expressie over zijn gezicht, waarbij zijn wenkbrauwen verrast omhoog lijken te gaan, maar daarna gaat hij gewoon weer verder met het typen van het proces-verbaal. Ik voel een enorme woede in me opkomen, een woede waarvan ik gisteravond de eerste aanzet heb gezien en die me direct in de problemen heeft gebracht. Het is een boosheid die ik al zeven jaar voor me uitschuif, en waarvan ik ook nu het gevoel heb dat ik hem onmiddellijk in de kiem moet smoren.

Dan klapt agent Daniëls onverwacht zijn laptop dicht, en doorbreekt de ongemakkelijke stilte. ‘Wat zouden je ouders van deze arrestatie hebben gezegd?’ vraagt hij, terwijl hij vaderlijk probeert te kijken.

Krrrtt! hoor ik opeens, en als ik naar mijn handen kijk, zie ik dat ik het lege bekertje heb fijngeknepen.

‘Stel je toch eens voor dat zij dit zouden kunnen zien. Heb je er al over nagedacht hoeveel verdriet jouw ouders daarvan zouden hebben?’

Nee. Maar ik zit er wél over na te denken hoeveel uur extra dienstverlening ik ga krijgen als ik jou zo meteen een flinke optater ga verkopen.

Er klinkt een korte klop, waarna de vrouwelijke agent die ik eerder bij de balie heb gezien haar hoofd om de deur steekt. ‘Paul – ene Jan Roet heeft gebeld? Hij komt zo snel mogelijk het identiteitsbewijs van arrestant Brinkmeester brengen. Hij is er over ongeveer drie kwartier; hij zit nu nog even bij de notaris.’

Hoewel ik blij ben dat Jan me zelf komt halen en niet Puck Pater, krijgt dat goede nieuws nauwelijks de tijd om te bezinken; daarvoor brandt de ergernis nog te hevig in mijn middenrif.

‘Dank je, Adinda,’ zegt Daniëls. Zijn collega is nog niet vertrokken, of hij blijkt klaar met het opgraven van mijn ouders. Hij schuift zijn stoel naar achteren en vraagt of ik nog iets aan mijn bekentenis wil toevoegen.

Aan mijn wát? Oja – verrek.

‘Nee,’ antwoord ik.

Daniëls kucht even. ‘Oké. Mooi.’

Tevreden schuift hij het witte bakje naar me toe. Ik gooi de verkreukelde beker in de prullenbak en buig me over mijn bezittingen.

Als eerste pak ik de Rolex, maar vreemd genoeg voelt mijn horloge zwaarder dan normaal. Ik kijk zelfs nog even achterop (18/66; het is hem echt), maar op de een of andere manier hangt hij anders aan mijn pols.

Ik doe mijn ringen om en mijn oorbellen in, en als laatste pak ik mijn iPhone. Maar zodra ik hem wil aanzetten, zie ik dat hij helemaal leeg is. Shit, Marloes! Met een schok realiseer ik me dat ze mij natuurlijk allang heeft proberen te bellen, ergens tussen Delhi en Kathmandu. Wat moet ze niet gedacht hebben, toen ze mijn drie gemiste oproepen zag staan?

Marloes weet dat ik op de dagen rond mijn verjaardag niet op mijn best ben (al zal déze clusterfuck ook haar verbazen), maar ik wil niet dat ze zich zorgen maakt – ze heeft immers nog een flinke reis voor de boeg.

We hebben de route naar het vrijwilligersproject in de Jhimpa-vallei zo vaak samen op Google Earth bekeken, dat ik ’m helemaal uit mijn hoofd ken. Vanuit Kathmandu moet Marloes overstappen op een binnenlandse vlucht naar Pokhara, dwars door de Himalaya. Dan volgt een autorit van drie uur naar Baglung, waar niet alleen de geasfalteerde weg ophoudt, maar ook het bereik van haar mobiele telefoon. Vanaf dat punt zal ze de komende zes maanden sporadisch contact met me kunnen opnemen, dus ik moet haar zien te bereiken vóórdat ze verder reist.

Na Baglung moet Marloes negen uur hotsebotsen in een 4x4 Jeep naar Burtibang; over onverharde, modderige wegen waarbij ze zelfs hier en daar een riviertje zal moeten oversteken. Daarna moet ze nog drie uur lopen, naar de Project Trust-locatie in de Jhimpa-vallei, een plek zonder warme douches, met slechts één waterpunt van ijskoud gletsjerwater. Het gat van de wereld, als je het mij vraagt, maar volgens Marloes was dat juist het aantrekkelijke ervan. Ze zei: ‘Soms moet je heel ver reizen om te beseffen wat je thuis over het hoofd ziet.’

Nu had ik helemaal niet het gevoel dat ik thuis iets over het hoofd zag. Ja, behalve dan misschien de brochure van het kindertehuis in Nepal, die iedere keer ‘spontaan’ op tafel kwam. Marloes heeft me ook meerdere malen de website laten zien met foto’s van alle kinderen, de activiteiten en het avontuur. Waarom ben ik eigenlijk niet meegegaan? ‘Jij kunt makkelijk een paar maanden weg,’ zei ze. ‘Je werkt toch niet?’

Dat voelde als een verwijt. Het wás ook een verwijt – en het was waar.

Eerst schermde ik met de beladen vertrekdatum, daarna met het protest van Pepijn. Uiteindelijk heb ik het erop gegooid dat ik me de komende tijd op het kiezen van een vervolgstudie wilde oriënteren: wat voor master ik zou kunnen volgen, welke leerwerkperiode daaraan vast zou zitten en wat voor soort scriptie ik moest doen. Ik denk niet dat Marloes me geloofde. Ik vrees dat op mijn voorhoofd stond geschreven dat ik liever met Pepijn en zijn vrienden naar Ibiza wilde gaan. En liefst ook weer naar Coachella, waar we vorig jaar Aurélie Sejours hebben ontmoet, een Française waar ik een goede klik mee had en die me heeft uitgenodigd een paar dagen naar St. Tropez te komen – of misschien zelfs naar het Filmfestival in Cannes.

Dit alles leek me oneindig veel leuker dan een houten bed met een overtrek van yak-vel. Ha, ben ik even gestraft door het universum. Want laten we eerlijk zijn: de Nepalese modder lijkt ineens een stuk aantrekkelijker dan de shit waar ik nu in zit.

◊

‘Wat gaat er verder gebeuren?’ vraag ik, als ik niet veel later door agent Daniëls in een wachtruimte ben geparkeerd.

‘Nu ga ik het proces-verbaal verder uitwerken,’ zegt hij. ‘Zodra Jan Roet met je ID over de brug komt, ga ik de uitgeschreven verklaring aan je voorlezen en daarna kun je gaan. Je krijgt vanzelf een oproep wanneer je voor de rechter moet verschijnen. Deze hele papierwinkel gaat ook naar het slachtoffer, Pepijn Hilman. Zijn advocaat zal ongetwijfeld binnen afzienbare tijd contact met je opnemen.’

Ik knik braaf, en denk: ja, vast. Ik zal ‘meneer het slachtoffer’ straks zélf eens even bellen. Deze gekkigheid heeft nu lang genoeg geduurd.

Bij de deur draait Daniëls zich nog één keer om. ‘Veel succes. Ik hoop dat je inmiddels begrijpt dat het niet loont je voor een ander uit te geven. En je hebt mazzel: de koffie is hier sinds kort gratis.’

Daar moet ik wel om lachen. Je bent jarig of je bent het niet.

Zodra de agent is vertrokken, loop ik naar de koffieautomaat. Het is hetzelfde model als vroeger op school, met warme chocolademelk en tomatensoep. Nadat ik op espresso heb gedrukt, valt het bekertje precies zó in het houdertje als ik me kan herinneren, en ook het bekende pprrrr-geluid van het vullen brengt me in een oogwenk terug naar toen.

Het is alsof ik weer in de aula van de middelbare school sta, en de ogen van mijn medeleerlingen in mijn rug voel prikken. Ik herinner me de zijdelingse blikken, het aanstoten, de ‘onopvallende’ knikjes met het hoofd. Maar wat me het meest is bijgebleven is het gesmiespel; voor de vorm gedempt achter handen en multomappen, maar altijd nét hard genoeg om toch nog mee te krijgen.

‘Heb je het al gehoord? Ze was zó dronken en stoned dat ze niet eens begreep dat haar ouders dood waren.’

‘Nee, wat erg!’

‘En de kaarten voor Justin Bieber in de Ziggo Dome zijn trouwens allemaal al uitverkocht.’

‘Nee! Ook erg.’

Ik had een leuke groep vrienden, maar toen ik na de dubbele begrafenis en de turbulente rouwperiode terugkeerde in mijn examenklas, voelde ik een verwijdering tussen hen en mij. In een tijd waarin ik niets liever wilde dan omarmd worden, keek ik opeens van buiten naar binnen. Het leek wel alsof er een glazen plaat tussen ons in was komen te staan, en mijn sociale leven een besloten club was geworden waar ik niet langer op de gastenlijst stond. Mijn vrienden vroegen me nog maar nauwelijks ergens mee naartoe, en als ik dan informeerde waarom ze me niet voor de Parade of de Rollende Keukens hadden gebeld, zeiden ze: ‘Jeetje, sorry – we dachten dat jouw hoofd daar vast niet naar zou staan.’

Ik heb ondervonden hoe afwerend mensen op een groot verlies kunnen reageren, een merkwaardig fenomeen dat best een psychologische studie waard zou zijn. Zo heeft de diefstal van twee nieuwe scooters (‘Zomaar! Op klaarlichte dag!’) de gemoederen op school langer bezig gehouden dan de dood van mijn beide ouders. Misschien bestaat er zoiets als ‘de wet van de afnemende compassie’, die stelt dat verdriet behapbaar moet blijven. ‘De Vlieger’, een liedje van André Hazes over een moeder die hoog in de hemel is, weet mensen al decennialang te ontroeren. Maar een smartlap over twéé dode ouders? Dat is overkill: zoveel leed gaat de meeste mensen het verstand te boven.

Vrienden zijn vaak bang dat ze het verkeerde zeggen; daarom zeggen ze maar niks. ‘Als er ook maar íéts is wat ik voor je kan doen…?’ Maar ze doen het niet. ‘Je kunt me altijd bellen, hoor!’ Maar ze bellen nooit.

Inmiddels ben ik zo ver dat ik het ergens ook wel kan begrijpen. De periode rond de eindexamens is een ongelooflijk heftige tijd; het is de geboorte van de jongvolwassenheid, een transitie naar een heel nieuw leven. Daar kun je de dood niet bij gebruiken. En stel je voor dat het besmettelijk is? Een ongeluk komt immers nooit alleen.

Het zal niemand verbazen dat ik gezakt ben voor mijn eindexamen.

Ik weet nog precies wat mijn mentor zei, nadat ik ook mijn herexamen niet had gehaald: ‘Luister eens, Annabel, je kunt niet alles op de dood van je ouders schuiven.’ Ik had zijn stoel onder hem vandaan moeten schoppen, maar in plaats daarvan heb ik zijn opmerking jarenlang geïnternaliseerd: ik kan niet alles op de dood van mijn ouders schuiven.

Ontworteldheid, verlatingsangst, gebrek aan richting in mijn leven? Ach, welnee joh. Iedereen heeft wel eens wat.

Zo bleef ik die strandbal maar onder water drukken. Inmiddels weet ik: vroeg of laat komt-ie hoe dan ook omhoog.

Ik ben meteen van school gegaan, en heb in het volwassenenonderwijs met deelcertificaten alsnog mijn vwo gehaald. Daarna heb ik mijn boeltje gepakt, en ben – zonder ook maar iemand van mijn oude vriendengroep op de hoogte te stellen – naar de andere kant van de wereld vertrokken.

In Peru klikte het meteen met Marloes. Ik was op de vlucht voor mijn dode ouders; zij voor de levende variant. Soms vraag ik me serieus af wat erger is: ouders die er niet meer zijn, of ouders die zich niet voor je interesseren.

◊

Ik neem een laatste slok van mijn drabbige espresso en zie dat mijn hand een beetje trilt. Is het de kater? Moet ik wat eten? Of begint de spanning me nu écht te veel te worden? Feit is dat Jan Roet wel eens wat vaart mag gaan maken. Ik zit hier nu al lang genoeg de klok vooruit te kijken.

Mijn god, ik moet nog zóveel doen. Als ik er alleen al aan denk wat me thuis te wachten staat… om over de puinhoop in de rest van mijn leven maar niet te spreken. Waar moet ik beginnen? Ben ik echt zo fucked als Aernout zegt? Waar moet ik dan in godsnaam gaan wonen?

En hoe ga ik dit straks aan Jan vertellen?

Terwijl ik voorzichtig over mijn pijnlijke jukbeen wrijf, valt mijn oog op het prikbord in de wachtruimte. Te midden van een aantal verweesde punaises en een folder van de alcoholcampagne NIX18 (yeah, right) hangt een poster van een bontgekleurde vlieger tegen een zonnige hemel, met de tekst: TEGENWIND DOET DE VLIEGER OPSTIJGEN.

Iemand heeft er een spuitend pikje op getekend – en terecht. Wat voor blije welzijnswerker hangt zoiets op een politiebureau? Is het inspirerend bedoeld? Denken ze nu echt dat het gemiddelde bontkraagje dat hier zijn zonden zit te overdenken, zich plotseling realiseert: fok man, ik ben een vlieger? Voordat je er zelfs maar aan kunt denken om je eigen shit te ontstijgen, heb je eerst iemand nodig die zelf stevig in zijn schoenen staat; iemand die jouw vlieger vasthoudt en richting weet te geven.

Ik dacht dat Aernout zo iemand was.

Aernout van der Meer, de beste vriend van mijn vader. De beheerder van mijn erfenis. De man naar wie ik gisteravond onderweg was voor ons jaarlijkse etentje.

Nadat ik bij zijn tafeltje in de Red Sun was aangekomen, stond Aernout enigszins aarzelend op en gaf me drie vluchtige zoenen.

Het verbaasde me hoe zweterig hij was; overmatig transpireren past helemaal niet bij zijn doorgaans zo onberispelijke voorkomen. Aernout maakt allerlei soorten rolsystemen: van heel kleine, zoals bijvoorbeeld de geldsleuven van pinautomaten, tot heel grote, zoals de bagagebanden op Schiphol. Als je het me één dag eerder had gevraagd, had ik gezegd: ja, Aernout van der Meer is een succesvolle zakenman. Maar gisteravond had ik mijn stoel nog maar nauwelijks aangeschoven of hij schraapte nerveus zijn keel en zei: ‘Je staat onder water.’

Serieus, ik dacht aan een lekkage. Dus ik zei: ‘Onder water? Waar?’

‘Je hebt een negatief vermogen. Oftewel: je bent failliet. …En ik dus ook.’

Ik was met stomheid geslagen. Failliet? En hij ‘dus’ ook?

‘Verdomme Annabel,’ zei Aernout, toen ik hem roerloos bleef aanstaren, ‘kijk je dan nooit op je online afschriften?’

Nee, eigenlijk niet. Die zijn namelijk al zeven jaar hetzelfde.

Het eerste jaar keek ik nog wel; heel vaak zelfs, omdat ik het nauwelijks kon geloven. Na de dood van mijn ouders bleek ik een vermogen van 2,7 miljoen euro te hebben geërfd. Een fortuin dat mijn vader had belegd in een behoudende investeringsportefeuille, die ieder jaar een mooi steady rendement opleverde. Daarnaast bleek ik niet alleen de eigenaar te zijn geworden van mijn ouderlijk huis in Bussum, maar ook van de Orthoskade 66 in Amsterdam. Een mooi pand, al was mijn vader vast ook van het huisnummer gecharmeerd. Het was bedoeld voor als ik ging studeren. Of voor later. Maar later komt soms eerder dan je denkt.

‘Goedenavond,’ straalde de serveerster, die uit het niets naast ons tafeltje leek te zijn opgedoken, ‘wat mag ik voor u inschenken?’

‘Eh, d-doe mij maar een potje groene thee,’ hakkelde ik verrast.

‘En meneer geniet nog van de droge, witte wijn?’

Aernout wist er een vriendelijk knikje uit te persen, maar één ding was zeker: genieten was er niet bij. Zijn hele voorkomen had iets rommeligs; alsof hij al dagen niet goed had geslapen. Hoewel Aernout halverwege de vijftig is, heeft hij een levenslustige, jongensachtige charme weten te behouden. Gisteravond oogde hij echter uitgeblust en oud.

In een flits moest ik denken aan zijn asgrauwe gezicht op de begrafenis, hoe mooi en integer hij daar had gesproken. Niet veel later heb ik hem gevraagd of hij het financiële beheer van mijn erfenis op zich zou willen nemen. Fastforward zeven jaar, en er valt niks meer te beheren.

‘Sorry, maar dat bestáát niet,’ lachte ik nerveus. ‘Ik… ik weet niet wat je precies bedoelt, maar papa was een conservatieve belegger. Hij zou nooit fondsen hebben uitgekozen die zo’n duikvlucht zouden kunnen nemen.’

Ik had het nog niet gezegd, of Aernout sloeg in één keer zijn witte wijn achterover. En opeens viel bij mij het kwartje. ‘O, god – je bent toch niet zelf aan het beleggen geslagen, hè?’ vroeg ik, terwijl ik een dikke keel voelde opkomen.

‘Nou, eh – kijk,’ begon Aernout, terwijl hij denkbeeldige pluisjes van zijn mouw plukte. ‘Janneke wil bij me weg… Is bij me weg.’

Nu zat ik écht te tollen op mijn stoel. Ik dacht dat ze zo gelukkig waren met de kleine Mats, in hun gezellige huis dat zo heerlijk rook naar gefruite uien en rozemarijn. Of wilde ik dat graag denken?

‘Sjezus, Aernout… Wat heb ik gemist?’

‘Daar wil ik het eerlijk gezegd niet met jou over hebben, Annabel. Dat zijn mijn privézaken. Maar Janneke heeft het huis, en ik heb veel moeten verkopen, en ze krijgt nog een fikse alimentatie, en ik...’

‘Wat nou privézaken?’ viel ik hem in de rede. ‘Het gaat hier anders wel over míjn geld! Wat is er gebeurd? Wat heb je gedaan?’

Aernout probeerde mijn blik te ontwijken door ingespannen naar zijn lege glas te blijven turen. ‘Katerina is zwanger,’ zei hij ten slotte.

Katerina? Wie is… wacht – néé!

‘Jullie Poolse nanny? Neuk jij de nanny?’

Ik had het nog niet gezegd of Aernout keek geschrokken om zich heen. Hij probeerde me tot stilte te manen door zijn hand tamelijk dwingend op de mijne te leggen, maar die schudde ik net zo snel weer van me af. Als hij soms dacht dat hij ‘veilig’ in een restaurant kon afspreken omdat ik dan geen scène zou maken, had-ie toch echt de verkeerde voor zich.

‘L-luister,’ stamelde hij, ‘ik had geld nodig en...’

‘Wat – voor een extra babykamer?’

‘Omdat ik een percentage krijg van jouw rendement, ben ik risicovoller gaan beleggen. Dat werkte een hele tijd prima. Is het je niet opgevallen dat je méér rendement had?’

‘Meer rendement? Ik heb jou nooit gevraagd om meer rendement. Dat geld was van mijn ouders, níét van jou!’

‘Bel, geloof me, ik heb dit nooit gewild. De economie is slecht, en…’

‘Nee, jíj bent slecht. Je eerste scheiding heeft je al handenvol geld gekost, en wat heb je daarvan geleerd? Niks. Je begint met Janneke aan een tweede leg terwijl je tienerdochter je nauwelijks nog wil aankijken. Maar ja, je secretaresse was nu eenmaal je grote liefde, dus vooruit. En vervolgens bezwanger je de nanny? Mijn god, echt. Wat mankeert jou?’

‘Het was helemaal niet de bedoeling dat ze zwanger zou worden,’ zei Aernout, wiens aanvankelijk zo schuldbewuste houding een scherper randje begon te krijgen.

‘Kom op zeg,’ schamperde ik, ‘je bent een volwassen man. Iedereen weet toch wat er kan gebeuren als het puntje bij het paaltje komt?’

Ik had het nog niet gezegd, of er werd door twee obers een vrolijk ‘Lang zal ze leven’ ingezet. Mijn hart schoot in mijn keel, maar gelukkig bleek de sesamkoekjes-ijstaart met de sterretjes niet voor mij bestemd te zijn. Ik keek met een schuin oog naar de jarige, twee tafeltjes verderop, en zag bij haar de standaardgezichtsuitdrukking van iedereen die publiekelijk wordt toegezongen: Ik Wou Dat Dit Voorbij Was.

‘Eén potje groene thee voor mevrouw,’ zei de serveerster, die weer even onverwacht naast ons tafeltje was opgedoken. ‘En een portie edamame-boontjes. Om te delen.’ Ze had zich nog niet omgedraaid of ik trok het hele schaaltje naar me toe. Fuck delen.

‘Hoe weet je eigenlijk zo zeker dat het kind van jou is?’ vroeg ik, terwijl ik een sojaboontje openreet met mijn tanden. ‘En niet van een of andere Poolse pijpfitter met een witte klusbus?’

Aernout haalde zijn neus op. ‘Jij maakt er nu iets ranzigs van, maar zo was het helemaal niet. Er waren al langer spanningen tussen Janneke en mij, vooral over de financiën. Doordat ik mijn eerste vrouw Mylène heb moeten uitkopen, heeft mijn bedrijf een behoorlijke tik gekregen. Maar dat weet je – dat heb ik je de vorige keer al verteld.’

‘Maar toen zei je…’

‘Ja, ik weet wat ik toen gezegd heb. Maar ik heb ook geen glazen bol, of wel? Ik werd ter verantwoording geroepen door mijn investeerders, en die klip had ik nog maar nauwelijks omzeild of ik kreeg gelazer met een grote order rollagers die wekenlang werd vastgehouden door de Chinese douane. Ze hadden een telefoontje gekregen uit Nederland; de papieren zouden niet in orde zijn. Nou, toen wist ik al uit welke hoek de wind waaide.’

Terwijl ik mijn mond opendeed om de enige relevante vraag te stellen (‘Wat heeft dit in godsnaam met het neuken van je nanny te maken?’) tikte Aernout verongelijkt met zijn wijsvinger op de tafel. ‘Maar weet je wat het ergste is wat Mylène heeft gedaan? Dat ze mijn dochter Sanne tegen me heeft opgezet. En dáár wou Janneke al helemaal niets over horen. Dan zei ze schouderophalend: je hebt mij toch? En Mats?’

Aernout bewoog zijn nek van links naar rechts, en nadat hij aan iedere kant een misselijkmakende knak had gehoord, schoof hij aan de knoop van zijn stropdas om wat ruimte te maken in de boord.

‘Katerina begreep wél hoe ik me voelde,’ ging hij verder. ‘Zij was er voor me, begrijp je? Ze stond onwijs open voor…’

‘O, dát geloof ik graag… dat ze openstond,’ viel ik hem in de rede. ‘Dat meisje heeft geen been dichtgedaan.’

Daarop leunde Aernout zuchtend achterover, en sloeg demonstratief zijn armen over elkaar. ‘Weet je, ik wil hier eigenlijk helemaal niet met jou over praten. Dat voelt niet correct.’

Correct, wilde ik over de tafel schreeuwen, wat weet jíj nou van correct? maar in plaats daarvan haalde ik diep adem en zei: ‘Je hebt gelijk. Ik wil hier ook helemaal niet met jóú over praten. Het enige wat ik nu nog van jou wil weten, is dit: wat is de schade? En hoe ga jij die zo snel mogelijk herstellen?’

‘Ik geloof dat je me nog steeds niet begrijpt,’ antwoordde Aernout. Hij pakte één van de lege boontjes uit het schaaltje en drukte het groene omhulsel tussen zijn vingers plat. ‘Dít is jouw vermogen. Het is op. Klaar. Finito. Je creditcard wordt gecanceld, en morgen komt de leasemaatschappij je Range Rover ophalen.’ Aernout liet het lege boontje op de tafel vallen, en veegde daarna zijn handen af aan een servet. ‘Het spijt me. We hebben gegokt, en verloren.’

‘We? Hoezo “we”?’

‘Je huis aan de Orthoskade gaat per direct in de verkoop,’ ging hij onverstoorbaar verder, ‘dan spring je er nét uit. Je had uiteraard wat meer overgehouden als je je ouderlijk huis destijds niet voor een appel en een ei aan je tante Julia had verkocht.’

‘Hallo, jíj hebt die deal voor mij gemaakt!’

‘Ja, omdat jij het graag wilde.’

Ik greep me vast aan het tafelblad; allerlei gedachten tolden door mijn hoofd. ‘Dit kán niet waar zijn. Ik weiger het te geloven. Je kunt toch niet zomaar hier gaan zitten alsof we onze gewone, jaarlijkse bespreking hebben en dan met een uitgestreken gezicht tegen mij zeggen dat…’

‘Had dan verdomme eens je overzichten aangeklikt! Je portefeuille verkeert al maanden in zwaar weer. Ik had al veel eerder een telefoontje van je verwacht, maar ja, er kwam niks. Je had het vast heel erg druk met… met niks doen. Wat dóé jij eigenlijk de hele dag, behalve geld uitgeven en op vakantie gaan?’

Mijn bloed steeg naar mijn hoofd en ik voelde hoe mijn wangen begonnen te branden. ‘Je wéét waarom ik niet te veel wil nadenken over die investeringsportefeuille. Ik heb een moeizame relatie met dat geld.’

‘Nou, dan kun je voortaan gerust zijn, want je hebt het niet meer.’

‘Godverdomme, Aernout, zó makkelijk kom je er niet vanaf. Wie heeft jou het recht gegeven om te speculeren met mijn erfenis?’

‘Jij,’ zei hij schouderophalend. ‘Jij hebt mij eigenhandig al die volmachten gegeven, en er vervolgens nooit meer naar omgekeken. Ik ben dom geweest, maar jij ook.’

Op dat moment schoten de twee jonge vrouwen aan het tafeltje achter Aernout zo hard in de lach dat ik van schrik iets opveerde uit mijn stoel. Even dacht ik één van hen te herkennen als Bente Jongejans (het meisje uit 4V2 dat op vakantie ging naar Amerika en terugkwam met een bh met voorsluiting; een logistiek mirakel dat op veel enthousiasme van de jongens bleek te kunnen rekenen, maar dat ons ook serieus aan het denken had gezet: waarom hebben niet álle bh’s een voorsluiting?) maar gelukkig was het Bente niet.

Dit was wel de laatste avond waarop ik iemand van vroeger had willen tegenkomen.

‘Ik heb ook goed nieuws voor je,’ onderbrak Aernout mijn gedachten. ‘Ik heb waarschijnlijk al een koper voor de Orthoskade 66. Morgen hoop ik daar definitief een klap op te kunnen geven.’

‘Hoezo is dat goed nieuws? Ik wóón daar. En beneden zit een jonge dierenarts die net voor veel geld heeft verbouwd.’

‘De potentiële koper is een holding; zij zullen vanzelf contact opnemen met die dierenkliniek. Wat er na de huurperiode gebeurt moeten zij onderling maar uitvechten, dat is jouw probleem verder niet. Voor jou is deze verkoop gunstig, Annabel. Met het geld van de Orthoskade ben je weer helemaal glad.’

Ik hapte naar adem. ‘Glad? Je hebt net met een fokking bulldozer mijn hele leven overhoop gehaald. Als je maar niet denkt dat je hier zomaar mee wegkomt. Ik ga morgen juridisch advies inwinnen, en je aanklagen voor wanbeheer.’

‘Moet je doen. Ik heb niks meer te verliezen.’ Hij zakte onderuit in zijn stoel en wreef vermoeid met zijn handen over zijn gezicht. ‘Trek maar een nummertje. Mylène doet mij ook nog steeds processen aan.’

‘Sjezus, Aernout,’ zei ik, toen ik hem daar zo uitgeteld zag zitten, ‘de midlifecrisis zou met een waarschuwingssticker moeten komen: “Een tweede kut maakt je blut.”’

Oké, wacht even. Ik moet eerlijk zijn.

Zo is het gesprek met Aernout niet helemaal gegaan. Ik wóú dat het zo was gegaan, maar dat van die kut heb ik niet gezegd. Dat van die Poolse pijpfitter ook niet. Ik heb eigenlijk helemaal niet zo veel gezegd.

In mijn hoofd heb ik het gesprek in de Red Sun al heel vaak overgedaan, omdat ik me ontzettend heb laten inpakken. Door Aernout, maar óók door mezelf. Vanaf het moment dat hij me vertelde dat hij het geld van mijn ouders had verkwanseld door te speculeren op de termijnmarkten, kon ik geen woord meer uitbrengen. Ik was domweg te perplex. Zijn hele jankverhaal over boze exen en onbetrouwbare Chinezen en zwangere nanny’s is dan ook in een waas aan mij voorbij gegaan.

Natuurlijk heb ik geprotesteerd en iets geroepen in de trant van ‘wat de fuck’ en ‘dat gaat zomaar niet’, maar wat denk je? Dat gaat zomaar wél als je iemand blindelings volmachten geeft, en jarenlang te beroerd bent om ook maar één rekeningoverzicht goed te bekijken. De spaarzame bankpost die ik nog in de bus kreeg, deed ik meteen netjes in een multomap. En wie deed vervolgens mijn administratie en de rest van het financiële mailverkeer? Aernout.

Dat is zeven jaar goed gegaan. ‘De zeven vette jaren’ – het heeft bijna iets Bijbels. Maar in de Bijbel komen de plagen nooit alleen, en ook mijn bitch van een avond bleek nog niet ten einde. Toen ik volkomen lamgeslagen uit de Red Sun vertrok, was ik een heleboel kwijt maar ik had wél nog een relatie. Anderhalf uur later was ook die verleden tijd.

5

De manier waarop ik na het gesprek met Aernout van Blaricum naar Bussum ben gereden was eigenlijk niet verantwoord, met al die sneeuw en de tranen en het rammen op mijn stuur. Ik belde drie keer achter elkaar naar Marloes, puur om haar stem op de voicemail te horen – tot ik me realiseerde dat het niet bepaald relaxed zou zijn wanneer zij na aankomst in Kathmandu al die gemiste oproepen op haar schermpje zag staan. En waar was Pepijn? Waarom nam hij, voor de zoveelste keer deze week, zijn telefoon niet op?

Ik parkeerde mijn auto zo onopvallend mogelijk in de flauwe bocht bij mijn ouderlijk huis, op een plek van waaruit ik niet alleen de verlichte tuin kon zien maar ook een groot deel van het keukenraam. Nadat ik de motor had uitgezet, werd ik overvallen door de stilte.

Ik keek naar het tuinpad dat glinsterde onder een dun laagje opgevroren sneeuw, en het was alsof de tijd had stilgestaan. Ik zag mezelf weer thuiskomen op de fiets – het hobbelige gevoel van de wielen over de stenen kon ik me nog zó voor de geest halen – en ik tilde als vanzelf mijn arm op, om te zwaaien naar mijn moeder achter het keukenraam. Ik herinnerde me de koelte van de metalen klink en het geluid waarmee de houten achterdeur in het slot viel. ‘Mam, pap… ik ben er!’

Toen mijn tante Julia opeens de keuken binnenliep, moest ik twee keer knipperen. Ze kon mij niet zien, maar toch dook ik van schrik wat dieper in mijn stoel. Sjuul werd gevolgd door mijn oom Roemer, die pratend achter haar aan liep met vaatwerk in zijn handen. Niet veel later ging zij met een gebogen hoofd aan de keukentafel zitten, waarop hij sussend en wiegend zijn armen om haar heen sloeg. Mijn maag kneep zich samen, en beschaamd wendde ik mijn hoofd af. Het is voor hen dezelfde datum.

Ik voelde een enorme drang om naar binnen te gaan; om óók omarmd te worden, om thuis te komen. Maar ik kon het niet.

Eén van de eerste zaken die Aernout arrangeerde, was de onderhandse verkoop van mijn ouderlijk huis. Mijn tante had ook wat geld van mijn vader geërfd en terwijl ik het steeds moeilijker vond om in Bussum te verblijven, waren zij en Roemer juist op zoek naar een gezinshuis voor henzelf en hun pasgeboren tweeling, Mikki en Mara. Zo kreeg ik Julia’s erfdeel, en zij mijn ouderlijk huis. En verdomd, wat lag het er mooi bij.

Ergens had ik gehoopt, of misschien wel verwacht, dat de tuin zonder de vaardige handen van mijn moeder zou verpieteren. Ik weet niet precies waarom ik dat dacht – misschien omdat het me wel zo eerlijk leek? Maar de natuur doet niet aan eerlijkheid; zij kiest altijd voor nieuw leven en kijkt nooit achterom. In de warme gloed van de tuinverlichting stond de skimmia er schitterend bij; met toefjes bevroren sneeuw op de donkerrode bessen. De Daphne-heester, toch niet één van de makkelijkste planten, was flink uitgedijd en droeg purperen kelken, en vanuit de auto kon ik nog net zien dat ook de sneeuwbalheesters met witte bloemen waren bezaaid.

Terwijl ik met mijn duim over de gladde wijzerplaat van mijn horloge wreef, wist ik het zeker: mijn moeder zou ervan genoten hebben. Ze was dol op winterbloeiers. Ik weet nog goed dat ze eens zei dat het niet moeilijk was om te floreren als de zon schijnt. ‘Maar in de winter, als de meeste planten verschrompelen, komen de winterbloeiers juist met de mooiste bloemen.’ Ik heb een stekje van één van haar sneeuwbalheesters op het graf van mijn ouders geplant, en ook daar doet-ie het uitstekend.

Zelf ben ik helaas niet zo winterhard gebleken. Het grootste deel van het jaar kan ik me prima staande houden; ik durf zelfs te zeggen dat ik best gelukkig ben (vooral na een roseetje of twee) maar in de dagen rond mijn verjaardag zak ik steeds opnieuw door mijn hoeven. Maar weet je wat? Daar ben ik klaar mee. Het wordt tijd dat ik stop met verschrompelen. Want hoelang moet het nog duren voordat dit weer ‘gewoon’ een huis wordt, en niet de plek waar ik ben ontworteld?

Langzaam boog ik voorover over mijn stuur, en steunde met mijn hoofd op mijn armen. Zodra ik mijn ogen sloot, zag ik het haarscherp voor me.

Hoe ik thuiskwam in een huis waar de computer van mijn vader nog aan stond; waar de leesbril van mijn moeder naast haar boek lag te wachten en waar de keuken met uitbundige slingers en ballonnen was versierd: Hoera 18 jaar! Toen ik in de oven een gebakken cake ontdekte, heb ik die als een bezetene met mijn blote handen naar binnen gewerkt. Ik klauwde met mijn vingers in het blik en stak hele hompen cake zo snel mogelijk in mijn mond, alsof ik één van de laatste dingen waar mijn moeder energie in had gestoken helemaal in me wilde opnemen.

Daarna was ik kotsmisselijk.

Ik ben in het bed van mijn ouders gaan liggen en heb me huilend in hun dekens gerold. De kussens op links roken naar mijn moeders parfum; die op rechts naar mijn vaders haarpommade: twee geuren die voor altijd in mijn geheugen staan gegrift. In hun badkamer zag ik een scheermesje dat nooit botter zou worden. Er lag een pillenstrip die nooit op zou gaan.

De meest banale attributen waren opeens verworden tot stille getuigen, bevroren in de tijd. Maar de meeste moeite had ik met de ballonnen.

Het idee dat mijn ouders deze zo kort daarvoor nog met plezier hadden opgeblazen, vervulde me met paniek. Moest ik ze zo snel mogelijk kapot prikken en daarmee hun laatste adem laten ontploffen in mijn gezicht? Of moest ik toezien hoe ze langzaam zouden leeglopen, hoe ze mij iedere dag een beetje méér zouden verlaten, totdat er niets meer van hen over was?

Ik besloot het antwoord nog minstens een dag voor me uit te schuiven, maar toen ik de volgende ochtend met dikke ogen naar beneden kwam, stond tante Sjuul al met opgestroopte mouwen naast een ladder in de keuken. Ze had alle verjaardagslingers en die kolere-‘hoera’-vlaggetjes opgeruimd, en was bijna klaar met het killen van de ballonnen. ‘Ik dacht dat jij hier wel geen puf voor zou hebben,’ zei ze bedremmeld, toen ze zag hoe ik keek. Twee ballonnen waren nog over, en ik wilde graag geloven dat de ene van mijn vader was en de andere van mijn moeder.

Opeens was het voor mij glashelder wat ik moest doen. Ik pakte een lege fles Marie-Stella-Maris uit de mand en draaide de dop eraf. Daarna zette ik in een van de ballonnen een klein knipje in de bolling bij de knoop, en probeerde de ontsnappende lucht zo gericht mogelijk in de fles te laten stromen. Nadat ik dit ook bij de andere ballon had gedaan, draaide ik de dop er snel weer op en nam de fles beschermend in mijn armen.

‘Zo,’ zei ik tevreden. Ik wist niet precies wat ik had bewerkstelligd, maar het voelde goed.

Mijn tante, die het tafereel met hangende schouders had gadegeslagen, opende haar mond om iets te zeggen maar besloot dat uiteindelijk toch maar niet te doen. Het was ook niet nodig. Ik wist wat ze dacht. Diep in mijn hart dacht ik hetzelfde. Toen ze me woordeloos omarmde, stonden we geruime tijd naast de afvalemmer met de slingers en de restanten van de ballonnen, de Marie-Stella-Maris klemvast tussen ons in.

◊

In de tijd dat ik bij mijn ouderlijk huis stond geparkeerd, begon het weer geleidelijk om te slaan. Waar de natte sneeuw eerst nog traag en ijzig van mijn voorruit was gegleden, raakte mijn auto nu langzaam met dikkere vlokken bedekt. Op Buienradar zag ik dat er meer sneeuw in de lucht hing, dus eigenlijk was dit hét moment waarop ik moest gaan rijden. Maar eerst belde ik naar Pepijn. En wéér kreeg ik zijn voicemail.

Geërgerd wreef ik door mijn ogen. Was meneer überhaupt nog van plan om die telefoon ooit nog eens te gaan opnemen? Ik wilde zoveel aan hem kwijt; ik móést mijn hart luchten, over Aernout en het geld en de Poolse nanny en mijn huis. Maar vooral over het misselijkmakende gevoel dat ik ongelooflijk had gefaald. Ik stelde me voor dat híj dan zou zeggen dat hij die brainstorm over ‘je weet wel, die ene filmpremière’ onmiddellijk zou verlaten, en dat het allemaal heus wel goed zou komen, en rustig maar schatje, want ik kom eraan en ik houd je vast en samen zetten we onze schouders eronder. Yeah, right.

Van ellende begon ik een berichtje te typen, maar ik worstelde met de juiste formulering. Wat Aernout me zojuist had verteld was te veel voor een paar tekens: de consequenties te hevig, de schaamte te groot. Wat moest ik er in godsnaam van maken? Geld kwijt, huis kwijt – bel maar als het je zo uitkomt? Na heel wat keren backspace en delete bracht ik het uiteindelijk terug tot: Totale kutavond in Blaricum bel me! Maar Pepijn gaf nog steeds geen sjoege. Het bleef zelfs bij één vinkje.

Het begon in mijn auto koud op te kruipen, getuige de wolkjes van mijn adem, maar onder de gestaag vallende sneeuw voelde het ergens ook vredig en sereen. Het zicht op mijn ouderlijk huis slibde steeds verder dicht, en het duurde niet lang of ik bevond me in een stille, witte cocon. Heel even leek de buitenwereld niet te bestaan. Ik leunde achterover, sloot mijn ogen en bedacht hoe fijn het zou zijn hier te blijven zitten, omringd door lichtheid en zachtheid en het bijna meditatieve gefluister van de vallende sneeuwvlokken om me heen.

Ik weet niet hoelang ik daar zo heb gezeten, maar opeens schoot ik recht overeind. Ik realiseerde me dat dit hetzelfde was als ik in mijn relatie met Pepijn had gedaan: me terugtrekken in mijn zelfgemaakte isoleercel met veel luxueuze padding; een geluiddichte plek waar ik niets wilde horen en al helemaal niets wilde zien. Waarom had ik de regie over mijn leven zo uit handen gegeven? Ik startte mijn auto en deed de ruitenwissers aan. Nadat de sneeuw met een paar krachtige slagen opzij was geveegd, reed ik weg uit mijn verleden, en ik wist precies waarheen.

Natuurlijk had ik Pepijn meteen de bons moeten geven toen hij bleek te rommelen met de nieuwe stagiaire op kantoor. Natuurlijk had ik hem niet moeten geloven toen hij hartstochtelijk zijn spijt betuigde (‘Bel, het was gewoon neuken; vrijen doe ik met jou.’) en me bezwoer dat hij het ‘nooit, nooit, nóóit’ meer zou doen. Maar loslaten is niet mijn sterkste punt.

Ik heb Pepijn leren kennen bij Hoffa, de Hollandse Film Firma, één van de stagelocaties van de bachelorstudie die ik heb gedaan. De andere opties waren bij de redacties van VPRO Tegenlicht of RTL Boulevard, of bij een filmproductiebedrijf in Almere. Maar nadat ik Pepijn had gesproken, heb ik de overige oriëntatiegesprekken direct gecanceld.

Hoffa is een filmdistributeur, en mijn bedoeling was ‘meneer P. Hilman’ helemaal in te pakken met de paper die ik tijdens mijn werkstage wilde schrijven: een beschouwing over ‘De complexiteit van de hedendaagse mediacultuur in relatie tot succesvolle filmreleases’. Maar nadat Pepijn met een grote glimlach de deur van zijn kantoor had geopend, kwam ik nauwelijks nog uit mijn woorden. Hij bleek maar een paar jaar ouder te zijn dan ik, en had niet alleen een paar felblauwe pretogen maar ook een heerlijke kop met dik blond haar waarvan ik al vrij snel dacht: dáár zou ik mijn handen wel eens doorheen willen halen.

Was dat professioneel? Nee. Was het wederzijds? Nou en of.

Ik kan me nog precies herinneren welke kleren hij die dag droeg: witte Stan Smith-gympen, een zwarte G-Star jeans en een muisgrijs T-shirt met daarop ‘FUNLOVING CRIMINAL’. Achteraf denk ik: verrek, het universum had zijn karakter alvast voor me ondertiteld. Maar wat aanwijzingen betreft is het leven net Wie is de Mol: de hints kunnen nog zo duidelijk zijn, de échte verbanden leg je meestal pas veel later.