Oorspronkelijke titel The Fran Lebowitz Reader

Oorspronkelijke uitgever Vintage Books

© 1994 Fran Lebowitz

© 2021 Nederlandse vertaling Irving Pardoen/Uitgeverij Podium

Omslagontwerp Loudmouth

Verzorging e-book Coco Bookmedia

ISBN e-book 978 94 6381 098 2

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, september 2021

www.uitgeverijpodium.nl

Voor Lisa Robinson

Fran Lebowitz woont nog in New York, aangezien ze niet denkt dat ze ergens anders zou mogen wonen.

Inhoud

Voorwoord

LEVEN IN DE GROTE STAD

Mijn dag: een soort inleiding

Zeden en gewoonten

Beroepskeuzeadviezen voor uitzonderlijk ambitieuze types

Afkomst verloochent zich niet: een gezinstherapie

Kinderen: voor of tegen?

Huisbaas worden, een handleiding

Het recht op onteigening versus rechtmatige zeggenschap van de elite

Gezinsvorming: een moraliteit

Een wereldbeeld

Wetenschap

Wetenschap

De nagelbank: geen gewone nagelstudio

Waarom ik van slapen houd

Mooi weer heeft een voorkeur voor de betere buurten

Planten: de wortel van alle kwaad

Mars: klein leven

Stadswijken: de nieuwe indeling

Voedsel voor de geest en vice versa

Kunst

Kunst

Kleding met afbeeldingen en/of teksten erop: ja, nog een klacht

SoHo, ofwel niet thuis bij Mister Art

Kleur: er zijn grenzen

Muziek alom: zo kan-ie wel weer

De dood in de ogen gekeken

Letteren

Letteren

Schrijven: veroordeeld tot levenslang

Een klopjacht

De brievenbesteller

Schrijvers in staking: een huiveringwekkend vooruitzicht

SOCIALE WETENSCHAPPEN

Mensen

Mensen

Niet met een miljonair trouwen: een gids voor de ongelukszoeker

Vier gevallen van extreme inhaligheid: een voorzichtige noodkreet

Ouderlijke begeleiding

Tips voor tieners

Thuis bij paus Ron

Hedendaagse heiligenlevens

Dingen

Dingen

Hints voor huisdieren

De pen van mijn tante ligt op de operatietafel

Plaatsen

Plaatsen

Les één

Dagboek van een huizenjacht in New York

Fran Lebowitz’ reistips

Ideeën

Ideeën

Als je rook in je ogen krijgt — doe ze dan dicht

Wie het laatst lacht

Het Fran Lebowitz High Stress Dieet en Oefenprogramma

Seizoenswisselingen in de stad

Telefonist bij Inlichtingen: een handleiding

Gelijke monniken, gelijke kappen

Hebben en niet doen

Voorwoord

De eerste stukjes in dit boek schreef ik toen ik begin twintig was, ten tijde van de laatste was ik begin dertig. Ik ben nu — zoals slechts de meest vooringenomen en idealistische criticasters zouden zeggen — begin veertig. Het is dan ook geen verrassing dat de vraag rijst naar wat ooit de relevantie ervan werd genoemd. Staat u mij dan ook toe die de kop in te drukken.

Al is het waar dat huizenjacht, disco, hedendaags interieurontwerp en veilig vrijen met een onbekende geen onderwerpen zijn die hier voor het eerst aan de orde komen of zelfs überhaupt nog realiteitswaarde hebben, het kan niet worden ontkend dat dit soort aangelegenheden (zij het helaas niet de laatstgenoemde) vaak nieuw leven is ingeblazen en dat de in dit bij uitstek saaie en zich op het verleden beroepende tijdsgewricht aan een schrijver gestelde eis van tijdloosheid niet alleen zeer onrechtvaardig maar ook ongepast is, te meer daar die eis niet gesteld wordt aan de tijdloosheid zelf.

Als dat wat heden ten dage kunst heet kunst mag worden genoemd en datgene wat heden ten dage geschiedenis heet geschiedenis mag worden genoemd (en zelfs als wat heden ten dage het heden heet het heden mag worden genoemd), zou ik de hedendaagse lezer — die eenling — willen vragen deze schrijfsels te beschouwen in de geest waarin ze oorspronkelijk waren bedoeld en hier nu opnieuw voor het voetlicht worden gebracht: als kunstgeschiedenis. Maar een ander soort kunstgeschiedenis: modern, relevant, actueel, tot op de minuut af. Als kunstgeschiedenis in wording.

Fran Lebowitz

September 1994

Leven in de grote stad

Mijn dag: een soort inleiding

12.35 u. — De telefoon gaat. Het bevalt me niet. Zo word ik niet graag gewekt. Ik word het liefst gewekt doordat een zekere Franse filmster me om halfdrie ’s middags zachtjes in het oor fluistert dat als ik nog op tijd in Zweden wil zijn om mijn Nobelprijs voor Literatuur in ontvangst te nemen, ik maar beter nu het ontbijt kan bestellen. Dit overkomt me minder vaak dan ik wel zou willen.

Vandaag is een perfect voorbeeld, want mijn beller is een agent uit Los Angeles die tegen me zegt dat ik hem niet ken. Dat is zo, en niet zonder reden. Hij is hoorbaar zongebruind. Hij is geïnteresseerd in mijn werk. Op basis hiervan heeft hij besloten dat het een goed idee zou zijn als ik een te verfilmen komedie zou schrijven. Ik zou daarbij natuurlijk volledig de vrije hand hebben — blijkbaar maken tegenwoordig in de filmbusiness komedieschrijvers de dienst uit. Ik laat mijn blik door mijn appartement gaan (iets wat makkelijk te doen is door simpelweg even omhoog te kijken) en merk op dat Dino De Laurentiis verbaasd zou zijn om dit te vernemen. Hij laat een zongebruind gegrinnik horen en stelt voor dat we erover praten. Ik opper dat we er nu al over praten. Hij bedoelt evenwel dáár, en op mijn kosten. Ik antwoord dat de enige manier waarop ik op eigen kosten naar Los Angeles kan komen, is door dat als ansichtkaart te doen. Hij grinnikt weer en stelt voor dat we erover in gesprek gaan. Ik ga ermee akkoord om erover in gesprek te gaan zodra ik de Nobelprijs heb gewonnen — voor uitzonderlijke prestaties in de natuurkunde.

12.55 u. — Ik probeer weer te gaan slapen. Hoewel de slaap een terrein is waarop ik een vasthoudendheid en een doorzettingsvermogen heb betoond die een over het paard getild rijkeluiskind zouden sieren, slaag ik er niet in mijn doel te verwezenlijken.

13.20 u. — Ik ga naar beneden om de post te halen. Ik ga weer naar bed. Negen persberichten, vier aankondigingen van filmvertoningen, twee rekeningen, een uitnodiging voor een party ter ere van een beroemde heroïneverslaafde, een definitief bericht van beëindiging van mijn contract met New York Telephone en drie haatbrieven van Mademoiselle-lezeressen die van me eisen dat ik bekendmaak waarom ik meen het recht te hebben om me met zo’n uitgesproken afkeer uit te laten over kamerplanten, wat toch groene, levende wezens zijn. Ik bel de telefoonmaatschappij en probeer tot een vergelijk te komen aangezien daadwerkelijke betaling niet tot de mogelijkheden behoort. Zouden ze een filmvoorstelling willen bijwonen? Naar een party voor een heroïneverslaafde gaan? Zouden ze willen weten waarom ik meen het recht te hebben om me met zo’n uitgesproken afkeer uit te laten over kamerplanten? Lijkt me van niet. Ze willen graag $148,10 van me hebben. Ik kan erin komen dat ze hieraan de voorkeur geven, maar ik zou ze willen waarschuwen voor de leegheid van een leven van nietsontziende belustheid op geld. We komen niet tot een schikking. Als ik de dekens over me heen trek, gaat de telefoon. De eerstvolgende uren breng ik door met het afpoeieren van redacteuren, vriendelijk koutend en onderwijl zinnend op wraak. Ik lees. Ik rook. Dan valt mijn oog op de klok, jammer genoeg.

15.40 u. — Ik overweeg om uit bed te stappen. Ik verwerp deze gedachte als te overdreven daadkrachtig. Ik lees en rook nog wat.

16.15 u. — Ik sta op en voel me merkwaardigerwijs onuitgerust. Ik pak niet de halve citroen en de pot Gulden-mosterd en besluit van het ene op het andere moment om buiten de deur te ontbijten. Zo’n meid ben ik nou eenmaal, bedenk ik — grillig.

17.10 u. — Ik kom beladen met tijdschriften weer thuis en breng de rest van de middag door met het lezen van artikelen van auteurs die tot mijn leedwezen hun deadlines wel hebben gehaald.

18.55 u. — Een romantisch intermezzo. Het object van mijn genegenheid komt binnen met een kamerplant.

21.30 u. — Ik ga uit eten met een stel mensen onder wie twee fotomodellen, een modefotograaf, een agent van een modefotograaf en een artdirector. Ik houd me bijna de hele tijd bezig met de artdirector, bij wie ik me het meest betrokken voel omdat hij de meeste woorden kent.

2.05 u. — Ik ga mijn appartement binnen en tref voorbereidingen om te gaan werken. Omdat het een beetje koud is, trek ik twee truien aan en een paar extra sokken. Ik schenk een glas sodawater in en zet de lamp naast het bureau. Ik herlees een aantal oude nummers van Rona Barrett’s Hollywood en een flink stuk uit The Letters of Oscar Wilde. Ik pak mijn pen op en staar naar het papier. Ik steek een sigaret op. Ik staar naar het papier. Ik schrijf: ‘Mijn dag: een soort inleiding.’ Mooi. Strak en toch ritmisch. Ik denk na over mijn dag. Op onverklaarbare wijze word ik depressief. Ik krabbel wat in de kantlijn. Ik noteer een idee dat bij me opkomt over een Shakespeare-komedie door een geheel uit zwarte acteurs bestaande cast met de titel As You Likes lt. Ik werp een verlangende blik naar mijn bank, niet zonder erbij te bedenken dat die op ingenieuze wijze in een bed kan worden veranderd. Ik steek een sigaret op. Ik staar naar het papier.

4.50 u. — De bank wint het. Alweer een overwinning voor het meubilair.

ZEDEN EN GEWOONTEN

Beroepskeuzeadviezen voor uitzonderlijk ambitieuze types

Mensen van iedere leeftijd willen graag vooruitkomen in de wereld. Op basis hiervan kiezen de meesten wat voor werk ze zullen doen. De meeste beroepen vereisen specifieke opleidingen en vaardigheden. Sommige echter — de beroepen die enigszins buiten de gebaande paden liggen — maak je je op een andere manier eigen. Aangezien ze vaak op een terrein liggen waar je maar moeilijk voet aan de grond krijgt, is het aan te raden zeker te weten of je werkelijk geschikt bent voor het soort werk. Met dit in het achterhoofd bied ik de volgende serie tests aan.

Dus je wilt paus worden?

Deze functie is traditioneel voorbehouden aan mannen. Vrouwen die deze baan ambiëren dienen gewaarschuwd te worden dat hun kans op welslagen welhaast onoverkomelijk gering is. Godsdienst speelt hier ook een belangrijke rol, dus als je twijfels hebt, zou je er goed aan doen om een keuze te overwegen die je iets minder beperkingen oplegt.

1. Ik spreek het liefst…

a. Telefonisch.

b. Na het eten.

c. Voor de vuist weg.

d. Onder vier ogen.

e. Ex cathedra.

2. Mijn favoriete naam is…

a. Muffy.

b. Vito.

c. Ira.

d. Jim Bob.

e. Innocentius xiii.

3. Mijn kennissen zijn merendeels…

a. Linkse intellectuelen.

b. Vrije vrouwen.

c. Mensen met kwaliteit.

d. Gewone mensen.

e. Kardinalen.

4. Alle wegen leiden naar…

a. Bridgehampton.

b. Cap d’Antibes.

c. Midtown.

d. Tampa.

e. Rome.

5. Maak de hierna volgende woorden af: Dog-

a. -en.

b. -estad.

c. -epaleis.

d. -ma.

6. Mijn vrienden noemen me…

a. Stretch.

b. Doc.

c. Toni.

d. Izzy.

e. Pontifex Maximus.

7. Bij feestelijke gelegenheden draag ik het liefst…

a. Iets wat kinky en toch elegant is.

b. Iets van Halston.

c. Een huispak.

d. Een superplie en een mijter.

8. Ik zou me het veiligst voelen als ik wist dat ik…

a. Genoeg geld had.

b. Een goed alarmsysteem had.

c. Een grote hond had.

d. Lid was van een vakbond.

e. De Zwitserse Garde had.

9. Als ik me aan mezelf erger omdat ik er de kantjes vanaf loop, ga ik…

a. Aan een laagcalorisch dieet.

b. Emerson lezen.

c. Veertig baantjes zwemmen.

d. Houthakken.

e. De armen de voeten wassen.

Dus je wilt erfgename worden?

Hier speelt het toeval van de geboorte een grote rol. Je kunt proberen het probleem op te lossen door een goed huwelijk te sluiten en/of een oude man heel gelukkig te maken. Zo’n aanpak is echter geenszins makkelijk, en iemand die lui is zou er goed aan doen om ander emplooi te zoeken.

1. Als ik mezelf met één woord moest omschrijven, zou ik zeggen…

a. Vriendelijk.

b. Energiek.

c. Nieuwsgierig.

d. Plezierig.

e. Dwaas.

2. In het weekend ga ik graag…

a. Kamperen.

b. Rolschaatsen.

c. Lange wandelingen maken.

d. Op kroegentocht.

e. Naar Gstaad.

3. Naar mijn ervaring breng je makkelijk een gesprek op gang door te vragen waar de ander…

a. Groenten koopt.

b. Gereedschap aanschaft.

c. Foto’s laat afdrukken.

d. Overwintert.

4. Als kind speelde ik graag…

a. Met poppen.

b. Doktertje.

c. Voetbal.

d. Mens-erger-je-niet.

e. Monopoly.

5. Ik heb nooit…

a. Een aktetas bij me.

b. Smoesjes.

c. Tyfus.

d. Geld op zak.

6. Mijn eerste verliefdheid was op…

a. Pat Boone.

b. Paul McCartney.

c. Mijn buurjongen.

d. Mijn paard.

Dus je wilt dictator worden?

Deze baan vereist uithoudingsvermogen, gedrevenheid en een ijzeren wil. Niet aanbevolen voor het verlegen type.

1. Het bangst ben ik voor…

a. Kennismaken met onbekenden.

b. Grote hoogten.

c. Slangen.

d. Het donker.

e. Een staatsgreep.

2. Op een lome zondagmiddag geniet ik het meest van…

a. Koken.

b. Experimenteren met make-up.

c. Museumbezoek.

d. Thuis een beetje rondhangen.

e. Mensen verbannen.

3. Mensen zien er volgens mij het beste uit in…

a. Formele kleding.

b. Badpak.

c. Kleren die hun lifestyle weerspiegelen.

d. Een bermudashort.

e. Gevangeniskleding.

4. Bij confrontatie met een grote groep onbekenden is mijn eerste reactie…

a. Mezelf voorstellen aan iemand die me boeiend lijkt.

b. Wachten tot iemand het woord tot mij richt.

c. In een hoekje gaan zitten mokken.

d. Een zuivering beginnen.

5. De juiste reactie bij een toevallige ontmoeting met mij is…

a. Glimlachen.

b. Knikken.

c. Groeten.

d. Mij een kusje geven.

e. Salueren.

6. Als iemand het niet met mij eens is, is mijn eerste opwelling…

a. Proberen zijn standpunt te begrijpen.

b. Boos worden.

c. Er rustig en rationeel over praten.

d. Gaan huilen.

e. Hem laten executeren.

7. Niets werkt zo karaktervormend als…

a. De padvinderij.

b. De ymca.

c. Zondagsschool.

d. Dwangarbeid.

Dus je wilt maatschappelijk aanzien verwerven?

Van alle beroepen die hier worden behandeld is de wijze van verwerving in dit geval het makkelijkst te omschrijven. Die activiteit is helaas ook het moeilijkst op te brengen — een feit dat verbazend weinig effect gehad lijkt te hebben op de hordes die zich hier verdringen.

1. Wat ik het vaakst doe als ik alleen ben is…

a. Lezen.

b. Televisiekijken.

c. Sonnetten schrijven.

d. Modelvliegtuigjes bouwen.

e. Het Beverly Hills Hotel bellen en vragen mijn naam te laten omroepen.

2. Als een vriendin van me iets heel amusants zegt, zou ik waarschijnlijk…

a. Zeggen: ‘Hé, dat was echt grappig.’

b. Hartelijk beginnen te lachen.

c. De slappe lach krijgen.

d. Zeggen: ‘Je lijkt Adele wel.’

3. Als mijn telefoon gaat, zeg ik hoogstwaarschijnlijk…

a. ‘Hallo, hoe maakt u het?’

b. ‘O, hallo.’

c. ‘Hi.’

d. ‘O, hi, ik zat net naar een symfonietje van Wolfgang te luisteren.’

4. Als mijn huis in brand stond, zou ik als eerste proberen te redden…

a. Mijn zoon.

b. Mijn kat.

c. Mijn vriendje.

d. Het nummer van Women’s Wear Daily waarin ik word genoemd.

5. Uit eten gaan beschouw ik als…

a. Een genoegen.

b. Leuk voor de verandering.

c. Een gelegenheid om vrienden te spreken.

d. Een romantisch uitje.

e. Werk.

6. Mijn ideale feestje is…

a. Een grote, lawaaiige fuif met veel drank en veel actie.

b. Goede gesprekken, goed eten, goede wijn.

c. Een paar goede vrienden, een dinertje en een partijtje bridge.

d. Een feestje waarvoor ik niet uitgenodigd kan worden.

7. Als ik op een onbewoond eiland maar één boek mocht hebben, dan zou dat zijn...

a. De Bijbel.

b. De complete werken van William Shakespeare.

c. De wind in de wilgen.

d. Truman Capotes adresboekje.

8. Sommigen van mijn beste vrienden zijn…

a. Joods.

b. Zwart.

c. Porto Ricaans.

d. Niet op de hoogte van mijn bestaan.

Dus je wilt keizerin worden?

Weer worden we hier geconfronteerd met het probleem van de familiebanden. Maar laat je niet misleiden door de ogenschijnlijke gelijkenis met het advies voor de erfgename, want hier wordt aanzienlijk meer verantwoordelijkheid van je vereist. Je zou als meisje echter wel heel dwaas zijn als je je daardoor zou laten ontmoedigen, want dit is het enige soort werk dat de enorme voldoening biedt door anderen te worden bediend.

1. Van mijn echtgenoot ergert me het meest…

a. Zijn gesnurk.

b. Dat hij de dop niet op de tandpastatube draait.

c. Zijn kroegmaatjes.

d. Zijn koppigheid.

e. Die keizerlijke concubines.

2. Ik weet niet wat ik moet beginnen zonder mijn…

a. Sonicare.

b. Antwoordapparaat.

c. Mr. Coffee.

d. Voorproever.

3. Ik denk dat je het beste vooruitkomt in het leven door…

a. Hard werken.

b. Goede connecties.

c. Sportiviteit.

d. Een goede universiteit te kiezen.

e. De door God gegeven rechten.

4. Ik wilde altijd dat mijn moeder…

a. Minder streng was.

b. Minder bemoeiziek was.

c. Beter kon koken.

d. Jonger van geest was.

e. Keizerin-weduwe was.

5. Ik vind dat mensen moeten staan…

a. Voor hun principes.

b. Op vaste grond.

c. Op eigen voeten.

d. Op hun tenen.

e. Op ceremonieel.

6. Ik vind het het allerbelangrijkst dat je zorgt voor…

a. Onderling begrip.

b. Een goede werkrelatie.

c. Een precedent.

d. Een dynastie.

7. De beste dingen in het leven zijn…

a. Gratis.

b. Slaven.

8. Kerstmis breng ik het liefste door in…

a. Connecticut.

b. Palm Beach.

c. Great Gorge.

d. Het Winterpaleis.

9. Ik vind mannen het aantrekkelijkst als ze…

a. Tennissen.

b. Slapen.

c. Dansen.

d. Lachen.

e. Knielen.

10. Als ik geld had om mijn huis uit te breiden, zou ik kiezen voor…

a. Een atelier.

b. Een hobbykamer.

c. Een patio.

d. Een sauna.

e. Een troonzaal.

11. Wat ik mijn zoon het liefst zie worden is…

a. Netjes.

b. Uit het goede hout gesneden.

c. Dokter.

d. Goed in sport.

e. Kroonprins.

12. Tijdens een date geniet ik het meest van…

a. Een goede film.

b. Bowling.

c. Diner gevolgd door een theatervoorstelling.

d. Mijn dominantie.

Afkomst verloochent zich niet: een gezinstherapie

Ooit verscheen er in een tijdschrift een foto van mij die genomen was in onmiskenbaar jeugdige omstandigheden. Ik nam aan dat het voor iedereen meteen duidelijk zou zijn dat dit een jaarboekfoto was uit mijn middelbareschooltijd. Ik had echter geen rekening gehouden met het feit dat ik onder mijn kennissen mensen tel van beslist zeer hoge afkomst. Ik werd me hiervan voor het eerst met een schok bewust door de reactie van een jong model van goeden huize dat mij, doelend op genoemde foto, toevoegde: ‘Ik vond die foto van jou als debutante echt geweldig, Fran.’ Als het daarbij gebleven was, zou ik het incident ongetwijfeld vergeten zijn, maar later diezelfde avond werd een vrijwel identieke opmerking gemaakt door een lid van de lagere Bostonse aristocratie. Wat mij betreft kon je dan ook spreken van een trend. Ik voelde me daardoor gedwongen een beslissing te nemen: ik diende ofwel minachtend te snuiven bij het idee alleen al, ofwel een vermakelijk verzinsel te bedenken dat paste bij zo’n beeldvorming. Aangezien ik in ieder geval min of meer mijn brood verdiende in de branche van de vermakelijke verzinsels, koos ik voor het laatste. Zo heb ik dan als afstamming het volgende bedacht.

Margaret Lebovitz, mijn grootmoeder van vaderskant, werd geboren in Gettodorp in Hongarije (alleen voor Joden), helemaal aan het begin van de Gay Nineties. Ze was een leuk kind en werd toevertrouwd aan de zorg van vertrouwde familieleden (mijn tante Sadie en oom Benny), aangezien haar vader door zijn zakelijke beslommeringen, voornamelijk met betrekking tot pogingen te worden ingelijfd in het leger, regelmatig van huis was. Hoewel haar moeder de tijd voornamelijk doorbracht met zich te vermaken op de koolakkers, vond ze het wel belangrijk om iedere avond een bezoek te brengen aan de kinderopvang en hield ze de wacht terwijl de kleine Margaret bad. Margaret had een gelukkige jeugd — zij en haar kameraadjes wisselden ontboezemingen uit over baboesjka’s terwijl ze de tijd zorgeloos doorbrachten met het oogsten van bieten en verstoppertje spelen met de kozakken. Tarief, het familielandgoed waar de Lebovitzen overwinterden (én overzomerden), was inderdaad een wonderlijk oord, en het wekte dan ook geen verbazing dat Margaret tegenstribbelde toen ze naar school moest. Haar vader, die in verband met een korte desertie thuis was, nam haar apart in zijn met stro behangen studeerkamer, die liefkozend ‘papa’s schuilhol’ werd genoemd, en legde geduldig uit dat de vaste traditie eiste dat meisjes van Margarets klasse de nodige sociale vaardigheden leerden, zoals daar zijn, zich ingetogen voortbewegen en een levendige indruk maken. Margaret luisterde respectvol en stemde toe zich in de eerste klas bij juffrouw Geloof te zullen melden.

Margaret deed het heel goed bij juffrouw Geloof, waar haar voorkeur voor een bepaald soort schoeisel haar al snel de bijnaam Laarsje bezorgde. Laarsje was een uitstekende leerling en toonde zo’n begaafdheid in het nauwelijks hoorbaar ademhalen dat ze unaniem werd verkozen tot voorzitter van het Lente-uitstapcomité. Dat wil niet zeggen dat Laarsje saai was, integendeel. Laarsje was een onstuitbare wildebras en wist zich soms zo in de nesten te werken dat de overige leden van haar clubje, de samengepakte massa, zich gedwongen zagen haar te hulp te schieten. Laarsje was dol op buitensporten, verlangde altijd naar de zomervakantie en voegde zich spontaan bij het koor van meisjes dat bij het aanbreken daarvan een luid ‘Serf’s up’ liet horen.

Bij het bereiken van haar achttiende verjaardag volgde het debuut van Laarsje in de society; en haar schoonheid, charme en haar vaardigheid met de schoffel bezorgden haar al snel een reputatie als de Brenda Frazier van Gettodorp. Alle jongemannen in haar omgeving waren verliefd op Laarsje en beschouwden het als een absolute noodzaak om haar bij een naderend bal dagen van tevoren al de belofte te ontlokken om met hen een walsje te maken, aangezien haar balboekje altijd vol was. Laarsjes favoriete aanbidder was Tibor, een lange, onstuimige, jonge deserteur en tweevoudig winnaar van de Hongaarse Cup Race, die jaarlijks werd gehouden in een overvloedig geïrrigeerd korenveld. Tibor was gesteld op Laarsje, maar was zich ook wel degelijk bewust van het feit dat op een dag haar vaders grote ploegschaar aan haar zou toevallen, en dit bepaalde in de eerste plaats zijn belangstelling voor haar. De ontdekking dat Tibor op haar fortuin uit was, had een verwoestend effect op Laarsje, en ze werd bedlegerig. Laarsjes familie maakte zich begrijpelijkerwijs zorgen over haar toestand en organiseerde een samenkomst om het probleem te bespreken. Men kwam tot de conclusie dat een verandering van omgeving haar enorm goed zou doen. Er werd een actieplan gemaakt en er werd besloten Laarsje Lebowitz als dekpassagier naar Ellis Island te sturen, zodat ze het zou kunnen vergeten.

Kinderen: voor of tegen?

Voor wie zich zoals ik beweegt in wat in sympathieke bewoordingen ‘een artistiek milieu’ genoemd kan worden, zijn kinderen een zeldzaam verschijnsel. Maar zelfs de meest artistieke kringen kennen in hun periferie in beperkte mate leden die hardnekkig vasthouden aan het gezinsleven.

Aangezien ik over het algemeen erg gesteld ben op kinderen, accepteer ik dit feit met aanzienlijk minder ongenoegen dan mijn meer exemplarische kennissen. Dat wil niet zeggen dat ik al uit mijn dak ga bij het allerkleinste glimlachje, maar simpelweg dat ik vind dat ik een positie van ondubbelzinnige objectiviteit inneem en bij uitstek gekwalificeerd ben om het onderwerp op gezaghebbende wijze te behandelen.

Uit de grote aantallen bestaande kinderen blijkt dat mensen ze zonder er veel over na te denken hebben gekregen — als ze namelijk de nodige aandacht aan de kwestie zouden schenken, zouden ze met meer realiteitszin gehandeld hebben. Uiteraard waren aanstaande ouders tot nu toe niet in de gelegenheid om de feiten onder ogen te zien voor wat ze waard zijn, en kunnen ze dan ook redelijkerwijs niet verantwoordelijk worden gehouden voor hun daden. Om een en ander te ondervangen heb ik alle relevante informatie zorgvuldig op een rijtje gezet, in de vurige hoop dat dit zal resulteren in een toekomst met een aantrekkelijker soort kinderen dan waarmee ik tot nu toe ben geconfronteerd.

Voor

Ik moet bezwaar maken tegen de kenschets ‘het is maar een kind’, want ik ben niet anders gewend dan dat het gezelschap van ‘maar een kind’ oneindig verkieslijker is dan dat van ‘maar een volwassene’.

*

Kinderen zijn doorgaans klein van gestalte, waardoor allerlei moeilijk bereikbare plaatsen makkelijk bereikbaar voor ze zijn.

*

Kinderen zitten in restaurants niet naast je op luide toon te verkondigen wat een belachelijke hoop voor de toekomst ze koesteren.

*

Kinderen stellen betere vragen dan volwassenen. ‘Mag ik een koekje?’, ‘Waarom is de hemel blauw?’ en ‘Wat zegt een koe?’ geven veel meer kans op een vrolijke reactie dan ‘Waar is je manuscript?’, ‘Waarom heb je niet gebeld?’ en ‘Wie is je advocaat?’

*

Kinderen verlevendigen het begrip onrijpheid.

*

Kinderen zijn de meest wenselijke tegenstanders bij scrabble, aangezien je hen makkelijk kunt verslaan en omdat het leuk is hun te slim af te zijn.

*

Het is nog steeds heel goed mogelijk om te midden van een stel kinderen zelfs niet het geringste vleugje opwindende, ruige aftershave of eau de cologne te hoeven ruiken.

*

Geen enkel lid van de groep minderjarigen heeft tot nu toe het gebruik van het woord ‘timmerkind’ voorgesteld.

*

Kinderen slapen hetzij alleen hetzij met kleine speelgoeddieren. Dit gedrag is van een onbetwistbare wijsheid, aangezien het hen bevrijdt van de onmetelijke verveling die je bevangt bij de gefluisterde bekentenissen van anderen. Ik moet de eerste teddybeer nog tegenkomen die in het geheim het verlangen koestert zich te verkleden als dienstmeisje.

Tegen

Zelfs pas gewassen en vrij van alle mogelijke snoepgoed zijn kinderen vaak plakkerig. Je kunt alleen maar veronderstellen dat dit iets te maken heeft met het feit dat ze niet genoeg roken.

*

Kinderen hebben opmerkelijk weinig gevoel voor mode, en aan hun eigen smaak overgelaten, zullen ze vaker wel dan niet een voorkeur hebben voor kleding van een betreurenswaardige snit. In dit opzicht verschillen ze doorgaans niet veel van hun medemensen, maar op de een of andere manier verwijt je het hun meer.

*

Kinderen reageren niet adequaat op sardonische humor en verhulde bedreigingen.

*

Bekend als zij staan om hun ongevoeligheid voor subtiele stemmingswisselingen, zullen kinderen volharden in de bespreking van de kleur van een onlangs waargenomen cementmolen tot lang nadat jouw belangstelling voor het onderwerp is verdwenen.

*

Kinderen zijn zelden in de positie om je een werkelijk interessante som gelds te lenen. Er zijn echter uitzonderingen, en deze kinderen zijn een prima aanvulling in elk gezelschap.

*

Kinderen staan op onmogelijke tijdstippen op en hebben dan vaak de gewoonte op een lege maag te gaan eten.

*

Kinderen zien er niet goed uit in avondkleding.

*

Kinderen worden maar al te vaak begeleid door volwassenen.

Huisbaas worden, een handleiding

Elk beroep vereist van zijn beoefenaren bepaalde vaardigheden, talenten of een opleiding. Dansers moeten lichtvoetig zijn. Hersenchirurgen moeten een artsenopleiding volgen. Kaarsenmakers moeten iets hebben met was. Deze beroepen vormen evenwel slechts het topje van de ijsberg. Hoe leren anderen hun vak? We zullen eens kijken.

Wat doet een huisbaas? Een inleiding

Om huisbaas te kunnen zijn, is het om te beginnen nodig een pand of panden te verwerven. Dit kan op twee manieren. Verreweg de aangenaamste is door middel van een erfenis — een methode die niet alleen de voorkeur geniet omdat daarbij de portemonnee wordt ontzien, maar ook omdat die de nare klus van het selecteren van het onroerend goed overbodig maakt. Deze handleiding is evenwel niet bedoeld voor huisbazen van dit slag, aangezien zo’n erfenis steevast garant staat voor een genetische aanleg die een formele opleiding geheel en al overbodig maakt.

Minder aantrekkelijk maar iets gewoner (verbazingwekkend hoe vaak deze kenmerken samengaan) is de methode van daadwerkelijke aankoop. En hier begint ons werk pas echt.

Les één: het kopen

Huizen kunnen worden onderverdeeld in twee hoofdgroepen: goedkope en dure. Hierbij moet evenwel worden bedacht dat deze termen alleen bestemd zijn voor professioneel gebruik en nooit dienen te worden gebezigd in het bijzijn van huurders, die bijna zonder uitzondering een voorkeur hebben voor de woorden ‘zeer’ en ‘redelijk’. Als de prijs van een pand u overdreven voorkomt, doet u er goed aan te denken aan de wijze oude overweging ‘Het gaat niet om de aankoopkosten, maar om het onderhoud’, want als huisbaas verkeert u in de benijdenswaardige positie dat het onderhoud wordt verzorgd door de klant. Dit concept is wat makkelijker te begrijpen door uzelf te beschouwen als een soort telefoonmaatschappij. Ter aanmoediging kunt u zich verder nog realiseren dat er misschien wel grote verschillen zijn in de prijzen van huizen, maar dat deze afschuwelijke onrechtvaardigheid niet hoeft te worden doorberekend aan de huurder in de vernederende vorm van een lagere huur. Het zal de oplettende leerling inmiddels duidelijk zijn dat het selecteren van een pand in feite een kwestie is van persoonlijke smaak, zodat we, aangezien het maar zelden voorkomt dat een huisbaas geplaagd wordt door een dergelijke overweging, door kunnen naar de volgende les.

Les twee: kamers

Het belangrijkste hierbij is dat u begrijpt dat wat een kamer is, een kwestie van opvatting is. Het is immers uw huis, en als u ervoor kiest om een bepaalde hoeveelheid ruimte te betitelen als een kamer, dan is dat ook echt een kamer. Het benoemen van de functie van de kamer is ook uw verantwoordelijkheid. Huurders moeten hier vaak aan worden herinnerd, aangezien ze maar al te vaak de neiging vertonen een van uw kamers een kast te noemen. Dit is natuurlijk belachelijk pretentieus, omdat slechts weinig huurders ooit een kast hebben gezien.

Les drie: muren

Een bepaald aantal muren is een van noodzakelijke kwaden in de branche, en al zullen sommigen onder u begrijpelijkerwijs terugschrikken voor de kosten, de oplettende leerling zal zich realiseren dat muren een goede investering zijn doordat ze een van de basiscomponenten zijn van kamers. Dat wil echter niet zeggen dat u als huisbaas slaafs de conventie moet volgen. Gips en soortgelijke bouwmaterialen worden door de progressieve leerling als hopeloos verouderd beschouwd. Maar als u vader bent, weet u dat het voor kinderen een genoegen is om thuis muren te maken met behulp van een simpele pasta van meel met water en wat oude kranten van papa. Een kinderloze huisbaas zal wellicht zijn voordeel kunnen doen met Wallies, een waardevol nieuw product dat in rollen verkrijgbaar is. Wallies scheurt men gemakkelijk af, en ze kunnen worden geverfd, mocht zo’n handelwijze ooit wettelijk worden afgedwongen.

Les vier: warmte

Het invallen van de winter lijkt de huurder steevast te besmetten met een bijna fanatieke belustheid op warmte. Al bezit hij een overvloed aan truien en sokken, hij weigert het nut daarvan in te zien, en zelfzuchtig en koppig staat hij erop zijn warmte te betrekken van uw verwarming. De vindingrijke huisbaas kan beschikken over een aantal trucs, maar de meest effectieve vereisen een zekere investering. Dat geeft niet, het is het zeker waard, en het is nog leuk ook. Schaf een bandrecorder aan, neem die mee naar uw huis in een buitenwijk en stel hem op in de buurt van uw verwarming. Het sensitieve mechaniek zal de geluiden van de naderende opgewekte warmte registreren. De op hoog volume in de kelder van uw huurwoningen afgespeelde opname zal huurders naar verluidt dagenlang zoethouden.

Les vijf: water