Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!

Kluun

Help,
ik heb mijn vrouw
zwanger gemaakt!

Uitgeverij Podium
Amsterdam

Voor alle vrouwen die ooit een kind hebben gedragen en gebaard, in het bijzonder mijn moeder

Eerste druk oktober 2004

Vijfenveertigste druk maart 2023

© 2004 Kluun

Omslagontwerp Eric Hesen (idee Kluun/Eric Hesen)

Typografie Sander Pinkse Boekproductie

Foto auteur Yvette Kulkens

ISBN 978 94 6381 220 7

www.kluun.nl

www.uitgeverijpodium.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de vijfenveertigste druk, 2023, met ISBN 978 94 6381 198 9

Inhoud

Inleiding

De Basisregels

De conceptie

De officieuze ontdekking van de conceptie

De officiële ontdekking van de conceptie

De huisarts

De postejaculatieve depressie

De bekendmaking van de zwangerschap

Een zoon of een dochter

Zwangerschapskalender voor mannen

Nesteldrang

Voedings- en genotsmiddelen tijdens de zwangerschap

Hormonen

De buik

Zwangerschapskwalen

Seks tijdens de zwangerschap

De verloskundige

Zwangerschapscursussen

De naam

De prenatale depressie

Bevallingsfobie

Waarom doet een bevalling pijn?

De bevalling

De nageboorte

Na de geboorte

Rectificatie

De officieuze kraamhulp

De officiële kraamhulp

Het kraambezoek

Borstvoeding

De nachtvoeding

De nachtvoeding voorbij

Seks na de bevalling

De Dag Van De Lach

Nakomelingen

Tien onweerlegbare redenen om geen kinderen te nemen

Van Snuitenstijn

Binnenlands nieuws

Programmeerfoutje

Snuit en Neil Armstrong

Hop paardje hop? Hop paartje hop

Hoe kan een moeder van zo’n kind houden?

Verklarende woordenlijst

Verantwoording

Inleiding

U hebt een vrouw zwanger gemaakt, en als het meezit is het nog uw eigen vrouw ook.

Laat mij een van de eersten zijn die u feliciteert: goed gedaan, jochie! Het onweerlegbare bewijs van uw mannelijkheid is geleverd: uw apparaat en de daaraan ontsproten zaadcellen hebben datgene gedaan waarvoor ze bedoeld zijn: u krijgt nageslacht.

‘Ik word vader!’ jubelt u tegen uw vader, uw vrienden, uw collega’s en de maten van uw voetbalelftal. Overal waar u de komende weken komt, zult u op de schouders worden geslagen en worden gecomplimenteerd met de kwaliteit van uw zaad.

Zo, dat was het dan, denkt u. Pompiedompiedom, op de plaats rust, mijn bijdrage aan het feest is geleverd. Nu geduldig een maandje of acht wachten, tussentijds voor de vorm af en toe een Ouders van Nu doorbladeren als mijn vrouw kijkt, faken dat ik het ook heel belangrijk vind dat de kleur van de commode past bij die van het wiegje, een keertje mee naar zo’n pufcursus, dat bevallinkje er nog even achteraan en dan zijn we vader.

U heeft gelijk: veel meer kunt u niet doen en veel meer ís er ook niet te doen. Er groeit een baby in de buik van uw vrouw, en that’s it.

De praktijk is anders.

Alles in, op, aan en rond uw vrouw verandert. Het enige wat niet verandert, bent u. Haar man. Ze ziet dat u denkt dat het allemaal vanzelf gaat met zo’n zwangerschap. En dat bevalt haar niet. Dat bevalt haar helemaal niet, en dat zal ze laten weten ook. Wen er maar vast aan: in de ogen van uw vrouw bent u ook zwanger. Dat u dit anders ziet, en dat dit biologisch en rationeel gezien totale onzin is, doet niet terzake. Deze maanden telt alleen de perceptie van uw vrouw. U bent de dader.

Nee, nu niet meteen boos worden. Ik sta aan uw kant. Ik weet ook wel dat die baby heus vanzelf groeit en dat het echt niet helpt als u geen rosbief eet, niet drinkt, niet rookt en niet meer gaat stappen. Maar, hoe onweerlegbaar ook, aan deze logica hebben we niets in de situatie waarin u bent terechtgekomen. U bent de komende tijd overgeleverd aan een andere logica, eentje waar u het tegen zult afleggen, als u zich er niet gedegen op voorbereidt. We praten hier niet meer over vrouwenlogica, nee, we praten hier over Zwangere Vrouwen Logica. En die is volstrekt onnavolgbaar. U zit nu niet meer, zoals voorheen, op een andere golflengte dan uw vrouw, u zit vanaf nu op een andere planeet.

Voor uw vrouw is dat geen ramp. Zij kan voor haar geestelijke en lichamelijke bijstand terecht bij haar moeder, de verloskundige, de kraamhulp, Daphne Deckers en alle vrouwen ter wereld die ooit zwanger zijn geweest of willen worden. Uw vrouw wordt mateloos populair binnen haar kudde, ze wordt de flavour of the day. De ogen van andere vrouwen zullen gaan twinkelen zodra zij in de buurt is. Alsof de ijscoman de straat in rijdt.

Bij u is het anders. Uw zwangerschap interesseert andere mannen geen bal. Ze moet als gespreksonderwerp concurreren met belangwekkender zaken als de loting voor de Champions League, de nieuwe BMW 3-serie en de nieuwe secretaresse van de afdeling boekhouding.

Ga uzelf maar na: u wílt helemaal niets weten over zwangerschapsstriemen, tangbevallingen en tepelkloven. Als uw vrouw de laatste tijd niet zo dwingend naar u had gekeken, was u niet eens tot op deze bladzijde gekomen. Dan had u dit boek allang in de vuilnisemmer geknikkerd, zodra de gulle gever even niet had opgelet. (Ik neem tenminste aan dat u dit boek hebt gekregen – ik zou uit mezelf nooit een boek over zwangerschap kopen.)

Nu moet u. Dit boek is een inburgeringscursus voor alles wat u nooit wilde weten. Ik ga het niet mooier voorspiegelen dan het is: de komende maanden zijn een horrorfilm en u bent de hoofdpersoon. Uw tegenspelers zijn de twee vreemdste wezens die zich op deze en de omliggende planeten bevinden. Zwangere vrouwen en baby’s. Ik ga u alles over deze aliens vertellen. In voor mannen begrijpelijke taal. Met voorbeelden die u aanspreken, praktijktips waar u wat aan heeft en een verklarende woordenlijst achterin.

Samen komen we er wel doorheen.

De Basisregels

We beginnen met twee simpele basisregels.

I. Gebruik oosterse vechtsporttechnieken

Omgaan met zwangere vrouwen laat zich het best vergelijken met een oosterse vechtsport. Indien u een klap krijgt, of-ie nu verbaal of fysiek is, kunt u maar het beste meeveren.

Deze Basisregel zult u de komende maanden vaak nodig hebben, want uw vrouw zal nogal lichtgeraakt zijn. Zo kan ze uit het niets gaan janken of schreeuwen. Als er een auto achter haar toetert omdat ze niet snel genoeg optrekt bij het stoplicht, als er een kindje op televisie bij SBS6 wordt geopereerd of als de nieuwe cd van Radiohead te hard staat. Niet schrikken, niet persoonlijk opvatten, het is een bekende bijwerking van de zwangerschap.

Goed onthouden: niet terugslaan, niet verstijven, niet afbreken, maar gewoon meeveren. En pas terugveren als u zeker weet dat u niks raakt. Want geduld is het uitgangspunt van Basisregel II.

II. Ga over tot woestijnpolitiek

Weet u wat bedoeïenen doen als er een storm opsteekt in de woestijn? Ze gaan plat op hun buik liggen en verroeren zich niet. Geen kameel die weet hoe lang die storm zal duren, maar eens gaat-ie voorbij, dat is de enige zekerheid die ze hebben, de bedoeïenen en hun kamelen. Tot die tijd blijven ze liggen. Welnu, dit heet woestijnpolitiek. Volkeren die afstammen van de bedoeïenen handelen daar nog altijd naar zodra ze in conflictsituaties belanden. Het is een buitengewoon effectief middel om westerse toeristen de aftocht te doen blazen, als die een beetje gaan lopen klagen over triviale zaken als de afwezigheid van de in de reisgids beloofde airconditioning of de aanwezigheid van gekke beestjes in hun hotelkamer. Basisregel II: wachten tot de storm voorbij is. Een tactiek waar ook u veel aan zult hebben.

Oosterse vechtsporttechnieken en woestijnpolitiek, dat zijn de Basisregels die u de komende maanden moet hanteren als uw vrouw weer eens ontploft en de hormonen in het rond vliegen. Meeveren en rustig afwachten. En nooit, nooit met een zwangere vrouw in discussie gaan. U hebt bij voorbaat verloren.

De conceptie

Een hoofdstuk over de conceptie lijkt nutteloos. A, omdat ik toch mag aannemen dat u als man van de wereld wel een idee heeft hoe u een vrouw dient te bevruchten, en B, omdat uw vrouw al bevrucht is (anders had u dit boek niet gelezen). Het gros van de lezers heeft dan ook niets aan de nu volgende tip, maar mocht u zo gelukkig zijn dit boek onder ogen te krijgen als uw vrouw nog onbevrucht is, dan kan ik u maar één advies geven.

Doe het niet.

Ik meen het. Uw leven houdt op.

Begin er niet aan. Blader dit boek desnoods nog even door, huiver bij de griezelhoofdstukken over hormonen, de bevalling, de kraamtijd en de seks, geef het cadeau aan een vriend of buurman die wel zo dom was zijn vrouw te bezwangeren, pak zelf Gijp, Kieft of de Voetbal International, tel uw zegeningen en ga door met waar u mee bezig was – een gelukkig, onbezorgd leven met voldoende slaap en seks.

Saved by the bell. Mazzelaar.

Wat zegt u?

U bent vastbesloten uw vrouw toch zwanger te maken.

Dan moet u het zelf maar weten. Maar nu u er toch bent, geef ik u meteen een goede raad.

Vertel nooit iemand dat u en uw vrouw bezig zijn. Aan niemand, maar zeker de volgende personen niet: uw ouders, uw schoonouders, de maten van het voetbalelftal en de stamgasten in uw kroeg.

Begrijp me niet verkeerd, ik twijfel beslist niet aan de kwaliteit van uw zaad, maar het zal u toch eens overkomen dat het niet meteen bingo is. Stel: u neukt de pannen van het dak, maar het blijft 0–0. Dan is het geen feest om bij ieder bezoek de vragende hoofdknik van uw vader met een blozend nee-schudden te moeten beantwoorden (U hoort hem denken: Is dat míjn zoon, die niet eens zijn vrouw zwanger kan maken!?) of om iedere zaterdag in de volle voetbalkleedkamer gevraagd te worden of u eindelijk eens een keer raak heeft geschoten. Om nog maar te zwijgen van die collega die in de bedrijfskantine, naast de kroketten en in het bijzijn van alle meisjes van de afdeling, vraagt of u en uw vrouw zo langzamerhand geen ivf overwegen.

Niet alleen u, ook uw vrouw heeft zwijgplicht. Want nu komt het allerbelangrijkste: u dient te allen tijde te voorkomen dat haar moeder lucht krijgt van de voorgenomen kinderwens van dochterlief (en man). Het is zeer onprettig om uw schoonmoeder, waar de hele familie bij is, te horen vertellen dat ‘bij mij papa maar naar me hoefde te kijken of ik was alweer in verwachting…’, gevolgd door uw schoonvader, die ten koste van u zijn mannelijkheid nog even wil onderstrepen middels een ‘ja, mijn zaad wist wél van wanten…’.

IMPRESS YOUR WIFE Als het allemaal niet lukt, hetgeen natuurlijk niet aan u ligt, het zal wel iets zijn met de eierstokken van uw vrouw, blijven IUI en IVF over. U weet vast wel dat u bij IVF zelf zaad moet aftappen (en warmhouden, in theorie zou dat in de mond van uw vrouw kunnen, maar dat houdt ze nooit vol tot bij de balie en het staat zo gek, dus krijgt u een potje), maar wat u en uw vrouw wellicht niet weten is dat uw zaad vervolgens wordt ‘opgewerkt’. Opwerken is geen krachttraining, maar het scheiden van kaf en koren. De luie donders en minder bedeelde zaadcellen worden om zeep geholpen. Alleen de toppers worden bij een loops eicelletje gevoegd. IVF is dus een soort opwaarderen van uw zaad. Lees er alles over op www.stilverlangen.com of www.ivf.nl.

Dus doe uzelf een plezier: mondjes dicht en snaveltjes toe bij voorgenomen bevruchtingen.

Als ik heel eerlijk ben, had ik zélf al moeite met het idee. Op vruchtbare dagen kon ik de gedachte dat we op dat moment misschien wel de basis voor onze liefdesbaby aan het leggen waren, niet van me afzetten. Ik kreeg aanvallen van seksuele correctheid, wilde voortaan romantisch klaarkomen. Het moment waarop mijn zaad in haar liefdestunnel zijn tocht naar een geschikt lief eicelletje zou aanvangen, kon ik toch niet voort laten komen uit de ‘me Tarzan, you Jane’-seks waar mijn vrouw en ik aanhangers van zijn? Nee, dat gaf geen pas. Ik wilde zachtaardige, conceptie-fähige woordjes fluisteren. Dat had ik weleens in een film gezien. En daarbij, zo nam ik me voor, zou ik mijn vrouw voortaan liefdevol aankijken. Dat was nieuw, tot dan toe zaten de ogen van mijn vrouw doorgaans zelfs niet in mijn gezichtsveld als ik in haar klaarkwam.

Het lukte! Nadat mijn vrouw met de pil gestopt was, werd er in Huize Kluun teder geneukt. Het leek net Bouquet-reeks-seks. Zie je wel dat ik toch nog een vleugje beschaving in m’n donder had! Als ik maar wilde.

Er ging een maand voorbij. Een halfjaar. Wat was ik blij dat we onze mond hadden gehouden tegen mijn ouders en schoonouders.

Op een avond kwamen mijn vrouw en ik terug van een feestje in Paradiso. Helemaal naar de klote en zo geil als een aap. De seks was van dik hout, in woord en gebaar. Porno van het type waar ze bij Canal Plus hun vingers niet aan durven branden. Ik kwam als de brandweer.

‘Woeha boeha,’ zuchtte mijn vrouw na afloop, ‘dat was ouderwets lekker…’

Drie weken later gaf de Predictor¹ een plusje aan.

Praktijktip Wetenschappers hebben nog nooit een verband kunnen aantonen tussen een pornografisch orgasme en latere psychische stoornissen van uw kind. Gewoon ordinair copuleren alsof er niks aan de hand is, dus.

¹  Zie de verklarende woordenlijst.

De officieuze ontdekking van de conceptie

Er zijn vrouwen die zeggen dat ze het moment waarop ze bevrucht werden, konden voelen (mijn vrouw zegt dat ze wel wat anders aan haar hoofd had – klaarkomen zoals ze in geen maanden meer was gekomen). Andere vrouwen zeggen dat ze het konden zien in de spiegel, omdat hun gezicht anders was.

En dan is er nog een buitencategorie: vrouwen die beweren dat ze een ontluikende zwangerschap bij andere vrouwen zien. De moeder van mijn vrouw is ook telepathisch op dat gebied. God mag weten hoe, maar het mens ziet het, zegt ze.

Mijn vrouw was drie dagen over tijd. Elke keer als ze terugkwam van de wc was ik nerveus als een Wie is de mol?-kandidaat met Art Rooijakkers en zijn beeldscherm voor zijn neus. Zou ik door mogen?

Als mijn vrouw de kamer weer binnenkwam durfde ik niets te vragen, ik keek alleen.

‘Nog steeds niks…’

Yes! Weer een ronde verder, dacht ik dan.

Die zondag (ze was al vier dagen over tijd) kwamen mijn schoonouders. Toen de bel ging vroeg ik mijn vrouw of ze nog steeds niet aan haar moeder had verteld dat wij al een paar maanden eh… bezig waren.

‘Tuurlijk niet.’

‘Mooi,’ lachte ik, ‘dan kunnen we nu eindelijk eens checken of je moeder inderdaad een wandelend Predictorstaafje is.’

We aten met z’n allen, die avond. Nummer 143, met extra bami. Terwijl ik mijn babi pangang naar binnen werkte, keek ik naar het gezicht van mijn schoonmoeder. Verbeeldde ik het me nu of zat het mens mijn vrouw intensiever dan anders te bestuderen?

‘Je moeder weet toch niet dat je over tijd bent, hè?’ fluisterde ik mijn vrouw in haar oor. Die schudde lachend haar hoofd.

‘Als wij de tafel nou eens afruimen,’ zei mijn schoonmoeder tegen mijn vrouw, ‘dan kunnen de mannen Studio Sport kijken.’ Mijn schoonmoeder is een heerlijk mens, had ik dat al verteld?

Vanaf mijn standplaats voor de televisie zag ik dat mijn vrouw iets in haar oor gesmoesd kreeg. Even keek ze verbaasd, werd toen rood en voor ik kon ingrijpen, was het al te laat. Ik zag het haar zeggen.

‘Ja.’

Mijn vrouw was gezwicht. Behekst door haar moeder. De zwijgplicht was doorbroken.

‘Ik wist het, ik wist het!’ gilde mijn schoonmoeder, vloog mijn vrouw in de armen en slaakte vreugdekreten.

‘Kom, kom, het is maar tegen RBC, hoor,’ bromde mijn schoonvader, ‘en zo mooi was-ie nou ook weer niet.’

Ik baalde als stro.

Niet omdat ik niet blij was, integendeel (ik bedoel, het was inderdaad een frommelgoal, maar die tellen ook, binnen is binnen), maar ik, de oprichter van de zwangerschap, voelde mezelf aardig buitengesloten zo met een bord restanten babi pangang op mijn schoot, kijkend naar mijn huilende vrouw in de armen van haar ‘ik word oma, ik word oma!’ gillende moeder.

‘Pardon?’ riep mijn schoonvader verbaasd.

‘Ja,’ mompelde ik, ‘zeg dat wel.’

Schoonpaps kreeg een grijns op zijn gezicht. ‘Kerel, van harte!’ bulderde hij, en sloeg me daarbij zo hard op mijn schouders dat het laatste restje babi pangang met zoetzure saus zich van mijn bord naar het vloerkleed verplaatste.

Hij pakte me vast en begon me fijn te knijpen. Ik mompelde nog iets over prematuur en dat het helemaal nog niet zo zeker was omdat we nog geen test hadden gedaan en dat vier dagen over tijd wel vaker voorkwam, maar er was geen redden meer aan. Schoonmama kwam al met gestrekte armen en betraande ogen in waggeldraf op me af.

Even later werd ik door twee glimmende schoonouders gesandwiched. Mijn vrouw keek me vanuit de keuken verontschuldigend aan.

‘Ik zag het al toen ik binnenkwam, ik zag het al toen ik binnenkwam!’ kwekte Eucalypta in mijn oor. (Mijn schoonmoeder herhaalt altijd alles wat ze zegt. Dat krijg je als je te veel tijd hebt.)

Ik was zo chagrijnig dat ik even hoopte dat Predictor morgen het voorspellend vermogen van mijn schoonmoeder zou logenstraffen. Lekker puh. Dan maar geen vader.

‘Ik ben toch zo blij voor jullie,’ zei ze bij het afscheid. ‘Zo ontzettend blij.’ Het viel me op dat ze voor deze ene keer de zin niet in zijn geheel herhaalde, vermoedelijk omdat ze halverwege zelf ook tot de ontdekking kwam dat het jullie eigenlijk door mezelf diende te worden vervangen.

‘Goed gedaan, ouwe dibbes,’ glunderde mijn schoonvader. Hij kneep me in mijn wang. ‘Ik ben trots op je.’

‘Mama zei dat ze het aan mijn ogen gezien had…’ zei mijn vrouw met een blik van bewondering, zwaaiend naar de Subaru Methusalem, die luid claxonerend de straat uit reed. ‘Toen mijn zus in verwachting was, was mama ook de eerste die het doorhad.’

‘Hm. Ik zou het leuk hebben gevonden als we het met zijn tweeën hadden kunnen vieren,’ bromde ik. ‘Zullen we de volgende zwangerschap meteen maar live door Jomanda op tv laten bevestigen?’

‘Doe niet zo flauw,’ zei mijn vrouw. ‘Jij bent toch ook blij?’

‘Ik ben pas blij als ik een vette plus zie op zo’n Predictor- staafje.’

‘Nou, ik geloof dat mama het echt goed heeft gezien,’ zei mijn vrouw fel.

‘En ik geloof het pas als jij over je moeders kop mag zeiken en er dan een plusje op haar voorhoofd tevoorschijn komt,’ grinnikte ik. Ik vond ’m wel scherp, al zeg ik het zelf. En vergat dat ik hiermee zwaar tegen Basisregel II zondigde.

Mijn vrouws onderlip begon te trillen. Haar hoofd werd rood. Haar ogen spuwden vuur. En toen begon ze, buiten op straat, van nul op honderd te schreeuwen dat ik een egoïstische klootzak was omdat ik niet eens blij was en dat ze me niet als vader van haar kind wilde en dat ze van me af wilde en dat ze bij haar moeder in zou trekken.

Daarna viel ze me om de hals en begon als een wilde te janken.

Ik had geen Predictor meer nodig. Mijn schoonmoeder had het goed gezien. Zo zwanger als een boek van Daphne Deckers.

De officiële ontdekking van de conceptie

Ik denk, laat ik het eens goedmaken. Dus de dag erna naar de Kruidvat, Gall&Gall en de bonbonjuwelier getogen en daar een Predictor, een fles champagne en een doos truffels ter waarde van het BNP van een middelgroot Afrikaans land gekocht. Als we zwanger zijn, dan maar meteen all the way. Zo ben ik dan ook wel weer. Om het geheel straks ceremonieel aan te pakken de Predictor zelfs nog in cadeaupapier laten inpakken, tot irritatie van de caissière.

‘Is het voor uzelf, meneer?’

‘Nee, voor mijn moeder.’

Die avond de kaarsen aangestoken, lekker cd’tje op en de champagne stand-by in de koelkast gezet. Want dat er straks twee streepjes zouden verschijnen, daar twijfelde ik niet meer aan na de scène die mijn vrouw gisteren op straat had gemaakt.

Het in Kruidvat-cadeaupapier gewikkeld pakje lag pontificaal op tafel.

‘Voor mij?’ vroeg mijn vrouw.

‘Voor ons,’ zei ik. ‘Pak maar uit.’

Mijn vrouw scheurde nerveus het pakje open en liet het doosje bij het zien van de letters ICTOR van schrik uit haar handen vallen.

‘Oeoeoeoehhh,’ riep ze. ‘Een echte Predictor.’ Aan de manier waarop ze het uitsprak en naar het doosje keek zou je zweren dat het een vibrator was van Ron Jeremiaans formaat. Ze dorst het ding niet eens op te pakken.

‘Hij bijt niet, hoor.’

Ze begon te gieberen en pakte met trillende handen het doosje op. Het werd van alle kanten bekeken, zelfs de barcode mocht zich verheugen in een hoeveelheid aandacht waar hij verlegen van werd.

‘Maak nou open,’ zei ik ongeduldig.

‘Ik vind het zo eng.’

‘Kom op.’ Bibberend maakte ze het doosje open. Ze haalde het staafje eruit.

‘Nou, eh… dat is ’m dus,’ zei ik.

‘Ja,’ zei mijn vrouw, wezenloos naar het ding starend, ‘dat is ’m dus.’

Daar zaten we dan. Als twee pubers die naar hun allereerste condoom zaten te staren.

‘Zullen we eerst eens lezen hoe het werkt?’ vroeg ik om de impasse te doorbreken. Als we in dit tempo doorgingen zouden we officieel nog niet weten dat mijn vrouw zwanger was tegen de tijd dat haar vliezen braken.

Mijn vrouw vroeg of ik meeging naar de wc. Ik grijnsde bij het idee. De laatste keer dat we samen in één wc waren geweest was jaren geleden, in de RoXy.

Bij deze gezamenlijke gang naar de wc was ik nog nerveuzer dan toen, hoewel er nu niet eens een toiletjuffrouw was die op de deur kwam bonzen. Dit keer was het mijn hart dat bonsde, als een dolle. Ik keek toe hoe de urine van mijn vrouw veelbelovend over het staafje kletterde. Ze keek me aan en gieberde weer van de zenuwen.

Ik keek op de gebruiksaanwijzing wat de volgende stap was.

‘O, je had ook in een potje mogen plassen en dan die staaf erin dompelen, lees ik nu.’

‘Ah. En nu?’

Ik las verder. ‘Nu een minuutje wachten.’

‘Hoe lang nog?’

‘Nog tien seconden.’

Ze begon te giechelen. ‘Zo meteen zijn we misschien zwanger.’

Ik knikte.

Stilte.

Ik keek op mijn horloge.

‘Nog vijf seconden.’

Nog vijf seconden, en dan zou de meest dramatische verandering in mijn leven zich aankondigen.

Ik zou vader worden. Of niet. Het voelde vreemd: het was al gebeurd, het was al onomkeerbaar, alleen wijzelf wisten het nog niet. Alsof je naar een samenvatting bij Studio Sport kijkt van een ’s middags gespeelde wedstrijd.

‘Daar komt-ie dan, schat,’ zei ik.

We pakten elkaars hand vast.

En daar was-ie.

Twee verticale strepen.

Onmiskenbaar. Zwanger met een grote Z.

Mijn vrouw begon te gillen. Ik tilde haar op en begon te springen. ‘We zijn zwanger, we zijn zwanger!’ hoorde ik mezelf roepen. We tongzoenden. We lachten naar elkaar. We zeiden dat we van elkaar hielden.

‘En van jou,’ zei ik, kijkend naar haar buik. Ik bukte, ging op mijn knieën voor haar zitten, ontblootte haar buik en kuste een plek waarvan ik vermoedde dat daar zich weleens een baarmoeder zou kunnen bevinden.

En toen begon ik te janken.

Mijn vrouw pakte mijn hoofd, drukte het tegen haar buik en deed mee.

Zwanger. Vader. Kluun papa. Ik was gelukkig, zo verdomd gelukkig. Ik stroomde letterlijk over van geluk.

‘Wil je champagne?’ vroeg ik, mijn wangen droogvegend.

‘Heb je die?’

Ik knikte.

‘Mag dat eigenlijk wel?’

‘Een half glaasje zal toch geen kwaad kunnen?’

We proostten, namen een slok en zwegen, gelukzalig. ‘Hoe groot zou-ie nu zijn?’ vroeg ze.

‘Zal ik het eens opzoeken op internet?’ riep ik. Ik stond al. ‘Dat zal vast wel ergens te vinden zijn.’ Ik tikte ‘zwanger’ in op Google.

‘Zo groot,’ zei ik, vanachter mijn computer. Ik hield mijn duim en wijsvinger op een halve centimeter van elkaar.

‘Zo groot als een rijstkorrel…’ zei mijn vrouw dromerig.

‘Dan is zijn werktitel vanaf nu Lassie,’ verklaarde ik plechtig.

De huisarts

‘Nou, morgen eerst maar eens naar de huisarts, hè schat,’ opperde ik.

Mijn vrouw knikte enthousiast. Eindelijk eens een keer niet voor iets ongezelligs als een lastige moedervlek, ingegroeide nagel of griepprik naar de dokter, maar met Heuglijk Nieuws. Goedgeluimd meldde mijn vrouw zich op het dagelijkse spreekuur van acht tot halfnegen. Na het gebruikelijke uur wachten was ze om halftien aan de beurt.

‘Dag mevrouw eh…’

‘Van de Klundert, dokter.’

‘Ach, natuurlijk, mevrouw Van de Klundert. En, wat scheelt eraan?’

‘Niets,’ giechelde mijn vrouw. ‘Maar…’ – ze kon een enthousiast tatatatatáááá nog nét inhouden – ‘ik ben in verwachting!’

De dokter feliciteerde mijn vrouw en glimlachte beroepsbeleefd. Mijn vrouw keek onze huisarts gelukzalig aan.

De huisarts keek terug.

‘Eh… En nu, dokter?’ vroeg mijn vrouw benieuwd. Ze was er helemaal klaar voor. Bloed prikken, bloeddruk meten, ze had nog even gecheckt of er tot in de derde graad van haar of mijn familie ergens erfelijke ziektes of geestesaandoeningen voorkwamen (‘En jullie tante Gonnie dan, die is toch niet helemaal goed?’ ‘Nee, dat lijkt alleen zo, schat’), ze had zich geestelijk voorbereid op de ongetwijfeld lange lijst van dingen die ze vanaf nu niet meer zou mogen eten, drinken, roken, slikken, doen, laten en laten doen. Ze had zelfs haar plas die ochtend opgehouden omdat doktoren volgens haar altijd ochtendurine nodig hebben voor hun testjes, en ze had, geheel tegen haar gewoonte, een agenda meegenomen om een vervolgafspraak te maken voor over een week of twee, drie – een zwangerschap dient immers op de voet gevolgd te worden, wel zo veilig, nietwaar?

Niet waar.

Mijn vrouw moest zich zo over een maand of twee maar eens bij een verloskundige¹ melden.

‘Dan is er nog tijd genoeg,’ voegde hij eraan toe, en de groeten.

IN HET BUITENLAND In Duitsland, België en Frankrijk wordt de vrouw vanaf de eerste dag dat ze weet dat ze zwanger is van binnen en buiten gecontroleerd door een gynaecoloog. Niks geen acht weken wachten.

De Nederlandse huisarts stuurt zijn nieuwbakken zwangere patiënten weg. Geen pro-formatestje of een invulformulier, maar gewoon vort, terug naar huis. Volgende patiënt. Na conceptie komt deceptie.

Stoer hoor, zwangere vrouwen van roze wolken af sleuren.

¹  Zie de verklarende woordenlijst.

De postejaculatieve depressie

We laten onze zwangere vrouwen even rusten – er is immers tijd genoeg, begrepen we van de huisarts – en gaan terug naar u, voor wie deze inburgeringscursus tenslotte bedoeld is.

Ook u heeft alle tijd van de wereld. De klus is geklaard, de strepen op de Predictor beginnen al te vervagen en ergens binnen in uw vrouw is uw zaad druk bezig om zich te transformeren tot iets wat ooit uw zoon gaat worden. (Ja, een zoon. We gaan er om motiveringstechnische redenen voorlopig vanuit dat u een zoon krijgt).

U kunt niets meer doen.

IMPRESS YOUR WIFE Nagellak. Gooi een klodder transparante nagellak over de uitslag, en hij zal zichtbaar blijven als u zelf al lang en breed op de eeuwige jachtvelden vertoeft. Zo kunnen uw achterachterachterkleinkinderen in de 22e eeuw het bewijs van uw vruchtbaarheid ook aanschouwen.

En dan begint er iets te knagen. Een onbestemd gevoel. Ik had het ook en ik begreep er niks van. Wat zat me in hemelsnaam dwars? Bang dat ik straks de zwangerschapskalender van Ouders van Nu uit mijn hoofd zou moeten leren? Of dat ik weken achtereen mijn tennisavondje zou moeten missen vanwege de pufcursus? Of zag ik nu al op tegen het bijwonen van de bevalling (kon ik wel tegen al dat bloed?) of erger nog, tegen het vaderschap (en kon ik eigenlijk wel tegen kinderen?)?

Het duurde een paar dagen, en ineens wist ik het. Met het lozen van mijn zaad op de daartoe geëigende plaats had ik mezelf in één machtige stoot gereduceerd tot een zwangerschapstechnisch nutteloos wezen. De rest van het traject regelde de natuur wel met mijn vrouw. Ik stond buitenspel. Al zou ik morgen besluiten van de Rembrandttoren te springen, Lassie zou er geen millimeter minder om groeien. Zolang mijn vrouw de komende maanden maar geen gekke dingen deed, zou het allemaal goed komen. Dat was de keiharde biologische waarheid.

Laat mij ook u even met beide voeten op aarde zetten. Na uw doeltreffende zaadlozing bent u uitgerangeerd.

Ja, dat hakt erin, nietwaar? Op uw werk heeft u het zo voor elkaar weten te boksen dat u onmisbaar bent (of op zijn minst lijkt), het café-elftal is een zwalkend schip zodra u een keer verstek laat gaan omdat u een weekendje naar Centerparcs moet, maar de zwangerschap is nog maar goed en wel begonnen of u doet er al niet meer toe.

Deze Ondraaglijke Overbodigheid Van Het Bestaan wordt door wetenschappers een postejaculatieve depressie genoemd. Het mannelijk ego houdt er niet van om op het tweede plan te staan, laat staan overbodig te zijn. Daar zijn we niet zo goed in.

Terwijl het makkelijk anders had gekund. Met een beetje fantasie en wat goede wil hadden wij van de natuur ook best iets nuttigs te doen kunnen hebben voor de duur van de zwangerschap.

Neem de functie van de placenta¹, ofwel de moederkoek. Een relevante naam, want die moederkoek is een soort LiGa voor het kind tijdens de zwangerschap. Het bevat voedingsstoffen en alles wat nodig is om uw baby te laten groeien. Buitengewoon adequaat concept, op zich.

Maar laat ons eens wat biofilosoferen. Die voedingstaak hadden wij, mannen, toch makkelijk over kunnen nemen? Ons sperma had toch gewoon alle voedingsstoffen kunnen bevatten die de baby nodig heeft? U zou gewoon driemaal daags een voeding voor uw baby in uw vrouw moeten droppen. Koud kunstje. Het zou de band met uw vrouw én uw vaderschapsgevoel hebben versterkt. En na de geboorte zouden de borsten van uw vrouw het gewoon weer van u kunnen overnemen.

Uw werkgever zou verplicht worden gesteld om u tijdens de zwangerschap dagelijks een halfuur vrijaf te geven. Prenataal ejaculatieverlof.

En als het echt druk was op de zaak, zou u gewoon ’s ochtends voor u naar uw werk ging even kunnen afkolven.²

Nee, het had allemaal makkelijk anders gekund. Ik verdenk de natuur ervan dat ze mannen bewust buitenspel heeft gezet. Dit lijkt sterk op een complot.

Ze heet niet voor niks Moeder Natuur.

¹  Zie de verklarende woordenlijst.

²  Zie de verklarende woordenlijst.

De bekendmaking van de zwangerschap

U bent natuurlijk zo trots als een mannetjesbaviaan op de kersverse, door u veroorzaakte zwangerschap. Dit wilt u delen.

En dat mag niet. In de Nederlandse zwangerschapscultuur wordt u geacht de eerste drie maanden uw tong af te bijten.

Dat hoort zo, heeft iemand ooit bedacht. ‘Ja, want de statistische kans op een miskraam is in de eerste maanden negen keer zo groot, en als je dan een miskraam krijgt, dan weet iedereen het.’

Ja? En dus? Zullen we het dan ook maar onder de pet houden als het kind eenmaal geboren is, want-als-ie-straks-niet-goed-genoeg-is-voor-de-universiteit-dan-weet-iedereen-het.

IN HET BUITENLAND In de meeste Europese landen weet de hele familie en kennissenkring al dat een man zijn vrouw zwanger heeft gemaakt als het zaad amper is opgedroogd.

Zo diep zijn wij gezonken. Zelfs een zwangerschap willen we niet delen, want het zou eens misgaan…

Zijn wij nu het land waar vroeger de mannen van staal en de schepen van hout waren? Zijn wij het land van Willem van Oranje, Piet Hein, Vincent van Gogh, Anthony Fokker, Bep van Klaveren, Reinier Paping, Drees, Nees, Jaap Stam, Jan Cremer en Golden Earring? Wat zou er van ons land zijn geworden als dat ook van die labbekakkers waren geweest? ‘Shhht, nog niets vertellen over die zilvervloot hoor, wie weet blijkt het straks oud ijzer te zijn en dan lachen ze ons uit.’ Of: ‘Laat ik maar niemand vertellen dat ik bezig ben met die zonnebloemen, straks mislukken ze nog.’

Nog zoiets: tijdens een echo willen de meeste Nederlanders het geslacht van het kind niet weten. ‘Anders is het straks geen verrassing meer.’ Alsof de baby een surprise-ei is.

IN HET BUITENLAND Zodra de echo uitsluitsel heeft gegeven of de vrucht al dan niet in het bezit is van iets wat een piemel dreigt te worden, vertelt het zwangere stel aan iedereen die het wil horen wat het wordt, een zoon of dochter. Vaak met de toekomstige naam erbij.

Wat denken we nou in Nederland? Dat de lol er bij de geboorte af is als je het geslacht weet?

‘Pa, je bent opa geworden! We hebben een kind!’

‘Ja, een jongen toch?’

‘Ja!’

‘En hij heet Harrie?’

‘Ja!’

‘Maar dat had je me tijdens de zwangerschap toch allemaal al verteld?’

‘Eh… ja?’

‘Waarom bel je me dan midden in de nacht, jongen? Ik kom van de week wel ’ns kijken, als ik tijd heb. Trusten.’

Tuuttuuttuuttuut.