MAN WORDT VADER

CHRIS BERGSTRÖM

MAN
WORDT
VADER

VOOR IEDEREEN DIE GEEN IDEE HEEFT

Uitgeverij Podium
Amsterdam

© 2023 Chris Bergström

Omslagontwerp Marc Koppen Ontwerp

Beeld omslag / auteursfoto © Lizet Sleutelberg

ISBN 978 94 638 1230 6

www.uitgeverijpodium.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2023, met ISBN 978 94 638 1229 0

Voor Sara Evelien Bergström

‘Gaan we dit echt doen?’

‘Ja, Chris, dit gaan we echt doen!’

Inhoud

Vooraf

Hoe gaat het nu eigenlijk écht met je?

Mijn zaadje is ‘geplant’

Raak! En nu?

Wat voor kind krijg je als je een dag daarvoor hebt gedronken?

Wie is er nou eigenlijk zwanger?

Man wordt fitte vader

Als het maar gezond is

Mooi hè? Baargoud!

Koop geen huis als je in verwachting bent

Paniekaanval

Hydrofiele-kraam-washandluier

Moedermaffia

Het K-woord

Intermezzo – De grote test

Mijn vliezen zijn gebroken!

Wie is de vader?

Man is vader

Dankwoord

Vooraf

Stel nou dat vlak voordat je geboren wordt – vlak voordat je door het geboortekanaal naar buiten wordt geduwd, geperst en geknepen – er iets of iemand is die je nog even een ‘prettige vlucht’ wenst. Zo van: ‘We zijn bijna aangekomen op bestemming. Zometeen gaat het lampje “stoelriemen” branden, we verwachten lichte turbulentie. Buiten is het zo’n 9 graden. En voor nu alvast handig om te weten: straks bij de gate is het gewoon rechtdoor, alwaar u wordt opgevangen. We hopen dat u een prettig verblijf heeft gehad in Belly Mama. We zien u graag aan de andere kant weer terug!’

Kijk, dit lijkt me nou grappig, als het zo zou gaan. Maar hoe het echt gaat? Ik heb geen idee. Alleen kan ik het straks wel eindelijk eens meemaken aan de andere kant van die ‘gate’.

Bij de geboorte van ons kindje. Ik heb over bevallingen gehoord, heb ze gezien op tv, in series en ga zo maar door. Het krijgen van je eerste kind is natuurlijk voor iedereen ongelofelijk spannend. Maar dit is mijn vriendin en ons kind, wow! En zeker als je je bedenkt dat ik een jaar geleden nog thuis zat. Uitgeblust met een burn-out.

Nu gaat het goed, heel goed. Ik ben niet meer depressief, mijn burn-out is een waakvlammetje, en heeft een heel positieve nasleep. Maar als ik één ding heb geleerd de afgelopen maanden, is het dat ik nu weet dat ik als mens goed genoeg ben. De zon schijnt weer en al mijn ‘problemen’ zijn niet meer zo groot en van belang. Want we krijgen een kindje dat, zeker nu, afhankelijk is van mij en van mijn geweldige, fantastische, lieve, prachtige, slimme (ja, ze leest mee) vriendin Charlot.

Welkom op de wereld lief kindje. Wij gaan ons best voor je doen, hopelijk is ook dat goed genoeg.

Hoe gaat het nu eigenlijk écht met je?

Voordat ik je meeneem op mijn – en eigenlijk – onze reis naar het aanstaande vader- dan wel ouderschap, is het misschien goed om je even te vertellen waar ik vandaan kom, en dat bedoel ik in figuurlijke zin. Ik wil natuurlijk met liefde vertellen dat ik geboren ben in Alkmaar en ben opgegroeid in Schoorl. Dat mijn lievelingsleraar meester Sjaak was. Dat ik heb gevoetbald bij Duinrand S, en dat ik vanuit mijn slaapkamertje fantastisch uitzicht had op de duinen. Vooral in de winter als het had gesneeuwd was dat prachtig.

Dat is allemaal waar, alleen is dat nu niet wat ik bedoel. Ik wil graag vertellen hoe het met mij is gegaan de afgelopen tijd. Ik zat namelijk tot een jaar geleden nog thuis met een burnout en depressieve klachten. Op het hoogtepunt van een radiocarrière eruit geklapt.

Ik neem je even mee naar begin 2020. Mijn relatie met Charlot ging snel. Ik kwam net uit een vorige relatie en na een paar maanden werden wij een stel. Ik verhuisde naar Utrecht, Charlot volgde een paar maanden later en zei Amsterdam vaarwel.

Binnen zes maanden kochten we een benedenwoning aan de Antonius Matthaeuslaan in Utrecht. In mijn geval werd de podcast die ik samen met mijn vrienden Domien Verschuuren en Bas Louissen maak, ‘Man man man, de podcast’, een steeds groter succes en daarnaast werkte ik als sidekick, samen met Wietze de Jager, aan een carrière bij Radio 538. Charlot werkte bij Talpa, het moederbedrijf van Radio 538. Dit is ook waar wij elkaar hebben leren kennen.

In de zomer van 2020 kreeg ik een knieoperatie nadat ik tijdens de coronapandemie een ‘lollig’ filmpje maakte voor Radio 538 om aan te kondigen dat Nielson weer voor het eerst (sinds corona) een openluchtconcert kwam geven. Ik sleep met een statafel en doe net alsof ik val. Haha.

Maar terwijl ik dat doe, scheuren al mijn kniebanden af. Een operatie volgt. De operatie is geslaagd, alleen ontstaat een hevige ontsteking in mijn knie.

De angst dat ik misschien mijn been zal verliezen is op dat moment reëel. Na twee weken in het ziekenhuis gaat het beter en kom ik thuis. Op dat moment zit de verbouwing van de badkamer in ons nieuwe huis er net op. Charlot heeft dat allemaal voor haar rekening moeten nemen. Ondertussen werkte ze ook nog fulltime bij Talpa – waar het in die periode onzeker was wie zijn/haar baan mocht houden – en kwam ze twee keer per dag bij mij langs in het ziekenhuis. Bedenk je dat wij toen net een half jaar samen waren en we al een coronarelatie, een verhuizing, een verbouwing en een ziekenhuisopname overleefd hadden. Turbulent mag ik wel zeggen!

Toen ik uiteindelijk thuiskwam na mijn ziekenhuisopname liep ik nog steeds mank en kon ik vrij weinig betekenen in het huishouden. Maar ik wilde vooral weer aan de slag op het werk.

Dat ging mis. Ik durfde niks op te pakken bij zowel de radio als bij de podcast. Ik had geen inspiratie voor grappige spelletjes of items en geen nieuwe invalshoeken meer. Ik leek mijn creativiteit volledig te zijn verloren en ik reed met een knoop in mijn maag naar mijn werk bij de radio. Elke dag was ik aan het overleven tot ik weer naar huis kon. Ik liep maandenlang op mijn tenen en dat brak me op.

Zelfs met mijn goede vriend Wietze durfde ik niet te praten over dat het eigenlijk helemaal niet goed met mij ging. Ik schaamde me en wilde niet onder ogen zien dat ik hulp nodig had. Ik wist op dat moment ook nog helemaal niet wat voor hulp ik zocht. Ik wilde eigenlijk alleen maar weg van alles en mijn kop in het zand steken.

Totdat in 2021 de vader van mijn zwager overleed, op een maandagochtend in februari, aan de gevolgen van het coronavirus. Ik hoorde het een half uur voordat onze lunchshow begon op Radio 538. Ik was erg gesteld op Arie, de vader van mijn zwager, maar ik stortte echt overdreven in. Het was de druppel. Mijn emmer liep over van emoties die ik geen plek kon geven.

Wietze stuurde me naar huis en zei: ‘Maatje, neem je tijd. Ik red het hier wel en ik zie je graag snel, maar rustig aan!’

Op dat moment wist ik dat ik de week vrij moest nemen. Want, zo dacht ik, die week daarop had ik toevallig al een vrije week opgenomen. Twee weken vrij is precies wat ik nodig heb, rekende ik uit. Twee weken vrij, dan ben ik er weer. Dan kom ik weer terug, als herboren, met nieuwe energie, frisse ideeën en geloof in mezelf dat ik de juiste man op de juiste plek ben, zowel bij de podcast als bij de radio.

Maar eenmaal thuis ging het nog veel slechter met mij. Ik knapte helemaal niet op. Ik was bang. Bang om te falen. Mijn eeuwige angst: Wanneer prikken ze nu eens door me heen, wanneer zien ze allemaal dat ik helemaal niks kan, ik nul komma nul talent heb en alleen maar meevaar op mensen die wel talenten hebben en speciaal zijn en bijzonder?

Die angst begon toen ik in 2013 bij BNN University begon, maar tot aan 2020 kwam ik eigenlijk overal doorheen. Ik kreeg de mooiste kansen, bijvoorbeeld bij het ‘Glazen Huis’ van 3FM als regieassistent, tussen 12.00 en 18.00 uur. Dat is een erefunctie, door velen begeerd. Er waren mensen die al langer voor BNN/ 3FM werkten, maar ik mocht het doen.

Maar wanneer zien ze nou dat ik niks kan?

Vervolgens kreeg ik de avondshow bij 3FM en mocht ik, Domien ondersteunen, samen met Bas.

Maar wanneer prikken ze nou eens door me heen?

Frank van der Lende kreeg de middagshow op 3FM en ik werd coördinator van dat programma. Veel te grote schoenen voor mij, een functie die niet voor me was weggelegd. Ik ben organisatorisch namelijk niet sterk en ik voelde me zo verantwoordelijk dat ik blokkeerde. Dit was de eerste keer dat mijn zeepbel een beetje op knappen stond.

Uiteindelijk ben ik daar gestopt en ging ik terug naar Qmusic, waar ik ooit begon als stagiair. Ik werd producer van de ‘Office Hours’, dat zijn de uren tussen 10.00 en 16.00 uur.

Hoe ging de dag klinken op Qmusic? Wat namen we wel mee en wat niet? Wat in welk programma? Dit allemaal in overleg met de dj’s, maar met mij als ‘aanvoerder’.

Maar wanneer zien ze nou hier dat ik er eigenlijk helemaal niks van bak?

Het ging goed en ook bij Qmusic kreeg ik kansen buiten mijn functie om. Ik werd serieus genomen, een fantastisch gevoel, vooral omdat ik mezelf vaak niet eens serieus neem. Ik zat enorm op mijn plek en had me neergelegd bij het feit: Ik ben een prima producer, ik hoor niet op zender, maar ik ben heel gelukkig als ik bij de talenten in de studio mag zitten die wel op de radio te horen zijn.

Wietze en Mattie gingen uit elkaar bij Qmusic en Wietze kreeg de kans om een programma te maken bij 538. Hij wilde mij er graag bij hebben. Wat een kans. Ik stopte bij Qmusic, een zeer moeilijke beslissing, maar ik moest deze droom najagen. Ik startte bij 538 en ik kwam ook nog eens op zender als sidekick. WOW!

Maar wanneer val ik door de mand?

Dat gebeurde toen ik in 2021 thuis kwam te zitten, dat was dus na het overlijden van Arie. Toen ik het gevoel kreeg dat ik iedereen in de steek had gelaten. Radio 538, Wietze, ons programma, maar ook Bas en Domien, onze podcast en mezelf.

Ik ben door de mand gevallen. De bubbel is gebarsten. En iedereen zal het weten. Ik kan niks, ik ben niks, ik hoor niet op zender, ik hoor niet in deze wereld. Ik heb geen talent, ik heb een spraakgebrek, ik ben niet creatief, ik ben niet grappig, ik ben niet knap, ik ben te dik, ik heb een rode baard. Ik haat mezelf… Ik haat mezelf… Man wat haat ik mezelf! Waarom heb ik überhaupt een vriendin? Wat moet zij met mij?

Alleen communiceerde ik dat niet. Ik probeerde nog steeds elke dag te doen alsof er niets met me aan de hand was. Alsof ik vrolijk was, ik kon grapjes maken. Maar vanbinnen vrat het me op. Al die negatieve gedachten. En alle positieve opmerkingen die ik van vrienden, familie, collega’s en mijn vriendin kregen, die flikkerde ik HUPPAKEE rechtstreeks de prullenbak in. Want die gedachte strookte niet met hoe ik naar mezelf keek. Namelijk dat ik een totale minkukel was.

Na de eerste week thuis begon mijn vakantie en in die periode kwam het land vol te hangen met abriposters van Radio 538 met daarop de tekst: WIN MET DE ZIN. Ik zag de poster en mijn maag draaide compleet om. Ik trok wit weg, en werd misselijk. Weg hier, dacht ik. Maar waarheen? Dit is niet goed. Zo’n fysieke afkeer tegen iets had ik nooit eerder gehad. Mijn benen slap, zweten, angst, druk, druk op mijn borst, druk in mijn hoofd, druk in mijn buik… druk.

Toen wist ik: Hier is meer aan de hand, ik kan volgende week helemaal niet meer werken. Ik kan misschien wel nooit meer werken! En dus meldde ik me ziek. Ik dacht dat ik iedereen een plezier zou doen. ‘Chris is weg! Hè, hè, dan kunnen we eindelijk bouwen aan ons programma op de radio.’

Elke dag was spannend. Hoe sta ik op? Valt er iets met mij te beginnen? Ik kreeg overal stress van. Stress van app’jes die ik kreeg, maar ook stress van app’jes die ik niet kreeg. Stress van boodschappen doen, van het uitkiezen van een film, van naar buiten gaan, van binnenblijven.

Soms begon de dag goed, maar werd ik ergens in de middag getriggerd door een opmerking of een reclame of was het gewoon de vermoeidheid die me nekte. Ik was zo ontstellend moe. Moe van mezelf, moe van doen alsof het eigenlijk wel ging. Vermoeid van het ‘altijd-maar-vrolijke-clowntje-Chrissie-masker’.

Ik was niet vrolijk, vaker niet dan wel. Ik deed alsof. In die periode waren mijn enige houvast mijn vriendin en de podcast. De podcast was één keer per week kletsen met mijn vrienden Bas en Domien. Gewoon een uur lang kletsen over een thema en over hoe mannelijk we nu eigenlijk zijn. Deze podcast redde me omdat ik daardoor niet in een zwart gat viel. Bij de radio had ik gefaald maar in de podcast kon ik mezelf kwijt. Na een aflevering was ik de rest van de week moe en gesloopt en moest ik alle energie bij elkaar rapen om een week later weer een aflevering te kunnen maken. Maar het ging en het heeft me geholpen.

Het waren lange dagen en zware dagen. Ik was niet eerlijk tegen mezelf over mezelf. Het gaat gewoon waardeloos. Geef je eraan over. Laat het er zijn en doe er wat mee.

De grote fout die ik maakte was dat ik mijn twee carrières gescheiden wilde houden. Als ik met 538 bezig was, voelde ik me schuldig naar Bas en Domien. En als ik met ‘Man man man’ bezig was, dan voelde ik me schuldig tegenover Wietze.

Sowieso werkt mijn brein zo: ‘Eén ding tegelijk.’ Blijkbaar kan ik niks combineren, en voel ik me schuldig over het ene project als ik met het andere project bezig ben. Dus toen ik merkte dat ik ging zwalken op mijn werk, en voelde dat ik het tempo niet kon bijbenen – zeker niet toen er grote plannen waren, plannen om de ochtendshow van Frank Dane en zijn team over te nemen – wist ik dat ik moest stoppen. Ik kreeg het allemaal nu al niet voor elkaar. Laat staan als straks mijn hele leven op zijn kop staat doordat ik elke dag de wekker om 4.00 uur af hoor gaan, en mijn hele week in het teken staat van zo’n programma.

Uiteindelijk kwam ik terecht bij de arbo-arts en via hem bij een cognitieve gedragspsycholoog. Dat is het beste cadeau wat ik mezelf op dat moment had kunnen geven. En mijn tip voor jou: wacht niet totdat je echt tegen een muur aanloopt, maar ga eens praten met iemand. Iedereen dealt met shit, jij ook. En dat is normaal. Maar je hoeft het niet alleen op te lossen.

Met de psycholoog ging ik werken aan het ontwikkelen van een realistisch zelfbeeld. Niet alleen het negatieve beeld voeden van: ‘Zie je nou wel, je bent niet grappig, je bent niet ad rem, je kan niks.’ Maar ook durven zeggen dat je goed genoeg bent, dat je complimenten mag en moet aannemen. En dat je niet alles moet weglachen.

Onzekerheid zit diepgeworteld in mij. Het is fijner om me te profileren als underdog. Dan wordt er niks van me verwacht, maar kan ik je ineens verrassen. Maar ik moest eerst tegen een burn-out aanlopen, depressief, doodmoe en ongelukkig zijn om me dit te realiseren.

Voordat ik aan de therapiesessies kon beginnen moest ik vragenlijsten invullen. Heel veel vragenlijsten. Et voilà! Er was een diagnose. Ging ik eerst door het leven als een vrolijke Frans met groovy moodswings en wat onhebbelijkheden, kreeg ik op het moment dat het al niet lekker met mij ging, ik thuis zat en mijn werk in de vriezer had gezet, ineens een diagnose.

Dat ik van aandacht houd, bleek narcisme te zijn. Dat ik vond dat alles en iedereen beter was dan ik, bleken symptomen van een depressie. En mijn moodswings? Dat was borderline! En dat ik graag veel mensen om me heen heb, werd bestempeld als ‘afhankelijk van anderen’. Dus Chrissie hier was ‘een depressieve, narcistische borderliner die afhankelijk was van anderen én met extra gratis dwangneuroses om het af te toppen’. Oké, oké, de diagnose was, bleek later, iets gematigder (burn-out met depressiviteitsklachten en een vleugje van al dat andere) maar in mijn hoofd moest ik eigenlijk direct een dwangbuis om.

Ik schrok me dus helemaal het glazuur van mijn tanden. Ik wist dat ik somber was, en ik weet ook dat ik soms wat egoïstisch kan zijn, dat er over het algemeen soms best wel een steekje aan mij los zit. Maar nu vielen er termen die ik niet aan zag komen. Als kind dacht ik dat borderline een liedje was van Toto. Borderline, love isn’t always on time, whoa, whoa, whoa. Maar mogelijk was het iets waar ik last van had?

Bij borderline kan je stemming ineens omslaan van extreem blij naar enorm verdrietig maar ook naar angst of paniek. Hier heb ik sinds het overlijden van mijn moeder inderdaad last van. Of ik het daarvoor ook had weet ik niet meer. Maar zeker vlak na de begrafenis, kon ik wel tien keer op een dag van extreem verdrietig naar extreem vrolijk gaan. Later werd dit wel wat rustiger. Tot eigenlijk afgelopen voorjaar toen ik thuis kwam te zitten. Het ene moment was de toekomst rooskleurig en het andere moment flikkerde de grond onder mijn voeten vandaan. En dat dan tien keer op een dag.

Maar god ja, what the hell?! Ben ik dan een borderliner?

Omdat je issues uiteindelijk te maken kunnen hebben met je jeugd, neem ik je even mee naar een belangrijk moment uit mijn leven.

Mijn ouders hadden een fantastische relatie. Ze vulden elkaar aan. Ze dachten hetzelfde over de opvoeding. Ze stonden op dezelfde manier in het leven. Ze waren ruimdenkend, eerlijk, open en konden uren met elkaar kletsen over van alles en nog wat. Ze hadden een huwelijk dat voor mij een voorbeeld is. Slechts een paar keer hadden ze ruzie, waarvan ik er één nog heel goed weet.

We woonden in een klein, maar heel gezellig huis in Schoorl aan de Boksdoornweg. Het huis waar ik tot ongeveer mijn achtste levensjaar woonde, ik was op dat moment ongeveer zes jaar oud. Mijn ouders kregen een woordenwisseling, ik zou niet weten waarover. Maar ik weet nog wel dat mijn moeder na die ruzie boodschappen ging doen. Vanuit het slaapkamerraam van mijn ouders zag ik mijn moeder vertrekken en hoe zij in haar auto stapte. Ze huilde. En hoewel ik haar niet kon horen, zag ik dat haar lippen het woord ‘Verdomme!’ vormde. Ze sloeg met haar hand op het stuur.

Voor mij was dit een enorm heftig moment. Mijn moeder die huilend in de auto zat. Ik moest direct zelf ook huilen. Niet omdat ik boos was op mijn vader omdat hij mijn moeder aan het huilen had gemaakt, maar omdat ik me alleen en machteloos voelde. En ik voelde het verdriet van mijn moeder. Vanaf dat moment besloot ik dat ruzie, een conflict of zelfs een discussietje misschien wel het ergste is dat je iemand kan aandoen.

Inmiddels ben ik 36 jaar, en heb ik nog altijd niet geleerd om goed om te gaan met een discussie, laat staan een ruzie. Ik houd me vaak afzijdig als ik in mijn vriendengroep een gesprek te heftig vind. Of bij de radio als er een meningsverschil was over een bepaald item of onderwerp. Maar ook bij ‘Man man man, de podcast’ als mijn vrienden en medepresentatoren Bas en Domien bijvoorbeeld iets anders willen.

Natuurlijk heb ik wel een mening en soms ventileer ik die ook. Maar ik ben ook altijd de eerste die zegt: ‘O, tuurlijk, maar dan doen we dat toch?’ Dit is een ongezonde manier van zijn, doen en denken. Dat begrijp ik ook wel, maar het is voor mij een automatisme.

Daarnaast ben ik onzeker, erg onzeker. Ik vind een ander altijd beter dan mezelf. Ik ben trots op al mijn vrienden. De een heeft een eigen bedrijf, de ander is gepassioneerd fysiotherapeut, weer een ander is expert op het gebied van zoekmachine-optimalisatie. Ik heb een vriend die extreem creatief is, de ander heeft weer een onuitputtelijke drang om nieuwe dingen te proberen en ga zo maar door. Maar wat kan ik nou eigenlijk? Niks. Ja, ik ben aardig en mensen gaan graag met me om. En ze lachen om me. Maar zelfs dat geeft me niet altijd een goed gevoel. Ik zie dat ook niet als een talent.

Heb je talent nodig om een volwassen man te zijn? Om een kind te kunnen opvoeden? Ik wil wel graag vader worden. Natuurlijk ben ik dan ook onzeker over hoe ik zal zijn als vader. Heeft een kind genoeg aan een vader met een rappe tong of groeit het op voor galg en rad omdat ik nog geen lamp kan ophangen, mijn administratie nooit op orde heb en allerlei dingen niet kan die anderen zo makkelijk af lijken te gaan? Kortom: wordt mijn dochter ooit een stripper omdat ik alleen maar ‘gezellig’ was? Wordt mijn zoon een gokverslaafde? Wat zal mijn kind later zeggen wanneer ik er niet meer ben? Keek mijn kind naar mij op of totaal niet? Wat geef ik mee? En hoe gaat mijn kind daar dan weer mee om?

Ik heb tijdens de sessies met mijn psycholoog veel besproken, maar de top 3 van de lessen die ik uit de sessies gehaald heb zijn:

1. Stoppen met alcohol drinken heeft een positieve invloed op mijn gemoedstoestand. De opmerking van mijn psycholoog was: ‘Mannen met somberheidsklachten en alcohol is de slechtste combinatie. Alcohol op zich maakt niet somber. Maar als je het al bent, versterkt het je klachten.’

2. Van negatieve gedachtes realistische gedachtes maken. Omdenken is belangrijk, want als je altijd negatief over jezelf praat, dan ga je daar ook in geloven. Dus stop daarmee. Wees kritisch, maar vier ook de successen. Wuif niet alles weg. Maar blijf wel realistisch. Je hoeft niet gelijk de vlag uit te steken als je een broodje met pindakaas hebt gesmeerd zonder het restant weer terug te smeren aan de rand van de pot (hoe knap dat ook is). Je wil ook geen Donald Trump worden. I made the best peanut butter sandwich than anyone before and I ate it faster and better than you could even imagine! (Lees dit met de stem van The Donald, met zijn getuite lipjes, in je achterhoofd.)

3. Dat ik goed genoeg ben! Zolang je geen voorstander van genocide of kindermoord bent, ben jij ook goed genoeg. Zeg het maar met me mee: Ik… Ben… Goed… Genoeg!

Het ging natuurlijk niet allemaal in één keer goed. Tijdens de derde sessie moest ik opbiechten dat ik nog steeds dronk. De psycholoog zei: ‘Chris, ik ga je nu niet wegsturen. Maar als je zo blijft doorgaan, dan stopt de behandeling wel. Want voor deze therapie heb je een scherpe geest nodig.’

Ik was in één klap wakker geschud en dronk vanaf dat moment niets meer.

Grappig dat ik ook hierom door iedereen werd bejubeld: ‘Wat knap dat je gewoon echt niet meer drinkt.’ En mijn reactie was: ‘Ach, als de psycholoog dat tegen je zegt dan doe je dat gewoon.’ Terwijl: ‘Het is wel fucking knap om zoiets te laten staan. Wees trots op jezelf!’

Dat is ook iets wat ik moest leren tijdens de gesprekken. Dat ik trots mag zijn op wie ik ben. Dat ik een goed mens ben. Dat ik ertoe doe. Dat ik mezelf niet constant moet wegcijferen, dat ik moet stoppen met het voeden van dat negatieve zelfbeeld. En dat ik moet gaan bouwen aan een realistisch zelfbeeld. Niet een positief zelfbeeld, maar een realistisch, want ik ben goed genoeg! Zie je, het werkt! Soms.

Een van de mooiste opdrachten tijdens de therapie was dan ook: ‘Chris, vraag aan een paar mensen uit jouw directe omgeving waarom jij “goed genoeg” bent.’ Doodeng vond ik dat, maar ik wist meteen aan welke drie personen ik dit moest vragen: aan mijn vriendin Charlot en aan mijn vrienden Bas en Wietze. Die van Charlot wil ik wel met je delen. Zij is toch degene die bereid moet zijn een kind met mij te krijgen.

Ze kwam met het volgende:

Je bent een heel lief, sociaal en warm mens. Mensen hebben je er graag bij. Je vult de ruimte met gezelligheid en je bent grappig. Je stelt anderen snel op hun gemak, dat maakt je gastvrij. Wat ik mooi aan je vind is dat je open en eerlijk durft te zijn over je gevoelens en gedachtes waarmee je je kwetsbaar op durft te stellen. Daar mag je echt trots op zijn, want dat durft lang niet iedereen. Je hebt een oprechte interesse in anderen en je vraagt door als mensen iets aan je vertellen. Je bent een fijne gesprekspartner want je luistert goed en je vertelt enthousiast over de dingen die je interessant vindt waardoor je mensen kan meenemen in je verhaal. Je bent loyaal, betrouwbaar en behulpzaam waardoor ik weet dat ik altijd op jou kan rekenen.

Deze opdracht is doodeng, maar het geeft je wel een mooi beeld over jezelf. Vraag daarom zelf eens aan wat mensen uit jouw omgeving waarom jij goed genoeg bent. Het geeft je echt een betere kijk op jezelf.

Tijdens mijn therapie ging ik opnieuw goed nadenken over mijn werk bij Radio 538. Ik moest een keuze maken. Ik moest stoppen. Stoppen bij de radio. Ik moest mijn vriend Wietze alleen achterlaten en voor mezelf kiezen. Dat heb ik gedaan, ik heb uiteindelijk in oktober 2021 ontslag genomen. Een van de moeilijkste beslissingen van mijn leven. Toch voelde die keuze goed, en sta ik er nog steeds voor de volle honderd procent achter.

Goed, hoe gaat het dan nu met mij?

Die aanvankelijke ‘diagnose’ was niet de uiteindelijke diagnose. Het was eerder een richtlijn, om te kijken waar op welk vlak mijn problemen lagen. De einddiagnose was: een burnout met depressieve klachten en een minderwaardigheidscomplex, dat vooral gevoed wordt door… ADHD.

Want, hallo ja, ik blijk dus ADHD te hebben. Dat zorgt vaak, en in ieder geval bij mij, voor impulsief gedrag, maar ook voor somberheid en een negatief zelfbeeld. Omdat je dingen vergeet, omdat je moeite hebt met structuur krijgen in je leven, omdat je vreetbuien hebt en ga zo maar door. Daardoor word je dik, daar word je ongelukkig van en gek genoeg ga ik dan nog meer eten. En dan heb ik het niet over sla.

Inmiddels zit mijn behandeling bij de psycholoog erop en heb ik een cursus ADHD gevolgd, online. Met zes ADHD’ers in een zoommeeting. Je kan je voorstellen hoe een dergelijke online-meeting is. Met zes Jochem Myers die allemaal met 180 km/u door zo’n gesprek gaan. Ik vond het heerlijk.

Ik heb mijn eerste biertjes weer gedronken en slik heel soms nog medicijnen om mijn ADHD en dan met name mijn concentratie en aandacht onder controle te krijgen. Ik ga hieruit komen. Hoe dan ook. Sterker dan ooit. En ik gun jou, als je dit leest, en je met onzekerheden of wat dan ook loopt, hetzelfde. Pak alles aan wat je nodig hebt om mentaal gezond te worden en te blijven. Want weet je, beste lezer, gabber, aanstaande vader, moeder, wij kennen elkaar niet persoonlijk maar toch kan ik je vertellen: jij bent goed genoeg! Ik ben goed genoeg. Onder leiding van de psycholoog heb ik de draden in mijn kop weer ontrafeld. Ik voel me sterker dan ooit. Ik sta volledig achter mijn keuzes, zoals het verlaten van Radio 538 om me volledig te focussen op de podcast.

Ik zit weer goed in mijn vel en daarom wil ik niks liever dan een gezinnetje stichten met Charlot. Want als we al deze poep-ellende lachend kunnen doorstaan, dan moet een klein mensje op de wereld zetten ook wel lukken, toch?

Mijn zaadje is ‘geplant’

Kinderen zijn vies. Ze stinken naar poep. Ze hoesten in je gezicht. Ze lopen dagen rond met snot onder de neus. Eigenlijk precies zoals ik op een gemiddelde dag ook gewoon over straat ga.

Toch was ik degene, in onze relatie, die als eerste begon over kinderen. Ik was inmiddels herstellende van mijn burnout, en was nog werkzaam bij Radio 538, naast mijn werk bij onze toen al vrij populaire podcast ‘Man man man’.

Ik bracht het vaak als grapje. Bijvoorbeeld wanneer we bij mijn neefjes en nichtje op visite waren geweest.

‘Leuk hè, kinderen. En zie je nou dat niet alle kinderen naar poep en snot ruiken? Misschien is dit ook iets voor ons?! Weet je wat? Laat papa je vanavond maar eens even goed bezwangeren. Drie minuten, inclusief voor- en naspel!’ Ach, ik ben een poëet, een emotionele man met een fijn gevoel voor taal en romantiek.

Over romantiek gesproken. Hét moment waarop ik voor het eerst serieus voorstelde aan Charlot of kinderen voor ons een mogelijkheid zouden zijn, was op een prachtige locatie in ons mooie Utrecht, aan de Oudegracht in het centrum: pizzeria Fusto D’oro.

Nu ben ik geen culinair recensent maar ik wil je toch graag even meenemen naar de Italiaanse keuken van pizzeria Fusto D’oro. Je weet, een goed Italiaans restaurant serveert geen pizza. Dit restaurant heeft maar liefst 25 pizza’s op het menu staan. Dat kan een indicatie zijn van de kwaliteit van dit etablissement.

De bediening vond het eigenlijk alleen maar hinderlijk dat ze gasten hadden. Dat toonde ze met het tempo van het uitserveren, waarmee ze feitelijk zeiden: ‘Hier, vreet op en rot op!’ Het tempo lag zo hoog dat zelfs de McDonald’s, die er tegenover zit, zoiets had van: ‘Goh, kan het iets rustiger?!’ U snapt het, een restaurant naar mijn hart. Lekker goor, vet en binnen 45 minuten kan je weer lekker naar bed. Inderdaad, mijn levensmotto als het gaat om restaurants.

Dus romantisch als ik ben, dacht ik: hier en nu is het moment om over kinderen te beginnen. Deze warme zomerse vrijdagavond in augustus 2021. ‘Lieverd, ik zou dus best wel heel graag willen proberen om een kindje met jou te krijgen. Wat denk je daarvan?’

Ik had iets verwacht in de sfeer van: ‘Schatje, wat fijn. Ik voel helemaal hetzelfde. Ik zie ook een toekomst samen. Samen oud worden. En ik zou niets liever willen dan dat daar ook een mooi mensje bij komt. Dus ja, we gaan ervoor!’

Dit had een reactie kunnen zijn. Eentje die past in het romantische beeld dat ik zojuist schetste. Was dit dan ook daadwerkelijk de reactie van mijn vriendin? Niet helemaal. Eerlijk is eerlijk, de toon was iets anders. Ik moet even flink graven in mijn geheugen. Ik hoop dat ik de reactie van de altijd zo bloemrijke Charlot goed heb onthouden, ik parafraseer hierbij het gesprek dan ook in zijn geheel:

Lieverd, ik zou dus best wel heel graag willen proberen om een kindje met jou te krijgen. Wat denk je daarvan?

EEEEEEEEECCHHHTTTT?!!

Rake reactie van een vrouw die altijd op het juiste moment haar woorden perfect weet te wegen en weet te vinden. ‘EEEEEEEEECCHHHTTTT?!!’ En daarom hou ik zo veel van haar.

Het hele restaurant keek dan ook verschrikt op. De ober liep zowat de gracht in. En ik proefde de gorgonzola, die zeker niet op mijn pizza zat, in mijn mond. Ik had me dit moment anders voorgesteld. Of eigenlijk ook helemaal niet. Nee, dit moment was voor mij perfect. In een ‘foute’ pizzeria, zo ‘fout’ dat het weer lekker is, op een zonnige vrijdagavond met de liefde van mijn leven kletsen over de volgende stap in onze relatie. Met haar reactie die meer weg had van een hartaanval dan een kreet van geluk.

De afspraak die we die avond maakten was: we gaan in september drie weken op vakantie naar Kroatië. Als we terugkomen en we zijn die vakantie zonder kleerscheuren doorgekomen, dan haalt Charlot haar spiraal eruit.

Op dat moment wist ik: we gaan ervoor! We hadden al corona, een mislukte knie-operatie waarna ik twee weken in het ziekenhuis had gelegen, en een burn-out met een depressie overleefd. Dan lukken drie weken Kroatië zeker.

Mijn zaadje was geplant.

De vakantie in Kroatië was heerlijk. Sowieso een dikke tip: Kroatië, wat mij betreft een onontdekte parel, gewoon binnen ons eigen Europa.

Het was een vakantie vol verrassingen waar we heel leuke vrienden van ons ontmoetten, Femke en Leon en later voegde Mark, een van de grappigste mensen die ik ken, zich ook bij ons gezelschap. Wat gun ik ons kindje straks de mensen die wij onze vrienden mogen noemen.

Maar ik wil je graag meenemen naar de laatste avond in Kroatië. Toen gingen we nog even goed uit eten. Daar bespraken we de vakantie en de toekomst. Zien we in onze toekomst een kindje? Dit gesprek hebben we deels opgenomen en daarvan hebben we later bij terugkomst in Nederland een podcast-aflevering gemaakt.

Nooit eerder uitgebracht of aan wie dan ook laten horen, want we waren te schijterig. Maar toen ik met dit boek begon, dacht ik: daar hoort deze aflevering bij. Dus je mag hem beluisteren. Doodeng? Ja! Maar, er zit veel liefde in en we vonden het zonde om er niks mee te doen. Dus we zijn heel erg benieuwd wat je ervan vindt. Scan de QR-code hieronder en laat ons weten wat je vindt.