BIJNA NIETS GEBEURT TOEVALLIG

VERHALEN UIT HILVERSUM

Uitgeverij Podium
Amsterdam

© 2023 Tamar Bot en Fanny van de Reijt

Omslagontwerp Rouwhorst + Van Roon

Auteursfoto © Hilde Harshagen

Redactie Willemijn Lindhout

ISBN 978 94 638 1236 8

www.uitgeverijpodium.nl

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2023, met ISBN 978 94 638 1235 1

It was the best of times, it was the worst of times

CHARLES DICKENS

Inhoud

De bever is terug

De bever is niet terug

In charge

Energydrink

Rondje te veel

Kleinkunst

Pratend gebak

Storytelling

Esther

Ciao bao

Honderdjarigen

Klap

Ik krijg nog geld van je

Koffie verkeerd

Arie

Loafers

Amerikaans denken

Jamai

Brood

Reuzenteek

Kus

Mijn hemel

Seat filler

Pitbull

Theepot

Krentenbollen

Sharks

Grondwaterbalans

The ones that got away

Hoe kijk jij hiernaar?

Energie

Bijna niets gebeurt toevallig

Kinder-tv

Sprinter

Sneakers

Fluïde

Peter Buwalda

Half Deventer

Allerbeste

Op de een of andere manier

Oortje

Jammer

Onzichtbaar

Als de lichten aangaan

De zingende presentator

Harde schijf

Verbinding

Pieter Omtzigt

Homo universalis

Ontregelend

Aura

Cocaïne

Stalking

Meidenweekend

Beeldbellen

Fris

Frisser

De Plant

Holland

Humorpolitie

Feestelijke stemming

Intiem contact

Geweldige show

Oplappen

Kijkrichting

Complimentjes

Warme groet

Chef kerst

Lieverd

Getongd

Zeventig is het nieuwe vijftig

Gefeliciteerd

Sven Kockelmann

Noodklok

Voortand

Maradona

Verzetscafé

Lekkere poes

Vijfentwintig is het nieuwe veertig

Jos

Tech-babe

Herkend

De kracht van literatuur

Bar

Jody Bernal

Kabouter Plop

Jammeren

Manhattan aan de Maas

Feestelijk buffet

Urgentie

Grachtengordel

Portugal

Lekker even de WW in

Nieuwsuur

Mevrouw Streekstra

Schouw

Detox

Lekkere poes-gate

Visagie

What’s poppin’

Power couple

Sjaaltje

Burn-outfabriek

Held

6 Weken

Mooie kans

Uitverkoop

Kliekje

De bever is weer terug

Nawoord

Toen we bij een dagelijkse talkshow gingen werken, gaven een paar mensen ons het advies om een dagboek bij te houden.

Toen we hen vertelden over dit boek, vroegen ze bezorgd: ‘Zijn jullie niet bang om je baan te verliezen?’

Maar over welke baan hadden ze het eigenlijk? We zijn het gewend om elk jaar een paar keer onze baan te verliezen. We hebben geen baan.

Maar wél een dagboek.

De bever is terug [FANNY]

Ik had een gigantische kater en nul onderwerpen voor de maandagochtendvergadering.

'Ach, jij laat het zitten,’ had mijn Duitse vriendin me gisteren overtuigd, terwijl ze mij nog eens bijschonk. ‘Jouw werk moet begrijpen, het is goed voor jou om af en toe vrij te zijn.’ Zelf werkte ze niet in de media, dus ze had geen idee van wat er voor mij op het spel stond.

Om halfnegen zat ik op de redactie met een kaascroissant. Ik ging alle sites af: ANP, The Guardian, The New York Times en ik scande ook de cultuurkaternen van de Nederlandse kranten. Alles wat ik tegenkwam was al afgeschoten. Ik las een interview met Geert Mak, maar hij was al geboekt, hij zou donderdag komen.

Het was inmiddels tien voor negen.

Ten einde raad pakte ik Trouw. Een krant waar nooit iets in staat, maar dat kon nu in mijn voordeel werken. Elke branche heeft zijn geheime schatten. Ooit leerde ik van mijn collega Anne-Will dat de geheime schat van de media pagina 13 van Trouw is. Mijn oog viel direct op de kop: BEVER IN OPMARS. ‘Het gaat goed met de bever’, las ik. ‘Het dier werd dertig jaar geleden geïntroduceerd in de Biesbosch en is met name de laatste jaren met een flinke opmars bezig. In 2011 waren er nog zo’n 1000 bevers, nu zijn dat er een stuk of 3500.’

Mijn hart begon sneller te kloppen. Dit was het. ‘Auke-Florian’ noteerde ik. In mijn telefoon zocht ik naar een boswachter die ik ooit had voorbereid toen ik nog bij de commerciëlen werkte. Een knappe blonde vrouw, die van pr-werk naar de boswachtersindustrie was geswitcht. Ze had daar een stuk of acht interviews over gegeven, waarschijnlijk vanwege de fascinatie van redacteuren voor mensen die wél het lef hebben om zichzelf te laten omscholen. Hoe heette ze ook alweer? Hanne Tersmette noteerde ik.

De redactievergadering was inmiddels begonnen, ik zocht snel nog wat laatste dingen op. Ik had vreselijke nadorst.

Ik vroeg me af of het dat seizoen gewoon mode was of dat we massaal de feminist in ons hoogtij lieten vieren nu we bij een feministisch programma werkten, maar feit was dat we onszelf deze ochtend weer allemaal in tuinbroek hadden gehesen. De producent van het programma klaagde soms tegen de eindredacteur dat we een kliekje waren. Iets dat we hevig ontkenden. Ik zag een bever voor me in een tuinbroekje, er ontschoot me een lach.

‘Deze laten we even gaan,’ zei de eindredacteur op het idee van mijn voorganger. ‘Fanny, ik zie dat jij een leuk idee hebt.’

Iedereen keek me verwachtingsvol aan.

‘Fanny?’

Er zat niks anders op. Bluffen, opblazen, groots pitchen.

‘Jongens, ik heb ontzettend groot nieuws,’ zei ik. ‘The beaver is back.’

‘Waaaat?’ reageerden mijn collega’s.

‘Ja, het gaat dus ontzettend goed met de bever. Daar staan we misschien niet genoeg bij stil. Maar in de jaren tachtig was hij bijna uitgestorven.’ Ik liet een dramatische pauze vallen. ‘Op sterven na dood,’ voegde ik eraan toe. ‘Wisten jullie dat er inmiddels in Nederland 3500 bevers zijn?’

Mijn collega’s veerden op.

‘Zou het niet leuk zijn om de bever vanavond te vieren?’ Ik koos het woord dat altijd goed valt bij talkshows om zeven uur. ‘Om een ODE aan de bever te brengen. Paar schattige beverfilmpjes. Paar leuke boswachters. Opgezette bever op tafel en klaar ben je. Een ouderwetse smultafel.’

‘Geweldig, dit zijn de ideeën,’ riep de eindredacteur. ‘Wie had je in gedachten?’

‘Nou, ik ken een ontzettend leuke boswachter.’ Ik wist nu dat ik goud in handen had. ‘Hanne Tersmette. Ze was ooit pr-vrouw maar heeft zich om laten scholen.’

‘Wat geestig,’ riep mijn collega die eruitzag als een klm-stewardess.

‘Nu boeken!’ De eindredacteur ontplofte bijna.

De stewardess zette haar leesbril op en scande driftig door haar telefoon. Ze ging al jaren mee en had als enige een ingenieus systeem, waarbij ze BN’ers en deskundigen aan de hand van trefwoorden opsloeg. Elke keer als het systeem bleek te werken, was ze zelf opnieuw verrast. ‘Ik sprak ooit Mathiska van de Beveren-otterwerkgroep,’ zei ze.

‘Bellen!’ zei de eindredacteur.

Het was inmiddels tien uur, er was geen tijd meer om mijn ‘andere ideeën’ te pitchen. ‘Ik zet ze wel even op de mail,’ zei ik opgelucht en ik moest aan mijn Duitse vriendin denken. Het was inderdaad goed om af en toe vrij te zijn.

De bever is niet terug [TAMAR]

‘We zijn rond!’ hoorde ik vanuit het hok. ‘Radicalisering op de één, de bever op de twee, en de jaren negentig op de drie. Tamar, bel jij Geert Mak even af?’

Godverdomme, dacht ik terwijl ik naar mijn dossier keek. Ik had pagina’s volgepend over de nieuwe serie In Europa; Geert Mak zou langskomen vanwege de aflevering over gele hesjes in Frankrijk. Ik had hem aan de telefoon honderduit laten vertellen, want het onderwerp zou zeker doorgaan.

Ik liep het hok in waar de eindredacteur en de presentator zich de hele dag ophielden. ‘Moet dit echt?’ vroeg ik.

De eindredacteur zuchtte. ‘We hebben Bas Heijne op de één, Tamar. We gaan echt niet én Bas Heijne én Geert Mak in één show doen.’

Ik probeerde een comeback te bedenken.

‘Dat snap je zelf ook wel.’

De samensteller, de eindverantwoordelijke voor de uitzending van de dag, kwam binnen. ‘Tamar, pak jij die bevers dan meteen op? Bel Fanny even, die heeft het bedacht. Er staan al allerlei boswachters opgelijnd,’ zei hij, terwijl hij zijn laptop openklapte. ‘Heel leuk dit. Geestig onderwerp.’

De eindredacteur gaf de samensteller een knipoog. ‘The beaver is back!’

Ik liep terug naar mijn bureau. Geert Mak opbellen, met de deur in huis vallen en zeggen dat we zijn ingehaald door de actualiteit, de bever niet noemen. ‘Dag Geert, ik ga meteen met de deur in huis vallen, het gaat vanavond niet door. We zijn ingehaald door de actualiteit, we willen verder gaan inzoomen op radicalisering naar aanleiding van de aanslag in Nice.’

Omdat Geert Mak heel aardig is, reageerde hij heel aardig. ‘Geen probleem Tamara, heel veel succes met jullie uitzending!’

Ik vergaf hem de extra klinker na mijn naam.

Het was even schakelen van de onvrede onder de Franse arbeidersklasse naar de levensstijl van bevers.

‘Leuk dat jij dit gaat doen, meis!’ zei Fanny aan de telefoon, het was haar mamadag. Ze had het onderwerp op maandag groots gepitcht, maar nu, op het moment suprême, was ze in geen velden of wegen te bekennen. Goed voor elkaar, dacht ik. ‘Dus,’ zei ze, ‘Auke-Florian, die levert sowieso natuurlijk. Mathiska werkt heel veel in gebieden waar bevers zijn. En die Thijmen gaat een opgezette bever meenemen. Succes meis!’

De boswachters en de bioloog hadden er ontzettend veel zin in. ‘Het zijn heerlijke beestjes,’ zei Mathiska aan de telefoon.

‘En wat een geweldig nieuws is het dat ze nu terug zijn?’ antwoordde ik met gespeeld enthousiasme.

‘Terug zijn? Nou ja, ze zijn al dertig jaar terug, hè.’

‘Ze zijn nu toch op steeds meer plekken te zien?’ Ik probeerde de vragen zo gesloten mogelijk te stellen.

‘Ja, dat wel. Ze verspreiden zich steeds iets meer. Maar ze zijn niet terúg.’

Ik legde Mathiska snel uit waar ze kon parkeren en liep weer het hok in.

‘The beaver is níét back,’ zei ik tegen de samensteller.

‘Snap ik, maar we moeten het even groot maken,’ zei hij. Hij pakte de mail van Fanny erbij. ‘De bever is terug, het staat in haar pitch. Komt goed!’ Hij wilde duidelijk door. ‘Hoe reageerde Geert Mak trouwens?’ vroeg hij terwijl ik wegliep.

‘Hij snapte het wel.’

‘Zie je nou wel,’ zei de samensteller. ‘Niet zo denken in problemen. Dit gaat heel erg leuk worden!’

Ik monteerde filmpjes van wildcamera’s waarmee bevers waren gesignaleerd. Wat een grote knaagdieren. Ik dacht altijd dat bevers een soort cavia’s waren, maar ze bleken eerder het formaat te hebben van een middelgrote hond. Ik zette het in de pr, de aankondigingstekst voor de presentator: ‘Bijna tweehonderd jaar geleden verdween de bever uit Nederland. Inmiddels zien we het enorme knaagdier steeds vaker.’

Ik vermeed koste wat het kost de woorden ‘terug’ en ‘back’.

Als laatste zette ik nog een instart (filmpje) klaar van een bever die allerlei spullen in een huis verplaatste. ‘Ik wil dat het gesprek up eindigt, lekker vrolijk eruit,’ had de eindredacteur gezegd. Zijn wens was mijn bevel.

Een uur voor de uitzending liep ik naar de gastenruimte. De boswachters waren in donkergroen uniform gehuld, er zat aarde onder hun nagels. Toen ik ze zo bij elkaar zag, wist ik weer waarom ik altijd een beetje bang ben voor boswachters.

‘Dit is gaaf!’ hoorde ik Auke-Florian zeggen. Hij liet een filmpje van een broedende meerkoet zien aan Mathiska en Thijmen.

De presentator liep langs en stelde zich voor, ze was op weg om de promo op te nemen.

‘Zullen we het gesprek even doornemen?’ vroeg ik.

Toen we bij vraag drie waren — ik zei tegen Auke-Florian dat hij daar moest uitleggen hoe bevers bosbranden kunnen voorkomen — hoorden we uit de regie de opname van de promo komen.

‘Na de Ster, the beaver is back!’ zei de presentator.

Drie paar onthutste ogen keken me aan. ‘Hij is níét terúg, dat heb ik vanmiddag toch al tegen je gezegd?’ zei Mathiska verwijtend.

‘Ze zijn dertig jaar geleden al teruggezet’ viel Thijmen haar bij. Hij nam een hap van zijn stamppot rode biet met parelhoenfilet. ‘Hij is nu niet terug,’ zei hij met volle mond.

‘Nee, hij is niet terug, hoor,’ herhaalde Mathiska nog eens.

Ik rende naar de regie en trok de deur open. ‘De bever ís niet terug!’ schreeuwde ik tegen de eindredacteur. Ik hoorde zelf ook dat er veel te veel emotie in mijn stem zat. ‘Hij was al lang terug, hij is niet terúg!’ Toen ik me omdraaide, zag ik dat de boswachters me waren gevolgd, ze stonden in de deuropening.

‘Hij is echt niet terug,’ zei Mathiska nu voor de derde keer.

‘Ik weet het — hij verspreidt zich!’ zei ik, terwijl ik doorliep naar de autocue om het te laten aanpassen.

‘Na de Ster, de bever verspréídt zich’ dicteerde ik de autocue-operator.

Verhit zat ik achter mijn stamppot rode biet, voor de vegetariërs was de parelhoenfilet vervangen door pompoen met notenolie. Het was al met al een melig prakje.

De opgezette bever stond het hele gesprek in beeld.

Een heerlijke uitpaksmultafeldeluxe hoor mensen, appte de eindredacteur in de groepsapp.

Heerlijk, ik ga verhuizen naar Beverwijk, reageerde een collega.

Humor om te lachen.

‘Het was goed, hè?’ zei de presentator na afloop — zoals bijna elke avond.

Na de show bracht ik samen met Thijmen de opgezette bever terug naar zijn auto. Het regende. ‘Voelt hij niks van,’ zei Thijmen.

Thuis liet ik mijn bad vollopen. Een app van Fanny.

Leuke tafel meis! The beaver is back!

Hij is niet terug, hij verspreidt zich, reageerde ik.

*

In charge [FANNY]

Eindelijk was het zover. Ik mocht als televisieredacteur aan de slag, ik was meegevraagd om een dagelijks programma te maken vanaf Oerol. In aanloop naar het festival liep ik op wolken.

De avond voor vertrek naar Terschelling ging ik met vriendinnen naar een nieuw vegetarisch restaurant. Een vriendin van mij had een vriendin meegenomen die ik nog niet kende. ‘Oh, ik werk bij tv,’ had ik zo casual mogelijk over mijn lippen proberen te krijgen toen ze me had gevraagd waarom ik twee hele weken naar Oerol ging. Vanbinnen gilde ik. De vriendin van mijn vriendin leek niet bijzonder onder de indruk van mijn werk bij de televisie: ‘Heeft er iemand nog een televisie dan?’ reageerde ze. Meer onder de indruk was ze van het feit dat ik twee weken lang een gratis slaapplek zou hebben op Oerol: ‘Echt chill.’

Halverwege het festival zouden mijn vriendinnen naar het eiland komen, maar die avond viel ik hun in de armen alsof ik een militair was die voor langere tijd werd uitgezonden. En zo voelde het precies, als een belangrijke missie die niet mocht mislukken.

Onderweg naar Terschelling lukte het me niet goed mijn ogen open te houden. Ik had tot diep in de nacht mijn tas ingepakt, en de wekker ging vroeg. Ik staarde naar de Afsluitdijk en dommelde langzaam weg. Toen ik twintig minuten later wakker werd, had ik drie gemiste oproepen van de regisseur.

‘We konden je de hele ochtend niet bereiken,’ zei hij.

‘Hele ochtend?’ vroeg ik verbaasd. De stress schoot gelijk in mijn schouders. Naast de chauffeur hing een digitale klok. Het was kwart over negen.

‘Anyway. We zaten nog koffie te drinken in de haven, er zit een tentje waar ze geweldige eilanderkoffie met cranberrygebak hebben.’ Hij legde de nadruk op cranberry: kren-bèrr-ie. ‘Daarom waren we een kwartier later bij die boer. Dat wou ik effe netjes doorgeven. Het nummer stond helaas niet in je verslag. Onthoud, het productieboek is de Bijbel!’

De eerste fout was gemaakt. Ik moest alert blijven. De rest van de rit stelde ik me voor dat er cocktailprikkers tussen mijn oogleden zaten.

Eenmaal op het eiland verliepen de dingen ook al minder rooskleurig dan verwacht.

‘Het is toch niet te geloven,’ hoorde ik mijn collega, senior redacteur bij het programma, schreeuwen vlak nadat we het slaapschip betraden. De productie-assistenten die al een dag eerder naar het eiland waren gereisd, hadden zichzelf de grootste kajuiten toebedeeld en haar de pijpenla naast de gemeenschappelijke douche gegeven.

‘Dat doe je niet!’ siste ze. ‘Ik werk al twintig jaar bij tv, daar zou je respect voor moeten opbrengen.’ Ze keken haar glazig aan. ‘Ik ben zelf ook begonnen als productie-assistent. Iedere productie-assistent weet gewoon dat je jezelf altijd de slechtste kamer geeft,' gilde ze nu over het dek. ‘Ach, jullie generatie ook.’ Nu keek ze ook woedend mijn kant op. Lekker dan.

Na de eerste avondmaaltijd — kip-ananasschotel — werd ik direct apart genomen. ‘We zien het in je, je bent een enorm talent op redactiegebied, maar je kunt nog veel leren.’ Mijn eindredacteur, een vrouw van middelbare leeftijd met een kort pittig kapsel, keek me met samengeknepen oogjes aan.

‘Gaat dit over dat telefoonnummer van die boer?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Het gaat hier niet om één detail, Fanny. Laat ik het zo zeggen. Je kunt wat chaotisch overkomen. En dat is iets wat we hier op het eiland niet willen gaan zien. Zorg dat je in charge bent.’ De eindredacteur deed haar best een glimlach om haar mond te persen. Ze zat op een krat Chocomel, bij gebrek aan een kantoor had ze me meegenomen naar het voorraadhok van het hostel waarvandaan we uitzonden.

Dit was een slimme manier van kritiek geven. ‘Overkomen’, daar was weinig tegen in te brengen. Je weet zelf niet hoe je overkomt. De tragiek van het leven. Ik voelde een misselijkheid opkomen, sinds het middelbareschoolkamp had ik niet meer zo slecht gegeten als vanavond.

‘Ik zal erop letten,’ zei ik. ‘Uiteraard,’ voegde ik eraan toe.

En óf ik het serieus nam. Telkens wanneer ik me verplaatste, werkte ik een checklist af: had ik mijn productieboekje, de gastenverslagen, het welkomstcadeautje voor de gast, een pen, mijn laptop, mijn portemonnee, de sleutel van mijn kamer, mijn telefoon, een oplader voor mijn telefoon, een regenjas? Had ik alles? Check. Ik verplaatste me ontzettend vaak, ik deed ontzettend veel checks.

Ook probeerde ik enorm ‘in charge’ over te komen. Het werd me niet makkelijk gemaakt. Voorstellingen werden continu afgelast of verplaatst omdat het te hard waaide of regende. De planning waar we in Hilversum vier weken op hadden geploeterd kon regelrecht de prullenbak in. Het duizelde me.

‘Ja, de elementen hè?!’ zei de vrouw van het Oerolkantoor met wie ik elke ochtend belde. ‘Dat is wat werken op Oerol zo ontzettend bijzonder maakt. Vivir al día, zeggen wij hier altijd! Leven met de dag.’

Ondertussen ontving ik foto’s van mijn vriendinnen die warme chocomel dronken in gezellige cafés.

Om 18 uur tapas bij Oosterend.

21 uur Wrakkenmuseum.

Kom je na werk wat drinken?

Maar ik was nooit klaar met werken. Tot laat was ik aan het draaien op koude, winderige locaties. Ik leek de enige persoon op dit eiland bij wie de snijdende wind op het gemoed werkte. De Oerolgangers dansten vrolijk in regenplassen en gaven elkaar om de haverklap group hugs. Op een avond zag ik zelfs een man met een bordje staan: ‘HUG GRATIS’. Als de opnames eindelijk klaar waren, dronken we op de televisieboot veel om bij te komen. Vroeg gaan slapen was überhaupt geen optie, dan hoorde je de muziek keihard je kajuit binnenkomen.

Een nare bijkomstigheid van werken met de elementen was het fenomeen eb en vloed. Natuurlijk was ik hier al langer mee bekend, maar nu, als kersverse bewoner van een schip, kreeg ik er ook echt mee te maken in mijn dagelijks leven. Als het vloed was, moest je op een paal in het water springen en via een touw aan boord klimmen. Als het eb was, lag de boot juist heel laag en moest je een enorme hoogte overbruggen van het water naar de steiger. Mijn collega’s deden alsof het de normaalste zaak van de wereld was en slingerden als apen de boot op en af. Mij stond het zweet elke dag in de schoenen — of in dit geval, de laarzen. Met trillende ledematen verplaatste ik me. Was dit nou showbizz?

De echte showbizz vond plaats in het viersterrenhotel verderop. Zoveel was zeker. Een luxe hotel met zwembad aan de rand van West, met prachtig uitzicht over de Waddenzee. De presentator, de eindredacteur, de regisseur en onze gasten verbleven daar. Na de live-uitzending gingen ze daar met elkaar ‘een visje eten’ en witte wijn drinken. Verlekkerd hadden mijn collega’s en ik de kaart bekeken. Zeebaars met fregola, biet, saffraansaus en panko. Zeewolf met gamba’s, risotto en groene asperges. De kwaliteit van óns eten werd met de dag slechter. De zinken warmhoudbakken werden tegen vijven gevuld met bloemkool met kaassaus, cordon bleu, doorgekookte wortels en erwtjes. Ze wisten hier zelfs rijst te laten mislukken. Elke avond was er een vlaflip toe. Het Oerolpubliek smulde het allemaal met plezier naar binnen. Verbijsterd keek ik toe hoe een man zijn cordon bleu door zijn vlaflip haalde.

Op dag 5 besloot ik mezelf tijdens de 10 minuten pauze die ik had te trakteren op een bakje warme kibbeling in de haven. Heel even voelde ik iets van ontspanning over me heen komen. Tot ik werd omsingeld door een stuk of zeven meeuwen, ze krijsten verschrikkelijk. Ineens vloog er eentje heel laag over. Met een enorme ruk trok hij een stuk kibbeling zo uit mijn hand. Van schrik liet ik het hele bakje in het zand vallen. ‘Godverdomme!’ schreeuwde ik. ‘Rotbeesten!’

‘Ach het zijn maar vogels,’ hoorde ik een man met een hoofdparaplu op zalvende toon zeggen.

Op een ochtend zaten we in de als redactie ingerichte slaapzaal. Ik wilde Photoshop installeren, maar had daarvoor het wachtwoord van mijn iCloud nodig. ‘Ja, dat weet ik niet meer.’ Terwijl ik de zin hardop uitsprak, wist ik dat ik een fout had gemaakt. Wachtwoorden vergeten hoorde bij mijn oude imago. Ik was nu een vrouw die alles onder controle had.

Ja hoor, daar gingen ze al.

‘Hoe kun je dat wachtwoord nou vergeten?’ hoorde ik mijn collega zeggen. ‘Echt weer iets voor jou, Fanny.’

Een van de productie-assistenten liet op mijn laptop zien hoe je een hint kon krijgen voor je wachtwoord. ‘Hint: geslacht?’ las hij hardop voor. ‘Haar hint is geslacht!’ Nu lachten ze nog harder.

Ik lachte maar mee. Een klein stukje imagoschade maar, er was niks ergs gebeurd, ik was per slot van rekening nog niks kwijtgeraakt. Ik was niks kwijtgeraakt, toch? Weer deed ik een check. Had ik mijn productieboekje, de gastenverslagen, het welkomstcadeautje voor de gast, een pen, mijn laptop, mijn portemonnee, de sleutel van mijn kamer, mijn telefoon… Mijn telefoon. Ik werd knalrood. In mijn tas zag ik een oplader voor mijn telefoon, een regenjas, maar niet die verdomde telefoon.

‘Is er iets?' merkte mijn collega meteen op.

Ik liep naar het voorraadhok om mezelf tot kalmte te manen. De enige plek op dit hele eiland waar ik even vijf minuten alleen kon zijn. Gisteravond waren we gaan draaien in een duinpan, daarna was ik in de haven gaan borrelen met de gasten. Toen had ik hem nog, want ik had de presentator gebeld of hij ook kwam. Vanmorgen vroeg was ik met de ploeg een locatie gaan bekijken op een kaasboerderij. Ik kon die kaasboerderij bellen, dacht ik. Het besef kwam hard binnen: ik had geen telefoon. De tranen sprongen me in de ogen. In mijn hoofd hoorde ik de stem van de eindredacteur weer: ‘Je kunt wat chaotisch overkomen. Dat willen we hier niet zien.’ De flesjes Chocomel staarden me aan als stille getuigen. Ik gaf een trap tegen het krat.

Rustig blijven, ik moest rustig blijven. Bij de receptie van het hostel informeerde ik of ze heel misschien, heel eventueel, een telefoon hadden gevonden bij het ontbijtbuffet.

‘Ach meisje,’ zei een vrouw met rood geverfd haar en een Carry Slee-bril die achter me stond, ‘wie heeft er nou een telefoon nodig op Oerol? Lekker meebewegen met het eiland. Ga waar het festival je brengt.’

‘Dat kan niet,’ zei ik bits. ‘Ik werk bij de televisie’. Met moeite onderdrukte ik de tranen in mijn stem.

‘O, bij de televisie, zo zo, een hele dame. Joke!’ schreeuwde ze naar zo’n zelfde vrouw achter haar. ‘Zij werkt bij de televisie.’ Ze richtte zich weer tot mij: ‘Bij die vlegel, dat vind ik toch zo’n leuk joch.’

Op dat moment begon de receptioniste ook te brullen. ‘Jacco, heb je nog een telefoon gevonden? Zij is haar telefoon kwijt.’ Ze begon hevig naar me te wijzen.

Niet zo hard, dacht ik. Ik scande het café of mijn producer niet toevallig binnen was gekomen om een koffie te bestellen. Of nog erger, de eindredacteur.

De barman had niks gevonden. Wel bood hij me een eilanderverwenkoffie aan om even bij te komen. Of een lekkere cranberrythee met een dumke.

Ik kon geen eilanderproducten meer zien, wat was ik klaar met dit klote-eiland. Huilend bewoog ik me naar de boot. Mijn fiets kwam nauwelijks vooruit, er stond windkracht acht. Ik passeerde twee tandems met luid zingende vrouwen — of mannen —, wezens in identieke windjacks. Eenmaal in de haven vlogen de meeuwen weer laag over. ‘Flikker toch op,’ schreeuwde ik. ‘Bij mij valt niks te halen.’ Het was vloed en het schip torende als een wolkenkrabber boven de steiger uit. Met zwetende handen en trillende benen klom ik op de paal. Plots maakte zich zo’n woede van mij meester dat ik mezelf in één klap aan boord slingerde. Ik kalmeerde pas weer toen ik op een donker randje in mijn kajuit mijn telefoon zag liggen.

‘Je hebt jezelf overtroffen,’ zei mijn eindredacteur op de wrap party na de laatste uitzending.

‘Hoe was het?’ vroegen mijn vriendinnen.

‘Echt geweldig,’ zei ik.