Hink-Stap-Leef!

Tweesprong

Monique van Goozen

EigenZinniG

Dit e-book is gebaseerd op de eerste druk, november 2018

Copyright © 2018 Monique van Goozen

Uitgeverij EigenZinnig, Tolbert

Omslagfoto’s Shutterstock

Omslagontwerp Maaike Feenstra

ISBN 978-94-91777-85-1

ISBN e-book 978-94-6390-024-9

NUR: 343

www.uitgeverijeigenzinnig.nl

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden zonder schriftelijke toestemming van de uitgever

PROLOOG

Voldaan liep Filippa met de laatste vuilniszak in haar goede hand naar beneden. Het had een aantal maanden geduurd, maar eindelijk was ze begonnen met het opruimen van haar oma’s slaapkamer. Onder haar gebroken arm hield ze de map met kerstliederen geklemd die ze tussen de chique feestjurken had gevonden.

Buiten was het ongekend warm voor de tijd van het jaar, dus zocht ze een plekje op de bank die in de schaduw van de bloeiende sering stond. De dokter had gezegd dat afleiding de beste remedie was tegen irritatie en jeuk, dus besloot ze zich nog eens te verdiepen in de teksten die veelal over koude winternachten gingen en beelden opriepen van sneeuw, engelen en versierde kerstbomen. Misschien dat ze het daardoor wat koeler kreeg en de neiging om een breinaald onder het gips te steken, kon onderdrukken.

Het werkte. Ze ging zo op in haar herinneringen aan de uren die ze zingend met haar oma had doorgebracht, dat ze in eerste instantie de telefoon helemaal niet hoorde overgaan. Gauw legde ze de partituur van het Weihnachtsoratorium opzij en rende naar binnen. Ongetwijfeld zou het Jeroen zijn die haar belde om te vragen of ze zin had met hem naar het strand te gaan. Nieuwsgierig vroeg ze zich af hoe hij zou reageren op het feit dat ze de knoop had doorgehakt en haar ontslag had ingediend.

‘Pip?’ Jeroens stem klonk zo zacht dat ze hem amper kon verstaan. ‘Het is weer eens zo ver, ik heb je nodig. Ik weet niet hoe ik boven moet komen.’

‘Ik kom eraan.’ Hun jarenlange vriendschap was onvoorwaardelijk en buitengewoon hecht en veel woorden hadden ze nooit nodig gehad. Filippa gooide wat spullen in haar tas, waarna ze de deur achter zich dichttrok en in een mum van tijd de paar honderd meter tussen hun beide huizen overbrugde.

Ze trof haar vriend in de gang aan, half zittend, half liggend op de onderste tree, zijn onwillige, stijve, slechte been voor zich uitgestrekt.

‘Kom maar, ik hou je vast.’ Met haar hulp lukte het Jeroen op te staan en zwijgend strompelden ze naar boven, waar Filippa hem hielp met uitkleden en zijn speciale kussen klaarlegde. ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ze zodra hij, gezeten op het randje van zijn bed, een glas water aanpakte om de zware pijnstillers weg te spoelen.

‘Gevallen met de fiets. Gewoon stom. Klotebeen.’ Met een diepe zucht liet Jeroen zich achterover op het bed zakken. ‘Het is altijd hetzelfde liedje.’

‘Waar doet het ’t meeste pijn?’

‘Alles aan de rechterkant.’

‘Draai je voorzichtig om, dan zal ik je been en rug zo goed mogelijk masseren. Als de Tramadol begint te werken, val je misschien wel in slaap.’ Voorzichtig liet Filippa haar vingers over zijn gehavende lichaam glijden, de oude littekens, de verse beurse plekken van vandaag. ‘Probeer je te ontspannen, ik blijf hier net zolang tot je je weer beter voelt.’

Gelukkig doezelde Jeroen dankzij de medicatie en haar massage langzaam weg, dus dekte ze hem toe, trok een stoel bij en begon door het boek te bladeren dat ze hem voor zijn verjaardag cadeau had gedaan. Het zou nog wel een tijdje duren voor haar vriend weer wakker werd en een strandwandeling zat er voor vandaag duidelijk niet meer in. Ook het nieuwtje moest nog maar even wachten. Dat gaf allemaal niet. De tekst op de ansichtkaart die als boekenlegger diende, gaf exact de verhouding tussen hen weer:

Een vriend is iemand die je verleden begrijpt,

In je toekomst gelooft,

En je nu accepteert zoals je bent.

Tussen haar en Jeroen was het precies zo.

***

Karlijn nam een hap van haar boterham, wiste het zweet van haar voorhoofd en boog zich voor de laatste keer over de motor van haar oude Kever. Het was haar eigen schuld: ze had het beestje de laatste maanden verwaarloosd en daardoor kreeg haar auto uiteindelijk kuren. Vandaar dat ze nu op een bloedhete, nagenoeg verlaten parkeerplaats met haar hoofd onder de motorkap de remleidingen stond te repareren.

Net vóór ze de klep liet zakken, kwam een klassiek Volkswagenbusje het plein opgereden. Opgelucht nam ze een paar slokken uit haar waterfles en kamde met haar vingers de vochtige, korte blonde krullen uit haar gezicht. Dat was nog eens een onverwacht mazzeltje. Verlekkerd keek ze naar de oranje T2 die ongeveer uit hetzelfde bouwjaar als haar Kever stamde en er van buiten nog beter onderhouden uitzag dan die van haar. Deze Oldtimer-liefhebber was ongetwijfeld bereid haar te helpen.

Gauw zette ze de gereedschapskist op de achterbank en kordaat stapte ze op het busje af, vluchtig haar kleren gladstrijkend. Door de open raampjes kwam klassieke muziek naar buiten gezweefd en Karlijn hield haar pas in om te kunnen horen wat het was. De chauffeur zat met gesloten ogen achterover geleund te luisteren, terwijl zijn vingers op het stuur met de maat mee tokkelden. Hoewel ze de cd zelf ook had en het muziekstuk meteen herkende, kon ze even niet op de titel komen.

‘Hallo daar,’ groette ze zacht. Op het moment dat hij zijn ogen opende en haar verstoord aankeek, schoot de titel haar te binnen. ‘Adagio,’ zei ze hardop. Natuurlijk, dat was het.

‘Wat?’

Ze wees met haar vinger naar de radio: ‘Concerto de Aranjuez. Adagio. Ik herkende het.’ Hij draaide het volume zachter. ‘Eén van mijn lievelingsstukken,’ liet ze hem ongevraagd weten.

‘Ah ja, het is opzwepend en kalmerend tegelijk. Ik vind het ook prachtig.’ De man was niet veel ouder dan zij, begin dertig misschien, en zag er uit of hij net een lange vakantie op een tropisch eiland achter de rug had. Zijn blauwe ogen hadden de kleur van smurfenijs.

‘Mooi busje,’ complimenteerde ze hem, zich verwonderd afvragend waarom een man het nodig vond gekleurde contactlenzen te dragen. ‘Echt heel mooi. Zeg, ik heb een vraag. Wil jij me helpen met mijn auto? Ik heb hem, denk ik, wel weer in orde, maar als jij even start, kan ik kijken of de remmen het weer naar behoren doen.’ Al pratende probeerde ze een blik op het interieur te werpen. De man achter het stuur bekeek haar gezicht uitvoerig, maar Karlijn zelf had veel meer belangstelling voor de oldtimer dan voor hem.

‘Ik heb zo meteen een belangrijke afspraak,’ antwoordde hij aarzelend. ‘Als ik er dan uitzie zoals jij, kan ik het wel schudden.’ Hij zette de muziek uit en reikte naar een tas naast zich op de bijrijdersstoel.

‘Prima.’ Haar irritatie verbijtend, draaide ze zich van hem af. Zijn duidelijke gebrek aan enthousiasme was een tegenvaller, blijkbaar was hij toch geen echte liefhebber. Of, wat aannemelijker was, deze T2 was niet van hem. Als je in een klassieker reed, dan hielp je elkaar namelijk zonder te mopperen, door dik en dun, in weer en wind. En je sprak je bewondering voor de auto van die ander uit, dat hoorde gewoon zo. ‘Je hoeft eigenlijk alleen te starten, maar weet je, laat maar zitten. Ik vraag wel iemand anders, geen probleem.’ Teleurgesteld liep ze terug naar haar eigen Kever.

Het portier van zijn busje ging krakend open. ‘Wacht even!’ Bij haar auto floot hij bewonderend. ‘Wow!’

Aha, hij wist dus toch hoe het hoorde. ‘Uit 1981 en zelf onderhouden,’ reageerde ze verheugd.

‘Kijk aan, hetzelfde bouwjaar als de mijne, dus dan moet het wel goed zitten. Wat moet ik doen? Ik heb nog een paar minuten.’

‘Ik hoop dat je er in past.’ De man was lang en goedgebouwd en ondanks de hitte zag hij er opmerkelijk koel uit. Haar ogen gleden vluchtig over zijn smetteloze witte overhemd en zijn dure Vanguard zomerspijkerbroek. Over zijn arm hing een linnen colbertje. Met toegeknepen ogen keek ze toe hoe hij de duur uitziende, leren tas neerzette, zijn jasje op het dak legde en zich moeizaam naar binnen wurmde. ‘De stoel kan helaas niet verder naar achteren, dus misschien is het beter dat we het omdraaien,’ stelde ze voor, ‘dan rem ik en moet jij kijken of…’

‘Nee! Ik rem wel, ik heb helemaal geen verstand van auto’s. Die van mij kan ik starten en besturen, en daarmee hebben we het wel zo’n beetje gehad. Ik kan nog niet eens het oliepeil controleren.’ Zijn hoofd raakte het plafond, hij drukte de koppeling in en draaide de contactsleutel om. ‘Als er wat mee is, breng ik het beestje gewoon naar de garage. Of ik bel de wegenwacht.’

Karlijn liep naar de achterkant van haar Kever en gaf de man opdracht het rempedaal in te drukken. ‘Remmen en loslaten, alsjeblieft. Nog een keer, ga door! Wil je de handrem aantrekken?’ Tevreden liet ze de klep dichtvallen. ‘Ben je soms bang om je handen vies te maken?’

Hij grinnikte. ‘Banger dan jij in ieder geval. Ik maak de wereld een stuk veiliger door dat soort zaken uit te besteden. Het kost een paar centen, maar dat heb ik er wel voor over.’

‘Snob,’ mompelde ze voor zich heen.

‘Dat hoorde ik.’ Nog steeds grinnikend strekte hij zijn lange benen uit naar het asfalt.

‘Nou, dat viel best wel mee, hè?’ Haar ogen bleven rusten op zijn afschuwelijke puntschoenen. ‘Je hebt volgens mij geen zichtbare schade opgelopen.’

Het oogverblindende aura dat om hem heen hing, vertelde haar genoeg: deze man verdiende zijn geld door met zijn fraaie uiterlijk te pronken. Modellenwerk dus. Hij maakte geen aanstalten weg te lopen, maar bleef in een, op het oog nonchalante, maar uitermate professionele pose tegen haar auto aanleunen. Dat bedoelde ze.

‘Rijdt ie lekker, je T2?’ vroeg ze, in een poging haar aandacht op wat belangrijkers te richten.

‘Je moet er niet honderddertig mee op de snelweg willen rijden, maar hij brengt me trouw waar ik wezen moet. Ik hoef al die moderne snufjes niet. Een beetje herrie maakt ie echter wel, de laatste tijd.’

Dat komt omdat je een gaatje in je uitlaat hebt, wilde ze zeggen. ‘Je bent wel een beauty,’ merkte ze in plaats daarvan op.

‘Dank je.’ Zijn glimlach bezorgde haar acuut een droge mond.

‘Je hebt een beauty, bedoel ik. Je T2, natuurlijk.’ Shit, dit kwam niet meer goed. ‘Je auto is prachtig, strak in de lak en zo. Ik moet gaan.’ Gegeneerd schraapte ze haar keel. ‘Mijn pauze zit er op, er zijn mensen die moeten werken voor hun geld, dus bedankt voor je hulp en succes bij je castingbureau.’

‘Castingbureau?’ Zijn lach galmde over de verlaten parkeerplaats.

Zo heette dat toch? Om hem te laten weten dat ze niet achterlijk was, verduidelijkte ze nog eens: ‘Casting, modellenwerk, fotoshoots, fashion, catwalk, glossy tijdschriften?’

Toen hij haar na die extra uitleg bleef uitlachen, draaide ze zich om en op haar teenslippers haastte ze zich naar de achteringang van de bibliotheek. Het gevoel dat ze met een aardige vent te maken had, verdween als sneeuw voor de zon. Het was gewoon een akelig, zelfingenomen mannetje. Bovendien leek het wel of hij achter haar aankwam, dus zette ze nog een tandje bij, terwijl ze hem hoorde snuiven en hikken van pret. Woest rukte ze de nooddeur open en eindelijk hield hij zijn pas in, zodat ze aan hem kon ontsnappen.

‘Later!’ riep hij haar amicaal toe.

Karlijn draaide zich nog eens om. Hij grijnsde en stak zijn hand op in een groet. Mateloos geïrriteerd door de arrogante blik in zijn ogen, wilde ze het liefst haar met olie besmeurde middelvinger naar hem opsteken, maar ze hield zich in. In plaats daarvan keek ze hem zo vernietigend mogelijk aan. ‘Later? Me hoela.’

***

Anne zat bij voorkeur op de oranje stoel aan de kopse kant van de leestafel. Vanuit die strategische positie kon ze niet alleen de bibliotheekmedewerkers bestuderen, of kijken naar de mensen die hun boeken kwamen inleveren, maar ook nog eens een blik werpen op de voorbijgangers die de bibliotheek passeerden op weg naar het winkelcentrum. Die stoel was haar geheime virtuele oplaadpunt. Anne sprak nooit iemand en toch had ze het gevoel dat ze even onder de mensen was en haar innerlijke batterij van nieuwe energie kon voorzien.

Vandaag was ze zo ongeveer de enige bezoeker, zag ze bij binnenkomst en haar plekje was dus vrij.

Het luik waar haar geleende boek doorheen moest, ging niet open. Ze probeerde het nog een keer maar zonder resultaat.

‘Het systeem is helaas buiten werking.’ Anne draaide zich om. Achter haar stond een van de medewerksters die ze hier regelmatig zag rondlopen. Ze wees naar een grote houten kar op wielen. ‘Je mag je materialen daar wel op zetten, dan komt het evengoed in orde. Zijn ze niet over tijd?’

Karlijn Visser, zag Anne op haar badge, had opvallend vieze nagels voor iemand die in een openbare leeszaal werkte. Ze schudde ontkennend haar hoofd en klemde het boek tegen haar borst alsof ze er eigenlijk geen afstand van wilde doen.

‘Leuke verhalenbundel, hè?’ Een vettige vinger tikte op de cover. ‘Avonturen in de Oceaan. Dat verhaal over het lantaarnvisje vond ik zo aandoenlijk.’

‘Dat heb ik toevallig vandaag voorgelezen.’ Verlegen frunnikte Anne aan haar jurk. Onbedoeld vestigde ze daarmee de aandacht op het feit dat ze op deze bloedhete dag lange mouwen droeg. Gauw liet ze haar arm langs haar lichaam vallen.

‘Wat leuk! Waar? In een andere bibliotheek?’

Karlijn zat kennelijk verlegen om een praatje en Anne likte nerveus over haar droge lippen. ‘Op mijn zoons school, buiten op het plein, tijdens de jaarlijkse voorleespicknick.’

Tot haar verwondering was het een succes geweest. De leerkracht was naderhand naar haar toegekomen en had gezegd dat haar klas het hele jaar nog niet zo stil was geweest als tijdens haar verhaal. In één adem had de juf vervolgens voorgesteld dat Anne na de zomervakantie lid zou worden van het voorleesteam. ‘Kom op Anne, doe het. Ik vind het echt wat voor jou en zo heel veel tijd gaat er nou ook weer niet inzitten. Je zoon zit niet voor niets op een literaire school, we moeten allemaal ons steentje bijdragen.’

Als Chris er achter kwam, zou hij er moeilijk over doen. Heel moeilijk. Toch had ze met een grimas die voor een glimlach moest doorgaan geknikt en tot haar eigen ontsteltenis iets uitgebracht dat leek op: ‘Oké, prima. Leuk.’ En daar achteraan: ‘Graag.’

‘Doe je wel vaker iets dergelijks? Voorlezen?’ Karlijns stem bracht haar terug naar de realiteit. Ze liep voor Anne uit en begon de ingeleverde boeken op de kar te sorteren.

‘Nooit. Dit was voor het eerst sinds vier jaar.’ Anne kuchte. Een gesprekje voeren ging haar tegenwoordig niet zo makkelijk af. Dat ze zich had laten overhalen tot een bijdrage aan de jaarlijkse picknick was al een uitzonderlijke actie geweest, die alleen had kunnen plaatsvinden omdat Chris voor zijn werk in Tsjechië zat. ‘Milan, mijn zoon, was zo blij en trots.’ Haar lippen maakten een beweging die wat weghad van een lachje.

‘Karlijn!’ Een man van een jaar of veertig met een grote bril op zijn forse neus stak zijn hoofd om de hoek van de leeszaal. ‘Ik zit in een interessant sollicitatiegesprek, kun jij koffie en thee voor ons regelen? We zitten boven.’

‘Ik kom er zo aan.’ Zonder dat haar baas het zag, rolde Karlijn demonstratief met haar ogen. ‘Ik hoop dat het niks wordt met die sollicitant,’ fluisterde ze, ‘het is een gladjakker. Die wil ik niet als mijn nieuwe chef.’

Giechelend liep Anne naar de oranje stoel. Vanaf daar zag ze even later Karlijn met een dienblad vol rammelende kopjes de trap op lopen. Ze zou zichzelf precies een kwartier de tijd gunnen om te dromen. Dat moest genoeg zijn voor vandaag. Ze had immers al de leukste ochtend sinds jaren achter de rug. Zojuist had ze gegiecheld als een jong meisje, hoe lang was dat al niet geleden? Anne liet haar hoofd op haar armen rusten en sloot haar ogen. Vijftien zalige minuten.

***

In afwachting van zijn dochters thuiskomst slenterde Joshua door de tuin, waar hij zijn fruitbomen aan een oppervlakkige inspectie onderwierp. Zijn tuinman onderhield het gazon, de boomgaard en bloeiende perken uitstekend en vandaag rook het naar vers gemaaid gras en naderende zomer.

Goddank was het weer zijn week.

De constructie zoals hij die met zijn vrouw Esmee had afgesproken, was voor zijn negenjarige dochter absoluut de meest ideale oplossing, maar zelf raakte hij nog steeds niet aan de nieuwe situatie gewend. Het geluk dat hij voelde in de week die hij thuis bij Yfke woonde, woog helaas niet op tegen de ellende van het popperige vakantiehuisje waar hij de andere dagen doorbracht.

Het uitzicht vanuit zijn tuin op de begroeide Schoorlse duinen die oplichtten in de late middagzon was adembenemend en hij genoot in stilte van al het moois dat hem omringde.

‘Pappie!’

Daar was ze, zijn oogappeltje.

Yfke gooide haar ballettas op de grond en rende naar hem toe. Hij spreidde zijn armen, tilde zijn dochter op en hield haar stevig vast, terwijl ze zijn gezicht met talloze kusjes overlaadde.

‘Dag pop.’ Ontroerd door haar spontane blijk van affectie, stopte hij zijn neus in haar naar Zwitsal geurende, donkere haar. Het duurde wel even voor ze uitgeknuffeld waren, maar uiteindelijk zette hij haar op de grond, zodat hij zijn ouders kon begroeten. Luisterend naar zijn dochter die op haar unieke manier kletste over school en dansles, liep hij met haar naar de keuken waar hij een dienblad met wat zoutjes, een kan limonade en een karaf wijn klaarmaakte.

‘Ik zal het zomerhuisje komende week laten schoonmaken,’ begon zijn moeder het gesprek, ‘dan is het fris als je er volgende week weer intrekt.’

‘Ik zal blij zijn als het straks vakantie is en we een paar weken samen naar Frankrijk kunnen.’ Joshua liet de wijn in zijn glas ronddraaien. ‘Ik heb geen idee wat Esmee voor vakantieplannen heeft, maar ik ga lekker met Yfke naar Giverny.’

‘Jongen, we moeten het over de periode ná de vakantie hebben.’ Zijn moeder zweeg, blijkbaar zoekend naar de juiste woorden. Joshua keek op bij de ernst in haar stem. ‘Je vader en ik kunnen het niet meer opbrengen om Yfke iedere dag uit school te halen en met haar naar zwemles, logopedie, fysiotherapie en de dansschool te gaan, dus je moet met Esmee overleggen over een hulp in huis die haar voortaan na schooltijd kan opvangen.’ Ze legde haar hand op Joshua’s arm om haar woorden te verzachten. ‘We zijn dol op Yfke en als het nodig is, springen we natuurlijk bij, maar vijf dagen per week wordt ons te gortig.’

Joshua’s keel kneep samen, dit moment had hij gevreesd, vooral voor zijn dochter, die de laatste maanden al zoveel veranderingen te verduren had gehad. ‘Het is geweldig wat jullie voor ons gedaan hebben het afgelopen half jaar, dat is werkelijk met geen pen te beschrijven.’ Hij slikte. ‘We kunnen voor haar professionele hulp inschakelen, dus ik ga er achteraan.’

Yfke kwam met een ijsje in haar hand het terras oplopen, klom op zijn schoot en sloeg haar armpjes om hem heen. Hij drukte een kus op haar kruin en deed zijn ogen dicht om het gevoel van wanhoop dat hem bekroop te onderdrukken. Het werd hoog tijd dat Esmee weer thuiskwam.

‘Ik ga het regelen,’ zei hij zacht, ‘echt waar. Het komt goed.’

***

1

Bij het licht van de brandende vuurkorf en de gekleurde lampionnetjes, legde Filippa vier letters op het speelbord dat bijna vol lag met woordjes.

‘Zeker weten?’ Jeroen zette zijn lege flesje alcoholvrij bier op de grond en leunde voorover.

‘Zeker weten. Vierentwintig punten voor mijn acacia. Twee c’s weggewerkt.’ Tevreden rommelde Filippa met haar hand in het zakje.

‘Als je die a daar had neergelegd, had je drie keer woordwaarde gehad.’ Fronsend keek Jeroen naar het notitieboekje waarin hij met zijn keurige handschrift de score bijhield. ‘Je staat al veertig punten achter.’

‘Hallo vakantieganger, jij hebt makkelijk praten.’

‘Dat is waar. Het weekje vogels spotten op Texel heeft me buitengewoon goed gedaan. Ik heb mooie foto’s gemaakt, die zal ik je nog wel eens laten zien.’

Genietend nam Filippa een slok van haar koude water, de ijsblokjes tinkelden zachtjes tegen het glas. ‘Je ziet er goed uit,’ merkte ze op. ‘Heb je daar nog veel last van je rug of je been gehad?’

‘Ik heb een dag op bed gelegen omdat ik me ergens verstapt had, maar verder viel het echt mee. Je probeert me af te leiden.’

Gniffelend draaide ze het speelbord zijn kant op. Jeroen had altijd de volle twee minuten nodig om zijn woord te leggen, dus liet ze met een gerust hart haar gedachten afdwalen naar het gesprek dat ze die ochtend met haar voormalige werkgever had gehad. ‘Ik heb misschien een andere baan,’ zei ze hardop. Het kwam er wat plompverloren uit.

Verrast keek Jeroen op. ‘Wat vertel je me nou? Ik ben amper een week weg en jij hebt meteen groot nieuws. Laat horen!’

‘Groot nieuws, groot nieuws… Ik heb nog niks toegezegd, maar Bert belde me op. Je weet wel dat hij het er destijds helemaal niet mee eens was dat ik mijn baan had opgezegd en dat hij graag met mij naar andere oplossingen had gezocht. Maar ik moest tot mezelf komen en het was wel duidelijk geworden dat ik beter een ander soort job kon gaan zoeken. Van de bedrijfsarts mocht ik me zo zoetjesaan weer gaan oriënteren op een nieuwe werkplek.’ Ze nam een slok van haar water. ‘Bert vertelde dat hij een gesprek had gehad met de vader van een meisje met downsyndroom dat thuis ondersteuning nodig heeft. Ze krijgt al begeleiding op de basisschool, maar de ouders werken allebei en zijn veel van huis, dus nu zoeken ze iemand die na schooltijd met het kind meegaat naar logopedie, zwemles, dat soort dingen. De gemeente gaf geen beschikking af, dus willen ze een particuliere hulp inschakelen. Bert dacht aan mij.’ Ondanks alles had ze zich wel gevleid gevoeld. ‘Hij denkt dat ik heel geschikt ben voor dit gezin.’ Ze lachte wat spottend. ‘Hij zei dat ik een hele stabiele, geschikte en ervaren kandidaat ben.’

‘Waarom lach je? Bert heeft gelijk. Dit werk past natuurlijk veel beter bij je dan een baan als pizzakoerier of weet ik veel wat je allemaal bedacht had. Wat was het ook weer? Werken bij McDonalds?’

‘Ik weet niet of ik er al weer aan toe ben.’

‘Wat is het voor gezin? Kon Bert daar iets over zeggen?’

‘Naar wat ik begrepen heb zijn de ouders gescheiden en wonen ze om en om een week bij hun dochter in huis. Vriendelijke mensen, woonachtig in Schoorl, en bereid een goed salaris neer te tellen voor mijn expertise.’

Jeroen stak zijn flesje alcoholvrij bier naar haar op. ‘Dat klinkt goed, joh. Wat zegt je gevoel?’

‘Ik zie er tegenop.’

‘Logisch, het is niet niks wat je meegemaakt hebt. Als je maar op je grenzen let, je bent nog maar net hersteld. Heb je nog veel last van hoofdpijn?’

Automatisch gleden haar vingers over haar schedel. ‘Dat valt wel mee, maar ik wil niet opnieuw de mist ingaan, in dezelfde valkuil stappen. Het gaat weer om een gezin en een gecompliceerde thuissituatie, Jeroen. Ik weet niet of ik dat wel moet willen, snap je? Aan de andere kant klinkt het wel aantrekkelijk, een meisje met downsyndroom begeleiden.’

‘Jij kan dat met gemak aan, ik weet met hoeveel liefde je dit werk doet.’

‘Morgen heb ik een gesprek, dan weet ik meer. Als jij merkt dat ik over mijn grenzen ga, en ik heb het zelf niet door, moet je me wel aan mijn jasje trekken.’

‘Daar heb je mij voor.’ Het licht van de vuurkorf wierp schaduwen op Jeroens gezicht en accentueerde zijn scherpe gelaatstrekken. Zoals zo vaak vroeg Filippa zich af waarom ze niet verliefd op hem kon worden. Ze zouden het zo goed kunnen hebben, samen. Jeroen was rustig, slim, vriendelijk en sociaal. Bij hem voelde ze zich veilig en geborgen en de afgelopen jaren was hij een enorme steun voor haar geweest. Allebei hadden ze in hun jonge leven moeilijke tijden doorgemaakt. Ze voelden zich bij elkaar op hun gemak, maar toch was de vonk nooit overgesprongen, hoezeer ze dat allebei ook gehoopt hadden.

‘Daar heb ik jou voor,’ beaamde ze, het scrabblebord opnieuw naar hem toeschuivend.

‘Kom morgen na je sollicitatie maar bij mij eten, dan zal ik voor je koken en kun je vertellen wat voor indruk je gekregen hebt. Smadend voor eenentwintig punten.’

Plotseling huiverde Filippa van spanning en onzekerheid. Jeroen keek haar onderzoekend aan. ‘Bij twijfel niet inhalen, oké? Je kunt bedenktijd vragen en als je intuïtie je waarschuwt dat je het niet moet doen, zeg je gewoon “nee”.’

‘Ik kan nou niet bepaald op mijn intuïtie vertrouwen,’ zuchtte ze. Jeroen had met de beide c’s van haar acacia niks gedaan. ‘Cyste voor vijfentwintig punten, ik loop in.’

‘We zullen straks nog een visualisatie oefening doen om je ego wat op te krikken, Pip. En dan komt het vast goed. Vertrouw op jezelf.’

‘Jij hebt makkelijk praten.’

Het huis van de familie Rozenboom, gelegen aan de rand van Schoorl, was geen gewoon huis, maar een riante villa. Filippa parkeerde haar auto een stukje verderop en liep langzaam terug om haar zenuwen onder controle te krijgen. De oprit werd omzoomd door bloeiende struiken en lindebomen, die er fris en keurig onderhouden uitzagen.

De deur werd opengedaan door een klein meisje met een gedrongen postuur, donker, steil haar en de typische uiterlijke kenmerken van het downsyndroom. ‘Jij doen?’ vroeg ze, Filippa een vluchtige blik toewerpend.

Om op ooghoogte te komen, zakte ze door haar knieën. ‘Ik heet Filippa. Maar je mag ook Pippa zeggen.’ Min of meer automatisch maakte ze gebruik van de ondersteunende gebaren die ze jaren geleden tijdens haar opleiding geleerd had. Vervolgens wees ze naar het meisje. ‘En jij bent Yfke?’

Die knikte en stak twee handjes op. ‘Ik negen jaar.’

‘Yfke, hier komen, nu.’ Met klikkende hakken kwam een lange, elegant geklede vrouw de gang in lopen. Yfke draaide zich om en rende langs haar moeder naar de kamer.

‘Ze moet leren dat ze de deur niet mag openmaken voor vreemden. Je weet maar nooit, hier. Kom binnen, Filippa was het, toch? Ik ben Esmee.’

‘Wat is het hier heerlijk koel in huis.’

Yfkes moeder ging haar voor en liet haar de zitkamer binnen. Die was immens, met veel grote ramen en een kamerbrede schuifpui die uitzicht bood op een terras, een tuin en daarachter een kleine boomgaard. Op dat terras zag Filippa het meisje enthousiast op een trampoline springen.

‘Ogenblikje.’ Esmee wees met een vermoeid gebaar naar haar dochter en liep naar buiten waar ze Yfke toesprak en gebaarde van de trampoline af te klimmen. Filippa kon niet horen wat er gezegd werd, maar nog geen minuut daarna kroop Yfke stilletjes op een speciale stoel aan de eettafel.

‘Wil je thee of een glas water, Filippa?’

‘Water graag.’

In de tijd dat de andere vrouw iets te drinken haalde, had Filippa de gelegenheid om de woonkamer rond te kijken. Kosten nog moeite waren gespaard om het interieur smaakvol in te richten met design meubelen die rechtstreeks uit een luxe woontijdschrift leken te zijn overgenomen. Chic, maar niet huiselijk, concludeerde ze, voorzichtig op een hoekje van de witleren bank plaatsnemend. Nergens speelgoed te bekennen, foto’s of een ander zichtbaar teken dat er een kind in huis woonde. Opvallend.

Yfke zat nieuwsgierig naar haar te kijken en Filippa gaf haar gauw een dikke knipoog, waarna het kind haar beide ogen dichtkneep en zo een knipoog teruggaf.

‘Je mag nu naar je kamer, schat,’ zei Esmee vanuit de deuropening. ‘Neem je beker drinken en deze rijstwafel maar mee, zodat deze mevrouw en ik even over je kunnen praten. Laat maar eens zien dat je goed kunt luisteren.’

Yfke droop langzaam af, keek bij de deur nog een keer om en gaf opnieuw een dubbele knipoog.

‘Mag ik zo jouw kamer even zien?’ vroeg Filippa. ‘Ik ben wel benieuwd waar jij slaapt en speelt.’

‘Tuurlijk.’ Daarna, voor de zekerheid: ‘Mam, is goed?’

‘Natuurlijk. Kom, niet zo treuzelen, lieverd, je nieuwe juf komt straks wel kijken. Ga je kamer maar netjes opruimen.’ Zodra het meisje vertrokken was, zei haar moeder: ‘Het is een lief kind maar je zult je handen er aan vol hebben. Ze begint een eigen willetje te krijgen en dan kan ze zo koppig zijn. Wij houden hier in huis van rust, regelmaat en structuur, daar is onze dochter het beste bij gebaat. Jij hebt veel ervaring met kinderen zoals zij, heb ik gehoord, dus je weet wel hoe het bij hen werkt.’ Met sierlijke bewegingen schonk ze vanuit een karaf waar een takje verse munt in dreef, een glas water in. ‘Kun je wel vijf dagen per week werken? Yfke ophalen uit school en opvangen tot mijn ex-man en ik thuiskomen uit ons werk? We hebben behoefte aan een vaste begeleider. Ik neem aan dat Bert je heeft verteld hoe het rooster er uitziet?’ Esmee beschreef uitgebreid het weekprogramma en de huisregels die voor Yfke golden en brak haar monoloog uiteindelijk pas af omdat haar telefoon begon te zoemen. ‘Sorry, dingen voor een congres waar ik volgende week naar toe moet. Binnenkort starten de scholen weer, dus ik hoop dat je zo snel mogelijk kunt beginnen. Volgens Joshua was Bert erg tevreden over je, dus dat zal verder wel goed zitten. Je zult de ene week met mij en de andere week met hem te maken hebben.’ Gedachteloos speelde ze met haar mobieltje.

Er viel een stilte die Filippa niet oploste, omdat ze wachtte tot Esmee haar de nodige vragen zou stellen, maar die bleven, verrassend genoeg, uit.

‘Je mag wel even naar Yfkes slaapkamer, zodat je wat uitgebreider met haar kunt kennismaken. Ik moet echt even mijn zaken afhandelen. Of heb je op dit moment nog dringende vragen?’

Enigszins van de wijs gebracht, schudde Filippa haar hoofd.

‘Het is de kamer met de roze deur. Haar lievelingskleur.’

Yfke zat in kleermakerszit op een rood kleed, temidden van een enorme berg knuffels en poppen te luisteren naar een cd van K3. De luxe spatte van de muren af: aan de wand hing een grote tv, en daaronder stond een open kast met een dvd-speler, Playstation, Wii en een stereo installatie. Filippa keek haar ogen uit, liet zich op de grond zakken en pakte een grote, pluchen smurf op.

‘Die mijn smurf. Jij spelen? Met mij?’ Yfke keek haar met grote ogen aan.

‘Graag, laat mij al jouw poppen en beesten maar eens zien.’

Een verheugde lach verspreidde zich over Yfkes gezicht en een half uur lang vertelde ze over haar knuffels, wie lief was en wie stout, welke beesten in bed mochten en welke voor straf in de kast moesten. Ze hadden het over school, dansen, Frozen, haar lievelingsfilm, Binnenstebuiten, ook haar lievelingsfilm en Verschrikkelijke Ikke, ook duidelijk favoriet. En eindeloos over de zangeressen en liedjes van K3.

Samen ruimden ze de kamer op en bij het afscheid gaf Yfke haar een dikke knuffel. Langzaam liep Filippa de trap af.

In de woonkamer was Esmee nog steeds aan het telefoneren. Die gebaarde dat Filippa even moest wachten, waarna ze snel haar gesprek afrondde.

‘Kon je Yfke verstaan? Haar taalontwikkelingsachterstand is op dit moment het grootste struikelblok. We zouden meer met haar moeten oefenen, maar ja, de tijd hè, de tijd. We hebben het allemaal druk tegenwoordig en na ons werk komen we vaak niet meer aan de opdrachten van de logopediste toe.’

‘Ik kon haar prima verstaan en zal met haar wat oefeningen doen. Ik vind het een leuke, spontane meid en verheug me erop met haar te werken. Echt!’

‘Mooi. Maandag ben ik er niet, maar ik zal vragen of mijn schoonmoeder je wegwijs kan maken en je een sleutel geeft.’ Het was duidelijk dat de aandacht van haar nieuwe werkgever verslapt was. ‘Dan hebben we volgens mij wel alles doorgesproken, denk ik zo. De financiële en administratieve kant moet je maar met Joshua regelen. Laten we in oktober opnieuw rond de tafel zitten en kijken of we tevreden zijn. Ik leg het rooster klaar en het telefoonnummer van Joshua natuurlijk. Hem kun je altijd bellen als er iets is wat je niet weet. Voor zijn oogappeltje doet hij werkelijk alles.’

Een fractie van een seconde klonk er iets in haar stem waardoor Filippa opkeek en een mengeling van jaloezie en verdriet op het gezicht van de andere vrouw meende te zien. Voor ze echter met haar ogen kon knipperen, was dat blijk van emotie weer verdwenen en met een halve glimlach stak ze Filippa een koele hand toe. ‘Wij zien elkaar volgende week, ik zal je even uitlaten.’

Filippa was verbijsterd maar had toch op weg naar haar auto een huppeltje in haar pas. Nieuwsgierig vroeg ze zich af wat voor indruk ze op Yfkes moeder had gemaakt en wat voor vader het meisje had, wat voor man bij die vrouw hoorde. Als hij qua doen en laten leek op zijn echtgenote, dacht ze wel te begrijpen waarom Bert haar op deze plek wilde hebben.

***

Werken aan de keukentafel van het kleine vakantiehuisje was als altijd een aanslag op zijn rug, voelde Joshua, stram opstaand om een glas ijsthee in te schenken. Feitelijk was de eettafel iets te laag voor zijn lange bovenlijf en de rechte rieten stoelen waren goed genoeg voor het nuttigen van een maaltijd, maar veel te hard om uren achtereen op te zitten als hij aan het werk was. Eigenlijk had hij een in hoogte verstelbaar bureau nodig met een fatsoenlijke kantoorstoel, maar daar was in dit huisje geen plek voor. Bovendien wilde hij de droom koesteren dat dit onderkomen slechts een tijdelijke oplossing was. Hij verstuurde het bestand met bestektekeningen naar zijn collega en sloot het programma op zijn laptop af.

Hij schoof de schuifpui helemaal open, verzette de parasol zodat de zon niet in zijn ogen scheen en ging in een van de vier plastic tuinstoelen zitten. Eigenlijk was het ideaal weer om met Yfke een zandkasteel te bouwen of samen met haar te springen over de golven die het strand oprolden, skeletjes van krabben te zoeken of een ijsje te eten met handen die plakkerig waren van het zand. In plaats daarvan zat hij hier te wachten tot de twee weken voorbij waren en hij weer naar zijn dochter en zijn huis kon terugkeren.

Op een paar honderd meter afstand voerde zijn vrouw op dit moment een sollicitatiegesprek met hun nieuwe nanny. Hij had er graag bij willen zijn, maar Esmee was erg strikt over de verdeling van hun tijd en als het zijn week niet was, werd hij ook niet geacht in de buurt van zijn gezin te zijn. ‘Als ik twijfels heb, maak ik een nieuwe afspraak en dan kun jij haar ondervragen,’ had zijn vrouw gezegd en daar moest hij het maar mee doen. ‘Rust, reinheid en regelmaat voor onze dochter, Josh. Je weet dat Yfke daar het beste op gedijt. Als jij hier op andere tijden rondloopt, is dat alleen maar verwarrend.’

Helaas had hij Esmee daarin gelijk moeten geven.

Omdat een ping aangaf dat er een berichtje binnenkwam, zette hij zijn sombere stemming van zich af en trok hij zijn mobieltje naar zich toe.

Gesprek met nieuwe hulp voor Yfke redelijk verlopen. Moet afwachten of het wat is.

Weinig persoonlijkheid. Maar zij was wel enthousiast. Dus proeftijd tot herfstvakantie afgesproken. Regel jij salaris?

Ben voor een paar dagen naar Zwitserland dus Yfke logeert bij mijn ouders.

Fronsend las Joshua het bericht nog eens door. Hij wilde een goede, ervaren hulp voor zijn dochter, iemand die stabiel en doortastend was, niet het eerste het beste karakterloze leeghoofd. Bert had toch duidelijk gezegd dat hij een capabele, ervaren kandidaat voor Yfke op het oog had?

Wanneer begint ze? schreef hij terug.

Maandag. Jouw moeder werkt haar in, ik heb belangrijke vergadering.

Met pijn in zijn borst typte hij: Zal ik naar huis komen om het zelf te doen?

Is niet de afspraak, niet jouw week!

Zucht. Geïrriteerd gooide hij zijn mobiel aan de kant. Rust, reinheid en regelmaat. Hij had de pest aan die woorden.

***

Het begon altijd met de geur van pindakaas. Zodra die lucht haar neus binnendrong, wist Anne dat het te laat was. De geur van pindakaas, vermengd met de smaak van bedorven kippenvlees en flitsende sterren voor haar ogen: zo begon altijd een migraineaanval.

Ze was de hele dag al niet lekker geweest. Die ochtend was ze naar de bibliotheek gefietst en tegen de tijd dat ze daar aankwam, had ze zich al zo bezweet gevoeld. Er had ook nog een man op haar oranje stoel gezeten zodat ze niet aan het opladen van haar innerlijke batterij was toegekomen. Opeens, tijdens het lezen van een achterflap, had ze het gevoel gekregen dat de linkerkant van haar gezicht verlamd was geraakt en dat haar vingers begonnen te tintelen. Haastig had ze naar beneden en naar buiten willen lopen voor wat frisse lucht, maar boven aan de trap had ze niet meer geweten hoe ze haar voeten neer moest zetten. Gezeten op de bovenste tree had ze haar armen om haar benen geslagen en haar hoofd tussen haar knieën gestopt.

Hoe lang ze zo gezeten had, wist ze niet, maar ze had pas weer opgekeken toen een man, die met twee treden tegelijk de trap op was komen lopen, in haar blikveld verscheen. Haar mondhoeken krulden even bij de herinnering aan zijn uiterlijk, alsof hij zo uit een van haar geliefde romans van Nora Roberts kwam gestapt. Aantrekkelijk, lang en welgevormd. Een paar treden lager was hij blijven staan om te vragen of ze in orde was. Met haren die aan haar voorhoofd plakten van het zweet en roodomrande ogen van de hoofdpijn, had ze gemompeld dat ze wat last van de warmte had. De man had zich omgedraaid en was even later met een bekertje koud water teruggekomen. Hoewel ze te verlegen was geweest om een praatje te maken, had hij toch gewacht tot ze haar water had opgedronken en zich wat beter had gevoeld. Alleen maar door er te zijn, door wat tegen haar te praten over het weer en de warmte, zonder te verwachten dat ze antwoord zou geven, had hij haar weten te kalmeren. Het vriendelijke gebaar bracht uren later nog tranen in haar ogen. Door die gebeurtenis was ze zo van slag geweest dat ze haar stapeltje boeken helemaal vergeten had en met een lege tas was thuisgekomen.

Nu dreigde de hoofdpijn haar opnieuw te overspoelen. Ze moest vanavond ook nog voor haar verplichte wekelijkse bezoek naar haar moeder, dus was het zaak te proberen de migraineaanval te couperen en dat kon alleen als ze zich nu absolute rust gunde. Ze gooide de half gesneden uien gauw weg en schepte voor Milan een bordje eten op. ‘Je mag vandaag een keer bij de televisie eten en ondertussen naar het Klokhuis kijken. Ik moet even gaan liggen, een kwartiertje, oké?’

‘Heb je weer hoofdpijn? Alweer?’ Met een wrokkig gezicht ging Milan met zijn bord op de bank zitten en zette de tv aan. ‘Moet ik je straks roepen?’ Met de zapper ging hij snel langs de verschillende kanalen. De flitsende beelden en door elkaar lopende geluiden deden haar kokhalzen.

‘Graag.’

Boven op haar slaapkamer sloot ze de gordijnen, nam een paar pijnstillers en legde een koud washandje op haar voorhoofd. Als ze van haar migraine af wilde komen, moest ze nu rustig ademhalen en aan een koele kleur denken, alleen focussen op een kleur. Lavendelblauw, haar lievelingskleur. Ze zouden samen naar haar moeder gaan. Milan kon haar moeder altijd in een beter humeur brengen. Het punt was ook dat volgende week de scholen weer begonnen en ze worstelde met een dilemma: ze had Chris nog niet verteld dat ze gevraagd was voor dat voorleesproject en ze had Milans leerkracht uiteindelijk ook geen mailtje gestuurd, dus die ging er nog steeds vanuit dat ze interesse had en beschikbaar was. Negen lange weken had ze er de tijd voor gehad om het met haar man te bespreken, maar toch had ze steeds geen geschikt moment kunnen vinden. Misschien had Chris helemaal geen bezwaar en juichte hij het juist toe. Misschien waren de wonderen de wereld nog niet uit. Het ging immers al een hele tijd behoorlijk goed met haar. Lavendelblauw. Ontspannen nu en aan fijne dingen denken, zoals dat ze op haar virtuele oplaadpunt in de bibliotheek zat met een stapel leesboeken om zich heen. En een bekertje koud water kreeg aangereikt van die knappe man. Lavendelblauw. Ze zou Chris vanavond een berichtje sturen, dan kon hij er rustig zijn gedachten over laten gaan. Lavendelblauw.

***

2

Vergenoegd keek Daniel de leeszaal rond: nu al, na een paar weken, voelde hij zich behoorlijk thuis op zijn nieuwe werkplek. Hij had net een praatje gemaakt met een groepje oudere, grijze mannen die aan de leestafel de kranten zaten door te spitten onder het genot van een kopje koffie, maar verder was het een rustige tijd nu het zomervakantie was. Voor hem prima om zijn collega’s te leren kennen en vertrouwd te raken met de taken en verantwoordelijkheden die op zijn bordje lagen. Het sociale aspect van zijn werk vond hij het leukst, maar het op poten zetten van nieuwe activiteiten binnen de bibliotheek voor bezoekers en scholen in de omgeving, vormden voor hem een unieke uitdaging. Hoewel hij eigenlijk niet op zaterdag hoefde te werken, wilde hij deze middag nog het één en ander afronden.

Vanachter zijn laptop zag hij Karlijn met de boekenkar langslopen, er waren niet veel materialen ingeleverd en hij volgde haar met zijn blik terwijl ze op haar gemak de boeken in de kasten terugzette. Als ze hem al had opgemerkt, liet ze dat niet blijken.

Die dag van zijn sollicitatiegesprek had hij niet kunnen bevroeden dat de vrouw die zelf de remmen van haar Kever repareerde, die olievlekken op haar kleren had en wist dat hij in zijn busje naar het Concerto de Aranjuez luisterde, bij deze bibliotheek hoorde. Dat hij min of meer haar baas zou worden, zij het tijdelijk. Ze had die middag zo woest koffie ingeschonken dat die over zijn kopje was geklotst en een voetbad op zijn schoteltje had veroorzaakt. Onder haar minachtende blik was de broek die hij voor de gelegenheid van zijn zwager had geleend, van schrik bijna op zijn slecht passende schoenen gezakt.

Qua uiterlijk deed ze hem voortdurend aan Karin denken. Die gelijkenis tussen hen had hem in het begin wel van zijn stuk gebracht. Karlijns ogen waren misschien iets blauwer en ze was misschien nog iets kleiner dan Karin – hij had nog niet zo dicht bij haar gestaan om daar over te kunnen oordelen – maar allebei hadden ze kort, blond haar en diezelfde stoere en flinke manier van doen. Het waren beiden overduidelijk pittige, onafhankelijke vrouwen die hun eigen boontjes konden doppen.

Dat had hij in ieder geval altijd bij Karin een heel aantrekkelijke eigenschap gevonden. Karlijn kende hij nog helemaal niet. Het was maar een vermoeden, een eerste indruk die hij van haar had en hij was behoorlijk nieuwsgierig naar haar. Het werd hoog tijd dat hij haar beter leerde kennen.

Neuriënd sloot hij de klep van zijn laptop en stopte het apparaat in zijn chique leren tas. Ook een krijgertje.

Op weg naar het kantoortje om zijn schrijfblok te pakken, herkende hij de vrouw die hij de dag ervoor ontredderd op de trap had aangetroffen. Ze stond bij de stelling “warm aanbevolen” en las de achterflap van een roman. Voorzichtig tikte hij haar op de schouder.

Haar hoofd schokte achteruit alsof hij de loop van een pistool op haar oor zette, en instinctief maakte ze met haar armen een afwerend gebaar. Op zijn beurt, geschrokken door haar felle reactie, trok Daniel snel zijn hand terug.

‘Sorry,’ zei hij, ‘ik wilde alleen vragen of het weer wat beter met je ging.’

Ze had donkere kringen onder haar ogen en rode blossen op haar bleke wangen. Daniel vond dat ze er niet bepaald beter uitzag. ‘Ik voelde het niet aankomen,’ antwoordde ze zacht. ‘Het spijt me.’

Daniel deed een stapje achteruit om de afstand tussen hen te vergroten en haar wat meer persoonlijke ruimte te geven.

‘Nog bedankt voor het bekertje water van gisteren. Dat was erg aardig van je, ik had het zo warm.’ Beduusd keek ze naar het boek dat ze onder haar arm geklemd hield en plotseling begon ze te lachen. ‘Het is hartje zomer, de mussen vallen van het dak en ik heb een boek uitgezocht dat 30 Herfstpatronen voor mutsen en sjaals heet. Ik werk in een wolwinkeltje, moet je weten, en we gaan de etalage nu al weer inrichten voor het najaar. Verder zoek ik boeken voor mijn moeder uit, die slecht ter been is. Tenminste, dat vindt ze zelf. Eigenlijk is er niet zoveel met haar aan de hand, hoor, maar op deze manier krijgt ze alle aandacht die ze meent nodig te hebben. Ze heeft de gave om mensen voor zich te laten rennen. Werk je hier?’ Ze stopte even om adem te halen en sloeg geschrokken een hand voor haar mond. ‘Sorry, ik praat teveel. En te snel. Het is hier zo fijn, ik zou hier wel iedere dag willen zijn. Soms sta ik mezelf toe daarover te dromen.’ Ze wees met haar duim naar de leestafel.

Daniel begreep dat verlangen. ‘Ik heb het geluk dat ik hier mag werken, ook al is het maar een tijdelijke baan. Er gaat zoveel rust van een bibliotheek uit, vind je ook niet? Echt een plek om even te onthaasten.’

‘Oh ja, dat is het.’ Haar stem klonk zo zacht dat hij haar amper kon verstaan. ‘Helaas heb ik het altijd druk.’

‘Weet je dat we ook een thuisservice hebben? Voor mensen die, net als jouw moeder, slecht ter been zijn? Mijn collega’s weten daar alles van. Als je onze bibliotheek nu voor je moeder laat rennen, hou jij wat meer tijd voor jezelf over. Wat dacht je daarvan?’ Hij schonk haar zijn charmantste glimlach en haar ogen lichtten verheugd op.

‘Je bent briljant. Dan hou ik tijd over om een dikke sjaal te haken.’

‘Daar staat mijn collega, Karlijn. Kom, we lopen even naar haar toe. Zij kan je alles over de thuisservice vertellen. Ik ben trouwens Daniel. Als je hier zo graag komt, zullen we elkaar vast nog wel eens zien.’

‘Dank je wel, Daniel. Ik ben Anne.’

Hij vroeg Karlijn in het voorbijgaan naar het kantoor te komen zodra ze Anne met haar vraag over de thuisservice geholpen had en tien minuten later plofte Karlijn tegenover hem aan tafel. Hij bood haar beleefd een kop koffie of thee aan, maar ze gebaarde dat ze niet hoefde. ‘Is er wat?’

Sinds hun vermakelijke ontmoeting op de parkeerplaats had ze het woord amper tot hem gericht. Nieuwsgierig vroeg hij zich af hoe het kwam dat hij haar zo tegen zich in het harnas had gejaagd en of hij haar misschien met een grapje kon ontdooien. Of dat hij haar juist met fluwelen handschoenen moest aanpakken. ‘In de afgelopen weken heb ik met iedereen een kennismakingsgesprek gehad, behalve met jou, Karlijn,’ begon hij voorzichtig. Zijn voorkeur ging uit naar de handschoenen. ‘Het lijkt me een goed idee om dat nu alsnog te doen. Misschien kun je me vertellen hoe het werk hier je bevalt, wat je toekomstplannen en ambities zijn, waar je affiniteit ligt. Wat je talenten zijn en welke doelen je jezelf stelt. Dat soort dingen.’

Ontspannen leunde hij achterover, wachtend tot Karlijn van wal zou steken, maar tot zijn verrassing bleef ze voor zich uit zitten kijken, bijtend op een haakje van haar nagel.

‘Is er wat?’ vroeg hij op zijn beurt, omdat ze niet reageerde.

‘Waarom moet je dat allemaal weten? Ik heb een half jaar geleden nog een functioneringsgesprek gehad.’ Alweer die kribbige houding. Eerlijkheidshalve moest hij toegeven dat ze een punt had, hij kon moeilijk zeggen dat hij om persoonlijke redenen nieuwsgierig naar haar was. Eigenlijk was hij absoluut niet gewend dat hij moeite moest doen om mensen aan het praten te krijgen. Karlijn vormde een uitzondering. En dus een uitdaging.

‘Zoals je hebt gemerkt ben ik niet als fotomodel bij het castingbureau aangenomen maar wel hier. Ook al is het maar een tijdelijke baan, als leidinggevende wil ik graag weten wie mijn collega’s zijn.’

De verwijzing naar haar verspreking op de parkeerplaats deed haar voorhoofd fronsen en de uitdrukking op haar gezicht werd zo mogelijk nog afwijzender.

‘We zullen prettiger met elkaar samenwerken als we weten wie we tegenover ons hebben. Ik weet dat je in een Kever uit 1981 rijdt, maar vertel me nog eens wat meer over jezelf. Iets wat niet in je personeelsdossier staat.’

In de overtuiging dat hij haar nu wel over de streep getrokken had, dronk hij van zijn koffie. Er gebeurde echter niks, behalve dat ze hem nu met een neutrale, bijna verveelde uitdrukking op haar gezicht bleef aankijken. De fluwelen handschoenen hadden duidelijk geen effect op haar, dus moest hij uit een ander vaatje tappen om haar aan het praten te krijgen. Humor dan maar.

‘Ik heb niet zoveel te vertellen hoor,’ stak ze opeens van wal, zij het onwillig. ‘Ik werk hier ruim drie jaar en ik vind mijn werk wel interessant. Helaas ben ik niet erg ambitieus. We hebben een leuk team, een aantal collega’s zie ik ook wel buiten het werk. Op dit moment hou ik me bezig met het opzetten van de voorleesactiviteit op de woensdagmiddag. In andere filialen werkt dat als een trein, maar voor onze vestiging heb ik nog niemand gevonden. Mijn afdeling is Liefde en Leven.’ Nu keek ze hem afwachtend aan.

Wat kon hij nog vragen? Ze droeg geen ring, merkte hij op, een blik op haar samengevouwen handen werpend. Deze praktische informatie leverde bar weinig op, eerlijk gezegd had hij gehoopt wat aanknopingspunten te krijgen zodat hij haar meer persoonlijke vragen had kunnen stellen. Hij kon niet anders zeggen dan dat ze haar werk nauwkeurig deed en altijd vriendelijk naar bezoekers was, maar hij kreeg de indruk dat ze regelmatig, als ze vermoedde dat niemand keek, met haar gedachten heel ergens anders was.

‘Wil je nog meer weten, of zijn we uitgepraat?’ onderbrak ze zijn gedachten, aanstalten makend om op te staan.

‘Wil jij wat over mij weten?’ vroeg hij in plaats daarvan.

Steunend op de tafel haalde ze onverschillig haar schouders op. ‘Niet speciaal.’

Verwonderd trok hij zijn wenkbrauwen op, ook dat overkwam hem niet vaak.

‘Ik weet dat je in een oranje T2 rijdt uit 1981. Je luistert naar klassieke muziek. Je geeft een vermogen uit aan kleding en luxe artikelen. Je houdt er niet van om je handen vies te maken. Je ziet eruit alsof je poseert voor een modetijdschrift. Je hoeft maar met je vingers te knippen en de vrouwen vallen in katzwijm voor je. Mijn collega’s raken niet over je uitgepraat. Ze vragen zich allemaal af of je vrijgezel bent, maar eigenlijk maakt dat ze niet uit, want ze willen je toch wel. Je bent een hit, Daniel. Er worden weddenschappen op je afgesloten, wie je het eerst gaat versieren, wie je eerste slachtoffer wordt.’

Nu ze eenmaal haar mond open had gedaan, kon ze klaarblijkelijk de woordenstroom niet meer tegenhouden. Haar woorden stelden hem teleur. Naar zijn eigen mening gedroeg hij zich beleefd, vriendelijk en professioneel naar zijn collega’s. Hij wist heus wel welk effect zijn uiterlijk op vrouwen had, dat speelde nu eenmaal al sinds zijn puberteit, maar hij deed er nooit wat mee en maakte er geen misbruik van.

Om haar te onderbreken, stak hij zijn beide handen op in een gebaar van overgave. ‘Dat lijkt me wel genoeg, Karlijn. Ik hoor dat je over een ruime hoeveelheid mensenkennis beschikt. Je kent me al door en door. En dat in zo’n korte tijd, mijn complimenten.’ Hij toverde een glimlach tevoorschijn maar zijn stem klonk onbedoeld toch wat gekwetst.

In reactie op zijn woorden keek ze hem zowaar een beetje bedremmeld aan. Echter, op het moment dat ze haar mond opendeed om te reageren, ging haar telefoon. Met een rood hoofd vroeg ze hem of ze op mocht nemen.

‘Ga je gang.’

Demonstratief ging hij met zijn rug naar haar toe zitten zodat hij haar minimale privacy kon gunnen.

‘Ik zit in gesprek,’ zei ze ademloos, ‘maar zie ik je vanavond?’ Ze zuchtte verrukt. ‘Oké dan. Ik wacht op je.’

Hij draaide zijn stoel weer om en zag nog net haar stralende ogen. Hoewel ze probeerde haar gezicht in de plooi te brengen, slaagde ze daar totaal niet in. ‘Dat was mijn vriend,’ zei ze volstrekt overbodig. Dat had hij ook wel in de gaten.

Nou wist hij toch genoeg.

***

Karlijn blies de laatste lucifer uit. Ze had zeker twintig waxinelichtjes aangestoken, in het kleine halletje, de keuken en de woonkamer. In de slaapkamer brandden kaarsen en kringelde de rook van een wierookstokje omhoog. Het zag er sfeervol uit, vond ze zelf en het rook ook nog eens lekker naar patchoeli. Drie lange weken had ze haar minnaar Alex niet gezien en als hij vanavond kwam, wilde ze met hem een feestje vieren. Eindelijk weer eens, dat had ze wel verdiend, na al die tijd. Hoewel ze elkaar al maanden, op zijn zachtst gezegd, onregelmatig zagen, leek het of ze hem dit keer meer dan anders gemist had.

Hun relatie was vanaf het begin heftig geweest. Meteen sinds de eerste ontmoeting was er die magische, wederzijdse aantrekkingskracht geweest. Ze had wel eens in een roman gelezen dat de spanning tussen twee mensen die zich tot elkaar aangetrokken voelden, “zinderde”. Nou, bij haar en Alex was het precies zo geweest. Hij had haar in de kroeg met zijn prachtige ogen betoverd en was brutaal op haar afgestapt. Zelf had ze gemerkt dat hij lekker rook en een mooie mond met witte tanden bezat. En hij had naar haar gekeken of hij haar ook de moeite waard vond. Niet lang daarna had hij haar bij de elleboog gepakt en naar buiten geloodst voor “een beetje frisse lucht”. Zonder haar vriendinnen gedag te zeggen, waren ze er met z’n tweeën vandoor gegaan, naar haar kleine eengezinswoning. De volgende ochtend had ze een spoor van kledingstukken en schoenen opgeraapt dat begon bij de voordeur en eindigde op de gehaakte sprei aan het voeteneind van haar bed. Na een paar hartstochtelijke uren was Alex vertrokken met de belofte dat hij haar zou bellen.

En zo was het begonnen.

Pas een maand later was ze erachter gekomen dat hij een ongelukkig huwelijk had en dat zijn vrouw leed aan zware depressies. Bij Karlijn voelde hij zich herboren, biechtte hij eerlijk op. Bij haar kon hij tenminste even zichzelf zijn. Zo was het. Op zijn beurt gaf hij haar het gevoel dat ze belangrijk was. Niet altijd, maar meestal wel. Ze hadden elkaar nodig voor troost, afleiding, om een leegte op te vullen.

Dus was ze dolblij dat hij haar gebeld had.

Het was maar een klein gedachtesprongetje van haar minnaar naar het vreemde gesprek dat ze met haar nieuwe leidinggevende had gevoerd. Dat was niet helemaal goed gegaan en eigenlijk had ze er best spijt van dat ze zo tegen Daniel was uitgevallen. Er was iets met hem waardoor ze onhandig werd en de verkeerde dingen zei. Het was al voorgekomen dat ze knoeide bij het inschenken van zijn koffie en boeken uit haar handen had laten vallen als hij langsliep. Het was waar dat al haar collega’s vanaf de eerste dag helemaal lyrisch over hem deden, maar dat had ze hem niet in zijn gezicht hoeven slingeren. Waarschijnlijk wist hij zelf ook wel dat hij die reactie bij vrouwen teweegbracht. Eerlijkheidshalve moest ze bekennen dat hij ook een zeker effect op haar had maar daar wilde ze absoluut niet aan toegeven. Daarom had ze zo afhoudend gereageerd. Zij had Alex.

Rond middernacht werd er eindelijk op haar raam getikt. De waxinelichtjes waren al lang opgebrand en de geur van patchouli was vervlogen. Karlijn was in slaap gevallen en had gedroomd over haar werk, waar ze tussen de boekenrekken op haar mobiel naar een foto van Daniel had staan turen. En wat ze ook deed, ze kreeg zijn gezicht niet weg geklikt. Hij zelf stond haar op een afstand keihard uit te lachen, tot ze hem met haar telefoon op zijn hoofd had geslagen. De klappen die Daniels schedel raakten, kwamen overeen met de tikken op het raam.

Slaapdronken stommelde ze naar de deur om haar minnaar binnen te laten.

‘Alex, eindelijk.’

Hij zag er werkelijk goddelijk uit. Fit en zonverbrand.

‘Heb jij mij ook zo gemist?’ Hij smoorde haar antwoord in een lange kus en trok haar in zijn armen.

‘Ja,’ lispelde ze tegen zijn mond. ‘Ja.’

Hij dwong haar achteruit de gang door, de trap op naar boven. Haastig kleedden ze elkaar uit en hun liefdesspel was vurig en opwindend, maar ook erg snel voorbij.

‘Ik heb een koelkast vol lekkers,’ fluisterde ze Alex toe. Haar hand streelde zijn borst. ‘Om op krachten te komen voor de volgende ronde. Zal ik een dienblad maken?’

‘Doe geen moeite, ik heb vandaag niet zoveel tijd. Dit keer was het helaas een kort feestje. Maar wel lekker.’ Hij kuste haar en schoof vervolgens naar de rand van het bed. ‘Volgende keer beter, schatje,’ zei hij. ‘Dan nemen we meer en uitgebreider de tijd voor elkaar. Echt.’

Haar pogingen hem over te halen nog wat langer te blijven hadden geen effect, wat bijna vernederend was. Met een gevoel van frustratie en eenzaamheid zag Karlijn haar geliefde tien minuten later voor onbekende tijd wegrijden, naar zijn andere leven. Teleurgesteld sjokte ze terug naar huis, twijfelend of ze het zo nog langer vol kon houden.

Een uur.

Gelukkig had niemand haar pijnlijke afscheid gezien. Soms was het bijna beschamend, deze relatie, hoe het allemaal liep tussen haar en Alex. Het had iets van een slechte soap. Maar ze had hem nodig. Hij gaf haar een goed gevoel. Meestal. Anders had ze er al wel eerder een punt achter gezet.

Een uur. Ze sloot de deur achter zich, raapte het boeketje bloemen dat hij voor haar had meegenomen op en slofte naar de keuken. Uit de koelkast pakte ze alles wat eetbaar was, plus de ongeopende fles witte wijn die ze samen met hem uit haar kostbare wijnglazen had willen drinken.

Een uur. Langer had hij het niet kunnen opbrengen om bij haar te zijn.

Omdat ze toch niet kon slapen, zette ze een cd met Ein Deutsches Requiem van Brahms op, in de hoop wat vrede met zichzelf te vinden. Doorgaans kon ze de troostende teksten en muziek tot in haar ziel voelen.

Die passie voor klassieke muziek had ze jaren geleden bij toeval ontdekt, dankzij een cursus die ze volgde op de muziekschool. De gitaarleraar had Karlijn op een keer een cd meegegeven om thuis te beluisteren. En daarna nog een, en nog een. Met gitaarspelen was ze na tien lessen gestopt, maar naar klassieke muziek was ze altijd blijven luisteren. Ze kende in haar kennissenkring eigenlijk niemand die van dezelfde muziek hield als zij. Behalve haar nieuwe baas dan. Dat leek toevallig iemand die ook deze muziek wist te waarderen. Niet voor het eerst vroeg ze zich af wat een oppervlakkig type als Daniel nou met klassieke muziek had. Geïrriteerd schudde ze de gedachte aan hem van zich af. Haar avond verliep zonder dat al ellendig genoeg.

Om het zeurderige stemmetje in haar hoofd het zwijgen op te leggen, zette ze de muziek nog een tandje harder. Hoe lang was Alex eigenlijk al bij haar langs gekomen voor louter en alleen een snelle wip? In haar dromen verlangde ze naar hem, maar steeds vaker, als hij geweest was, voelde ze zich op de een of andere manier gebruikt.

Vanavond had de muziek helemaal geen troostend of heilzaam effect op haar. In een sombere, droefgeestige stemming liep ze naar boven, waar ze de lakens van het bed rukte om de sporen van Alex uit te wissen. Ze trok de slopen van de kussens en propte het dekbedovertrek in de wasmand. Er was iets goed mis met haar.

***

3

Op maandagochtend bracht Anne Milan naar school. Ze was ’s nachts uit bed gekropen vanwege hoofdpijn en had minstens een half uur lang al haar kasten, jassen en tassen afgezocht naar pijnstillers. Uiteindelijk had ze er nog één gevonden, in haar winterjack. Ze leek wel een junkie! Zodra ze haar zoon had afgeleverd, zou ze naar de drogist fietsen voor een nieuw doosje.

De ouders dromden in de gang om hun kroost netjes af te leveren en de nieuwe juf of meester een hand te geven. Anne vond het heerlijk op school. In de tijd dat Milan bij de kleuters zat, had ze wel eens geholpen in de klas met knutselen, of met de Kerst- en Sinterklaasviering en daar had ze enorm van genoten. En, eerlijk is eerlijk, ze was er goed in geweest, omdat ze creatief en geduldig was. Tot Chris er zo moeilijk over ging doen en steeds ruzie zocht. Daarna was ze er mee gestopt. Haar eerste activiteit in jaren was de voorleespicknick in juni geweest.

Ze wilde niet meer terugdenken aan Chris’ reactie nadat ze hem had verteld dat ze voor dat project was gevraagd, dus moest ze zo naar de adjunct directrice om te vertellen dat het niet ging lukken.

Rondom haar rechterooglid verscheen een hinderlijke tic. Milan sloeg zijn armen om haar heen en gaf haar een pakkerd. ‘Doei mam, je hoeft niet mee de klas in, hoor.’

Door het raam zag ze hoe haar kind zoekend in het lokaal rondliep en hoe zijn gezicht oplichtte bij de ontdekking dat hij naast Senna mocht zitten. Gauw maakte ze met haar mobiel een foto, waarna ze zich omdraaide en zich tussen de ouders door een weg baande naar Esthers kantoor.

‘Kom binnen, ga zitten, wil je koffie of thee?’

Anne wilde het liefst blijven staan en zeggen wat ze te zeggen had en daarna weer zo vlug mogelijk vertrekken, maar de andere vrouw was altijd zo hartelijk dat ze toch wat tijd vrijmaakte en zei dat ze trek had in een kopje koffie.

Esther drukte op de knop van het Senseo apparaat en stak meteen van wal: ‘Ik heb hier een lijst met onderwerpen die passen binnen het thema van de komende periode. Je mag zelf de dagen en tijden bepalen. We zijn zo ontzettend blij dat je dit wilt doen en je hebt zo’n talent, dat we je aanbod natuurlijk met beide handen aangrijpen. Ik heb de leerkrachten al op de hoogte gebracht, als jij laat weten welke verhalen je hebt uitgekozen en hoe laat je kunt komen, passen wij het lesrooster daarop aan. Als literaire school juichen we al die talige activiteiten natuurlijk toe.’ Esther glimlachte. ‘Je ziet dat we je helemaal vrij laten om het project vorm te geven naar jouw eigen ideeën en wensen. Laten we volgende week van start gaan. Heb je dan genoeg tijd om je voor te bereiden?’

Anne knikte, volkomen overdonderd. Ze dronk haar koffie en kon met geen mogelijkheid de woorden die Chris haar had opgedragen over haar lippen krijgen.

Diep in haar hart hield Anne niet van huishouden. Veel liever was ze een vrouw geweest met een baan, die één keer per week even met een dweil en de stofzuiger door het huis ging. En veel liever had ze een man gehad die de was kon vouwen en op zijn tijd boodschappen deed, maar zo was het niet gelopen in haar leven. Van een vrouw met een interessante fulltime baan in de zorg was ze in de loop der jaren veranderd in een onzekere huisvrouw die slechts een paar uurtjes per week vrijwillig in de hobbywinkel van haar schoonzus werkte.

Fanatiek poetste ze het planchette boven de wastafel in de badkamer en vervolgens wreef ze met een vochtige zeem over de spiegel. Daarin zag ze dat ze haar haar vandaag nog moest wassen en dat het toe was aan een knipbeurt. Als het goed in model gebracht was, viel het blonde haar mooi in lagen langs haar gezicht. Nu, aan het eind van de zomer, was het wat vlassig met droge punten en hing het sluik en steil naar beneden. Haar grijze ogen stonden altijd wat vermoeid en waren rood omrand. Haar neus was klein en recht boven een zachte mond. Die mond had weinig gelachen de laatste tijd, terwijl ze zo’n mooi gebit had.

Chris had haar gezegd dat ze het probleem op school moest oplossen. Dat had ze niet gedaan. Ze kon de nieuwe blauwe plekken op haar bovenarmen al bijna voelen. Over twee uur kwam hij thuis en in de tussenliggende tijd moest ze nog de handdoeken strijken en hun bed verschonen. De boeken van de bieb tussen haar kleren verstoppen. Zich omkleden en de runderlapjes opzetten. En nadenken over de juiste woorden, want hij zou precies willen weten hoe het gesprek met Esther verlopen was.

Acht uur later stond Anne opnieuw voor de spiegel terwijl ze haar tanden poetste voor de nacht. Na het eten had ze het bad vol laten lopen en Chris’ kleren meteen gewassen. Geïnteresseerd had ze naar zijn verhalen geluisterd over het productieproces in Tsjechië en het leven in het hotel waar de fabriek vlakbij stond. Hoe goed hij daar alles onder controle had. Milan was ook rustig geweest, aftastend hoe de stemming was en stilletjes in de weer met zijn Nintendo. Chris had een nieuw voetbalspelletje voor hem gekocht en voor haar een nieuwe jurk.

Als iedereen zo zijn best deed, was de sfeer echt prettig te noemen. Anne spoelde de tandpasta uit haar mond en zette de borstel in de oplader. Dus, wat had ze moeten zeggen toen hij had gevraagd of alles met school geregeld was? Wat had ze moeten doen?

Ze had de stemming niet willen bederven en daarom geruststellend geknikt dat alles in orde was. Natuurlijk. Voor ze het licht uitdeed slikte ze nog twee pijnstillers en op haar tenen liep ze naar de slaapkamer. In de hoop dat Chris al sliep, had ze expres lang getreuzeld, want met die hoofdpijn had ze alleen maar zin om snel in een droomloze slaap te vallen. Zo onopvallend mogelijk gleed ze tussen de lakens, maar hij trok haar dicht tegen zich aan en zijn hand kroop meteen onder haar nachtpon omhoog naar haar borst.

Hij was vanavond niet teder. Anne klemde haar kaken op elkaar, draaide haar hoofd naar de wekker en begon de minuten te tellen. Ze streelde hem en dacht ondertussen aan andere dingen dan seks of liefde. Terwijl Chris met haar bezig was, besloot ze in een opwelling het voorleesproject door te zetten. Ze zou een manier vinden om er uit te komen. Ze telde de haken aan haar gordijnen en de gouden strepen op het behang en voelde helemaal niets, geen hartstocht en geen pijn. Het was alleen maar een lichaam, waarvan ze kon doen alsof het niet bij haar hoorde.

Op de kop af acht minuten later, rolde Chris bevredigd van haar af. Haar lichaam sliep zowat, ze voelde niets. Bijna niets dan, op een vage, schrijnende gewaarwording in haar onderbuik na die best wel te verdragen was. Zo erg was het dit keer niet geweest.

***

Joshua kon zich wel voor zijn kop slaan. Hij zette de bril, die hij alleen droeg wanneer hij extreem vermoeide ogen had, af en wreef met beide handen over zijn gezicht. Vandaag was de eerste schooldag van Yfke geweest en had hij eindelijk kennis kunnen maken met de nieuwe begeleidster van zijn dochter. Uitgerekend vandaag had hij een lange, late bespreking gehad met een potentiële nieuwe opdrachtgever over een toekomstig bouwproject.

Zodra ze halverwege de vergadering stopten voor een rook- en theepauze, had hij zijn moeder gebeld. ‘Mam, ik ga het zo regelen dat ik voortaan eerder naar huis kan, echt waar, maar vandaag moet je me nog een keer uit de brand helpen. Laat maar een pizza bezorgen, dan hoef je geen boodschappen te doen en te koken. De Nanny zou misschien wel iets langer willen blijven als ik het haar vroeg, maar ik ben pas tegen half acht thuis. Dat vind ik voor haar te laat.’

‘En dat is het ook voor Yfke! Je bent geen haar beter dan Esmee,’ had zijn moeder hem op harde toon verweten. ‘Jij maakt er net zo goed een potje van. Je moet je verantwoordelijkheid nemen, Joshua, je bent nu eenmaal een gescheiden vader. Dit is de laatste keer dat ik me door jou zo voor het blok laat zetten.’

‘Je hebt gelijk, het zal niet meer gebeuren. Wat is trouwens jouw indruk van de nieuwe hulp? Komt ze een beetje ervaren over?’

‘Op mij maakt ze een competente indruk. Rustig en stabiel.’

‘Oké. Ik moet ophangen, mam. Bedankt voor alles.’

De bespreking had al zijn aandacht opgeëist, maar op weg naar huis, in een lange file voor de Coentunnel, had hij zijn gevoelens en beweegredenen onder de loep genomen. Hij had best iets voor vandaag kunnen regelen. En ook eerder moeite kunnen doen om kennis te maken met de nieuwe kinderhulp, gezinsbegeleider, ondersteuner of hoe zoiets dan ook mocht heten, maar het hele idee stuitte hem nu eenmaal tegen de borst: dat een soort opvoedpolitie door zijn huis banjerde, zijn dochter tot de orde riep en hem en zijn manier van opvoeden bekritiseerde. Of een strenge Jo Frost die Yfke misschien niet kon verstaan of haar spontaniteit afremde. Hij zat niet te wachten op een hulpverlener die hem zo genadeloos confronteerde met de breuk in zijn gezinsleven.

Op grond van Berts beschrijving stelde hij zich een uitgerangeerde schooljuffrouw voor met kort grijzend haar en een spitse neus. Een vrouw die jaren voor de klas had gestaan, maar niet met de moderne tijd mee had kunnen komen en daarom voor een ander vakgebied had gekozen. Competent, rustig en stabiel. De omschrijving van zijn moeder sloot naadloos bij zijn beeldvorming aan. Hij had het moment van kennismaken uitgesteld omdat hij er tegenop zag. Hij was altijd al goed in uitstellen geweest. Hij was verdorie zo goed in het uitstellen van lastige zaken dat het hem zijn huwelijk had gekost.

Wat voor indruk had hij op die vrouw gemaakt door de eerste de beste keer al verstek te laten gaan? Wat als hij haar niet aardig vond? Wat als hij haar niet goed genoeg vond? Esmee had er nog niet over kunnen oordelen, want die was zelf bijna de hele week de hort op geweest.

Die vragen hadden hem de rest van de rit beziggehouden tot hij op de afstandsbediening van zijn garage had gedrukt.

Joshua wreef nog een keer door zijn ogen en bekeek het roze briefje dat hij bij thuiskomst op het aanrecht had gevonden naast een schaaltje met zelfgebakken koekjes.

viele papa

koek voor jou

xxx Yfke

Het briefje was versierd met kopvoeters en bloemachtige figuurtjes.

Op de achterkant stond in een schuin handschrift een andere boodschap:

Deze koekjes heeft Yfke zelf voor u gebakken.

Ook het deeg heeft ze zelf gekneed.

We hopen dat u ze lekker vindt.

Groet, Filippa.

Hij stelde zich zijn dochter voor, met haar donkere hoofd gebogen over het papier en de pen in haar hand geklemd, haar mond open en de letters van de woorden spellend, soms achterstevoren. Hij stelde zich ook voor hoe de vrouw die Filippa heette, met haar beringde vingers voorzichtig de koekjes van de bakplaat haalde en op het schaaltje rangschikte. Met kleine hapjes at hij er een op en vervolgens vond hij nog een briefje op tafel, aan hem gericht. Ze schreef keurig.

Beste meneer Rozenboom,

Wat jammer dat we elkaar vandaag misgelopen zijn. Ik hoop dat Yfke nog over haar eerste schooldag heeft kunnen vertellen.

Als er iets is, kunt u mij natuurlijk altijd bellen, ook als u eens wat later bent. Ik ben flexibel genoeg en in tijd van nood kunt u mij telefonisch of via de mail bereiken. Ik ben één van de weinige Nederlanders die (nog) niet over een smartphone beschikt, maar U ziet dat een handgeschreven briefje ook nog altijd werkt!

Prettige avond en geniet van de koekjes.

Filippa

Joshua schonk een glas rode wijn in, nam nog een koekje en liep naar zijn kantoor, waar hij het raam wijd open zette, zodat de frisse avondlucht de kamer binnenstroomde. Ondertussen programmeerde hij met een hand haar mobiele nummer en mailadres in zijn contacten.

Zelfs zijn moeder had een smartphone! Hoe oud moest deze vrouw wel niet zijn? Misschien had ze haar pensioengerechtigde leeftijd al bereikt, maar kon ze niet ophouden met werken omdat ze het te leuk vond. Of omdat ze het geld nodig had. Misschien had ze zelf al wel kleinkinderen van Yfkes leeftijd.

Als hij nu nog een uur flink doorwerkte, kon hij er morgen ook eerder mee stoppen en op tijd thuis zijn om kennis te maken met de mysterieuze Filippa. Hij zag naar de kennismaking uit. Maar niet heus.

***

4

Yfke holde met haar broodtrommel en een tekening in de hand naar het hek waar Filippa stond te wachten. Haar schooltas met gymspullen bungelde aan haar schouder en ze riep al van verre haar naam: ‘Pippa! Jij hier? Ik tekening voor jou gemaakt. Kijk, dit jij en dit ik op de tampeline.’ Twee kopvoeters met harkjes als armen en benen stonden op een soort ei in het gras, met bomen en bloemen en een felblauwe lucht.

‘Ik zie het meteen, dat zijn wij! Het was leuk, hè, gisteren op de trampoline?’

Het was een prachtige nazomerdag, Yfke liet haar hand in die van Filippa glijden en onderweg babbelde ze over school, het groepje waar ze in zat en over het spelletje dat ze mocht doen, omdat ze haar werk op tijd af had gehad. Op haar hand zat een beloningssticker van een dinosaurus.

Filippa vroeg zich af of ze meneer Rozenboom deze week eindelijk ging ontmoeten. Dat zou eigenlijk wel moeten, aangezien het zijn beurt was om voor Yfke te zorgen. Maar vooralsnog waren het vooral de grootouders met wie ze gesproken had. Al met al was het op de werkvloer rommeliger dan ze van tevoren had gedacht, maar Yfke was geweldig en Filippa genoot met volle teugen van haar nieuwe baan.

‘Ik heb voor straks een leuk spelletje,’ zei ze, ‘als we limonade gedronken hebben.’

‘Wij ook een koekje, Pippa? Die heel lekker, mmmmm en nog heel veel.’ Bij het vooruitzicht likte Yfke verrukt haar lippen af.

Gisteren hadden ze samen koekjes gebakken, wat een experiment was geweest, omdat het meisje nog nooit iets in de keuken gemaakt had. In feite was het een kant en klare mix geweest, maar Yfke had het al leuk gevonden om water bij het meel te gieten en dan te roeren. ‘Mijn handen niet vies niet, en de keuken ook niet. Anders mijn mama boos,’ had ze in het begin angstig gezegd. Maar haar moeder was er deze week niet, dus had het in Filippa’s optiek geen kwaad gekund als Yfke eens leerde omgaan met vieze handen. Want om die reden wilde het meisje ook niet in de zandbak of met klei en verf spelen.

Op het gazon spreidde Filippa een zelfgemaakt kleed uit dat ze van huis had meegenomen, waarna ze een verhaaltje voorlas over een stout, vies jongetje en een varkentje dat juist extreem netjes was. De jongen maakte erg veel troep en het varken kreeg iedere keer de schuld. Yfke genoot van het verhaal en gierde het uit.

‘Wij gaan ook samen troep maken. Kom maar mee.’ Filippa stak haar hand uit.

Yfke keek haar met grote ogen aan en de lach bestierf op haar gezicht. ‘Nee, nee, ik geen vieze handen niet. Mijn mama heel boos.’

‘Ik zorg dat alles wordt opgeruimd. Het wordt echt leuk.’ Filippa haalde rietjes en twee pingpongballetjes uit de keuken en vulde een paar kommetjes met frambozenvla. Op het terras schoof ze de stoelen die om een grote hardhouten tafel stonden aan de kant. Het was eigenlijk een oefening om de mondmotoriek te stimuleren, maar als spel had Filippa er in het verleden ook succes mee gehad.

Yfke stond van een afstandje argwanend naar Filippa te kijken die een elastiekje in haar haar bond, haar schoenen uitschopte en voordeed hoe ze met een rietje het pingpongballetje opzoog. Na twee rondjes om de tafel te hebben gerend, liet ze het balletje vallen. ‘Als je een rondje om de tafel kunt rennen met het balletje aan je rietje mag je vla opzuigen. Als je het balletje onderweg verliest, moet je met je rietje heel hard in de vla blazen. Kijk zo.’ Filippa bolde haar wangen overdreven en blies met het rietje in de frambozenvla. De spetters vlogen omhoog. Roze sproeten bedekten haar gezicht. Yfke had vermoedelijk nog nooit zoiets gezien.

‘Oooh, jij ziet gek uit.’ Toch moest ze ook giechelen.

‘We zijn helemaal alleen, Yfke. Jij mag er ook best gek uitzien. Kom, we gaan samen een half rondje rennen.’ Schoorvoetend liet het meisje zich overhalen. Samen met Filippa liep ze voorzichtig een stukje om de tafel met het balletje tegen het rietje gezogen. Als beloning mocht ze wat vla opzuigen. Langzaam voerde Filippa de moeilijkheidsgraad op, waarbij ze er wel voor zorgde dat zij zelf regelmatig verloor. Yfke kreeg steeds meer lol in het spel en toen zij ook een keer moest blazen, schrok ze niet van de spetters op haar neus. Met haar tong likte ze de vla van haar gezicht.

Moe gerend, met verwarde haren, handen, kleren en gezichten onder de klodders moesten ze allebei hard lachen om hoe ze er uit zagen.

‘Het spel heel leuk, Pippa!’

Daar deed ze het voor. Tevreden liep Filippa naar haar tas waar ze een pakje vochtige doekjes in had gestopt. Het werd hoog tijd om hun gezichten eens flink schoon te maken.

‘Pappie!’

In de deuropening stond meneer Rozenboom met zijn armen over elkaar gevouwen naar hen te kijken. Van schrik liet Filippa de snoetenpoetsers uit haar handen vallen. Holy moly. Hoe lang stond die man er al? Zij en Yfke zagen er allebei vreselijk uit. Het meisje rende echter recht in de armen van haar vader. Filippa bekeek het tafereel met open mond, het hagelwitte overhemd van de man zat in een mum van tijd onder de roze smurrie.

Arme Yfke, dacht Filippa, nou krijgt ze vast op haar donder en het was mijn schuld. Ze raapte het pak met doekjes op en liep langzaam naar het tweetal toe.

‘Dag pop.’ De man streelde zijn dochters haar. ‘Wat zie je er mooi uit.’

‘Ik vies. Ik heel vies en Pippa nog meer vies.’

Hij draaide zich naar Filippa toe en liet zijn donkere ogen uitgebreid over haar smoezelige gezicht glijden. En vervolgens over haar besmeurde oude zomerjurkje en blote voeten. Daarna keerden zijn ogen terug naar boven en keek hij haar met een opgetrokken wenkbrauw aan.

‘Sorry, meneer Rozenboom, het is mijn schuld. Ik zal me even voorstellen. We hebben elkaar nog niet gezien.’ Filippa stak haar hand uit, maar zag dat die plakkerig was van de vla. Ze trok hem gauw terug en pakte een doekje. Ze wilde er ook een aan Yfke geven, maar haar vader pakte het doekje aan en begon rustig het gezicht van zijn dochter schoon te vegen. Gegeneerd begon Filippa haar eigen gezicht schoon te boenen. Wat een waardeloze eerste indruk maakte ze! En het was zo’n bende! Als die man het aan zijn vrouw vertelde, kon ze haar nieuwe baantje wel vaarwel zeggen. Rust, reinheid…

‘Ik ben Joshua, maar dat had je al begrepen.’

Filippa controleerde nog even gauw haar hand voor ze hem opnieuw uitstak. ‘Ik ben Filippa, maar dat had u ook wel begrepen. En u bent eigenlijk te vroeg thuis.’ Zijn hand voelde stevig en droog.

‘Was het een leuk spel, pop?’ Joshua wendde eindelijk zijn blik van Filippa af en richtte zijn aandacht op Yfke die aan zijn arm stond te trekken.

‘Jij kijken. Kom mee. Jij ook vla blazen.’ Joshua liet zich meetronen naar de tafel en gunde Filippa zo even de tijd om tot zichzelf te komen en een beetje orde op zaken te stellen.

‘U kunt misschien beter uw deftige schoenen uittrekken,’ riep ze hem na voor ze naar de keuken liep om haar handen en gezicht te wassen. Ze maakte een theedoek nat om die mee naar buiten te nemen en zocht in de bijkeuken naar een teiltje om de tafel te soppen. Daarna bleef ze zelf even op de drempel naar het tweetal staan kijken. Joshua rende achter zijn dochter aan en zodra hij haar te pakken kreeg, tilde hij haar hoog op. Als hij zo naar zijn dochter lachte, zag hij er sympathiek uit en veel minder streng dan toen hij haar vanuit de deuropening had aangestaard. Knap zelfs, met donkere krullen die tot de boord van zijn overhemd kwamen en zo’n modern, nonchalant baardje alsof hij al een week geen tijd had gehad om zich te scheren.

Met de natte theedoek maakte Filippa even later Yfkes gezicht nog eens goed schoon.

‘Mijn papa niet boos niet,’ fluisterde het meisje verbaasd. Ze keek met gefronst voorhoofd naar haar vader die zich op het picknickkleed had uitgestrekt en met zijn handen onder zijn hoofd gevouwen naar de appelbomen en de blauwe lucht daarachter lag te kijken.

‘Ga maar vragen wat je vader wil drinken.’ Filippa keek op haar horloge. Het was nog maar half vijf. Ze had hem natuurlijk niet zo vroeg thuis verwacht. Yfke huppelde naar buiten en kwam een minuut later weer terug.

‘Mijn papa, hij wil wel bier en ik Fristi. Jij ook bier?’

‘Nee lieverd, ik ga opruimen en de tafel schoonmaken. Ga jij maar lekker bij je papa zitten.’ Filippa gaf een flesje Heineken en een pakje Fristi uit de immense koelkast mee. Daarna ging ze met haar teiltje en afwasmiddel aan de slag. Buiten op de regenton had ze een grote spons zien liggen. Die kon ze mooi gebruiken. De vla was ingedroogd dus moest ze flink schrobben, waarbij plukjes haar uit het elastiekje losschoten en voor haar ogen vielen. Ze was echter amper begonnen of Yfke trok al aan de zoom van haar jurk.

‘Mijn papa zegt, jij ook drinken en niet poetsen niet. Wij praten en zitten daar.’ Ze wees naar het kleed waar Joshua inmiddels in het boek lag te lezen.

‘Oké. Ik kom eraan.’ Even later zat Filippa op een hoekje van het kleed met een glas water in haar hand, gespannen wachtend op een reprimande voor de rotzooi die ze gemaakt had of op commentaar vanwege haar onflatteuze verschijning.

Met zijn ogen half dichtgeknepen vanwege de zon die door de takken van de fruitbomen scheen, lag Yfkes vader er echter relaxed bij. Hij leek zich niet druk te maken over zijn dure overhemd vol vlekken die er hoogstwaarschijnlijk nooit meer helemaal uit zouden gaan. Yfke plukte paardenbloemen en madeliefjes.

‘Dit kleed komt me niet bekend voor, is het van jou?’ Joshua draaide zich op zijn zij en volgde met zijn vinger het patroon van cirkels en vierkantjes waar het kleed uit was opgebouwd.

‘Mijn oma heeft het me geleerd. Zij was een kei in alles wat met wol en textiel te maken had. Ik heb jaren bij haar in huis gewoond.’

‘Jij bent er ook erg goed in, zo te zien. Volgens mij zijn alle vierkantjes anders, maar ik zie dat er toch een herhaling in het patroon zit. Klopt dat?’

Verbijsterd knipperde ze met haar ogen. Ging haar werkgever het nu met haar over handwerken hebben? Over Granny Squares?

‘Ik hou van vormen en patronen, dat komt door mijn werk,’ verklaarde hij.

‘Meneer Rozenboom, luister,’ flapte ze eruit, ‘het spijt me echt van de troep. Normaal ben ik heel netjes, echt waar. Ik wou alleen…’ Hoe moest ze dit nou uitleggen? Dat uw dochter eens buiten de lijntjes leerde kleuren? Dat ze eens vies mocht worden? ‘Ik beloof u dat het niet meer voorkomt,’ eindigde ze mat.

Joshua ging rechtop zitten en volgde Yfke, die in het gras speelde, met zijn ogen. ‘Ik heb even naar jullie staan kijken,’ begon hij. ‘Om je de waarheid te zeggen, heb ik Yfke de laatste tijd niet zo’n plezier zien hebben als vandaag. Ze heeft het er moeilijk mee dat mijn vrouw en ik tijdelijk uit elkaar zijn.’ Hij keek Filippa nu recht aan. Hij deed zijn mond open om wat te zeggen maar bedacht zich blijkbaar. Hij dronk in een paar slokken zijn bier op en stond gauw op. ‘Ik ga nog wat halen. Wil jij nog iets drinken? Ranja misschien?’

Huh? Ranja? Alsof ze een kleuter was? Hij wilde haar blijkbaar op haar plek zetten. Omdat ze er niet uitzag, natuurlijk. En omdat ze… Gekwetst knipperde ze met haar ogen, daarna stond ze zelf ook op en overhandigde haar lege glas zonder hem aan te kijken. ‘Ik hou het maar op water.’

***

Godallemachtig.

Joshua wilde zijn verhitte hoofd in een emmer met ijsblokjes stoppen. In plaats daarvan liet hij het met dichtgeknepen ogen tegen de deur van de koelkast rusten. De hele dag had hij zich afgevraagd of hij nieuwsgierig was of er tegenop zag haar te ontmoeten, de nieuwe kinderhulp.

Niemand had ooit voor hem een schaaltje met zelfgebakken koekjes klaargezet. Zijn moeder vroeger niet, en Esmee al helemaal niet. Die wist niet eens hoe de oven werkte. Het gebaar had hem vertederd, dus de vrouw die dit voor hem had gedaan, moest wel een moederlijk type zijn.

Zodoende was hij totaal niet voorbereid geweest op deze jonge vrouw, dit meisje nog bijna, dat in de tuin met zijn dochter speelde en plezier maakte. Hij voelde zich bedrogen, voor de gek gehouden. Niemand had hem de waarheid gezegd, niemand had hem gezegd wat hem te wachten stond, hoe jong ze was. Hoe mooi. Uit de koelkast pakte hij een biertje. Hij voelde zich volkomen uit het lood geslagen, dat was het. Het was zijn voornemen geweest met zijn nieuwe werkneemster aan tafel te gaan zitten met een kop cappuccino, pratend over werktijden, diploma’s en vergoedingen voor overuren. Over verwachtingen en ervaringen. In plaats daarvan had hij op het mooiste picknickkleed dat hij ooit had gezien, in een prentenboek over een neurotisch varken met smetvrees liggen bladeren, met zijn nieuwe overhemd onder de roze vlekken. Om maar niet te hoeven kijken naar die kleine, smalle handen die met zijn autospons de tafel schrobden.

Ze zei notabene meneer tegen hem.

Omdat ze hem van zijn stuk had gebracht, was hij boos op haar. Ze gaf hem het gevoel dat hij een oude zak was. Daarom had hij dat gezegd van die ranja. Hij keek toe hoe ze opnieuw met haar sop de tafel aanviel en de sporen van het spel probeerde uit te wissen. Het bandje van haar hemdjurk gleed voortdurend van haar schouder als ze zich vooroverboog om de spons boven het teiltje uit te knijpen. Ze was zeker weten een vrouw.

Ze had koekjes voor hem klaargezet.

Ze had zijn dochter aan het lachen gemaakt.

En hij had lullig tegen haar gedaan.

‘Filippa, de houtnerf kun je er niet uitwrijven, hoe vaak je er ook overheen boent.’ Ze blies een rode lok uit haar gezicht en keek argwanend op van haar werk. ‘Het spijt me van daarnet, het was een stomme opmerking. Ik wilde je niet belachelijk maken.’ Joshua hield een groot glas met koud water en ijsblokjes omhoog. ‘Laat die tafel met rust en kom nog even zitten. Het is veel te warm om te werken en ik wil graag nog even met je praten.’

Ze trok haar gympen en het vestje dat bij de jurk hoorde aan en liep schoorvoetend met hem mee. Met haar benen onder zich gevouwen, drapeerde ze de jurk over haar knieën, waarschijnlijk in de hoop dat hij haar benen niet zou zien. Maar daar had hij al een heel goed beeld van gekregen.

‘Eerlijk gezegd verwachtte ik iemand anders aan te treffen,’ begon hij, met moeite zijn blik van haar afwendend. ‘Door wat Esmee en mijn moeder over je vertelden en door je briefje dacht ik aan een… ouder iemand. Maar voor Yfke is het heerlijk dat er een jonge vrouw in huis is, die haar leert dat ze vieze handen mag krijgen en dat de boel af en toe eens op stelten gezet mag worden. Ze heeft dat nodig. Laten we nader kennismaken met elkaar. Hoe ben je om te beginnen in dit werk verzeild geraakt?’

Ze leek hem wat verlegen, dus wachtte hij geduldig tot ze bereid was wat over zichzelf te vertellen.

‘Ik ben negenentwintig, ik woon in Sint Pancras en werk al vanaf mijn eenentwintigste met kinderen,’ somde ze op. ‘Aanvankelijk als groepsleidster en later als thuisbegeleider. Ik ben ook nog onderwijsassistent. Sinds mijn middelbare school ga ik als vrijwilliger mee op vakanties voor kinderen met een beperking en daarnaast werk ik als vrijwilliger in het dierenasiel. Hiervoor heb ik een paar jaar gewerkt met een jongetje, Tristan, ook in de thuissituatie. Ik ben er een tijdje tussenuit geweest, meneer Rozenboom.’ Ze zweeg en wreef over een plek op haar schedel, achter haar oor. ‘Wat voor werk doet u?’ vroeg ze hem. Ze maakte een wijds gebaar naar het huis en de tuin. ‘U hebt vast een belangrijke baan.’

Joshua grinnikte. ‘Dat hebben we vooral aan mijn vrouw te danken. Zij is de echte carrièretijger van ons tweeën. Ik ben architect en werk voor een middelgroot architectenbureau. We doen vooral bouwprojecten hier in de regio, maar sommige opdrachten komen elders uit het land vandaan. Esmee werkt voor een farmaceutisch bedrijf. Zij heeft het echt ver geschopt, maar in ruil daarvoor is ze wel vaak van huis.’ Hij dronk van zijn bier. ‘Deze constructie, dit co-ouderschap, is tijdelijk. Wat mij betreft.’ Dit was een halve waarheid. Zijn waarheid. Hij haalde zijn schouders op, dronk het laatste restje bier uit zijn flesje en strekte zich weer uit op het kleed. Hij wist niet zo goed wat hij er verder over moest zeggen. Dat was wat hij hoopte.

Yfke, die zich had vermaakt door met een stokje tussen de planten te prikken, kwam met twee handen vol grassprietjes naar hen toegelopen. Ze hield haar handen dicht bij elkaar en gooide de sprietjes in de lucht boven zijn hoofd. ‘Het regent, het regent…’ Met haar volle gewicht liet ze zich boven op hem vallen. Hij kreunde en begon haar vervolgens te kietelen. Ze rolden stoeiend over de grond terwijl Filippa Yfke luidkeels aanmoedigde.

Stipt om zes uur pakte ze haar tas en kondigde aan dat het tijd was om naar huis te gaan.

Joshua keek op zijn horloge. De middag was omgevlogen. Hij had het badje in de tuin vol laten lopen en met Filippa en zijn dochter nog een watergevecht gehouden.

‘Ik ben van plan morgen thuis te werken,’ zei hij, teleurgesteld dat het al zo laat was. ‘Ik weet niet of je het al gezien hebt, maar ik heb een kantoor in het souterrain.’

Ze schudde ontkennend haar hoofd.

‘Dat zal ik je dan binnenkort eens laten zien.’

‘Dan zie ik u morgenmiddag weer.’ Er verscheen een plagende blik in haar ogen. ‘Ik kan u echter adviseren een oud T-shirt aan te trekken, we gaan namelijk met vingerverf aan de gang.’

Hij liep met haar mee naar de deur. Op het moment dat ze op haar fiets wilde stappen, riep hij haar nog wat na. Ze hield haar hand achter haar oor om hem beter te verstaan.

‘De koekjes waren heerlijk!’

***

5

Na een kort ritje parkeerde Anne haar auto in de smalle straat voor Leonies winkel. Ze gooide geld in de meter en liep door naar de warme bakker. Even later duwde ze met een doos gebakjes onder haar arm tegen de winkeldeur, die een vrolijk tingelend belletje liet horen.

Leonie stond bij de toonbank nieuwe wolpakketten voor het herfstseizoen uit te pakken en controleerde de pakbon.

‘Ik heb gebakjes mee.’ Anne omhelsde haar stevig en wierp een blik op de prachtige kleuren van de nieuwe najaarscollectie.

‘Vind je soms dat ik wat moet aankomen? Of hebben we wat te vieren?’ Haar schoonzus was een indrukwekkende verschijning, groot en stevig en volledig gekleed volgens haar eigen uitgesproken smaak. Ondanks hun verschillen in persoonlijkheid en uiterlijk had het tussen haar en Leonie onmiddellijk geklikt. Ze hadden elkaar leren kennen in het laatste jaar van de SPH, tijdens hun stage in het verpleeghuis. Op het examenfeest had Anne kennisgemaakt met Chris, Leonie’s oudere broer, die werkte bij een bedrijf dat vliegtuigonderdelen produceerde. Via zijn zus was de, op het eerste oog, verlegen Chris achter het adres van Anne gekomen en hij had haar mee uit gevraagd naar de film. Zo was het begonnen. Anne had meteen na haar diplomering een baan in het verpleeghuis gekregen. Een jaar later was ze met Chris getrouwd en weer elf maanden daarna was Milan geboren.

Leonies leven had een heel ander spoor gevolgd. Zij had zich vijf jaar geleden, na haar dramatisch verbroken relatie, toegelegd op de verwezenlijking van haar droom: een eigen creatieve handwerkzaak, “Van Katoen”.

Een ochtend per week hielp Anne Leonie met de inkoop, verkoop en styling van de winkel. Ze maakte sieraden en haakte sjaals, kindertruitjes en kledingaccessoires om klanten te inspireren. En een enkele keer assisteerde ze bij de workshops.

‘Ik weet niet of ik wat te vieren heb, Leonie, dat hangt van jou af. Ik heb je hulp nodig. Ik probeer je met een gebakje om te kopen.’ Anne stond op om koffie en een paar schoteltjes te pakken. Ze schoven twee barkrukken onder de toonbank vandaan en zaten als tienermeisjes te gniffelen omdat de kruk onder Leonie’s gewicht gevaarlijk kraakte.

‘Ik ben eigenlijk weer begonnen met een dieet, maar vandaag heb ik een Schijt-Aan-Sonja-dag. Kom op, vertel.’

‘Ik wil wat meer het huis uit, ook in de weken dat Chris thuis is. Ze hebben me gevraagd om voorleesmoeder te worden op Milans school en misschien wil ik wel vrijwilligerswerk in de bibliotheek gaan doen. Zoiets. Maar Chris is zo bezorgd en bang dat ik weer instort en overspannen raak. Ik wil niet dat hij het weet, voorlopig althans. Tot ik heb laten zien dat ik mijn huishouden prima kan combineren met iets zinvols buiten de deur.’

‘Het is een begin!’ Enthousiast drukte Leonie Anne tegen haar omvangrijke boezem. ‘Eindelijk ga je weer een beetje leven.’ Ze liet Anne los en dronk van haar koffie. ‘Van het een komt het ander, je zult het zien, straks heb je weer een betaalde baan in de zorg.’ In een paar happen werkte Leonie haar gebakje naar binnen. Daarna gebaarde ze met haar vorkje naar Anne. ‘Moet ik je dekken als Chris vraagt waar je bent?’

‘Het zou nog beter zijn als je hem belt en zegt dat je me nodig hebt voor een aantal dagdelen per week. Misschien kun je iets zeggen over een haak- of breicursus die je wilt geven. Hier komen alleen maar vrouwen, dan vindt ie het vast goed.’

‘Jeetje, ik zou toch gek worden als ik in jouw schoenen stond. Dat je iedere keer zijn toestemming nodig hebt, is toch niet van deze tijd, An. Je moet echt wat assertiever worden.’

Zuchtend schoof Anne haar kwarktaartje aan de kant. Haar slapen bonkten. ‘Ik probeer ook voor mezelf op te komen en het gaat steeds beter, echt waar.’ Op zoek naar pijnstillers begon ze naarstig in haar handtas te rommelen. ‘Laat maar zitten. Ik wil je er niet mee opzadelen. Zal ik de afgeprijsde bolletjes zomerkatoen in een mand doen en buiten neerzetten?’ Hopelijk had Leonie niet in de gaten dat ze zich vandaag bijna wanhopig voelde.

‘Lieve schat,’ Leonie pakte resoluut haar koude handen beet, ‘voor jou doe ik alles. Weet je wat? Ik bel hem gelijk op. Ga jij de mand klaarzetten en misschien kun je nadenken over de promotie van die nieuwe kleuren.’

‘Ik heb een boek mee met ideeën voor trendy herfstaccessoires. Daar kunnen we straks wat uitzoeken.’

‘Doen we.’ Leonie liep naar haar kleine kantoortje en sloot de deur achter zich, waarna Anne de pillen weer terug liet glijden in haar tas. Ze wilde liever afwachten of de hoofdpijn toch vanzelf over zou gaan. Je wist maar nooit.

***