Hink-Stap-Leef!

Sprong in het diepe

Monique van Goozen

EigenZinniG

Dit e-book is gebaseerd op de eerste druk, september 2019

Copyright © 2019 Monique van Goozen

Uitgeverij EigenZinnig, Tolbert

Eerste druk september 2019

Omslagfoto’s Shutterstock

Omslagontwerp Maaike Feenstra

ISBN 978-94-6390-009-6

ISBN e-book 978-94-6390-025-6

NUR 343

www.uitgeverijeigenzinnig.nl

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden zonder schriftelijke toestemming van de uitgever

Wat voorafging in Tweesprong…

Filippa gaat bij de familie Rozenboom werken als thuisbegeleider van de 9-jarige Yfke, een meisje met downsyndroom. Al snel voelen zij en de heer des huizes zich tot elkaar aangetrokken, maar Joshua zit nog in een scheiding verwikkeld met zijn vrouw Esmee, dus kunnen ze met hun wederzijdse gevoelens geen kant op. Wanneer Esmee een baan in het buitenland krijgt aangeboden, lijkt de weg vrijgemaakt voor hun prille liefde. Filippa draagt echter een behoorlijke rugzak uit het verleden mee waardoor zij niet zomaar op een goede afloop durft te vertrouwen. Tot ze er achter komt dat ze zwanger is en gedwongen wordt voor haar geluk, en Joshua en Yfke te vechten.

Karlijn werkt in de bibliotheek en krijgt te maken met een nieuwe leidinggevende, de buitengewoon beminnelijke Daniel. Die laatste heeft een bruine labrador, Bojangles, een oud volkswagenbusje en een fotocamera waarmee hij prachtige foto’s maakt. De opbrengst van zijn exposities gaat naar een gezondheidsproject van zijn ex-verloofde, die tropenarts is in Tanzania.

Hoewel Karlijn zich met man en macht tegen Daniels charmes verzet, verliest ze toch haar hart aan hem.

Anne is getrouwd met Chris en moeder van Milan. Omwille van haar huwelijk heeft Anne in de loop der jaren haar werk, haar vrienden en, zo blijkt, ook haar gezondheid opgeofferd.

Wanneer ze ernstige lichamelijke klachten krijgt, moet het roer om en zoekt ze hulp.

Bij haar vriendin en schoonzus Leonie en bij Jeroen, die ze op de weerbaarheidstraining van haar zoon heeft leren kennen.

Gaandeweg leert Anne vertrouwen op haar eigen kracht en durft ze de stap te zetten bij Chris weg te gaan en een eigen leven op te bouwen. Om tot rust te komen en te ontdekken wat ze met haar leven wil, mag ze in Filippa’s huis trekken. Chris laat haar echter niet zonder slag of stoot gaan.

PROLOOG

‘Dus dan hebben we het zo goed afgesproken.’ Daniel Louwman klapte zijn laptop dicht en knikte om de laatste afspraak te bevestigen. ‘Ik zet in de eerstvolgende nieuwsbrief dat jij tijdens de Kinderboekenweek in onze regio komt voorlezen en signeren. Geweldig dat we zo’n veelbelovende jonge schrijver naar onze bibliotheek hebben weten te halen.’

Max vond dat de kleur van Daniels irissen deed denken aan dat bekende sinaasappellikeurtje. Wat was het ook weer? Blue Curaçao? Ondanks zijn aanvankelijke bezwaren, werkte het enthousiasme van de man tegenover hem beslist aanstekelijk. ‘Ik heb er zin in,’ zei Max dan ook, ‘en ik zal me terdege voorbereiden. Kinderen kunnen uitermate kritisch publiek vormen, geloof mij maar.’

Daniel lachte. ‘Het wordt vast een win-win situatie, mijn team zorgt voor de pr en jij leest je mooiste verhalen voor. Volgens mij wordt het een daverend succes. Kinderen lezen te weinig, tegenwoordig, dus het is goed om ze hierheen te lokken met de belofte een heuse beroemdheid te mogen ontmoeten.’

Een heuse beroemdheid? Wat van zijn à propos gebracht door de bevlogen manier van doen, borg Max zijn agenda op, waarna hij onder de tafel een voorzichtige blik op zijn horloge wierp. Over een half uur stond het taxibusje dat zijn vader thuisbracht voor de deur. ‘Bedankt voor je tijd,’ zei hij, zijn stoel naar achteren schuivend. ‘Dan zien we elkaar in oktober.’

‘Wacht, ik wil je nog voorstellen aan een collega van me.’ Daniel wenkte een jonge vrouw naar zich toe. ‘Karlijn, kijk eens wie ik heb weten te strikken voor de Kinderboekenweek! Dit is Max de Wit.’

Een beetje verlegen stak Max zijn hand uit. Schrijven en voorlezen uit eigen werk ging hem uitstekend af, maar contact leggen met onbekenden vond hij doorgaans een lastig onderdeel van zijn werk. Het promoten van zijn boeken liet hij om die reden het liefst aan anderen over.

Daniels collega keek hem echter met haar grote ogen onbevangen aan en haar handdruk was stevig. ‘Ik had je al herkend. Ga alsjeblieft het verhaal van het lantaarnvisje voorlezen,’ smeekte ze, ‘dat vind ik zo aandoenlijk.’

‘Max de Wit komt uit Avonturen in de Oceaan èn De Geheime Klas voorlezen,’ verklapte Daniel, ‘en naderhand komt hij signeren. Dat zal een hoop publiek trekken. Karlijn, kun jij voor onze schrijver en mij nog een kopje koffie scoren? Zonder voetenbad, graag?’

‘Ja, baas.’ Met een vernietigende blik op Daniel draaide Karlijn zich met een ruk om.

Max, die verbaasd van de een naar de ander keek, zag zowel de hevige blos op haar wangen als de zachte uitdrukking in de ogen van haar leidinggevende. Daniel liet zijn blik langer dan nodig was op haar verdwijnende gestalte rusten en Max kon een grijns niet onderdrukken: hier speelde meer dan beroepsmatige interesse.

‘Doe voor mij geen moeite, ik heb helaas geen tijd meer voor koffie,’ riep Max Karlijn na, waarna hij zijn aandacht weer op Daniel richtte. ‘Ik zal mijn uitgever vragen genoeg boeken aan te leveren en kijken of ik een paar proefexemplaren van het Lantaarnvisje kan krijgen. Dat verhaal wordt namelijk afzonderlijk als prentenboek uitgegeven. Vertel dat je blonde collega maar.’

De absurd blauwe ogen staarden hem dromerig aan.

Op weg naar huis voelde Max de vermoeidheid op zijn oogleden drukken. De intensieve zorg voor zijn vader begon zijn tol te eisen en had hem een slapeloze nacht bezorgd. Vanmorgen had hij de knoop doorgehakt, wat betekende dat hij nog slechts vier dagen had om een verhuisbusje te regelen en de nieuwe kamer op de psychogeriatrische afdeling in te richten.

Diep in zijn hart hoopte Max dat zijn pa een paar aanzienlijk mindere dagen zou hebben, waardoor het ingrijpende gebeuren van inpakken en verhuizen aan hem voorbij zou gaan.

Het witte taxibusje stond al in de eenrichtingsstraat voor de deur en de chauffeur liet juist de rolstoel met de elektrische lift naar beneden zakken. Een boete riskerend parkeerde Max zijn auto half op de stoep, waarna hij een sprintje trok en op de laadklep sprong. ‘Hoi pap.’

‘Je vader had een goede dag, Max,’ begroette de chauffeur hem opgewekt, ‘het schriftje zit achter in zijn tas. Hij heeft vandaag geholpen met het bakken van een appeltaart. Dag meneer de Wit, tot morgen.’

Max boog zich naar de chauffeur toe. ‘Ik heb de zorginstelling laten weten dat ik de kamer neem, dus mijn vader gaat deze week voor het laatst mee naar de dagbehandeling. Komend weekend gaat hij verhuizen.’

‘Dat zal geen makkelijke beslissing zijn geweest, jongen.’ De chauffeur klopte hem troostend op zijn schouder.

‘Het was het meest ellendige telefoontje dat ik ooit heb moeten plegen.’ Max maakte de voordeur open en pakte de oprijplank zodat hij de rolstoel over de drempel kon duwen.

Zijn vader stak groetend een hand op naar de chauffeur. ‘Dag meneer,’ zei hij beleefd en daarna tegen zijn zoon: ‘Is Nina er?’

‘Nina woont nu bij Paul, pap,’ antwoordde Max, ‘we zijn nog maar met zijn tweeën. Nina gaat met hem trouwen, weet je nog? Dat kwamen ze een paar dagen geleden vertellen.’

‘Dat wist ik heus wel.’

‘Kom, ik zet je in je luie stoel bij het aquarium en dan ga ik ondertussen koken.’

Nou ja, koken… vandaag werden het twee kant-en-klare maaltijden. Een keer per week gunde Max zichzelf die luxe.

Hij hing hun jassen aan de kapstok, reed de rolstoel de kamer in en tilde zijn vader over in de sta-op fauteuil. De man was erg vermagerd de laatste jaren en hoewel Max had gelezen dat kijken naar tropische vissen eetlustopwekkend was, leek die vlieger voor zijn pa helaas niet op te gaan. Als altijd wisten de felgekleurde vissen echter wel meteen zijn vaders onverdeelde aandacht te vangen en Max trok zich terug in de keuken, waar hij de bakjes met stamppot in de magnetron opwarmde. Staande bij het aanrecht dronk hij zich met een glas rode wijn wat moed in. Vijf minuten voor zichzelf. Zijn vader was vandaag ongekend helder, dus wachtte hem nog de vreselijke taak de oude man te vertellen dat die gedwongen werd het huis waarin hij was opgegroeid te verlaten. Omdat het zijn zoon te zwaar werd.

Een harde bonk, gevolgd door een luide kreun, deed zijn adem stokken. In een paar stappen overbrugde Max de afstand tussen de keuken en woonkamer.

‘Pap!’

Zijn vader lag in een vreemde houding op de grond, het busje visvoer rolde over de vloer.

‘Je moet niet zomaar opstaan!’ Voorzichtig controleerde Max of zijn vader iets gebroken had. ‘Heb je pijn?’

‘Ik weet het niet.’ Verbaasd schudde de man zijn hoofd.

Max knielde neer, nam het broze lichaam in zijn armen en liet zijn vader langzaam in de rolstoel zakken. Reed die maar vast naar de eettafel.

‘Waar is Nina?’

Misschien was het verstandiger het nieuws voor zichzelf te houden. ‘Ze is boodschappen doen, pap.’

‘En Stella?’ Zijn vader keek spiedend om zich heen alsof zijn vrouw ieder moment uit een kast tevoorschijn kon komen.

‘Die is boven de was aan het strijken.’ Max slikte. ‘Vandaag eten we een keer met zijn tweeën.’

***

1

‘Kijk Pippa, ik kikker.’

Filippa keek net op tijd van haar telefoon op om Yfke vanaf de kant in het water te zien springen. Hoewel het meisje de juiste houding aannam, met haar benen wijd en haar handen vooruit, ging ze toch kopje onder. Proestend kwam ze weer boven. ‘Nu ik potlood.’

De kerstvakantie was voorbij en de afgelopen week hadden ze beetje bij beetje Filippa’s spullen overgebracht naar Joshua’s huis en zijn dochter op die manier duidelijk gemaakt dat Filippa voortaan bij hen woonde. Yfke vond het prachtig en het was verbazingwekkend te zien hoe snel ze zich aan de nieuwe omstandigheden aanpaste. Iedere ochtend dook ze bij haar papa en Filippa in bed voor een uitgebreid knuffelritueel en iedere avond stond ze erop door hen samen in bed te worden gestopt.

Nu ze aan het verhuizen was, werd pas duidelijk hoe gedateerd haar oude woning was en hoeveel er moest gebeuren om het voor Anne aantrekkelijk en bewoonbaar te maken. Aanvankelijk hadden ze bedacht dat ze het zelf konden doen maar het werk viel tegen, Annes arm zat in het gips en Jeroens rug had het zonder dat klussen al zwaar genoeg te verduren. Bovendien had Joshua het eigenlijk te druk om al zijn vrije tijd ook nog eens aan het afsteken van dertig jaar oud behang te besteden. Niet alleen had hij zijn werk, ook zijn ex-vrouw Esmee, die voor langere tijd in Zwitserland verbleef vanwege haar werk, vergde veel van zijn tijd.

Filippa pakte een flesje water en nam een slokje. Daarna knabbelde ze langzaam op een biscuitje. Die vrouw bezorgde haar slapeloze nachten. Afgelopen weekend waren ze net bezig geweest haar oma’s stoel een mooi plekje te geven toen Esmee ineens midden in de kamer stond. Het was uitgelopen op een buitengewoon confronterende aangelegenheid. Alle drie wisten ze niet wat ze moesten zeggen, tot Joshua de pijnlijke stilte doorbrak en zijn ex-vrouw beleefd een kop koffie aanbood. Die dirigeerde hem vervolgens nijdig naar zijn kantoor waar hun verhitte stemmen Filippa’s toch al gespannen zenuwen tot het uiterste tergden. Esmee had duidelijk niet verwacht dat Filippa op zo’n korte termijn bij Joshua introk. Naderhand had hij gezegd dat het nieuws over haar zwangerschap nog maar even moest wachten, dat het beter was Esmee met stukjes en beetjes in te lichten over de veranderende stand van zaken met betrekking tot hun relatie.

Het snerpende geluid van een fluitje haalde haar terug naar de realiteit. Badmeester Theo gaf de laatste instructies en liet zijn pupillen vervolgens nog vijf minuten vrij zwemmen. Hij zette zijn microfoontje uit en kwam bij haar staan. ‘Yfke gaat redelijk vooruit,’ begon hij het gesprek. ‘Als ze zo doorgaat mag ze misschien met deze groep wel voor haar A diploma afzwemmen. Ik wil het nog een paar weken aanzien, Filippa. Het zal goed zijn voor haar zelfvertrouwen als ze eindelijk beloond wordt voor haar inspanningen.’

Filippa knikte. ‘Ze heeft al heel wat groepen kinderen voor moeten laten gaan.’

‘Door haar downsyndroom heeft ze een lagere spierspanning en verloopt haar motorische ontwikkeling wat trager. Heeft ze nog fysiotherapie?’

‘Nu even niet, Theo. Ze heeft al logopedie en dansles. Met het zwemmen erbij heeft ze gewoon een volle week. Joshua vond het wel goed zo.’

Theo hield de kinderen nauwlettend in de gaten. ‘Probeer ondanks dat drukke programma toch af en toe wat extra met haar te zwemmen. Dat zou helpen. De meeste verplichte technieken heeft ze wel onder de knie, maar ze moet kilometers maken, heel veel kilometers. Laten we over een paar weken kijken hoe het ervoor staat. We kunnen ook een aangepast certificaat maken. Dan laten we haar meedoen aan het afzwemmen, en schrijven we op dat ze naar beste kunnen heeft meegedaan.’

Filippa wuifde naar Yfke die bovenaan de glijbaan stond. ‘Ik zal het thuis bespreken.’

‘Doe dat. Bewegen, bewegen, bewegen, zodat ze sterke spieren krijgt. Dat is mijn advies.’ Theo blies nog eens op zijn fluit ten teken dat de les ten einde was en samen met Yfke liep Filippa naar de kleedkamer.

‘Wij doen, Pippa?’

‘We gaan eerst aankleden. Daarna gaan we naar mijn oude huisje. Daar is papa ook. En Anne en Jeroen en Milan. We gaan nog wat spulletjes ophalen en daarna pizza eten.’ Ze reikte Yfke een voor een haar kleren aan en ritste op het laatst haar winterjas dicht.

‘Ik mijn vleugels aan, Pippa?’ Die vleugels waren een kerstcadeautje geweest en sindsdien was het meisje niet meer zonder die dingen de deur uit gegaan.

‘Hou ze maar even vast tot we bij Anne en Jeroen zijn. In de auto zit het niet zo lekker.’

Trots huppelde Yfke voor haar uit, vrolijk zwaaiend naar de mevrouw van de kassa.

‘Meester Theo kon zien dat je heel erg goed je best deed.’

‘Ik mijn dipoma, Pippa? Ik ook A?’

‘Daar gaat hij over nadenken, schat.’

‘Ik hem een tekening geven, en hij dan ja zeggen?’

Lachend hield Filippa het portier van haar gele Ford Ka open. Yfke kroop op de achterbank, legde de vleugels op haar schoot en maakte de gordel vast. Vermoedelijk zou Theo zich niet door een van Yfkes creaties laten omkopen.

***

Ongeduldig wachtte Leonie tot de anti-inbraak luiken van haar winkel naar beneden waren gerold. In de tussentijd pakte ze haar telefoon uit haar handtas en keek of Anne inmiddels had doorgegeven welke pizza’s ze moest halen. De oude metalen lamellen piepten en kraakten. Terwijl ze met een zwaai de enorme handtas over haar schouder gooide, las ze het lijstje met de bestelling door. Zodra ze een gesmoorde uitroep van pijn hoorde, draaide ze zich geschrokken om en zag een man die kennelijk vlak achter haar stond, een hand tegen zijn gezicht drukken. Vervolgens controleerde hij of er bloed aan zijn vingers zat.

‘Sorry, ik lette niet op. De stoep is ook zo smal.’ Leonie verschikte de tas op haar schouder om aan de strenge blik van de man te ontsnappen. ‘En eerlijk is eerlijk, ik neem ook wel veel plek in. Doet het zeer?’

‘Gelukkig zat er geen bowlingbal in.’

‘Zal ik de winkel weer opendoen zodat je binnen naar je neus kunt kijken? Moet ik er ijs op doen?’

‘Nee, laat maar, ik woon hier vlakbij.’ Hij gebaarde naar de straat in het verlengde van Leonies winkel. ‘Je moet in het vervolg wel beter uitkijken en rekening met andere mensen houden.’ Opnieuw voelde de man aan zijn gehavende neus.

‘Ja, meester.’ Flauw zeg, het was overduidelijk een ongelukje en hij klonk alsof hij het tegen een stout kind had. De man pakte het attachékoffertje en de twee boodschappentassen, die hij op de grond had gezet, weer op. ‘Nou, als er iets mis blijkt te zijn, weet je me te vinden. Ik werk en woon hier.’ Met een knikje gebaarde ze naar het pand dat er dankzij de metalen luiken als een onneembaar fort uitzag. ‘Vroeger zat er een elektronicazaak in.’

‘Dat weet ik nog.’

Haar auto stond verderop in de straat en de man liep een stukje met haar mee. Onder de lantaarnpaal kon Leonie hem vluchtig van opzij aankijken. Zelf was ze groot, maar deze man was minstens twee meter lang met een smal gezicht en kortgeknipt donker haar. Ze richtte de autosleutel op de rij auto’s voor haar en zag de lichten van haar Citroën knipperen. ‘Nogmaals sorry van je neus.’ Ze stapte de straat op en keek hem over het dak van haar auto aan. ‘Prettige avond nog.’

Hij beantwoordde haar blik niet, maar mompelde een antwoord en liep verder met een licht gebogen houding en opgetrokken schouders, alsof zijn lengte hem in de weg zat. Of alsof hij een zware last met zich meetorste.

‘Eén pizza Hawaii voor Milan. Alsjeblieft. Heb je hem verdiend, neef?’ Milans rode haar stond overeind en zat vol kleine stukjes behang.

‘Ik heb honger, tante Leonie. Jeroen en ik hebben de hele muur van de keuken tot het raam gedaan. Ik mocht ook met het stoomapparaat. Dat was gaaf.’

‘Hoe lang heeft dit behang er op gezeten, Filippa? Honderd jaar?’ Jeroen rekte zich uit en duwde met zijn vingers in zijn onderrug. ‘Voor vandaag hebben we ons genoeg uitgesloofd. Mijn rug trekt het niet langer.’ Hij deed de deksel van zijn pizzadoos open, schoof de Calzone op een groot bord en liet zich zacht kreunend op een rechte keukenstoel zakken.

Leonie wierp hem een bezorgde blik toe. ‘Jullie hebben toch geen haast? Het is toch niet zo dat Anne en Milan voor een bepaalde datum uit jouw huis vertrokken moeten zijn?’

‘Van mij hoeven ze helemaal niet weg, Leonie.’

‘We gaan het werk uitbesteden,’ stelde Joshua haar gerust. ‘Het behang afstomen is het laatste dat we zelf doen. De rest laten we aan professionals over. Daarna is Anne vrij om het moment te kiezen dat ze erin wil trekken.’

Leonie kauwde op haar pizza en keek de kamer rond. Het huisje was iets groter dan dat van Jeroen, met een aparte, ouderwetse keuken. Groot genoeg voor twee personen, te klein om er met een gezin te wonen. Als tijdelijke oplossing voor Anne, om tot zichzelf te komen en te bedenken hoe ze haar leven opnieuw richting wilde geven, ideaal. ‘Hoe was het op vakantie, Milan? Ik zag dat je op de Eiffeltoren was geweest?’

‘Het was super. Bo sliep op mijn kamer. Hij komt een paar maanden bij ons logeren, als Daniel met Karlijn naar Afrika gaat.’ Milan sprong op van zijn stoel en zocht zijn telefoon. ‘Ik heb foto’s van Bo. We gingen ook naar Disneyland Parijs, Joshua had kaartjes voor mij gekocht, maar de anderen wilden ook allemaal mee. Omdat Yfke een speciale pas had, kregen we bij heel veel attracties voorrang en hoefden we niet in de rij te staan. En met oud en nieuw staken we vuurwerk af en er was een aparte televisiekamer. Ik heb alle films van Home Alone gezien.’ Enthousiast begon de jongen over zijn belevenissen te vertellen.

Leonies blik gleed van Joshua naar Filippa en bleef vervolgens rusten op het meisje dat met haar vingertjes alle extra’s van haar pizza Margerita peuterde zodat er niet veel meer dan een bodem overbleef. Met die vleugels op haar rug leek ze op een donkerharig elfje.

‘Je laat je pizza koud worden, lieverd.’ Anne schoof het bord in de richting van haar zoon. ‘Eerst eten en daarna kun je de foto’s laten zien. Laat tante Leonie maar eerst over haar vakantie vertellen, die heeft haar eten al bijna op.’

Dat was waar. Gedachteloos had ze de ene punt na de andere in haar mond gestopt, iedere hap wegspoelend met een slokje bier. ‘Ik heb niet echt vakantie gehad. De winkel was tussen de feestdagen door gewoon open en Chris logeerde uiteraard bij mij. Hij zit nu weer in Tsjechië en als hij terugkomt, moet hij bedenken waar hij wil gaan wonen.’

‘Is papa’s neus weer helemaal beter?’ Milan stopte een stukje ananas in zijn mond.

‘Het gaat goed met je vader, Milan, ook al was hij erg geschrokken van wat er allemaal bij jullie thuis gebeurd is. Hij heeft er ook spijt van.’

Zodra ze dat gezegd had, viel er een ongemakkelijke stilte. Stom zeg, om dit zo hardop, waar iedereen bij zat, eruit te flappen. Ander onderwerp. ‘Ik heb vanavond ook bijna iemands neus gebroken.’

Milans mond viel open van verbazing. ‘Heb je gevochten, tante Leonie?’

Ze dikte de gebeurtenissen op de stoep voor haar winkel lekker aan. De man wiens neus ze geraakt had, bleek een onaangename vent met het postuur van een professionele rugbyspeler, die woedend op haar onhandigheid had gereageerd. In haar versie stroomde het bloed uit zijn neus en had hij hevig vloekend een vuist naar haar opgestoken, dreigend naar de politie te stappen.

‘Als hij maar geen verhaal komt halen.’ Bezorgd schoof Anne haar bord naar het midden van de tafel.

‘Welnee. Ze houdt je voor de gek. Ik kan me niet voorstellen dat ook maar iemand een vuist naar je schoonzus durft op te heffen,’ reageerde Jeroen laconiek. ‘Volgens mij kan jij zelf ook behoorlijk intimiderend overkomen als het nodig is.’

‘Ik? Intimiderend? Hoe kom je daar nou bij? Ik ben zo mak als een lammetje.’ Overdreven knipperend met haar wimpers, lachte ze Jeroen ondeugend toe. ‘Nee, je moet inderdaad van goede huize komen om mij bang te maken. Ik heb immers altijd pepperspray bij me. Als alleenstaande vrouw heb ik geen tijd voor angst. Daarom gedraagt Chris zich bij mij ook behoorlijk. Wat niet wil zeggen dat ik niet blij zal zijn wanneer ik straks het rijk weer voor mij alleen heb.’

‘Waar gaat papa dan wonen, als hij niet meer bij jou is?’

‘Dat gaan we rustig bekijken. Alles op zijn tijd, jongen. Er zijn mensen die je vader en moeder helpen de juiste keuzes te maken, zodat iedereen zich weer prettig kan voelen.’

‘Ik wil bij Jeroen blijven wonen.’

‘Daar kan ik je geen ongelijk in geven. Weet jij niet of hij nog een broer heeft die ongetrouwd is?’

Milan grijnsde. ‘Die heet Tom en heeft een vriend die in een kledingwinkel werkt.’

‘Bovendien is mijn broer lang niet zo knap als ik.’ Milan en Jeroen gaven elkaar over de tafel een high five en een boks.

‘Als hij maar half zo leuk is als jij, zou ik dik tevreden zijn. Maar tegen een leuke, modebewuste vriend kan ik niet concurreren.’ Leonie streek over haar kleurrijke, wijdvallende tuniek en stak haar in legerkistjes gestoken voeten naar voren.

‘Ik dacht dat jij zo verknocht was aan je vrijheid,’ mengde Anne zich in de discussie.

‘Tja, voor Jeroens broer zou ik wel een uitzondering maken.’

‘Ik heb nog wel een broer die vrijgezel is,’ merkte Joshua op. ‘Benjamin. Stuk jonger dan ik, even knap. Hetero. Zit in de vastgoed business.’

‘Kijk, dat biedt perspectief.’

‘Oom Benjamin heel lief.’ Yfkes bord was een knoeiboel van half opgegeten stukjes pizza. Haar gezicht zat ook onder de rode smurrie, maar ze lachte stralend. ‘Hij mijn vleugels. Die vliegen onder de boom. Ik magisch.’

‘De vleugels zijn een cadeautje van Benjamin,’ vertaalde Joshua in begrijpelijk Nederlands. ‘Ze lagen met kerst onder de boom en geven onze Tinkerbell hier speciale toverkrachten.’

‘Nog een reden om nader kennis te maken. Ik zou ook wel van die mooie vleugels op mijn rug willen.’

Milan proestte het uit. ‘Ik weet niet of jij wel zou kunnen vliegen, tante Leonie.’

‘Hoezo?’ Ze kietelde haar neefje tot die van zijn stoel gleed van het lachen. ‘Je wou toch niet zeggen dat ik te zwaar ben?’

‘Nou… hikte de jongen, ‘misschien kun je beter op kickboksen. Voor als die boze man terugkomt.’

Opgelucht zag Leonie dat Anne met een geamuseerde glimlach rond haar mond het gesprek gevolgd had. Haar schoonzus deed haar mond open om wat te zeggen en begon vervolgens als een klein meisje te giechelen. ‘Was ie aantrekkelijk?’

‘Hij was vooral ontzettend groot. Ik heb ’m verder niet gezien, natuurlijk, het was donker.’

‘Een reus,’ concludeerde Yfke. ‘Ik lezen over reus Knor. Hij heel groot en altijd honger. En ook heel lief.’

Milan kroop weer op zijn stoel. ‘Misschien is het wat voor jou, tante Leonie. Een hongerige reus die van lekker eten houdt. Met een zere neus.’

***

2

Iedere ochtend, behalve op zondag, liep Max’ wekker om kwart voor zes af. Dan drukte hij op de snooze-knop en bleef hij nog tien minuten liggen om wakker te worden. Zes dagen per week stapte hij stipt om zeven uur het zwembad binnen waar hij drie kwartier baantjes trok. En van maandag tot en met donderdag was hij precies op tijd op school om toetsen uit te printen of de rekenles op het digibord klaar te zetten.

Op zijn Heilige Vrijdag zag zijn dag er anders uit. Dan zwom hij evengoed tot kwart voor acht, maar daarna kroop hij achter zijn laptop om zich met een ijzeren discipline, maar ook met eindeloos plezier, aan het schrijverschap te wijden. Tenminste zo behoorde het te gaan wanneer de omstandigheden hem gunstig gezind waren.

De laatste weken was dat niet het geval, en ook vandaag staarde hij al minstens een half uur naar de knipperende cursor die na twee inleidende zinnen was blijven steken. De televisiegeluiden die vanuit Nina’s kamer door het huis klonken, leidden zijn gedachten voortdurend af. Sinds zijn zus weer bij hem woonde, was het hem nog niet gelukt ook maar één fatsoenlijk hoofdstuk te schrijven. Met een zucht sloot Max zijn computer af, hij pakte zijn jas en riep naar boven dat hij een wandeling ging maken.

Buiten was het zonnig en koud. Eerder die ochtend, op weg naar het zwembad, had hij de vorst van de voorruit moeten krabben. Met zijn gevoelige neus diep weggestopt in zijn das sloeg hij linksaf in de richting van het park. Zo zou hij vanzelf de winkel passeren waar die neus hardhandig contact had gemaakt met een zware tas. En waar de vrouw werkte die gezorgd had dat hij Nina eindelijk aan het lachen had gekregen.

Hij trof haar aan op de stoep voor de etalage, waar ze een enorme mand met bollen wol neerzette.

Naast de ingang bleef hij staan om te voorkomen dat ze opnieuw met elkaar in botsing zouden komen. ‘Goedemorgen. Ik ben net open, kom binnen.’

Ze herkende hem niet. Bij daglicht en zonder dikke winterjas zag ze er heel anders uit dan de avond ervoor. Het was zonder enige twijfel een bijzondere verschijning. Ze had donkerblauwe ogen en heel lichtblond, bijna wit haar dat in een asymmetrisch kapsel geknipt was. De linkerkant van haar hoofd had heel kort haar waardoor hij haar oor met een hele rits oorknopjes goed kon zien. De rechterkant van haar gezicht ging schuil achter lokken die tot haar kin reikten.

Wrijvend over zijn neusbrug schraapte hij zijn keel. ‘Ik ben gisteravond met je tas in aanraking gekomen.’

‘Kom je verhaal halen?’ Ze sloeg haar armen over elkaar en straalde een en al onverzettelijkheid uit. ‘De boosdoener was een anderhalve literfles cola. Als ik die had leeggedronken, was de klap minder hard aangekomen. Moet ik nog een keer mijn verontschuldigingen aanbieden?’

Max maakte een wegwerpgebaar. ‘Het maakt niet uit. Ik had gisteravond een sappig verhaal te vertellen, waardoor ik mijn zus aan het lachen kreeg. Eerlijk gezegd heb ik het geheel iets aangedikt.’

De vrouw liet haar armen zakken en kwam een stap dichterbij om zijn neus te bestuderen. ‘Weet je wat, ik zal je een kop koffie aanbieden ter compensatie van de geleden ellende.’ Ervan uitgaande dat hij wel zou volgen, stapte ze naar binnen. Max wierp een blik op zijn horloge, maar kon geen reden bedenken waarom hij door moest lopen, dus stond hij een paar tellen later in de gezellige ruimte met een enorme mok vers gezette koffie in zijn hand.

‘Heb je er iets in? Melk of suiker, zoetjes?’ Ze wees naar een grote houten tafel. ‘Bedien jezelf, ik moet nog even een paar dingen buitenzetten. Meestal zijn er nog geen klanten, zo vroeg in de ochtend, maar je weet het nooit van tevoren. Ik wil graag dat mijn winkel een gastvrije uitstraling heeft.’ Ze draaide hem de ene helft van haar gezicht toe en tilde nog een mand op.

‘Zal ik ook een keer lopen?’ Hij zette zijn beker neer en liet er een paar zoetjes in vallen.

‘Dat laat ik me geen twee keer zeggen, die standaard is loeizwaar, maar moet ook naar buiten.’

Voor een vrouw was ze lang. Haar kleding was opvallend artistiek, met heel veel laagjes en in verschillende tinten blauw en paars. Normaal lette hij niet zo op wat anderen droegen, maar zijn aandacht werd er dit keer hoe dan ook naartoe getrokken.

Nadat hij de standaard buiten had neergezet, liep hij langs de wandkasten die tot het plafond reikten, gevuld met honderden bollen wol en katoen. ‘Ik wist niet dat er zoveel verschillende soorten wol bestonden,’ zei hij verwonderd. ‘En zoveel verschillende tinten van één soort.’

‘Voor ik met Van Katoen begon, had ik er ook geen idee van. Het gekke is dat er nog steeds nieuwe merken, soorten en kleuren op de markt komen. Handwerken is hot. Je mag er weer trots op zijn om rond te lopen met een gehaakte muts op je hoofd of zelfgebreide sokken aan je voeten. Bovendien heeft wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat breien en haken helpt tegen depressies.’

Daar keek hij van op. ‘Heb je dit allemaal zelf gemaakt? Die vesten en die shawls?’

‘Het meeste wel, maar mijn schoonzus kan er ook wat van. Die helpt me regelmatig met het uitwerken van ontwerpen. Ik ben meer van groot en grof, zij is goed in klein en fijn.’ Ze gebaarde naar haar lichaam en lachte hem zelfbewust toe. Hij staarde naar haar linkeroor en vroeg zich af of ze aan de andere kant ook zo’n rij knopjes droeg.

‘Ik vroeg me af…’ Hij verlegde zijn aandacht naar zijn koffie. ‘Mijn zus woont tijdelijk bij mij en ze verveelt zich. Heb je iets voor haar?’

Ze bewoog haar hand in de richting van haar oor. ‘Vast wel, wat doet ze graag in haar vrije tijd?’

‘Tja, ze kijkt alleen maar tv. En voorheen…?’ Hij pijnigde zijn hersens af. Had hij Nina ooit met een handwerkje in de weer gezien?

‘Je zus moet maar een keer langskomen, dan kunnen we samen kijken wat ze leuk vindt. Ik ben van dinsdag tot en met zaterdag open.’

‘Ze wil de deur niet uit.’

‘Aha.’ Ze knikte begripvol. ‘Denk je dat ze van tekenen houdt? Van haken, of van kralen?’ Energiek begon ze in een paar lades en kasten te rommelen en met haar armen vol spullen keerde ze bij hem terug. ‘Als je zus er aan toe is, kan ze deze foldertjes bekijken om ideeën op te doen. Hier heb ik nog een paar creatieve tijdschriften.’ Boven op het stapeltje legde ze een kleurboek samen met een doosje potloden. ‘Als mensen niet zo lekker in hun vel zitten, kan het nog wel eens heel ontspannend zijn om te gaan kleuren. Je kent deze kleurboeken vast wel.’

‘Inderdaad. Soms print ik op school dit soort platen uit voor de kinderen in mijn klas. Die zijn er gek op. Ik weet niet of Nina het kinderachtig vindt.’

‘Ik kan je verzekeren dat er niets kinderachtigs aan is. Ik doe het zelf ook als ik moe ben, of chagrijnig. Het is heerlijk om aan niets anders te hoeven denken dan de manier waarop je bijvoorbeeld die eekhoorn of dat kasteel inkleurt. Ikzelf ben momenteel bezig met De Verborgen Oceaan.’

De bel klingelde en een oude dame tilde haar rollator over de drempel.

‘Werkelijk?’

‘Neem maar mee,’ fluisterde ze hem toe. ‘Kijk maar of je zus het wat vindt. Als het niks is, kom je maar weer terug voor wat anders. Keus genoeg. Breien kan hetzelfde effect hebben. Met deze klant ben ik wel een tijdje bezig.’ Kwiek stapte ze naar de dame, die een gebreid babyvestje uit een plastic tasje haalde. Luisterend naar het gesprek tussen de twee vrouwen, stond hij langzaam op, reikend naar de portemonnee in zijn kontzak.

Hij knikte naar de dame achter de rollator en naar de eigenaresse die hem zo vriendelijk geholpen had. Hij gebaarde naar de materialen en vervolgens naar zijn portemonnee, maar ze schudde haar hoofd, tikkend tegen haar neus. ‘Compensatie,’ mimede ze.

‘Dankjewel,’ mimede Max terug. Waar een zere neus al niet goed voor was.

‘Het betoverde woud.’ Nina bladerde vluchtig door het kleurboek dat Max op tafel had gelegd. ‘En nou moet ik dat gaan kleuren?’

‘Je zou het een kans kunnen geven. Kom hier bij me zitten, ik heb een grote pot thee gezet. Schenk een glas voor jezelf in en neem een kerstkransje. Ik ga de spellingschriften nakijken.’ Hij bukte zich en pakte een houten kist op die hij maanden geleden in zijn vaders kantoor gevonden had. ‘Herken je deze nog?’

‘Dat is onze kist van vroeger! Wat leuk! Papa nam aan het eind van het schooljaar altijd de afgeschreven tekendozen mee, weet je nog? En dan bewaarden we in een jampotje ons puntenslijpsel en de afgebroken punten.’ Nina liet haar vingers door de kist glijden, haar apathie voor een moment vergeten. ‘Ik verzamelde puntenslijpers. Kijk!’ Gretig haalde ze er een stuk of wat naar boven, in de vorm van een globe, een voetbal, een uiltje, een Pinokkio. Een hamburger.

Geamuseerd keek Max toe hoe zijn zus haar verzameling puntenslijpers voor zich uitstalde en vervolgens een serie kleurpotloden uitzocht. Hij schonk thee in en schoof het glas naar haar toe.

Met hernieuwde belangstelling bekeek Nina het boek vol kleurplaten. ‘Kun jij de zoektocht door het betoverde woud tot een goed einde brengen?’ las ze hardop voor. ‘In dit boek vind je prachtige bostaferelen in zwart en wit, vol vreemde wezentjes die graag willen worden ontdekt en ingekleurd. Hmm.’

Het volgende half uur zat Max na te kijken en sleep Nina het ene potlood na het andere.

‘Vertel eens over papa.’ Nina pakte een bruin potlood en begon de stam van een boom in te kleuren.

Max verborg een glimlach en boog zich extra diep over zijn correctiewerk. ‘Hij heeft goeie en slechte dagen. Staan lukt niet meer, dus de ergotherapeut is bezig met het aanvragen van een andere rolstoel, zodat ik hem ook wat makkelijker mee naar buiten kan nemen als het voorjaar wordt. Soms vraagt hij naar mama en jou, dan zeg ik dat jullie boodschappen doen of de was strijken en is hij weer gerustgesteld.’ Max keek op van zijn werk. ‘We praten veel over hetzelfde, Nina. Ik praat veel, moet ik zeggen, papa zelf zegt amper wat. Hij verslikt zich vaak, vergeet te kauwen, dus daarom ben ik er altijd bij de broodmaaltijd.’ Hij vouwde het laatste schrift dicht en leunde achterover.

Nina had haar bruine potlood vervangen door een groen. Geconcentreerd kleurde ze de kleine klimopblaadjes in die zich om de takken van de boom slingerden.

‘Hij weet niet altijd meer wie ik ben, maar hij vindt het toch fijn om me te zien, het doet hem goed als er mensen langskomen die hem prikkelen en herinneringen met hem ophalen.’

‘Volgende week zal ik een keer met je meegaan, oké?’

‘Dat zal hij fantastisch vinden. En ik ook.’

‘En als jij boodschappen doet, zal ik vanavond koken.’

‘Super.’

Het was een poosje stil. Hoewel hij klaar was met nakijken, wilde hij het samenzijn met zijn zus nog wat rekken, dus pakte hij zijn Moleskine notitieboek en een kleurpotlood uit de kist en begon te tekenen. Dat had hij al een tijd niet meer gedaan. Zijn figuurtjes hadden altijd iets weg van een cartoon.

‘Ik voel me vaak klote, Max. En verraden. En bang. Het is zo’n puinhoop. Ik dacht dat ik het allemaal voor elkaar had, met mijn leven, met Paul. En nu heb ik niks meer.’

Max kon zich de gevoelens van zijn zus levendig indenken, zelf was hij zich ook te pletter geschrokken toen Nina vlak voor de feestdagen met haar koffer op de stoep had gestaan omdat haar aanstaande echtgenoot de relatie verbroken had. Terwijl de voorbereidingen van de bruiloft al in volle gang waren geweest. Nina had zich in haar oude slaapkamer opgesloten en was sindsdien de deur niet meer uit geweest.

‘Het begint met je dagritme hervinden, Nina,’ zei hij voor de zoveelste keer. ‘Opstaan, je aankleden, ontbijten. Zorgen dat je bezigheden hebt, daar gaat het om. Dat je iedere dag even buiten komt, al is het maar vijf minuten.’

‘Ging het met jou na Celine ook zo?’ Nina keek op van haar sprookjesboom. ‘Ik kan me niet herinneren dat ik er voor je was toen ze wegging. Ze was opeens vertrokken.’

‘Jij verbleef in die tijd ergens anders, weet je nog wel? En ja, zo ging het met mij ook. Ik voelde me ook verraden en verlaten en somber en bang. Maar ik ging wel naar mijn werk. Ik had dat jasje, heb ik je dat nooit verteld?’

‘Geen idee.’

‘Ik had tijdens een kleedjesmarkt op school een oud groengeruit colbertje gekocht, met van die mouwstukken. Dat trok ik aan voor de klas en de kinderen vonden het allemaal erg komisch, het was me natuurlijk veel te klein. Meester Max in zijn grapjas. Dat colbertje was een soort masker, of een schild, net hoe je het wilt noemen. Ik besloot het iedere dag te dragen. Het hielp me om een luchtiger houding aan te nemen, om in de rol van leuke, opgewekte meester te kruipen. En na een paar weken had ik het eigenlijk niet meer nodig. Bij mij hielp dat. Jij moet misschien ook op zoek naar jouw jasje, iets wat je beschermt, waardoor je de confrontatie met de buitenwereld weer aankunt.’ Max keek naar het notitieboek, zijn maatje dat hem altijd vergezelde en dat al zijn ideeën en gedachtes bevatte. Al pratende had hij een vrouwelijk gezicht getekend met een asymmetrisch kapsel en een breed lachende mond.

‘Misschien dat er nu een rustiger tijd voor je aanbreekt.’ Nina pakte een geel potlood en begon accenten op de bladeren aan te brengen.

‘Toen papa nog thuis woonde, maar niet meer alleen kon zijn, was het zwaar,’ gaf hij toe. ‘Maar nu gaat het beter. Ik hou me maar voor dat hij daar op zijn plek zit en in deskundige handen is.’

‘Wat moet er van ons worden, Max? Kijk nou toch eens hoe we hier zitten. Stelletje zielenpieten, allebei niet in staat iets succesvols van ons leven te maken. Waardeloos in relaties. In alles eigenlijk.’

‘We zijn minkukels, daar heb je gelijk in.’

‘Uilenballen.’

‘Losers.’

‘Pezewevers.’ Max legde zijn handen in zijn nek. Vroeger deden ze vaak dergelijke woordspelletjes. Zijn vader was net zo talig geweest als hij, een man met een enorme woordenschat.

‘Schotelvodden.’

‘Lijpkikkers.’ Nina pakte het laatste kerstkransje en propte dat in haar mond. ‘Zie daar nog maar eens bovenuit te komen.’

‘Hansworsten.’

‘Sloebers.’

‘Doppers.’

Opeens begonnen ze allebei te grinniken. Zijn zus zag er meteen heel anders uit. Gisteravond had ze geglimlacht om zijn verhaal over de tas met de bowlingbal. En nu was het een spontane lach. Het kwam door de vrouw van de wolwinkel. En haar kleurboek. Nina had bij hem aan tafel gezeten, ze was creatief bezig geweest en ze hadden gepraat. Zijn zus, die zichtbaar veel gewicht had verloren, had bovendien alle kerstkransjes opgegeten. Max stopte zijn notitieboek weg en liep met de lege glazen naar de keuken. Nina zou koken. Het ging beslist de goede kant op. Als hij nog eens langs de winkel liep zou hij dat de eigenaresse laten weten. Intrigerende vrouw.

***

3

De standaard met kleine borduurpakketjes en zakjes met kralen, schudde en bonkte over de drempel. Het ding was een krijgertje, hartstikke fijn, maar in de praktijk veel te zwaar voor Leonies rug. De ‘reus met de neus’ had het kreng echter opgetild of het niks woog en vervolgens moeiteloos buiten op de stoep gedeponeerd. Leonie liep een laatste controlerondje en sloot daarna de winkel af.

Boven haalde ze het plastic tasje tevoorschijn en bekeek het babytruitje aandachtig. Ze had de vrouw, één van haar trouwste klanten, beloofd de mouwen er opnieuw in te zetten. Normaliter was ze vol lof en bewondering voor de oude dame die met haar reumatische vingers voor ieder nieuw achterkleinkind een nieuw vestje of truitje wist te breien. Het was alleen jammer dat ze vanochtend net binnen was gekomen op het moment dat ze interessant bezoek had, waardoor ze minder aandacht dan anders had kunnen opbrengen voor het doorzettingsvermogen van haar klant. Nieuwsgierig vroeg Leonie zich af of de man wat aan haar foldertjes en het kleurboek zou hebben. En of hij nog eens terug zou komen voor zijn zus.

Met een leesbril op haar neus tornde ze de panden van het lichtblauwe truitje los en constateerde dat het ene mouwtje een dikke centimeter langer was dan het andere.

Wat wist ze over hem? Hij was wel erg lang, zeker twee meter, misschien nog wel langer. Hij had een zieke zus in huis en hij werkte met kinderen. Onderwijzer. Zoiets was het. Er kwamen zelden mannelijke klanten in haar winkel, daarom was deze natuurlijk blijven hangen.

Tussen haar restjes wol zocht ze naar een bijpassend kleurtje en voorzichtig haakte ze twee randjes om de mouwen waardoor die iets beter in vorm kwamen en tenslotte naaide ze de mouwen weer aan het voor- en achterpand vast. Ze was bijna klaar toen de telefoon ging.

‘Hey Anne, schone zus. Hoe is het?’

‘Heel goed. Ik vroeg me af of je het op prijs stelt als ik je morgen in de winkel kom helpen? En anders gewoon voor de gezelligheid?’

‘Wil je niet liever iets met je knappe lover gaan doen?’

Anne lachte. ‘Mijn knappe lover gaat met Milan naar de rots- en watertraining. Hoe vond je Joshua en Yfke? Jij had ze nog nooit eerder ontmoet.’

Leonie streek met haar handen over het kleine truitje dat er werkelijk schattig uitzag. ‘Ik vond het een hartverwarmend gezinnetje. Joshua draagt zijn dochter op handen en hij is duidelijk helemaal hoteldebotel van Filippa. Ik heb zelf nog nooit meegemaakt dat iemand hoteldebotel van mij was, dus ik vroeg me steeds af hoe dat zou voelen, prettig of benauwend.’ Ze had nog een paar knoopjes die er leuk bij zouden passen. ‘Wat zou, volgens jou, mijn type eigenlijk zijn?’

‘Tja, ik denk een man die spontaan is, flexibel en van lekker eten houdt. Misschien een kunstenaar of zo. Iemand die veel reist en net als jij erg op zijn vrijheid gesteld is. Zou jij wel een vaste relatie willen?’

‘Als ik jou en Jeroen samen zie, nou, dan lijkt het me soms wel aantrekkelijk. Maar nee, eerlijk gezegd zeg ik maar wat. Vanavond had ik geen zin om te koken, dus eet ik toastjes met brie en misschien ga ik straks naar de film. Niemand die me tegenhoudt.’

‘Daar is ook wat voor te zeggen. Maar mét iemand naar de bioscoop gaan is ook fijn. Dat je erover kunt napraten.’

‘Heb jij straks wat te doen?’

‘Niet echt.’

‘Wil jij dan mee? Er draait vast wel wat. Morgen komt Chris thuis, Anne. We moeten een plan van aanpak maken.’

‘Als je me straks ophaalt, kunnen we het er tijdens de pauze over hebben. Weet je, Leonie? Ik heb een knappe lover en toch mag ik gaan en staan waar ik wil. Hoe super is dat?’

‘Ik heb voorlopig niks nodig uit ons huis en Milan ook niet. Ik heb er niks te zoeken. Chris hoeft echt niet bij jou te blijven.’ Anne zette haar flesje frisdrank in de houder. ‘Als ik wat sterker ben, maak ik wel een afspraak om de toekomst te bespreken, maar nu nog niet. Ik ben nog niet toe aan het officiële gedeelte van een scheiding.’

‘Jij bepaalt wanneer je daar aan toe bent, en niemand anders. Zal ik dan zeggen dat hij zondag weer kan aftaaien naar zijn eigen huis?’

‘Doe maar. Kijk, ik heb bij Ikea een nieuwe bank gekocht.’ Anne scrolde door haar telefoon en liet trots een foto zien. ‘Filippa, Yfke en Milan waren mee, maar ik heb hem zelf uitgekozen en in mijn eentje de knoop doorgehakt. Ik vond het doodeng, want ik was bang dat Jeroen hem niet mooi zou vinden. Maar ik heb het toch gedaan.’

Het licht in de zaal werd langzaam gedimd. ‘Goed gedaan, meisje. Laat die broer van mij maar zien dat je het prima zonder hem kan. Wat zeg ik? Laat dat de hele wereld maar zien.’ Leonie liet zich onderuit zakken. ‘Kom, we gaan lekker genieten. Volgens mij wordt het een romantisch verhaal. Kan niet anders als Kit Harington meespeelt.’

Anne kneep in haar arm. ‘Gezellig, weer eens ouderwets zwijmelen.’

‘Kanonnen, ik ben blij dat ik Brimstone niet in mijn eentje heb gezien.’ Ontdaan en verbijsterd liepen Leonie en Anne naar de parkeergarage. ‘Die medewerkster bij de ingang van de zaal vroeg of we ons vermaakt hadden en wenste ons ook nog een prettige avond.’

Anne drukte nog een keer de tissue tegen haar neus. ‘Hij was afschuwelijk en intrigerend tegelijk, maar ik hoef hem nooit meer te zien. Dat mannen zo met vrouwen om kunnen gaan.’

‘En Kit Harington ging nog dood ook.’ Woedend gooide Leonie haar tas over haar schouder, waarna ze voorzichtig omkeek of die niet toevallig iemand geraakt had. ‘Voortaan ga ik alleen nog maar naar Disneyfilms.’

‘Kom nog maar even een borrel bij ons drinken, Jeroen is van een ander soort.’

‘Dat mag ik hopen.’ Met de sleutel op haar auto gericht, ontgrendelde Leonie de deuren. Plotseling serieus hield ze het portier voor haar schoonzus open en gaf haar de autogordel aan. Met haar hand steunend op het dak boog ze zich naar Anne toe. ‘Je wilde het er nooit over hebben, over Chris en jou en hoe jullie met elkaar omgingen. Maar heeft hij andere dingen met je gedaan behalve die klappen die hij je een paar maanden geleden heeft gegeven?’ Ze zag Anne ineenkrimpen en vervolgens van haar wegkijken. Bij het witte licht van de parkeergarage leek haar gezicht onnatuurlijk bleek. Nadat ze zelf was ingestapt wachtte ze op een reactie. Het feit dat Anne niet ontkende, überhaupt niet reageerde, zei Leonie al genoeg.

‘Ik was niet sterk, ik kon geen nee tegen hem zeggen.’ Anne staarde naar haar arm. ‘Het ging er nooit om wat ik wilde, wat ik voelde. De pijn zit meer in mijn hoofd dan in mijn lijf. Ik liet hem alles met me doen. Dat is het, ik kwam niet voor mezelf op.’ Ze draaide haar hoofd naar het raam en keek naar buiten. De parkeergarage was verlaten. Leonie streelde haar haren. ‘Met Chris was het net een progressieve aandoening. Iedere keer dacht ik: ik kan er wel mee leven, als het maar niet erger wordt. Maar dan gebeurde er wat en werd het toch… zwaarder, moeilijker. Ik wende eraan en leerde met de nieuwe situatie omgaan. Zo ging het. En nu moet ik helemaal opnieuw beginnen. Met Jeroen moet ik alles opnieuw leren. Dat is zo gênant. Het is voor hem beroerd. Ik kan hem niet geven wat je normaal in een relatie doet, je weet wel, in bed. Op de een of andere manier is mijn lichaam voortdurend op het ergste voorbereid en als Jeroen me aanraakt, schiet ik automatisch in een modus waardoor ik niks voel, in een apathische verlamming raak. Het is een truc die ik me eigen heb gemaakt.’ Anne keek met een uitdrukkingsloos gezicht naar Leonie. Ze tikte met haar gipsen arm tegen haar voorhoofd. ‘Chris had het niet eens in de gaten. Ik las laatst een boek over een vrouw die ook een ongelukkig huwelijk had. Die deed precies hetzelfde. Plafondlatjes en gordijnhaken tellen als haar man met haar bezig was. Recepten voor het avondeten bedenken. Het was gek om te lezen dat er iemand was die het net zo verdroeg als ik.’ Het tikken tegen haar voorhoofd werd heftiger naarmate de woorden sneller uit haar mond stroomden. ‘Eerst accepteerde ik zijn gedrag als er vriendinnen waren, zijn wisselende stemmingen. Ik gaf Chris steeds meer ruimte en zelf deed ik iedere keer een stap achteruit. Ik leverde beetje bij beetje in. En op een dag kon ik opeens geen kant meer op, ik was de hele dag alleen maar bezig het hem naar de zin te maken, en nog deed ik het niet goed. Het was een negatieve spiraal. Nu ik weg ben kan ik er anders naar kijken. Mijn eigen aandeel zien.’

Leonie kon het niet langer aanzien dat Anne systematisch met dat harde gips haar hoofd pijnigde. Ze pakte haar arm beet en trok die naar zich toe. ‘Het spijt me. Dat het mijn broer is die je dit heeft aangedaan. Het spijt me zo, Anne.’ Uit haar jaszak viste Leonie een nieuw pakje zakdoekjes tevoorschijn, maar Anne schudde haar hoofd.

‘Ik hoef niet te huilen, Leonie. Dat heb ik al zoveel gedaan, de afgelopen weken. Bij die vrouw in dat boek kwam het uiteindelijk ook goed. Ze krijgt een hele knappe vriend die heel lief voor haar is. En geweldige seks.’

‘Nora Roberts?’ Leonie trok vragend haar wenkbrauwen op.

Op Annes wangen verscheen weer wat kleur. ‘Nora Roberts, zeker weten, de beste auteur om lekker bij weg te dromen.’

‘Die knappe vriend heb je al, lieverd. En die fantastisch seks? Die komt vanzelf wel. Tussen jou en Jeroen gaat het helemaal goedkomen.’ De geruststellende toon paste helemaal niet bij de woede en de spijt die Leonie door haar lijf voelde kolken. Oh, Chris, dacht ze in stilte, je verdient een ongelooflijk pak slaag in plaats van de hand die ik al twintig jaar boven je hoofd hou. Je bent mijn broer en je hebt mijn leven gered, maar mijn handen jeuken…

***

4

‘Het is rustig, zo na de feestdagen. Ik ga die dikke winterse wol volgende week in de aanbieding doen, volgens de voorspelling krijgen we toch geen echte winter meer.’ Leonie liep naar haar keukentje en zette water op. ‘Ik heb vandaag nog geen twintig klanten gehad.’ Tevreden dacht ze terug aan het verheugde gezicht van de oude dame bij het zien van het opgepimpte babytruitje. Omdat ze vannacht, na die horrorfilm, niet kon slapen had ze een paar babyslofjes gehaakt in kleuren die bij het truitje pasten. ‘Heb je hulp nodig?’ vroeg ze haar schoonzus die geconcentreerd kralen zat te sorteren.

‘Absoluut niet. Laat mij maar lekker mijn gang gaan. Ik ben vanochtend nog even samen met Joshua en de werkmannen door het huis gelopen. Het zal nu snel gaan, Leonie.’

‘Je gaat een enerverende periode tegemoet. Milan ook, trouwens. Ik ben ontzettend benieuwd hoeveel tijd je denkt nodig te hebben voor je naar Jeroen terugkeert. Een leukere vent bestaat er eigenlijk niet.’ Anne bloosde verlegen. ‘Je zou een roman over jullie relatie kunnen schrijven. A la Nora Roberts.’ Terwijl Leonie inschonk babbelde ze verder over de mogelijkheden van een super romantisch verhaal dat zich afspeelde tussen een stoere boswachter met een hart van goud en een jonge, gescheiden moeder. Leonie doorspekte haar verhaal met schitterende sterrenhemels, verlaten zandstranden, de nodige misverstanden en heel veel zoete liefdesverklaringen.

Uiteindelijk moest Anne zo hard lachen dat ze een schotel met kleine maar dure kraaltjes van tafel stootte. ‘In die boeken gaat het om knappe, jonge, succesvolle vrouwen en super aantrekkelijke mannen. Jeroen komt aardig in de richting, maar ik ben de dertig gepasseerd en verre van knap. Niet welgesteld. En ook niet bijster succesvol. Maar gescheiden, dat klopt wat mij betreft dan weer wel.’

Eensgezind kropen de twee vrouwen op hun knieën over de grond om de kraaltjes op te rapen die alle kanten op gestuiterd waren. Plat op haar buik liggend rekte Leonie zich uit om onder de toonbank te voelen. ‘Hebbes,’ riep ze hard boven het bescheiden klingelen van de deurbel uit. ‘Die rotkralen liggen overal.’

‘Klant.’ Vanonder de tafel klonk Annes stem gesmoord alsof ze haar lachen probeerde in te houden.

Met drie kralen in haar hand schoof Leonie achteruit, waarna ze moeizaam en met een rood hoofd overeind krabbelde. Hoewel haar winkel brandschoon was, klopte ze toch extra lang het denkbeeldige stof van haar kleren. Zeker nu ze doorhad wie die klant was. De man liet zijn ogen langzaam over haar lichaam glijden, van haar kruin tot haar tenen en weer terug. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat Anne zichzelf langs de tafelpoot omhoog hees, waarbij haar gipsen arm gevaarlijk heen en weer zwaaide in een poging haar evenwicht te bewaren. We lijken wel dronken, dacht Leonie bij zichzelf. Ze trok haar gezicht in de plooi, haalde een hand door de korte kant van haar kapsel en begroette hem met een professionele glimlach. ‘Hoi.’

Aarzelend en mogelijk wat verlegen bleef hij in het midden van de winkel staan. ‘Jij ook hoi. Ik was toevallig in de buurt.’

‘Tja, je woont in dezelfde straat, dus zo heel toevallig is dat nou ook weer niet.’ Op de een of andere manier vond ze het belangrijk dat hij wist dat ze zich zijn bezoek nog herinnerde. ‘Hoe gaat het met je neus?’ Anne, die weer aan tafel was gaan zitten, keek met een ruk op.

De man wikkelde de sjaal van zijn nek en trok zijn handschoenen uit. Hij wendde zijn ogen van Leonie af en richtte zijn blik op Anne. ‘Mijn neus zit er nog aan,’ antwoordde hij afwezig. ‘Ik kwam je bedanken, omdat Nina zo blij is met het kleurboek. Ze heeft gisteren een hele tijd aan tafel zitten kleuren, ze had er zo’n lol in.’ Dat zijn antwoord haar plezier deed, zag hij niet want hij liep door naar de tafel. ‘Wat een mooie kralen,’ merkte hij op.

Leonie sloeg haar armen over elkaar en bekeek met gefronst voorhoofd de lange man die zich, ze kon niet ontkennen dat hij het aanzien meer dan waard was, naar haar schoonzus overboog. Mooie kralen? Me hoela. Mooie tieten, bedoelde hij zeker. Hij stak zijn welgevormde neus zowat in Annes boezem.

Als een echte vamp streek die verleidelijk haar blonde lokken achter haar oor. ‘Deze kralen verkopen we per stuk. Kijk, die grote zijn prachtig te combineren met de kleine, zilverkleurige, of die zwarte met dat glittertje.’ Anne legde een rijtje kralen voor hem neer.

‘Misschien is het wat voor Nina.’ Hij strekte zijn rug en wierp Leonie over zijn schouder een vluchtige blik toe.

‘Je moet zelf maar wat uitkiezen. Het is al gauw leuk bij elkaar. Hoe oud is Nina?’ Anne gebaarde dat hij moest gaan zitten.

‘Ik kwam eigenlijk alleen langs om te bedanken.’ De man keek op zijn horloge, daarna nog eens naar Leonie. ‘Misschien kunnen jullie wat kralen bij elkaar zoeken voor iemand van vierentwintig. Mijn zus houdt wel van blingbling.’

‘Drink even een kop thee mee,’ drong Anne aan, ‘dan maakt Leonie ondertussen een mooi setje voor je klaar. Voor je zus.’

Zonder op zijn antwoord te wachten liep Leonie naar het keukentje. Gisteren had hij toeschietelijker geleken, vriendelijker. Vandaag keurde hij haar amper een blik waardig.

Anne voegde zich bij haar. ‘Hij wil wel een kop thee,’ zei ze hardop. ‘Leuke vent,’ fluisterde ze erachteraan. ‘Hoog Nora Roberts gehalte.’

Leonie wierp haar een onheilspellende blik toe en liep naar de toonbank waar ze een zakje van organza pakte om de kralen in te doen. ‘Kan je zus niet zelf naar de winkel komen? Is ze bedlegerig? Of zit ze in een rolstoel? Ik heb eventueel wel een plank die ik over de drempel kan leggen, want hier komen wel vaker klanten die slecht ter been zijn.’

Met zijn grote handen om de mok geslagen schudde hij zijn hoofd. ‘Ze heeft haar relatie onlangs verbroken en daardoor is ze wat mensenschuw geworden. Ik ben al lang blij dat ze inmiddels haar bed uit komt. Nu de rest nog.’

Leonie had ondertussen verschillende koordjes uitgezocht. ‘Weet je wat? Ik doe van alles wat bij elkaar en dan kan ze thuis zelf naar haar eigen smaak combineren. Ik zal een mooi prijsje voor je maken.’

Nu glimlachte hij eindelijk voor het eerst naar haar. Wow. ‘Als je zo met al je klanten omgaat, ga je nog failliet.’

‘Als ik mijn klanten tegemoet kom en zorg dat ze tevreden zijn, zullen zij ook eerder naar mij terugkomen.’ Opgelucht dat hij zijn stuurse houding had laten varen, gebaarde ze naar de ruimte om haar heen. ‘Mijn winkel is eigenlijk een uit de kluiten gewassen hobby van me. Ik ben meer hulpverlener dan zakenvrouw. Ik wilde hier een ontmoetingsplek creëren. Ik heb vaak genoeg vrouwen aan mijn tafel zitten die met hun meegebrachte wol heerlijk zitten te breien en ondertussen wat kwebbelen, op die manier een uurtje onder de mensen zijn. Dat je zus lol heeft met dat kleurboek, maakt dat ik me succesvol voel, dat ik goed gekozen heb.’ Ondertussen stopte ze de ene kraal na de andere in het zakje.

‘Zodra Nina er aan toe is naar buiten te gaan, stuur ik haar hiernaartoe.’

Leonie schoof over de tafel een visitekaartje naar hem toe. ‘Ik heet Leonie en je zus mag me ook bellen als ze vragen heeft. Daarnaast heb ik een webwinkel. Creativiteit helpt je door moeilijke tijden heen, als je hoofd te vol zit met zorgen of gepieker. Zeg dat maar.’

‘Ik weet me eerlijk gezegd geen raad met haar.’ Na die woorden stond hij abrupt op. ‘Ik wil graag afrekenen.’

‘Ik ben benieuwd of je zus er wat mee gaat doen. Mocht je nog eens toevallig in de buurt zijn, hoor ik dat graag.’

‘Jaja.’ Verstrooid knikte hij kort in haar richting terwijl hij zijn handschoenen weer aantrok. ‘Succes met je arm,’ zei hij tegen Anne. ‘Wanneer mag het gips eraf?’

‘Komende week. Eindelijk.’ Anne straalde onder zijn aandacht. ‘Fijn weekend nog.’

‘Jullie ook.’ Met het opentrekken van de deur dreef een vlaag kou de winkel binnen.

‘Interessant,’ klonk Annes stem vanaf de tafel. ‘Fascinerende man.’

‘Vond je?’ Chagrijnig begon Leonie de tafel op te ruimen.

‘Lang, knap met mooie donkergrijze ogen, vriendelijk,’ somde Anne op. ‘Slank, atletisch. Vast een basketballer.’

‘Hij zat de hele tijd naar jou en je tieten te kijken.’

‘Welnee. Hoe kom je daar nou bij?’

‘Het is maar goed dat Jeroen er niet bij was. Hij zat je met zijn ogen uit te kleden.’ Dat Anne het nou zelf niet in de gaten had, ze was soms zo naïef. ‘Straks komt Chris thuis, Anne. Ik ga vast de manden en de standaard binnen zetten, zodat ik, als de winkel gesloten is, alle tijd heb om mijn broer een gigantische schop onder zijn kont te geven. Wil je erbij zijn?’

Anne kromp zichtbaar in elkaar, ze deed haar mond open om wat te zeggen, sloot hem weer en begon vervolgens de schotels op elkaar te stapelen. ‘Ik ben er niet aan toe,’ zei ze uiteindelijk. ‘Je hoeft niet wreed tegen hem te doen, het is wel Milans vader.’

De ontspannen sfeer die voor de komst van de reus met de neus had geheerst was verdwenen. Zwijgend ruimden ze de spullen op, Leonie maakte vast de kas op en Anne waste de kopjes in het keukentje af.

‘Dus Chris kan zonder probleem naar jullie huis terug, totdat jij met de scheidingspapieren over de brug komt. Begrijp ik dat goed? Ik wil dat het allemaal helder is. Weet hij hoe jij er in staat?’

Met een ongelukkig gezicht legde Anne het tijdschrift waar ze in zat te bladeren aan de kant. ‘Heb ik iets gezegd waardoor je kwaad op me bent? Heb ik iets gedaan wat niet goed was? Heeft het met die man te maken die hier kralen kwam kopen voor zijn zus?’

‘Ik zou het niet weten. Ik ben kwaad op Chris om wat je mij gisteren vertelde. Ik wil niet dat hij er zo makkelijk vanaf komt. Het heeft niet met die andere vent te maken, ook al deed die overdreven uitsloverig naar jou toe. Ik ben niet boos op jou.’ Leonie draaide aan de knopjes in haar linkeroor, een gebaar dat haar doorgaans kalmeerde als ze opgefokt was. ‘Ik ben gewoon moe. Ik heb vannacht nog babyslofjes gehaakt omdat ik niet kon slapen.’ Ze zocht op haar telefoon en liet Anne een foto zien. ‘Lief hè?’

‘Schattig.’ Blij dat de lucht weer was opgeklaard, sloeg Anne haar armen om Leonie heen en knuffelde haar stevig. ‘Je bent een schat. Ook voor die zus. Dat was echt lief om die kralen zo mee te geven. Ik zag dat het bijna voor niks was.’ Leonie rechtte haar rug nu ze een klein beetje last van haar schouders voelde verdwijnen.

‘Dat was lekker, zus. Eindelijk weer eens een Hollandse hap.’ Chris kauwde op het laatste stukje van zijn rookworst en maakte van het restje boerenkool op zijn bord een heuveltje. Leonie had, zoals gewoonlijk, snel gegeten en zat te wachten tot ze van wal kon steken. Chris was spraakzaam over zijn werk en vertelde dat zijn baas hem had gevraagd een bezoek te brengen aan een vestiging in Frankrijk. ‘Wie weet kan ik daar over een tijdje bedrijfsleider worden. Als ik de boel daar op poten heb gezet.’ Hij lachte zelfvoldaan. ‘Ik heb mezelf wel bewezen, de afgelopen jaren.’

Het was altijd eenrichtingsverkeer. Met een half oor luisterend, dronk Leonie van haar wijn of het limonade was in de hoop dat de alcohol haar wat moed zou geven. ‘Ik heb gekookt, jij mag afruimen. Als je slim bent doe je de boerenkool die over is in een bakje. Dan kun je er morgen nog een keer van eten.’

Chris maakte geen aanstalten om op te staan. ‘Ik heb de hele week gewerkt. Ik zit net lekker. Doe jij het maar even.’

‘Ik heb ook de hele werk gewerkt.’

‘Wat jij doet is niet echt werken. Een beetje in zo’n winkel rondhangen en af en toe een bolletje wol verkopen, kun je toch moeilijk een echte baan noemen, wel?’ Chris speelde nonchalant met zijn mes. ‘Vergeleken met wat ik allemaal doe…’

‘Ik ben een onafhankelijke vrouw die voor haar eigen inkomen zorgt. Ik regel alles zelf, ik heb een eigen bedrijf, ik ben zelfstandig ondernemer.’ Met haar kin vooruitgestoken weerstond ze haar broers zelfgenoegzame blik. Ze wilde zich absoluut niet in de verdediging laten drukken, maar hij wist haar toch te stangen.

‘Ruim gewoon die tafel af, Leonie, doe verdomme niet zo moeilijk. Jij kan zo zeiken over kleine dingen. Ik ben moe en morgen zal ik wel voor het eten zorgen. Dus til die dikke reet van je op en breng die twee pannen naar de keuken. Maak me niet kwaad.’

Met moeite onderdrukte Leonie de neiging hem te gehoorzamen. Ze voelde haar borst samenknijpen door iets dat leek op angst. Op dat moment kon ze zich voorstellen hoe het bij Anne ooit begonnen was. Het besef dat het beter en veiliger was om zonder tegen te sputteren te doen wat hij zei.

‘Morgen ben jij hier niet meer. Ik heb gekookt, jij ruimt af.’ Ze hield haar adem in. Chris’ neusvleugels trilden. ‘Morgen kun je terug naar je eigen huis. Anne hoeft er voorlopig niet te zijn, ze wacht af wat haar advocaat zal adviseren over de verdeling van jullie inboedel.’

Een spiertje in zijn kaak trok, daarna glimlachte hij. ‘Ze komt wel terug.’

‘Geen haar op haar hoofd die daar aan denkt. Ze staat er sterk voor, dus ik zou maar een beetje dimmen als ik jou was. Je mag blij zijn dat ze vooralsnog geen aangifte heeft gedaan van mishandeling. Dus mijn advies is als volgt: je laat haar en Milan met rust en je gedraagt je netjes en fatsoenlijk. Als haar advocaat met een voorstel komt, accepteer je dat beleefd en zonder morren. Morgen vertrek je en dan hoef ik jouw kop een tijdje niet meer te zien. Als ik geweten had hoe jij Anne al die jaren hebt behandeld, had ik eerder ingegrepen.’ Uitdagend leunde ze naar voren. ‘Maar ik wist het niet, ik wist niet genoeg. Je hebt haar beschadigd, haar zelfvertrouwen ondermijnd, haar bezeerd. Ze begint me nu te vertrouwen en ik zal zorgen dat ze me alles vertelt. Alles. Ik schaam me voor je, Chris. Dat er dit van je geworden is. Dat je mijn broer bent.’

‘Overdrijf toch niet zo.’ Alsof het hem vermoeide überhaupt antwoord te geven, slaakte hij een dramatische zucht. ‘Ik weet dat ik haar geen klap had mogen geven, maar ze haalde af en toe het bloed onder mijn nagels vandaan. Ze was altijd zo labiel, terwijl ik zo mijn best deed om haar zekerheid te verschaffen. Altijd makkelijk om achteraf te klagen… Je hebt alleen maar haar kant van het verhaal gehoord. Als ze weer helder en redelijk kan nadenken, komt ze wel terug.’

‘Dat gaat niet gebeuren, ze begint voor het eerst sinds ze jou kent een beetje tot zichzelf te komen.’ Leonie kreeg het gevoel dat ze lekker op dreef kwam, dat ze namens Anne sprak. ‘Je bent een idioot als je denkt dat ze jou nog wil.’

‘Moet je horen wie het zegt.’ Chris boog zich op zijn beurt over de tafel naar haar toe. Zijn ogen glinsterden van kwaadheid. ‘Alsof jij ook maar enige mensenkennis hebt. Je bent zelf niet eens in staat een relatie aan te gaan. Dus jij weet helemaal niet hoe het werkt tussen mannen en vrouwen.’ Hij wilde voldaan achterover leunen, maar Leonie stak haar hand uit en pakte hem bij de boord van zijn trui vast.

‘We hebben foto’s, Chris. De huisarts weet alles. Anne gaat een boek schrijven over haar relatie met jou en ze laat geen spaan van je heel, reken daar maar op.’

Een flits van verwarring trok over zijn gezicht, maar hij herstelde zich snel. ‘Ik geloof je niet, dat zou Anne nooit doen. Laat me los,’ zei Chris zacht, ‘Scarface.’

Whoosh.

De ringen aan haar linkerhand waren opzichtig en sommige hadden scherpe uitsteeksels. Zonder enige moeite haalden die Chris’ wenkbrauw open, zodra haar vuist hem raakte.

‘Kolere, trut!’ Zijn hoofd schoot eerst achteruit en meteen daarna naar voren, terwijl het bloed langs zijn oog en neus naar beneden stroomde. Vloekend pakte hij een servetje dat hij tegen zijn voorhoofd drukte.

Leonie wist niet dat ze zoveel woede in zich had. Dat ze nog, na al die jaren, zo heftig op dat scheldwoord kon reageren. En zo primair. Aan de overkant van de tafel zat Chris met een prop papier het bloed van zijn gezicht te deppen.

‘Je hebt het verdiend,’ zei ze schor, draaiend aan de meest opzichtige ring. ‘En nu eruit. Ik wil je voorlopig niet meer zien.’ Ze schoof haar stoel achteruit, stond op en zette haar voeten een stukje uit elkaar zodat ze sterk overkwam.

Chris kwam net als zij overeind, beverig en bleek. ‘Jemig, Leonie, het was een grapje. Ik wist niet dat je daar nog zo pissig om kon worden. Hoe lang is het geleden? Tien jaar? Ik dacht niet na.’

‘Kijk nou eens wat er van ons geworden is, Chris. Natuurlijk was het geen grapje. Je wist precies hoe het me zou raken en daar was je op uit. Ik wist niet dat ik zo kwaad zou kunnen worden, dat ik jou zou slaan. Nou ben ik net zo erg als jij. Als pap en mam ons zo konden zien… Goddank zitten die ver weg in Spanje.’ Met de mouw van haar shirt veegde ze haar neus af. Ze draaide zich om en begon de borden op elkaar te stapelen. Gedurende de tijd dat ze heen en weer liep naar de keuken met de pannen en het servies, stond Chris bij de tafel strak voor zich uit te kijken, zijn bebloede vingers frommelend aan het servetje. ‘Ik wil dat je vertrekt, nu. Pak je spullen en verdwijn.’

Stilletjes trok hij zijn jas aan. Nu de opgevlamde woede tussen hen was bekoeld, maakte Chris een hulpeloze, onschuldige indruk. Alsof hij geen idee had dat het een kwestie van actie en reactie was geweest, alsof hij zelf slachtoffer was. Vreemd genoeg voelde Leonie de neiging in zich opkomen zelf sorry te zeggen en te vragen of hij toch niet wilde blijven. Ze wilde haar broer sussen, zeggen dat het wel goed zou komen, of iets anders dat troostend klonk. In plaats van dat alles bedwong ze zich en hield de deur in het halletje voor hem open. ‘Heb je de sleutels van je huis?’ vroeg ze alleen.

Hij zette een tas op de grond en voelde in zijn jaszak. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’

‘Zeg maar niks. We zijn allebei kwaad en geschrokken. Over een tijdje kunnen we wel weer contact opnemen. Maar voorlopig niet.’ Leonie nam een tas van Chris over en liep achter haar broer aan, de smalle trap af naar beneden. ‘Ga met jezelf aan de slag, Chris. Ga in therapie, zoek hulp.’

Van tevoren had ze bedacht dat ze zich opgelucht zou voelen na zijn vertrek, bevrijd zelfs, omdat ze weer het rijk voor zich alleen had, maar zodra ze de sloten omdraaide en de grendels voor haar deur schoof, voelde ze alleen maar verlies.

***

5

‘Kijk meester Theo, ik die voor jou gemaakt.’ Trots overhandigde Yfke de badmeester een opgerold A4-tje met een rood lintje er omheen. ‘Ik nu mijn dipoma?’

‘Probeer je me om te kopen, dame?’ Theo peuterde het strikje los en rolde de tekening open. Filippa moest lachen om de uitdrukking op zijn gezicht.

‘Hij is eh… prachtig. Wat is het precies? Zijn het vissen in de zee?’

‘Nee joh, meester Theo. Die jij en ik in het zwembad. Kijk dan. En de glijbaan. En het gat.’

‘Aha. Ik snap het. Heel mooi. Nou, ik zal ’m op mijn kantoortje ophangen en nu met Filippa overleggen wat we met je diploma gaan doen. Ga jij maar even je koekje opeten, je zult wel honger hebben.’ Hij keek Filippa vragend aan. ‘Heb je nog over mijn voorstel nagedacht?’

‘Ik wil heel graag dat ze voor het echte diploma gaat,’ antwoordde ze. ‘En ik zal kijken of haar vader één keer per week met haar kan oefenen. En anders heb ik nog een vriend die het vast wel wil doen. Ik kan zelf niet zwemmen, dus aan mij heeft ze niks.’

‘Kilometers maken, daar draait het om.’

‘Jaja,’ zuchtte ze. ‘Ik doe mijn best het op te lossen.’

Theo bekeek nog eens de tekening. Wapperde vervolgens even met de groene gazen vleugels op Yfkes rug. ‘Als jij volgende week weer een tekening meebrengt en als je belooft met je papa extra te oefenen, mag jij je diploma halen, afgesproken Tinkerbell?’

‘Heel goed, meester Theo.’ Ze hief haar hand op voor een high five. ‘Ik papa vragen.’

‘Jij met mij zwemmen, papa. Meester Theo, hij zegt ik mijn dipoma.’ Yfke liet er geen gras over groeien en overviel Joshua met haar nieuws nog voor die bij thuiskomst zijn jas goed en wel had kunnen ophangen.

‘Mag je afzwemmen, pop?’ Joshua tilde zijn dochter op en knuffelde haar. ‘Wat ben ik trots op je.’

‘Op voorwaarde dat ze extra oefent,’ vulde Filippa aan. ‘Zou jij de komende weken met haar kunnen zwemmen? Op zaterdag? Ik vind dat ze doordeweeks al een druk programma moet afwerken, dus dan blijft het weekend over.’

Joshua fronste. ‘Op zaterdag?’ Hij schonk een glas wijn in en nam plaats op een kruk aan de bar. ‘Dat komt nou net een beetje lastig uit. Ik heb gisteren juist op kantoor aangegeven dat ik tot de meivakantie nog even alles uit de kast wil halen, zodat ik daarna alle tijd heb voor jou, schat.’ Hij wierp een veelbetekenende blik op haar buik. ‘Zodat we de kinderkamer in orde kunnen maken,’ fluisterde hij, ‘en ik met je mee kan naar zwangerschapsgym. Ik wil dit keer alles meemaken. Met Esmee liep het destijds heel anders.’ Vermoeid wreef hij over zijn gezicht. ‘Daarom heb ik me opgegeven voor die cursus. Zes zaterdagen. Ik dacht, dan heb ik het maar vast gehad. Verdorie, dat komt nu slecht uit. Zal ik het afzeggen? Of kan het op zondag? Yfke gaat natuurlijk voor alles.’

Hè, ze had Joshua hier eigenlijk helemaal niet mee willen belasten. Alle veranderingen van de afgelopen maanden gingen hen niet in de koude kleren zitten. ‘Liefje, ik regel wel wat. Maak jij je er niet druk om. Ik vraag Jeroen, die zwemt zelf twee keer per week. Ik weet zeker dat hij het met plezier doet. Dat was ik meteen al van plan geweest.’

‘Jeroen?’

‘Ik vraag het zodra ik hem spreek.’

‘Zeker weten?’ De zucht van opluchting leek vanuit zijn tenen te komen.

‘Absoluut. En als de kleine er is ga ik op ouder en kind zwemmen. Dan ga ik het leren.’ Ze liep naar de koelkast en begon voorbereidingen te treffen voor het avondeten.

Joshua waste ondertussen de groente. ‘Ik had mijn moeder vanmiddag aan de lijn en ze had zoveel vragen. Ik kon ze nauwelijks beantwoorden zonder te liegen. Vind je niet dat het tijd wordt dat we mijn familie gaan inlichten over onze gelukkige omstandigheden? Bovendien wil ik je graag aan Benjamin voorstellen. Ik dacht, misschien kunnen we twee vliegen in één klap slaan en ze uitnodigen om te komen eten.’

Filippa zette een pan water op. ‘Ik heb je broer nog nooit ontmoet. Is hij net zo leuk als jij?’

Joshua trok in een karakteristiek gebaar zijn wenkbrauwen op. ‘Denk je soms dat zoiets mogelijk is?’

Ze lachte. ‘Nodig hen maar uit, dan kan ik zelf mijn oordeel vellen. Ik ben benieuwd hoe ze op het nieuws gaan reageren, ze zullen wel vinden dat het allemaal erg snel gegaan is. Daarom zie ik er wel een beetje tegenop.’

‘Mijn familie is geweldig, Filippa. Ze zullen uit hun dak gaan van het nieuws dat er een kleintje op komst is. Ze weten dat ik altijd al graag een groot gezin wilde. En met Benjamin kun je lachen, dat is altijd de lolbroek van de familie geweest. Ik heb hem al te lang niet gesproken. Eerlijk gezegd heb ik hem niet meer gezien sinds het uit is met zijn vriendin.’

Samen koken was iets waar Filippa erg van genoot en vanavond vergastte Joshua haar op talloze verhalen uit zijn jeugd. Dit wordt mijn nieuwe familie, dacht ze met een hart vol verwachting. Een liefhebbende vader en moeder, twee broers, waarvan de jongste niet alleen vol humor zat, maar ook, volgens Joshua, beschikte over een tomeloze energie en een woeste aantrekkingskracht.

‘Ik heb mijn wilde haren verloren,’ zei hij tenslotte, met de schalen heen en weer lopend, ‘maar voor de rest lijkt Ben op mij. Zeker qua uiterlijk.’

‘Jij bent ook woest aantrekkelijk,’ bevestigde Filippa, die het afgelopen half uur alleen maar nieuwsgieriger was geworden. Ze riep naar Yfke dat het eten klaar was en realiseerde zich met een schok hoe vertrouwd het gezinsleven plotseling aanvoelde. ‘Ik ben gelukkig, weet je dat?’

Joshua zag het ongetwijfeld aan haar stralende ogen. ‘Ik ben gelukkiger dan jij,’ antwoordde hij, zijn armen om haar heenslaand. Yfke wurmde zich tussen hen in voor een sandwich knuffel.

Het bestond niet dat Joshua gelukkiger was dan zij. ‘Onmogelijk, meneer Rozenboom.’ Ze kon de rest van haar leven in deze omhelzing blijven staan, zo gekoesterd en bemind als ze zich voelde. Ze had alles wat haar hartje begeerde. En meer.

***

Toen Max om kwart over vijf op de afdeling arriveerde, een half uur later dan anders, trof hij zijn vader over de rand van het bedhek hangend aan, verkrampt, koud en met verwilderde ogen. Inwendig kokend, ramde hij meteen op het alarm. Met zachte handen streek hij over zijn vaders rug en door op kalme toon te praten, kreeg Max de man zover dat die zich ontspande en zich onder liet stoppen. Hij nam de oude, koude handen die onrustig aan het dekbed plukten in de zijne en blies zijn warme adem er over uit. In de kamer rook het naar urine.

‘Hij wilde de hele dag zijn bed niet uit,’ verkondigde de dienstdoende verpleegkundige, meteen bij binnenkomst.

‘Hoe lang geleden heb je voor het laatst bij hem gekeken? Hij is verkleumd, angstig en nat. Mijn vader heeft nu verzorging nodig.’ Max probeerde de verbittering uit zijn stem te weren, het was immers niet eerlijk zijn ongenoegen op de verpleging af te reageren. Hij was zelf zomaar van zijn dagelijkse routine afgeweken en daar was zijn vader de dupe van geworden. ‘Sorry, ik wilde niet tegen je uitvallen. Ik ben zelf ook later dan gebruikelijk.’

Samen verschoonden ze het bed en daarna trok Max een stoel bij. Twee grijze ogen keken hem aan en Max vroeg zich af of zijn vader vandaag wist wie hij was.

‘Ik was wat later bij je omdat ik op weg naar jou bij de wolwinkel langsliep. Je schone kleren zaten nog in de droger, dus ik moest eerst langs huis om ze op te halen,’ biechtte hij op. ‘Als je daar langsloopt, móét je wel naar binnen. De winkel heeft iets van een sprookje, pap. Het ruikt er lekker naar kaneel en speculaas, het is er warm en dan al die kleuren… zoveel tinten.’

Op het nachtkastje stond een grote pot met vette crème, Max deed een flinke lik op zijn handen en begon zijn vaders hielen in te smeren.

‘Achter in de winkel staat een grote tafel en daar kun je gewoon thee of koffie krijgen, ook als je niks koopt. De eigenaresse heet Leonie. Ik ben er al een paar keer geweest om spullen voor Nina te kopen. Volgens Leonie helpt breien en haken tegen depressieve klachten, dus ik probeer Nina aan het fröbelen te krijgen.’

Zijn vaders ogen leken Max’ bewegingen met aandacht te volgen, dus praatte hij verder. ‘Vandaag zaten er nog twee andere vrouwen aan tafel, Anne en Filippa.’ Ook knap, maar niet zo boeiend als Leonie. ‘Misschien kun je met me meedenken, pap. Ik vind die Leonie wel interessant, ze is origineel en bijzonder. Volgens mij ben ik vriendelijk en beleefd, maar ze stelt zich heel kritisch naar me op. Ze geeft me voortdurend het gevoel dat ik iets verkeerd heb gedaan.’ Behalve dan toen hij vanmiddag zijn kassabon in ontvangst had genomen. Max pakte de pot met crème nog eens en begon aan de andere voet.

‘Toen er even geen klanten waren, kwam ze naast me zitten, rechts van mij en ik hoefde mijn hoofd maar een klein stukje te draaien of ik kon haar oor zien. Weet je wat ik zag? Drie ringetjes, drie knopjes, iets wat op een kettinkje leek en dat tussen twee knopjes langs haar oorschelp naar beneden gleed. Een kruisje en een veertje. Aan haar oorlel hing een klein, pluizig vogelveertje, pap, zwart met witte spikkeltjes. Ik kon het zo door mijn vingers laten glijden, als ik dat gewild had.’ Hij liet de voet los en boog zich naar voren. ‘En dan haar neus! Weet je wat een piercing is?’ fluisterde hij. ‘Leonie heeft een diamantje in haar neusvleugel, hier.’ Hij wees naar de zijkant van zijn eigen neus. ‘Sodeju. Ik was er helemaal door van slag. Ze is erg mooi. En aardig ook. Naar mij niet, maar ondanks dat vind ik haar intrigerend. Daarom heb ik vandaag voor ruim tachtig euro aan spullen gekocht.’

Max strikte de antidecubitus hieltjes aan zijn vaders voeten vast en dacht nog eens aan zijn winkelbezoek terug.

‘Als je de bon bewaart kun je terugbrengen wat je zus niet gebruikt,’ had Leonie met een klein lachje en een knipoog opgemerkt. Ze had hem door. Bij zijn weten had Nina sinds die ene keer het kleurboek niet meer aangeraakt en ook het zakje met kralen lag volgens hem nog onaangeroerd op haar nachtkastje. Dus de kans dat Nina iets met zijn aankopen ging doen was nihil. Echter, die knipoog en dat lachje waren het bedrag meer dan waard geweest. Hij zou dat graag nog eens zien, die blik, alsof ze samen een geheimpje deelden.

‘Het punt is dat ik het komende jaar geen reden meer heb om naar de winkel terug te gaan. Ik ben stom geweest om zoveel in één keer te kopen. Dat had ik natuurlijk in fases moeten doen.’ Hij haalde het bed van de rem en draaide het een stukje zodat zijn vader tv kon kijken. ‘Dom hè. Nu zal ik een dvd van André Rieu voor je opzetten en dan ga ik ondertussen de geschiedenis toetsen corrigeren. En denk dan eens na over een manier hoe ik opnieuw met Leonie in contact kan komen. Daarna zal ik je helpen met het eten.’

Zijn vader genoot zichtbaar van het optreden van de uitbundig uitgedoste muzikanten op het Vrijthof, maar hij kwam niet met een idee of oplossing op de proppen.

Ook Max zelf kon niks bedenken. Zijn IQ mocht dan abnormaal hoog zijn, in relationeel of emotioneel opzicht scoorde hij toch duidelijk een dikke onvoldoende. Hij had het liever andersom gehad. Maar ja, je had het in het leven niet altijd voor het kiezen.

***

Er waren dagen waarop Leonie haar impulsiviteit haatte. Zoals nu.

Het ene moment was ze nog onderweg naar een klant om een nabestelling af te leveren en het volgende bevond ze zich in een sportschool met opzwepende muziek en uitzicht op een zaal vol zwetende sporters.

Omdat ze met een stapel folders zat te wachten op een rondleiding, kon ze in gedachten het afgelopen uur nog eens de revue laten passeren. Het begon bij de reus met de mooie neus. Hij was nu al een paar keer bij Van Katoen langsgekomen, maar omdat de man zich nog niet echt had voorgesteld, noemde Leonie hem maar “Grey”. Ze had de acteur die Christian Grey in Fifty Shades speelde gegoogeld en de foto aan Anne en Filippa laten zien. Hij leek er echt wel op, met die volle wenkbrauwen en dat donkere golvende haar. Hij had ook zo’n neus, en dezelfde mannelijke kin. En die wat mysterieuze oogopslag. Naderhand hadden Anne en Filippa gegniffeld om zijn royale aankopen.

‘Hij komt iedere keer voor jou, Leonie,’ had Anne uitgeroepen. ‘Die zus heeft hij misschien gewoon verzonnen. Hij vindt je leuk.’

Op weg naar haar klant was ze dat reclamebord gepasseerd. Zo was het gegaan. Op dat bord was een knappe, slanke blonde vrouw afgebeeld die meteen aan haar vriendin Mathilde deed denken. Het model hield een rijkelijk belegde snee knäckebröd in haar hand en glimlachte veelbelovend naar de voorbijgangers.

Leonie was echter allergisch voor diëten en afvallen. Na vijftien jaar jojo-en had ze de hoop inmiddels opgegeven. En daarom was ze in eerste instantie gewoon doorgereden. Toch had ze even verderop haar auto gekeerd. Waarom in hemelsnaam?

Het model op de poster was superslank en gespierd. Leonie was altijd jaloers geweest op Mathildes ranke, perfecte figuurtje aan wie zelfs nu nog niet te zien was dat ze een kind had gebaard.

13 kilo kwijt in 13 weken,

verkondigde het bord.

Schrijf je nu gratis in.

Begin het jaar gezond!

Een enorme pijl wees naar een zijstraat, waar een sportschool en fitness studio gevestigd was.

Leonie moest zichzelf bekennen dat ze gevallen was voor de belofte dat ze ooit net zo’n aantrekkelijk lijf zou hebben als de vrouw op de foto. Daarom zat ze hier te wachten. Het hele idee was bespottelijk.

‘Ik ben er klaar voor.’ Met een enthousiast gebaar wenkte de medewerkster, graatmager in Leonies optiek, haar te volgen. ‘Het wordt de achtste keer dat het dertien kilo project van start gaat.’

Leonie boog zich over de balie heen. Niet iedereen hoefde te horen hoe ze zich hier stond te vernederen. ‘Ik moet er wel zesentwintig afvallen, maar misschien is dertien een goed begin.’

‘Als je gemotiveerd bent, gaat dat zeker lukken. Het komt er op neer dat je met een groep van dertien mensen twee keer per week komt sporten onder begeleiding van een coach. Kom.’

Leonie sjokte achter haar aan. In de gang stond een man tegen de muur geleund om zich heen te kijken. Hij had kennelijk net gedoucht en droeg een verwassen sportbroek en hoodie. Wow. Leonie moest nog eens omkijken.

‘Hoi Daniel,’ sprak de medewerkster opgewekt, ‘lekker gesport vandaag?’

‘Het ging super, Patty. We zijn voor het laatst, Karlijn en ik. Jullie zullen het voorlopig zonder ons moeten stellen. Volgende week vertrekken we voor een paar maanden naar Afrika.’

Leonie gaapte hem aan. Natuurlijk had ze de verhalen van Anne en Jeroen gehoord, maar ze was nog niet eerder in de gelegenheid geweest haar vrienden te ontmoeten. Ze moest het zeker weten.

‘Ben jij Daniel, de vriend van Anne? Van de bibliotheek? Het baasje van Bo? De fotograaf?’ Ze kon nog een hele ris vragen bedenken, maar de man sperde zijn ogen open en lachte zijn witte tanden bloot.

‘Helemaal.’

‘Ik ben Leonie.’

‘Echt waar? Wat een verrassende locatie om je eindelijk te ontmoeten.’ Hij zag er oprecht verheugd uit en Leonie voelde haar knieën week worden. Daniel trommelde op de deur van de dameskleedkamer en riep dat Karlijn op moest schieten. ‘Karlijn weet niet wat ze ziet. Je hebt zoveel voor Anne gedaan de laatste maanden en we baalden al dat het er maar niet van kwam om kennis te maken.’

‘Ik heb ook heel veel over jou gehoord, Daniel. Absurd dat we elkaar niet eerder zijn tegengekomen.’

De deur naast hem ging open en een kleine vrouw met een korte krullenbol en enorme blauwe ogen kwam tevoorschijn. Daniel sloeg meteen zijn arm om haar heen en drukte een kus op haar kruin. Ze reikte nog niet tot zijn schouder. ‘Weet je wie dit is, Karlijn?’

‘Ik ben Leonie,’ zei ze maar gauw, ‘Annes schoonzus.’

Karlijns ogen werden nog groter. ‘Meen je dat nou?’

‘Kom, we gaan even wat drinken.’

Patricia staarde van de een naar de ander. ‘Zeg, ik was Leonie een korte rondleiding aan het geven. Als we klaar zijn kunnen jullie wat drinken, maar ik wil haar eerst aan Dylan voorstellen.’

‘Tuurlijk. Kom je hier ook sporten?’

‘Ik kwam alleen voor informatie.’ Leonie keek ongemakkelijk naar het afgetrainde lichaam van de twee mensen tegenover haar. ‘Ik weet niet of het wat voor me is. Ik heb de conditie van een naaktslak.’

‘Leonie denkt erover mee te doen aan het dertien weken programma,’ verklapte Patricia.

Fijn! Bedankt, Patty! De vernedering was compleet.

‘Samen sporten is erg motiverend,’ wist Daniel te vertellen, ‘en het is leuk om te merken dat je vooruitgaat door de weken heen.’

‘Ik zoek Dylan,’ zei Patricia weer. ‘Dat wordt je personal trainer. Hij doet dit voor de vierde keer, hij is heel goed. Die trekt je wel over de streep, Leonie, geloof me maar.’

‘Wij zullen vast wat te drinken voor je bestellen. Waar zou je trek in hebben?’ Daniel tilde zijn sporttas op en hing die met een zwaai over zijn schouder. Karlijn, die naast hem stond, moest bukken om het geval niet tegen haar neus te krijgen. Iets van de nervositeit viel van Leonie af en ze kon niet anders dan het uitschateren om Karlijns verbouwereerde gezicht.

‘Doe maar een cola,’ hikte ze. ‘Zero.’ Bij het horen van roffelende voetstappen op de trap draaide ze zich om.

‘Ah, Dylan, daar ben je,’ riep Patricia. ‘Dit is Leonie. Ze wil zich inschrijven voor het dertien weken project.’

Zijn handdruk was stevig. ‘Leuk dat je er bent, Leonie. Ik beloof je dat het de opwindendste dertien weken van je leven zullen worden.’

Terwijl ze elkaars hand nog wat langer dan nodig vasthielden, voelde ze voor het eerst sinds ze Chris op zijn gezicht getimmerd had, haar vertrouwde opgewekte humeur terugkeren. ‘Dat is een boute uitspraak, Dylan. Maar als het klopt wat jij zegt, heb je me bij deze over de streep getrokken. Ik kan wel een beetje opwinding in mijn leven gebruiken.’

Dylan hield haar blik extra lang vast. ‘Welkom bij de club.’

***

6

‘Milan, wil jij even opendoen?’

Haar zoon sprintte naar de voordeur om zijn drie grootste vrienden binnen te laten. In de keuken rook het naar kruiden, rijst en fruit. Anne maakte Boboti voor haar gasten.

Een paar seconden later kwam Bo binnengestoven, zijn tong uit zijn bek, met Milan achter zich aan. In een rustiger tempo volgden Daniel en Karlijn, hun armen vol pakken met hondenbrokken, een deken, riem en voerbakken.

‘Wat ruikt het hier verrukkelijk!’ Karlijn snoof. ‘Is het iets Oosters?’ Ze zette de etensbakken op de grond en de brokken op tafel. ‘Hoe voelt het om je handen weer vrij te hebben, Anne?’

‘Het voelt licht en vrij.’ Anne legde de roerspaan op het aanrecht en knuffelde Karlijn, daarna sloeg ze haar armen om Daniel heen en kuste hem op beide wangen. Die trok haar tegen zich aan en bestudeerde haar gezicht.

‘Hoe gaat het met je, liefje? Lacht het leven je een beetje toe?’

‘Met mij gaat het heel goed, fijn dat jullie er zijn. Jeroen is buiten bezig met de vuurkorf, dus pak wat te drinken en ga naar hem toe, ik kom er zo aan. Als het te koud is, gaan we naar binnen, maar is zo romantisch om in de winter buiten te kunnen zitten. Het is trouwens Afrikaans, Karlijn. Ik wou in stijl voor jullie koken. Een afscheidsdineetje.’ Plotseling geëmotioneerd boog ze zich over de ovenschaal waar ze het mengsel van gehakt, brood, boontjes en uien inschepte.

Karlijn liep met een glas wijn voor zichzelf en een alcoholvrij biertje voor Jeroen de keuken uit.

Daniel pakte ook een biertje maar bleef tegen het aanrecht geleund naar haar staan kijken. ‘Gaat het echt goed met je, Anne?’ vroeg hij rustig. Driftig gooide ze de ovenwanten op het aanrecht en liep snel naar het raam, waar ze, met haar rug naar Daniel toe, de donkere avond in staarde. ‘Heeft het met Chris te maken?’

Ze knikte en klemde haar kaken op elkaar. Plotseling ontsnapte haar een ingehouden snik. Het moest een feestje worden vanavond, een afscheidsfeestje voor haar vrienden en een welkomstfeestje voor Bo. Het was niet de bedoeling dat ze hier ging staan snotteren.

‘Vertel eens.’ Daniel stond naast haar en deed net of de donkere straat waar de keuken op uitkeek een interessant tafereel vormde.

‘Hij is weer thuis. Ik heb me niet gerealiseerd dat ik hem op straat tegen kan komen. Dat hij op een dag bij mijn nieuwe huis op de stoep kan staan, of bij Milan op het schoolplein kan opduiken. Hier, bij Jeroen, voel ik me veilig, maar ik moet ergens doorheen en dat jaagt me angst aan. Ik zal doorzetten, want ik wil Jeroen niet kwijt. Ik wil op eigen benen leren staan, anders hebben we geen toekomst samen. Maar wat als het niet lukt? Wat als ik het niet red, alleen?’

‘Och Anne, je hebt al zoveel doorstaan. Je hebt klappen opgevangen, je was bijna dood na die foute medicijnen. Je hebt Chris getrotseerd en bent bij hem weggegaan. Je hebt keuzes gemaakt. Je bent zo ongelofelijk dapper en sterk. Ik zie nog steeds die zelfbewuste vrouw voor me die met een zak bevroren sperzieboontjes op haar gebroken arm naar haar man toe liep en hem hardop zei dat het voorbij was.’

Anne keek door haar betraande ogen naar opzij en zag zijn warme, gulle, glimlach.

‘Je vergeet dat er mensen zijn die achter je staan en je steunen. Door dik en dun. Je hoeft ook deze weg niet alleen te gaan. Ik heb gisteren je schoonzus ontmoet en Leonie is haar gewicht in goud waard, wat een fantastische vrouw is dat. Zij zal er ook altijd voor je zijn. Ben je bang dat Chris je zal bedreigen?’

Ze knikte.

‘Leonie heeft me verteld dat ze Chris flink heeft aangepakt. Ik denk dat hij je wel met rust zal laten.’ Bemoedigend klopte Daniel op haar schouder.

‘Het zijn ook maar muizenissen, Daniel,’ antwoordde ze. ‘Ik wil niemand met mijn gezeur lastigvallen. Maar jij roept het bij me op, weet je, dat ik mijn hart bij je kan uitstorten. Weet je nog, die eerste keer in de bibliotheek? Het was bloedheet en je bracht me een bekertje koud water omdat ik zo’n hoofdpijn had. Toen voelde ik me al veilig bij je. Je had zo uit een roman van Nora Roberts kunnen stappen.’

Naast haar knikte Daniel, voor hij het flesje naar zijn mond bracht. ‘We hebben sindsdien veel meegemaakt. Karlijn kon in die tijd nog niet veel waardering voor me opbrengen.’ Nu draaide hij zich naar haar toe, tilde met een vinger haar kin op en keek haar doordringend aan. ‘Anne, geloof in jezelf, beloof me dat. En vertrouw op Jeroen, en Filippa en Joshua. We zullen skypen, mailen en berichtjes sturen zoveel we kunnen. En geloven in jezelf betekent niet dat je alles in je eentje hoeft te doen. Juist niet. Schakel je vrienden in als je ze nodig hebt, oké?’ Hij keek haar net zolang aan tot ze haar ogen neersloeg en zuchtte.

‘Beloofd. Maak er wat moois van, daar in Afrika, met Karlijn. Wees gelukkig, blijf gezond, maak plezier. Geniet.’