Hink-Stap-Leef!

De zon sprong aan

Hink-Stap-Leef!

Tweesprong

Sprong in het diepe

De zon sprong aan

Hink-Stap-Leef!

De zon sprong aan

Monique van Goozen

EigenZinniG

Dit e-book is gebaseerd op de eerste druk juni 2020

Copyright © 2020 Monique van Goozen

Uitgeverij EigenZinnig, Tolbert

Omslagfoto’s Shutterstock

Grafische vormgeving Maaike Feenstra

ISBN e-book: 978-94-6390-040-9

Oorspronkelijke uitgave:

ISBN: 978-94-6390-029-4

NUR: 343

www.uitgeverijeigenzinnig.nl

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden zonder schriftelijke toestemming van de uitgever

Wat voorafging in deel 1 en 2:

In Tweesprong maken we kennis met Filippa van Kempen die een baan krijgt als thuisondersteuner van de negenjarige Yfke Rozenboom, een meisje met het syndroom van down, dat met haar vader Joshua Rozenboom in Schoorl woont.

Hoewel Joshua gescheiden is van zijn vrouw Esmee, heeft hij nog steeds een haat-liefde verhouding met haar.

Wanneer hij Filippa beter leert kennen wordt hij verliefd en lukt het hem eindelijk afstand te nemen van zijn ex-vrouw.

Filippa heeft een moeilijke jeugd gehad waarvan ze nog altijd de sporen met zich meedraagt. Regelmatig wordt zij geplaagd door nachtmerries die zij verwerkt door brood te bakken. Zij werkt samen met haar beste vriend Jeroen als vrijwilliger in het dierenasiel. Filippa krijgt met zowel Yfke als Joshua een hechte band en tussen hen bloeit een liefdesrelatie op die (onverwacht) leidt tot een zwangerschap.

In Sprong in het diepe verdiept hun relatie zich, verschijnt Esmee weer op het toneel en vraagt Joshua Filippa ten huwelijk.

Yfke zit met speciale ondersteuning op een reguliere school, ze houdt van K3, zit op dansen en zwemles en is gek op dieren en voorlezen.

In Tweesprong maken we ook kennis met Karlijn Visser die werkzaam is als bibliothecaresse. In haar vrije tijd sleutelt ze graag aan auto’s en maakt ze houten meubels.

Wanneer haar nieuwe leidinggevende, de charmante Daniel Louwman toenadering zoekt, moet ze in eerste instantie niets van hem weten, zij is immers nog het drama van haar vorige geheime relatie aan het verwerken. Daniel heeft echter een leuke bruine labrador, Bojangles, die hen steeds vaker met elkaar in contact brengt.

Daniel heeft weliswaar twee linkerhanden, maar is wel een geweldig goede fotograaf. Als vrijwilliger gaat hij jaarlijks naar zijn ex-verloofde die tropenarts is in Tanzania.

De opbrengst van zijn foto’s gaat rechtstreeks naar haar organisatie.

Karlijn is wat onzeker over haar talenten, maar bij toeval komt ze erachter dat ze mooi kan zingen. Ze blijkt ook heel erg goed in het houden van Daniel en samen gaan ze op reis naar Tanzania, hij om foto’s te maken, zij om te helpen met het maken van looprekjes en de bouw van een nieuw ziekenhuis.

Anne van den Berg is getrouwd met Chris Couwenhove en moeder van Milan. Anne heeft het moeilijk in haar huwelijk, ze heeft te maken met huiselijk geweld. Ook haar zoon Milan is een jongen die weinig assertief is en om die reden door zijn moeder op een rots- en watertraining wordt gedaan. Hier ontmoeten zij Jeroen (tevens beste vriend van Filippa) die hen gaandeweg helpt afstand te nemen van de gewelddadige Chris. Aan het eind van Tweesprong vlucht Anne, samen met Milan, naar Jeroen die haar in huis neemt om te helen. In het tweede deel gaat Anne met Milan in Filippa’s huis wonen om tot zichzelf te komen en na te denken over haar toekomst. Om haar ruimte te geven gaat Jeroen voor langere tijd naar Spanje.

Chris laat Anne echter niet zonder slag of stoot gaan en doet verschillende, weinig succesvolle, pogingen zijn vrouw en zoon terug te krijgen.

Aan het eind van Sprong in het diepe is Anne echter mentaal zo sterk geworden dat ze bij Chris aandringt op een scheiding. Ze begint met haar nieuwe baan als begeleider van Yfke en Milan krijgt een puppy, Skye, waarvan Bojangles de vader is.

Hoewel Anne van plan was minstens een jaar op zichzelf te wonen, trekt ze na Jeroens terugkeer uit Spanje bij hem in, ook al is zijn woning erg klein.

Jeroen heeft jaren geleden een ernstig auto ongeluk gehad, waardoor hij nog altijd arbeidsongeschikt is. Zijn been werkt niet altijd mee en hij heeft chronisch pijn.

Door Anne wordt hij uitgedaagd na te denken over zijn toekomst (ooit was hij opgeleid tot boswachter) en zo besluit hij zich om te scholen tot leraar. Ook wil hij zijn rijbewijs halen.

Leonie Couwenhove is de zus van Chris en tevens Annes beste vriendin. Zij runt een gezellige handwerkzaak, Van Katoen, in het centrum van Alkmaar en woont zelf boven haar winkel.

Een onverwachte ontmoeting op de stoep brengt haar in contact met de ruim twee meter lange Max de Wit, leerkracht op een basisschool, schrijver van kinderboeken en mantelzorger van zijn vader die op de geriatrische afdeling van een verpleeghuis verblijft. Daarnaast zorgt Max voor zijn depressieve, afhankelijke zus Nina die bij hem in huis woont. Om zijn mentale conditie op peil te houden zwemt hij iedere dag dertig baantjes. (Max’ moeder heeft het gezin verlaten toen Nina nog heel jong was en woont in Italië.)

Max heeft het dus beredruk en eigenlijk geen tijd om verliefd te worden op de hartelijke, sprankelende en spontane Leonie. Maar toch…

Om indruk te maken op Max, die tijdelijk zwemles geeft aan Yfke, probeert Leonie haar angst voor water te overwinnen.

Om indruk op Leonie te maken probeert Max zijn paniekaanvallen en hyperventilatie de baas te worden.

Wanneer de opbloeiende relatie tussen Max en Leonie dreigt vast te lopen (mede door Nina’s gedrag), springt de vriendenclub bij en zorgen zij ervoor dat Max en Leonie ruim baan aan hun liefde kunnen geven.

Benjamin Rozenboom, financieel adviseur en buitengewoon succesvol in de vastgoed business, is Joshua’s jongste broer. Sinds zijn vriendin Frances hem verlaten heeft, is hij een beetje van het padje geraakt. Hij weet zich niet te herpakken, verwaarloost zichzelf en begint steeds zwaarder te drinken. Tussen hem en Leonie ontstaat echter een wonderlijke vriendschap en zij werpt zich op als zijn buddy.

Op weg naar Frankrijk waar hij met zijn familie en vrienden vakantie gaat vieren, krijgt Benjamin met zijn motor een ernstig ongeluk.

Mathilde Veldman, hartsvriendin van Leonie, leefde ooit samen met Martijn, Leonies grote jeugdliefde. Martijn is overleden, maar Mathilde heeft uit die relatie wel een dochtertje van bijna drie, Elin. Mathilde woont in Hoorn, werkt bij een bedrijf dat bloembollen exporteert en is opgegroeid op een boerderij.

Begint het allemaal weer te dagen? Dan wens ik je nu veel plezier met De zon sprong aan.

Monique van Goozen

juni 2020

Proloog

In de steeds terugkerende droom liep Benjamin hand in hand met Frances over het strand. “Liep” was een groot woord want opmerkelijk genoeg maakten zijn voeten nauwelijks afdrukken in het zand, wat vast kwam omdat hij zich zo licht voelde: hij zweefde meer dan dat hij liep. De wind die vanaf zee hun kant op waaide rook zilt en speelde met Frances’ haar terwijl ze naast hem in de aanspoelende golfjes danste. Vol bewondering keek hij naar de zonsondergang en toen het donker werd naar de opkomst van de sterren en de maan. Samen luisterden ze naar het kabbelen en ruisen van de golven.

Wat hield hij toch veel van haar! En wat had hij haar hard nodig om te kunnen ademen, om uit te rusten, om zijn angst weg te nemen, maar op de een of andere manier lukte het hem niet haar van zijn gevoelens te overtuigen. Hoezeer hij ook zijn best deed te focussen op haar gelaatstrekken, haar gezicht bleef vaag en verder bij hem vandaan dan haar vingers die de zijne aanraakten. Koel, zacht en troostend. En haar stem was daar, die rustig tegen hem sprak en soms zelfs voor hem leek te zingen. Af en toe dook uit de golven een fee op, die vertelde over schelpen en dromen en de liefde voor een kind, een fee die hem ondanks alles deed glimlachen.

Meestal voelde Benjamin zich veilig, vredig zelfs, op andere momenten was het duidelijk dat er iets niet klopte. Dan kreeg hij de aandrang weg te rennen, of te vliegen, haatte hij de nacht en het niet aflatende sissen en rollen van de branding. Wanneer de paniek hem dreigde te overspoelen, wilde hij schreeuwen en zijn hand lostrekken, zijn oren dichtstoppen en het zoemen in zijn hoofd een halt toe roepen.

Want Frances had hem verlaten.

Toch waren die zachte vingers daar voortdurend, evenals haar rode haar. En de gefluisterde woorden die hem op die beangstigend benauwende momenten wisten te kalmeren.

Het verlangen de duisternis de rug toe te keren werd steeds sterker, tot iets waar hij geen invloed op had hem omver kegelde en terugstortte in het zwarte gat, waar helemaal niks was. Geen Frances en geen sterrennacht. Geen branding en geen stem. Alleen die hand.

Uiteindelijk veranderde het zwarte gat van kleur en nam hij niet alleen grijs maar ook geel en rood waar. De vluchtroute naar de vergetelheid werd afgesloten en hij kon niet anders dan naar die kleuren toe zwemmen, ondanks die onaangename druk op zijn borst waardoor ademhalen en slikken onmogelijk leek. En ondanks de weerzin zijn ogen open te doen om de realiteit tegemoet te treden.

Goddank beroerden haar vingers zijn handpalm, troostend, bemoedigend. Bovendien waren daar natte kusjes op zijn wangen en kin. Op zijn oogleden, voorhoofd en neus. Iets in zijn geest reageerde daarop, dwong hem te voelen, te luisteren. Te ontwaken.

‘Ik oom Ben honderd kusjes geven, mama Pippa.’

‘Doe wel voorzichtig, Yfke.’

‘Hij nu wakker?’

‘Bijna lieverd, bijna.’

***

1

‘Weet je zeker dat het de beste oplossing is, Filippa? Benjamin mag ook bij ons komen aansterken als hij uit het ziekenhuis wordt ontslagen.’ Leonie zette haar lege glas op het dienblad. ‘Ik weet zeker dat Max het prima vindt. En Nina is tot over haar oren verliefd op hem, dus die krijgt de tijd van haar leven.’

Filippa schoof wat meer naar het hoofdeinde van het bed, zodat ze wat rechterop kwam te zitten en haar vriendinnen, Anne, Karlijn en Leonie een voor een aan kon kijken. ‘Lief dat je het aanbiedt, maar we weten allemaal hoe druk Max het heeft met zijn werk op school, de zorg voor zijn vader en Nina en het schrijven van zijn boek. En jij runt in je eentje een hobbywinkel, jij werkt zelf ook full time. Die spaarzame vrije tijd moeten jullie met zijn tweetjes doorbrengen. Bovendien hoef ik echt niet de hele dag op bed te liggen. Ik moet rustig aandoen, omdat de baby wat aan de kleine kant is, maar dat is het dan ook. Het is goed voor Joshua en Benjamin als ze wat tijd samen doorbrengen, Leonie. Er is behoorlijk wat uit te spreken tussen die twee.’

‘Was er nou alcohol in het spel?’

Er was niets dat daarop gewezen had. Benjamin zelf kon zich niets meer van het ongeluk of de uren die daaraan vooraf waren gegaan herinneren, maar hield vol dat hij door het natte wegdek onderuitgegaan moest zijn en zodoende tegen de vangrail geknald was.

‘Zijn bloed was goed.’

Daniel stak zijn hoofd om de deur. ‘Snap je dat nou?’ vroeg hij. ‘Ik kijk al zo lang de kunst bij Karlijn af, dus ik dacht dat ik wel de behangstroken kon afmeten, maar ze zijn allemaal verschillend. Nou ben ik ontslagen. Heb je een extra rol van dat lila behang gekocht, Filippa?’

‘Laat mij maar kijken.’ Energiek sprong Karlijn overeind. ‘Ga jij maar vast wat voor de barbecue voorbereiden.’

‘Ik denk dat de kinderkamer mooier wordt zonder mijn inbreng.’ Treurig schudde Daniel zijn hoofd.

Karlijn woelde door zijn blonde haar. ‘Ieder zo zijn kwaliteiten. Jij mag foto’s maken als de kamer klaar is. Wat dacht je daarvan?’

‘Ik ga Jeroen wel gezelschap houden. Die is vast bezig Skye te leren apporteren. Het arme wurm. Is ze al zindelijk, Anne?’

‘Bijna. Skye is een wonderkind, Daniel. Kan ook niet anders met Bojangles als papa. Milan slooft zich geweldig uit en sjouwt de hele dag met zijn hondje rond. Ze krijgt geen kans om een plasje in de kamer te doen.’ Anne stond ook op. ‘Kom Leonie, we laten Filippa met rust.’ En met een strenge blik op haar vriendin: ‘Je mag pas beneden komen als je bent uitgerust. Doe je ogen dicht en relax. Spendeer je energie alleen aan je kindje. Wij zorgen voor het eten. Moet ik nog iets doen voor Benjamins logeerpartij? Zijn bed opmaken of zo?’

‘Alles is klaar. Thanks.’

Vermoeid volgde Filippa Annes advies op. Er was zoveel gebeurd, de afgelopen weken. Het bericht dat Benjamin een ernstig ongeluk had gehad, bereikte hen toen ze met Joshua, Yfke en haar vriendengroep in Frankrijk op vakantie waren. Vanzelfsprekend hadden ze hun verblijf in Giverny onmiddellijk afgebroken om bij Benjamin te kunnen zijn, die aan het ongeluk talloze verwondingen had overgehouden, waarvan wonderbaarlijk genoeg niet één geleid had tot onherstelbaar letsel. Zijn gescheurde milt was operatief verwijderd, alle schaafwonden werden verzorgd, zijn gebroken ribben ingetapet. De hersenschudding en zware kneuzingen moesten door rust genezen. Benjamin mocht God op zijn blote knieën danken dat hij er zo goed vanaf was gekomen, gezien de enorme schade die zijn motor had opgelopen. Het grootste punt van zorg was echter dat hij naderhand, ondanks zijn goed geregelde pijnmedicatie, niet had willen ontwaken. Af en toe had hij zijn ogen geopend, waarna hij zich meteen weer had laten wegzakken in een aan coma grenzende, diepe slaap.

De man die uiteindelijk zijn donkere ogen naar haar had opgeslagen, maakte een verloren, aangeslagen en apathische indruk. Hij had geen trek in eten, wilde niet praten en lag vooral stilletjes naar het plafond te staren. Aan niets was te merken dat Benjamin dankbaar was dat hij het ongeluk had overleefd.

Al met al was het een stressvolle tijd die veel van haar uithoudingsvermogen vroeg. Zeker ook omdat Joshua na het ongeluk van zijn jongere broer mentaal was ingestort, dus moest Filippa wel sterk zijn. De eerste week had ze bijna onafgebroken aan Benjamins bed gezeten, terwijl Joshua moeizaam herstelde van zijn inzinking en thuis voor Yfke zorgde.

Het andere, minstens even stressvolle, probleem waar ze mee worstelde, betrof Joshua’s ex-vrouw Esmee, die haar glanzende carrière in Zwitserland de rug had toegekeerd en van plan was zich in de buurt van Joshua en hun dochter Yfke te vestigen. Heimwee en god weet wat voor andere redenen hadden ertoe geleid dat Esmee op dat moment haar werkzaamheden aan het afronden was zodat ze zich, zoals ze zei, op haar taak als moeder kon richten. Binnen een maand zou ze weer in Schoorl zijn en woonruimte nodig hebben. Diep in haar hart was Filippa bang voor de rol die deze vrouw nog in haar leven kon gaan spelen. Waar zou Esmee haar intrek nemen? Toch niet bij haar en Joshua? Vóór het ongeluk was het idee geweest dat Benjamin als vastgoedbeheerder en huizenbezitter geschikte woonruimte zou zoeken, maar ja, die kon nu natuurlijk niets voor haar betekenen.

Zorgen en stress waren voor niemand goed, maar voor een zeven maanden zwangere vrouw die daar erg gevoelig voor was, vormde het een dusdanige belemmering dat de baby eronder begon te lijden. Filippa sloot haar ogen en begon zo rustig mogelijk in- en uit te ademen.

‘Liefje.’ De deur werd zachtjes geopend en op zijn tenen kwam Joshua binnen.

Ze moest een tijdje gedoezeld hebben, want er was een half uur verstreken sinds ze met haar ontspanningsoefeningen begonnen was. Hij ging naast Filippa op bed liggen en nam haar in zijn armen.

‘Kom je een beetje bij?’

Ze knikte tegen zijn borst.

‘We hoeven alleen nog maar wat dingen op te hangen en de kast in elkaar te zetten. Dan hebben we daar geen zorg meer over en kunnen we ons op andere zaken focussen. Wil je even kijken?’

Twee voetjes die van binnenuit tegen haar baarmoeder duwden, gaven antwoord op zijn vraag. ‘Jij bent zeker ook nieuwsgierig, kleintje?’ Natuurlijk wilde ze het resultaat bekijken.

De ene wand van de babykamer was lila, de andere zilvergrijs. Het ledikantje en de kast waren wit, evenals de wieg die als een mand aan een driepoot hing. ‘Het is prachtig geworden, Joshua.’ Eenvoudig, maar buitengewoon smaakvol. Bovendien geschikt voor zowel een jongetje als een meisje, aangezien ze nog niet wilden weten wat het ging worden. In de hoek stond een witte schommelbank met zilvergrijze en lila kussens.

‘Kom even zitten.’

Zwijgend schommelden ze heen en weer, hun vingers met elkaar verstrengeld, vervuld van liefde en verwachting. ‘Heb ik je vandaag al verteld hoe gelukkig ik ben?’

‘Eén keer nog maar, moet ik me zorgen maken?’ Plagend stopte Joshua een lok achter haar oor. ‘Drie maanden geleden zei je het wel twintig keer op een dag, de klad komt er al in. Ik moet zeker nog meer uit de kast halen om je gelukkig te maken.’ Zijn ogen stonden gelukkig weer een stuk vrolijker dan een paar weken geleden. De nasleep van het ongeluk zelf, maar vooral de angst zijn broer kwijt te raken had er onwaarschijnlijk hard ingehakt. Op grond daarvan had Joshua maar één wens, en dat was dat Benjamin na zijn ontslag uit het ziekenhuis bij hem in huis kwam aansterken en herstellen. Benjamin had daar zwijgend en met een licht schouderophalen mee ingestemd. Zolang Filippa de kans kreeg zich in alle rust op haar zwangerschap en bevalling voor te bereiden, vond ze alles best.

‘Pappa, Daniel zegt ik jou halen voor de biebiejoe.’ Yfke stak haar hoofd om de deur. ‘En Skye, hij een plasje in de kamer.’

‘Oké, pop, ik loop mee naar beneden. Mama Pippa moet nog even rusten.’

‘Nee hoor, ik heb genoeg gerust, ik loop ook mee. We kunnen niet te laat eten, want Leonie en Max hebben nog een verjaardagsvisite af te leggen.’

‘Max was superhandig zeg, en snel. En Daniel…’ Joshua begon smakelijk te lachen, ‘ik hoop dat hij met de barbecue beter overweg kan dan met het behang. Anders vrees ik het ergste voor onze hamburgers en kipspiesjes.’

‘Daniel heeft duidelijk talenten op ander gebied.’ Filippa wees door het grote raam op de overloop naar beneden. In de tuin stond hun vriend, begenadigd fotograaf, ondanks zijn twee linkerhanden, in een innige omhelzing met Karlijn, terwijl zijn hond Bojangels en de kleine Skye tegen hem opsprongen. Hoge vlammen dreigden het vlees op het rooster vroegtijdig te verkolen. ‘Laten we maar een handje helpen.’

In de keuken waren Anne en Leonie salades aan het maken. Jeroen liep met flessen en glazen heen en weer. ‘Alles is verder klaar, Pip,’ zei hij. ‘Op het brood na. Heb je stokbrood?’

‘Nee, dit keer heb ik het zelf gebakken.’

Jeroen keek haar opmerkzaam aan. ‘Nachtbrood?’ vroeg hij.

Ze kon het niet laten haar dierbaarste vriend te knuffelen en zijn hand op haar buik te leggen. ‘Ik heb nog maar zelden last van nachtmerries. Je petekind in spé geeft me genoeg afleiding. Ik heb alleen maar mooie, zorgeloze dromen.’

‘Oké dan, zou Yfke zeggen. Ik ben nog steeds meer dan vereerd dat die rol mij ten deel valt. Dat betekent ook dat ik iedere dag mag komen kijken en dat het eerste woordje dat ze uit kan spreken mijn naam is. Toch?’

‘Uiteraard.’

‘Wat was jouw eerste woordje, Max?’

Alle ogen richtten zich op Leonie’s boomlange vriend, die Joshua’s keukenschort droeg en borden kwam halen. ‘Pardon?’

‘Jouw eerste woordje, schat. Dat was vast iets met heel veel lettergrepen. Landbouwwerktuig of zo.’ Leonie kneep hem stevig in zijn zij. ‘Of relativiteitstheorie.’

‘Tja,’ Max krabde eens demonstratief op zijn hoofd. ‘Dat zou ik me nog wel moeten herinneren, mijn eerste woorden.’ Zijn publiek keek hem verwachtingsvol aan. ‘Ik lag nog in de wieg, natuurlijk. Mijn eerste woordje was eigenlijk meteen een zin.’ Hij trok Leonie tegen zich aan en schuifelde met haar door de keuken. ‘Of eigenlijk een liedje. Mijn moeder zong het voor me en ik deed met haar mee. In die tijd was ze kennelijk nog in staat voor me te zorgen. Miljaar!’ Max fronste, schraapte zijn keel en begon zacht te zingen:

‘Ninna nanna, ninna oh…

questo bimbo a chi lo dò?’

Verbaasd wreef hij over zijn voorhoofd. ‘Ik wist niet eens dat ik dit onthouden heb, het duikt zomaar op uit de krochten van mijn brein.’

Leonie keek vol bewondering naar hem op. ‘Dat brein van jou… Kanonnen, dat bevat een schat aan geheimen. Was ik maar zo slim.’

***

‘Dus Daniel is behalve communicatie-adviseur ook fotograaf? Heb jij wel eens wat van zijn werk gezien?’ Max deed een vruchteloze poging zijn benen te strekken, wat in Leonie’s Citroën onmogelijk was, ondanks het feit dat de passagiersstoel op de verste stand stond. ‘Hij vertelde me dat er binnenkort een benefietavond voor hem georganiseerd wordt, waar hij een selectie van zijn foto’s uit Tanzania exposeert. We zijn uitgenodigd, Leonie, en ik heb meteen toegangskaarten bij hem besteld.’

‘Ik heb Daniel nog maar één keer eerder gezien, en dat was in de sportschool. Verder alleen via Skype, toen hij met Karlijn in Afrika zat en Milan bij mij logeerde.’ Leonie voegde in en zette de radio uit. Even rust na de hectische middag bij Huize Rozenboom.

‘Dat weet ik nog. We gingen naar Wereldwijd waar ik voor het eerst kikkerbilletjes at en jij een nieuw luchtje ophad dat niet naar snoepjes rook. Nina voelde zich niet lekker en ging niet mee. Achteraf had ze toen al last van dat abces in haar buik. Ik zat met Milan de hele avond moppen te tappen.’ Max begon een zeer gedetailleerd verslag van de avond te geven tot hij zich realiseerde dat Leonie er zelf bij was geweest. Zijn geheugen was buitengewoon goed ontwikkeld. Soms zelfs iets te sterk naar zijn smaak.

‘Die Karlijn is handig,’ schakelde hij over naar een ander onderwerp, ‘in de tijd dat Joshua en ik de laatste muur deden, had zij dat ledikantje in elkaar gezet.’

‘Ze is bibliothecaresse.’

‘Dat vertelde ze. Zo heeft ze Anne leren kennen, toch? Via het voorlezen?’

‘Klopt. En toen kreeg mijn lieve schoonzus op een keer een soort hartaanval, precies tijdens zo’n voorleeskwartier, midden in de bieb. Ze kreeg een allergische reactie op de medicijnen die ze voor haar hoge bloeddruk moest slikken. Daarna was Anne zover dat ze bij Chris weg durfde en kon ze met Jeroen een nieuwe start maken.’

‘Ze zien er erg gelukkig uit.’

‘Filippa’s huisje staat eigenlijk al weer leeg.’ Leonie gniffelde. ‘Het was de bedoeling dat Anne minstens een jaar met Milan op zichzelf ging wonen, maar in de praktijk wonen ze gewoon met z’n drieën in Jeroens petieterige huisje.’

‘De eerste keer dat ik haar zag, was in jouw winkel. Ze had haar arm gebroken en ze was een beetje verlegen. Ze is enorm gegroeid, het afgelopen half jaar.’

‘Ik was stikjaloers op haar. Jij zat de hele tijd naar haar boezem te kijken en mij zag je niet staan. Die avond besloot ik te gaan sporten en af te vallen. Ik wilde dat je mij ook mooi ging vinden.’

‘Jemig Leonie, ik durfde niet naar je te kijken. En jouw boezem is de mooiste die ik ooit heb gezien. Of aangeraakt. Je zag er zo origineel uit. Alles aan jou was bijzonder, kleurrijk. Je had een piercing. Dat had ik nog nooit van dichtbij gezien.’ Max lachte.

Tot Leonies onuitsprekelijke vreugde deed hij dat vaak en gul. De eerste maanden van hun relatie waren niet bepaald over rozen gegaan, en hoewel ze verlangde naar meer, onstuimig en gretig als ze nu eenmaal was, ontwikkelde hun liefde zich kalm en gestaag. Max had heel veel ballen in de lucht te houden en de zorg rondom zijn zus Nina was er een van. Samen met dokter Lichthart werkten ze samen naar een steeds groter wordende zelfstandigheid en onafhankelijkheid toe.

‘En nu gaan we naar Mathildes verjaardag. Ze heeft een dochtertje dat Elin heet en ze was samen met jouw jeugdliefde Martijn. Vertel me nog eens wat meer over haar. Jullie zaten bij elkaar in de klas, toch? Zo vormden jullie een vriendengroepje.’

Leonie volgde de provinciale weg naar Hoorn waar haar vriendin woonde. ‘Haar ouders en broers runnen een kleine biologisch dynamische boerderij en een mini camping. Daar kan ze hele verhalen over vertellen. Mathilde kwam pas in het laatste jaar van de middelbare school bij ons in de klas, ze had eerst op de Vrije school gezeten, maar was destijds fel in protest tegen de filosofie van haar ouders, zoals een zeventienjarige kan zijn, dus had ze zelf de overstap geregeld en haar ouders voor het blok gezet. Ze was eigenlijk stil en verlegen en zag er wat wereldvreemd uit. Toch lukte het Martijn contact met haar te leggen. Op een keer vroeg hij of ze zin had om mee de stad in te gaan, naar McDonalds. Mathilde had nog nooit junkfood gegeten.’ Leonie kon Max daar ook hele verhalen over vertellen, maar dat moest tot een andere keer wachten. ‘Nou ja, we vonden Martijn allebei leuk, maar ik was degene die wat met hem had. Daar liet ik geen misverstand over bestaan.’

‘Martijn, de vrije geest.’

‘Ja,’ zuchtte Leonie onwillekeurig. ‘Hij had iets, Max. Persoonlijkheid. Altijd positief, bereid het beste in iemand te zien. Altijd vol humor. Fysiek zwak, maar geestelijk sterk. Ik kan hem niet anders omschrijven.’

‘Vertel verder. Ik ken de grote lijnen, maar nu wil ik meer over Mathilde weten.’ Leonie moest even in Max’ knie knijpen, want in zijn stem klonk een vleugje jaloezie door.

‘Jij bent mijn grote liefde, Max. Onthoud dat! Martijn ging accountant worden en Mathilde schreef zich voor dezelfde opleiding in. Later heeft ze me bekend dat het was om bij hem in de buurt te kunnen zijn. Ik heb haar nooit een type gevonden voor een kantoor en werken met jaarcijfers en begrotingen, maar ze heeft het diploma toch gehaald en werkt nu al jaren op de financiële administratie van een groot bedrijf dat bloembollen exporteert.’ De ontdekking dat Martijn en Mathilde verliefd op elkaar waren geworden vormde een zwarte bladzijde in Leonies leven. Ze legde Max uit dat na die ontdekking een jarenlange periode aanbrak waarin ze met beide geen contact had. ‘Ze was net zwanger toen Martijn overleed,’ vervolgde ze. ‘Daarna trok ze zich in haar huis en zichzelf terug, ze wilde niemand zien of spreken, wilde haar verdriet op haar eigen manier, zonder pottenkijkers, verwerken. Ze is geen groepsmens, dat is ze nooit geweest. Het is een onwijs sterke vrouw, Max. Afijn, we zijn er zo.’ Leonie sloeg rechtsaf en reed een straat met rijtjeswoningen in. Halverwege parkeerde ze haar auto voor een huis waar slingers voor de ramen hingen.

‘Hier is het.’

Mathilde deed met een wijds gebaar open. ‘Ik dacht even dat jullie niet meer zouden komen. De rest van de visite is al naar huis en Elin ligt net in bed.’

Leonie sloot haar vriendin in haar armen. ‘Gefeliciteerd. En hier is dan Max. Ik wou hem een paar weken voor mezelf houden, maar nu mag je hem eens uitgebreid bewonderen.’

‘Graag! Kom binnen. Ik heb nog heel veel taart over, help me erdoorheen.’

Terwijl Mathilde in de keuken bezig was, bekeek Max samen met Leonie de woonkamer. Wat nerveus liet hij zijn blik over de ingelijste foto’s glijden. ‘Is dit ’m?’ vroeg hij ten overvloede. Hij knipperde een aantal keren flink met zijn wimpers, sloeg op die manier het beeld voor altijd op in zijn geheugen.

De meest pontificale moest een van de laatste foto’s van Martijn zijn geweest want hij had een zuurstofslangetje in zijn neus en zijn huid zag grauw. Je zou niet kunnen zeggen dat hij levenslust uitstraalde, maar in zijn ogen blonk hoop en vertrouwen. En hij presteerde het om ondeugend naar de camera te grijnzen. Plotseling kneep Max in haar vingers en samen staarden ze in gedeelde eerbied naar de vriend die er niet meer was.

‘Ik begrijp het nu,’ fluisterde Max.

‘Ik heb citroentaart of wortelcake met romige frosting.’ Mathilde zette een dienblad op tafel. Leonie zat nog vol van de barbecue, maar wist dat haar vriendin hevig teleurgesteld zou zijn als ze weigerde een stukje te proeven. Bovendien waren haar taarten om van te watertanden.

‘Paleo?’ vroeg ze.

‘Uiteraard.’

‘Ik heb een aantal collega’s die een Paleo dieet volgen,’ merkte Max op. ‘Dat laatste klinkt spectaculair, Mathilde. Het eerste ook, trouwens.’

‘Dan geef ik je van allebei een stuk.’

‘Wat heb je allemaal gekregen? En hoe gaat het met je ouders, en Jason en Niels?’

Terwijl Mathilde over haar cadeautjes, familie en verjaardag vertelde, zag Leonie iedere keer Max’ ogen afdwalen naar de foto’s aan de muur. Mathilde zag kennelijk Max’ blik, want opeens ging ze rechtop zitten. ‘Ik wil iets met jullie bespreken. Omdat ik jarig ben heb ik vandaag de knoop doorgehakt. Ik zal er niet omheen draaien: ik word hier gek, dus ik ga de huur opzeggen. Morgen! Zo, dat is eruit! Ik heb dit huis altijd vreselijk gevonden. Het was goedkoop en we moesten huren, natuurlijk, dus we hadden niet zoveel keus. Met Martijn zou ik overal gelukkig zijn, maar zonder hem… En weet je, nu gaan ze ook nog eens deze hele wijk renoveren en ik heb geen zin om een half jaar in de herrie te zitten.’ Ze keek van Max naar Leonie. ‘Ik heb nog helemaal niks anders, maar heb besloten af te wachten wat er op mijn pad komt. Als ik niet snel iets anders vind ga ik bij mijn ouders op de camping wonen. In een tiny house, of een pipowagen, of een caravan.’ Met een ongeduldig gebaar duwde ze haar bril omhoog.

‘Dan is de nood wel hoog, Tilly. Of het verlangen om te vertrekken.’ Leonie wierp, net als Max, een vluchtige blik op de foto’s aan de muur. ‘Ik zal mijn voelhoorns uitsteken en een briefje in de winkel ophangen. Als je tenminste weer in onze regio wilt wonen. Ga je dan forenzen? Met Elin in een caravan… ik weet niet of dat een goede oplossing is.’

‘Hier weggaan is een goede oplossing. Ik ben nu tweeëndertig en het is bijna vier jaar geleden dat…’ Mathilde perste haar lippen op elkaar. ‘Als de tijd daar is, vind ik wat, daar geloof ik in. Het is goed om het hardop te zeggen dat ik weg wil. Jullie zijn de eersten aan wie ik het vertel.’

Haar gedachten onder woorden brengen was al heel wat voor haar ingetogen, introverte vriendin, bedacht Leonie. Aangeven dat ze het huis, waar ze zolang met haar Martijn had gewoond, wilde verlaten was met recht een grote sprong voorwaarts. Mathilde ging nooit over een nacht ijs.

‘We hoeven het er nu niet verder over te hebben, Leonie.’

‘Ik denk van wel, je begint er niet voor niets over,’ merkte Max scherp op. ‘Wat voor een type woning zoek je?’

‘Ik ben niet veeleisend. Ik heb weinig spullen en ben snel tevreden. Een rustige omgeving, dat zou ik fijn vinden. En dat het veilig is voor Elin.’ Ze glimlachte kort. ‘Daarom zou een caravan of een tiny house groot genoeg zijn. In een landelijke omgeving, zoals op het erf van mijn ouders.’

‘Is het een grote boerderij?’ vroeg Max voorzichtig door.

‘Heel groot, het is een oude stolp van ruim honderd jaar oud. Hij zou eigenlijk flink gerenoveerd moeten worden, maar mijn ouders kunnen de moed niet opbrengen het aan te pakken. Mijn vader heeft behoorlijke reuma, waardoor hij zijn handen niet meer goed kan gebruiken. Het liefst zouden ze willen dat Jason de hele boel overneemt, inclusief de ingrijpende verbouwing. Jason is mijn oudste broer.’

‘Zou je niet gewoon bij je familie in kunnen wonen, in tijd van nood?’

‘Dat mijn broers allebei nog thuis wonen, vind ik eigenlijk al niet gezond, maar ja, zij runnen nu eenmaal het bedrijf. Ik help in het hoogseizoen zoveel ik kan, maar er gaan wonen en op mijn oude slaapkamer slapen, met Elin samen… Nee, liever niet. Ik ben graag op mezelf. Maar het ligt wat ingewikkeld, want soms heb ik ook heimwee naar de plek. Ken je dat?’

‘Hoe gaat het met Elin, mijn kleine schatje? Gaat het goed op het kinderdagverblijf? Is ze al een beetje gewend aan de reuring?’ Zolang Leonie Mathilde kende had die een haat-liefde verhouding met haar ouderlijk huis. Ze was hecht met haar familie, maar had ook jaren een grondige hekel gehad aan haar antroposofische opvoeding. Dat Mathilde in dat opzicht zoekende bleef, was wel duidelijk, want de afgelopen jaren had haar vriendin de meest elementaire grondbeginselen weer in haar leven geïntegreerd en stond ze weer vierkant achter de meeste ideeën waarvan Rudolf Steiner de grondlegger was. Om te voorkomen dat het gesprek die kant uitging, begon ze over wat anders.

Zoals verwacht bracht het onderwerp Elin een stralende lach op Mathildes gezicht en voor hij het in de gaten had zat Max met een stapel albums op schoot de foto’s van de eerste dertig maanden van Elins leven te bekijken. Ondertussen luisterde hij geïnteresseerd naar de perikelen van een werkende, alleenstaande moeder. ‘Je bent een dappere dame,’ zei hij vanuit de grond van zijn hart, toen hij het laatste fotoboek sloot. ‘Ik heb altijd bewondering voor sterke vrouwen. Ik hoop je dochtertje binnenkort te mogen ontmoeten. Kom een keer langs, dat zou ik leuk vinden, Mathilde.’

‘Dank je, Max, dat doe ik graag.’ Ze nam de stapel albums van hem over. ‘Willen jullie nog een glaasje wijn?’

Leonie, die wel in de gaten had dat haar vriendin een gaap onderdrukte, gaf Max een por en gebaarde hem op te staan. ‘We moeten gaan, Grey. Mathilde heeft een lange dag achter de rug. Bovendien wil jij morgen om zeven uur weer zwemmen, dus is het ook jouw bedtijd.’ Zonder dat Mathilde het kon horen, fluisterde ze erachteraan: ‘Mathildes wijn is echt niet te drinken.’

Ze waren amper de wijk uitgereden of Max droeg haar op ergens een parkeerplek te zoeken. ‘Leonie,’ begon hij, zodra ze het contact had uitgezet. ‘Weet je wat ik de hele avond moest denken?’

‘Nou?’

‘Dat jij ooit tegen me zei dat je op Mathilde wilde lijken.’ Hij streek met zijn duim over haar wang. ‘Beloof me dat je jezelf blijft. Mathilde is sprietig, ze heeft lang niet jouw zachte rondingen. Dat wou ik je zeggen.’ Hij kuste haar langzaam en geconcentreerd. ‘En verder dacht ik dat Mathilde wel boven jouw winkel kan wonen als jij bij mij intrekt. Alles beter dan in een caravan wonen, met zo’n klein hummeltje. Wat dacht je daarvan? Die foto’s en haar verhalen maakten wat bij me los. Ik weet niet precies wat het is, maar ik heb geen zin om ergens op te wachten. Zeker als ik niet precies weet waarop ik wacht. Zullen we stoppen met de pil en de condooms? En er gewoon voor gaan? Voor de toekomst, voor het laatste hoofdstuk? Vijf kinderen? En een heel lang en gelukkig leven samen?’

Het leek bijna een aanzoek. Leonie slikte. Wow. ‘Ja,’ zei ze daarom. ‘Op ieder voorstel van jou zeg ik ja. Volmondig en met mijn hele hart. Het komt doordat je je realiseert dat het leven te kort is om er niet van te genieten, Max. Dat was altijd Martijns credo.’

‘Dan kun je morgen Mathilde je optie voorleggen.’

Verbijsterd schudde Leonie haar hoofd. De man naast haar verraste haar iedere dag weer. ‘En Nina dan?’ vroeg ze bezorgd.

Hij wuifde haar woorden weg. ‘Dat is stap twee. Ook daar vinden we wel een oplossing voor. Het is precies zoals Mathilde zei: als de tijd daar is, weten we wat ons te doen staat. Daar geloof ik in.’

***

2

De straat had vanaf het begin een troosteloze aanblik geboden, zelfs toen Martijn er nog was. Mathilde stond met een voet op een krukje en met de andere op de vensterbank, zodat ze het touwtje van de verjaardagslinger los kon peuteren. Achter haar speelde Elin met haar Toet Toet speelset. Het meisje was gek op auto’s en treinen en had niks met poppen of pluchen beesten. Zelfs niet met de vilten zonnekindjes die Leonie zo liefdevol gemaakt had. Mathildes eigen voorkeur ging uit naar duurzaam, houten speelgoed dat de fantasie prikkelde, maar ondanks dat ze regelmatig de kleurrijke, zingende autootjes verstopte om zo Elin te stimuleren zich met haar stapelbare blokken of boerderijdieren te vermaken, doken ze even vaak als vanzelf weer op. Naast de seizoentafel stond een keukentje, waar Elin aanvankelijk niets anders in had gezien dan een parcours waar ze haar vrachtwagentje over kon laten rijden.

Nu de woningbouwvereniging een begin had gemaakt de wijk voor te bereiden op de naderende werkzaamheden, zag het er, met die bouwketen, gedeeltelijk opgebroken straten en mobiele wc’s beroerder uit dan ooit.

Martijn was een stadsmens geweest, maar zij was zelf opgegroeid op het platteland en hoewel ze jarenlang geageerd had tegen haar ouders en hun filosofieën, kon ze niet ontkennen dat ze de ruimte, de weidsheid, het uitzicht, de geur van gras en aarde miste. Misschien wilden haar ouders wel garant staan bij de bank, bedacht Mathilde voor de zoveelste keer, zodat ze een hypotheek kon afsluiten. Ze nam de tros ballonnen mee naar het onderhoudsvrije tuintje waar ze ze een voor een kapot prikte.

De herrie was één ding, het feit dat ze de aanwezigheid van haar overleden man in iedere kamer, op elke minuut van de dag voelde, was een nog belangrijker reden om te verhuizen. Want dat weerhield haar ervan vooruit te kijken, open te staan voor nieuwe wegen, nieuwe avonturen, nieuwe kansen. Niet dat ze die behoefte heel sterk voelde, dit huis was immers jarenlang ook een veilige haven geweest. Een bunker waar ze zich had teruggetrokken om te kunnen rouwen, waar ze negen maanden zwanger was geweest, en zich bizar genoeg zowel een treurige weduwe als een verwachtingsvolle aanstaande moeder had gevoeld. De zwangerschap had haar door alle pijn rondom het onmetelijke verlies van haar geliefde heen gesleept. Elin was haar redding geweest.

Nu de laatste sporen van haar verjaardag waren weggewist, sneed ze voor zichzelf en haar dochter nog een stukje citroentaart af. Het volgende uur speelde ze met Elin “boerderijtje”, waarbij haar dochter vooral met de tractor door de kamer reed. Daarna zette ze een cd met peuterliedjes op en dansten ze samen op de muziek.

Af en toe dwaalden Mathilde’s gedachten af naar het bezoek van Max en Leonie. Dat het geweldig was te zien hoe hoteldebotel ze van elkaar waren. Eindelijk. Daar werd ze zelf ook vrolijk van. Ze knuffelde Elin tot die in lachen uitbarstte en haar mobieltje met een bekende ringtone overging: Leonie.

Ook toevallig dat ze net aan haar vriendin dacht.

***

Benjamin staarde uitgeput naar het lelijke systeemplafond van zijn ziekenhuiskamer. Zojuist had hij ingeklemd tussen de fysiotherapeut en een leerlingverpleegkundige de afdeling op en neer gelopen, een hele klote onderneming. ‘Kun je de pijn een cijfer tussen de één en de vijf geven?’ had die eikel opgewekt gevraagd.

‘De pijn waar?’ had hij terug gesnauwd. ‘Die in mijn enkel, knie, buik, ribben of mijn kop?’

Het meisje had troostend een hand op zijn arm gelegd, de fysiotherapeut had hem echter onbewogen aangekeken en gezegd: ‘Als jij de behoefte voelt ieder lichaamsdeel afzonderlijk te scoren vind ik dat prima. Begin dan maar met je enkel. Probeer je kruk beter te gebruiken, zodat je been optimaal ontlast wordt.’

Natuurlijk was hij zielig. Vóór zijn martelgang over de afdeling was de behandelend arts langsgekomen om de ontslagprocedure door te nemen, te vertellen dat hij zijn medicijnen secuur moest innemen en dat hij over een week op de poli werd terugverwacht voor controle. Op het nachtkastje lag een brochure voor patiënten die moesten leven zonder milt, een verwijzing voor een andere fysiotherapeut en een brief voor de apotheek. Zijn pyjama en kleren waren ingepakt, de beterschapskaarten en Yfkes tekeningen van het prikbord gehaald, dus in feite was hij klaar om te gaan. Hij lag op een tweepersoonskamer en de man naast hem was al zeker een uur aan het bellen met zijn vrouw, ook al was dat verboden. Benjamins hand streek over het wondverband en de tape die op zijn borstkas was aangebracht. Met een week of zes moest hij zich beter voelen, had de dokter gezegd. Tot die tijd mocht hij niet tillen en moest hij zorgen dat hij weer op gewicht kwam. Benjamin had het dringende advies gekregen zich met helpende handen, liefde en zorg te omringen, zodat het herstel optimaal zou verlopen, dus lag hij nu te wachten op Joshua die bereid was hem in huis te nemen. Zijn broer die een nieuwe relatie had en ook nog eens op het punt stond vader te worden van een tweede kind. Er waren genoeg opties geweest waarmee hij zijn familie niet hoefde te belasten met zijn aanwezigheid. Zo had hij willen voorstellen naar een zorghotel te gaan, maar Joshua’s blik had hem al bij voorbaat de mond gesnoerd. ‘We zijn familie, Ben,’ had zijn broer met pijn in zijn ogen gesmeekt, ‘laat ons voor je zorgen, we moeten er voor elkaar zijn.’

Op het bed naast hem werd het stil, de man had het gesprek met zijn vrouw beëindigd, slurpte zijn koffie naar binnen, boerde en liet zijn hoofdsteun zakken. Benjamin stopte demonstratief zijn vingers in de oren. Het zou hem eigenlijk worst zijn wie er voor hem zorgde of waar zijn bed stond.

Omdat sinds Frances…

Hij mocht niet meer aan haar denken of haar missen, hoewel dat vóór het ongeluk zo ongeveer een dagtaak was geweest. Alles bij elkaar was er dus heel veel dat hij niet meer mocht, zoals alcohol gebruiken, tillen, sporten, reizen en werken. Hij moest extra oppassen voor infecties. Hij moest veel rusten en een regelmatig leven leiden, in ieder geval tot hij lichamelijk weer de oude was.

Dus hij had absoluut het recht om zielig te zijn en medelijden met zichzelf te hebben!

Met gesloten ogen wachtte Benjamin gelaten op de dingen die komen gingen. Tot een regen van natte kusjes op zijn wang hem terugbracht naar de realiteit.

‘Oom Ben, jij wakker?’

‘Welkom thuis, Ben.’ Filippa omhelsde hem hartelijk en zowel haar ronde buik als haar woorden ontroerden hem meer dan hij wilde toegeven. Yfke trok hem mee naar de trap. Op weg naar huis had ze honderduit gekletst over de nieuwe baby, Milans puppy en Anne die haar tegenwoordig op school begeleidde.

‘Ik jou laten zien waar jij slaapt.’

‘Slaap ik bij jou op de kamer, kiddo?’

Zijn nichtje giechelde. ‘Nee, gekkie, oom Ben.’

‘Slaap ik dan op de babykamer?’

Yfke proestte het uit. ‘Jij veel te groot.’

‘We hebben wat spullen uit je huis gehaald, wat kleren en zo.’ Joshua, die zijn ziekenhuistas droeg, wierp hem een onbestemde blik toe. ‘Wat niet zo moeilijk was, aangezien je midden tussen de onuitgepakte dozen leefde.’ Het leek of hij nog meer wilde zeggen, maar met een schuin oog op zijn dochter deed zijn broer er het zwijgen toe.

Moeizaam en onhandig beklom Benjamin met behulp van zijn kruk de trap. Het leek wel een uur te duren voor hij boven op de overloop stond.

‘Kijk dit mijn deur en die van jou.’ Vol trots wees zijn nichtje eerst naar de knalroze deur van haar eigen slaapkamer en daarna naar de deur van de tegenoverliggende kamer, die het laatste jaar voor de definitieve scheiding door Joshua’s ex-vrouw Esmee was gebruikt. ‘Jij jouw ogen dicht, oom Ben.’ Braaf deed hij wat hem werd opgedragen en voorzichtig stapte hij over de drempel. ‘Tadaa!’

Zijn mond viel open van verbazing.

‘Ik die voor jou gemaakt!’

Het schilderij was misschien wel anderhalve meter in het vierkant en met gekleurde latjes aan de muur bevestigd. ‘Het is prachtig, kiddo, echt,’ bracht hij uit. ‘Ik weet niet wat ik zie. Nu moet ik iedere dag wel blij wakker worden.’ Joshua stond te glimmen van trots om zijn dochters creatieve talent en Benjamin voelde tranen in zijn ogen prikken, wat natuurlijk ook van de narcose en alle ziekenhuistoestanden kon komen.

‘Die de zon,’ babbelde Yfke, ‘en die een bloem. En die jij, oom Ben.’

Maanden geleden had zijn nichtje in een ondeugende bui een reusachtige muurschildering op haar slaapkamer gemaakt en hij herkende zichzelf terug, met heel veel krullen. Naast hem stond een vrouw met heel lang, oranje haar en tussen hen in zweefde een kind. Het was Benjamin onduidelijk of het om een jongen of een meisje ging. Hij wees naar de vrouw op het schilderij die een buitengewoon brede glimlach vertoonde. ‘Is dat Frances?’ vroeg hij voorzichtig vanwege de haarkleur. ‘Of Filippa?’

‘Nee joh,’ Yfke lachte hem uit om zoveel dommigheid. ‘Die de Schelpenfee.’

‘Natuurlijk, wat dom dat ik dat niet doorhad.’ Hij had geen idee. Vermoeid van de reis en het lange staan liet hij zich op zijn bed zakken. De kruk die hem bij het lopen ondersteunde, gleed op de grond.

‘Jij mij voorlezen, iedere dag.’ Yfke huppelde de kamer uit.

‘Prima.’

Zijn broer had ondertussen zijn spullen uitgepakt. ‘Ben je moe?’

‘Behoorlijk. Het is me niet in de kouwe kleren gaan zitten.’

Joshua keek hem ongemakkelijk aan. ‘We zijn in veel opzichten tekortgeschoten, Ben. Nu hebben we de komende weken om het goed te maken met elkaar. Maar één afspraak wil ik met je maken om mee te beginnen: zolang je hier logeert, wordt er niet gedronken.’

‘Ik was nuchter toen ik onderuit ging.’

‘Je weet wel wat ik bedoel.’

Voor Benjamin kon reageren kroop zijn nichtje op bed tegen hem aan met het prentenboek onder haar arm geklemd. ‘Jij nu lezen,’ commandeerde ze. Op de voorkant stond een prachtige vrouw afgebeeld met lang blond haar, gekleed in een jurk, gemaakt van schelpen en zeesterren.

Benjamin wees naar het levensgrote schilderij op de muur. ‘Dat is ze.’

‘Goed hè?’

‘We lunchen over een half uur,’ zei Joshua bij het verlaten van de kamer. ‘Je kunt wel wat krachtvoer gebruiken, die broek zakt gewoon van je kont. Filippa heeft vanmorgen nog vers brood gebakken.’

‘Hoofdstuk vijf. Die heel mooi.’ Een vingertje wees hem waar hij moest beginnen, daarna kroop dat kleine handje langs zijn buik omhoog richting zijn hart. Hij keek nog eens naar het schilderij en vervolgens naar de vlindertjes in Yfkes haar. En haar handje op zijn borst. Opeens leek het verblijf bij zijn familie toch niet zo’n opgave als hij van tevoren gevreesd had.

***

‘Jee, Leonie, ik dacht dat Max iemand was die altijd heel lang over de dingen na moest denken. En nu komt ’ie zomaar op het idee met je te gaan samenwonen.’

‘Nou, zomaar, zomaar… We hebben natuurlijk al een maand proefgedraaid en dat was hartstikke goed bevallen. Hij zei dat die foto van Martijn hem het gevoel had gegeven dat hij het merg uit het leven moet zuigen.’

‘En nou bied je me aan hier te gaan wonen.’ Alsof Mathilde er voor het eerst was, bekeek ze Leonie’s appartement grondig. Haar dochter “las” een kartonnen boekje terwijl ze ondertussen uit een bakje stukjes banaan at. De woning was beslist knus, maar ook klein, hoewel het uitzicht over de binnenstad van Alkmaar er absoluut mocht zijn. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’ Ze zou zich blij moeten voelen, toch? Was dit niet de ideale oplossing? Wanneer zij een keer weg moest, kon Leonie zo in de winkel op Elin passen en op dat piepkleine binnenplaatsje paste misschien wel zo’n groene schildpad, die je als zandbak of badje kon gebruiken. Het was beslist beter dan een caravan.

‘Je klinkt niet laaiend enthousiast,’ constateerde haar vriendin verwonderd. ‘Dat ene kamertje is niet groot, maar voor Elin toch goed genoeg? Milan slaapt er ook altijd als hij bij mij logeert. Je kunt jouw meubels opslaan en mijn spullen gebruiken.’

‘Het is geweldig wat je me aanbiedt. Ik moet het even verwerken. Bij mij gaat dat niet zo snel, ik moet het voor me zien.’ Ze slikte. ‘Wanneer wil je het weten?’

‘Wanneer wil ik het weten? Wanneer wil jij uit die geestdodende wijk weg? Dat is de vraag. Ik dacht dat het daarom ging. Ik dacht dat het alternatief was dat je in een tent of caravan wilde gaan wonen op de camping van je familie. Ik dacht dat jij haast had, Tilly. Als jij wil wachten, dan wacht je en nemen Max en ik misschien wat meer tijd. En als jij het niet doet, zou Nina nog te zijner tijd hier kunnen gaan wonen. Het is allemaal maar een voorstel, geen verplichting.’

‘Ik mis madeliefjes en paardenbloemen,’ gooide Mathilde er wanhopig uit. ‘En een boom die schaduw geeft in de zomer en kastanjes of beukennootjes in de herfst. Ik verlang naar een paarse vlinderstruik en zoemende bijen in een klimop die langs de schutting groeit. Hoor je hier merels fluiten, Leonie? Ruik je hier wel eens gemaaid gras?’ Haar stem die altijd zacht en bescheiden klonk, won aan kracht door de passie die plotseling opvlamde.

‘Als je op dat houten bankje bij het stadspark gaat zitten, hoor je meeuwen en eenden.’ Haar vriendin leek verrast door het ongekende volume. En ook wat verbolgen, omdat Mathilde niet enthousiast reageerde. ‘En in het plantsoen bloeien krokussen en narcissen in het voorjaar. Het grote park is maar een kwartier lopen van hier.’

‘Je hebt gelijk.’ Ze moest niet zo veeleisend zijn. Welke alleenstaande moeder met een klein baantje kon zich een huis met een tuin veroorloven? Een tuin met kamperfoelie, een zandbak en een picknicktafel? Genoeg mensen zouden in hun handen knijpen om hier te mogen wonen, aan de rand van de binnenstad, met terrasjes en winkels op loopafstand. Het uitgaansleven binnen handbereik. ‘Ik doe het,’ zei ze daarom, een glimlach op haar gezicht toverend. ‘Het is geweldig hier, en zo gezellig met jou en Max in de buurt. Allemaal voordelen. Twintig minuten bij mijn ouders vandaan.’ Het zou nog lastig worden haar vriendin te overtuigen, maar Mathilde was nu vastbesloten. Ze tilde Elin op. ‘Kijk, snoezepoes, hier gaan we wonen.’ Met een paar stappen stond ze in het kamertje waar Elins bedje zou komen te staan. Een licht behangetje en wat posters of schilderijtjes aan de muur… er was echt wat van te maken. ‘Hier komt jouw bedje en de commode te staan en de blauwe kast.’ Over haar schouder wierp ze Leonie een blik toe, nieuwsgierig of haar enthousiasme voldoende overtuigend overkwam. Die stond echter met haar armen over elkaar geslagen en een diepe rimpel in haar voorhoofd terug te staren.

‘Ik stel voor dat je nog wat bedenktijd neemt, lieverd, laat je door niemand wat aanpraten.’

Het was het beste dat ze kon krijgen. Om te beginnen. Ze hoefde hier niet voor eeuwig opgesloten te zitten, toch? Ze kon de ramen wijd open zetten en alles was beter dan waar ze nu zat. Echt. ‘Ik hoef er niet langer over na te denken, Leonie,’ zei ze dan ook. ‘Dit is een lotje uit de loterij. Van hieruit kan ik verder zoeken, of sparen voor wat anders.’

‘Je zit hier veilig, Tilly. En warm. Alle leidingen zijn nog vernieuwd voor ik hier kwam wonen.’

‘Kijk aan.’ Met Elin in haar armen liep ze een laatste rondje door haar nieuwe woning, in gedachten al bezig met de inrichting. ‘Wow, ineens gaat er van alles gebeuren. Ik ga verhuizen. Dat had ik gisteren toch niet kunnen bedenken. Ik had me wel voorgenomen hardop te zeggen wat ik wilde, maar dat er meteen iets concreets op mijn pad zou komen, had ik toch niet durven dromen. Het moest vast zo zijn, ik geloof niet in toeval.’

De rimpel verdween uit Leonies voorhoofd en maakte plaats voor een opgetogen lach die kuiltjes in haar wangen toverde. ‘Heel goed. We zullen eens zorgen dat er het komende jaar heel veel leuks op jouw pad komt. En nu gaan we een fles bietensap opentrekken om het heugelijke feit te vieren dat we min of meer buren worden.’

‘Wat ken je me toch goed! Dat lijkt me een geweldig goede reden. Ik ben dol op bietensap.’

***

3

‘Loop eens met me mee naar boven.’ Filippa wenkte Benjamin en liep vervolgens langzaam naast hem de trap op. ‘Ik moet even rusten, maar wil ook met je praten.’

Benjamin, die inmiddels een week in huis was, nam plaats op Joshua’s bedhelft, liet het hoofdeinde omhoog komen en wachtte tot zijn aanstaande schoonzus van wal stak. Al die dagen had hij haar grotendeels ontlopen onder het mom dat hij op doktersadvies veel moest rusten, iets wat Filippa tot vandaag had geaccepteerd. Nu vermoedde hij de wind van voren te krijgen. Ze zou hem vragen stellen over zijn alcoholgebruik, zijn verbroken relatie, zijn sombere stemming en gebrek aan energie.

‘Wat ik me al de hele tijd afvraag,’ begon ze, ‘is waarom je niet bijkwam. Ze hielden je een aantal dagen in een kunstmatige slaap om je lichaam te laten herstellen, maar nadat je van de beademing af was en je alleen nog pijnmedicatie en antibiotica kreeg toegediend, wilde je niet wakker worden. Ik zat aan je bed, Benjamin, en af en toe deed je je ogen open, maar je zocht iedere keer weer de vergetelheid op.’

Ze stelde hem niet echt een vervelende vraag, liet de woorden tussen hen in zweven. Haar handen rustten op haar buik. Af en toe meende hij onderhuids iets te zien bewegen, wat bij Filippa een puffend geluidje ontlokte.

Hij kon zich van die eerste week in het ziekenhuis niks herinneren.

‘Wat wil je zeggen, Filippa? Of van me weten? Of ik depressief ben? Of het me spijt dat ik het heb overleefd? Zullen we het beestje maar bij de naam noemen? Ik zie Josh ook zo naar me kijken, met een mengeling van angst en woede.’ Benjamin bedacht dat het beter was zelf het initiatief te nemen, dan had hij het maar gehad. ‘Ik voel niks, Filippa. Al een hele tijd niet en dat is verdomd verontrustend. Vroeger zat ik vol energie, ik was altijd bezig, ik werkte hard en dat maakte me gelukkig. Mijn leven beviel me.’ De zittende houding deed zijn borst zeer, dus liet hij het hoofdeinde zakken. ‘Heb ik je ooit verteld over mijn eerste grote investering? Nee hè? Onze gesprekken gingen volgens mij alleen over Frances. In ieder geval kocht ik op mijn negentiende samen met Lennart een restaurant. Het was een enorme gok maar het pakte ongekend goed uit.’ Hij vertelde hoe hij samen met zijn compagnon en vriend een gedurfd bedrijfsplan had opgezet en er een fantastische eetgelegenheid van had gemaakt. ‘Het was tof om de helft te bezitten, maar het was nog leuker om een heel restaurant van mezelf te hebben. Zo werkt dat met succes. Je wilt alleen maar meer.’ Het was de belangrijkste drijfveer in zijn leven geweest: meer, meer en nog eens meer. ‘Daarna wilde ik er twee. Tot iemand mij er op wees dat de huizenmarkt nog lucratiever was. Toen ben ik overgestapt.’

Het leek of hij de draad van zijn verhaal kwijtraakte. Hij wilde Filippa niet lastig vallen met zijn levensverhaal, maar het leek of hij die aanloop nodig had om tot de kern te komen.

‘We hoeven nergens heen, Ben,’ zei Filippa die zijn gedachten leek te raden. ‘Praten hakt je problemen in stukjes. Iedere keer wordt het vanzelf kleiner. Ga verder.’

‘Frances was mijn evenknie. Zij was net zo ondernemend, hongerig en ambitieus als ik en nergens bang voor. We hadden dezelfde levensstijl. We waren van plan te gaan reizen, zo vaak en zo lang we maar wilden, wanneer we genoeg geld hadden binnengesleept om ons een dergelijke levensstijl te kunnen veroorloven. Een huis met vaste lasten hadden we niet nodig, vonden we burgerlijk. Iets voor saaie, gezapige stellen. Wat wij niet waren, dat begrijp je. Uiteraard waren we er ook nog lang niet aan toe om aan kinderen te beginnen. Wat was je vraag ook weer? Of heb ik al antwoord gegeven?’

‘Het is een aanzet. Jullie waren allebei gedreven en volop bezig met jullie carrière.’

‘Klopt. Carrière en geld verdienen. En toen vertelde Frances me dat ze een affaire met Lennart had, mijn beste vriend. Opeens had ze behoefte aan meer avontuur in haar leven, vond ze haar relatie met mij lijken op een gevangenis. Ze wilde meer vrijheid. Ik zal wel een sukkel zijn, Filippa, maar ik begreep het niet. Ze had nooit eerder geklaagd. We werkten hard, ja, maar we gingen ook veel uit en zo vaak als we konden op vakantie. En dan koos ze ook nog voor hèm!’

In zijn ongelooflijke, beschamende naïviteit was hij er altijd vanuit gegaan dat ze genoeg aan hem zou hebben. Ze hadden een zogezegd open relatie, wat Benjamin altijd geïnterpreteerd had als elkaar de ruimte bieden talenten te ontwikkelen. ‘In een avond was het voorbij,’ vervolgde hij hees. ‘Ze was niet bereid Lennart op te geven, dus vertrok ik. Het leven had voor mij altijd een gouden randje gehad en nu was het opeens rauw en moeilijk en zwaar. De rest ken je, Filippa. Want toen kwam jij in ons leven.’

‘Je hebt destijds aan Leonie verteld dat Frances zwanger is.’

‘Ik heb Frances sinds die keer niet meer gezien of gesproken. Lennart heeft haar kennelijk op andere gedachten weten te brengen. Of misschien was het per ongeluk gegaan, ik heb het ook maar van horen zeggen.’ Voorzichtig ademde Benjamin in en uit. Precies zo diep tot zijn ribben protesteerden. ‘Toen ik op die natte snelweg onderuitging dacht ik hoogstwaarschijnlijk niks. Ik was niet opgelucht dat mijn leven voorbij was en ik voelde ook geen spijt. Ik denk dat ik in die paar seconden het einde accepteerde. Later ontbrak het me aan moed om wakker te worden.’ Hij draaide zijn hoofd opzij, zag tranen in Filippa’s ogen. ‘Hé, ik heb antwoord gegeven op je eerste vraag. Ik had er wel heel veel woorden voor nodig. Zal ik je nu maar alleen laten?’

Ze greep zijn hand vast. ‘Dit was nog maar het begin, Ben. Maar wel goed dat het je lukt erover te praten, heel goed zelfs. Morgen verder. Nu heb ik nog een andere vraag voor je. Misschien wil je met me meedenken.’

Het was of de strakke windsels om zijn borst iets meer ruimte gaven. Filippa verklaarde hem niet voor gek, ze lachte hem ook niet uit. Liet niet merken dat ze hem veroordeelde. Hij kon praten zonder dat het hem woedend maakte, zonder dat hij iets of iemand wilde vernietigen. Zichzelf. ‘Wat dan?’

‘Mijn huisje komt weer leeg te staan, nu Anne bij Jeroen is gaan wonen. Joshua en ik hadden er over gedacht om van mijn woning een Airbnb te maken. Misschien kun jij je er eens in verdiepen, als je tijd en zin hebt.’

Terwijl de zonnestralen die door het raam naar binnen vielen, zijn huid verwarmden, vroeg Benjamin zich af wat er met zijn lijf gebeurde, met zijn hoofd. Zijn lichaam veranderde in custardpudding. ‘Prima. Ik heb toch niet zoveel om handen op dit moment.’ De glimlach die hij zijn aanstaande schoonzus toewierp was oprecht. ‘En nu is het tijd voor een dutje, mevrouw Rozenboom in spé, anders krijg ik van Joshua op mijn kop. Ik ga een uurtje werken.’

Het gesprek met Filippa had het effect van een blikje Red Bull: op de een of andere manier gaf het hem vleugels. Niet de groene gazen Tinkerbell vleugels die hij Yfke afgelopen kerst cadeau had gedaan, maar hele tere, fragiele. Toch waren ze groot genoeg om zijn tred naar de kamer waar Yfkes schilderij hing te stralen wat lichter te maken.

Een klop op de deur wekte hem ’s middags uit zijn eigen dutje. Filippa stak haar hoofd om de deur.

‘Ik kom net een bol katoen tekort voor mijn babydekentje, dus ik ga naar Leonie’s winkel. Heb je zin om mee te gaan of blijf je liever thuis? Ze zal het leuk vinden je weer te zien, alive and kicking.’

‘Dat is wederzijds. Zijn ze erg aan het tortelen, die twee?’ Benjamin schoof zijn voeten in een paar badslippers. Vreselijk. Veters strikken was echter voor zijn ribben, knie en buikwond een regelrechte ramp. In de spiegel controleerde hij vluchtig zijn haar en gezicht. Het werd tijd voor een bezoek aan de kapper en hij moest zich nodig scheren. Aan de andere kant verdoezelde de baard zijn ingevallen wangen, en de loshangende kwabben onder zijn kin waardoor hij op een kalkoen leek. ‘Ik ben klaar om te gaan. Als je me tenminste in deze campingsmoking mee wilt nemen. Hij is schoon, Filippa.’

‘Het ziet er… comfortabel uit. Leonie heeft wel vaker vreemde vogels aan haar tafel zitten, dus tussen de zwervers die aanschuiven voor een gratis kopje koffie, zul je absoluut niet opvallen.’

Even keek hij haar verbouwereerd aan, daarna barstte hij in lachen uit. ‘Au, au, mijn ribben. Verdorie, ik wist niet dat je zo scherp uit de hoek kon komen. Daar heb ik je toch onderschat.’ Lachend liepen ze naar Filippa’s Ka die voor de garage geparkeerd stond.

‘Gaat het lukken in zo’n klein autootje?’

‘Een beetje afzien is niet verkeerd. Het is fijn om eropuit te gaan.’

Buiten rook het naar hooi, schapen, dennenappels en naderende zomer. Nadat hij houterig op de passagiersstoel was gekropen, trok hij de kruk naar binnen en zette die tussen zijn benen. Filippa reikte hem zijn gordel aan waarbij hun handen elkaar raakten.

‘Heb jij al die dagen aan mijn bed gezeten, toen ik van de wereld was? En mijn hand vastgehouden?’

‘Omdat je niet wakker wilde worden, moesten we veel tegen je praten. Je geruststellen, bemoedigen en aansporen je ogen open te doen. Yfke heeft je een paar keer verteld over de Schelpenfee.’

‘Ik herinner me je hand.’ Benjamin draaide zijn hoofd in de richting van het portier zodat Filippa niet zag dat de tranen hem hoog zaten. Zo onopvallend mogelijk haalde hij zijn neus op die opeens verstopt zat. Klote narcose.

‘Dus jij wilt je huis verhuren. Heb je enig idee hoe je dat wilt aanpakken? Wat erbij komt kijken?’ Ander onderwerp.

‘Ik dacht dat het heel makkelijk was. Zorgen dat het schoon en fris is, de sleutel overdragen en naderhand weer schoonmaken en de bedden verschonen. Wat reclame en foto’s plaatsen.’ Filippa maakte nog geen aanstalten weg te rijden. ‘Het is groot genoeg voor een stel met eventueel een kind.’

‘Heb je zin in het gedoe? Mensen die klagen of iets stuk maken, het vies achterlaten? Gasten die luidruchtige feestjes geven, waarna je boze telefoontjes krijgt van de buren? Zullen we gaan, Engel, of is er een bepaalde reden dat je mijn arme borstkas en knieën zo wilt kwellen?’

Filippa grinnikte. ‘Mijn buik zit me ook in de weg.’ Gebruikmakend van haar spiegels reed ze de oprit af. ‘Dat mijn huis leegstaat vind ik nog veel erger.’

‘Doe je het om er aan te verdienen?’

‘Anne woonde er ook voor niks.’

‘Ik kan het voor je verkopen, dan ben je ervan af. Weer een zorg minder.’ Hij had het huisje nooit gezien, maar stelde zich een rijtjeswoning voor. Die dorpjes rondom Alkmaar deden het goed en starterswoningen waren behoorlijk in trek. Hij kon er een nieuwe keuken en badkamer in laten plaatsen, likje verf op de kozijnen, dakkapel erop, en… kassa. ‘Win win, Filippa,’ zei hij zonder zich te realiseren dat ze niet reageerde. ‘Ik heb dit vaker gedaan. Piece of cake. Jij hebt er geen omkijken naar. Ik regel het voor je, als dank dat ik bij jullie mag logeren.’

Naast hem haalde ze op dezelfde manier haar neus op als hij een paar minuten eerder had gedaan. Ze knipperde haar tranen weg.

‘Wat? Daar hoef je toch niet om te huilen? Ik kan er echt een mooie prijs voor maken, ik zal je straks wat projecten laten zien die ik onder handen heb gehad.’

‘Ik heb er zestien jaar gewoond, Ben. Ik stond destijds als een verlopen tiener met een gebroken arm en een volgepropte rugzak bij mijn oma op de stoep en zij bood me een veilige plek. Een echt thuis, snap je wel. Het is geen object waar je zomaar een nieuw keukenblok in kunt zetten omdat het dan meer oplevert. Het heeft emotionele waarde. Daarom wil ik het niet verkopen. Ik wil dat er mensen in wonen of logeren die er plezier in hebben, die zich er gelukkig voelen. Die de sfeer weten te waarderen. Die van de sering houden en ’s avonds genietend de geur van de kamperfoelie opsnuiven. Ik hoef er niet aan te verdienen.’

‘Oké, oké, de boodschap is overgekomen. Geen verkoop dus. Ik zal morgen opzoeken welke haken en ogen aan een Airbnb zitten, aan welke voorwaarden je moet voldoen. Maar je gaat een kind krijgen, Filippa. Zie je het zitten om iedere week dat huisje door te werken, of laat je dat een bedrijf doen?’

‘Geen idee. Zover waren we nog niet, het waren nog maar ideeën.’ Onderweg beschreef Filippa haar huisje en vertelde Benjamin over zijn lopende zaken.

‘We zijn er.’

‘Hier heb ik Leonie een keer gekust.’ Benjamin zette zijn in slippers gehulde voeten op de straat en schoof voorzichtig naar voren.

‘Hè?’

‘Om Max een beetje te stangen. Het was een filmkus, het was niet echt, natuurlijk, maar het leek heel wat.’ Gniffelend schuifelde hij de straat over. ‘Hij brak zowat mijn kaak.’

‘Dat je dat durfde!’

‘Ik ken geen angst, Engel.’

De deurbel klingelde vriendelijk en zijn ogen moesten wennen aan het gedempte sfeerlicht. Leonie stond achter de kassa en pakte een stuk of wat bollen wol in voor een klant. Bij de tafel met weekaanbiedingen stonden nog twee vrouwen verwikkeld in een discussie of het garen dat ze in hun hand hielden meer geschikt was om te breien of te haken. Leonie wachtte tot de klant de winkel had verlaten voor ze zich tot hem wendde. ‘Kanonnen, Benjamin,’ sprak ze verheugd, voorzichtig haar armen om hem heenslaand.

‘Nog niet op die lange lijs uitgekeken, schoonheid?’ vroeg hij vol genegenheid. ‘Ik wacht niet voor eeuwig op je.’

‘We gaan samenwonen, lekker ding. Max was je net voor. Je ziet er een stuk beter uit dan een paar weken geleden. Kom zitten, ik heb koffie.’

‘Samenwonen? Gefeliciteerd, Leonie.’ Filippa liep met een paar bollen katoen naar het raam om de kleuren te vergelijken. ‘Bijna net zo snel als Joshua en ik.’

‘Max zei vorige week opeens dat hij er vol voor wil gaan. Alles erop en eraan.’

‘Vijf kinderen?’ glimlachte Filippa.

‘Zeker weten, het mogen er ook zes zijn. Als Max maar hun papa wordt.’

Benjamin probeerde het zich voor te stellen, een huis vol kleine kotertjes. Hoewel hij dol was op zijn nichtjes, Yfke en Isa, de dochter van zijn broer Julian, had hij altijd het idee gehad dat het met kinderen pas leuk werd als je met ze kon kitesurfen of als ze oud genoeg waren om naar de bioscoop of McDonalds te gaan. De ontroering die Joshua aan de dag had gelegd bij iedere vordering die zijn dochter in haar leven maakte, had Benjamin weliswaar aangegrepen, maar had hij altijd met haar downsyndroom geassocieerd. Zich daadwerkelijk voor zijn petekind inzetten had hij de afgelopen tien jaar niet gedaan. Hij had de rijke oom uitgehangen en veel cadeautjes voor haar gekocht, maar er nooit met zijn neus bovenop gezeten. Ook niet toen ze oud genoeg was voor de bioscoop en de McDonalds. Als puntje bij paaltje kwam, was hij waardeloos met kinderen.

Leonie zette een mok koffie voor zijn neus en woelde even door zijn zwarte krullen. ‘Je hebt ons wel in spanning laten zitten, vriend,’ fluisterde ze. ‘Je hebt geen idee hoe blij ik ben dat je hier in die aftandse joggingbroek en hippe landlopers-look bij me aan tafel zit.’

Zijn ogen werden vochtig. ‘Ik begin verkouden te worden,’ antwoordde hij, een druppel van zijn neus vegend. ‘Ik heb vast in het ziekenhuis een verkoudheid opgelopen. Door de airco.’

‘Ik kom er zo bij zitten, maar ik moet nog even die twee klanten helpen. Dat verloopgaren is voor alles geschikt. Maak het jezelf gemakkelijk, pak een tijdschrift. En een koek.’

Leonie liep bij hem vandaan, terwijl achter de kassa een deur openging, die de verbinding vormde tussen haar appartement en de winkel. Zijn waterige ogen namen een jonge vrouw met opgestoken rossig haar waar. Op haar heup droeg ze een klein meisje van misschien een jaar of twee. Ze zette het kleintje op haar beentjes, nam tegenover hem plaats en begon driftig aantekeningen te maken in een notitieboekje dat ze uit haar kontzak tevoorschijn haalde. Aanvankelijk negeerde ze hem, waarschijnlijk in de veronderstelling dat hij een van die bijzondere klanten was die regelmatig voor een gratis kop koffie bij Van Katoen binnenliep. Het kind haalde verschillende autootjes uit haar broekzak en begon die kruipend rond te rijden. Zijn kruk en voeten dienden daarbij als vangrail.

‘Elin, laat die meneer met rust,’ sprak ze tegen het kind zonder hem een blik waardig te keuren.

Het meisje kroop met een “hung hung” onder zijn stoel.

‘Elin,’ sprak de vrouw nu op waarschuwende toon, ondertussen haar bril die naar het puntje van haar neus was gegleden omhoog duwend.

‘Het geeft niet,’ zei hij, met moeite zijn blik van haar afwendend. Haar wangen, voorhoofd en neus waren bedekt met duizenden sproetjes. ‘Ik zit toch alleen maar van mijn gratis koffie te genieten.’

Leonie, die bij Filippa stond grijnsde naar hem. Hij liet zich opzij zakken en legde zijn kruk zo neer dat het kind er volgens hem optimaal gebruik van kon maken.

Vanonder zijn stoel keek ze met ernstige, ondoorgrondelijke ogen naar hem op.

‘Ik koop er wel één,’ zei de vrouw opeens vanaf de andere kant van de tafel. Ze keek hem met een van medelijden vervulde blik aan.

‘Een bol wol?’ Het meisje leunde nu met haar hele gewicht tegen zijn pijnlijke knie, waardoor hij nogal werd afgeleid.

‘Een krant. Bij mij in het winkelcentrum staat ook in het weekend iemand straatkranten te verkopen. Goed initiatief.’ Ze begon in haar handtas te rommelen, pakte haar portemonnee en haalde wat muntgeld tevoorschijn.

Over de tafel heen legde hij zijn hand op die van haar om haar tegen te houden, twijfelend of hij in lachen moest uitbarsten of kwaad worden vanwege haar vooringenomenheid. Het was aardig, lief en gênant tegelijk.

Leonie voorkwam een nog pijnlijker situatie. ‘Mathilde, ik wil je voorstellen aan een paar dierbare vrienden van me. Dit hier is mijn veelzijdige vriend Benjamin. Net uit het ziekenhuis ontslagen, vandaar dat hij er vandaag… artistiek uitziet, maar meestal loopt hij in Armani, of Hugo Boss. Kom, noem nog eens wat chique kledingmerken? Ik heb er geen verstand van.’ Ze gaf hem geen kans te reageren, want meteen daarna stelde ze Filippa voor, die met haar gekozen bollen katoen aan tafel schoof.

‘En dit is mijn vriendin Mathilde met haar dochter Elin.’

Een blos kroop langs talloze sproetjes omhoog en gauw stopte ze de portemonnee terug in haar tas.

Benjamin kon zijn lach niet inhouden en duwde zijn handen tegen zijn ribben vanwege de pijn die zijn gegrinnik teweegbracht. ‘Het was schattig,’ zei hij met een knipoog.

Leonie praatte verder alsof er niets was gebeurd. ‘Aangezien ik bij Max intrek en Mathilde dringend op zoek is naar een andere woning, heb ik haar mijn appartement aangeboden.’ Triomfantelijk blikte ze het kringetje rond.

Benjamin was één keer eerder boven geweest om samen met Leonie te eten. Je kon er je kont niet keren. Nog wat na hikkend van het lachen, observeerde hij de andere vrouw nieuwsgierig. Een mager bleekneusje, met een jong, meisjesachtig postuur. De bril had een verkeerd gekozen montuur. Haar neergeslagen ogen en op elkaar geperste lippen vertelden hem dat ze niet laaiend enthousiast was over Leonies aanbod. Wie weet was ze helemaal wel gereserveerd. Naast Leonies sprankelende persoonlijkheid verbleekte bijna iedereen. Toch beschikte hij doorgaans over een scherpe intuïtie en die zei hem dat ze Leonies appartement niet de ideale oplossing vond voor haar huisvestingprobleem.

‘Met je gezin?’ vroeg Filippa voorzichtig.

‘Ik ben alleen met Elin.’ Mathilde nam het kind op schoot, dat haar autootje over de tafel naar hem toe liet rijden. ‘Ik heb de maten opgenomen, Leonie, en ik denk dat ik een twijfelaar neem. Als die nog bestaan, tenminste. En anders heb ik ook genoeg aan een eenpersoonsbed. En ik neem graag jouw koelkast over, een vriesvak is toch wel handig.’ Ze vermeed het nadrukkelijk zijn kant op te kijken.

Verdomd, dit was volgens hem de vrouw die het met Leonies vriend had aangelegd. De vriend die niet meer leefde, maar ooit Leonies grote liefde was geweest. Meteen bekeek hij haar met andere ogen. Althans dat probeerde hij. Het kind probeerde de bril van haar moeders neus te trekken, maar die pakte het knuistje in haar hand en kuste de vingertjes een voor een. Daarna gaf ze een scheetkusje op haar dochters onderarm waarop die begon te giechelen. Hij gaf Bliksem McQueen een zetje in haar richting.

‘En waar is dan je tuin, Leonie?’ Filippa keek om zich heen alsof een geheime deur in de muur tot een groene oase moest leiden. Benjamin proestte het uit. Onverwacht genoot hij met volle teugen van de middag.

Leonie wierp hem een verstoorde blik toe. ‘Nou, tuin,’ antwoordde ze, wat in de verdediging gedrongen. ‘Het is een binnenplaats. Groot voor stadse begrippen. Ik zal het je laten zien, Filippa, loop maar mee.’

Mathilde verroerde zich niet. Ze sprong niet op om haar nieuwe binnenplaats, groot voor stadse begrippen, aan anderen te showen.

Je hebt er helemaal geen zin in, dame. Je bent er niet aan toe, of je ziet het niet zitten, bedacht Benjamin.

Het duurde even voor ze opkeek. ‘Sorry, van die opmerking, net,’ begon ze. ‘Normaal ben ik niet zo vooringenomen, maar… nou ja… Zoveel mannen komen hier niet, en Leonie schenkt wel vaker koffie voor mensen die zich wat eenzaam voelen. Zo heeft ze Max ook leren kennen.’ Ze zuchtte diep. ‘Normaal ben ik helemaal geen flapuit.’

‘Het was eigenlijk heel lief van je,’ antwoordde Benjamin met een wegwerp gebaar. ‘Zand erover. Dus jij gaat hier wonen. Waarom? Moet je niet voor je dochter een plek hebben waar je een schommel op kunt hangen of zo?’ Hij dacht aan Yfke. ‘Iets met een zandbak of een trampoline? Of een badje? Het wordt zomer. Dat binnenplaatsje is waardeloos.’

‘Het zijn vier tegels. Meer is het niet. Maar ik kan er misschien wel een pot met een hortensia kwijt. Of een buxus. Dat ik toch nog wat groens zie.’ Plotseling boog ze zich vertrouwelijk naar hem over. Ze rook naar fruit, een combinatie van aardbeien en sinaasappel. Fris. ‘Leonie is er zo enthousiast over en ik wil haar niet teleurstellen, begrijp je wel? Het is maar tijdelijk. Bovendien wil ik zo snel mogelijk uit Hoorn weg, dus ik ben echt blij met haar aanbod. Niets zeggen, hoor.’

Voor hij kon reageren, kwam Filippa weer naast hem zitten. ‘Tja.’ Zij liep kennelijk ook niet over van geestdrift, ‘waar zet je dan de kinderwagen neer? De trap ziet er niet echt uit of je die makkelijk op en neer loopt met een buggy.’

‘Die kan ze kwijt in het halletje.’ Leonie had voor alles een oplossing.

Mathilde zette haar dochter met een koekje en een pakje drinken op de grond. ‘Het komt wel goed,’ zei ze dapper, ‘het zal gewoon een kwestie van wennen zijn.’

Benjamin nam een slok van zijn koffie voor hij zijn bommetje liet ontploffen. ‘Filippa’s huisje komt ook vrij.’ Zijn woorden veroorzaakten, zoals verwacht, een soort schokgolf.

‘Ze gaat er een Airbnb van maken.’ Leonie had het eerst haar stem terug. Naast hem richtte Filippa haar aandacht op de dreumes die met haar rietje slurpende geluidjes maakte. ‘Toch?’

‘Filippa wil vooral iemand in haar huis die kan genieten van de sering en de kamperfoelie.’ Onafgebroken bleef zijn scherpe blik gericht op de vrouw tegenover hem aan tafel, gebrand als hij was op haar primaire reactie. Dat zou hem alles vertellen wat hij weten wilde. Ze sloot een tel haar ogen, haalde oppervlakkig adem en mompelde: ‘Kamperfoelie?’ Daarna legde ze een hand tegen haar keel.

Bingo!

‘Het is een vrijstaand huisje in Sint Pancras met een tuintje, voor en achter. We hebben het in januari nog opgeknapt, de muren laten stuken en het houtwerk binnen laten schilderen. Er zou een nieuwe keuken in moeten en de douche is gedateerd, maar het is een charmant huisje.’

Er verschenen blossen op Mathildes wangen en Benjamin bespeurde een flits van verwachting. Hij zag het alleen omdat hij haar zo onbeschaamd zat op te nemen. De hoop vervloog binnen enkele luttele seconden. ‘Dat kan ik niet betalen, ik werk maar drie dagen en…’

‘Wat betaalde Anne ook weer, Filippa?’ Benjamin wist niet wat het was, maar opeens werd hij geprikkeld, hij had een vibe, een soort onderbuikgevoel. Ter plekke besloot hij niet te rusten voor hij deze vouw met haar dochtertje op het houten bankje onder Filippa’s sering zou zien zitten. Met een zandbak, een opblaasbadje en een schommel.

‘Anne betaalde alleen voor de bijkomende kosten, elektra en gas.’

Mathilde hield haar adem in en Benjamin begon er echt plezier in te krijgen. Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij zijn aanstaande schoonzus brutaal aan. ‘Misschien moet je deze dame je huisje eens laten zien. Heb je groene vingers?’ Dat laatste was tegen Mathilde, wiens mond openviel van verbazing.

‘Mathilde is op een ecologische boerderij opgegroeid. Ze heeft heimwee naar gras en bomen, dat soort dingen. Paardenbloemen en merels.’ Bij Leonie leek het kwartje ook te vallen. ‘Heb je geen foto’s van je huisje op je telefoon staan, Filippa? Het is echt schattig, Tilly.’

‘Groot genoeg voor twee personen.’ Filippa zag er enigszins confuus uit. Ze zocht op haar mobiel en schoof de telefoon naar Mathilde toe. ‘Het is een beetje dorps.’

Benjamin zag het huisje op zijn kop, de hortensia’s, het kleine stoepje bij de voordeur. Als hij het op Funda moest zetten zou hij het de term “pittoresk” meegeven. Als Airbnb zou het hem weinig moeite kosten te zorgen dat het onafgebroken door Duitse toeristen bezet zou zijn. Wanneer Filippa of Joshua hem daartoe opdracht toe zou geven. Maar ach, dat kon over een jaar ook nog.

Mathilde durfde de foto’s amper te bekijken. ‘Heel mooi.’ Gauw schoof ze de telefoon over de tafel terug.

‘Waarom laat je het Mathilde niet even zien, Filippa? Zolang je nog geen beslissing hebt genomen over wat je met je huis wilt, kun je het misschien aan haar verhuren voor een schappelijke prijs. Sorry Leonie, maar wat jij je vriendin en haar dochter aanbiedt is lief bedoeld, maar ze neemt het aan omdat ze zich schuldig voelt, of dankbaar. Zoiets. Ze ziet het helemaal niet zitten.’

Vanaf de overkant werd hem een woedende blik toegezonden. ‘Wel waar!’

‘Dankbaarheid? Schuldgevoel?’ Leonie sloeg demonstratief met haar vuist op tafel. ‘Miljaar! Dat meen je niet. Gatsie! Tilly, laat eens een foto zien van jouw huis, dan snappen Filippa en Benjamin meteen waarom je daar weg wilt.’

Ze moest lang zoeken voor ze een foto van haar huis had gevonden. Benjamin ving een glimp op van een grauwe rijtjeswoning. Veel straat en stoep. Meer kon hij er niet van zeggen. Het had niks. Filippa staarde naar de foto. ‘Tja.’ Naargeestig. Dat was het.

‘Kom,’ zei hij, Filippa een speels duwtje gevend. ‘Laat Mathilde het huis zien. Iedereen gelukkig. Een zorg minder voor jou, geen geteut, jij hoeft je alleen maar op je bevalling te concentreren. Als je het niks vindt, kun je alsnog hierboven gaan wonen,’ zei hij tegen de vrouw tegenover hem, die nu haar bril had afgezet en door haar ogen wreef. ‘Ik drink hier nog een kop koffie met Leonie en dan ga ik buiten kijken of ik nog wat straatkranten kan slijten. Toe,’ moedigde hij Mathilde aan, ‘ga polshoogte nemen. Ik heb geleerd dat als een uitgelezen kans zich voordoet, je die zonder te aarzelen met beide handen moet aangrijpen.’ Zo, zijn taak zat erop. ‘Is Max al thuis,’ vroeg hij Leonie, ‘of zit die nu bij zijn vader?’

Leonie porde zachtjes tegen zijn zere schouder. ‘Nina is in ieder geval thuis. Ik kan haar bellen, schat, en dan staat ze over een minuut in Van Katoen.’

Als een boer die kiespijn heeft, lachte hij terug. ‘Wacht daar maar mee tot ik ben aangesterkt.’

‘Zou je het willen zien?’ vroeg Filippa alsof ze uit een trance ontwaakte.

Mathilde wisselde met Leonie een blik uit. ‘Graag.’

‘Dan bel ik Anne dat we er aan komen.’

‘Benjamin en ik passen wel op Elin.’

Een minuut later liepen de twee vrouwen de winkel uit. ‘Vertel me eens over jezelf,’ zei Filippa nog voor de deur achter hun dichtviel. ‘Je zei dat je alleen bent met Elin. Is er geen vader in beeld?’

‘Wat gebeurde hier nou?’ Leonie pakte een doosje potloden en een schetsboek. Ze liet zich op de grond zakken en zette het meisje tussen haar benen zodat ze samen konden kleuren. ‘Jij komt binnen en je begint meteen de boel op stelten te zetten. Ik dacht dat ik impulsief was, maar jij kunt er ook wat van. Wat dacht je? Voel je je tot Mathilde aangetrokken?’

‘Oh nee, absoluut niet. Zo keek ik helemaal niet naar haar, Leonie. Het was gewoon een spelletje, meer niet.’ Het was jammer dat hij nog zo’n last van zijn lijf had, anders was hij op de grond bij hen gaan zitten. ‘Ik had gewoon even het gevoel dat ik weer aan het werk was; ik kreeg zin om mijn tanden in een nieuw project te zetten. Meer was het niet. Kom op, vertel me nu hoe het met jou en Max gaat. Rijdt ie nog op zijn motor? Of heb ik hem met mijn schuiver de stuipen op het lijf gejaagd?’

***

‘Aarde droeg het in haar schoot,

zonlicht bracht het rijp en groot,

zon en aarde die ons dit schenken,

dankbaar willen we aan u denken.

Ook de mensen niet vergeten

Die het bereiden tot dit heerlijke eten.’

Mathilde liet de reumatische hand van haar vader en de sterke van haar broer Niels los en begon de broccolisoep in zes kommen te scheppen terwijl haar moeder zuurdesembrood in dikke plakken sneed. Haar andere broer Jason schopte zijn laarzen uit, waste zijn handen en schoof aan tafel.

‘Sorry dat ik het begin van de maaltijd gemist heb,’ zei hij verontschuldigend. Elin zat in haar kinderstoel en lachte stralend naar haar blonde oom. Jason trok een gekke bek en kietelde met zijn ruwe vingers in zijn nichtjes nek.

‘Oom Jason, oom Jason,’ kraaide Elin verheugd. ‘Kusje.’

Mathilde hield het niet meer uit, volgens haar straalde de opwinding uit iedere porie. Ze moest het delen, nu meteen, nu haar familie compleet was. ‘Ik heb voor een belachelijk prijsje een snoezig huisje aangeboden gekregen in Sint Pancras. Met een tuin en een houten bankje. En twee echte slaapkamers,’ gooide ze eruit. ‘Als alles goed gaat ga ik zeer binnenkort verhuizen en kom ik dus weer deze kant op.’

Haar vader legde zijn lepel aan de kant en wreef met zijn servet over zijn gezicht. Hij was nooit erg spraakzaam geweest en meer een luisteraar dan een spreker. Mathilde vermoedde dat haar vader zijn emoties probeerde te verbloemen.

Haar moeder vouwde haar handen samen en sloeg haar ogen ten hemel. ‘Godzijdank.’ Daarna stond ze op om Mathilde stevig te knuffelen. ‘Wat ben ik blij lieverd, voor jou en Elin.’ In haar ogen blonken tranen.

‘Ben je er eindelijk aan toe de stap te zetten, Tilly?’ vroeg Niels. ‘Kom je dan ook weer hier werken?’

‘Daar kunnen we het over hebben. Ik zou best in de weekenden de handen uit de mouwen kunnen steken. Ik heb wat foto’s van de woning, wie wil ze zien?’

Jason trok als eerste het toestel naar zich toe en scrolde met goedkeurende knikjes door de plaatjes die ze tijdens het bezoek met Filippa had gemaakt. Daarna gaf hij het mobieltje door aan zijn vader. ‘Het is een plaatje.’

Het huisje was perfect, inderdaad. Een droom. Filippa had gezegd dat ze met haar man moest overleggen, maar Leonie had naderhand laten weten dat Joshua alles goed vond wat Filippa maar wilde, dus dat het wel snor zat.

‘We kunnen wel wat extra handen gebruiken, dus het is geweldig nieuws, Tilly. En niet alleen nu het zomer is. We hebben plannen met de camping.’ Jason begon uitgebreid over die plannen te vertellen terwijl Niels demonstratief met zijn ogen rolde.

Mathildes ouders hadden hun ziel en zaligheid in de biologisch dynamische boerderij gestoken. Zes jaar geleden hadden ze het grootste deel van de koeien verkocht en waren ze op een deel van het land een ecologische boerencamping begonnen. Haar broers hadden inmiddels het beheer van zowel de teelt als de camping overgenomen, terwijl haar ouders nog een stuk administratie deden en voor de distributie van de groente en het fruit zorgden. Haar moeder stond twee dagen per week met de zelfgekweekte producten op de markt.

‘We gaan het vanavond niet over de toekomstplannen van De Oorsprong hebben, maar over die van jouw, Tilly,’ zei haar vader rustig. ‘Jasons verhalen kunnen wachten. Vertel eens hoe dit huisje op jouw pad is gekomen. Het moet een betekenis hebben, lieverd.’

In geuren en kleuren beschreef ze haar wonderlijk verlopen middag. Filippa had ze meteen bijzonder aardig gevonden, maar voor Benjamin was ze in eerste instantie gewoon bang geweest, met dat woeste, onverzorgde uiterlijk en die zwarte priemende ogen. Toch had hij er met zijn rechtstreekse aanpak voor gezorgd dat zij in dat huisje mocht. Bijzonder. Vooral omdat ze hem eigenlijk voor schut had gezet. Als ze vanavond nog puf had, zou ze een taart bakken en die bij hem thuis afgeven. Of bij Filippa dan, ze had begrepen dat Benjamin bij hen inwoonde omdat hij een ongeluk had gehad.