JP & IK

JP & IK

Dani van Doorn

EigenZinniG

Copyright © 2021 Dani van Doorn

Uitgeverij EigenZinnig, Tolbert

Eerste druk februari 2021

Grafische vormgeving Maaike Feenstra

ISBN: 978-94-6390-051-5

gebaseerd op paperback ISBN: 978-94-6390-010-2

NUR: 343

www.uitgeverijeigenzinnig.nl

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

1

Vandaag worden mijn vriendin Dolores en ik ingewerkt als vakantiehulp bij Alma’s schoonmaakbedrijfje. We beginnen in een super-de-luxe bungalow, die werkelijk een droom van moderniteit is. Tijdens het werk trakteert onze bazin ons op verhalen over de bewoner, J.P. de Pool, dat poetst lekker weg. JP is een ongetrouwde yup die de rechterhand van de baas is bij een van die moderne bedrijven die met software te maken hebben. Op zich niet bijzonder, er zijn zoveel yuppen die in de software-business zitten en beweren dat ze de rechterhand van de baas zijn, maar volgens Alma is JP uitzonderlijk in zijn arrogantie. Het begon al bij hun kennismaking bij hem thuis.

‘Ik wil dat het hier tiptop in orde blijft,’ zei JP. ‘En aangezien ik te veel hersens en te weinig tijd heb om me met schoonmaken bezig te houden, ga ik u daarvoor inhuren. Ik verwacht dat u uw offerte baseert op de €13,37 per uur die in de schoonmaak-cao vermeld staat. Daarnaast wil ik niet dat u in laden of kasten snuffelt of mijn post opent.’ Vervolgens had hij haar aangekeken alsof hij wilde zeggen: ‘Jouw soort heb ik helemaal door.’

Maar ocherm, dan had hij niet op Alma gerekend. Ze ging rechtop zitten en zei met haar grillige Duitse accent: ‘Ten eerste verhuur ik maizelf niet, maar ik biet mijn diensten an. En ik heb teviel hersenen en te weinig taaid om dat voor miender dan 18 euro 50 pro oer te doen. Ten tweede kan ik kein haus oproimen zonder kasten en laden te ofnen. Ik advizeer u dan ook om perzoonlijke zaken achter sjlot en grendel te houden op dagen dat ik hier arbaidzaam ben.’

Daarna legde ze een contract op tafel en zei: ‘Dit zain main foorwaarden; lezen en daar taaikenen, alstoeblieft.’

En dat deed JP dan ook, want met haar ijzige houding en Duitse tongval kan Alma behoorlijk intimiderend zijn. Sinds die tijd communiceert JP met haar via botte briefjes:

Alma: vuilnisbak, douche, keuken, wassen, strijken, stofzuigen, JP.

Daarnaast laat hij zijn open vuilniszak in de keuken staan, terwijl hij zijn vuile wasgoed achteloos op de grond gooit. Tiptop, zei hij toch? Alma is de gelukkige die beide zaken mag opruimen. Maar haar briefjes aan hem zijn even bot:

JP:

1: Wasgoed → wasmand.

2: Vuilniszak → container.

Alma.

Meer niet, echt Alma. Ik had JP’s gezicht wel eens willen zien. Sterker nog: ik zou hem wel eens helemaal willen zien! Dolores ook.

‘Hoe ziet hij eruit?’

‘JP is groot en roodharig met een kuifje,’ vertelt Alma ons, terwijl ze met krachtige bewegingen de slaapkamerramen wast. ‘Net een grote baby, aigentlich. Hij is te sjwaar voor zijn leeftijd en heeft een bierbauk.’

‘Ugh!’ Dolores en ik kijken elkaar met een vies gezicht aan. We zijn in meer dingen eensgezind: we zijn allebei nieuwsgierig, plagen graag en praten veel. O ja, en we zijn dol op chocolade. Maar qua achtergrond zijn we heel verschillend, want Dolores is van Spaanse afkomst, maar deels in Nederland opgegroeid en hier studerend, en ik ben een Nederlandse die deels in het buitenland is opgegroeid en nu in België studeert.

Terwijl ik het tweepersoonsbed van JP afhaal, vraagt Dolores door. ‘Wat voor kleren draagt hij?’

‘Ach, dat valt wel mit,’ antwoordt Alma. ‘Van die dure donkere pakken. Of een viel te lage spaaikerbroek waar zain bauk oberheen hangt.’

‘Alma!’ krijsen Dolores en ik tegelijkertijd. ‘Alsjeblieft, wat doe je ons als beelddenkers aan.’

Dolores sluit haar ogen. ‘Gauw aan Imro denken, gauw aan Imro denken.’ Imro is haar knappe vriendje en het is al jaren dik aan tussen die twee.

Ik grinnik maar wat, want ik heb geen Imro om aan te denken en daarbij word ik altijd erg verlegen van knappe mannen. Samen met Dolores begin ik JP’s tweepersoonsbed op te maken met schoon beddengoed.

‘Heeft hij een vriendin? Wat voor vrouw valt op een JP?’

Alma schudt van nee en laat dan de spons uit haar hand vallen. ‘Donnerwetter! Da ist er,’ roept ze zachtjes uit. ‘Da ist der JP!’

We schieten overeind alsof we op iets verkeerds betrapt zijn.

‘Weet hij dat je vandaag met meerdere schoonmaaksters werkt?’ Want drie vrouwen tegelijk in je bungalow aantreffen, is misschien wel wat veel voor een JP.

Alma knikt en Dolores en ik komen ook bij het slaapkamerraam staan en kijken neer op de parkeerplaats van de split level bungalow. Uit een zwarte lage BMW stapt een zeer stevig gebouwde man van achter in de twintig. De knopen van zijn overhemd staan op gespannen voet met zijn knoopsgaten en uit zijn slordig opgerolde mouwen steken twee stevige roodverbrande armen. Als hij zich bukt om zijn jasje en koffertje uit de achterbak te halen, ontbloot zich een vlezig stuk rug. Dolores en ik gillen van afschuw en slaan onze handen voor onze ogen. Maar niet te lang, want we willen niets missen. Met zwaaiende gang loopt JP de treden naar de voordeur op en verdwijnt daarmee uit ons gezichtsveld. Maar zodra de voordeur dicht valt, klinkt zijn stem. ‘Alma, waar ben je? Ik moet je spreken.’

Alma werpt ons een “gedraag je” blik toe en loopt de gang in. Dolores en ik luisteren stilletjes mee achter de openstaande slaapkamerdeur.

‘Alma, ik moet onmiddellijk een vrouw hebben,’ begint JP.

Dolores smoort een proestlach en ik sla ook mijn hand voor mijn mond.

‘Dat treft, want ik ben ein,’ antwoordt Alma.

Dolores’ ogen glinsteren en ik bijt op mijn hand om stil te kunnen blijven.

‘Nee, nee,’ horen we JP ongeduldig zeggen. ‘Een jonge vrouw, een representatief type. Heb je niet een knappe jonge schoonmaakster die wat bij wil verdienen?’

‘Waarmee?’ vraagt Alma ijzig.

‘Ik geef vanavond een housewarmingparty en daar heb ik haar bij nodig. Met het rondbrengen van hapjes en nog wat andere dingen.’

Dolores kijkt me aan. Ik weet dat ze aan het sparen is voor haar huwelijk met Imro en knik haar toe.

‘Dolores?’ vraagt Alma nu ook en mijn Spaanse collega schuift de gang in.

Nu moet je weten dat Dolores een echte zuidelijke schoonheid is. Denk aan lang zwart haar, smachtende donkere ogen en uitgesproken rondingen. JP laat dan ook een waarderend gefluit klinken.

‘Hal-lo! Waar heb je die zolang verstopt, Alma? Zeg, Dolores, wat zou je ervan zeggen om vanavond honderd euro te verdienen?’

Ik hoor mijn collega een kreetje geven. ‘Honderd euro, alleen voor hapjes rondbrengen?’

‘Ja, en intussen laat je hier en daar vallen dat je mijn vriendin bent.’

‘Wáát!’ schreeuwt Dolores nu. ‘Jouw vriendin? Santa Lucia, ben je gek geworden? Als mijn vriend dat hoort dan vermoordt hij je! Zijn vriendin, Santa Margareta, hoe komt die man erop?’ Door de kier van de deur zie ik hoe Dolores haar handen in opperste verontwaardiging opheft tegen Alma. Wat een geweldig schouwspel.

‘Goeiesmorges, wat een theater,’ zegt JP geïrriteerd. ‘Heb je nog een andere werkster, Alma? Beetje knap en niet te dom?’ Omdat ik dol ben op schouwspelen, loop ik ook de hal in.

‘Ha!’ zegt JP. ‘Nog één. Wel niet zo knap, maar vooruit.’

Aangezien ik door iedereen – inclusief mezelf – als heel aantrekkelijk wordt beschouwd, kan ik dit met recht een belediging noemen.

‘Heb jij geen vriend die me een mes in de rug steekt als je hier rondloopt en je voordoet als mijn vriendin?’

‘Nee, meneer.’ Ik ontvang een waarschuwende blik van Alma, want ze kent me als ik braaf doe. Bescheiden voeg ik eraan toe: ‘Maar ik doe het alleen voor honderdvijftig euro…’ Ik ben namelijk ook aan het sparen.

‘Wat! Ben je helemaal betoeterd?’ De verontwaardiging spat uit zijn blauwe ogen.

‘Nee, meneer.’ Ik kijk hem onderdanig, maar onbewogen aan.

JP blaast zijn bolle wangen nog meer op. ‘Pff, vooruit maar. Het is al moeilijk genoeg om in een paar uur een compleet feest in elkaar te draaien.’ Hij loopt vanuit de gang zijn slaapkamer in en pakt enkele kledingstukken uit de kast terwijl hij verder praat. ‘We worden geacht elkaar al een tijdje te kennen. Hoe goed is je geheugen?’

‘Eh… wisselend,’ antwoord ik naar waarheid, want saaie feitjes hebben de neiging om zoek te raken in mijn hoofd.

Hij wuift met zijn hand. ‘Zoveel verwacht ik niet van een schoonmaakster. Ik maak wel een lijst met dingen die je uit je hoofd moet leren. Dat zal toch nog wel lukken?’

Ik duw mijn tong in mijn wang. ‘Ik hoop het... Het is zó lang geleden dat ik iets uit mijn hoofd heb geleerd.’ Not!

JP loopt met een zucht de slaapkamer uit en de badkamer binnen.

Dolores valt giechelend tegen me aan en fluistert: ‘O, Tessa! Jij als JP’s vriendin, wat zou ik daar graag bij zijn.’

‘Ja, maar waarom wil hij een vriendin inhuren?’ We kijken allebei naar Alma. Ze zit al dertig jaar in de dienstverlening en volgens mij doe je daar onwijs veel mensenkennis op.

‘Waarschainlich wegen zain carrière,’ zegt ze op gedempte toon. ‘Er zain veel bazen die het belangrijk vienden dat hoen werknemers een sjtabiel thuisfront haben. Mar laten we doorarbeiten,’ zucht ze. ‘Ook al ist het hier morgen weder een sjwaainensjtal.’ Daar heeft ze helaas gelijk in, maar JP heeft betaald, dus es muss gearbeitet werden.

Even later komt JP de badkamer uit. Hij draagt nu een oranje met geel gestippelde korte broek met bijpassend shirt. Kan het nog fouter?

‘Dinges,’ zegt hij tegen me. ‘Wat is je naam?’

‘Tessa, meneer,’ antwoord ik gedwee, maar deze keer kan ik mijn gezicht bijna niet strak houden.

‘Tessa,’ herhaalt hij voor zichzelf. ‘Tessa, Tessa, Tessa… Kom eens mee.’

Ik knipoog naar Dolores en volg JP naar zijn werkkamer waar hij achter zijn laptop gaat zitten. Omdat hij me geen stoel aanbiedt, laat ik me op de punt van zijn glazen bureau zakken. O ja, voor ik het vergeet: de inrichting van de bungalow is ook supermodern en omgeven door een geur van veel euro’s. Geen credits voor JP, maar voor de verhuurder die het heeft ingericht.

‘Het belangrijkste is dit.’ JP reikt me een vel papier aan, waarop zijn persoonlijke gegevens staan vermeld. Ik lees het zwijgend door.

Jeroen Parcival de Pool – Zijn er behalve carnavalsprinsen werkelijk mensen die Parcival heten? – 27 jaar oud. Geboren in Zeist. Master Bedrijfskundige Informatica. Businessmanager bij Avaticom. En nog wat saaie blabla.

‘Leer dat uit je hoofd,’ zegt JP. ‘En we moeten voor jou ook nog een identiteit verzinnen. Je studeert iets dat niet iedereen kent…’

‘Sinologie,’ suggereer ik, niet geheel onlogisch, want dat studeer ik ook. Oftewel Chinese taal, cultuur en maatschappij aan de universiteit van Leuven.

Hij knipt met zijn vingers. ‘Dat is het! Hoe kom je daar zo op?’

Op dat moment rijdt er een bestelbus de oprit van de bungalow op en JP komt overeind. ‘Dat is de slijter, die moet ik spreken. Doe straks iets moois aan, geen ordinair gedoe. Mijn baas en zijn vrouw komen en die hebben klasse.’

‘Ik zal wat nieuws moeten kopen,’ zeg ik naar waarheid, want al mijn “klassekleding” ligt nog op mijn studentenadres in Leuven. Veelzeggend houd ik mijn hand op. JP haalt bijna grommend zijn portemonnee tevoorschijn en trekt honderd euro uit de dikke stapel biljetten. Zeker net naar de flappentap geweest om de catering straks zwart te kunnen betalen.

‘De andere honderd krijg je vanavond wel.’

‘Honderdvijftig,’ herinner ik hem liefjes. ‘Deze honderd euro zijn voor onkosten.’ Ik draai me om en loop de kamer uit voordat JP me kan bijten. Hij heeft beslist iets hondachtigs over zich.

’s Middags breng ik nog een heerlijk shopuurtje door in downtown Eindhoven. Ik dwaal door De Blob en het Emma District met al zijn leuke winkels. In een designer shop pas ik het afgeprijsde overslagjurkje dat ik van de week in de etalage heb zien hangen en paradeer voor de spiegel heen en weer. Het jurkje staat me super! Het accentueert mijn slanke figuur, maar kleedt af bij mijn iets te volle zitvlak. De koffiekleur van de glanskatoen laat mijn haren dieper bruin lijken en mijn ogen groener. Ik zou bijna verliefd worden op mezelf.

Na tachtig euro’s lichter gemaakt te zijn – JP’s euro’s gelukkig – scoor ik in een shoe-outlet nog de gouden sandaaltjes die ik altijd al wilde hebben. Ik ga vanavond de show stelen!

Op mijn fietsje peddel ik weer terug naar Alma’s luxe appartement waar ik deze zomer logeer. Voordat mijn vader met pensioen ging en mijn ouders naar Spanje verhuisden, was Alma onze huishoudelijke steun en toeverlaat. Nu heeft ze haar eigen schoonmaakbedrijfje en in de vakanties werk ik wel vaker voor haar. Het is parttime werk zodat er genoeg uurtjes overblijven om lekker te luieren en leuke dingen te doen. Daarbij mag ik Alma heel graag. Ze heeft een ruim hart en een nuchter gevoel voor humor.

Thuis besteed ik onder Alma’s keurende blik veel zorg aan mijn uiterlijk. Na het douchen en aankleden droog ik mijn lange haar zodat het niet meer golft, maar als een sluier om mijn gezicht valt. Dan volgt er een geraffineerde make-up die er bedrieglijk bescheiden uitziet. De finishing touch is een ketting die van mijn moeder is geweest: een flonkerende warmbruine steen in een gouden zetting.

Alma is heel tevreden over me. ‘Maisje, het lijkt wel of je steeds schöner wordt.’ Ze geeft me een zoen en ik omhels haar even. Alma was vroeger mijn surrogaatmoeder en dat voelt nog steeds zo.

Ik ga op het balkon zitten om te filosoferen over de eigenaardigheden die ik me als “vriendin” zou kunnen aanmeten. Maar erg ver kom ik niet, want daar meldt de man van mijn dromen zich al aan de telefoon.

‘Met JP! Voor die tweehonderdvijftig euro mag je wel eens komen opdagen en meehelpen.’ En daarna gooit hij hem neer. Hoewel er strikt gezien niet gegooid kan worden met een telefoon, als je het ding tenminste nog wilt gebruiken.

Zuchtend sta ik op. Ik kreeg niet eens de kans om “blij & dom” te doen, zoals ik me had voorgenomen. Enfin, dat komt vanavond nog wel.

2

Alma, die schat, leent me voor deze avond haar Suzuki en ik zoef naar de villawijk Ooievaarsnest, waar zich JP’s huurhuisje bevindt. Bij de bungalow aangekomen zie ik het cateringpersoneel al af en aan lopen door de open voordeur en ik glip tussen hen door naar binnen. Zodra ik vanuit de woonkamer het verhoogde terras opkom, blijf ik verbluft staan. In de afgelopen uren is de parkachtige achtertuin in een prachtige feestlocatie veranderd. Verspreid over het grote gazon zijn knusse zitjes gecreëerd onder reuzenparasols, wat erg gezellig aandoet. Op het terras staat aan één kant een bar opgesteld en aan de andere kant een vitrine met warm en koud buffet. Uit grote luidsprekers klinkt zachte muziek die samen met hoge vazen vol bloemen voor een intieme sfeer zorgen.

‘Hoe heeft hij dat zo snel voor elkaar gekregen?’ mompel ik verbaasd en niet zonder bewondering. En wow, wat een heerlijkheden staan er in die vitrines opgesteld. Ja, ik mag graag een hapje eten. Dan zie ik een opgewonden JP op me afkomen. In deze staat doet hij me aan Iwan de Verschrikkelijke denken, van wie een portret in mijn geschiedenisboek stond afgebeeld.

‘Dag, meneer.’

‘Je bent laat!’ snauwt Iwan. ‘Heb je je lesje geleerd?’

‘Ja, meneer. Maar waarom hebt u eigenlijk een vriendin nodig?’

‘Dat is niet belangrijk.’ Zijn knalblauwe ogen vernauwen zich argwanend tot spleetjes. ‘En hou op met dat u, dat hoort niet bij je rol en zo timide ben je ook helemaal niet.’

Oké, JP. Dan doe ik er straks nog een schepje bovenop. Je krijgt een heel toffe vriendin… Ik zal hem zijn respectloze houding ten aanzien van mijn dierbare Alma wel eens betaald zetten. En terwijl ik in iets chics moet verschijnen, mag hij er in zijn oranje pak bijlopen als een kleurenblinde Amerikaanse toerist. Maar goed, als hij er belachelijk uit wil zien, is dat zijn eigen keuze.

De deurbel gaat en we lopen naar de hal.

‘Kom naast me staan,’ sist JP me toe. ‘Niet te veel zeggen. Lach maar en probeer mooi te zijn.’

Proberen? Ik bén mooi!

‘Hallo, Peter, welkom in mijn nieuwe huis,’ groet hij vervolgens de eerste binnenkomer.

“Mijn” huis? Alles is gehuurd, inclusief het interieur.

‘Dit is mijn vriendin Tessa,’ gaat JP verder en aarzelt dan, ‘Tes-saaaa, eh…’ Hij kijkt me hulpzoekend aan.

Ik wacht nog een paar tellen voordat ik antwoord: ‘Tessa Donker. Werkelijk JP, dat geheugen van jou…’ Meewarig schud ik mijn hoofd.

‘O ja,’ valt Peter me bij, ‘JP’s geheugen is heel selectief. Hij onthoudt alleen wat hem uitkomt.’ Grinnikend lopen hij en zijn vriendin door naar de tuin.

Terwijl ik handen schud en glimlach totdat ik spierpijn in mijn wangen heb, trekt een dertigtal goed verzorgde, voornamelijk jonge mannen en vrouwen aan me voorbij. Als de laatste gast binnen is, moet ik jammer genoeg concluderen dat er voor mij wéér geen leuke knul bijzit. Ik zie de laatste tijd steeds meer stelletjes om me heen verschijnen. Mijn moeder beschuldigt me er vaak van dat ik te kieskeurig ben, maar ik hoef echt geen knappe superintelligente man te hebben. Zoals gezegd, ik kan niet tegen knappe mannen, vooral niet als ze een zelfverzekerde glimlach hebben. Daar word ik zó verlegen van, of ik ze nu sympathiek vind of niet. Mijn ideale man hoeft alleen maar lang, blond en stoer te zijn. En wat die intelligentie betreft: gewoon hbo of universitair niveau is goed genoeg, hoor. Nee, met die eisen van mij valt het reuze mee… Behalve misschien dat ik nog het meeste val op verlegen mannen. Daar smelt ik helemaal van. Het onhandige is alleen dat verlegen mannen mij nooit durven aan te spreken. En ik verwacht natuurlijk wel dat een man een beetje moeite voor me doet!

Met een zucht besluit ik me maar aan mijn gastvrouwelijke taken te wijden. Omdat JP het buffet niet wil openen voordat zijn hoog geklasseerde baas en eega aanwezig zijn, glijd ik met een blad vol champagneglazen tussen de gasten door. ‘Hallo, ook een glaasje champagne? Ja, ik ben JP’s vriendin.’

Drie yuppen pakken gretig een glas en één van hen zegt: ‘We geloofden eigenlijk niet meer zo in het bestaan van JP’s vriendin, maar het is dus echt waar.’

‘Ja,’ valt een meisje in een groen pakje hem bij. ‘We dachten dat hij maar wat verzon. Waar hebben jullie elkaar leren kennen?’

‘O, zo leuk! In het bejaardenhuis waar we allebei vrijwilligerswerk deden,’ antwoord ik stralend. ‘We hadden meteen een klik.’

En hen met glazige blik achterlatend, schuif ik door naar het volgende groepje. Eén-nul voor mij, JP. Zo’n snelle jongen wil vast niet in een bejaardenhuis gezien worden.

Al rondgaand met mijn blad krijg ik het gevoel dat JP niet helemaal goed ligt bij zijn collega’s. Overal vraagt men mij nieuwsgierig hoelang JP en ik elkaar al kennen – laat ik in het midden – en waar we elkaar ontmoet hebben – varieer ik stevig op. Al die onverwachte aandacht maakt me vrijmoedig. Om maar te zwijgen van de slokjes champagne die ik tussendoor moet nuttigen om mijn keel te smeren. ‘Champagne?’ zing ik voor de zoveelste keer. ‘Ja, ik ben Tessa, JP’s vriendin. O, hij en ik kennen elkaar al een tijdje, hoor. Bij een bijeenkomst van de Vrije Sekte. We raakten aan de praat en zo is het gekomen. Geestig, hè?’ En weg zweef ik weer om een volgende gast te verblijden met mijn drank en mijn fantasie. Ik word steeds gewaagder.

‘Daag, ik ben Tessa, JP’s vriendin, weet je nog? Waar we elkaar ontmoet hebben? In het casino. Hij is een vaste bezoeker en ik hou ook wel van een gokje.’

De reacties zijn verrukkelijk. Ik zie verbazing, ontsteltenis, leedvermaak. JP bij de bejaarden? JP als sektelid! En JP als gokgrage casinogast, dacht men het niet…

Wraak is zoet, het is inderdaad waar. De champagne wordt echter door mijn lege maag teruggekaatst naar mijn hoofd en ik vrees dat dit me op het laatst overmoedig maakt.

‘We hebben elkaar bij de AA leren kennen. Ja, de Anonieme Alcoholisten, je begrijpt het goed,’ hoor ik mezelf licht lallend zeggen. ‘Niet verder vertellen, vooral niet tegen JP. Het is eigenlijk ons geheimpje.’

Je begrijpt dat dit als een lopend vuurtje door de tuin gaat en al gauw komt JP met een rood aangelopen hoofd bij me aanzetten. ‘Wat mankeert je!’

Maar op dat moment komt het meisje met het groene pakje bij ons staan. ‘Wat tof dat je in een bejaardenhuis vrijwilligt, JP. Dat had ik echt niet achter je gezocht, zo’n sociale instelling.’

‘Vrijwilliger… bejaardenhuis?’ JP kijkt verbijsterd. ‘Wie zegt dat?’

‘Tessa hier,’ gebaart het meisje verbaasd met haar glas naar mij. ‘Die vertelde mij net dat jullie elkaar daar hadden ontmoet.’

JP draait zich met een ruk naar me om. ‘Is dat zo?’

Ik besluit met dubbele lading te schieten en knijp beide ogen eens naar hem dicht. ‘Tuurlijk, schat, weet je het niet meer? Je was net de bingo aan het opzetten in de recreatiezaal toen ik binnenkwam.’

Het meisje in het groene pakje proest bijna. ‘Echt waar, JP? Een bingoavond?’

‘Het was liefde op het eerste gezicht,’ zeg ik nadrukkelijk. ‘Iedere keer als er iemand bingo riep, keken we elkaar aan.’

Nu kucht het meisje amechtig en excuseert zich dan om recht naar de bar te lopen.

De combinatie van JP en liefde is haar kennelijk te veel geworden. Mij eerlijk gezegd ook en ik wend me tot JP met het volgende understatement: ‘Als je nu nog langer wacht met dat buffet openen, ben ik straks dronken en dan slaat mijn fantasie misschien op hol.’

JP is een gedecideerd type. Hij loopt het terras op, slaat op een gong en zegt: ‘Beste Avaticommers en aanhang, super dat jullie allemaal gekomen zijn. Aangezien de bar al een tijdje open is, verklaar ik hierbij ook het buffet voor geopend, voordat er ongelukken gebeuren.’

Er gaat een gegrinnik op en JP laadt als eerste zijn bord vol om daarna aan een tafeltje te gaan zitten schranzen. Meteen ontstaat er een lange rij voor het buffet en heb ik het nakijken. Op mijn gouden hakjes – die prompt in het gras zakken – stamp ik naar JP toe.

‘Je had eerst iets voor mij op een bordje moeten scheppen, lomperik,’ sis ik hem toe. ‘Nu kan ik achteraan sluiten. Wat denk je dat dat voor indruk maakt? Mooie liefde.’

JP kijkt nauwelijks op en antwoordt met volle mond: ‘Wat weet een schoonmaakster nu van manieren.’

‘Meer dan een boerenkinkel uit Zeist!’ Daarop loop ik naar de keuken, waar ik de voorraadbakken van het buffet heb zien staan. Ik moet even een bodempje in mijn maag leggen, voordat ik uit mijn rol val. Gretig laad ik de lekkerste dingen op mijn bord, luxe sushi gerechtjes, geraffineerde Zweedse hapjes én chocolademousse! Véél chocolademousse, want mijn irritatiepeil moet dringend omlaag gebracht worden.

Om onze kleine ruziescène van daarnet te ontkrachten, ga ik bij JP aan tafel zitten. Maar hij is druk in gesprek met een sympathiek uitziende vijftiger en schenkt totaal geen aandacht aan me. Ik voel me buitengesloten, iets waar ik erg slecht tegen kan. Gelukkig heeft zijn gesprekspartner de beleefdheid om zich aan me voor te stellen: ‘Tom Hogendijk.’

‘Tessa Donker.’

Terwijl JP zijn glas gaat bijvullen aan de bar, kijkt Tom Hogendijk me onderzoekend aan. ‘Donker… Ben je misschien een dochter van kolonel Donker?’

‘Jaah!’ Ik ben blij verrast een bekende van mijn vader te ontmoeten. ‘Waar kent u hem van?’

‘Ik heb ooit een tijdje met je vader op fysiofitness gezeten. Hoe gaat het met hem?’

‘Heel goed. Hij is gepensioneerd en woont met mijn moeder in Spanje. Mijn moeder heeft reuma en daar heeft ze er bijna geen last van.’

We kletsen nog even door tot JP weer aan ons tafeltje komt zitten. Het is tijd om opnieuw een torpedo op hem af te schieten. En “spontaan” zeg ik tegen de vriendelijke Hogendijk: ‘U moet binnenkort eens langskomen met uw vrouw, dat zouden we echt gezellig vinden. Nietwaar, JP?’

‘Wat?’ Hij kijkt geschrokken op. ‘Eh, ja, heel gezellig. Moeten we een keer doen, Tom.’

O, balen, nu maakt hij mijn projectiel meteen onschadelijk.

‘Nee, komen jullie maar een keer bij ons,’ zegt Tom dan. ‘Op een etentje of zo. Mijn vrouw belt jullie wel.’

Haha, mijn torpedo is toch geen blindganger geworden. Weer iets om je uit te redden, JP! Ik grijns breed naar hem, maar zijn aandacht is op het terras gericht. Als ik me omdraai zie ik een opvallend paar staan. Ze zijn beiden van middelbare leeftijd en uitgesproken aantrekkelijk. Het kan niet anders of dit moet JP’s baas en zijn vrouw zijn. Hij is gebruind, slank en sportief gebouwd, met zilvergrijs achterover gekamd haar. Zij is slank en stralend, even gebruind als haar man, maar blond. Ik schaam me om het te moeten bekennen, maar ik ben meteen weg van ze. Vooral van haar. Wat een charme en zelfvertrouwen. Ze is precies de vrouw die ik zou willen worden.

Automatisch ben ik net als JP omhooggekomen uit mijn stoel. Hij klemt zijn hand om mijn arm. ‘Mijn baas. En als je je nou niet gedraagt, klaag ik je aan wegens smaad.’

Oei, dat klinkt best intimiderend.

Mr. & Mrs. Avaticom blijken Hans en Esmee Berger te heten. Berger, zo’n gewone naam. Maar ze zijn verre van gewoon. Ze zijn niet alleen mooi, het zijn ook sterke persoonlijkheden, dat zie je zo. Hans is wel in de vijftig, maar toch het type knappe man waar ik erg verlegen van word: regelmatig gezicht, charmante glimlach, sprekende donkere ogen. Esmee excuseert zich voor hun late aankomst. Ze moesten eerst nog naar een receptie.

JP leidt hen naar de vitrine en begint dik te doen over de inhoud van het buffet. Volgens mij is dit hele feest, met mij erbij, een poging om meer in de smaak te vallen bij de baas. Ik vraag me af waarom dat nodig is.

Esmee vraagt mijn aandacht. ‘Wat leuk om je een keer te ontmoeten. Er werden al grapjes gemaakt over de vraag of je wel bestond. Maar hier ben je dan! We moeten lekker bijkletsen, er is zoveel dat ik niet van je weet.’ Dan bewondert ze het buffet en schept zichzelf een paar kleine porties op. Maar van de chocolademousse neemt ze evenveel als ik. Uit pure solidariteit schep ik ook nog eens op. Chocolate girls have more fun.

Als we aan een tafeltje zitten, maakt Hans er een grapje over. ‘Ik zie dat Esmee en Tessa hetzelfde dessert lekker vinden. Vrouwen hebben toch iets met chocola, denk je ook niet, JP?’

JP, die aan zijn zoveelste saté zit, reageert al smakkend. ‘Ja, het maakt bepaalde gelukshormonen vrij in hun hoofd. Daarom hebben ze liever chocola dan seks.’

Hier zijn we alle drie even stil van.

‘Nou, dat zegt niet veel goeds over de man als minnaar,’ bromt Hans dan en neemt een flinke teug van zijn bourgogne. Ik slik mijn laatste hap sekshormoon door en denk: noch over de vrouw. Over sociale blunders gesproken. Als je in een goed blaadje wilt komen te staan bij je baas, moet je natuurlijk niet zó beginnen…

Op dat moment komt er een lange jongeman met een spottend gezicht achter JP staan. Hij is het prototype van de manipulerende intrigant. Op elke werkvloer loopt er helaas wel één rond. De jongen opent zijn mond en zegt temerig: ‘Wat hoor ik, JP, ken je Tessa van de AA? Dan zou ik dat biertje maar gauw neerzetten als ik jou was.’ JP draait zich als door een wesp gestoken om. ‘Ja-ha,’ gaat de pestkop verder. ‘Nou weten we allemaal van je drankprobleem.’

JP draait weer terug en zijn ogen boren zich in de mijne. Hoewel ik inwendig bibber, kan ik een gevoel van triomf niet onderdrukken. Red je daar maar eens uit, JP. Dat was je straf voor je neerbuigende behandeling van Alma.

Maar wat zegt die slimmerd? ‘Tessa heeft soms een vreemd gevoel voor humor en dat begrijpt niet iedereen.’ Meteen stopt hij een stuk quiche in zijn mond.

Wat een sluwe vos is die JP! Geërgerd neem ik een slok wijn. Tegelijkertijd ben ik opgelucht dat ik bij de Bergers niet te boek kom te staan als alcoholist. Ik ben eerder een matige drinker en tamelijk gauw aangeschoten, al schijnt niemand dat ooit te merken.

Om me een houding te geven, vraag ik aan Esmee: ‘Waar wonen jullie?’

‘In dat witte complex bij de Karpendonkse plas. We wonen er pas twee jaar, maar hebben het er erg naar onze zin. Het appartement is intussen helemaal naar onze eigen wensen ingericht.’

Er ontwikkelt zich tussen ons meteen een geanimeerd gesprek over meubels en interieurs. Ik zie JP’s ogen steeds heen en weer schieten van Hans, die over huizenprijzen is begonnen, naar mij en Esmee. Ik vermoed dat hij zich zorgen maakt over de geloofwaardigheid van mijn rol als vriendin. Die arme jongen weet niet dat een schoonmaakster ook intelligent en wereldwijs kan zijn.

‘Wat studeer je eigenlijk?’ vraagt Esmee op dat moment.

‘Sinologie. Ik heb bijna mijn bachelor degree.’

Esmee slaakt een verrukte kreet. ‘Sinologie? En ik ben dol op alles wat met China te maken heeft.’

‘Behalve het Maoïsme,’ gooit Hans ertussendoor.

Op JP’s voorhoofd beginnen zich zweetdruppeltjes af te tekenen. Volgens mij beseft hij nu pas dat hij me niet helemaal in de hand heeft.

‘Kun je me leren om iets in het Chinees te zeggen: ‘Goedendag, of bedankt?’ vraagt Esmee.

Ik schud lachend mijn hoofd. ‘Nee, dat soort dingen vraagt iedereen, maar je weet waarschijnlijk wel dat de toonhoogte mede bepalend is voor de betekenis. En als je dat verkeerd doet, zeg je bijvoorbeeld geen “parfum”, maar “mest”.’

Hans schiet in de lach, maar JP verslikt zich bijna in zijn drankje. Ik ga verder. ‘Het is makkelijker om een paar Chinese tekens te leren lezen dan een paar Chinese woorden te leren spreken.’

JP staart me aan. Ik geloof dat het hem langzaam begint te dagen dat ik niet alleen maar schoonmaakster ben.

‘Ben jij vaak in China geweest?’ vraagt Esmee gretig.

‘Nog maar één keer. Ik ben aan het sparen voor een echt grote reis. Ik heb een lange lijst met dingen die ik wil zien.’

‘O, je meent het, ik ook! Maar ik heb nog geen geschikte reisgenoot. Dat zal voor jou geen probleem zijn met zo’n studie.’

Met een zucht neem ik een slokje van mijn dessertwijn. ‘Nee, helaas zijn mijn jaargenoten niet meer beschikbaar. Ze zijn allemaal al afgestudeerd en in een andere levensfase beland.’

JP zit me nu te fixeren als een roofdier dat zijn prooi beloert.

Esmee legt even haar hand op mijn arm. ‘Jullie moeten binnenkort een keer bij ons komen eten en dan vertel jij mij alles over je droomreis, en ik jou over de mijne.’

‘Ja, enig,’ roep ik en lach uitdagend naar JP, die slechts vuil terugkijkt.

Esmee buigt zich nu naar Hans en zegt geruststellend: ‘Ik maak er vanavond geen China-onderonsje van, hoor. Zo meteen ga ik socializen met het personeel.’ Ze drukt zijn arm en ik zie Hans’ donkere ogen verzachten.

Niet alleen een mooi stel, maar ook een goed stel. Hij is een jaar of tien ouder dan zij, misschien zelfs wel meer. Esmee schat ik rond de veertig. Het lijkt me heel gaaf om met haar over China te praten en reisprogramma’s te vergelijken. Wat mij betreft kan JP me weer een avond inhuren.

Als de Bergers gaan rondwandelen, buigt JP zich naar me toe. ‘Je vindt jezelf zeker erg grappig door te doen alsof je schoonmaakster bent.’

‘Ik bén schoonmaakster,’ verbeter ik hem. ‘In mijn vakantietijd. Maar ik ben ook student. Zoals je had kunnen weten, als je mij een cv had laten schrijven. Nou wist je niet eens mijn achternaam.’

Daarmee sta ik op en loop na mijn laatste slok dessertwijn weg. Nu even geen alcohol meer, Tess, vertel ik mezelf. Straks zeg je nog dat JP cocaïne snuift op houseparty’s. Hoewel hij daar precies het type voor is: stamp, stamp, snuif, snuif! Ik heb trouwens nog geen één vrouw gezien die iets meer voor JP leek te voelen, maar dat is geen wonder. Hij kan waarschijnlijk alleen maar aan eten, drinken en werken denken.

Ik wandel juist om een boompje in een bloemenperk heen, als ik JP’s naam hoor noemen. Automatisch blijf ik staan, half verborgen achter het boompje.

‘Ik moet toegeven dat JP binnen een paar uur een verdraaid goed feest geregeld heeft,’ zegt een jonge vrouw met een zware stem. Een hockeymeid, schat ik in, terwijl ik haar atletische contouren tussen de takken van het boompje door bekijk.

‘En jij hebt hem niets verteld?’ vraagt een oudere vrouw haar achterdochtig.

‘Ik?’ antwoordt de jonge vrouw. ‘Nee, joh, ik vond het een veel te goeie grap om hem op te jutten. Hij ging er op het laatst zelf in geloven dat hij in een zatte bui beloofd had om vandaag een housewarmingparty te geven.’

‘Ik denk eerder dat hij in de gaten kreeg dat hij er niet meer onderuit kon om ook eens een keer een feest te geven,’ reageert een lange knul – vast die pestkop van daarnet. Ik buig me voorover om het trio beter te kunnen zien en pak een tak van het boompje vast om mijn evenwicht te bewaren.

De lange knul gaat verder: ‘Je kunt niet twee jaar lang alle feestjes van je collega’s afschuimen, zonder iets terug te doen. Dat begrijpt JP ook wel. Die denkt natuurlijk: nu moet ik dat feest geven, voordat de baas te weten komt dat het hele personeel me een uitvreter vindt.’

Je begrijpt dat ik letterlijk op de punten van mijn gouden sandalen sta te smullen van deze roddels over JP.

‘Ja,’ bromt de altstem van de hockeymeid. ‘Dat is waar. De mening van de baas telt zwaar voor JP. Zijn carrière is alles voor hem. Zelfs in bed had hij het er nog over.’

Wat! Zijn JP en hockeygirl een paar geweest? Dus dát is het soort vrouw dat op een JP valt. Straks eens aan de andere kant langslopen, om haar beter te kunnen zien.

‘Overigens,’ zeurt de irritante jongeman weer door. ‘Heb je die vriendin van hem gezien? Ziet er een beetje verwaand uit, maar verder is ’t wel een lekker ding.’

Wat. Een. Snert. Jong! Ik ben helemaal niet verwaand. Die knul is zelf natuurlijk een omhooggevallen mbo-er die zich wat voelt omdat hij bij een hip bedrijf als Avaticom in dienst is. Nou, zeker weten dat zijn vader geen kolonel is! En zijn moeder ook niet. Van pure agitatie knijp ik de tak kapot waar ik me aan vasthoud. En dat had ik nou niet moeten doen, want met veel gekraak en een gesmoorde gil val ik tussen de takken door voorover in het perk. Aan hun uitroepen te horen, schrikken de drie Avaticomi ook behoorlijk van mijn actie.

‘Gloeiende kolen! Wat komt daar nu ineens uit de struiken gevallen?’ bast de hockeymeid.

‘Nou, die heeft te veel gedronken, geloof ik,’ zegt de jongeman, terwijl ik door de dames omhoog gehesen en afgeklopt word.

‘Neem me niet kwalijk, verkeerde afslag genomen.’

Lichtjes zwalkend loop ik door, nog duizelig van de dessertwijn en de val. Ik kijk steels rond, maar gelukkig is mijn flater door de meeste aanwezigen onopgemerkt gebleven.

Een eindje verderop beweegt Esmee zich moeiteloos tussen de gasten door, met een glimlach hier en een woordje daar. Dat zou ik nou ook graag kunnen: iets zinnigs zeggen tegen mensen die ik niet echt ken. Ik flap er altijd maar van alles uit, gepast of ongepast. Hoewel ik natuurlijk niet zo onaangepast ben als JP.

Er wordt intussen gedanst op de vlakke tegelvloer van het terras. Ik ben dol op dansen en al op weg naar het terras als ik Ricket met de kuif, alias JP, tegenkom.

‘En, heb je je mond al voorbijgepraat?’

Ik lach hem onder de volle maan, zonnig toe. ‘Al drie keer.’

Hij kijkt grimmig. ‘Je begrijpt natuurlijk dat je naar je geld kunt fluiten als je je rol niet goed speelt.’

Ai, dat zou jammer zijn, niet alleen voor mijn spaarpot, maar ook omdat ik JP wil treffen waar het hem het meeste pijn doet: in zijn portemonnee. ‘Hoe heten je ouders ook alweer?’ vraag ik in een poging serieus over te komen, maar eigenlijk kan ik me nauwelijks concentreren.

JP kijkt me geïrriteerd aan. ‘Dat staat toch op mijn cv? Rob en Ina de Pool. Je hebt inderdaad geen goed geheugen. Lukt het je wel om die duizenden Chinese tekentjes uit elkaar te houden?’ Hij neemt een slok wijn.

Daar ga ik niet op in, JP. Maar ik onthoud het wel, o ja, daar kun je op rekenen…

Op dat moment begint een groepje mensen naar JP te joelen. ‘Waarom is het zwembad afgedekt, JP? We willen zwemmen!’

‘Het is leeg, de pomp is kapot,’ antwoordt JP kortaf terwijl hij doorloopt.

Er worden nog allerlei grappen gemaakt, maar ik koers op de bar af. Snel een glas water bestellen om weer helemaal bij zinnen te komen, want ik wankel werkelijk. Tot mijn genoegen komt Esmee naast me hangen.

‘Voor mij ook water,’ zegt ze met een glimlach en natuurlijk hoort de kelner haar wel en mij niet. ‘We waren in the States al gewend dat je nauwelijks een alcoholpromillage mag hebben in het verkeer,’ vertelt Esmee dan tegen mij, ‘maar zelfs naar Nederlandse normen wordt het nu tijd om over te schakelen op alcoholvrij.’

Wow, Amerika! Dat past helemaal bij Esmee met haar easy ways. ‘Zijn jullie allang weg uit Amerika?’ Ik doe mijn best om haar scherp in beeld te houden.

‘We zijn twee jaar geleden teruggekomen. Maar we hebben er bijna achttien jaar gewoond. Ik had het er heel erg naar mijn zin. Maar Hans was altijd van plan om ooit naar Nederland terug te keren, vanwege zijn familie. Het valt alleen niet mee om hier weer nieuwe vrienden te maken. De meeste mensen van onze leeftijd hebben al een vast clubje.’

‘Ja,’ antwoord ik treurig. ‘Maar zo’n clubje zegt ook niet alles. Mijn vrienden uit Leuven zijn tegenwoordig uitgewaaierd over de hele aardbol. Gelukkig heb ik in Eindhoven nog schoolvrienden wonen. Mijn ouders zijn namelijk een paar jaar geleden naar Spanje geëmigreerd vanwege mijn moeders gezondheid.’

Esmee laat haar glas zakken. ‘Ach, en nu ben je hier helemaal alleen? Of heb je nog broers of zussen?’

Ik schud mijn hoofd en vind mezelf ineens zo zielig dat er tranen in mijn ogen springen. Alcohol doet geloof ik iets met mijn remmingen.

Ze legt haar hand op mijn arm. ‘Gelukkig heb je JP,’ zegt ze vol genegenheid. Dat stuwt nieuwe tranen naar mijn ogen, maar dan van hilariteit. Tegelijkertijd voel ik me schuldig, want Esmee bedoelt het goed.

Ze drukt mijn arm nog eens. ‘Je ziet er schattig uit in dat bruine jurkje, weet je dat? En die aparte hanger komt zo mooi tot zijn recht.’

‘Die is van mijn moeder geweest.’ Ik glimlach door mijn tranen heen, blij dat ik iets van mijn moeder bij me heb.

‘Heel bijzonder,’ zegt Esmee. ‘Ik vroeg me al af of JP je zo’n mooi cadeau had gegeven. Waar kennen jullie elkaar eigenlijk van? JP antwoordt daar altijd zo ontwijkend op…’

Tja, daar zit ik nu met mijn verhalen. Welke optie zal ik eens kiezen, casino, sekte of bejaardenhuis? De AA is al afgevallen… ‘We kennen elkaar via Alma,’ zeg ik uiteindelijk, want tegen Esmee kan ik moeilijk liegen.

Ze kijkt me verrast aan. ‘Alma, de Duitse hulp? Die hebben wij ook, via JP. Wat een prachtig type is dat.’

‘Ik werk voor haar tijdens de vakantie. Maar ik ken Alma al vanaf mijn vierde,’ vertel ik. ‘Mijn moeder heeft reuma en kon nooit veel doen in het huishouden. Daarom kwam Alma bij ons wonen toen we in Duitsland gestationeerd waren. Mijn vader was namelijk militair en werd steeds overgeplaatst. Alma is met ons meeverhuisd naar Nederland. Ze is zo’n beetje mijn tweede moeder.’

‘Wat mooi,’ zegt Esmee getroffen. ‘Vooral als je geen familie in de buurt hebt.’

Ja, gelukkig heb ik Alma nog. Mijn schaarse familieleden heb ik door onze vele verhuizingen niet zo goed leren kennen.

Esmee knikt nog eens. ‘Ik zou het echt leuk vinden als jij en JP binnenkort eens samen komen eten, Tessa. Voor mijn gevoel zijn we nog lang niet uitgepraat.’

‘Ja, super!’ antwoord ik stralend, want het vleit me dat Esmee mij interessant vindt.

Hans komt ook bij ons staan en pakt Esmee bij haar arm. ‘Zullen we gaan? Morgen hebben we nog dat feest van je zus.’

‘Je hebt gelijk, we gaan.’

De Bergers en ik nemen afscheid, maar als ze willen vertrekken, begint er juist een langzaam nummer te spelen. Ze kijken elkaar aan en Esmee legt snel haar tasje op een stoel, om daarna samen met Hans over het terras te slowen. Wat superromantisch, dit is vast hun favoriete nummer. Als ik Hans en Esmee zo zie, geloof ik weer helemaal in ware liefde.

Nadat JP en ik hen onwennig uitgezwaaid hebben, loop ik terug naar het terras om een uurtje lekker te swingen op salsamuziek. Daarna besluit ik met nog wat collega’s van JP te kletsen, er zitten best gezellige mensen bij. Als mijn twee glazen alcohol voldoende gezakt zijn, brengt Alma’s trouwe Suzuki me weer thuis, waar me een welverdiende nachtrust wacht.

Wacht eens… wel verdiend? Nee, wel verdraaid! Want nou heb ik mijn geld nog niet. Die sluwe JP. Morgen maar weer even langsgaan, dus.

3

Om één uur ’s middags opent JP geeuwend de deur voor me, terwijl zijn openvallende badjas een dikke blubberbuik en een ruime boxershort onthult.

Ik draai mijn hoofd de andere kant op en huppel naar binnen. ‘Grote griezels,’ zeg ik, zodra ik de puinhoop in zijn keuken en woonkamer zie. ‘Zo zag het er niet uit toen ik wegging.’

‘Weet-er-nie-veel-meer-van,’ bromt JP gefronst.

Ik draai me naar hem toe en houd kordaat mijn hand op. ‘Kassa!’ zeg ik opzettelijk schel, want ik weet zeker dat hij een kater heeft.

‘Wie denk je dat die zooi moet opruimen?’

‘Ik niet,’ antwoord ik stellig, een glimlach om mijn witte tanden gebeiteld.

Hij loopt naar het Senseo apparaat. ‘Precies. Jij niet, maar Alma vrijdag wel.’

Aai! Daar doorklieft zijn meedogenloze pijl mijn tere hart, want je denkt toch niet dat ik Alma hiermee wil opzadelen? Ze zag er al tegen op. Zuchtend zet ik mijn tas neer. In het joggingpak dat ik draag, kan ik gelukkig zo aan de slag. ‘Eerst honderd euro en dan begin ik pas.’

JP pakt een biljet uit zijn portefeuille en gooit het me toe. Ben ik een beest?

Eigenlijk is het ook geen ramp. Schoonmaken geeft me altijd een voldaan gevoel. Vooral als het zo’n modelwoning als deze betreft. Gelukkig komt het cateringpersoneel alle glazen en andere spullen ophalen. Ik hoef alleen te vegen en te soppen. Juist als ik kwispelend als een hondje de wc uitdweil, komt JP achter me staan.

‘Zo, dat is een heel ander gezicht,’ zegt hij en loopt weer weg.

Grrr… Ik pak je terug, neem ik mezelf voor, iedere moment dat jij je als een varken gedraagt, zal ik je betaald zetten. Ham, maak ik van je, rollade en saucijsjes! Spek ben je al.

Als laatste zeem ik JP’s wandkast met vitrinegedeelte af. Zo’n kast wil ik ook wel en dan zet ik er Chinese kunstvoorwerpen in. Alleen, hoe moet ik dat gaan betalen? Ik volg de studie van de toekomst, volgens de universiteit. Maar ik heb werkelijk geen idee wat ik met Sinologie aan moet. “Waarom ben je er dan aan begonnen?” vragen mensen. Tja, ik had eindelijk iets gevonden dat me boeide. Het probleem is dat ik niet geschikt ben voor gestructureerd werk. Dat past niet bij mijn denkwijze. En ik ben dol op afwisseling. Iets te dol soms, maar daarover later.

JP komt binnen met een paar blikjes bier en gaat in een draaifauteuil zitten. Bedachtzaam opent hij een blikje en zet het aan zijn lippen.

Mm... Ik moet hem nog het een en ander betaald zetten van gisteravond, maar hoe? Op dat moment begint de telefoon naast me te tingelen.

JP veert op, maar ik néém op. ‘Met Tessa bij JP?’

‘Hoi, Tess, met Esmee,’ hoor ik Esmee verrast aan de andere kant van de lijn zeggen.

‘O, hallo, Esmee!’ zing ik. ‘Wat leuk om je te spreken.’ En daar is geen woord van gelogen, maar ik dik het aan om JP te pesten. Die zit intussen fronsend te luisteren.

‘Zeg, wat dat etentje betreft,’ begint Esmee gezellig. ‘Alle avonden tot ons vertrek naar Amerika zijn bezet, behalve morgenavond. Is dat te snel of lijkt het jullie wat?’

‘O, dat lijkt me prima,’ jubel ik met hoge stem en we spreken een tijd af.

Wanneer ik opgelegd heb, glimlach ik zoetsappig. ‘Dat was Esmee. Ze vraagt ons te eten, we hebben voor morgenavond afgesproken. Gezellig, hè?’ Hartelijk knik ik hem toe.

JP knijpt zijn lippen samen en kijkt me vernietigend aan. ‘Ik bel gewoon op dat we verhinderd zijn.’

‘Dat maakt geen goede indruk,’ mompel ik, terwijl ik de telefoon afzeem. ‘Iedereen weet dat een vrijgezel op zondagavond niets belangrijks te doen heeft…’ Het is een gok, maar ik heb raak geschoten.

‘Dan zeg ik dat jij helaas verhinderd bent.’

Vol medelijden kijk ik hem aan. ‘Maar jíj bent niet degene waar de uitnodiging om draait. Ik ben het! Esmee en ik hebben veel gemeen en daarom wil ze me weer zien. Helaas kan ze jou daar niet bij passeren.’

JP grinnikt plotseling. ‘Je bent werkelijk ongelooflijk. Dat ik nou zo’n meid moest uitkiezen.’ Hoofdschuddend drinkt hij verder.

‘Het lot heeft ons samengebracht,’ fluister ik, met mijn ogen naar het plafond.

JP lacht weer. Toegegeven, enig gevoel voor humor heeft hij wel. Maar daarmee ontkomt hij niet aan mijn revanche. Ik steek mijn hand uit en kijk hem strak aan. ‘Mag ik even afrekenen? Mijn werk zit erop, zoals je ziet.’

JP’s gezicht betrekt en hij vist zijn portemonnee uit de zak van zijn open badjas. Ik huiver even. Dat hij nou de hele middag heeft rondgelopen als hangbuikzwijn, totaal geen zelfreflectie! Er wordt me weer een biljet toegegooid. Geven is kennelijk te veel moeite.

‘Wat bied je me voor morgenavond?’ Ik stop het biljet in mijn zak.

‘Vijfentwintig,’ zegt hij, al draaiend met zijn stoel.

‘Vijftig,’ blaf ik er meteen overheen. Hij heeft meer te verliezen dan ik.

JP draait met zijn nek tot hij knakt. ‘Hoe laat moeten we er zijn?’

‘Zes uur. En ik wil twintig euro vooruitbetaald hebben,’ zeg ik zo kordaat mogelijk. ‘Vandaag heb je me genept, maar dat doe je niet nog een keer.’

‘Hoezo genept? Je hebt je geld toch gekregen?’

‘Ja, nadat ik je halve huis heb opgepoetst,’ mompel ik binnensmonds. Ik pak het twintig euro-briefje en stop het bij de andere biljetten. Mijn Chinapotje wordt zo onverwacht goed gespekt. O, wat verheug ik me al op morgen! Ik zal JP eens heerlijk gaan stangen. ‘Ik kom je morgenavond ophalen, dat lijkt me het veiligste,’ zeg ik nog. Want mij krijg je niet in een auto met een dronkenlap, ik Suzuki liever zelf.

De volgende dag rijd ik met Alma’s auto naar mijn kameradres in Leuven om kleding voor alle gelegenheden op te halen. Je weet maar nooit wanneer het van pas komt. Het is een hele rit, zo op en neer, maar op een zondagmorgen is het wel te doen.

Onderweg vraag ik me af of JP – wijs geworden door gisteravond – me nog telefonisch om mijn cv zal vragen. Maar het enige telefoontje dat we die zondagmiddag krijgen, is een verontrustend belletje voor Alma. Haar broer Dieter heeft zijn been gebroken en zit zonder verzorging.

‘Dan nim ik gewon wat froeger dan geplaand vakantie,’ bedenkt Alma geagiteerd. ‘Jij en Dolores redden het wel zonder mai.’

Ik realiseer me meteen twee dingen: A) dat ik straks de nachten alleen in Alma’s flat moet doorbrengen en B) dat ik vandaag JP’s huis niet schoon had hoeven maken, omdat Alma toch weggaat. Prompt beginnen er tranen van frustratie over mijn wangen te rollen. Alma komt bij me zitten en pakt mijn handen. ‘Wat ist?’

Ik jank even lekker tegen Alma’s schouder uit. ‘Ik mis papa en mama! Mijn studie is bijna klaar en ik weet nog niet wat ik wil! En iedereen heeft al een relatie, behalve ik!’ Nu ik eenmaal begin, komt er geen eind aan. ‘En JP is zo gemeen,’ snotter ik op het laatst.

Nadat Alma me heeft getroost en gezegd heeft dat JP een vervelende luisboeb is, belanden we voor de kledingkast waar mijn zomerspulletjes hangen. Alma heeft een feilloos talent voor het uitzoeken van kleding voor elke gelegenheid. Het wordt een vintagestyle zonnejurk met een kort vestje en de gouden sandaaltjes. Schattig, nietwaar? Ik hoop dat JP er ook zo enig uitziet. Ahum…

Nou, het kan slechter. Als mijn grote held de deur opent, blijkt hij een beige broek met een groen poloshirt te dragen. Het maakt zijn gezicht minder rood en zijn ogen blauwer.

‘Keurig,’ ontvalt me. Hij kijkt me even waakzaam aan. ‘Hoe vind je dat ik eruitzie?’ vraag ik dan van de ene gouden sandaal op de andere wippend.

Terwijl hij de sleutel van de voordeur omdraait, bromt hij: ‘Niet zo mooi als vrijdag.’

‘Dus je vond dat ik er mooi uitzag? Waarom heb je dat dan niet gezegd? Ik had er veel moeite voor gedaan.’

JP maakt een geamuseerd geluid. ‘Je bent al verwaand genoeg.’

‘Nou ja!’ Dit is al de tweede keer dit weekend dat iemand me zo noemt. ‘Ik ben wel de laatste persoon die verwaand is,’ besluit ik waardig, terwijl we naar Alma’s Suzuki lopen.

Hierop begint JP te grinniken. ‘Het kan nog een amusante avond worden als je zo doorgaat.’

Ha, dan kent hij mij nog niet. Toch bevalt deze JP mij beter dan die van gisteren en eergisteren. Die zag me niet eens staan en dat verdraag ik slecht. Deze JP doet alsof ik een lastig huisdier ben dat geduld moet worden. Waarschijnlijk is zijn kater nu wat meer uitgewerkt. Overigens ook een huisdier dat geduld moet worden…

Het appartementencomplex van de Bergers blijkt op een omheind grondgebied te liggen, met een met camera bewaakte ingang. Chique boel, maar voor ’s avonds lijkt het me een heerlijk veilig idee. Woonde Alma maar zo. Ik wil er niet eens aan denken dat ik daar vanaf dinsdag alleen moet slapen. Als ik ergens bang voor ben...

De Bergers ontvangen ons heel hartelijk. ‘Wat zie je er leuk uit, JP!’ roept Esmee verbaasd.

‘Ja, jongen, dit staat je beter dan dat pak van vrijdag,’ zegt Hans goedkeurend. ‘Dat was een beetje “te”, kan ik nu wel zeggen. Wat jij, Tessa?’

Aangezien ik nog steeds verlegen word van Hans, kleur ik bij deze vraag tot achter mijn oren en weet zo gauw geen antwoord. Uit mijn ooghoek zie ik dat dit JP niet ontgaat, maar als we de woonkamer binnengaan, vind ik prompt mijn tong terug. ‘Wow! Dit is geweldig…’ Want JP’s woonkamer mag riant zijn, deze living slaat echt alles.

Hans en Esmee schieten in de lach, terwijl ik ademloos rondkijk. Wat een geweldige landhuissfeer. Zoiets heb ik nog nooit gezien in een flat. Eén muur bestaat uit een wandmeubel vol siervoorwerpen en een enorme haardpartij. Daaromheen zijn diepe crèmekleurige banken geplaatst met kleurige kussens en plaids erop. En overal hangt of staat kunst.

‘Wow!’ zucht ik nog eens, want het is te veel om allemaal in één keer in me op te nemen. De andere drie staan naar me te kijken. Hans toegeeflijk, alsof ik zijn dochter ben – zou qua leeftijd ook kunnen – en Esmee glunderend, alsof iemand haar net een groot compliment heeft gegeven – en dat is ook zo – en JP ten slotte getergd, alsof ik gek ben geworden – en dat is niet zo.

Esmee lacht. ‘Tess, volgens mij ben je het spontaanste wezen dat ik ooit heb ontmoet. Kom, ga zitten, iedereen, dan nemen we een drankje.’

Ik laat me in een bank zakken en aai een dieppaars fluwelen kussen. Als het over sfeer gaat is er op JP’s bungalow toch wat aan te merken. Zijn huis is uit een folder, er wordt niet geleefd, hier wel.

Esmee presenteert lekkere hapjes en we kletsen genoeglijk over China en de boeken van Lulu Wang en Jean Kwok. De mannen praten – zoals altijd – over financiële zaken. Waarom eigenlijk? Geld is alleen interessant als je het uit kunt geven aan mooie boeken en leuke topjes die bij je spijkerbroek passen of bonbons, zoals Esmee en ik concluderen. Ik kan het echt geweldig goed met haar vinden. Ze heeft dezelfde interesses als ik, maar put uit een veel rijkere ervaring. Eigenlijk wil ik graag bevriend met haar worden, maar dan moeten JP en ik het nog wel even “aan” houden…

We gaan aan tafel, waar we genieten van een dikke biefstuk, salade en aardappel uit de gril met zure room. Esmee legt uit dat ze zo vlak voor de reis naar de States maar voor gemakkelijk heeft gekozen. Nu vraagt Hans me ook naar China en kan ik, mijn verlegenheid ten spijt, geuren met mijn Sinologische bagage. De vraatzuchtige JP interesseert het natuurlijk niet. Hij heeft alleen maar aandacht voor zijn steak. Kijk, ik eet ook veel, maar niet zo ongegeneerd. Zou er nou iemand zijn die verliefd kan worden op zo’n man? Wanneer ik uitgepraat ben – ha-ha, Tess en uitgepraat – houdt Hans aan JP een fles wijn voor.

‘Wat denk je?’

‘Mm! Goed jaar,’ beaamt JP met volle mond.

Ik meen het etiket te herkennen. ‘O, is dat de Rioja van 2015? Die is heel fruitig en vol van smaak.’

JP stopt met kauwen en staart me aan. Ik zie dat hij zich afvraagt of ik de boel weer zit te stangen of dat ik nu ook al vinoloog blijk te zijn.

‘Mijn ouders wonen in Spanje en zijn echte wijnliefhebbers,’ leg ik uit aan Hans die me afwachtend aankijkt.

‘O ja, dat vertelde Esmee me vandaag,’ zegt Hans. ‘Een mooi vakantieadresje voor je, JP. Zijn jullie er samen al eens geweest?’

‘Tess maakt weer een grapje,’ antwoordt JP superieur glimlachend. ‘Haar ouders wonen helemaal niet in Spanje.’

Ooh, JP… Had mij dan ook een cv laten opstellen!

Esmee keert zich onthutst naar me toe. ‘Jawel toch, Tess?’

‘Ja, hoor, maar JP is het even vergeten, zo lang kennen we elkaar nog niet,’ roep ik gauw. Maar aan ieders reactie te merken, ga ik nu helemaal de fout in.

Esmee en Hans kijken zo mogelijk nog verbaasder en JP probeert me onder tafel te schoppen.

‘Maar ik dacht,’ begint Esmee, ‘JP heeft het anders al een hele tijd over je…’ Haar stem ijlt weg en ik bijt op mijn lip.

‘Dat is denk ik, mijn voorgangster,’ zeg ik lukraak. Ik kan helaas beter liegen dan ik dacht.