Scooter Oma

Dani van Doorn

––––––––

Uitgeverij EigenZinnig

2021

Hoofdstuk 1

Ziggy loopt naar de uitgang van het schoolplein.

Daar staat Momo op haar te wachten.

‘Hoi!’ zegt Ziggy. Ze grinnikt om Momo’s donkerbruine ogen die spetteren van ondeugd. ‘Wat gaan we doen?’ vraagt ze. Want Momo heeft vaak al een plan in zijn hoofd.

Hij grijnst breed. ‘Vanmiddag nog niets. Maar voor straks heb ik wel een idee...’ Hij praat wat zachter. ‘Ik wacht tot vijf uur, wanneer het donker wordt. Dan ga ik iets op de bank van de hangplek smeren. Zodat die gemene Kevin en Wesley een vieze broek krijgen. Lopen ze lekker voor gek.’

‘Jaah!’ Ziggy maakt een sprongetje in de lucht. ‘Wat een superidee! Die rotjongens spelen al jaren de baas op het pleintje. Gisteren hebben ze wéér kleine kinderen het speeltuintje uit gepest.’

‘Precies,’ valt Momo in. ‘Ze gebruiken ons klimrek alleen maar om op te hangen. Laten ze maar op hun eigen hangplek gaan zitten.’

Ziggy knikt. ‘Ze verdienen het om een lesje te krijgen. Wat smeer je op de bankjes?’

Momo laat een plastic verpakking zien. ‘Vanillepudding met vruchtjes en een beetje azijn. Dan denken ze dat iemand daar spuugmisselijk is geweest!’

Ziggy schatert het uit. ‘Yés!’ roept ze weer. En ze geven elkaar een high-five.

Daarna lopen ze de straat in waar Ziggy’s oma woont.

‘Hé,’ zegt Ziggy. “Komen Kevin en Wesley daar niet juist aan fietsen?’

Momo kijkt verbaasd op. ‘Ja, het lijkt wel of er iets gebeurd is...’

De twee grote jongens buigen zich diep over hun stuur. Snel rijden ze Ziggy en Momo voorbij.

Ziggy keert zich naar Momo. ‘Huilde Kevin nou?’ vraagt ze met verbaasde ogen.

Momo knikt. ‘En Wesley hield zijn arm vast alsof hij pijn had. Misschien heeft iemand ze weggejaagd!’

‘Joehoe!’ roept Ziggy uit. ‘Het pleintje is van ons. Kom gauw!’

En ze rennen naar het speeltuintje toe.

Daar staan zeker tien kinderen in een groepje bij elkaar.

Een klein meisje ziet hen aankomen en roept: ‘Kevin en Wesley zijn verjaagd! Ze waren Koen en mij weer aan het pesten. En toen kwam er ineens een scooter het speeltuintje inrijden.’

‘Heeft de wijkagent ineens een scooter?’ vraagt Momo verbaasd.

‘Nee, het was geen agent,’ zegt kleine Koen vlug. ‘Het was iemand in een grijze cape, met een witte helm op!’

Het kleine meisje zegt: ‘Ja, een mevrouw met een cape om!

Hierop beginnen de andere kinderen te joelen: ‘Niet!’

Een grote jongen roept: ‘Dat kan niet, want hij kon heel goed vechten. Hij gooide Kevin zo in een heupworp, baf! En daarna nam hij Wesley in de houdgreep.’

Momo begint te lachen. ‘Vet gaaf.’

Ziggy staat ook gespannen te luisteren. ‘Cool! Echt cool! En toen?’

‘Toen scheurde die man hard weg op zijn scooter. Die kant op,’ wijst de lange jongen. ‘Hij kon vetgoed racen met dat ding.’

‘Volgens mij was het toch een mevrouw,’ houdt het kleine meisje vol. ‘Ze was best klein. En vrouwen kunnen ook sterk zijn en racen, hoor.’

‘Ja, mijn oma is heel sterk,’ beaamt Ziggy. ‘En ze rijdt ook hard met de auto.’

‘Ja, en gevaarlijk!’ roept Momo lachend uit.

Ziggy geeft hem een duwtje en kijkt naar oma’s huis. ‘Stil, straks hoort ze je nog.’

Er komt een meisje aanlopen met een mobieltje. ‘Ik heb een foto gemaakt, terwijl die scooterfiguur langs reed. Het lijkt toch het meeste op een vrouw.’

Iedereen buigt zich over het mobieltje. De foto is een beetje vaag. Ze zien een gebogen figuur met een witte helm en een grijze regencape.

‘Ze is een beetje krom, als een oma,’ zegt het kleine meisje.

Koen, die naast haar staat, schiet in de lach. ‘Ja hoor, een oma heeft ons geholpen. Dat geloof ik echt niet!’

‘Scooter Oma,’ grijnst Momo tegen Ziggy. ‘Dat is net zoiets als Mega Mindy, maar dan véél ouder.’

‘Ja!’ roepen de andere kinderen nu ook. ‘Scooter Oma! Kevin en Wesley zijn verslagen door Scooter Oma!’

Iedereen lacht en joelt.

En een grote jongen begint te rappen:

‘Toen Scooter Oma kwam aan gescheurd,

was het met Wesley en Kevin gebeurd.

Ze hebben iedereen geplaagd

Maar zijn nu zelf weggejaagd.’

‘Scooter Oma!’ roept hij dan. ‘Yoooh!!!’

En alle kinderen juichen mee.

‘Kom,’ grinnikt Ziggy tegen Momo. ‘Ik heb honger en dorst. We gaan het vieren dat die pestkoppen weg zijn.’

‘Ach, zo lang duurt dat niet,’ bromt Momo, terwijl ze naar oma’s huis lopen. ‘Ik zal die vanillevla nog maar bewaren.’

‘Oma!’ roept Ziggy zodra ze binnenkomen. ‘Hebt u gezien wat er gebeurd is op het pleintje?’

‘Dag, Ziggymeisje en Momo,’ zegt oma. ‘Klopt het dat iemand op een scooter Kevin en Wesley verjaagd heeft?’

‘Ja,’ antwoordt Momo en begint druk te vertellen. ‘Die scooter kwam keihard het pleintje opgereden. Er zat een oma op, een supersterke oma die Kevin en Wesley op de grond gooide.’

‘Ripsa-li-dopsis!’ zegt oma Roos verbaasd, want ze gebruikt altijd plantennamen in plaats van lelijke woorden. ‘Hoezo een oma? Het was een persoon in een cape en een helm.’

‘Iemand heeft een foto gemaakt en daar kun je duidelijk op zien, dat het een oma is,’ zegt Ziggy eigenwijs.

Oma schudt haar hoofd. ‘Wat een onzin. Oma’s gooien geen kinderen op de grond. En ze scheuren ook niet rond op scooters. Dat is niet netjes.’

‘Jawel hoor,’ zegt Momo met onschuldige ogen. ‘Er zijn ook oma’s die in auto’s scheuren.’

‘Hm...’ Oma kijkt Momo eens peinzend aan. ‘Ik hoop niet dat we een brutale strepto-karpus in huis krijgen... En er is trouwens helemaal niet gegooid. Er zijn alleen judogrepen gebruikt, die doen niet echt zeer.’

Ziggy zuigt haar sap op door een rietje. ‘Hoe weet u dat, oma?’

Oma glimlacht. ‘Ik heb het toch zien gebeuren, Ziggymeisje.’

‘Wie denkt u dat het was, oma Roos?’ vraagt Momo al kauwend op zijn koek.

‘Niet praten met je mond vol, Momo,’ antwoordt oma. ‘Maar ik denk dat het een voorbijganger was die Koen en dat meisje wilde helpen.’

Ze loopt even de kamer uit en Momo trekt Ziggy aan haar mouw. ‘Weet je wat ik denk?’ vraagt hij fluisterend. ‘Ik denk dat die Scooter Oma best jouw oma zou kunnen zijn!’

Ziggy zet grote ogen op en fluistert terug: ‘Nee! Zoiets zou oma helemaal niet netjes vinden! Ze heeft niet eens een scooter. En judo kent ze volgens mij ook niet.’

‘Maar ze is wel sterk en ze houdt ook van snel en gevaarlijk rijden,’ houdt Momo vol. Hij staat op en loopt zachtjes naar de keukendeur. ‘Ik ga even in de schuur kijken.’

Al gauw is hij weer terug. ‘Oma’s schuur is echt giga netjes!’ zegt hij verbaasd. ‘Je kan in twee tellen zien wat er instaat. Geen scooter jammer genoeg. Ik zou die Scooter Oma wel eens willen zien.’

‘Ik ook,’ beaamt Ziggy. ‘Vooral als ze aan judo doet.’

Hoofdstuk 2.

De volgende morgen gonst het speelplein van de sterke verhalen.

Zodra Ziggy door de poort loopt, hoort ze zeggen: ‘De pestkoppen zijn van het pleintje verjaagd door een supersnelle scooter!’

Een stoer jongetje weet het nog mooier te maken: ‘Wesley en Kevin zijn door een oma achtervolgd. Ze moesten op het klimrek springen, anders waren ze overreden.’

En een meisje roept: ‘Ze heet Scooter Oma, en dat staat ook op haar helm!’

‘Ja, hoor,’ mompelt Ziggy in zichzelf. ‘Met een S in de vorm van een rode bliksemschicht, zeker.’

Sommige kinderen noemen haar ‘Scooter Oma’, anderen zeggen ‘Super Oma’. Het verhaal wordt steeds spannender. Op het laatst is Scooter Oma een vrouw die kan vliegen én toveren.

‘Onzin,’ zegt Ziggy tegen Maaike die naast haar in de klas zit. ‘Ik heb haar foto gezien. Het was een oma in een grijze cape en een witte helm. Een helm met zo’n donker plastic ruitje, weet je wel?’

‘Een vizier heet dat,’ knikt Maaike. ‘Herkende je haar echt niet?’ Ziggy begint te grinniken. ‘Nee, maar weet je wat Momo dacht? Dat het mijn oma kon zijn!’

‘Jouw oma?’ Maaike zet grote ogen op. ‘Met haar stijve rokken en nette laarsjes?’

‘Ja, en haar gebreide vestjes van het merk Tuthola,’ grinnikt Ziggy. ‘En op haar rug een rode S van Scooter Oma. Zie je haar al crossen op de scooter?’

En daarna krijgen ze allebei de slappe lach.

‘Is Tuthola een echt merk?’ vraagt Maaike, als ze weer zichzelf zijn.

Ziggy schudt haar hoofd. ‘Nee, maar zo noemt mama de zelfgemaakt kleren van mij oma. Ze vindt dat oma er ouderwets uitziet.’

‘Haar kleren wel,’ beaamt Maaike nadenkend. ‘Maar haar haren vind ik heel leuk, zo modern geknipt.’

‘Dat is waar,’ geeft Ziggy toe. ‘Geen Tuthola kapsel.’

Hoofdstuk 3.

‘s Middags vertelt Ziggy aan Momo en oma wat er op school werd gezegd. ‘Iedereen denkt dat die Scooter Oma een soort Super Oma is.’

Oma zit het verbaasd aan te horen. ‘Super Oma, wat een onzin. Het was een gewoon persoon.’

Ziggy grinnikt. ‘Ja, maar volgens de kinderen op school heeft ze net zo’n pak aan als Superman. En op haar helm staat een grote rode S. Nou ja, dat van die S heb ik verzonnen.’

Oma schudt haar hoofd. ‘En dat is niet het enige dat eraan verzonnen is. Maar nu wat anders, Ziggy. Denk je eraan dat we zo naar de tandarts moeten?’

Daarna kijkt oma haar buurjongetje aan. ‘En wat doe jij Momo, ga je voor de gezelligheid mee? Het duurt niet lang.’

‘Gaat u met de auto, oma Roos?’ vraagt Momo. Als oma knikt, doet hij een stap naar achteren. ‘Dan ga ik niet mee. Ik ga liever op het pleintje spelen tot Ziggy terugkomt.’ En hij loopt naar de voordeur.

Oma Roos kijkt hem verbaasd na. ‘Ripsa-li-dopsis,' mompelt ze. ‘Wat bedoelt die jongen?’

Ziggy giechelt. 'Hij vindt dat u gevaarlijk rijdt.’

‘Hoe komt die jongen erop!’ zegt oma verbluft.

Even later stappen ze in de auto en maken hun veiligheidsgordels vast. Daarna start oma de motor en geeft meteen stevig gas.

Het is raar, denkt Ziggy terwijl ze zich vasthoudt. Zodra oma achter het stuur zit, verandert ze in een scheurneus. Mama zegt zelfs dat ze rijdt als een dronken nijlpaard. Ziggy grinnikt zachtjes bij de gedachte.

‘Aan de kant, Bill-bergia!’ roept oma intussen tegen een dikke man op een fiets. ‘Ik heb geen tijd voor slakken.’ Met piepende banden scheuren ze door de bocht.

Een paar straten verder moeten ze stoppen voor een rood stoplicht.

‘Cros-sandra nog aan toe,’ moppert oma. ‘Waarom zijn er zoveel stoplichten in de wereld!’

‘Om ongelukken te voorkomen,’ grinnikt Ziggy. ‘Oh oma, moet u zien wat een sjieke jurk.’ Ze wijst naar een mevrouw op het zebrapad. Onder haar jas draagt ze een zilverkleurige japon.

‘Allemaal ijdelheid,’ bromt oma. ‘Schiet op, Fatsia Japo-nica, het is allang groen voor ons.’ En met een vaart trekt ze op.

De sjieke mevrouw moet de stoep op springen om zichzelf te redden.

‘Oma toch!’ zegt Ziggy.

'Een beetje lichaamsbeweging doet niemand kwaad,’ antwoordt oma Roos.

Even later stoppen ze bij het huis van de tandarts. Toevallig is er voor de deur een plekje vrij. Maar een andere bestuurder heeft het ook gezien en wil daar zijn auto parkeren.

Verontwaardigd roept oma: ‘Nee Dieffen-bachia, dat is mijn plekje! U bent geen heer in het verkeer!’ En ze zet snel haar auto in het parkeervak.

‘En u geen dame,’ zegt Ziggy. ‘U moppert en scheldt al de hele weg.’

‘Ik scheld helemaal niet,’ zegt oma Roos kalm.’ ‘Ik oefen alleen de namen van mijn planten.’ Ze stapt uit en wordt meteen weer een dametje. ‘Kom Ziggymeisje, het is niet beleefd om de tandarts te laten wachten.’

Vijf minuten later huppelt Ziggy alweer naar buiten. ‘Lekker geen gaatjes!’ roept ze vrolijk. ‘Gauw naar huis, oma, dan kan ik nog met Momo spelen!’

‘Aan mij ligt het niet,’ antwoordt oma Roos. ‘Het zijn de andere weggebruikers die niet kunnen rijden.’

‘Hebt u wel eens een ongeluk gehad?’ vraagt Ziggy onderweg.

‘Nooit,’ snuift oma. ‘Ik heb dertig jaar lang met een serveerwagen rondgelopen bij de spaarbank. Dan leer je goed sturen en uitkijken.’

‘Reden er dan nog meer serveerwagens rond bij de bank?’ vraagt Ziggy.

‘Nee, maar ik moest wel alle mensenbenen, stoelpoten en prullenbakken ontwijken.’

‘Mopperde u daar ook zo?’ vraagt Ziggy door.

‘Nee, zeker niet, dat kan niet op een sjieke bank,’ reageert oma beledigd.

‘Bent u daar zo sterk van geworden?’

Oma knikt. ‘Jazeker, ik moest heel grote koffieketels tillen en zware stapels oud papier. Daar krijg je echte spierballen van.’

‘En een knik in uw rug,’ vult Ziggy aan.

‘Omdat het bot daar een beetje is versleten,’ geeft oma toe. ‘Maar dat voel ik gelukkig niet meer.’ Ze stopt de auto bij het speeltuintje. ‘Kijk, Momo wacht al op je.’

‘Natuurlijk,’ zegt Ziggy. ‘Momo kan niet zonder mij.’ En ik niet zonder hem, denkt ze. Sinds oma op Momo en mij past, is hij een soort broertje van me. Het is niet leuk dat mijn mama zoveel moet werken. Maar Momo heeft helemaal geen mama meer. Dat is pas erg.