Table of Contents

Het Dorp

Colofon

Proloog

Deel 1

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

Deel 2

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

Deel 3

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

Deel 4

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

Epiloog

Noot van de auteur:

Het Dorp

Belinda Aebi

Misdaadroman

Eerste druk: 12 februari 2020

© 2020 Belinda Aebi

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: CP Smith

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967020

NUR-code: 330/332

Proloog

ALLES DREEF. HET kolkende water beukte met volle kracht tegen de rotte boorden van de dijk. Het ging razendsnel. Eerst bressen en daarna brede gaten. Huizen en stallingen waren doorgezakt en hingen scheef. Mensen probeerden zich in een dolle haast in veiligheid te brengen door op het dak van hun huis te klauteren om er in de ijzige kou te wachten op een reddingsbootje. Krijsend, biddend en smekend met hun armen wanhopig gestrekt naar de hemel. Koeien, varkens, kippen en ratten spartelden tot ze uitgeput meedreven met de machtige stroom. De kolenvoorraad en het veevoer lagen onder de modder. Automobilisten werden verrast door de plotse kracht van het water dat door de dijken spoot. Auto’s lagen gekanteld op hun zij door de verzakte wegen. Passagiers zaten bekneld in hun voertuig en sloegen uitzinnig met hun vuisten tegen de ramen. Een man die zich bevrijd had en op het dak van zijn auto was geklauterd, schreeuwde om hulp en zwaaide wild met zijn armen om de aandacht te trekken. Maar te laat. In minder dan een seconde werd hij van het dak gesleurd. Een moeder die haar kind wilde redden maar zelf bleef hangen aan een weidedraad, ging na een lange strijd kopje-onder en kwam niet meer boven. Haar kind evenmin. Zover je kon kijken, stinkende drek, weggespoeld hout, levenloze mensen en dieren. De immer stijgende vloed sleurde met een ongeziene kracht alles mee. Mensen gilden terwijl ze zich krampachtig vasthielden aan al wat bovendreef. In een mum van tijd stond alles blank onder een grauwe, vettige mist. In de boerenwoningen en burgerhuizen klom het water tot drie meter hoog. Vele huizen stortten als kaartenhuisjes ineen. De elektriciteit en telefoonverbinding waren uitgevallen. Twee scholen liepen onder water waardoor zes kinderen tussen drie en zes jaar niet tijdig konden worden weggebracht en verdronken. Een ramp. De waterellende was moordend en na achtendertig jaar nog altijd voelbaar.

Al die tijd zag hij nog iedere dag dezelfde film passeren.

A. Donkers, André voor zijn vrouw, Dré voor de vrienden.

Hij zat al een poos naar natuurbeelden op tv te staren toen zijn echtgenote de afstandsbediening van zijn schoot pakte en zuchtend op de rode knop drukte.

André verroerde geen vin. Zoals altijd. Zijn ogen glazig en leeg, zijn lippen stijf opeen, alsof er een stekker uit hem was getrokken. Tot haar ontsteltenis stelde Paula ook vast dat er een donkere vlek op zijn broek ter hoogte van zijn kruis zat.

‘Zeg dat het niet waar is! Weeral in je broek gepist! Godv…’

André reageerde er niet op. Hij deed niet eens de moeite om zijn hoofd te buigen en tussen zijn benen te kijken of het waar was, alsof het iemand anders aanging, niet hem. Zijn realiteitszin was compleet weggeveegd. Hij vocht tegen zijn demonen en leefde in zijn wereld waar niemand toegang toe had.

‘Wat moet ik met jou aanvangen! Zeg iets! Gek word ik ervan, André!’

Toen ze wegbeende zag Paula op tafel zijn bord met eten staan. Gebakken aardappelen en spruiten met in plakjes gesneden varkensworst, zwemmend in echte boerenboter. Zijn lievelingskost. Onaangeroerd en koud. Een mes legde Paula allang niet meer op tafel, uit schrik dat hij zichzelf of haar iets zou aandoen. Een vork was evengoed een wapen maar ze kon hem toch niet met zijn handen laten eten?

‘Ik was niet eens een uur weg naar de winkel, maar alles stond klaar! Je hoefde alleen maar te prikken en de vork naar je mond te brengen, je mond open te doen, te kauwen en slikken, André, maar je hebt niks gegeten, niks. Waarom doe ik toch al die moeite!’

André staarde als verdoofd naar een punt op het behang waar weelderige bloemenkelken en slingerende stengels in elkaar haakten en als vlechtwerk in elkaar overvloeiden. Hij hield zijn hoofd wat schuin terwijl zijn ogen de stengels volgden in de richting van het plafond en prevelde haast geluidloos alsof hij iets controleerde of telde. Zijn vingers trommelden op de rand van zijn fauteuil terwijl hij binnensmondse geluiden produceerde, maar Paula verstond er geen woord van. Het trommelen en prevelen irriteerde haar. Er waren momenten waarop ze zin had om het behang van de muren te trekken. Ze wreef met haar handen over haar gezicht en schudde haar hoofd.

‘André! Ik kan het niet meer verdragen! Zég dan iets! Godverdomme!’

André leek doof en keek niet eens in haar richting maar kneep zijn wenkbrauwen bijeen alsof hij diep over iets nadacht. Zo ging het al een hele tijd. Hij voerde heftige discussies met zichzelf in een codetaal die niemand begreep. Daarbij trok hij grimassen of was hij zodanig aangedaan dat er tranen over zijn wangen rolden. Na de overstromingen van 1976 was hij in een diep dal gevallen en er nooit meer uit geklauterd. Niet lang na de verschrikkelijke ramp was hij als een bezetene begonnen met alle verschenen artikels uit te knippen en ze in een map te bewaren. Hij had het allemaal zien gebeuren vanuit de brandweerwagen die langzaam wegzakte in het vettige slijk op de dijk. Hij had samen met een collega alleen maar machteloos en met dichtgesnoerde keel toegekeken en niets kunnen doen, behalve zichzelf redden. Zijn collega was overmoedig geweest en was uit de brandweerwagen gesprongen om mensenlevens te redden. André had hem nog teruggeroepen, maar het slijk en het water waren zoveel sterker en voerden hem meedogenloos mee tot hij nog slechts een stip was en uiteindelijk niet meer zichtbaar.

Het immense schuldgevoel en de littekens waren gebleven. André verweet zichzelf nog dagelijks dat hij niets had gedaan. Al die ellende. Al die verdronken mensen.

Na een jarenlange depressie had hij opnieuw de moed gevonden en was hij gestopt met zijn baan bij de brandweer. Hij kon er niet meer tegen en was aan het werk gegaan bij een afbraakbedrijf, toen achtendertig jaar later, twee jaar voor zijn pensioen, zich een nieuw drama ontrolde. Pal voor zijn ogen. Tijdens het leeggraven van een beerput lag er een lichaam op zijn graafvork.

Identificatie wees uit dat het een jong meisje was dat drie jaar ervoor spoorloos verdween en niemand die haar nog had gezien of gehoord. Ook de schipper van het veer had ze niet overgezet. Hij of zijn collega waren de enigen die de overzetboot bedienden en ze zouden haar zeker opgemerkt hebben.

Paula bleef voor zijn fauteuil staan. Ze zette haar voeten wat uiteen om stabieler te staan en strekte haar armen en handen naar hem uit. Hij pakte haar handen vast en ze trok hem recht tot ze tegenover elkaar stonden, alsof ze in een houding stonden om elkaar danspasjes aan te leren.

‘Kom, André, ik ga je wassen en propere kleren uitzoeken. Je stinkt naar pis en de zetel ook! Voor de zoveelste keer!’

André schuifelde met stijve pasjes achter haar aan. Paula keek hem aan maar nooit kreeg ze oogcontact. André staarde altijd náást haar en als ze haar hoofd wat opzij boog, schoten zijn ogen bang de andere kant op alsof ze de duivel in persoon was.

Paula had gedurende jaren driemaal daags op haar blote knieën tot God gebeden, dat hij zou ingrijpen om haar man beter te maken, maar ze werd niet aangehoord en er veranderde niets. God bestond nu voor haar niet meer. Hij was nergens te bespeuren. Uit woede en wanhoop had ze alle kruisbeelden, de Bijbel en andere christelijke attributen in de haard verbrand. André had met een uitgestreken gezicht vanuit zijn zetel naar de vlammen gekeken. Ook wanneer Paula zijn krantenknipsels waar hij dagelijks geparalyseerd naar zat te staren, tot een prop kneedde en in het vuur gooide. Haar André was een standbeeld geworden. Een meubelstuk. Na het opgraven van het jonge meisje uit de beerput was bij hem het licht uitgegaan. De volgende ochtend werd hij wakker met grote plukken van zijn haardos naast hem op het hoofdkussen. Vanaf toen bestonden zijn dagen alleen nog maar uit wezenloos voor zich uit staren en was hij gestopt met praten. Hij leefde als een beeldje onder een glazen stolp. Er zou voor altijd een donkere vlek op zijn hart zitten die nooit meer zou verbleken.

Iedereen in het dorp, ook Paula, had een sterk vermoeden waarom het meisje uit het dorp was gevlucht. Ze had een bolle buik. Een kind baren werd in het dorp gezien als een zegen van God, behalve als het geboren werd uit een ongehuwde moeder, zelf nog een kind. Het meisje had twee manieren om weg te komen. Het water over of langs de andere kant van het dorp te voet naar Waasmunster en daar de trein in, naar een of andere onbekende bestemming. Gewoon wég. Maar de tocht van drie kilometer te voet en de trein was te riskant. Ze zou worden opgemerkt en terug naar het dorp worden gebracht, met alle gevolgen van dien. Waarschijnlijk koos ze het water. Eén vraag bleef sindsdien onbeantwoord en als een mysterie over het dorp hangen.

De bewoners leefden in de veronderstelling dat ze wilde vluchten en dat ze ’s nachts toen de schipper van het veer sliep, onopgemerkt het water was overgezwommen. Er werd aangenomen dat het meisje verrast was door de verraderlijke diepte en de sterke stroming van het ijskoude water. Men ging er dus van uit dat ze verdronken was, maar dat bleek een verkeerde veronderstelling, want als ze meegezogen werd door de Durme, hoe kwam het dan dat ze uit de beerput getild werd door de kraan van André Donkers?

Deel 1

ELINE

1

ELINE JEHAES VLOEKTE en sloeg met haar hand op het stuur. Ze was erg geschrokken door de harde klap tegen het grasbetonblok, maar gelukkig had de autogordel ervoor gezorgd dat ze niet tegen de voorruit was geknald. Ze bleef met ingehouden adem en dichtgeknepen ogen zitten, haar voorhoofd rustend op haar handen die het stuur omklemden. Ze richtte traag haar hoofd op en zuchtte diep. Met bevende vingers klikte ze de gordel los. De auto hing scheef. Ze was met haar schouder hard tegen het portier gebotst. Ze voelde aan de deurklink. Onmogelijk om die open te maken. Eline draaide zich om naar rechts, greep de rand van de passagiersstoel met beide handen vast en hees zich naar boven.

Toen ze met haar knieën op de passagiersstoel zat, maakte ze met een hand de deurklink open en drukte zo hard ze kon tot ze het portier kon openen en ze zich uit de wagen kon bevrijden. Haar bloed ruiste in haar oren en haar hart bonkte in haar keel. Daar stond ze, gestrand na de eerste keer een rit met de knalrode Skoda Octavia van haar moeder en ontsnapt aan iets wat veel erger had kunnen zijn. Ze ademde diep in en uit en probeerde tot rust te komen. Ze leefde nog, en voor zover ze haar lichaam kon inspecteren en kon voelen, zou ze er met wat blutsen en builen vanaf komen. Geen zware kneuzingen. Nergens bloed.

Haar lichtbeige sneakers met groene fluor veters zogen zich vast in de modder. De linkersneaker bleef steken en haar voet schoot er haast uit. Ze vloekte een tweede keer. Het had tijdens de rit de hele tijd gemiezerd maar blijkbaar was er genoeg regen gevallen om de weg modderig en glad te maken.

Eline liep om de wagen heen naar de andere kant.

Toen ze het linkervoorwiel naast de wagen zag liggen, slaakte ze een diepe zucht. Einde rit.

Maar wat nu?

Eline ging met een hand door haar haren die ze vorige week een heel stuk korter had laten knippen en wreef over haar gezicht. Ze checkte haar mobiele telefoon. Het rotding had tijdens het rijden het alarmerende en irritante plopgeluid gemaakt als teken dat het snakte naar stroom. Bijgevolg viel haar 4G-verbinding om de haverklap uit en kreeg ze de melding: geen netwerk beschikbaar.

Toen besefte ze dat de oplader thuis braaf op haar bureau lag. Proficiat, Eline. De dag begon goed. Ze was al op de A12 en rechtsomkeert maken zag ze niet zitten. Ze had zich langs de kant van de weg geparkeerd en toen maar de wegenkaart België/Luxemburg uit het opbergvak van het portier gepakt. Een wegenkaart. Ze kon zich niet herinneren dat ze het oubollige woord ooit had uitgesproken en ze had er nog nooit een in handen gehad. De kaart zat netjes in het plastic omhulsel. Ze bleef er wat aan plakken toen Eline hem eruit pakte en hij kraakte toen hij werd opengevouwen. De geur van inkt schoot in Elines neus. Het had iets maagdelijks. Ze vermoedde dat haar ouders hem aangeschaft hadden toen ze enkele jaren geleden een weekje Moezel aandeden. Er stonden twee kratten wijn uit die streek in de kelder maar hij smaakte thuis niet zoals daar, meende haar vader. Hij zei het met opgetrokken neus en ontgoocheling op zijn gezicht.

Tijdens de laatste kilometers had Eline het gevoel dat ze ergens een afslag moest hebben gemist, maar rijden en tegelijkertijd de kaart volgen was onmogelijk. Ze had haar ogen op de baan gehouden terwijl ze af en toe een blik wierp op de opengevouwen kaart die op haar schoot lag. Met haar linkerwijsvinger had ze geprobeerd om de kaart op haar plaats te houden en ook nog eens de weg te volgen. Die was zodra ze de snelweg had verlaten over heel het parcours drassig en glibberig en op sommige momenten voelde ze de auto wegglijden.

Eline probeerde rustig te blijven om na te denken. Ze moest naar huis bellen. Ze beet op haar onderlip. Bellen impliceerde dat ze de mogelijkheid moest hebben om haar locatie te beschrijven. En bellen: waarmee? Ze keek opnieuw op de wegenkaart en ging er met haar wijsvinger overheen. Ze vermoedde dat ze zich bevond in het Oost-Vlaamse Hamme, maar waar precies op de kaart kon ze niet zeggen want de blauwe, gele en groene lijntjes kronkelden als ragfijne spaghettislierten door elkaar heen. De auto’s van vandaag waren allemaal uitgerust met een gps-systeem, behalve de exemplaren van tien jaar oud, die dus niet. Ze had het kaartlezen ook nog nooit nodig gehad, maar vandaag wel. Ze sloeg zich voor de kop dat ze tijdens de rit niet beter had opgelet. In plaats daarvan had ze de volumeknop van de radio opengedraaid en meegezongen met ‘Happy’ van Pharrell Williams. Al na de eerste kilometers vanmorgen voelde ze zich machtig en vrij. Een rit alleen met de auto en met haar favoriete muziek. Wat kon er mooier zijn?

Nu was de euforie getemperd. Eline keek om zich heen. Het miezeren was gestopt. Zover ze kon zien, bomen, weides met paarden en koeien en daarboven een koude mistlaag waar een magere zonnestraal zich doorheen probeerde te boren.

***

ELINE PAKTE HAAR jeansvest van de achterbank en deed het aan, ze trok de autosleutels uit het contact, stopte de wegenkaart in haar rugzakje en deed het om. Ze legde de riem van het fototoestel over haar schouder en sloeg het portier dicht. Nadat ze nog even bij de wagen bleef staan om te controleren of ze al haar bezittingen bij zich had, rechtte ze haar schouders en draaide om haar as om de omgeving beter te aanschouwen. Hoewel ze maar een kleine honderddertig kilometer van huis verwijderd was, voelde het alsof ze in the middle of nowhere stond en voelde ze zich al veel minder machtig en al helemaal niet ‘happy’. Het tegendeel was waar. Ze voelde zich klein en alleen.

Buiten geblaf in de verte was het doodstil. Geen andere auto’s, geen mens te bespeuren. Ze wreef met haar hand over haar hals en haar nek en maakte zachte, cirkelvormige bewegingen met haar hoofd. De autogordel had vermeden dat ze met haar lichaam naar voren was gekatapulteerd, maar haar hoofd was abrupt naar voren en naar achteren geslingerd. Ze had pijn en hoopte dat haar nek geen beschadigingen had opgelopen. Misschien was de klap toch niet zo onschuldig als ze eerst dacht, maar ze beet op haar tanden en duwde de pijn weg uit haar gedachten. Ze sloot haar ogen om zich te concentreren. Soms bood zelfhypnose een oplossing. ‘Ik heb geen pijn. Ik heb geen pijn.’

Terwijl ze de woorden herhaalde, begon ze te lopen in de richting van het geblaf.

Waar een hond is, zijn mensen.

2

ELINE HAD EEN heel eind gelopen en in die tijd had ze niemand ontmoet, geen auto was haar voorbijgereden, geen bus, geen fietser, geen wandelaar, geen levende ziel. Er was alleen de grijze mist die haar haren en rug nat maakte en haar koude rillingen bezorgde. Eline trok haar jeansvest wat meer dicht, maar dat hielp niet veel want de knopen konden niet vastgemaakt worden, iets wat ze cool had gevonden in de spiegel van het pashokje – een jeansvest liet je openhangen – maar nu veel minder.

Ook haar voeten waren nat en ijskoud doordat haar sneakers de modder en de plassen in een mum van tijd hadden opgezogen. Het leken sponzen aan haar voeten in plaats van schoenen. Ze dacht aan haar rubberlaarzen die thuis in de garage stonden en die ze na aankoop twee jaar geleden slechts één keer had gedragen tijdens Rock Werchter.

Ze liep verder, maar langzamer, onzekerder. Het gevoel daar alleen te zijn bezorgde haar een krop in de keel.

In de verte zag ze iets. Ze rekte haar nek die pijn deed bij die beweging. Het leek op een zwart dak dat gedeeltelijk verscholen zat achter een bomenrij. Zag ze nu een gat in het dak? Of vergiste ze zich?

Toen ze dichterbij kwam, merkte ze dat niet alleen het geblaf was gestopt, maar ook dat de weg abrupt ophield. In plaats van een weg was er water. Fuck. Eline slikte. Hoe? Geen weg meer? Ze snapte het niet.

Ze bleef staan bij de oever en keek verkennend van links naar rechts. Aan de overkant stond het veer en lagen er enkele boten langs de oever, maar ze zagen er bouwvallig en verlaten uit. Dichtgetrokken, vergeelde gordijnen, roestvlekken en afgebladderde verf.

Plots zag ze iets. Beweging. Er liep iemand. Ze haalde haar Canon uit de hoes, stelde de lens scherp en richtte.

Het was een man. Hij duwde zijn pet wat dieper over zijn hoofd en liep in zware pas langs de steiger naar de overzetboot. Hij zag er robuust uit. Eline probeerde nog een beter beeld van hem te krijgen, maar bedacht dat ze dringend hulp nodig had. Ze liet haar toestel zakken en schraapte haar keel.

‘Hé! Hallo!’ riep ze, terwijl ze op haar tenen ging staan en met haar armen boven haar hoofd zwaaide.

De man keek op en tikte tegen de rand van zijn pet. Hij bleef staan en keek in haar richting, maar zweeg.

‘Kunt u mij ophalen, alstublieft?’ vroeg Eline. Ze articuleerde zo goed ze kon.

De man zette enkele stappen vooruit en bewoog zijn hoofd naar voren. ‘Waarom? Wat is er?!’

‘Autopech! Ben een wiel kwijt!’

De man keek op zijn horloge. ‘Nu niet. Binnen drie kwartier!’ Meer zei hij niet. Hij stak een sigaret op, schudde onverschillig zijn hoofd en liep traag naar de overzetboot.

Drie kwartier. Eline probeerde haar telefoon aan de praat te krijgen en zocht wanhopig naar de laatste batterijkrachten. Ze tikte nerveus en steeds harder tegen het schermpje maar besefte dat het nutteloos en stom was. Alsof het ding haar getrommel beu was, viel het helemaal uit en gaf geen kick meer. Morsdood. Over and out. Ze moest zich inhouden om niet te vloeken. Hoe laat zou het nu zijn? Ze ging in gedachten terug. Nadat ze tegen het betonblok was gereden, had de autoklok kwart over tien aangeduid. Ze schatte dat ze een uur had gelopen, dan zou het nu rond kwart over elf zijn. Zoiets. Het veer om twaalf uur, het kon kloppen.

Wat verderop zag ze een bank. Er zat niets anders op dan te wachten. Er overviel haar een dubbel gevoel. Enerzijds was ze een beetje bang van wat haar overkomen was maar tegelijkertijd voelde ze een soort opwinding. Het was een voormiddag zoals ze die nog nooit had meegemaakt. Ze was voor de eerste keer met de auto van haar moeder weggereden en ermee tegen een betonblok gebotst, het voorwiel lag eraf, de weg hield plots op te bestaan en ze moest het water over om hulp te halen en haar ouders te bellen. Maar wat moest ze zeggen? Waar was ze? Vanmorgen had ze de route die ze moest volgen maar vluchtig bekeken op haar telefoon. Het was vanuit Sint-Truiden hoofdzakelijk langs de snelweg en het stuk dat daarna kwam zou zichzelf uitwijzen. Ze had gekozen om niet via Antwerpen te rijden, daar stond alles de hele dag vast en moest je bumperrijden, wist ze, maar over Leuven rijden en zo via de Brusselse Ring naar de A12 en de Rijksweg N16 was niet veel beter geweest. Van de verkeersgekte had ze een lichte inschattingsfout gemaakt. Overal waar ze reed, gingen grote vrachtwagens haar voorbij en de stress die dat teweegbracht vertaalde zich in okselvijvers; een lichamelijk ongemak waar ze normaal gezien alleen maar tijdens de examens last van had. De baan op gaan zonder degelijke voorbereiding was tegenwoordig een hele onderneming en je moest stalen zenuwen hebben. Eline had blindelings vertrouwd op haar intuïtie en op de gedachte dat alles zichzelf wel zou uitwijzen. Nu dacht ze daar anders over. Ze bedacht nu dat ze in plaats van mee te zingen met ‘Happy’, beter alert had kunnen zijn geweest en met haar gedachten bij de route en de wegwijzers had kunnen blijven.

Terwijl ze wachtte, haalde ze dan maar de wegenkaart uit haar rugzakje, legde hem open op haar dijen en ging op zoek naar de plek waar ze zich precies bevond. Ze hield haar hoofd wat schuin en gleed met haar wijsvinger over de kaart. Haar vinger bleef staan op een punt. Een fijne blauwe lijn. Water. Ze las wat er stond: Durme. Aan de ene kant van het water lag Hamme en aan de andere Waasmunster. Wat ze eerder vermoedde, klopte en ze vouwde de kaart weer dicht.

Een vreemd gevoel overviel haar. Ze staarde naar het water, de Durme dus, en toen naar de norse man die in de overzetboot van een kop dronk en een sigaret rookte.

Eline raapte haar moed bijeen en dacht aan de speciale opdracht, de reden waarom ze vanochtend met zwier en vol enthousiasme de baan op was gegaan. Eén brok energie.

In gedachten telde ze af. Nog drie kwartier.

Waarom er niet meteen aan beginnen, dacht ze.

De zon duwde langzaamaan de grauwe mist weg waardoor het licht anders werd. De herfsttinten werden door de lichtschakeringen adembenemend mooi en na enkele minuten hing er een warme, gouden gloed over het water. Het riet stond wel drie meter hoog en watervogels stonden roerloos met hun poten in het slib zodat het leek alsof ze erin vastzaten.

Haar maag rammelde en ze had dorst. Vanmorgen was ze extra vroeg opgestaan omdat ze toch al twee uur wakker lag van de zenuwen. Ze had het ontbijt overgeslagen en nu voelde ze zich leeg en slap.

Ze pakte een blikje cola uit haar rugzakje en klikte het metalen lipje omhoog. Ze nam enkele slokken en zocht met een hand in haar rugzakje naar de granenreep met fruit en noten die ze vanmorgen nog snel uit de kast had gegrist. Ze haalde het papiertje van de reep en at hem op.

Eindelijk zag ze beweging aan de overkant en ze hoorde ergens een kerkklok twaalf uur slaan. Ze stond op en klopte de kruimels en stukjes noot van haar broek.

3

DE MAN PIEKTE nonchalant zijn sigarettenpeuk overboord, nam plaats op zijn stoel in de stuurcabine en startte de motor van het veer. Een diep, grollend geluid. Enkele watervogels vlogen verschrikt met een klapperend geluid op. Er waren geen andere inzittenden bij gekomen had Eline gezien, alleen een hond. Die van hem. Een Duitse herder. Ze besefte dat ze alleen met de onbekende man en zijn hond op de boot zou zijn, maar had ze een andere keuze? De veerboot kwam aanzetten en legde aan bij de steiger. De man maakte de ketting los zodat Eline kon instappen, terwijl hij de motor liet draaien.

Met een sprongetje kwam Eline aan boord. Haar voeten schoven vooruit in haar natte sneakers.

‘Dank u.’

De grote, pokdalige man keek haar onderzoekend aan alsof ze een buitenaards wezen was. Hij droeg rubberen laarzen met een dikke zool, een gele jekker en een donkerblauwe kapiteinspet met een gouden biesje aan de rand.

‘Zijt ge zeker dat ge mee wilt?’ Zijn stem klonk ruw en gewichtig.

‘Ja, ik moet mijn ouders bellen. De auto van mijn moeder staat aan de kant en…’

‘En er mankeert een wiel?’ vulde hij op een ironische toon aan. ‘Of heb ik het verkeerd verstaan toen ge daarnet als een gekkin stond te roepen en te zwaaien?’

‘Nee, dat klopt. Ik had het betonblok niet gezien en…’

Hij trok zijn wenkbrauwen op, mompelde iets en haalde een nieuwe sigaret uit het pakje dat in de zak van zijn jekker stak. Zijn handen waren groot en breed, zijn vingers bruingeel en hij stonk naar een mengeling van tabak, zweet en vis.

‘Weet u misschien waar een garage is?’ vroeg Eline.

‘Ha! Een garage?’ De man gooide verontwaardigd zijn hoofd in zijn nek en sloeg zijn blik omhoog. Toen hij dat deed, kon Eline zien dat er een grillig litteken over zijn hals liep. Het kwam net boven de rand van zijn rolkraag. Misschien droeg hij die om het litteken te verbergen, wat dus niet helemaal lukte. Hij ging pal voor Eline staan en keek haar dreigend aan waardoor ze een stap achteruit deed. ‘Nee, “mevrouwtje dat niet kan rijden”, hier is geen garage. En dat komt, mevrouwtje, doordat we hier geen auto’s hebben.’

Eline keek hem ongelovig aan en voelde haar hart in haar keel kloppen. Eerst dacht ze dat ze de man niet goed begrepen had. ‘Geen auto’s?’

‘Dat zei ik toch? Of verstaat ge geen Vlaams?’ antwoordde hij terwijl hij zijn aansteker uit zijn broekzak pakte. Hij hield het vlammetje bij zijn sigaret en keek haar geamuseerd aan vanonder zijn wenkbrauwen. ‘Maar een telefoon is er wel.’ Hij grijnsde en blies de rook in haar richting. ‘Ik denk het toch. Het hangt ervan af.’ Zijn massieve buik schudde terwijl hij lachte.

Eline snapte niet waar hij het over had. De hond liep op Eline af en begon aan haar jeansbroek en sneakers te snuffelen. Af en toe gromde en blafte hij terwijl hij zijn kop hief, naar zijn baas keek en diens reactie afwachtte. Eline was bang dat de hond tegen haar zou opspringen. Gelukkig deed hij dat niet maar zijn oren bleven stokstijf als antennes omhoog staan.

‘’t Is al goed, kerel, ’t is al goed,’ zei de man die de sigaret in zijn mondhoek geparkeerd had. Hij stopte met praten en liet enkele seconden wegtikken terwijl hij Eline van top tot teen scherp opnam. ‘Wat doen we?’ zei hij tegen de hond. ‘Weet ge wat? We nemen ze mee.’

Het was de manier waarop hij het zei en de blik in zijn ogen die Eline schrik inboezemden. Op dit moment wenste ze dat ze thuis was op haar kamer of op bezoek bij haar moeder in het revalidatiecentrum. Samen door de gang lopen met de rollator en daarna als beloning koffiedrinken en taart eten in de cafetaria. De gewoonste dingen. Daar verlangde ze nu naar. Maar dat leek nu zo ver en onmogelijk. Ze had het gevoel dat ze in een andere wereld was terechtgekomen. Ze voelde tranen opkomen maar knipperde met haar ogen en wilde van de boot af en teruggaan. Maar het was te laat. De motor gromde harder alsof hij het moeilijk had. Het veer was vertrokken. Ze moest sterk zijn en iemand zoeken die haar kon helpen. Bellen naar huis. Een vertrouwde stem horen. De auto laten weghalen en herstellen.

Eline was tijdens de overtocht met de boot zo stil mogelijk blijven staan met haar hand op de railing, wat met de hond die als een sfinx bij haar voeten was gaan zitten de verstandigste keuze was. Het dier hield zijn blik niet van haar af en draaide zijn oren met elke beweging die ze maakte om haar evenwicht te bewaren.

De man bestuurde het veer alsof hij in zijn leven nooit iets anders had gedaan. Met twee vingers draaide hij aan het stuur en zijn ogen lieten haar voor geen seconde los.

Eline haatte de man nu al, met die gebeitelde grijns op zijn gezicht en dat irritante, gespannen lachje. Zijn blik bleef hangen op haar borst. Eline boog haar hoofd. Eerst dacht ze dat hij haar lichaam bekeek, maar het was haar fototoestel. Daar keek hij naar. Ze kreeg het benauwd. Had hij gezien dat ze een foto van hem nam? Wat als hij haar overmeesterde en het van haar wilde stelen? Wat als hij ‘haar’ iets wilde aandoen? Hij gedroeg zich geheimzinnig en ze vertrouwde hem voor geen meter. Het kon perfect. Er was niemand in de buurt en als ze zou gaan schreeuwen kon hij met één hand haast heel haar gezicht bedekken of haar keel dichtknijpen. Tegen hem kon ze niks beginnen. Ze borg het toestel op in de hoes, waarna ze het stevig onder haar arm gekneld hield. De man moet gevoeld hebben dat hij haar angst inboezemde en grijnslachte tot hij na enkele minuten vlekkeloos aanmeerde. Hij stapte uit zijn cabine en maakte de boot vast met een touw dat hij rond een bolder gooide en aantrok. De hond stond op en rende de steiger op tot bovenaan de oever. Daar bleef hij met zijn tong die permanent uit zijn bek hing zitten wachten op zijn baas.

‘Zo, mevrouwtje. Welkom in Koolbeke.’

Met de nadruk op ‘welkom’.

Eline fronste. ‘Koolbeke?’ Ze keek hem stomverbaasd aan.

Ze had van de naam nog nooit gehoord en ze wist zeker dat hij niet op haar wegenkaart stond.

4

ELINE STOND AAN de rand van de veerboot en wilde de steiger op lopen. Ze merkte dat de man niet meeging maar op de boot bleef, wat ze vreemd vond want de hond was al boven.

‘Waar kan ik telefoneren?’ vroeg Eline.

De schipper liep naar een smalle, houten deur en deed hem open. Hij haalde er een emmer en een zwabber uit. Hij liet de emmer aan een touw in het water zakken en haalde hem er gevuld weer uit. Hij greep hem met beide handen vast en hield hem schuin, klaar om het water over het dek te gieten.

‘Als ge boven zijt, loopt ge naar rechts, altijd rechtdoor. Na tweehonderd meter komt ge in het centrum, vraag het daar maar in een winkel of in de apotheek. En nu heb ik iets anders te doen.’ Hij gebaarde met zijn hand dat ze moest ophoepelen.

Eline knikte. ‘Bedankt.’

De schipper keek naar het water in de emmer en toen ongeduldig naar Eline.

‘Ik ga het dek schoonmaken, dus als ge uw voeten droog wilt houden, zou ik maken dat ik wegkwam. Nu.’

‘Doe ik.’ Eline maakte een sprongetje om vanaf het veer op de steiger te komen, maar door die beweging wipte haar telefoon uit haar broekzak, viel op de steiger, stuiterde omhoog en floepte het water in. Het duurde slechts een fractie van een seconde. Elines mond viel open. ‘O nee!’

Ze schoof in een snelle beweging op haar knieën, hurkte neer bij de plek waar het toestel met een plop in het sop was gedoken en ging met haar gezicht vlak boven het water hangen, maar ze zag niks. Terwijl ze steun zocht met haar ene hand graaide ze met haar andere wild in het water. Toen ze zich realiseerde dat het geen zin had, sloeg ze met haar beide handen zo hard op het steigerhout dat het pijn deed, verwenste zichzelf en wilde schreeuwen.

De veerman keek geamuseerd toe en hield zijn hoofd wat schuin. ‘Oeps, die is weg.’

Eline had zin om de man een klap tegen zijn hoofd te geven, maar ze bedwong zich en liep met grote, zware passen bonkend de steiger op. Hoewel haar voeten nat en koud aanvoelden, kookte ze vanbinnen.

Bovenaan de oever zat de Duitse herder nog steeds te wachten. Hij hield Eline nauwlettend in de gaten toen ze kwam aangestoven, maar bleef zitten. Hij draaide zijn kop en volgde haar met zijn ogen toen ze de weg op draaide. Eline keurde het beest geen blik waardig en was opgelucht dat ze van de veerboot was. Ze voelde zich naakt zonder haar telefoon, maar ze slikte iets door en stapte met geheven kin verder.

Ze kwam in een straat met winkels. Wat de schipper had gezegd, klopte. Haar oog viel op een apotheek. Dat kwam goed uit, want vanmorgen was ze in haar haast niet alleen de oplader van haar telefoon vergeten, maar met haar verstrooide kop ook nog iets uit het kastje in de badkamer, en ze zou er ook vragen of ze kon bellen.

***

DE STATIGE VROUW in een kraaknet gesteven schort stond achter de toonbank en keek Eline indringend aan. Ze was ergens in de vijftig, dacht Eline. Haar zwarte, hoekige brilmontuur en de tot tegen haar keel dichtgeknoopte blouse straalden autoriteit uit en gaven haar iets van een schooldirectrice van een streng internaat.

‘Waar kan ik je mee helpen?’ vroeg ze droog terwijl ze haar ogen tot spleetjes kneep.

‘Ik wil graag een doosje tampons, alstublieft. De regular zijn goed,’ zei Eline.

De apothekeres sloeg haar blik naar omlaag en bekeek Elines vingers. Toen keek ze Eline met een afkeurende blik aan. ‘Dat zal niet gaan,’ zei de vrouw kortaf.

‘Eh... nee? Waarom niet?’

‘We verkopen alleen maar tampons aan vrouwen die in de echt verbonden zijn, en voor zover ik kan zien is dat niet het geval.’

Eline keek verbaasd naar haar vingers en knipperde met haar ogen. ‘Eh…’

‘Je draagt geen trouwring,’ ging de vrouw verder terwijl ze haar blik demonstratief op Elines handen liet rusten.

‘Maar… ik gebruik al een hele tijd tampons,’ reageerde Eline, ‘al jaren.’

De apothekeres stak haar afkeuring niet onder stoelen of banken, ze neeg wat verder over de toonbank zodat ze dichter bij Eline kwam. ‘Het spijt me, juffrouw. Ik kan je niet helpen. Regels zijn regels.’

Beter had ze het niet kunnen formuleren, dacht Eline. Het bleef even stil. Ze stonden zwijgzaam tegenover elkaar. Eline kon het nauwelijks geloven.

‘We hebben wel maandverband,’ zei de vrouw.

Eline knikte en trok kort haar schouders op. ‘De gewone dan,’ zei ze. Ze kon zich niet herinneren hoeveel jaar het geleden was dat ze die ellendige dingen tussen haar benen had gevoeld. Tampons alleen maar voor getrouwde vrouwen?

De apothekeres draaide zich om en beende naar een ruimte met langs weerszijden witte wandkasten. Ze trok een schuifdeur open en nadat ze de inhoud had overzien, kwam ze terug naar de toonbank. ‘We hebben verpakkingen van twaalf stuks, zestien en twintig.’

‘Twaalf is goed.’ Dat is eigenlijk nog te veel want morgen ben ik weer thuis, dacht Eline, en ze had niet veel geld bij zich.

De vrouw liep terug naar de wandkast en kwam terug met het pak maandverband.

‘Dat is dan honderddertig frank,’ zei ze afgemeten.

‘Frank?’ vroeg Eline verrast.

‘Ja, honderddertig frank,’ herhaalde de vrouw.

‘Maar, ik… begrijp het niet. Ik heb alleen euro’s bij me.’

Eline pakte haar portemonnee uit haar rugzakje en hield hem open zodat de vrouw de inhoud kon zien. Die schudde het hoofd.

‘Ja, maar… kan ik niet met euro’s betalen…’ probeerde Eline.

De vrouw keek Eline nog eens nors aan.

‘Je komt het geld morgen brengen, de honderddertig frank, daar mag ik toch zeker van zijn?’

Eline begreep er niets van maar ze was opgelucht dat de vrouw die mogelijkheid aanbood. ‘Ja, natuurlijk, mevrouw.’

De vrouw knikte en tikte tegen haar bril. Eline nam het pak maandverband van de toonbank en hield het onwennig onder haar arm.

‘Heeft u misschien een plastic tasje?’ vroeg ze.

‘Nee, maar wel eentje van papier. Wij denken aan het milieu.’

‘Ja, tuurlijk, veel beter, dank u.’

De vrouw stopte het pak maandverband in een papieren zak met het logo en het adres van de apotheek erop. Ze legde de zak voor Eline op de toog. ‘Zo, ik zie je morgen dan, afgesproken?’

‘Ja, beloofd, maar ik heb nog een vraag. Mag ik misschien even uw telefoon gebruiken? Ik had autopech en wil mijn ouders bellen,’ zei Eline.

‘Autopech?’ De vrouw fronste.

Eline knikte. ‘Aan de overkant. Ik ben tegen een grasbetonblok terechtgekomen en het linkervoorwiel is los en de auto hangt scheef.’

De vrouw keek bedenkelijk en moest de vraag even laten doordringen, maar gebaarde toen met haar hoofd. ‘Kom mee.’

5

ELINE BEKEEK HAAR natte en met modder besmeurde sneakers en maakte ze los.

‘Ik zal deze hier even laten staan?’ vroeg ze terwijl ze aan de hiel trok. ‘Zo besmeur ik uw vloer niet.’

De vrouw kwam vanachter de toonbank vandaan en trok een mondhoek op. ‘Ja, best, dáár,’ zei ze met een misprijzende blik op Elines schoenen. Ze wees naar een dweil die naast de deur lag. Eline trok haar sneakers uit, krulde haar tenen en keek de vrouw ongemakkelijk aan.

De apothekersvrouw ging Eline voor in een smalle gang die naar een ruimte leidde die dienstdeed als een soort bureau. Eline vermoedde dat hier de administratie gedaan werd. Er lagen documenten op hoopjes en er stonden mappen geklasseerd met jaartallen en namen, waarschijnlijk van farmaceutische bedrijven. In een andere wandkast met glazen deur lagen diverse doosjes medicamenten en stonden allerlei flesjes en flacons van diverse afmetingen. Er hing ook een indringende geur in de kamer die haar neus prikkelde, maar ze kon er niet de vinger op leggen. Het kon van een of andere magistrale bereiding zijn, op recept van een arts.

Het telefoontoestel stond op de rand van het bureaumeubel. Het was een klassiek zwart toestel met een hoorn en een draaischijf. Eline kende het alleen maar van afbeeldingen of van gedateerde films.

Ze nam de hoorn van het toestel en bedacht plots dat het geen zin had om naar huis te bellen, want haar vader die binnenhuisarchitect was, vertoefde voor twee dagen op een internationale interieurbeurs in Milaan, en het nummer van het revalidatiecentrum waar haar moeder verbleef, had ze niet bij de hand. Shit! Ze ging met haar handrug over haar voorhoofd en kreeg het benauwd.

‘Wat scheelt er?’ vroeg de vrouw op bitsige toon terwijl ze haar neus in de lucht stak. Ze stond naast Eline te wachten met haar armen gekruist voor de borst. Haar wijsvinger tikte nerveus op haar bovenarm.

‘Het is… Excuseer, maar hebt u misschien een telefoongids? Mijn moeder herstelt van een gebroken heup in een revalidatiecentrum, maar ik heb het nummer niet bij de hand.’

‘Kun je je vader niet bellen, dan?’

Eline schudde haar hoofd. ‘Hij is in het buitenland op een beurs.’

De vrouw rolde met haar ogen. ‘Dat is jammer.’

Ze bleef staan met haar lippen stijf opeen geklemd.

‘De gele gids zou handig zijn,’ zei Eline.

‘Waar wilt u eigenlijk naar bellen?’ vroeg de apothekersvrouw.

‘Naar Sint-Truiden,’ zei Eline.

De apothekeres zuchtte en schudde haar hoofd. ‘Buiten Koolbeke dus, dat kan niet.’

‘Hoezo niet?’

‘We hebben niet de toestemming, dat zou u moeten weten.’

De bel rinkelde. Eline schrok. Een koud, metaalachtig geluid schuurde door heel haar lichaam.

‘Ik heb klanten te bedienen,’ zei de vrouw en ze begaf zich via de smalle gang naar de apotheek. In de gang draaide ze zich half om en keek Eline over haar schouder aan. ‘Ik kan u dus niet helpen. Komt u?’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Eline verstomd.

Terwijl ze de vrouw volgde, keek ze nog even om zich heen. Ze kon van waar ze stond in de woonkamer kijken. Ze zag een oranjerode Clivia centraal op de tafel staan, meerkleurige gehaakte kleedjes over de randen van de donkergroene fauteuils liggen en ze hoorde het getik van de staartklok. Het interieur deed haar denken aan de leefruimte van haar oma, alsof de tijd hier had stilgestaan.

Schuin links van haar hing een houten lijst in de vorm van een driehoek met daarin een groot dreigend oog en de tekst:

God ziet alles

Eline pakte haar papieren zakje met het maandverband en trippelde op haar vochtige sokken door de smalle gang naar de winkelruimte. Ze liep naar de dweil en trok behoedzaam haar sneakers aan om de vloer schoon te houden.

Er stonden drie mensen in de winkel. Een oudere dame en twee jongeren.

Eline keek de apothekeres aan.

‘Ik kom morgen mijn schuld regelen,’ zei ze.

De apothekeres knikte en ging verder met het helpen van de oude vrouw. Ze legde iets uit over de inname van een of andere siroop.

Bij het naar buiten gaan, passeerde Eline de twee jongeren. Ze hielden elkaars hand vast. Ze ontweken Elines blik niet maar keken haar vluchtig aan. In hun ogen stond spanning te lezen alsof ze zich ongemakkelijk voelden.

Eline deed de deur open en stapte naar buiten. Ze was ontgoocheld omdat ze haar moeder niet had gesproken. Maar er was iets anders. Iets wat haar was opgevallen.

Het was de jongen in de winkel. Haar blik werd ernaartoe gezogen. Het was zijn gezicht. Het was misvormd.

6

VANAF DE APOTHEEK was Eline de weg blijven volgen die blijkbaar naar het centrum leidde, want het werd drukker. Fietsers en voetgangers passeerden in beide richtingen, maar gek genoeg géén auto’s. Het viel haar op dat er veel jonge mensen waren. Jongeren van haar leeftijd en enkele jaren ouder. De kleine huizen in de straat klikten als legoblokjes in elkaar, niet zoals in Sint-Truiden waar de meeste mensen een mooi perceel hadden met garage en een grotere tuin. Hier waren het onopvallende rijtjeswoningen met een bescheiden tuintje vooraan. De woningen waren niet nieuw maar alles lag er verzorgd bij en op de straat was geen papiertje te bespeuren, alsof die gestofzuigd was. Eline hoopte snel een bakker, een winkel of een kleine supermarkt aan te treffen waar ze iets zou kunnen kopen en waar iemand haar zou kunnen vertellen waar ze kon overnachten. Onderweg stopte ze regelmatig om enkele foto’s te schieten maar het viel haar op dat de passanten haar verbaasd aankeken, hun gezicht beschermden met hun hand en een stopteken maakten. Eline begreep er niets van. Toen ze haar toestel richtte op een mooi, pittoresk kerkje met een koppeltje op de bank in het verzorgde tuintje ervoor, wipte de jongen van de bank en stoof op haar af. Hij stond pal voor Eline en bedekte de lens van haar toestel met zijn hand.

‘Wil je daar eens onmiddellijk mee ophouden!’

Eline schrok zich rot en deed enkele stappen achteruit terwijl ze haar fototoestel beschermend tegen zich aan drukte. Het meisje was ook opgestaan van de bank en kwam schoorvoetend achter de jongen staan.

‘Waarom? Wat doe ik verkeerd?’ vroeg Eline hortend. Ze keek de jongen en het meisje afwisselend en onbegrijpend aan.

‘Doe niet zo stom!’ riep de jongen. ‘Hou ermee op!’

‘Ik heb helemaal geen foto van jullie gemaakt,’ zei Eline, die de jongen arrogant vond en zich herpakte.

Het meisje legde haar hand op de arm van de jongen en hield hem tegen. ‘Laat haar, Joost,’ zei ze. ‘Kom.’

Het meisje was erg mager en had een fijn, wit gezicht dat afstak tegen haar steile, donkerrode haar. Ze klonk breekbaar en stil.

‘Ik wilde graag een foto maken van het kerkje,’ zei Eline, ‘en jullie zaten toevallig op die bank, sorry.’

‘Je hoort je te gedragen,’ zei de jongen, ‘je weet dat het niet mag.’

‘Laat haar nu, Joost, straks komen we nog te laat,’ zei het meisje.

De jongen kalmeerde maar bleef Eline met een vlammende blik aankijken.

‘Waarom mag dat niet?’ vroeg Eline.

De jongen schudde zijn hoofd. ‘Ze zullen je straffen, zul je wel zien,’ zei hij.

Eline kneep haar ogen tot spleetjes en keek het koppel vragend aan.

‘Wie gaat mij straffen? En waarvoor?’

Het meisje greep de hand van de jongen vast en trok hem achteruit naar zich toe. ‘Kom nu, hij wacht op ons.’

Ze draaiden zich om zonder nog een woord tegen Eline te zeggen en liepen naar de ingang van het kerkje.

Net toen ze naar binnen wilde gaan, draaide het meisje haar hoofd naar Eline en bleef haar lang aankijken. Ze bewoog haar dunne lippen alsof ze iets wilde zeggen.

7

ELINE WAS VERDER gelopen. Er viel haar weer iets op.

Twee kerken en de kleinere kerk lagen op een boogscheut van elkaar. Het intrigeerde haar. Ze had enkele foto’s genomen van het kerkje, nu met een lege bank.

Toen ze de foto’s opnieuw bekeek op haar toestel trok een huivering over haar rug. Er was iets met het kerkje. Eerst had ze het lief en haast idyllisch gevonden, maar toen ze de foto aandachtiger bekeek en scherpstelde, zag ze iets anders. Er hing een mysterieuze sluier rond de spitse toren en voor de kleurrijke glasramen hingen grillige takken. Was het de onaangename interventie van de jongen die haar een vreemd gevoel gaf? Want waarom gedroeg hij zich zo? En wat bedoelde hij met ‘ze zullen je straffen’?

Toen ze haar toestel opborg in de hoes en de riem van de tas over haar schouder legde, keek ze naar rechts. Op honderd meter afstand zag ze het zwarte dak met het gat erin. De gevel van de woning was ooit wit geweest, maar nu was de verf afgebladderd. Het was de woning die ze had gezien toen ze nog aan de overkant stond. Het huis stond achterin en het dak stak boven de andere daken uit. Ze stapte eropaf. Op het eerste gezicht geen levende ziel te bespeuren.

Toen ze dichterbij kwam, kreeg ze de indruk dat het een verlaten domein was. Eline liep verkennend rond. Ze had het gevoel dat hier iets was geweest, vroeger. Dat merkte ze aan de verschillende nevengebouwen die er stonden en de wijze waarop ze met elkaar verbonden waren. Het geheel leek op een onregelmatige vierhoek.

Het witte huis met het zwarte dak waar op meerdere plaatsen de leien ontbraken en de dakbedekking was beschadigd, moest het hoofdhuis zijn geweest. Eline wandelde verder langs een smal pad met aan weerskanten een rij huisjes die tegen elkaar geplakt waren. Ze liep verder en kwam bij de kaai aan het water, waar een groter gebouw stond dat leek op een loods en twee grote putten. Het leek op een kleine haven. Plots schrok ze op toen enkele katten als spionnen om de gebouwen heen slopen en haar vanaf een veilige afstand gadesloegen om dan luid miauwend weer weg te spurten. Ze had het niet zo op katten, ze wantrouwde ze; niet als ze klein, wollig en aaibaar waren, maar als ze groter waren wel. Dan waren ze op zichzelf, mysterieus en ondoorgrondelijk.

Eline bleef staan aan de kaai, staarde naar het water en toen terug naar de loods en de gebouwen. Wat was hier vroeger? Welke mensen liepen hier en wat deden ze? Toen liep ze terug, naar het witte huis met het kapotte dak. Er was iets wat haar aandacht trok.

Onder de dakrand stond iets geschreven, in grote zwarte letters. Een naam. Ze kwam dichterbij. Er waren letters verdwenen. Ze kon alleen maar lezen: De K - - - p - t t e n. Eline vernauwde haar ogen en probeerde de weggevallen letters te ontcijferen maar verder kwam ze niet. Tussen de begane grond en de eerste verdieping zag ze in gelijkaardig schrift maar in veel kleinere en gedeeltelijk afgebrokkelde letters nog een naam: - s t - m - n e -

Eline zag door het raam iemand bewegen. Iemand liep er rond. Toen ze naderde zag ze dat er licht brandde. Eerst twijfelde ze of ze wel naar binnen moest gaan, maar toen voelde ze haar maag knorren en haar lippen plakken, en ze moest dringend naar de wc.

Ze keek door het raam naar binnen. Er stonden enkele houten tafels met stoelen eromheen en achterin kon ze een toog ontwaren. Ze zag glazen, flessen en een tapkast. Een café. Waar bier is, zijn mensen.

***

ELINE BEGAF ZICH naar de ingang en duwde de deur open. Ze schrok even toen ze naar binnen ging doordat het een paar trappen naar beneden ging. De vloer was schoon en een bonte mix van tegeltjes met verschillende motieven. De houten tafels en stoelen waren langs de muren geschikt. In het midden van elke tafel flikkerde een theelichtje in een houder. Er stond een biljarttafel en er speelde zachte muziek. Kerkgezang. Een vrouwenkoor en ook hogere, fijne stemmen, waarschijnlijk kinderen, dacht ze. Links tegen de muur hing een dartbord. Alles voelde ouderwets aan, maar op een bepaalde manier warm en huiselijk.

Er zaten twee jonge koppels tegenover elkaar en een man alleen aan een tafel. Achter de indrukwekkende toog met een glazenbuffet stond een vrouw een koffiemachine te reinigen. Op de hoek van de toog stond een glazen stolp met ronde cakes in een wit papiertje erin. Daarachter zag Eline een deur waarvan ze vermoedde dat het de kelderdeur was en links in de hoek zag ze een deur met ‘wc’ erop. Het was een wit ovalen email bordje met sierlijk geschreven donkerblauwe letters.