Het Hart Van de Adelaar

Emmelie Arents

HET HART VAN DE ADELAAR

Young Adult

Eerste druk: 25 augustus 2020

© 2020 Emmelie Arents

© 2020 Uitgeverij Hamley Books Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs Grafisch design: Lauren Dawes

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967242

NUR-code: 285

Voor mijn ouders, die altijd in mij geloven.

HARTBEWERKING - ROZENKWARTS

De Bewerkerker manipuleert gevoelens en stemmingen

GEDACHTEBEWERKING - ONYX

De Bewerker leest gedachten en herinneringen

LICHAAMSBEWERKING - AMETHIST

De Bewerker beheerst het menselijk lichaam

1

Joana

Het uitspreken van een Hartbewerking was de gruwelijkste misdaad van allemaal.

Eraan denken was gevaarlijk, erover praten was hoogverraad.

Niemand geloofde in mijn onschuld, ondanks mijn goede reputatie en het gebrek aan bewijsmateriaal. De hele stad was ervan overtuigd dat ik een Hartbewerking had uitgesproken, nog voor mijn vonnis bekend werd gemaakt. Een misdaad die me het leven zou kosten. De ijzeren boeien sneden in mijn huid om een spoor van rode striemen achter te laten. Elke beweging veroorzaakte een bijtende pijn. Ik drukte mijn rug tegen de muur van mijn cel toen de zoveelste schreeuw tussen de stenen weergalmde. De tralies kwamen op me af, bezorgden me een verstikkend gevoel dat met niets anders kon worden vergeleken. Als ik een Wens kon uitspreken zou ik het hier en nu laten eindigen. Alleen waren Wensen me niet meer gegund.

Ooit was mijn trouwjurk wit en stralend geweest. Intussen was de onderkant donkerder dan onyx en nachtmerries. Mijn violetkleurige, gevlochten haren zaten niet langer keurig rondom mijn hoofd gedrapeerd, maar hingen levenloos en uitgerafeld langs mijn gezicht.

Het grootste deel van de tijd voelde ik me moedeloos, maar steeds weer staken hoop en overlevingsdrang de kop op. Elke keer wanneer de grote, zware deur van de ingang werd geopend, sprong mijn hart op in een mengeling van angst en opwinding. Was mijn tijd gekomen? Of zou iemand me eindelijk komen bevrijden?

De terugkerende stilte was drukkend. Ik kon me enkel wentelen in zelfmedelijden, dat als een deken om me heen zat en me klem hield. Soms hunkerde ik naar het einde; op andere momenten hoopte ik dat het nooit zou komen. Ik was bang om te sterven. Bang voor de straf die ik niet verdiende. Over het onrecht dat me werd aangedaan zou geen ziel het ooit nog hebben. Iedereen was te druk bezig met zijn eigen leven om stil te staan bij dat van een ander.

Wanneer ik dacht aan de gevolgen van de wrede beschuldiging die aan mijn lot was voorafgegaan, stuurde ik mijn gedachten een andere kant op. Zolang ik ervoor zorgde dat mijn woede het van mijn verdriet won, leek de pijn minder scherp. Minder echt.

Iemand zou ons redden. Iemand móést ons gewoon helpen. Ik weigerde te geloven dat het leven zo afschuwelijk harteloos kon zijn. De mensen wilden ons beiden zien lijden. Ze verwachtten spijt terug te vinden in onze van pijn vertrokken gezichten. Ik kromp in elkaar bij een nieuwe schreeuw die zich wreed door de dikke muur wist te dringen, net als alle vorige. Thomas’ geschreeuw betekende tenminste dat hij nog in leven was. Ik klemde mijn tanden op elkaar en drukte mijn handen onverzettelijk tegen mijn oren. Tranen brandden achter mijn oogleden. Hoelang zouden ze dit nog volhouden? Hadden we nog niet genoeg geleden?

Het stuk beschimmeld brood in de hoek van de cel lonkte al dagen naar me, maar de gedachte aan eten maakte me misselijk. De ratten mochten het hebben. Ik snakte naar de frisse buitenlucht. De ranzige, muffe geur die in de kerkers overheerste maakte me ziek en deed mijn hoofd bonzen.

Ik trok mijn benen op en omklemde ze alsof het de enige manier was om me bij elkaar te houden. Zijn geschreeuw hield plotseling op, alsof het er nooit was geweest. Misschien was hij bezweken aan de pijn. Of erger.

Ik concentreerde me op mijn ademhaling en blokkeerde alle andere prikkels van buitenaf. De stilte bleef onverzettelijk hangen, alsof hij me duidelijk wilde maken dat het voorbij was. Thomas is dood, krijste de stilte. Hij is dood en het is jouw schuld.

Iedereen geloofde blindelings in de leugen die Selena had opgezet. Zelfs Thomas kon op dit moment met recht en rede twijfelen over mijn onschuld. Thomas, met zijn donkere ogen en zijn hart van goud, die gemarteld werd vanwege mij. Omdat hij van een Bewerker hield. Misschien geloofde hij intussen dat ik de Hartbewerking op hem had uitgevoerd; het moest hem ongetwijfeld talloze malen per dag in het oor worden gefluisterd.

Selena bezat als dochter van het stadshoofd een macht die ze niet verdiende. Nadat zij ons ving in haar kleverige web van leugens, had ik verwacht dat ze Thomas op zou eisen, dat ze hem zou redden en mij zou laten sterven. Maar dat deed ze niet. Ze martelde hem om mij te raken, omdat dit het enige was wat echt impact op me zou hebben.

Dat ik een heler was hielp haar smerige plannen alleen maar. Alle puzzelstukken pasten zo perfect in elkaar en dat was precies wat me het meest kwelde. Mijn positie als heler werkte namelijk aanzienlijk in haar voordeel. Ik hielp mijn patiënten uiteraard niet met mijn kennis, maar met mijn gevaarlijke krachten. Bovendien was mijn vreemde haarkleur een bewijs dat ik me bezighield met illegale praktijken. Paars. De kleur van distels en een bloem die ik geregeld aanraadde bij koorts.

Hoe kon Thomas me nog geloven, na alles wat Selena over me had verteld? Haar leugens waren perfect, foutloos en geloofwaardig. Net zoals Selena zelf.

De dag dat ze mijn praktijk binnen was gestormd – de dag dat ze mijn leven voorgoed had veranderd – leek als gisteren.

‘Alsjeblieft! Help hem.’

Er leunde een gewonde jongeman op haar schouder. Met een trillende hand hield hij een met bloed doordrenkte lap stof tegen zijn buik geklemd. Zijn ogen gloeiden koortsachtig en leken recht door me heen te kijken. Ik hielp de gewonde jongen het bed in en verwijderde de doek. ‘Dit is …’ Ik keek haar vertwijfeld aan.

‘Doe iets!’ Wanhoop tekende haar stem. ‘William,’ zei ze tegen de jongen, ‘hou nog even vol, oké?’

Ik besefte dat ik deze wond niet kon genezen. Niet zonder mijn krachten te gebruiken.

‘Selena,’ prevelde de jongen. ‘Je moet me laten gaan.’

Nu pas herkende ik het meisje. Ze was de dochter van Roland Caden, het stadshoofd van Keodal.

‘Nee.’ Het woord ontsnapte uit haar mond als een snik. Woest greep ze mijn handen vast. ‘Hij is mijn geliefde. Alsjeblíéft.’ De tranen stroomden over haar gezicht.

Ik zou tegen alle waarschuwingen van mijn vader ingaan als ik deze jongen toch probeerde te redden van de dood. Niemand mocht immers te weten komen waartoe ik in staat was. Kon ik hem echter zomaar laten gaan, zonder het zelfs te proberen?

‘Luister,’ zei ik zo kalm mogelijk. ‘Ik zal hem proberen te helpen, maar ik beloof niets. Je mag niet vertellen wat je hier vandaag hebt gezien. Beloof het me!’

‘Ik zweer het,’ zei ze met haar hand op het hart. En ik geloofde haar.

Dit kon vreselijk mislopen. Met trillende handen haalde ik mijn Wensstenen tevoorschijn. De jonge vrouw keek me geschokt aan.

‘Je bent een Bewerker!’ hijgde ze.

Ik plaatste mijn handen op het lichaam van de jongen. Nog nooit had ik een wond met deze ernst proberen te genezen. Het was te gevaarlijk, er was een te grote kans op bijwerkingen. Dat had ik al eerder gemerkt door de grenzen die mijn lichaam aangaf toen ik een minder gevaarlijke Wens had uitgesproken.

Ik hield de stenen in mijn hand en Wenste. Met al mijn macht concentreerde ik me op zijn wond. Mijn hoofd duizelde. Het werkte niet. Opnieuw greep ik de stenen vast, niet van plan om op te geven.

Ik liet los, proefde bloed.

‘Lieve help,’ zei Selena. ‘Je haar!’

Ik voelde me te misselijk om te begrijpen wat ze bedoelde. Ik kon enkel zien wat ik had bereikt: een volledig genezen wond.

De jongen keek ons echter met een verdoofde blik aan. Op dat moment wist ik dat het misging met hem.

‘Wat heb je gedaan?’ Selena schudde aan zijn arm. ‘William?’

‘Ik heb alles gedaan wat ik kon.’ De pijn in mijn hoofd was vlijmscherp; ik kwam nauwelijks uit mijn woorden.

‘William?’ drong Selena aan. ‘Kijk me aan.’

Zijn blik verplaatste zich tergend langzaam naar haar toe. Mijn maag trok samen. Dit was zijn einde.

‘Will!’ Ze schreeuwde nu, maar hij reageerde nog steeds niet. ‘Wat heb je met hem gedaan?’

De poort naar mijn cel werd ruw opengezwaaid en het geluid van de knarsende scharnieren haalde me met een ruk uit de herinnering. Haat borrelde op als gif terwijl Selena in het gangpad verscheen. Drie dagen lang liet ze me op haar wachten.

Haar grijns was even zielloos als op mijn huwelijksdag, de dag die ik me hoorde te herinneren als de meest perfecte van mijn leven. Dat was hij ook, tot de soldaten kwamen opdagen. Ze hadden ons uit elkaar gerukt, me weggesleept. Thomas was achtergebleven, zijn ogen opengesperd van angst, onmacht en ontzetting. Ik had mijn onschuld uitgeschreeuwd.

Het gezicht van Selena was zichtbaar achter de massa toeschouwers en soldaten. Met een wolfachtige grijns had ze het tafereel bekeken, waardoor haar schuld en verraad meteen duidelijk waren. Ze was verblind door het ongeluk met haar geliefde, en om wraak te nemen had ze maar al te graag haar machtspositie misbruikt. Ze hoefde alleen voor bewijsmateriaal te zorgen en eens met haar vingers te knippen.

Diezelfde grijns droeg ze nu weer, net zo eenvoudig als een goed passend kledingstuk. Ik klemde mijn tanden op elkaar.

‘Kom je je vermaken?’ vroeg ik met schorre stem, die niet eens meer aan mij leek toe te horen.

‘Ik moet ervan genieten nu ik nog kan,’ zei ze tevreden. Haar blonde haren zaten naar achter gebonden in een strakke, hoge knot. Geluidloos naderde ze mijn cel, haar bewegingen gracieus en doordacht.

‘Hoe kun je hiermee leven?’ fluisterde ik.

Woedend greep ze de tralies vast, waarbij haar gouden armbanden rinkelden. ‘Jij hebt William van me afgenomen,’ siste ze. ‘Hij is gestorven, weet je. Dood.’

‘Ik heb geprobeerd hem te redden,’ zei ik langzaam, terwijl ik haar recht in de ogen keek. ‘Je laat Thomas en mij terechtstellen omdat je wraak wilt op míj. Ruim je iedereen uit de weg als iets niet loopt zoals je had gehoopt?’

Haar blik verzachtte heel even, maar haar stem klonk net zo wreed als anders. ‘Ik probeer er geen gewoonte van te maken.’

‘Laat Thomas met rust, Selena. Als je mij wil raken, ga dan achter mij aan. Alleen mij,’ zei ik met nadruk.

Haar mondhoeken trokken weer omhoog. ‘Nee.’

Ik balde mijn vuisten zo stevig dat ze trilden. ‘Ga weg.’

‘Ik mag Thomas. Als ik niet zo erg van je walgde, had ik hem misschien wel voor mezelf gehouden.’

Ik moest zo hard lachen dat het geluid door de gewelven van de cellen echode. ‘Je mártelt hem. Als je Thomas mag, wil ik niet weten wat je doet met de mensen die je haat.’

Haar perfecte gelaat vertrok door de afkeer die ze zo duidelijk voor me voelde.

‘Rot maar verder weg,’ zei ze fel. Ze draaide zich om, waarbij haar cape de beweging gedwee mee volgde. ‘Morgenochtend word je geëxecuteerd.’

De poort viel met een galm dicht, waardoor ik alleen met de ratten achterbleef.

En ik schreeuwde.

Ik schreeuwde uit alle macht tot woede en wanhoop zich met elkaar vermengden, tot mijn stem verdween en de wereld om me heen kantelde.

2

Joana

Ik heb levens gered. Ontelbaar veel pijn verlicht. Het Bewerken van harten was echter nooit mijn roeping geweest. Al sinds mijn vader een Wenssteen in mijn hand had geplaatst en de tintelingen die volgden hadden verraden waartoe ik in staat was, wist ik dat ik anders was.

Ik ontwaakte uit mijn rusteloze slaap met nog meer pijn dan voorheen. Het prille ochtendlicht priemde door de gleuven van de grote poort. Dit was het dan. De dag waarop ik zou sterven.

‘Ben je een Bewerker?’

De stem galmde door de kerkers en leek uit het niets te komen. Mijn ogen zochten naar een gezicht, een beweging, íéts. Lange, vuile vingers omklemden de tralies van de cel recht tegenover die van mij. Het gezicht van een oude vrouw werd zichtbaar. Haar haren hadden de kleur van de maan en vielen langs haar gerimpelde gezicht.

‘Ik ben geen Hartbewerker,’ zei ik. ‘Maar Selena wil iedereen doen geloven dat ik dat wel ben.’

‘Je ontkent mijn stelling dus niet,’ zei de vrouw, haar stem als perkament. ‘Je bént een Bewerker.’

Ja. ‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Dat ben ik niet.’ Ze bleef me geamuseerd aanstaren.

De waarschuwing van mijn vader zou me altijd bijblijven. ‘Wat jij kan is verboden, vogeltje,’ had hij gezegd. ‘Zorg dat je je krachten nooit gebruikt. Als je het toch doet, moet je het voor iedereen verborgen houden.’

Ik had beter mijn best moeten doen.

‘Ze moet je schuld bewijzen tegenover de rechter. Dat wil zeggen dat er bewijs bestaat voor wat je hebt gedaan,’ ging de vrouw ongestoord verder.

‘Het enige bewijs dat er zal zijn, is datgene waar Selena zelf voor heeft gezorgd,’ mompelde ik. Het was moeilijk om iemand te betrappen op het rotzooien met gevoelens, wat ook de reden was waarom Hartbewerkingen gevreesd werden zoals niets anders.

‘Dus je bent echt onschuldig?’

‘Wat geef jij erom?’ snauwde ik.

De vrouw zweeg en mijn hart kromp samen. Sinds wanneer was ik zo koud geworden?

‘Selena’s vader werd aangesteld door koning Damon om de orde te bewaren hier in Keodal,’ ging ik verder. ‘Dat geeft haar een machtige positie, eentje waarbij ze in staat is om een heleboel dingen te manipuleren.’

‘Ik weet wat voor positie ze heeft hier in de stad,’ reageerde de vrouw bits. ‘En ik weet ook dat jij mijn zus hebt geholpen toen ze ziek was. Ik weet precíés wat jij bent, Joana.’

De oude dame liet de tralies los. ‘Vertel me niet dat mijn zus zo snel genezen is zonder dat jij haar herstel hebt bevorderd. Volgens mij …’ Haar vinger priemde mijn richting uit. ‘Volgens mij Bewerk jij geen harten, maar lichamen.’ Ik gaf geen antwoord. ‘Ik begrijp het wel,’ vervolgde ze. ‘Wensstenen zijn illegaal en moeilijk te verkrijgen. Schaam je je omdat er dagelijks onnoemelijk veel slaven sterven in de mijnen, zodat jij wat Bewerkingen kunt uitvoeren?’

De Tuoramijnen. Ik wist dat de slaven het werk in de mijnen vaak bekochten met hun leven. Misdadigers kregen de taak toegewezen om de stenen op te graven en werden onmenselijk behandeld. Het mochten dan wel overtreders zijn, dit was niet wat ze verdienden.

‘Ben je niet blij dat ik je zus geholpen heb?’ vroeg ik zacht.

‘Jij bent iets onnatuurlijks,’ zei de vrouw. ‘Heks.’

Ik klemde mijn tanden op elkaar en nam mezelf voor niet meer te antwoorden. Ze wilde me duidelijk alleen maar meer van streek maken. Heks.

Mijn adem stokte in mijn keel toen de poort opnieuw openzwaaide. De oude vrouw deinsde achteruit, verdween opnieuw in de schaduw van haar cel. Het was zover. Een soldaat opende mijn celdeur en gooide een lange jurk naar me toe. Hij ontgrendelde vervolgens mijn boeien met een oude, verroeste sleutel.

‘Trek dit aan,’ beval hij zonder me echt aan te kijken, waarna hij een schop tegen de jurk gaf. Zijn met modder aangekoekte laars liet een zwarte veeg op de witte stof achter. In zijn ogen was ik ongedierte. Hij bleef zonder schroom toekijken.

Huiverend trok ik mijn trouwjurk uit en liet het andere kledingstuk over mijn beurse lichaam glijden. Elke beweging veroorzaakte een venijnige pijn, alsof het me wilde vertellen dat het gewoon genoeg was geweest. De wachters hadden me verschillende keren goed door elkaar geschud.

Ik verzette me niet toen de soldaat mijn handen achter mijn rug drukte en me opnieuw boeide met ijzer, schaamte en pijn. Mijn vechtlust had me toch al verlaten.

Hij duwde me de duistere hal in. ‘Lopen.’

De opkomende zon leek bedekt met een deken van bloed. Vanwege het scherpe, plotse licht kneep ik mijn ogen tot spleetjes. Na vele dagen ondergronds te hebben doorgebracht, konden mijn ogen maar moeilijk wennen aan de verblindende felheid van een nieuwe dag. De frisse lucht daarentegen, voelde aan als een geschenk. Dagenlang had mijn ademhaling oppervlakkig gereageerd op de stank die op mijn borstkas had gedrukt en me voortdurend misselijk had gemaakt.

Ik klemde mijn tanden op elkaar. De wind sneed recht door het linnen van mijn jurk. Mijn blote voeten schreeuwden onder de aanraking van de bevroren, dode aarde. Er zweefde maar één gedachte door mijn hoofd. Thomas.

Ik was zo bang dat het voelde alsof mijn hart het zou begeven, uit elkaar zou spatten van verdriet. Ik was niet alleen bang voor het lot van mijn geliefde, maar ook voor dat van mij. De mensenmassa troepte samen rondom het podium, dat wachtte op de volgende executie. Ik kon elk moment door mijn benen zakken.

De soldaat duwde me het podium op, het publiek joelde. Het schrille geluid zoemde in mijn oren. Mijn blik viel op het hakblok. Hoeveel onschuldigen hadden hun dood al op deze manier gevonden?

De twee juryleden en de rechter hielden me nauwlettend in het oog. Geschokt wendde ik mijn blik af.

‘Breng de jongen,’ beval de man die zich aan de linkerzijde van de rechter bevond. Mijn hart versplinterde toen ze Thomas het podium op duwden. Zijn donkere haar plakte in bloederige slierten langs zijn slapen. Hij droeg enkel een met bloed bevuilde linnen broek. Zijn bovenlichaam ging bedekt onder striemen, beurse plekken en ergere dingen. Zijn korenbloemblauwe ogen glansden. De menigte en alles eromheen verdween op het moment dat hij me aankeek. Met mijn blik vertelde ik hem hoe erg het me speet.

Thomas maakte een gesmoord geluid, alsof hij een snik probeerde te onderdrukken. Bijna onmerkbaar schudde hij zijn hoofd. Hij was helemaal van de kaart.

Selena schreed het podium op en keek somber voor zich uit. Haar theater werkte, want de menigte werd meteen stil. Een van de juryleden, een man met een volle, donkere baard, sprak haar vriendelijk aan. ‘Leg je verklaring af, kind.’

Selena begon haar speech met bevende stem, waarbij ze naar mij wees.

‘Deze vrouw is verantwoordelijk voor de dood van mijn geliefde, William. Bovendien heeft ze een Hartbewerking uitgesproken over Thomas Doloren. Daardoor werd hij een slachtoffer van haar hebzucht en …’ Ze onderdrukte een dramatische snik. ‘Ik kan het niet langer aanzien. Ze moet gestraft worden voor haar misdaden, voor ze nog meer onschuldige mensen kwaad kan doen.’

De misgelopen Bewerking van William kon ik niet ontkennen. Dat ze Thomas echter meesleepte in dit drama door de Hartbewerking te verzinnen, was gewoon te veel. Thomas kénde haar nauwelijks voor dit alles begon. Het publiek joelde me uit.

‘Wat heeft meneer Doloren hierop te zeggen?’ wilde de rechter weten.

‘Het is gelogen,’ zei hij. Zijn lichaam trilde van uitputting.

‘Thomas is natuurlijk volledig in de ban van die heks, sinds zij haar Bewerking over hem uitsprak,’ loog Selena onverminderd verder.

‘Meneer Doloren?’ drong de rechter aan. Hij keek Thomas afwachtend aan.

Thomas’ stem klonk schor. ‘Ik herinner me alles perfect. Ik ken Selena niet, en Joana heeft me niet Bewerkt. Zij is onschuldig.’

‘Natuurlijk.’ De rechter knikte ongeïnteresseerd terwijl hij vermoeid zijn slapen masseerde.

Ik keek uit onmacht weg van hem, de menigte in. Tot mijn verrassing zag ik daar een bekend gezicht, helemaal achter in de mensenmassa. Een man die wist dat ik onschuldig was.

Onze blikken vonden elkaar en hij knikte me bemoedigend toe. Ik knipperde met mijn ogen. Wat had die knik te betekenen? Sterkte bij het tegemoet gaan van je dood, Ana? De misselijkheid overviel me opnieuw.

De rechter sprak Selena aan. ‘Je woorden hebben uiteraard geen betekenis zonder bewijs.’ Hoop flakkerde voor een seconde op, maar die werd meteen weer de grond in gestampt. ‘Gelukkig was dat er voldoende. In het huis van de veroordeelde vonden we al het nodige om haar schuld te bewijzen. De veroordeelde nam zelfs niet de moeite om haar misdaad te verbergen.’

‘Omdat het daar opzettelijk geplaatst werd,’ gromde ik, niet langer in staat om mijn mond te houden.

Ik was nooit zo stom geweest om mijn Wensstenen niet te verbergen. Mijn reactie betaalde ik zuur. Een soldaat sloeg me genadeloos in het gezicht. De rechter keek me streng aan. Mijn wang bonsde op het ritme van mijn hartslag; ik proefde bloed. Het maakte allemaal niets meer uit.

De rechter gebaarde naar een andere soldaat die een klein, houten doosje vastgeklemd hield. Hij schuifelde met geheven kin naar voren. Het publiek werd ongeduldig. Sommigen duwden elkaar opzij om beter te kunnen zien terwijl de soldaat het kistje opende en daar een Wenssteen uit haalde. Hij hield de bijzonderheid tussen duim en wijsvinger. Mensen hapten naar adem en gemompel steeg op.

‘Een juwelendoosje vol met Wensstenen,’ riep de rechter uit.

Niet mijn doosje. Dat van Selena, schreeuwde de stem in mijn hoofd.

‘De bewijzen zijn duidelijk,’ ging de rechter verder. ‘De symptomen van een Hartbewerking zijn onvoorwaardelijke liefde en complete overgave, een ziekte waar de heer Doloren duidelijk aan lijdt. Gevoelens horen nooit Bewerkt te worden. De uitgesproken straf voor beide partijen luidt dan ook als volgt: de dood.’

Voor beide partijen. Zowel voor Thomas als voor mij. Mijn knieën knikten, een snik welde op in mijn keel. Het publiek brulde. Iedereen raakte in een opgewonden stemming. Het maakte me ziek.

Ik zocht opnieuw naar de man achter in de menigte. Mitch was mijn beste vriend en ik kon niet eens afscheid van hem nemen. Ik wist zeker dat hij had geprobeerd me uit deze penarie te helpen, maar blijkbaar betekende zijn status onvoldoende.

De rechter ondertekende een document en wenkte de beul.

‘Eerst de jongen,’ beval de rechter, waarbij hij naar het hakblok wees.

Selena onderdrukte een glimlach. Ik stelde me in stilte voor hoe mijn handen zich om haar keel sloten, tot ze ophield met ademen.

De wachters hielden me stevig op mijn plek. Thomas werd voor het hakblok op zijn knieën gedwongen en keek me voor de laatste keer aan. Zijn ogen waren net zo verdronken in tranen als die van mij. ‘Ik hou van je, Ana.’

Het was slechts een fluistering, alsof zijn liefde voor mij er niet meer toe deed. De beul hief zijn bijl. Ik schreeuwde het uit toen het wapen met uiterste precisie neerkwam.

3

Joana

Mijn hele lichaam trilde. Ik zakte door mijn knieën en kokhalsde. De rechter liep naar het midden van het podium en hield het door hem ondertekende papier de lucht in. Het officiële document dat mijn executie goedkeurde.

‘De straf voor het gebruik van Wensstenen is ernstig. Koning Damon verbiedt de uitvoer ten strengste. Laat dit een waarschuwing zijn voor –’

Een mes doorkliefde het door de rechter ondertekende papier, waarbij het document bleef steken in de houten balk van het podium. De rechter slaakte een kreet, ondanks het feit dat de dolk hem compleet miste. Een lage, gebiedende stem schalde over het plein.

‘Het meisje is verkocht.’

Iedereen werd stil.

‘Deze veroordeelde is niet te koop, beste heer,’ reageerde de rechter op scherpe toon. ‘Ze is een gevaar voor heel Tuvalon.’

‘Toch gaat ze met me mee.’

‘En dat zegt wie?’ vroeg de rechter geïrriteerd.

Een jongeman, gehuld in een lange, onyxzwarte mantel, trad naar voren. Zijn gezicht ging bedekt onder de schaduw van zijn kap.

‘Uw koning,’ sprak de jongeman. Hij hield een getekend papier met zegel van het kasteel omhoog. ‘Het meisje wordt gekocht als slaaf.’

‘En waar is dan het geld van de koning?’ durfde de rechter te vragen.

De vreemdeling gooide een buidel het podium op, die rinkelend voor de voeten van de rechter terechtkwam. Hij opende de buidel en grijnsde breed. ‘De betaling voldoet.’ Hij knipte met zijn vingers naar de soldaten. ‘Uit mijn ogen met de heks.’

Heks, monster. Meer zou ik nooit zijn.

‘Wacht!’ Selena keek hem met een verwilderde blik aan. ‘Je kunt haar niet zomaar laten gaan. Ze is gevaarlijk!’

‘Hou je mond, meisje. Dit zijn gerechtelijke zaken, iets waar jij niets van afweet,’ reageerde de rechter kortaf.

‘Ze heeft een moord gepleegd! Ze heeft hem Bewerkt!’ Ze wees naar het hakblok.

Overal bloed.

‘En zijn we niet allemaal blij dat zijn hoofd niet langer op zijn lichaam staat?’ sneerde hij. ‘De heks vertrekt als de koning wil dat ze vertrekt.’ Zijn toon gaf aan dat de discussie afgesloten was.

Mijn boeien werden verwijderd terwijl Selena met open mond toekeek. Ik voelde geen enkel spoortje voldoening. Alleen gloeiendhete, alles verschroeiende pijn.

De twee soldaten sleepten me het podium af terwijl het publiek teleurgestelde kreten uitte. Ik liet de soldaten begaan. Ik proefde gal, de wereld draaide.

‘Ik heb haar bezittingen ook nodig,’ zei mijn koper. ‘Ik heb er voldoende voor betaald.’

‘Maak dan eerst uw identiteit bekend,’ beval de rechter.

De jongeman trok zijn wenkbrauw op toen hij zich oprichtte en ik een glimp van zijn gezicht opving. Hij was nog zo jong, niet veel ouder dan ik.

‘U kunt beter uw mond houden, beste rechter. Uw toon is ongepast,’ sneerde hij.

De soldaten reikten meteen mijn bezittingen aan. Ik kreeg mijn laarzen op de meest onbeschofte manier naar me toe gegooid. Alles was wazig.

‘Trek deze aan, voordat je voeten bevriezen,’ beval mijn koper.

Als niemand me zou vertellen wat te doen, zou ik zeker in elkaar zakken. Ik gehoorzaamde blindelings; met hem mee gaan was beter dan hier blijven. Bij al het bloed.

Hij sleurde me mee naar achteren, waar een zwarte merrie klaarstond voor vertrek.

Ik wierp een blik achterom. ‘Iemand moet hem begraven,’ mompelde ik. ‘Alsjeblieft. Iemand moet –’

‘Stijg op,’ beval hij.

‘Wat gaan ze met hem doen?’

‘Wat denk je dat er doorgaans met de doden gebeurt, meisje?’

‘Hij was onschuldig. Laat me alsjeblieft gewoon met iemand praten om ervoor te zorgen dat –’

‘Stijg op!’ Zijn stem schalde over het plein.

Ik ondernam een onhandige poging om op het paard te klimmen. Hij duwde me ongeduldig op mijn plaats.

‘Waar gaan we heen?’ vroeg ik met bijna onhoorbare stem. Ik had het gevoel dat hij had gelogen tegen de rechter, maar hij droeg wel degelijk de zegel van de koning.

‘Stel geen vragen, Joana.’

Hij gaf me een duw. Ik stond er niet eens van versteld dat hij mijn naam kende. Hij was vast op de hoogte van elk detail over mijn leven. Mijn redder hielp me het paard te bestijgen en bond mijn handen bij elkaar met een stuk touw. Hij trok zijn kap naar beneden en keek me doordringend aan.

‘Mijn naam is Evan. We gaan op weg naar het kasteel. Meer hoef je op dit moment niet te weten.’

Kort bruin haar, groene ogen, vriendelijk gezicht. Iets aan hem zorgde ervoor dat ik hem vertrouwde.

Het kasteel.

Ik rilde. Evan knoopte zijn cape los en drapeerde die over me heen. Ik zou hem hebben bedankt voor dit onverwacht vriendelijke gebaar, maar ik kon het niet opbrengen. Zelfs eenvoudig ademhalen was te veel.

Hij droeg een lange, donkerblauwe tuniek met gouden borduursel. Evan kwam achter me zitten en pakte de teugels vast. Ik voelde zijn lichaamswarmte door de cape dringen. Het voelde bijna troostend aan.

‘Je mag van geluk spreken dat je kennissen goede contacten hebben in belangrijke kringen,’ zei hij dicht tegen mijn oor.

Iemand heeft me gered, dacht ik. Die verantwoordelijkheid kon maar bij één ziel liggen: Mitch. Hij had het dan toch gedaan.

‘Ik wist wel dat hij zou proberen me te redden,’ mompelde ik.

‘Het klinkt alsof je er niet echt blij mee bent,’ merkte Evan op.

Daar kon ik onmogelijk op antwoorden. Ik trilde nog steeds, probeerde de bloederige beelden uit mijn hoofd te bannen. Al het bloed. De doffe dreun van Thomas’ hoofd op de planken.

‘Het spijt me van je vriend,’ zei Evan. Toen ik niet antwoordde ging hij verder. ‘Al weet ik dat hij meer was dan een vriend. Het moet verschrikkelijk zijn om je verloofde op die manier te verliezen.’

Er gleed een traan langs mijn wang. ‘Dank je,’ mompelde ik.

En dus vertrokken we zomaar. Alsof niemand me zonet ter dood had veroordeeld. Ze hadden ons laten gaan. Ik verwachtte Selena elk moment te zien opduiken. Dat gebeurde niet. Ik was Keodal en alles wat ik ooit een thuis noemde kwijtgeraakt.

Mijn redder sprak geen woord tijdens onze tocht. Ook ik deed de moeite niet om te praten. Mijn brein probeerde nog steeds te bevatten dat ik in leven was. Dat Thomas dat niet meer was.

Langs een beekje graasde een kudde herten. Het was een vredevolle plek, en precies dat vergrootte de leegte in mijn hart. Een alleenstaand, houten huisje langs de rand van het bos bracht me terug naar de tijd dat Thomas en ik durfden te dromen over een toekomst samen.

Zo wilden we gaan wonen: in een huisje met een met bloemen begroeide gevel, de kruidentuin gevuld met salie en munt en een kabbelend beekje in de buurt. Ik wendde mijn blik af en staarde de rest van de weg als verdoofd voor me uit.

Na een hele dag rijden hielden we halt bij een herberg, waar Evan zijn woorden terugvond.

‘We hoeven slechts één keer te overnachten. Ik zorg ervoor dat je iets warms krijgt om aan te trekken.’ Hij sneed het touw dat om mijn polsen zat door. ‘Doe niets stoms,’ waarschuwde hij me.

We liepen naar binnen, een duistere ontvangstplaats in. Ik hield Evans mantel stevig om mijn lichaam geklemd. Hij wandelde naar de herbergier toe, die ons vluchtig bekeek tijdens het natellen van gouden muntstukken die voor hem op de toog lagen.

‘Er is geen plek meer,’ bromde de man zonder opkijken.

Ik wierp een blik op de kamersleutels langs de muur en telde er vier. Evan gooide een rijkgevulde buidel op de toog die een fortuin moest bevatten.

‘Je twee beste kamers graag.’

De herbergier wierp een korte blik op de geldbuidel. ‘Vivian!’ schreeuwde hij abrupt. Een meisje met kort bruin haar, gehuld in een uitdagende, diep uitgesneden jurk, snelde toe. ‘Breng hen naar de beste kamers.’ Hij liet twee verroeste sleutels in haar kleine hand vallen. ‘En mocht u nog iets anders wensen om u te vermaken, heer,’ zei hij lijzig, ‘ik heb dríé dochters. Vivian hier kan u gerust gezelschap houden.’

Het meisje knipperde verleidelijk met haar ogen.

‘Niet nodig. We blijven hoe dan ook maar één nacht,’ antwoordde Evan kortaf.

Vivian keek beteuterd en leidde ons naar de kamers.

4

Joana

Evan beloofde over enkele minuten terug te zijn. Hij sloot me vervolgens op in de ene kamer die vannacht aan mij zou toebehoren. Ik luisterde naar zijn wegstervende voetstappen en naar het zachte gebonk in mijn borstkas van een hart dat niet meer hoorde te kloppen.

Niet veel later liep hij het vertrek opnieuw in met brood, wijn en linnen doeken. Mijn maag trok pijnlijk samen; ik had in geen tijden gegeten.

Hij benaderde me alsof hij een angstig dier wilde behoeden voor het opschrikken. Voorzichtig reikte hij me een lange, groene jurk aan en draaide zich uit beleefdheid om. De stof voelde zwaar in mijn handen en beloofde me de nodige warmte te bezorgen. Haastig trok ik de vuile jurk uit, alsof ik zo een deel van mezelf kon vervangen en de executie van me af zou kunnen zetten. De nieuwe jurk voelde als een nieuwe huid.

‘Je kunt je weer omdraaien,’ liet ik hem weten.

Evan liep op zijn hoede naar me toe. Toen hij merkte dat ik niet van plan was om achteruit te deinzen, pakte hij mijn polsen voorzichtig beet. De zachtheid van zijn aanraking verraste me. Dit waren geen handen die zwaar werk verrichten. Hij bestudeerde mijn kapot geschuurde huid.

‘Dit moet gedesinfecteerd en verzorgd worden. Mag ik?’

‘Mitch heeft me gered,’ mompelde ik, ‘maar weet hij waar ik heen ga? Weet hij wel wat mijn toekomst inhoudt?’

Evan staarde me een poosje aan, waarbij zijn groene ogen fonkelden in het kaarslicht.

‘Ik heb niet in contact gestaan met de man over wie je spreekt, dus ik kan helaas geen antwoord geven op je vragen. Wel weet ik dat hij geen andere keuze heeft gehad dan je aan te bieden bij de koning. De enige optie was diens interesse te wekken om zo je leven te redden en dat is hem gelukt.’

De nieuwsgierigheid naar mijn lot groeide. Koning Damon was op zoek naar Bewerkers – zo ging het gerucht tenminste. Ik wist niet waarom hij ons plotseling zo nodig onder zijn bevel wilde, maar ik zou daar ongetwijfeld snel achter komen.

‘Hoe heeft Mitch me kunnen verkopen? Waar komt jullie interesse in mij vandaan? Hij heeft mijn geheim verkocht zodat jullie me in bezit wilden hebben, is het niet?’

‘Je bent geen gewoon meisje, Joana. Ik denk dat dat maar al te duidelijk is.’

‘Ik heb geen Bewerking uitgesproken over …’ Mijn stem stokte. Over Thomas’ hart.

‘Maar dat wil niet zeggen dat je het niet kunt. Anders zou dat betekenen dat Mitch tegen ons heeft gelogen en hebben we je leven voor niets gered.’

Evan doordrenkte de linnen doeken met alcohol en duwde ze zorgzaam tegen de plek waar de boeien mijn huid kapot hadden geschuurd. Ik klemde mijn tanden op elkaar om de pijn te verbijten en keek hem giftig aan. Ondanks het feit dat hij mijn leven had gered, kon ik alleen maar verachting voelen. Ik werd verkocht als een beest – was dat dan zoveel beter dan de dood?

Evan lachte, wat me alleen maar kwader maakte. ‘Ik wist niet dat je zoveel woede in je had, Joana. Goed, dat maakt je alleen maar sterker.’ Ik kon het begin van een glimlach bespeuren.

‘Je weet niets over mij,’ beet ik hem toe.

‘Meer dan je denkt. Het spijt me als ik je daarmee teleurstel.’

‘Je hebt helemaal nergens spijt van.’

‘Zie je dat in één oogopslag?’

Hij bracht de doeken naar mijn andere pols. Ik kromp opnieuw in elkaar toen ze mijn huid raakten.

‘Wat zijn jullie met me van plan?’

‘Dat weet ik niet. Ik moest je gewoon ophalen.’

‘Van wie?’

‘De koning zelf. Dat wist je al.’

‘De koning van Tuvalon wil me dus als Bewerker. Waarom?’

‘Je zult de geruchten over de opstandelingen vast al hebben gehoord,’ zei Evan. ‘Het is dus vrij belangrijk dat hun aantallen niet verder toenemen. We moeten ons land beschermen en daarvoor hebben we mensen als jij nodig.’

O ja, ik kende de verhalen over de Adelaars die tegen de koning vochten. Het waren opstandelingen en die stonden voor alles waar ik van droomde. De Adelaars streefden naar vrijheid, gelijkheid en andere dingen die nooit waargemaakt zouden kunnen worden. Als ik de keuze had, zou ik naar hen toe gaan. Alleen verkeerde ik niet langer in een positie om keuzes te maken. De koning had me immers eerst gevonden. De leider die Bewerkingen verboden had en verantwoordelijk was voor de moord op mijn ouders wilde mij. Wilde mijn krachten.

‘De koning moordt onze soort al jarenlang uit,’ zei ik. ‘Nu heeft hij ons opeens nodig, wanneer het hem uitkomt?’

Evan haalde zijn schouders op. ‘Misschien doet hij wat nodig is om Tuvalon te beschermen.’

‘Wie ben jij, Evan? Waarom sturen ze jou om mij te redden van de dood?’

‘Omdat ik onbelangrijk ben. Als mij iets overkomt, is dat niet zo erg.’ Hij smeerde de zalf op mijn wonden. ‘Doe ik het goed zo, heler Joana?’

‘Zalf smeren kan iedereen,’ mompelde ik, kwaad en opgelucht om het feit dat het smeersel verlichting bood.

Hij grinnikte, wikkelde een verband eromheen en beende naar de deur. ‘Zorg dat je slaapt. Eet iets. Morgenvroeg rijden we verder.’

Uiteraard vergrendelde hij mijn deur.

Ik werkte het brood razendsnel naar binnen terwijl ik de kamer in me opnam. Veel meubels stonden er niet: een oud bed, een ladekast, een schrijftafel en twee stoelen. Ik liep naar het enige raam toe. Ontsnappen was onbegonnen werk, dacht ik verslagen. De kamer bevond zich op metershoge afstand van de grond, iets waar Evan natuurlijk van op de hoogte was. Goed gekozen, verwaande schoft.

Ik liet me op het bed zakken. Het brood roerde zich in mijn maag. Ik ging liggen en trok de donkerbruine dekens over me heen, in de hoop dat ik de slaap zou kunnen vatten.

Telkens als ik mijn ogen sloot, zag ik liters bloed, gevolgd door Thomas’ afgehakte hoofd. In mijn gedachten rolde het tot aan mijn voeten en staarden zijn levenloze ogen me aan. Mijn hoofdkussen raakte doorweekt door de tranen. Ik ging rechtop zitten en rilde, ondanks de warme groene jurk. Ik holde nog net op tijd naar de waskom om mijn maag leeg te braken.

Een poosje bleef ik daar hangen; verslagen, ziek, wensend dat ik vandaag was doodgegaan.

Ik had het recht niet om te leven. Ik verdiende helemaal niets.

Tijdens de tocht naar het kasteel hadden we geen woord gezegd. Ik wilde zo snel mogelijk van Evan verlost zijn. Bovendien voelde het vreemd om zijn armen om mijn middel te hebben.

Ik móést ontsnappen. Ik kon de man die ik uit de grond van mijn hart haatte, onmogelijk dienen. De moed zonk me in de schoenen bij het zien van het aantal soldaten dat het kasteel bewaakte, stuk voor stuk gehuld in leer en staal.

Het kasteel droeg de kleur van as. Onze houten huizen in Keodal waren nietig tegenover dit bouwwerk van steen, glaswerk en zwart marmer. De spitse punten van de torens doorboorden de hoogste lagen ochtendmist als vlijmscherpe messen.

Aan de ingang werden we verwelkomd door twee bronskleurige leeuwenhoofden, de tanden vervaarlijk ontbloot. We stegen af en Evan keek me waarschuwend in de ogen.

‘Ze zullen eisen dat je geboeid bent. Haal niets stoms uit.’

Mijn spieren spanden zich, alsof mijn lichaam zich erop voorbereidde om weg te rennen. Ik zou het niet halen. Evan kon me niet langer beschermen wanneer ik besloot een vluchtpoging te ondernemen. Toch leek het leven als voortvluchtige aantrekkelijker dan het leven als gevangene.

Ik blokkeerde de impuls om te vluchten. Ik was te laf om het te proberen.

Twee soldaten beenden naar ons toe.

‘Breng haar naar binnen,’ beval Evan hun.

‘Waarom zijn haar polsen niet vastgebonden?’ vroeg de kaalgeschoren soldaat.

‘Ze was gewond en had verzorging nodig.’

‘Ik vertrouw haar niet,’ bromde de soldaat, waarna hij mijn polsen beetnam en ruw samenbond.

Het verband dat Evan eerder had aangebracht, hield de ergste pijn tegen. De soldaat sleurde me mee aan het uiteinde van het touw. Ik strompelde door de poort achter hem aan, door een lange gang.

Mitch, wat heb je me aangedaan? Waar was je verstand? Mijn hele leven had ik geprobeerd mijn krachten en mezelf verborgen te houden voor de koning, en nu bevond ik me midden in zijn nest.

We hielden halt voor een grote, ijzeren poort. De poortwachter keek ons behoedzaam aan.

‘Kondig aan dat ik Joana Sky kom presenteren,’ zei mijn bewaker. De wachter knikte kort en verdween door de poort. Vervolgens trok hij me naar zich toe en zwaaide zijn vinger belerend heen en weer, voor hij me in het gezicht sloeg. Geschokt staarde ik hem aan.

‘Als je je mond opent zonder dat Zijne Majesteit je iets vraagt, ga je je dood tegemoet,’ waarschuwde hij me. ‘Zeg dat je het begrijpt.’

‘Ik begrijp het,’ mompelde ik, voornamelijk om een nieuwe klap te voorkomen.

De poortwachter kwam terug naar buiten en gebaarde dat we naar binnen moesten lopen. De soldaat sleepte me mee aan het koord rondom mijn polsen. Iedereen in de ruimte nam me nieuwsgierig op. Ik voelde me vuil, kwaad en beschaamd. Witmarmeren trappen leidden naar een verhoging, waar koning Damon op een troon zat van gepolijste onyx en ruwe, onbewerkte bergkristal.

Hij zag er net zo kwaadaardig uit als ik me altijd voorgesteld had. Rondom zijn hals kronkelde een slang. Damons lichtbruine, golvende haren reikten tot aan zijn kin. Een gewaad van donkerblauwe stof, afgezet met ivoorkleurig bont en gedetailleerd met goudkleurige draad, viel weelderig over de met edelsteen bezette troon. Damons baardloze gezicht was verre van lelijk. Op een bepaalde manier stelde me dat teleur.

Naast de koning zat een vrouw met netjes opgestoken, honingblond haar en een grijze jurk bezaaid met kraaltjes en versiersels. Het duurde even voor ik besefte wie zich aan haar zijde bevond. Mijn redder. Evan sloeg me met een serene uitdrukking gade. Was hij de zóón van de koning? Ik zag een plotse gelijkenis tussen vader en zoon. Maar waarom was hij dan onbelangrijk, zoals hij me eerder duidelijk had gemaakt? Ik voelde me verraden.

De andere jongeman naast Evan – die nog meer gelijkenissen met Damon vertoonde – bezat een doordringende blik. Zijn halflange, donkerblonde haar en blauwe ogen pasten beter bij het uiterlijk van een prins. Wie van hen beiden de troonopvolger was, was duidelijk. Ik schatte hem verscheidene jaren ouder dan Evan. Misschien was dit de reden van Evans onbeduidendheid. Hij was slechts tweede in rij.

De soldaat leidde me over het middenpad dat bezet was met glanzend blauwe steen. Het pad strekte zich uit als een lang tapijt dat reikte van de deur tot voor de trappen van de troon. Vlak ervoor hielden we halt.

De koning sprak met lage stem. ‘Een goede vriend van jou heeft me aangeraden om je te redden uit de klauwen van de dood omdat je nuttig voor ons kunt zijn. Je hebt bepaalde … talenten.’ Hij sprak het woord uit als iets lelijks. ‘Je mag van geluk spreken dat ik de raad van je vriend ter harte heb genomen. Zou je me niet bedanken?’

‘Dank u, Majesteit, dat u mijn leven hebt gespaard.’ Mijn toon was bitter, maar Damon liet niets merken.

‘Als je er ooit aan denkt om te vluchten, zal ik Keodal tot de grond laten platbranden. Is dat duidelijk?’

‘U kunt niet duidelijker zijn, Majesteit.’

‘Heel goed,’ grijnsde hij. ‘Mijn zoon Marcus en ikzelf zijn al lang op zoek naar iemand met jouw krachten. Ik heb grote plannen met je.’

De blonde jongeman heette dus Marcus. Hij bleef stilzwijgend zitten en luisterde naar zijn vader.

‘Ik wil dat je voor mij werkt,’ verklaarde de koning. ‘Vertel iedereen maar waarom je iets kunt betekenen voor Tuvalon.’

Het koninklijke gezin staarde me afwachtend aan. Ik keek vragend naar Evan, maar kreeg geen enkele emotie van hem terug.

‘Jullie weten allang wat ik kan,’ zei ik zacht.

De soldaat kneep pijnlijk hard in mijn arm. ‘Wees niet zo brutaal en beantwoord de vraag!’

Ik beet op mijn lip en keek Damon vernietigend in de ogen. ‘Ik ben een Bewerker, Majesteit. Ik kan u van dienst zijn door mijn kunsten.’

Marcus’ ogen verwijdden zich; de koningin schoof ongemakkelijk heen en weer op haar troon. Evan gaf geen krimp. Hij en Damon waren duidelijk de enigen die het nieuws al hadden gehoord.

‘Niet zomaar een Bewerker,’ zei de koning doordringend. ‘Of wel soms?’