De Zaak Tom

Een Coppens & Vercauteren-verhaal

Jean-Paul Dullers

DE ZAAK TOM

Misdaadroman

Eerste druk: 4 september 2020

© 2020 Jean-Paul Dullers

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Lauren Dawes - Sly Fox Cover Designs

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967266

NUR-code: 330/332

Voor mijn dochter Nathalie,

De meest onbaatzuchtige mens die ik ken.

There’s a crack in everything, that’s where the light comes in.

Leonard Cohen

1

Als de doden konden praten, zouden rechercheurs overbodig zijn. De beide rechercheurs Coppens en Vercauteren zijn de sterkhouders bij de Genkse recherche. De misdaadcijfers in Genk en bij uitbreiding in de hele zone Limburg, gaan in stijgende lijn en het ziet er niet meteen naar uit dat daar snel beterschap in gaat komen.

Gevraagd naar hun belang voor het Genkse politiekorps, zal iedereen bevestigen dat ze een berucht koppel zijn, Dirk Coppens en Koen Vercauteren, een onafscheidelijk duo zelfs, eerder geroemd voor hun doortastendheid dan voor hun soms te eigenzinnige aanpak.

‘Onafhankelijke denkers, dat zijn wij,’ nuanceert Vercauteren, ‘we hebben de handen meer dan vol, waardoor we voor een vrouw of een gezin geen tijd (lees: geen zin) hebben.’

Wanneer hun gevraagd wordt naar een kinderwens of vaste relatie, antwoorden ze meestal dat ze daar in hun vierde decade te oud voor geworden zijn.

Coppens stelt het zo: ‘We hebben momenteel wel andere katten te geselen hier in het Limburgse bronsgroen eikenhout. Her en der ontstaan bendes. Soms kleine, soms behoorlijk grote, maar nooit om te biljarten’, eindigt hij niet zonder enig cynisme.

Brandhaarden blussen is in het anders zo vredige Limburg dagelijkse kost geworden voor hen, en zware fysieke agressie is tot norm verworden om conflicten op te lossen. De korpschef, Frank Musse, een rijzige figuur met kort grijs haar die zijn waardigheid benadrukt, is duidelijk hierover.

‘Gelukkig beschikken we over een sterke ploeg van geharde agenten, aangevoerd door de twee zwaargewichten van het korps. Ze zijn “complementair en compatibel”, met karakters die niet meer konden verschillen van elkaar.’

Hij bedoelt daarmee dat de goedzak die Vercauteren lijkt te zijn, in schril contrast staat tot de harde en zakelijke Coppens. En toch vullen ze mekaar wonderwel aan, misschien net om die reden.

Privé doen ze elk hun ding. Wanneer de gelegenheid zich biedt, bezoekt Vercauteren zijn licht dementerende moeder, je zal zien dat er net dan een oproep binnenkomt die hem geen andere keuze laat dan zijn moeder onmiddellijk te verlaten. Anders botst het met de veeleisende Coppens, voor wie er maar één ding van tel is, met name ‘de job zo goed mogelijk uitvoeren!’

Met alle wettelijke en indien nodig minder wettelijke middelen, hetgeen hem meer dan eens doet botsen met de onderzoeksrechter. Hun teamwork leidt echter tot uitstekende resultaten. Zo zijn ze erin geslaagd de zwaarste criminelen, zoals de beruchte Aquino’s, achter slot en grendel te krijgen; niet zonder slag of stoot evenwel, daarvoor was de bende te gehaaid.

Ze kunnen evenmin verhinderen dat de afrekeningen en liquidaties voortduren. Zo werd een lid van de Aquino-clan onlangs koudweg geëxecuteerd op de E313. Vercauteren ziet de toekomst somber in.

‘Advocaten die het wagen getuigen te vertegenwoordigen, worden gewoonweg voor hun huis doodgeschoten, zoals in Nederland nog gebeurde, een trend die dreigt over te waaien naar hier.’

Dat alles en nog veel meer ligt er op tafel ‘in deze fijne tijden’, zoals Coppens ze benoemt.

‘Wanneer het regent in Nederland, druppelt het hier, Koen,’ zegt hij hierover, ‘wees maar zeker dat het niet lang zal duren voor de eerste advocaat hier wordt doodgeschoten!’

Coppens geeft altijd zijn onverbloemde mening, dat weet Vercauteren, die op zijn beurt laconiek reageert.

‘Niet overdrijven, Dirk.’

Vercauteren weet dat hij als een moderne Salomon moet opereren, die elke dag naast zijn nukkige partner het kwaad bestrijdt, ieder op zijn eigen manier. Hij dient zijn vriend vaak in te tomen en speelt zijn rol van schokdemper met verve. Vercauteren weet dat het voortvarende gedrag dat Coppens kenmerkt, door de onderzoeksrechter niet steeds wordt gesmaakt, het zal zijn vriend echter worst wezen, zolang het tot de beoogde resultaten leidt.

Omdat het de taak van de overheid en het gerecht is, om recht te laten geschieden en de rotte appels van straat te halen, laten beide heren zich niet afleiden door randverschijnselen, zoals een behoedzame aanpak van het criminele gespuis. Mochten ze voetbal spelen, dan zou Coppens de scorende spits zijn van de twee en Vercauteren de regulator op het middenveld. De supporters zouden hen op handen dragen en ze de heldenstatus toekennen die ze verdienen.

Helaas spreekt de bühne waarop zij opereren minder tot de verbeelding. Ze onderscheiden zich van de doorsnee collega’s doordat ze beiden geen druppel alcohol drinken, dat hebben ze dan wél gemeen. Ze houden ook van vrouwen op tijd en stond, als ze daar al tijd voor hebben. Hun job gaat voor op alles en iedereen, alleen zo kunnen ze het onderste uit de kan halen. Daar heeft de toegewijde zoon die Vercauteren is soms wat moeite mee. Zoals ook vandaag het geval is, omdat hij tot zijn grote ontsteltenis moet vaststellen dat zijn moeder hem in het rusthuis niet meer herkent, dat doet hem meer pijn dan ooit.

Coppens daarentegen is druk in de weer op de zevende verdieping aan de Europalaan, waar het korps van de politiezone Carma is gehuisvest. Coppens weet niet waar eerst te beginnen. Gelukkig is er koffie, veel koffie, zijn enige verslaving, zoals hij zelf aangeeft. Het helpt bij het kloppen van de lange dagen, bij het ondervragen van gespuis ‘dat je liefst van al eerst op de arrogante smoel zou timmeren, vooraleer er ook maar één vraag op af te vuren,’ zo vloekt Coppens soms.

Helaas gaat die vlieger niet op, de wet is streng en onverbiddelijk.

‘De bandieten hebben tegenwoordig meer rechten dan wij politiemensen,’ briest Coppens, wanneer hij verneemt dat weer een drugsdealer van de Aquino-clan moet vrijgelaten worden wegens procedurefouten. Het gerechtelijk apparaat is in België dan wel zodanig hervormd dat de politiediensten resultaten kunnen voorleggen die mogen gezien worden, alleen is justitie nog steeds een log en stokoud ambtenarengewrocht, waar een kat haar jongen niet in terugvindt.

Dan heb je net een hele drugsbende opgerold, zitten ze de volgende dag weer parmantig in hun blitse bolides, op weg naar de zoveelste deal, een mens zou voor minder moedeloos worden. De korpschef betwist dit echter.

‘Een mens ja, maar Coppens niet. Dat is een pitbull. Die bijt zich vast in zijn dossiers en samen met Vercauteren, voorwaar ook geen schoothondje voor wie dat mocht denken, leggen ze het vuur aan de schenen van eender welk crapuul, dat denkt de wet straffeloos te kunnen omzeilen op de grens tussen Belgisch en Nederlands-Limburg, hun jachtgebied.’

De korpschef gaf onlangs ruiterlijk toe dat de samenwerking tussen de marechaussee uit Nederland en de Vlaamse recherche aanzienlijk is verbeterd, ze vangen niet langer mekaars vliegen af en hebben de gemeenschappelijke doelstellingen verankerd in een officiële overeenkomst, die in Nederlands-Limburg werd bekrachtigd met een heuse receptie.

De Belgische delegatie trok grote ogen op toen ze er verwelkomd werd met Limburgse vlaai. Dat was even anders dan de met alcohol overgoten recepties zoals ze die in Vlaanderen kennen. Uiteraard werden hierover de nodige grappen gemaakt, hun Nederlandse collega’s konden er best mee lachen, de sfeer tussen beide korpsen is opperbest.

2

De doordeweekse dag loopt ook op de zevende verdieping van het commissariaat naar zijn einde wanneer een telefoontje binnenloopt uit de bekendste Genkse manege, Kattevenia.

Vercauteren wordt daarop door Coppens onmiddellijk naar de manege gesommeerd, terwijl hij juist op zijn moeder aan het inpraten was. Het sprankeltje hoop dat ze hem alsnog zal herkennen, wordt door een botte Coppens in de kiem gesmoord. De plicht roept, daar helpt geen lievemoederen aan.

Vercauteren weet wat hem te doen staat, hij rept zich onverwijld naar de manege, die diep verscholen ligt in de omvangrijke Genkse bossen. Hij beseft terdege dat er geen rekening kan worden gehouden met dementerende oudjes, wanneer men op hem rekent bij doodslag of poging tot moord.

Genk, manege Kattevenia, 16.30 uur

Tom ligt op zijn rug in de achterste paardenbox met zijn ogen dicht, zijn rechterbeen ligt erbij alsof het niet bij zijn lichaam hoort. Samen met zijn andere been vormt het net het cijfer vier, in zijn schedel gaapt een diepe wonde.

Het gat dat in zijn hoofd geslagen is, lijkt op een vuurrode krater. De dikke straal bloed sijpelt langs zijn grote vierkante hoofd, via zijn ogen, die de kenmerken van het downsyndroom verraden. Het bloed zoekt langs zijn scheefgetrokken mond zijn weg naar de ruwe vloer. De jongeman lijkt geveld door een zware slag op zijn achterhoofd, zijn lichaam verraadt niet of hij nog leeft. Zijn korte, gedrongen lijf ligt als een bloemzak in het stro, zijn onnatuurlijke houding laat het ergste vrezen.

Zutendaal, 17.00 uur

Lou Verberck ligt in zijn zetel, hij heeft zin om te schrijven, hetgeen betekent dat hij moet opstaan om zijn iPad te nemen. Als hij wil schrijven, moet hij wel opstaan, want er is niemand in de buurt om hem zijn tablet te brengen.

Met een zucht richt hij zich op. Even later kijkt hij naar het lege blad op zijn scherm, en dan naar de poes die zich op de rug van zijn zetel heeft genesteld. Haar vetrollen hangen aan weerszijden van de sofa, vol met kattenharen. Ze zijn allebei in rustmodus, ofschoon Lou stilaan zin krijgt in wat actie.

Als student ging hij dan op zijn bed liggen en wachten tot die zin weer overging. Zijn blad blijft echter leeg, zolang zijn pennetje niet in actie schiet. Schrijven is leuk en wanneer je boek eenmaal af is, begint het minder leuke deel: de verkoop ervan.

Schrijven is net geen verslaving voor hem, hij heeft geen tijd te verliezen, want zijn nieuwste boek smeekt om afgewerkt te worden. Hij heeft als schrijver en als narcist, de twee begrippen zijn haast synoniem, veel bevestiging nodig, ofschoon hij die zelden of nooit zal vragen aan zijn lezers. Gehuwd zijn is dan weer een niet te onderschatten voordeel voor een schrijver. Lou heeft een vrouw die tolerant en vrijdenkend is. Hij gaat er prat op dat hij kan gaan en staan waar hij wil.

‘Freedom is not doing what you like but liking what you do!’ Dat was de spreuk die zijn aandacht trok in de Manchester Art Gallery onlangs, hij zou het goed in zijn oren knopen. Zijn leeftijd laat zich inmiddels wel gevoelen, hij voelt zich vaker zestig dan veertig. De tol van het liederlijk leven, beseft hij, te veel drank en af en toe een joint, het doet hem geen deugd, het maakt hem ouder dan hij is.

Geef hem dan maar liever een leeg blad, dat vult hij zo wel op. Elke dag tien pagina’s, op dertig dagen is je boek af in de ideale wereld en dan begint het pas. Lezen en herlezen, de redacteur moet ook zijn stem hebben, bovendien moet je het nadien ook nog kwijt kunnen en liefst niet aan de straatstenen.

Hij heet voluit Louis, al noemt iedereen hem Lou. Zijn vrouw Lulu is twaalf jaar jonger dan hij. Ze heeft bepaald geen klein libido, hij moet alle zeilen bijzetten om haar te kunnen bijbenen. Daarom sleept hij zijn oude lijf wekelijks naar de fitness, sporten helpt vaak om van een kromme een rechte te maken, wanneer het erop aankomt.

Er zijn bijgevolg nog geen klachten van haar, integendeel, ze geniet van hem omdat ze zijn zachte kantjes kent, die hij niet altijd toont aan buitenstaanders. Lou prijst zich gelukkig dat ze hem rustig laat werken, al verdient hij er niet eens het beleg op hun boterham mee.

Daarover krijgt hij geen gezeur aan zijn kop, want dat hoofd moet vrij kunnen denken. ‘Die Gedanken sind frei’, gelooft hij, ze schieten bij hem ongeremd alle kanten uit. Lekker rustig chillen in zijn living en daar wat schrijven, dat doet hij steeds liggend en op zijn tablet, de tijd van de schrijfmachines is onherroepelijk voorbij. Zitten of staan zijn misschien meer aangewezen houdingen om te schrijven, maar Lou doet de dingen graag anders.

Hij springt in alles uit de band en heeft geluk dat hij zulk een brave vrouw heeft, die het allemaal oogluikend en liefdevol aanziet. Ze wonen in een groot herenhuis onder de kerktoren van Zutendaal, in de Limburg. Het is er proper genoeg om gezond te zijn en vuil genoeg om gelukkig te zijn, zoiets. Lulu kuist niet graag en Lou vindt het beneden zijn waardigheid.

De katten, een bruine kater en een wit-zwartgevlekt tijgertje dat niet naar de naam Mouftie luistert, sluipen rond in de tuin en in de keuken, op zoek naar iets eetbaars. Van wie ze zijn, weet niemand, ze zijn op een regenachtige dag komen binnenwaaien. In het begin heeft Lulu ze nog op straat gezet, tot ze bleven terugkomen. Ze heeft dan maar van haar steen een hart gemaakt.

Ze zijn nu niet alleen welkom in huis, ze hebben het in één weg ook overgenomen. Hun voederbakjes moeten tijdig gevuld zijn, of er zwaait wat, dan volgt er een kattengejank waar de bewoners niet vrolijk van worden. Lulu is inmiddels zo dol op haar katten, dat de beestjes tussen hen in slapen, hetgeen Lou dan weer niet leuk vindt, maar hij schikt zich in zijn lot.

De schrijver ligt in zijn zetel en monstert het lege blad, tot plots de woorden eruit stromen als ketchup, die te lang in de fles heeft gezeten. In die mate dat hij na een tijdje moet pauzeren, gekweld door de pijn aan zijn rechterarm. Een schrijversarm, net zoiets als een tenniselleboog. De dag is nog jong, tijd zat om straks verder te schrijven, vindt hij, van werkethiek ligt hij duidelijk niet wakker.

Lize Spit vertelde hem onlangs op de Brusselse Boekenbeurs tijdens Le Flirt Flamand, dat ze elke dag van negen tot vijf in haar bureau werkt, met een vast plan. Er zijn blijkbaar twee soorten schrijvers, architecten en tuiniers. ‘Ik ben duidelijk een tuinier, ik laat het gras groeien, en trek er niet aan, integendeel, het groeit daardoor niet sneller,’ zegt hij hierover, hij plukt enkel de dag zoals die zich aanbiedt.

De bruine kater is in slaap gevallen, hij snurkt fel. Hij beweegt nog minder dan Lou, dat zegt genoeg. Het is te vroeg voor een aperitief, daarom zet hij een koffie, omdat er niemand in de buurt is om het voor hem te doen. Een van zijn regels is: doe nooit iets zelf wat je door een ander kan laten doen.

Het leven is een feest voor hem, hij beseft hoeveel geluk hij heeft dat hij zijn ding kan doen, ook al is dat soms helemaal niets doen. Of gewoon naar zijn vrouwtje kijken, want alles aan haar vraagt om geproefd te worden, en dat doet hij dan ook met veel overgave. Vaak draagt Lulu haar zwarte haar samengebonden in een knotje, de felrode lippenstift markeert haar bleke snoet en haar volle, wulpse lippen.

‘Zij-is-van-mij.’

Lou herhaalt het soms zoals de mantra ‘Hare Krishna, Hare Rama’, het zorgt voor rust in zijn door liefde benevelde geest. Zijn vrouwtje is soms een beetje gek, ze springt uit de band en soms ook op zijn schoot.

Ze heeft niet alleen opvallend zwarte haren, ze kleedt zich ook extravagant, vrijwel steeds in het zwart. Wanneer zij een kamer binnenkomt kijkt iedereen op en dat weet ze. Ze is ijdel en toch is ze op een of andere manier erg geliefd bij haar klanten, voor wie ze de mooiste panden uitzoekt. De helft van haar tijd spendeert ze in haar vastgoedkantoor 3M.

Dat doet ze zoals alles met veel liefde, ze straalt goedheid en bezorgdheid uit. Haar bleke gelaat is haar handelsmerk, haar tanden blinken een uur in de wind, ze lacht altijd zou je haast denken, tot je haar beter leert kennen, en beseft wat voor stevig karakter er huist onder haar prettige verschijning.

Lou weet dat als ze boos is, je nergens meer veilig bent, dan is ze een helleveeg en deinst ze er niet voor terug om met het goede servies te smijten. Dan voelt Lou zich niet veilig bij haar, tot ze weer lacht, en hij haar kraaienpootjes ziet, pas dan kan hij weer rustig ademhalen. Ze valt niet voor niets op oudere mannen, want bij hen voelt ze zich geborgen, ze heeft haar vader nog niet zo lang geleden verloren.

Lulu is een vrijgevochten, onafhankelijke denker, een beetje zoals Lou zichzelf ook ziet, hij luistert ook liefst van al naar zichzelf. Wanneer hij voor de spiegel staat, geniet hij van zijn spiegelbeeld. Hij houdt van zijn slanke look en glanzend grijzende haardos, die tot in zijn nek golft. Zijn zongebruinde huid is het hele jaar door zijn handelsmerk, want hij ligt steeds buiten zodra de zon haar opwachting maakt.

Lulu hoeft eigenlijk niet te werken, dat dankt ze aan een flinke erfenis. Ze werkt daarom parttime, dat geeft haar de tijd om voor haar paarden te zorgen. Ze brengt veel tijd door op haar manege Kattevenia, die in de Genkse bossen als een goed bewaard geheim weggestopt lijkt. Paarden zijn niks voor Lou, ze zijn hem te groot en te onvoorspelbaar.

Lulu is wél zijn ding, voor haar gaat hij door een vuurtje als het moet. Ze heeft benen zo lang als regenpijpen, langs waar hij graag naar boven klimt. Zijn hart slaat over, telkens hij haar ziet, bij het ontwaken of in de manege. Lou zet zich ook overal steeds naast haar, op café of in een groep, dan voelt hij haar energie binnensluipen in zijn systeem. Lulu speelt met hem, maar niet met zijn gevoelens.

Vaak zoekt hij haar op als ze in de manege is, en hij geen zin heeft om te schrijven. Op haar vastgoedkantoor zoekt hij haar nooit op, hij houdt niet van kantoorlucht. Op de manege is ze de bazin, daar spelen ze als het ware een thuismatch. Met veel enthousiasme troont ze hem dan mee naar de stallingen, naar haar lievelingspaard Branco, een witte ruin die glimt van geluk en gezondheid. Verder zijn er haar twee honden Blackie en Brownie, twee haast identieke Duitse schepers, die de manege bewaken als onwrikbare cipiers, ’s nachts durft niemand er zich te wagen.

Prachtbeesten zijn het allemaal, aangevoerd door Lulu, die als een merrie met lange zwarte haren, een bronstige hengst tussen haar boterham legt als het moet. Ze draagt vaak een ruiterbroek en zwarte laarzen, haar kontje zowat een halve meter hoger dan de laarzen.

Die benen, daar raak je écht niet op uitgekeken, en voor hij het weet hangen ze rond zijn nek, van in het begin liet ze er duidelijk geen gras over groeien. Bij de eerste ontmoeting was het meteen raak. Stel je voor, je gaat zonder verwachtingen wat wandelen in de bossen rond de manege, en je eindigt bij wijze van spreken in de hooizolder, hij had het slechter kunnen treffen.

Eerst dacht hij nog dat het een bevlieging was van haar, tot hij verbaasd moest vaststellen dat ze het echt met hem meende. Lulu heeft hem voor zijn veertigste verjaardag verrast met een feestje met al zijn vrienden.

Lou wordt door zijn vrienden met een mengeling van een lach en ongeloof gezien, hij is even controversieel als onnavolgbaar. Juist omdat hij anders is, durft hij wel eens een loopje te nemen met de waarheid, wanneer het hem zo uitkomt. Dat maakt dat je nooit zeker weet wat hij meent of niet meent.

Zijn bestaan was een eigenzinnig spel totdat plots Lulu opdook in zijn leven, net wanneer hij het niet meer verwachtte. Ze houdt hem jong en fier. Fier op zijn trofee, zegt ze altijd om hem te plagen, omdat ze zoveel jonger is. Ze is meer dan dat, sinds ze er is, is ze zijn lifeline, zijn reden tot bestaan. Hij kan zich geen leven meer voorstellen zonder haar.

3

Van buitenaf ziet de manege er een beetje vaal uit, met dat gebroken wit op de muren, maar binnen in de stallen is alles netjes, daar zorgt Maurice voor, de oude stalknecht.

Voor Lulu zijn haar paarden de kinderen die ze niet heeft, en wellicht nooit zal hebben. Er staan er een twintigtal, allemaal piekfijn verzorgd. De meeste rijders hebben er hun eigen paard staan en komen wekelijks minstens eenmaal losrijden, voor het welzijn van de dieren.

Helaas staan er steeds enkele paarden die van hun eigenaars niet buiten mogen, uit gemakzucht of uit gebrek aan empathie, wie zal het zeggen. Tot grote ergernis van Klara, Lulu’s rechterhand en een natuurlijke blondine die, hoewel ze ongeveer even oud zijn, ze is vijfentwintig jaar, in alles de tegenpool van Lulu is.

Klara is een integere en harde werkster en geeft geen zier om uiterlijk vertoon, ze is één met haar paarden en aanbidt de grond waarop ze lopen. Ze doet haar werk met passie, ze is er altijd, zelfs op zon- en feestdagen.

Als Lulu op immobiliën jaagt, neemt Klara de tent over. Ze doet dat met overgave, iedereen respecteert haar, al zou ze graag wat meer financiële erkenning krijgen. Klara laat het niet aan haar hart komen, ze is een doener, je kan onvoorwaardelijk op haar rekenen voor de goede verzorging van de paarden. Je ziet haar haast nooit in een jurk, meestal draagt ze een strakke broek. Lachen zie je haar zelden of nooit, er hangt een soort triestheid over haar, die je niet meteen kan vatten.

Ze is van een ruwe schoonheid en erg geliefd door paard en ruiter, ze staat in het leven met een filosofie van laissez faire, laissez passer, ze bemoeit zich niet met andermans zaken. Met haar blonde manen lijkt ze soms op haar lievelingspaard, een witte merrie, die elf jaar oud is. Die heet Helina, laat zich niet zomaar vangen op de wei, en is dus net als Klara zelf een beetje koppig.

Klara is mysterieus omdat ze weinig loslaat, ze is lief en trouw, trouw aan haar paarden en aan haar man, met wie ze een lange afstandsrelatie heeft. Klara heeft twee lieve kinderen, een zoon en een dochter, de koningswens dus, een tweeling van net geen twee jaar. Ze heeft het bijzonderste karakter op de rijschool, ze is minzaam en kalm, ‘cool’ zoals ze zelf aangeeft. Iedereen houdt van haar en zij houdt van alle paarden, veel meer dan van mensen. Wie haar paarden belaagt riskeert zijn vel.

Naast Klara heb je haar beschermeling, de duivel-doet-al Maurice, een zeventiger zo pezig als een bokser. Terwijl Klara Helina borstelt, verschijnt Maurice plots. Hij doet er alle klussen en is al jarenlang deel van het meubilair. Hij draagt steeds dezelfde vuile overall, waarvan je de blauwe kleur enkel nog kan raden.

‘Heb je Tom ergens gezien?’ vraagt Klara hem.

Hij kijkt haar zoals vaak schuw aan vanonder zijn dikke, borstelige wenkbrauwen.

‘Nee, waarom misschien?’

Klara gaat niet in op zijn vraag, ze had hem beter niets gevraagd, denkt ze, hij geeft je toch nooit een helder antwoord.

‘Hij is zowat de enige die ik eigenlijk niet graag heb,’ vertelde ze eens aan Lulu, in een zeldzaam mededelende bui. Maurice heeft zijn smoeltje niet mee. Geen enkele vrouw heeft ooit interesse in hem getoond, daar heeft hij vrede mee.

Hem interesseren vooral de paarden en de stallen en stiekem toch ook wel de meiden, al zal hij dat steeds ontkennen. Ze plagen hem soms ermee, dat hij de katjes knijpt in het donker, dan kan hij heel erg boos worden. Een kwade Maurice, dat is geen mooi gezicht. Hij is een binnenvetter en vloekt vaak als een ketter. Zijn ogen zijn zo zwart als zijn handen, maar als hij kwaad is, schieten ze vuur, hetgeen erg intimiderend overkomt.

Dat gebeurt gelukkig zelden. Vaak weet je niet eens dat hij er is, alsof hij zichzelf oplost in de omgeving. Hij beweegt als een schim tussen de stallen. Maurice heeft geen goed woord voor de rijke klanten.

‘Ze geven geld uit dat ze niet hebben, om indruk te maken op mensen die ze niet eens graag zien.’ Wie hem vraagt over Tom krijgt vaak hetzelfde antwoord.

‘Tom is een lastpost, hij loopt me voortdurend bevelen te geven, alsof hij hier de grote baas is.’

Veel bevelen zal Tom nu niet meer geven, gezien hij zwaar is toegetakeld en een soort doodsstrijd voert, een strijd tegen de tijd vooraleer hij gevonden wordt.

4

De meeste ruiters zorgen goed voor hun paarden, behalve dan Marie, een van die knappe madammen die door Maurice als ‘burgertrutten’ worden bestempeld.

Marie is een sloddervos en ze krijgt dan ook regelmatig opmerkingen van Maurice. Die lacht ze steevast weg, ze vindt hem een oude malloot die haar aandacht niet verdient. Ze is twintig jaar, maar je schat haar ouder, waarom is moeilijk te zeggen, gewoon een gevoel van rijpheid dat ze uitstraalt wellicht.

‘Ze kijkt je aan met een open blik, nieuwsgierig naar de mens achter het plaatje en maakt daardoor een heel sympathieke indruk, je voelt je meteen op je gemak bij haar’, zo omschrijft Lou haar.

Marie is eerder klein, met een lichaam dat elke man het hoofd doet draaien. Haar korte maar bevallige lijf zit strak in haar beige rijbroek en polo en steeds bobbelt haar mobieltje in haar achterzak. Ze heeft kort zwart haar, een rond gezicht en stevige lippen, een mooie mond die uitnodigt tot een ontdekkingsreis.

Ze is nog single, je komt niet veel te weten over haar liefdesleven, dat schermt ze af als een volleerd schaduwbokser. Dat ze veel succes heeft staat als een paal boven water, meer dan één ruiter hengelde al openlijk naar haar diensten. Het is als water naar de zee brengen, Marie heeft enkel oog voor haar paard, volgens Lulu althans.

Die verdiept zich volgens Lou maar wat graag in het liefdesleven van haar bezoekers. Hij plaagt haar graag hiermee, wanneer Lulu haar verhaal doet, luistert Lou met veel aandacht, want meestal zit ze erbovenop, Lou kan die verhalen wel smaken. ‘Wijvenpraat’ noemt hij ze plagend, al boeien ze hem wel degelijk, het bezorgt hem gratis inspiratie. De manege is overigens de uitgelezen plaats om romances te kweken, vele koppeltjes ontstaan er uit gemeenschappelijke interesses.

Lulu houdt het allemaal nauwgezet bij, want ze wil alles weten en al zeker hoe de liefde zijn weg vindt tussen de paarden en in de stallen. En je kan er donder op zeggen dat Tom, de kerel met het downsyndroom, dicht in de buurt is, telkens er gekust of geflirt wordt. Want zijn nieuwsgierigheid heeft geen last van enige beperking, integendeel.

Tom helpt vaak in de manege, al loopt hij er meer in de weg dan wat anders, vloekt Maurice soms. Maar je kan er niet kwaad op worden, want hij heeft een aanstekelijke lach. Wanneer hij lacht lijkt hij op Stan van Ollie, met hetzelfde piekhaar. Zijn lijf heeft dan fysiek weer meer weg van de dikke Ollie, hij is klein en gedrongen met korte, stevige armen en benen. Hij is ijzersterk en een vat vol tegenstellingen, want zo lief hij kan zijn, zo boos kan hij je vanonder zijn borstelige wenkbrauwen aankijken.

Zijn beperking zorgt vaak voor vervelend en bezitterig gedrag, totdat hij plots weer in een aanstekelijke lach schiet. Hij is steeds zéér aanwezig en neemt veel plaats in, overal waar hij verschijnt wil hij gezien worden en de show stelen.

Overdag kan je hem vinden tussen de paarden, maar slapen doet hij thuis, bij zijn vader, de rustige Piet Verbelen. De brave man heeft het allang opgegeven zijn zoon binnen de lijntjes te laten kleuren. Tom is autoritair, hij speelt graag de eerste viool, maar hij luistert wel degelijk als je hem op de juiste manier aanpakt, daar is zijn vader al snel achter gekomen.

Tom is zowat iedereens lieveling in de manege, hij houdt van vrouwen en dat is vaak wederzijds. De dolle Marie is vaak met hem in de weer, terwijl hij voor de ernstigere Klara bijvoorbeeld geen aandacht heeft, tot spijt van deze laatste. Want ze heeft een warm hart voor hem, maar ze kan het te goed verbergen wellicht.

Marie kan daarentegen op zijn onverdeelde aandacht rekenen. Ze laat hem regelmatig zijn gang gaan met haar paard. Een heel brave merrie is het, die lief is met Tom en dat is wederzijds ook zo. Op de manege weten ze dat Tom geen enkele angst heeft voor paarden, in zijn leefwereld moeten de dieren luisteren naar hem. Anders kan hij behoorlijk streng zijn, paarden weten snel naar wie ze moeten luisteren.

Een paard dat naar hem stampt klopt hij met zijn volle vuist op de snoet, zo weten ze meteen dat ze dat geen tweede keer op die manier moeten proberen. Net daarom is Lou geen fan van paarden, hij vindt ze onberekenbaar. Tot grote ergernis van Lulu weten sommige gasten vaak niet goed wat ze met Tom aan moeten. Ze weten zich geen houding te geven, en gedragen zich onwennig in zijn aanwezigheid. Voor Lou is het heel simpel, hij behandelt hem als een volwassene wanneer hij zich zo gedraagt. En telkens hij zijn kuren krijgt, krijgt hij lik op stuk.

Lou laat niet toe dat hij met zijn voeten speelt of de boel manipuleert, want daar is Tom een meester in. Omdat hij lijdt aan suikerziekte, heeft Tom steeds druivensuiker en cola bij de hand. Meer dan eens laat hij zich flauwvallen in gezelschap, gewoon om de aandacht te trekken. De vaste gasten van de manege weten dat en maken hem duidelijk dat ze hier niet mee opgezet zijn, al zien ze niet meteen beterschap hierin.

Als hij koppig is, zijn Lulu of Lou ook koppig met hem, tot een van hen toegeeft, en dat is zelden Tom. Uitzonderlijk kan hij gevaarlijk worden en uithalen naar mensen, daarom probeert Lulu het vertrouwen van hem te winnen, door hem liefkozend ‘mijn Tommie’ te noemen bijvoorbeeld. Tommie smelt dan al gauw bij zulk een charmeoffensief.

Lulu draait hem rond haar vinger, zoals ze iedereen om haar vinger kan draaien, al maakt ze daar geen misbruik van. Tom en Lou zijn voldoende scalpen aan haar gordel, Lulu brengt Tom ook meestal naar huis ’s avonds, telkens mooi op tijd voor zijn avondeten.

Tom heeft het liefst dat je hem ‘normaal’ behandelt, niet anders dan de anderen op de ranch, maar wel met steeds in het achterhoofd de wetenschap dat hij een beetje ‘anders’ is. Hoe anders, dat zien ze gewoon, en dat merken ze ook aan zijn gedrag.

Dat geeft iemand nog niet het recht om hem belerend of kinderachtig te bejegenen, daar waken zijn vader Piet en zijn beschermengel Lulu wel voor. Tom knuffelt ook graag en omdat hij daarom vraagt, kunnen Lulu of Marie er moeilijk aan weerstaan.

Hij heeft het ook voor Lou, die net zo graag knuffelt. Hij heeft Lou zelfs een gedicht gegeven, met wat hij allemaal aan zijn overleden moeder had willen zeggen.

‘Voor u!’ zegt hij, wanneer hij het gedicht plechtig aan hem overhandigt. Het blijkt een heuse liefdesverklaring te zijn, en Tom lacht daarbij enkel wat verlegen, terwijl hij anders nooit verlegen is.

Die kleine attenties van hem, die je van ‘normale’ mensen niet gauw krijgt, maken dat hij geliefd is door man en paard op de manege. De beste band heeft hij met Marie, die hij de mooiste meid noemt. Hij is niet de enige die dat vindt, ook Lou zegt over haar dat ze de juiste proporties en een prachtig snoetje heeft, nog versterkt in schoonheid door de schattige kuiltjes in haar wangen.