Table of Contents

VOOR VERDRIET HEEFT NIEMAND TIJD

COLOFON

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

Epiloog

Dankwoord

VOOR VERDRIET HEEFT NIEMAND TIJD

Young Adult

Eerste druk: 15 september 2020

© 2020 Monica Haak

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: CP Smith

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967280

NUR-code: 285

Dit boek bevat gevoelige inhoud over depressie en zelfpijniging bij jongeren. Indien je hier zelf ook gevoelig voor bent, wees dan voorzichtig bij het lezen.

Informatie over hulp vind je achteraan in dit boek.

1

LIV

EEN GROTE URINEVLEK spreidt zich uit voor mijn rode Vans. Oké, het is niet echt urine. Mijn flesje appelsap besloot uit mijn handen te vallen nadat het nét was geopend, de inhoud ervan nu rijkelijk vloeiend over de vloer van de aula van mijn nieuwe school. Way to go, Liv. Naar de andere kant van het land verhuizen is geen garantie om te ontkomen aan je stuntelige zelf. Die reist gewoon lekker mee.

Ik probeer de wijzende vingers en lachende gezichten van mijn nieuwe schoolgenoten te negeren, maar het is overduidelijk dat ik de stempel van schoolkluns zojuist heb verkregen. Wat nou als ik hierdoor voortaan alleen zal moeten lunchen?

‘O, o, dat is een flinke plas,’ hoor ik een man achter me zeggen.

Ik draai me om en zie de schoolconciërge staan met een grote prop papier en een dweil.

‘Geen zorgen, meissie, ik ruim het voor je op. Geniet van je pauze.’

‘Bedankt,’ mompel ik, al betwijfel ik of ik nog ga genieten van deze pauze. Mijn blik glijdt door de kantine op zoek naar een rustige plek, een plek waar ik niet op zal vallen. Ondanks de afgeladen aula zie ik toch een tafel waar maar één meisje aan zit. Het meisje heeft rode haren en is geconcentreerd aan het tekenen. Wat zou ze aan het maken zijn? Zal ik naar haar…

‘Zeg,’ hoor ik de conciërge achter me zeggen en ik draai me om. ‘Je komt me niet bekend voor, ben je een nieuwe leerling?’

Hoewel ik me niet kan voorstellen dat de conciërge alle leerlingen van deze middelbare school daadwerkelijk kent, is het toch vriendelijk van hem om ernaar te vragen. ‘Ja,’ antwoord ik.

‘Ik ben Hans, de conciërge.’ Hans zet zijn dweil neer en steekt zijn hand naar me uit.

‘Liv,’ zeg ik terug en ik schud zijn hand.

‘Welkom op het Klaverblad, Liv.’ Hans zwaait naar me en begint aan het opruimen van mijn gele plasje. Ik voel me een beetje schuldig dat ik hem niet help – het is immers mijn schuld dat dat plasje daar ligt – maar ik ben allang blij dat de aandacht van de andere leerlingen langzaam weer is verschoven naar hun gesprekken over God weet wat.

Ik zucht diep. Ik had kunnen weten dat er zoiets zou gebeuren. Gisteravond kon ik moeilijk in slaap komen, maar vanochtend was ik een halfuur voor mijn wekker ging al klaarwakker. Het gebrek aan nachtrust werd er niet beter op met mijn moeder die als een onrustige flamingo door het huis paradeerde en nog meer gespannen leek voor mijn eerste schooldag dan ikzelf. Ze bleef maar doorgaan met haar vragen over mijn rooster, mijn leraren en of ik wel vrienden zou maken. Op dat laatste had ik geantwoord dat ik altijd nog met een boek in de bibliotheek kon gaan zitten, boeken brengen veel minder drama dan meiden van mijn leeftijd doen.

Ik heb het idee dat mijn moeder zelf ook gewoon zenuwachtig was voor háár eerste dag in de makelaardij, haar specialiteit. Dat is ook de reden dat we zo makkelijk ons huis konden verkopen en hier, aan de andere kant van het land, aan een nieuw huis konden komen. Mijn moeder noemt zichzelf een echte huisvrouw, maar daarmee doelt ze zeker niet op het thuisblijf-zorg-voor-de-kinderen type dat daar normaal gesproken mee bedoeld wordt. Ik vind dan ook dat ze zichzelf beter ‘huizenvrouw’ kan noemen om verwarring te voorkomen, maar mijn moeder vindt juist het paradoxale eraan hilarisch.

De lunchminuten tikken weg en ik neem mijn besluit. Met mijn broodtrommel, maar zonder drinken loop ik naar het tafeltje waaraan het roodharige meisje zit. Ze draagt een T-shirt met lange mouwen en dat vind ik een beetje raar, omdat het ondanks het feit dat het een septemberdag is, toch best warm buiten is. Haar ogen verschuiven van haar tekening naar mijn voeten, dan naar mijn benen en ten slotte kijkt ze me aan. Ze lijkt te schrikken als ze me ziet en ik vraag me af of mijn fiasco van net op de een of andere manier gekke sporen heeft nagelaten op andere plekken dan de grond waar Hans nu fanatiek aan het boenen is.

Het meisje herpakt zich zo snel dat ik bijna denk dat ik het niet goed heb gezien, maar ze verraadt zichzelf als ze naar me glimlacht. Haar ogen lachen niet mee. Haar felgroene ogen, die als een soort discolichten op me gericht zijn. Hoe groen kunnen ogen zijn?

Voor ik me kan bedenken schuif ik de stoel tegenover haar naar achteren. ‘Zit hier iemand?’ vraag ik. Ja, een onzichtbaar persoon met betere sociale skills dan jij, zegt de innerlijke criticus in mijn hoofd.

Het meisje schudt haar hoofd en ik ga zitten. ‘Hoi,’ begin ik.

Ze glimlacht naar me. ‘Hé,’ zegt ze en dan richt ze zich weer op haar tekening. Het is een paard en ik verbaas me over hoe realistisch het eruitziet. Alleen, het paard… huilt? Kunnen paarden huilen? Het ziet er verdrietig uit, maar o, zo mooi.

‘Wauw, mooie tekening!’ roep ik uit. ‘Is dat jouw paard?’

Ze werpt me een gekwelde blik en schudt dan haar hoofd.

Ik voel de ongemakkelijke spanning tussen ons en verschuif een aantal keer op mijn stoel. Ik pluk aan het parelmoerkleurige lint dat ik om mijn bos krullen heb gestrikt en strik hem opnieuw. ‘Mijn vader is dood,’ flap ik er zomaar uit. Het meisje kijkt op en ik heb ineens haar volle aandacht. ‘Het gebeurde een paar maanden geleden. We gingen winkelen in de IKEA en ineens viel hij op de grond. Een hartaanval.’ Ik blijf maar ratelen. ‘Je zou je afvragen hoe je een dood iemand de IKEA uit krijgt, maar ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik viel ook flauw, weet je. Ik zag mijn vader daar en toen, wham, alles zwart!’ Ik lach nerveus.

Het meisje slaat haar tekenboek abrupt dicht en stopt het in haar tas.

‘Sorry,’ zeg ik als ik me realiseer wat ik net heb verteld aan een meisje dat ik pas net ken. ‘Het was niet mijn bedoeling om je met deze informatie op te zadelen. En ik wil er ook geen grappig verhaal van maken, met die IKEA en zo. Het gebeurde gewoon, maar ik ben ervoor in therapie geweest. Het was echt wel heftig hoor, maar ik ben nu naar de andere kant van het land verhuisd voor een nieuwe start. Ik heb al mijn vrienden achtergelaten. Nou ja, al mijn vrienden. Ik had één beste vriendin en dat was het, hoor. Zo populair was ik niet. Die vriendin heet trouwens Annabel, maar ik noemde haar altijd Bella. Wat best raar is, vind je niet? Je zou eerder verwachten dat ik haar Anna zou noemen en niet Bella, maar ik weet niet beter. Ik heb nu geen contact meer met haar hoor, dus het is echt een nieuwe start. Vriendloos, vaderloos.’ Ik glimlach ongemakkelijk.

Het meisje staat op. Nee, nee, nee. Ze gaat weg. Ik heb nu al iemand afgeschrikt, op mijn eerste schooldag.

Ik sta ook op. ‘O my god, het spijt me. Het was niet handig om iemand mijn verhaal te vertellen als ik juist verhuisd ben om het niet meer te hóéven vertellen. Ik ratel als ik nerveus ben. Niet dat je mij nerveus maakt, maar nou ja, deze eerste schooldag is gewoon spannend. Ik vind het moeilijk om me wegwijs te maken in deze school.’

Het meisje hangt haar tas om haar schouder en schuift haar stoel aan.

‘Wacht,’ zeg ik om tijd te rekken, maar ik heb het volgens mij al verpest. ‘Ik moet straks naar lokaal…’ Ik pak mijn uitgeprinte rooster uit mijn broekzak en vouw het open. ‘2B-3, natuurkunde van meneer Straling, maar ik weet niet waar het is. Trouwens, wat is dat met meneer “Straling” en docent natuurkunde worden? Ik bedoel, “Straling”, serieus? Wat is daar gebeurd bij die sollicitatie? Hoorden ze zijn naam en dachten ze: wát een catch?’

Het meisje glimlacht en dat geeft me een gevoel van euforie, we komen ergens. Maar dan zucht ze diep, alsof ze zich realiseert dat ze met de ratelende appelsapcreep staat te praten. ‘Tweede verdieping van gebouw B, derde lokaal,’ zegt ze tot mijn verbazing en dan draait ze zich om en loopt weg.

‘Bedankt,’ stamel ik en ik loop ook gauw weg, alsof we gezamenlijk besloten hebben dat de lunchpauze voor vandaag erop zit, in plaats van dat ze me in mijn eentje heeft achtergelaten. Ik ga maar eens zoeken naar het lokaal. Misschien kan ik nog een stuk lezen uit Divergent voordat de les begint en de leerlingen binnenstromen. Ik prop een broodje in mijn mond, terwijl ik naar het lokaal loop.

De school bestaat uit twee delen: het linkergebouw, gebouw A, en het rechtergebouw, gebouw B. De twee gebouwen worden met elkaar verbonden door een aula op de begane grond en looptunnels op de eerste en tweede verdieping. Ik loop langs de wc als de bel al gaat. Tot zover mijn voornemen om nog wat te lezen. Ik snel de wc in voor een laatste kleding-en-make-up-check als het in de gang ineens krioelt van de leerlingen. De leraren zie ik daarentegen nergens, die zijn natuurlijk nog veilig in de lerarenkamer met hun koffie aan het ontkennen dat ze weer les moeten geven aan een stel pubers. Alle leerlingen gaan naar hun lokalen, dus ik snel me achter hen aan op zoek naar de mijne. Ik ren door de gangen, maar het lijkt erop dat ik verkeerd ben gelopen. Als ik eindelijk aankom bij 2B-3 wil meneer Straling net de deur dichtdoen.

Het is een oudere man met een wat dikker postuur, een typisch nerdbrilletje en een overhemd met gestippelde stropdas. Een wandelend cliché. Zal ik gewoon naar huis gaan? Hij heeft me nog niet gezien en ik heb geen zin om te roepen of om op de deur te moeten kloppen straks en overduidelijk ‘de nieuwe’ te zijn.

Op het laatste moment ziet meneer Straling mij echter staan en kijkt op. Er verschijnt een brede grijns op zijn gezicht. ‘O, hallo. Ik had je niet gezien! Net op tijd, kom snel binnen.’ Ik snel het lokaal in en zie vooraan een lege stoel staan waar ik vlug plaatsneem, zodat het de andere leerlingen niet opvalt hoe ongemakkelijk ik me eigenlijk voel.

Meneer Straling gaat achter zijn bureau staan en kucht twee keer om de aandacht te krijgen, wat slechts gering effect heeft. ‘Hallo allemaal, en welkom bij natuurkunde van de derde klas havo. Ik ben Richard Straling, voor jullie “meneer Straling” of “meneer”. Of, voor degenen onder jullie die het maar niet afgeleerd krijgen, accepteer ik ook nog te worden aangesproken met “meester”. Ik wil dus niet een “yo, Richard” van jullie horen.’ Hij onderbreekt zijn praatje door over zijn bril naar een van de jongens achter in de klas te kijken, die als reactie verontschuldigend zijn handen opsteekt en daarna lachend zijn buurman aanstoot.

‘Ik heb veel zin in het aankomend jaar en zoals jullie weten hebben wij een vernieuwd lesprogramma, waarbij we eenieder van jullie gaan koppelen aan een partner en gedurende het hele jaar doen jullie dan met z’n tweeën alle proefjes en opdrachten. Zo kun je elkaar goed leren kennen en elkaars talenten optimaal benutten. En om het voor mij leuker te maken, maak ík de duo’s, dus stop maar met dat seinen naar elkaar, Amber en Emma, jullie zullen geen partners zijn.’

Ik kijk om en zie een meisje met lang, zwart haar een vuile blik werpen op meneer Straling. Ik ben blij dat hij de duo’s maakt, want wie wil er nou met ‘de nieuwe’?

‘Ik heb besloten het indelen als volgt te doen: degenen aan de eerste en derde rij tafels draaien zich om. De persoon die achter jullie zit is jullie partner voor de rest van het jaar.’

Mijn hart klopt als een bezetene, ik ben tafelrij één! Wie wordt mijn partner? Ik durf me haast niet om te draaien.

Door het hele lokaal heen hoor ik geroezemoes, mensen die blij zijn en elkaar een high five geven of zuchten en de leraar vervloeken. Ik heb bij binnenkomst eigenlijk helemaal niet gekeken wie er in de klas zaten. Ik slaak een diepe zucht en draai me langzaam om naar mijn partner in spe.

Ik kijk recht in het gezicht van het meisje met het rode haar.

- SillySanne -

Lindsay Lohan weer aan de drugs?

KIKO matte lipgloss: must buy?

Halloooo lieve lezers,

Vandaag hebben we verontrustend nieuws te delen rondom actrice Lindsay Lohan. Lindsay ken je wel van Mean Girls, waarin ze een ontzettend brave meid speelt. Nou, deze meid is lang zo braaf niet meer hoor! Drugs are her middle name en ze ziet er al een stuk onverzorgder uit. Ze heeft al eerder een drugsverslaving gehad, maar daar is ze overheen gekomen (lees hier de bron).

Wat denk jij? Heeft Lindsay een terugval, of is ze nooit gestopt met verslaafd zijn?

Ook hebben we een tof item ontdekt in de make-upwereld: matte lipgloss van make-upmerk KIKO! Deze lipgloss heeft twee zijden: één met kleur en één met een doorzichtige gloss die alles goed op z’n plek houdt. De lipgloss kost € 8,95 en blijft echt goed zitten. Hij geeft een mooi mat effect, plakt niet en geeft niet af.

Er zijn veel verschillende kleuren, dus ren vandaag nog naar de winkel en scoor jouw gloss!

Tot slot weer even een shoutout naar de lezer van de week! Purplefairy, jij hebt de meeste reacties geschreven en krijgt van ons een roddeltijdschrift toegestuurd! Kun je je adres naar ons mailen?

Dat was hem weer voor deze keer! XOXO De zusjes

2

EMERALD

IK STAAR NAAR mijn zus. Lijkbleek, flink gehavend en roerloos liggend in het ziekenhuisbed, waar allerlei slangetjes aan haar lichaam vastzitten om haar in leven te houden. De stem van mijn moeder galmt als een echo door de kamer: ‘Ruby heeft een ernstig ongeluk gehad.’ Ik roep mijn zus, maar mijn stem klinkt als een holle toon in een luchtbubbel.

Een dokter komt binnen en trekt met een lach de stekker van de beademing van Ruby eruit. ‘Ze hoort je niet, ze is allang dood, hoor,’ zegt hij met een lach en ik voel hoe er een onzichtbare hand om mijn keel wordt gelegd. Mijn borst heeft te weinig ruimte om te ademen en ik schrik van het benauwde geluid dat er uit mijn mond komt. Ik ga stikken. Ik ga stikken en de dokter heeft het niet door.

Ik schiet overeind in bed. Mijn voorhoofd is klam van het zweet en ik leg mijn hand tegen mijn borst. Mijn ogen gaan alle kanten op en ik probeer ze rustig te krijgen, op zoek naar bewijs dat ik niet gek word, niet stik, niet doodga. Ik haat deze nachtmerries. Keer op keer moeten horen dat Ruby dood is, ik geloof niet dat ik er ooit mee zal kunnen leven. Bij paniekaanvallen was Ruby er altijd om me rustig te krijgen. Ze ademde met me mee en vertelde verhalen over haar paardrijwedstrijden. De paniekaanvallen werden steeds minder frequent, maar sinds ze dood is…

Ik laat me achterovervallen, om vrijwel direct weer omhoog te schieten. Fuck, wat haat ik dit. Mijn hoofd is nog te onrustig om te liggen. Ik stap uit bed en loop door de kamer, terwijl ik focus op mijn ademhaling. In door mijn voeten, uit door mijn hoofd, voel de stroom van adem door je hele lichaam gaan. Het brengt je licht. Het brengt je rust.

Als ik vijfenveertig minuten later weer in bed lig, zucht ik diep. Alle energie die ik heb opgedaan met slapen de afgelopen uren zijn in ieder geval naar de paniek van net gegaan… Misschien kan ik nu nog een beetje slaap pakken voordat morgen mijn eerste schooldag op het Klaverblad begint.

Ik doe mijn ogen dicht.

‘Bzzt. Bzzt. Bzzt.’

Ik vloek. Daar gaat mijn ‘misschien kan ik nu nog een beetje slaap pakken’-plan. Met een zucht steek ik mijn hand uit om de wekker van mijn telefoon uit te swipen. Mijn hand zweeft in het luchtledige, veegt over mijn nachtkastje en vindt dan eindelijk mijn telefoon. Ik tik en swipe wild tot het geluid stopt en draai me dan nog een keer om. Nu alweer tijd om op te staan?

Vijf minuten later word ik weer door de wekker gewekt en ik grom. Ik ken mezelf en zet daarom altijd meerdere wekkers met vijf minuten ertussen, omdat ik anders niet uit bed te branden ben en zo door een paar wekkers heen slaap. Ik wrijf in mijn ogen en gaap diep. Wat een kutnacht.

Vandaag begint het nieuwe schooljaar en ik heb al gezien welke vakken ik vandaag heb: Nederlands, geschiedenis, natuurkunde en Frans. O, yes, wat fijn. Not. Tegen natuurkunde zie ik nog het meest op. Meneer Straling is wel aardig, maar zijn vak… Geef mij maar talen of desnoods iets creatiefs, maar met die natuurkundige shit blijf je bij me vandaan.

Ik stap uit bed en doe mijn sloffen aan. Terwijl ik naar beneden loop, begroet ik mam en pap die nog op bed liggen. Ze zijn allebei nog een week vrij, de bofkonten. Ik pak mijn mobiel erbij en check mijn blog. Drie nieuwe volgers! Ik schrijf onder een schuilnaam, SadSanne, over alles in mijn leven. Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en mensen vertellen hoe ik me voel, zonder dat ze het aan mij gaan koppelen of gaan twijfelen over mijn ‘mentale toestand’, waar ik met Claire Petersen zo hard aan heb gewerkt om weer ‘hersteld’ te lijken. Claire was mijn psychologe. Vlak na de dood van mijn zus werd ze aan mij toegewezen en ze was een pittig moeilijk geval om voor de gek te houden. Maar goed, in the end wint de aanhouder, want ik kreeg Claire zover dat ze dacht dat ik de dood van Ruby – mijn zus dus – goed genoeg verwerkt had om weer ‘normaal te kunnen functioneren in de maatschappij’, zoals ze alles altijd zo politiek correct doet met haar stomme klembord en Parker-ballpoint.

Ik heb mijn blog twee jaar geleden samen met Ruby opgezet, toen heette het nog SillySanne. Wij beschreven hier samen allerlei nieuws rondom celebrities en de nieuwste make-uptrends. Sinds ze dood is heb ik geen zin meer om dat voort te zetten, maar omdat ik het bloggen wel mis heb ik het roer omgegooid. SillySanne werd SadSanne en celebrities werden zelfmoordtips. Niemand weet het, maar dat is waar ik mee bezig ben. Herstellen? Het leven weer oppakken? Bullshit. Hoe kan ik ooit het leven oppakken zonder mijn zus? Hoe kan ik ooit doorleven als zij die kans niet meer heeft? En aangezien ik mezelf niet in kan wisselen voor haar, ga ik maar naar haar toe.

Ik weet dat ik het wil, maar ik weet nog niet hoe en of ik het ga durven. Daarom schrijf ik op mijn blog over mijn ervaringen, gedachtes en plannen rondom zelfmoord. Sommige lezers waarderen mijn openheid en geven toe dat zij er ook over nadenken, anderen sturen berichtjes dat ze me willen helpen. Daar reageer ik nooit op. Ik schrijf niet voor hen, ik schrijf voor mezelf.

Terwijl ik beneden een kop koffiezet, bedenk ik wat ik aan ga doen vandaag. Het wordt een vrij warme dag voor de eerste week van september, maar ik ga geen T-shirt met korte mouwen aandoen. Ik draag nooit korte dingen, hoe warm het ook is. Niemand mag mijn pogingen om het rouwen om mijn zus te onderdrukken zien. Mijn huid is op meerdere plekken lelijk rood en gezwollen met littekens van witte krassen erin en niemand hoeft hiervan te weten.

Als ik besloten heb om gewoon weer hetzelfde aan te trekken als gisteren, drink ik mijn koffie op, werk ik twee beschuitjes met kaas naar binnen en loop ik naar boven om mij aan te kleden. Vandaag ga ik voor groene oogschaduw en een lichtrode lippenstift die mooi bij mijn haar kleurt. Als ik klaar ben kijk ik in de spiegel en beoordeel ik mezelf: ik zie eruit als een vrolijke Emerald die klaar is voor haar eerste schooldag. Mooi, het is me weer gelukt. Mijn groene ogen kijken naar me en een steek gaat door me heen. Neon eyes, zo noemde Ruby me altijd. Ze vond mijn ogen prachtig, omdat die van haar maar ‘modderbruin, zó standaard’ waren. Ik zou maar wat graag zó standaard zijn.

***

ALS DE BEL gaat die me vertelt dat het lunchpauze is, pak ik mijn boeken bij elkaar en zeg de geschiedenisdocent gedag. Ik word nu al gek van de drukte in de gangen. Het zijn net koopjesjagers die een bord met GRATIS erop hebben gezien. Ik ga naar mijn kluisje, prop mijn boeken van de vakken die ik net heb gehad erin, pak mijn boeken voor natuurkunde en Frans eruit en doe hem weer op slot. Ik besluit naar de broodjesbar te lopen – nou ja, bar is een groot woord. Het is een balie in de aula met een man erachter die koffie uit een automaat voor je haalt of een belegd broodje aan je verkoopt. Er staat nog niet een al te lange rij, maar tegen de tijd dat Mario – de broodjesbarman – me mijn koffie geeft, staan er een heleboel mensen te wachten. Gelukkig is de tafel waaraan ik altijd zit nog vrij en ik snel me erheen voordat de brugpiepers zich daar gaan huisvesten.

Ik sla mijn schetsboek open en kijk naar mijn huidige schets. Rainbow, het paard van Ruby. Ik heb een traan in het oog van het paard getekend, want ik durf te wedden dat als Rainbow kon praten, hij zou zeggen dat hij Ruby onwijs mist. Ik heb helemaal niets met paarden, ze reageren ook altijd onrustig op mij, maar Ruby was dol op paardrijden. Ze haalde lintje na lintje binnen met wedstrijden en kreeg op de manege Rainbow toegewezen als ‘eigen paard’ om te verzorgen en op te rijden.

Ik voeg schaduw toe aan de oren van het paard als ik gekletter hoor. Ik kijk op en zie een meisje met schouderlang, bruin krullend haar gebogen staan over een geel plasje en een flesje dat het plasje groter maakt. Hans komt haar als Superman tegemoet met zijn wc-papier en dweil en maakt een praatje met haar. Ze zal zich wel doodschamen. Ach, ja, had ze maar niet zo onhandig moeten zijn.

Ik neem een slok van mijn koffie en richt me weer op mijn schets als ik niet veel later stappen in mijn richting hoor komen. Ik verschuif mijn blik naar het paar voeten dat zich naar mij toe beweegt en zie een witte jeans met gele vlekken erop. Waarschijnlijk de inhoud van het flesje dat ze net liet vallen. Ik kijk omhoog om het gezicht van het meisje te zien en schrik dan.

Ruby.

Nee, nee, nee. Ik herstel me snel. Het is Ruby niet. Dit meisje is jonger en haar haren zijn te donker en te gekruld. Maar toch, de bruine ogen die me vanachter haar bril inschattend aankijken leken écht even op die van Ruby. Ik glimlach naar haar.

Ze stopt bij mijn tafel. ‘Zit hier iemand?’ vraagt ze.

Is dat niet overduidelijk niet het geval? Waarom stellen mensen toch altijd retorische vragen? Gaat het wel, Emerald? Nee, mijn zus is net overleden. Weet je het antwoord niet, Emerald? Nee, je hoort toch hoe ik een pijnlijk lange stilte laat vallen en met hertenogen naar het bord staar?

Ik schud mijn hoofd en het meisje gaat zitten. ‘Hoi,’ zegt ze.

‘Hé,’ zeg ik en ik hoop dat ze weer weggaat, dus ik kijk naar mijn schets om dat duidelijk te maken. Dit meisje geeft me een raar gevoel en ik wil niet dat ze denkt dat we vriendinnen kunnen zijn.

Ze lijkt mijn hint niet te snappen, want ze begint juist over de schets die ik als afleidingsmanoeuvre had ingezet. ‘Wauw, mooie tekening!’ roept ze uit. ‘Is dat jouw paard?’

Een steek schiet door mijn borst als ik denk aan Ruby en Rainbow. Ik kijk haar aan, schud mijn hoofd en negeer haar verder.

Ze wordt duidelijk ongemakkelijk, wriemelt, wiebelt. ‘Mijn vader is dood,’ zegt ze dan ineens en mijn blik schiet naar haar gezicht. Zei ze dat nou echt? Dit is echt te gevaarlijk. Dit meisje doet me in minder dan vijf minuten al een aantal keer denken aan mijn dode zus.

‘Het gebeurde een paar maanden geleden. We gingen winkelen in de IKEA en ineens viel hij op de grond. Een hartaanval.’ Ze blijft maar ratelen. ‘Je zou je afvragen hoe je een dood iemand de IKEA uit krijgt, maar ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik viel ook flauw, weet je. Ik zag mijn vader daar en toen, wham, alles zwart!’ Ze lacht nerveus.

Ik heb hier geen zin in. Ik moet mijzelf en mijn plan beschermen en afstand nemen voor dit meisje iets van me verwacht op het gebied van vriendschap. Ik klap mijn schetsboek dicht en stop het in mijn zwarte schoudertas. Weg hier.

‘Sorry,’ zegt ze dan. ‘Het was niet mijn bedoeling om je met deze informatie op te zadelen.’ Vervolgens ratelt ze nog verder over ene Bella, de dood van haar vader en haar therapie. Ze glimlacht naar me, maar het enige wat er door mijn hoofd gaat is: ‘Therapie, overlijden, rouw, dood, dood, dood.’ Ik sta abrupt op, ik moet hier weg.

Het meisje staat ook op. ‘O my god, het spijt me. Het was niet handig om iemand mijn verhaal te vertellen als ik er juist voor verhuisd ben om het niet meer te hóéven vertellen. Ik ratel als ik nerveus ben. Niet dat je mij nerveus maakt, maar nou ja, deze eerste schooldag is gewoon spannend. Ik vind het moeilijk om me wegwijs te maken in deze school.’

Ik hang mijn tas om mijn schouder en schuif mijn stoel aan. Gewoon negeren, dan stopt het vanzelf.

‘Wacht,’ zegt ze opnieuw. ‘Ik moet straks naar lokaal…’ Ze pakt een opgevouwen briefje uit haar broekzak en vouwt het open. Heeft ze haar rooster uitgeprint? Komt ze uit de prehistorie? ‘2B-3, natuurkunde van meneer Straling, maar ik weet niet waar het is. Trouwens, wat is dat met meneer “Straling” en docent natuurkunde worden? Ik bedoel, “Straling”, serieus? Wat is daar gebeurd bij die sollicitatie? Hoorden ze zijn naam en dachten ze: wát een catch?’

Ik moet hierom lachen. Een kleine glimlach. Ze is grappig, maar dat moet ik niet hebben. Ik wil geen vriendschap, ik wil geen binding met mensen. Ik zucht bij het besef dat ze naar hetzelfde lokaal moet als ik en we dus schijnbaar een vak samen hebben, maar ik zeg dit niet tegen haar, want ik heb geen zin om samen te lopen. ‘Tweede verdieping van gebouw B, derde lokaal,’ antwoord ik daarom kort.

‘Bedankt,’ hoor ik achter me, maar ik loop al weg. Als ik bijna de aula uit ben draai ik me om en werp ik nog een laatste blik op het meisje en zie dat ze compleet de verkeerde kant op loopt. Onwillekeurig lach ik, ze zoekt het maar uit.

Nog voor de bel gaat besluit ik om alvast naar het lokaal te lopen om zo de drukte voor te zijn en op mijn plekje te gaan zitten. Tweede rij van voren, rechterstoeltje. Ruby zat hier ook vaak en het is nu een beetje mijn stoel geworden. Ik loop de trappen op naar het lokaal en meneer Straling, die ik vorig jaar ook al had voor NaSk (natuur-/scheikunde), staat al in de deuropening te wachten. ‘Emerald, hallo. Kom er snel in. Blij dat ik je in zo’n vrolijke, gezonde bui tref.’

O ja, de leraren hier weten bijna allemaal over mijn toestand van het afgelopen jaar. Toen mijn zus bijna een jaar geleden op de fiets werd geschept door een vrachtwagen op het kruispunt waar mijn moeder ons altijd voor waarschuwde, dacht ik dat mijn wereld verging. In het ziekenhuis leefde ze nog net, maar een hersenbloeding maakte daar een einde aan en de dokter trok uiteindelijk de stekkers uit de apparatuur, waardoor Ruby stierf. Ruby, die mij had beloofd dat ze nooit bij me weg zou gaan, er altijd voor me zou zijn. Perfecte Ruby die lintjes haalde, goede cijfers haalde op school en geliefd was door vrijwel iedere klasgenoot. Zonder Ruby, mijn voorbeeld in het leven, wist ik niet wat ik met mijn leven aan moest.

Toen is het begonnen.

Ik deed mezelf pijn om de pijn van het verlies van mijn zus te verzachten en om mezelf te straffen dat ik nog op aarde rondliep, en zij niet. Ik kocht goedkope scheermesjes en sneed in mijn benen. Eerst een enkele keer per week, toen bijna dagelijks. Scheermesjes, schilmesjes, ik greep alles wat scherp was aan. Of bot, trouwens, dat deed extra veel pijn.

Helaas ging het mis. Mijn ouders vonden me nadat ik een aantal krassen opnieuw had opengesneden en mijn bewustzijn was verloren en ontdekten hierdoor alles. Ze stuurden me naar psychologe Claire Petersen en ik moest weer van mezelf leren houden. Whatever. Gelukkig denken de leraren ook dat het nu weer goed met me gaat.

Ik stap het klaslokaal binnen en zoek mijn stoel op. Hij is nog leeg, thank God. Ik neem er snel plaats en kijk rond wie er al zijn. Amber is er en ze is zo te zien weer op zonvakantie geweest met haar rijke moeder. Peter zit er, onze schoolnerd die altijd een halfuur van tevoren aanwezig is om vooraf het huiswerk dat die les zal worden opgegeven al te kunnen maken. En Stan zit er, op wie ik mijn hele leven verliefd was. Al was ik vrij snel op hem uitgekeken toen ik erachter kwam dat hij een lijstje bijhoudt van alle meiden met wie hij heeft gezoend en geneukt. Cheap.

Langzaam stroomt de klas vol en dan maakt meneer Straling aanstalten om de deur te sluiten. Ik kijk rond en zie de brunette die op mijn zus lijkt nergens. Kon ze het toch blijkbaar niet vinden, maar dat is voor mij één zorg minder. Op de gang klinkt gestommel en op het laatste moment komt er nog een leerling binnen. Als we het over de duivel hebben: Ruby junior. Ze ademt snel en neemt niet de moeite om de leerlingen in de klas te bekijken. Ze gaat gelijk op de eerste lege plek zitten die ze ziet: de stoel vóór mij. Ik bekijk haar beter van de achterkant en hoe meer ik Ruby junior in detail opneem, hoe minder ze van de echte Ruby weg lijkt te hebben. Gelukkig maar.

Meneer Straling begint de les met zijn standaardpraatje en informeert ons over de nieuwe werkwijze: we krijgen een partner met wie we de rest van het jaar moeten samenwerken. Hoewel ik liever alleen werk, kan ik met een partner wel bewijzen dat ik moeite doe om het beste uit het leven te halen. Ik kijk de klas rond met wie ik zou willen samenwerken. Kelly is wel aardig, maar ook lui. Samuel is slim, maar praat niet echt. Emma is een goede kandidate, maar die is altijd met Amber.

Ik ben niet de enige die de klas rondkijkt op zoek naar haar partner in spe, met mij gaan er zo’n twintig paar ogen het lokaal door. Dan onderbreekt meneer Straling ons door te zeggen dat híj de samenstellingen doet. Ach, wat zou het. Er is toch niet zo’n grote kans dat van de zesentwintig leerlingen in mijn klas, ik met de kloon van mijn dode zus moet samenwerken.

Ik geloof hier heilig in, tot meneer Straling zegt dat de eerste en derde rij tafels zich moeten omdraaien en dat hun partner achter hen zit.

Ik ben tafelrij twee. Ruby junior is tafelrij één.

Ze zit vlak voor me en ik zie haar diep zuchten. Dan draait ze zich langzaam om en als mijn ogen de hare ontmoeten, lijkt ze hetzelfde te beseffen als ik: we zijn partners voor de rest van het jaar.

3

LIV

‘HOI,’ ZEG IK een beetje opgelaten tegen het meisje tegenover me dat net zo verrast lijkt te zijn als ik dat uit al die leerlingen hier op school uitgerekend wíj het hele jaar partners zullen zijn voor natuurkunde.

‘Hé,’ zegt ze terug. Ik steek mijn hand uit en ze schudt hem.

‘Ik ben Liv,’ zeg ik en mijn vingers plukken aan het lint in mijn haar.

Haar blik gaat naar mijn staart en ik stop met plukken. ‘Emerald,’ zegt ze met een gemaakte glimlach.

‘Wauw,’ zeg ik. ‘Wat een mooie naam, zeg!’ En het past ook wel bij haar. Ze is wel een Emerald. ‘Wat is je achternaam?’ vraag ik.

‘Greene,’ zegt ze en mijn mond valt open.

‘Nou, wat grappig! Emerald is een groene edelsteen en Greene is feitelijk Engels voor groen!’ roep ik verbaasd uit. ‘En je hebt ook nog van die groene ogen!’

‘Joh,’ zegt ze een beetje verveeld alsof ze dit al honderd keer heeft gehoord. Misschien is dat ook wel zo. Ze voelt zich in ieder geval nog raar na onze ontmoeting van net, of ze is een meisje van weinig woorden. In ieder geval besluit ik om het voortouw te nemen, voordat het straks een erg dood gesprek wordt en ik me nog ongemakkelijker ga voelen. ‘Dus... Je hebt me niet verteld dat je naar hetzelfde lokaal moest.’ Ja, joh, gewoon vol in de aanval. Dat maakt het heus niet ongemakkelijker.

‘Ik weet het, sorry. Ik had nog niet op mijn rooster gekeken voor de vakken na de lunch en toen ik het doorkreeg was je al weg,’ zegt Emerald.

Ze liegt.

‘Het geeft niet,’ zeg ik, allang blij dat Emerald in volzinnen tegen me praat. ‘Ik heb het uiteindelijk toch gevonden. En nu zitten we hier, partners voor de rest van het jaar. Wat vind jij van natuurkunde? Kun je het een beetje? En hoe is meneer Straling als docent?’

Emerald glimlacht. ‘Wat een vragen. Eens zien, meneer Straling is een leuke docent zolang je hard werkt. Natuurkunde vind ik maar niks, ik ben meer van de talen. Ik kan het op zich wel, maar als je met de beste van de klas had gewild, heb je aan mij de verkeerde.’

‘Ik hoef niet met de beste van de klas. Als er iemand in de klas is met wie ik zou moeten samenwerken, zou ik dat met jou willen,’ zeg ik. Dan besef ik hoe gek dat klinkt. We kennen elkaar nog totaal niet, ze zal wel denken dat ik een enorme stalker ben of superplakkerig.

Emerald kijkt me een paar seconden lang aan. ‘Oké… Eh, ik bedoel dit niet verkeerd, maar… val jij op meisjes? Niet dat het wat uitmaakt, maar ik ben gewoon benieuwd.’

‘Wat, nee?’ O, dat kun je ook nog denken naar aanleiding van mijn opmerking, natuurlijk. ‘Sorry, het klonk een beetje vreemd, maar ik bedoel meer dat je wel oké bent als partner, omdat ik je het best ken van iedereen. Nou ja, wel oké, ik bedoel prima. Ja, prima. Ik vind het leuk dat je mijn partner bent. En met “het best ken” bedoel ik ook niet veel, want, tja, we kennen elkaar natuurlijk nog totaal niet, op onze ontmoeting in de aula van net na.’ Ik slik en lach. ‘Sorry, ik ratel als ik nerveus ben.’

‘Ja, dat zei je net in de aula ook al.’ Emerald lacht mee. Ze is mooi als ze lacht. Ze heeft kuiltjes in haar wangen die zichtbaar worden als haar mondhoeken in een lach schieten. Als ze lacht, écht lacht, heeft ze een glinstering in haar ogen die ik vanochtend niet heb gezien. Haar ogen zijn groen, felgroen. Hoewel het leuk zou zijn om te zeggen dat de ogen van iemand die Emerald heet ook een smaragdkleur hebben, is dat niet het geval bij haar. Ze zijn meer neongroen van kleur. Wel gek dat ze vraagt of ik lesbisch ben, een heel directe vraag. Ik kan het wel waarderen, maar het is toch gek voor bij een eerste ontmoeting. Lesbisch? Nope. Hoewel ik nu niet verliefd ben op een jongen, weet ik wel dat ik dat op een meisje nooit kan worden.

Ik besef dat Emerald iets aan me heeft gevraagd en kijk haar aan. ‘Sorry?’ vraag ik.

‘Ik vroeg je naar je achternaam,’ ze laat het formulier zien dat rondgaat om onze partnerschappen vast te leggen, ‘dan kan ik het noteren voor meneer Straling.’

‘O,’ zeg ik, ‘Bakker. Liv Bakker.’

Emerald noteert onze namen en geeft de lijst door naar achteren. Terwijl de lijst rondgaat, vraagt meneer Straling onze aandacht. ‘Oké iedereen, even luisteren. Aangezien het de eerste les is, ga ik nog niet van jullie verwachten dat jullie gelijk aan het werk willen. Vandaag gaan jullie een oefening doen om je partner beter te leren kennen. Zo meteen deel ik de blaadjes uit met de opdracht en dan krijgen jullie een halfuur om elkaar te leren kennen. Daarna geef ik jullie huiswerk op voor de volgende les en kunnen jullie gaan.’ Meneer Straling loopt de klas rond en deelt her en der wat blaadjes uit. Ik pak ons blaadje van meneer Straling aan en leg het voor me neer. Het is een lijst met vragen over iemands persoonlijkheid, wensen en dromen. Zo is er een vraag die gaat over welke superkracht je zou willen hebben en wat je favoriete herinnering is.

‘Oké,’ zeg ik, ‘laten we bij het begin beginnen. Hoe oud ben je?’

‘Ik ben zestien, jij?’

‘Vijftien.’ Is Emerald al zestien? Heeft ze het jaar over gedaan, of is ze een vroege leerling?

‘Vertel eens iets over je gezin,’ zegt Emerald. Ik slik mijn vragen in. ‘Ik bedoel, ik weet natuurlijk al dat je vader… Weet je wat, laten we deze vraag anders maar overslaan.’

‘Nee,’ zeg ik snel. Ik kan dit. Ik heb therapie gehad en ik heb een manier gevonden om ermee om te gaan. ‘Het is oké. Ik wil er wel iets over vertellen. Ik eh, woon hier dus eigenlijk pas net. Ik heb een hond die Frits heet en een moeder die Angela heet. Ze is makelaar.’

‘Hoe ging je ermee om?’ fluistert Emerald en ik weet dat ze op het verlies van mijn vader doelt.

‘Ik ben in therapie gegaan, groepstherapie waarin allemaal mensen zaten met rouwgevoelens, en daarnaast had ik individuele sessies bij een psycholoog, maar ik heb het nu allemaal verwerkt, hoor!’ zeg ik. ‘Het is al een jaar geleden.’

Emerald kijkt me een tijdje gepijnigd aan. ‘Het is niet erg als je er nog mee zou zitten, trouwens. Je hoeft het allemaal niet zo snel te verwerken. Zoiets kost onwijs veel tijd.’ Emerald lijkt te weten waarover ze het heeft. Zou zij iemand verloren hebben?

‘Hoe zit het met jouw ouders?’ vraag ik daarom.

‘Mijn moeder, Macy, werkt in een edelsteenmuseum. Vandaar dat ik Emerald heet, en mijn z...’ ze stopt met praten en schraapt haar keel. Ze gaat verder met een andere zin zonder deze af te maken. ‘Mijn vader heet Leo en hij is een of andere hoge pief in een groot communicatiebedrijf. Ik weet niet eens wat hij doet, maar hij is goed in zijn werk.’

Ik knik. Ze heeft dus niet een van haar ouders verloren. ‘Heb je broers of zussen?’

Emerald schudt haar hoofd.

Ik besluit het erbij te laten. Ik pak het formulier met de vragen van meneer Straling erbij en kies er één uit. ‘Als je een superkracht kon hebben, wat zou je dan willen?’

Emerald denkt niet lang na. ‘Teleportatie,’ zegt ze. ‘Dan kan ik overal naartoe waar ik wil, zonder er moeite voor te hoeven doen of me in het verkeer te hoeven mengen.’

‘Haha, ja. Het openbaar vervoer vind ik daar een goed voorbeeld van. Dat is inderdaad soms vrij lastig met al die vertragingen en uitgevallen trajecten, slome mensen en afgeladen bussen. Als je dat kan omzeilen om bij je bestemming te komen is dat natuurlijk een hele opluchting!’

Emerald knikt afwezig. Heb ik iets gemist? Ik stel nog een paar vragen van de lijst en uiteindelijk stelt Emerald er ook een paar aan mij. We lachen zelfs en ik heb het gevoel dat dit goed gaat komen.

Dan kies ik een nieuwe vraag van de lijst. ‘Wat wil je in het leven nog graag bereiken?’

‘Bij mijn zus zijn...’ fluistert Emerald nauwelijks hoorbaar. Ze lijkt te schrikken van haar eigen openheid.

‘Je zus?’ vraag ik. ‘Je zei toch net dat je geen broers of zussen hebt?’

Emerald schudt wild haar hoofd. ‘Nee, dat is ook zo, ik heb geen… Het is niet… Laat maar. Ik... Laat maar. Ik moet weg.’ Emerald staat op en loopt met haar tas naar de deur.

Meneer Straling kijkt op om te ontdekken wie er vervroegd zijn les wil verlaten, maar als hij ziet dat het Emerald is, knikt hij haar toe.

Waarom laat hij haar zomaar gaan? Emerald rent naar buiten en sluit de deur net iets te hard, mij achterlatend met mijn eigen verbazing.

Heb ik iets verkeerds gezegd? Wat is hier aan de hand?

4

EMERALD

LIV BAKKER. ZO heet het meisje dat op mijn zus lijkt en dat vandaag bijna mijn masker doorkliefde. Toen ze die vraag stelde over wat ik nog wil bereiken in het leven... Voor ik het doorhad, mompelde ik mijn échte antwoord op die vraag. Als ik iets langer had nagedacht, had ik iets geantwoord als: ‘Mijn diploma halen’ of: ‘Gezond blijven.’

Iets aan Liv maakte dat ik mijn muur liet zakken, wat ervoor zorgde dat ik mijn meest geheime wens prijsgaf. Ik weet niet hoeveel Liv heeft gehoord, maar ze heeft in ieder geval het woord ‘zus’ horen vallen. Wat moet ik aan haar vertellen als ze mij ermee confronteert? Ik kan haar toch niet zomaar alles vertellen? Ik ken haar amper! Ik gok het er daarom maar op dat ze het erbij laat, want na mijn opvallende ren-de-klas-uit-show zal ze het misschien niet eens meer durven op te brengen.

Ik ga achter mijn bureau zitten, start mijn laptop op en open mijn blog. Ik heb één nieuwe reactie van een persoon die me vraagt of ik niet gewoon weer over beroemdheden wil posten.

Nou, nee, Princess101.

Het is nu geen celebrityblog meer, opgerot. Ik begin aan een nieuwe entry en beschrijf mijn eerste schooldag. Liv krijgt de alias Nena – je weet wel, die over 99 luchtballonnen zingt – op mijn blog en ik beschrijf onze ontmoeting, hoe we aan elkaar zijn gekoppeld voor natuurkunde en de vragen die Liv stelde. Aan het einde van mijn blogpost vraag ik mijn lezers wat ik aan Nena moet vertellen. Moet ik liegen of de beperkte waarheid vertellen? Of zal ik het er gewoon bij laten?

Ik klap mijn laptop dicht en zucht diep. Nadat ik de klas uit was gestormd tijdens natuurkunde, kreeg ik een paniekaanval. Ik heb ze lang niet overdag gehad, maar vandaag was het weer raak. Hoewel ik mezelf wonder boven wonder vrij snel rustig kreeg met mijn ademhalingsoefeningen, stond het feit dat Livs vraag waarschijnlijk de oorzaak was van de aanval mij niet aan en was mijn hoofd daar tijdens Frans nog steeds mee bezig. Très kut.

Als één zo’n onbenullige vraag al genoeg is om mij zo overstuur te maken, wil ik niet weten wat er het aankomende jaar gaat gebeuren als we partners zijn. Ik haat mezelf voor wat ik vandaag heb prijsgegeven. Het ging juist zo goed. Ik kijk naar het prikbord dat boven mijn bureau hangt. In het midden van het bord hangt een oranje lintje met een gouden paard erop. Het is het laatste lintje dat Ruby bij een wedstrijd met haar paard Rainbow heeft gewonnen. Een week na de wedstrijd kreeg ze het ongeluk en het lintje wilde ik houden, omdat ze die wedstrijd eerste werd en ik haar nog nooit zo goed had zien rijden als toen. Ze had er weken voor getraind. Ik was erg trots, maar ook erg jaloers toen ik haar zo geoefend op Rainbow zag rijden. Ze was zo goed in paardrijden, zo vrij met haar haren in de wind, zo geliefd door iedereen die voor haar klapte. Wat zou ze nu boven aan het doen zijn? Hebben ze daar ook paarden? Ik kan bijna niet geloven dat ik de kans om bij mijn zus te zijn zou verspillen, doordat er toevallig één aardig meisje op mijn school rondloopt.

Ik moet mezelf eraan herinneren dat er geen plek is voor fouten. Ik check of mijn slaapkamerdeur goed dichtzit, stroop mijn mouw op en bekijk de krassen op mijn onderarm. Littekens begroeten me als oude bekenden. Uit de onderste la van mijn nachtkastje pak ik een schaar, zakdoekje en een pleister.

Vanaf nu geen fouten meer.

***

DE VOLGENDE OCHTEND kijk ik op mijn mobiel of ik nog reacties heb op mijn blogbericht. Dit is niet het geval. De rest van de week verloopt eigenlijk heel rustig. Ik heb maar één vak samen met Liv – natuurkunde op maandag – en verder lopen er zoveel leerlingen door de school dat ik haar in de gangen gelukkig niet tegenkom.

Elke dag kijk ik opnieuw of iemand een reactie heeft achtergelaten op mijn blogpost, maar steeds is dit niet het geval. Elke avond herinner ik mijzelf er daarom opnieuw aan hoe belangrijk het is dat ik aan niemand iets los zal laten.

De sneeën die zich op mijn onderarm verzamelen beginnen te prikken onder mijn trui.

Op zondagmiddag heb ik eindelijk een reactie op mijn blog. PunkEllie12 schrijft: ‘Vertel Nena gewoon de beperkte waarheid. Laat los wat je los moet laten om haar te overtuigen, hou geheim wat je niet wilt delen.’

Ik glimlach. Bedankt PunkEllie12, dat is precies wat ik zal doen.

- SadSanne -

Eerste schooldag, eerste hel-dag

Vandaag had ik mijn eerste schooldag weer. Zo jammer, want ik ben dol op vakantie. Niet om de warmte, maar om het feit dat je niemand hoeft te zien. Er zit een nieuw meisje bij me op school. We noemen haar even Nena. Zij is de reden dat mijn schooldag fout ging.

We zaten bij natuurkunde en we moesten partners maken. Ik werd gekoppeld aan Nena en samen moesten we van die stomme kennismakingsspelletjes doen waar niemand op zit te wachten. Op zich waren de vragen nog wel origineel, dus het was beter dan al die andere voorstelrondjes die je elk lesuur krijgt, maar Nena vroeg uiteindelijk: ‘Wat wil je nog in het leven bereiken?’ En stom als ik ben, fluisterde ik dat ik naar mijn zus toe wil. Ik heb mijn plan verklapt, of in ieder geval bemoeilijkt. Wat een stomme actie! Nena hoorde het en vroeg naar mijn zus. Ik kon het niet meer hebben en ik stormde het lokaal uit, waarna ik een paniekaanval kreeg. Die stomme Nena en die ene stomme vraag.

Het ding is: de hele klas zag het en Nena gaat zeker vragen stellen.

Wat moet ik aan Nena vertellen? Moet ik liegen, de beperkte waarheid vertellen of het erbij laten?

XOXO Een achtergelaten zus

Reacties:

PunkEllie12 schrijft:

Vertel Nena gewoon de beperkte waarheid. Laat los wat je los moet laten om haar te overtuigen, hou geheim wat je niet wilt delen.

***

DE VOLGENDE OCHTEND – maandagochtend – maak ik mij klaar om naar school te gaan. Vandaag ga ik Liv weer zien en ik heb er dubbele gevoelens over. Ik ben blij dat we een verschillend profiel hebben en dat ik alleen natuurkunde met haar heb, want dat scheelt al een hoop gedoe. Ik heb besloten dat ik Liv ga vertellen dat mijn zus is overleden en dat ik er nu overheen ben. Hopelijk zal ze er dan verder niets achter zoeken en kunnen we ons richten op natuurkunde.

Eenmaal op het Klaverblad aangekomen, stap ik van mijn fiets en ik zet hem in de fietsenstalling. Als ik na de lunch bij lokaal 2B-3 aankom zie ik tot mijn grote verrassing dat Liv er al zit. Ze zit met haar gedachten diep in een boek verzonken en lijkt niets van de omgeving te merken.

Als ik naast haar ga zitten kijkt ze echter op, slaat ze haar boek dicht en haalt ze diep adem. ‘Emerald, ik...’ begint ze.

Ik onderbreek haar meteen. ‘Nee, stop. Het is jouw schuld niet. Ik reageerde erg overdreven, denk ik.’

‘Je bedoelt toen je in paniek de klas uit rende om een stomme kennismakingsvraag? Mwa. Een beetje overdreven maar.’ Liv grinnikt, maar haar gezicht staat zacht.

Ik grinnik ook. ‘Het was geen stomme vraag en ik had je moeten vertellen dat ik een zus had. Ik...’

‘Had?’ onderbreekt Liv mijn speech.