Levy en het Witte Wonderdoosje

Lara Reims

Contents

1. Op de grond

2. De maan

3. Zoeken

4. Wat de juf zei

5. Daar bij de paaltjes

6. De dag dat Levy op het dak klom…

7. … en eraf viel

8. Letters

9. Gips en verband

10. Blikopener

11. Kraken

12. Witter dan wit

13. Praten

14. Heter

15. Op wolkjes

16. Open

17. Zien

18. Op reis

19. Stilte graag

20. Dromen

21. Bril

22. Hulp

23. Vanbinnen

24. Warm, zacht en veilig

25. Thuis

26. Schoolplein

27. Alleen daar

28. Een paar maanden later

29. Dank

Notes

LEVY EN HET WITTE WONDERDOOSJE

Jeugd

Eerste druk: 12 september 2020

© 2020 Lara Reims

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Redactie: Chinouk Thijssen

Coverontwerp: Kelley York - Sleepyfox Studio Designs

Opmaak: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Illustraties: Thomas Philip Acid/Depositphoto.com

ISBN 9789463967303

NUR-code: 200/283

Voor Liesbeth

1

Op de grond

‘Au!’

Levy schrikt van haar eigen stem. Even blijft ze zitten, op de grond, wrijvend over haar pijnlijke knie. Zoekend kijkt ze om zich heen naar het voorwerp waar ze over gestruikeld is. Ja, daar ligt het, even verderop. Ze heeft het in haar val per ongeluk weggeschopt. Snel strekt ze haar handen uit en grijpt het, voor de herfstwind het mee kan nemen. Bladeren dwarrelen om haar heen, even raakt ze het kwijt. Als de windvlaag gaat liggen, ziet ze het weer. Een ronde, witte doos. Het lijkt wel een cadeau. Levy aarzelt. Ze kijkt om zich heen. Niemand te zien. De doos is spierwit. Gewoonlijk raapt ze geen dingen op van straat.

‘Laat liggen, dat is vies!’ De stem van haar moeder klinkt zo echt dat Levy even om zich heen moet kijken of ze niet toevallig met een boze blik op haar neerkijkt. Nee, de kust is veilig. Ze knielt en haalt het deksel van de doos af. Er zit iets in. Nog een doosje, maar dit is veel kleiner. Levy grijpt het stevig vast en kijkt even om zich heen. Haar vingers sluiten zich om haar vondst. De ronde verpakking die eromheen zat wordt gegrepen door een windvlaag en rolt ervandoor. Levy staat op.

Ze vouwt haar hand open. Daar ligt het, glanzend, glad. Anders dan alles wat ze tot nu toe gezien heeft. Ze weet eigenlijk niet waarom ze dacht dat het een doosje was, want nu ze beter kijkt ziet ze dat het ronde, gladde, glanzende voorwerp helemaal niet open kan. Toch lijkt het of er iets in zit. Als ze even schudt, voorzichtig, om de onbekende inhoud niet kapot te maken, sjeest er een fiets langs. ‘Hé, weirdo. Doorlopen, anders ben je te laat!’ De stem klinkt schel, een andere stem lacht. Snel laat Levy het doosje in haar zak glijden.

Ze holt naar school, vechtend tegen een stemmetje in haar hoofd dat haar vertelt dat ze ook om kan keren. De band van haar rugzak snijdt in haar schouder. Haar knie doet pijn. Die zal wel blauw zijn. En morgen geel. Net een rotte appel. Nog even vechten de stemmetjes. ‘Ga naar huis, kruip in bed!’

‘Nee, dan moet mama weten wat er gebeurd is!’ Levy schudt met haar hoofd om de stemmetjes door elkaar te husselen. Daar worden ze vaak stil van. Nu ook. Maar ze had niet aan thuis moeten denken.

‘Rechtop lopen!’ Haar moeders stem klinkt in haar hoofd. Automatisch gehoorzaamt ze, al kan haar moeder haar helemaal niet zien. Die is allang op haar werk. Er lag vanmorgen een briefje op tafel.

Moet weg, vergadering vanmorgen. Eet een boterham en een appel. Vergeet niet dat je bij papa slaapt vannacht.

Dag lieverd!

Het briefje zit nu verfrommeld in de zak van haar spijkerbroek, bij het doosje. Gehoorzaam had ze vanochtend haar tas gepakt met de spullen die ze vandaag en morgen nodig heeft. Haar knuffelaap onderin, omdat ze zich voor hem schaamt en doodsbang is dat een van haar klasgenoten hem ontdekt. Maar slapen lukt niet zonder hem. Erbovenop Ronja de roversdochter, het boek waar ze in bezig is. Het is nog van haar moeder geweest en valt bijna uit elkaar. Maar dat geeft niet. In haar hoofd is Levy vaak Ronja. Ze woont in het bos, in haar eentje, leeft van bessen en noten en een gestolen stuk brood. Maar in het echt woont Levy in de stad. Wat kleren moest ze mee, want ze weet niet meer precies wat ze bij papa heeft liggen. Ze vindt het stom, twee huizen, hoe hard haar ouders ook roepen dat alles zo geweldig prettig geregeld is.

Een luid toeterende auto rukt Levy weg uit haar gedachten. De bestuurder wijst naar zijn voorhoofd. Levy heeft hem niet gezien. Het is een zebrapad, maar ze heeft niet uitgekeken.

‘Kijk voor je!’

Ze hoort de woorden niet, maar ze zijn er wel. Chagrijnig steekt Levy de weg over. Het schoolgebouw doemt voor haar op als een groot, donker slot. De vrolijk gekleurde letters aan de gevel kunnen het gevoel dat ze zo weer voor een hele dag opgesloten zal worden niet wegnemen. ‘Zat ik maar op Zweinstein,’ mompelt ze.

‘Hé, mafkees, loop je weer in jezelf te praten?’

Cynthia holt haar lachend voorbij, haar blonde haren wapperend in de oktoberwind. Levy bukt zich om een kastanje op te rapen. Hij voelt glad en koel in haar handpalm. Meteen denkt ze weer aan het doosje. Wat zou dat toch zijn? En mag ze het wel zomaar oprapen? En is het erg dat de verpakking weg is gewaaid? Misschien zoekt iemand het wel, nu, op straat. Ineens ziet ze in gedachten een oud, breekbaar omaatje met een stok speurend de straat op en neer lopen. Waar is dat cadeau nou toch dat ze voor haar kleinzoon heeft gekocht, in die prachtige witte doos? Snel schudt ze het beeld van zich af. Levy’s probleem is dat ze alles wat ze bedenkt altijd meteen voor zich ziet, zodat ze soms niet meer weet of iets nou wel of niet echt gebeurd is. Haar hersens maken overal een spannende film van. Of een enge, of een zielige. De stem van haar moeder klinkt in haar hoofd. ‘Je hebt te veel fantasie!’

Als Levy de kinderen op het schoolplein ziet, mindert ze vaart. De klok boven de schooldeur laat zien dat ze niet te laat is. Ze houdt op met hollen en kijkt op de klok hoeveel seconden het nog duurt voor de bel gaat. Ze mag niet te laat, maar zeker niet te vroeg komen. Als je te vroeg komt, moet je hangen op het schoolplein. En hangen op het schoolplein is het ergste wat ze zich voor kan stellen. Nog dertig, negenentwintig, achtentwintig. Ze loopt door het hek. Cynthia lacht met haar vriendinnen in het fietsenrek. Als Levy naar haar witte tanden kijkt, ziet ze altijd een tandpastareclame voor zich. Negentien, achttien. De conciërge loopt naar de deur, met de grote sleutelbos. Ze kan hem nog niet zien, maar ze weet dat hij er is. Hij is er altijd. Groot en zwaar en indrukwekkend, met zijn haar in een vettige lok over zijn voorhoofd. Negen, acht. Levy loopt het bordes op. De conciërge steekt met zijn enorme vingers de sleutel in het slot. Drie, twee. Levy beklimt de laatste trede precies op het moment dat de deur opengaat.

‘Goedemorgen, Levy.’ De stem van de conciërge klinkt als een rasp. Hij hoeft niet te zeggen dat ze als altijd de eerste is, want dat weet ze al. Snel loopt ze naar haar klas, hangt haar jas aan de kapstok. De deur staat open, de juf zit al achter haar bureau. Zij is de tweede die Levy goedemorgen wenst. De klas ruikt naar parfum en naar koffie. Ze zit nu een paar maanden bij haar in groep acht, maar Levy is nog niet echt aan haar gewend. Ze is aardig, maar ze is zo’n mevrouw. Ze ziet er altijd netjes uit en ruikt lekker. En ze wil vaak met haar praten. Over hoe het nu met Levy is, nu haar ouders gescheiden zijn. En over Levy’s sommen. Want die maakt ze vaak fout. Of niet. Omdat haar gedachten zo dwalen en springen en dansen dat ze die extra één die ze nog moest optellen bij de tientallen alweer vergeten is als ze hem nodig heeft.

‘Let toch eens op, Levy,’ zegt de juf dan. ‘Concentreer je!’ Maar dat lukt nu juist niet. Niet omdat ze niet wil, maar omdat ze niet de baas is over wat er in haar hoofd gebeurt. De meester uit groep zeven, die begreep dat wel. Die legde dan even zijn hand op haar donkerblonde haar en knikte. Daar werd haar hoofd rustig van. En dan wist ze weer hoe ze die sommen moest maken.

‘Hé, Kyara, heb je mijn armband mee?’

‘Lieuwe, schuif eens op man!’

‘Juf, hoe laat mag ik trakteren?’

Herrie gonst door de klas, door Levy’s hoofd. De juf staat op. Ze stoot met haar bebloemjurkte bovenbeen tegen de tafel. Haar koffiemok raakt even uit balans, een scheutje klotst over de rand. Maar dat ziet alleen Levy. De rest van de klas is bezig met het vinden van een plek.

‘Stil allemaal, ga zitten, jongens. Dan kunnen we snel beginnen. We moeten ons voorbereiden op de toets.’

Met een zucht pakt Levy haar rekenboek en legt het op haar bureau. Even valt haar oog op het boek in haar tas. De groene kaft van Ronja glanst haar sussend tegemoet. Hoe haar gedachten via Ronja bij het doosje terechtkomen weet ze niet, maar ineens zit haar hand in haar zak. Straks, als het pauze is, gaat ze heel lang naar de wc. En dan gaat ze daar uitzoeken wat ze met dat doosje moet. Met een grote glimlach om haar lippen slaat ze haar rekenboek open. Alle kinderen zitten voorovergebogen over hun werk. Zelfs Cynthia, die gewoonlijk altijd de boel bij elkaar kletst, zit met een rood hoofd te schrijven. Het puntje van haar tong hangt uit haar mond. Ze werkt hard, want ze is bang voor de toets. Dat heeft ze niet gezegd, maar dat weet Levy gewoon. Hoe weet ze niet precies. Zelf is ze ook bang. Maar ze is wel blij dat ze in groep acht zit en volgend jaar naar een andere school mag. Hopelijk komt ze daar zo min mogelijk klasgenoten tegen. Haar moeder praat vaak over de toets. Die vindt dat ze goed haar best moet doen, zodat ze naar het vwo kan. Maar als ze dat zegt, heeft Levy alleen maar zin om haar tong uit te steken en te schelden. Dat haar moeder een heel belangrijk iemand is bij een grote bank, betekent nog niet dat Levy dat ook moet worden. ‘Ik wil naar de maan!’ roept ze dan boos. En dan houdt haar moeder haar mond, al weet Levy best dat ze nog van alles denkt.

De hakken van de juf klikken door de klas. Ze loopt tussen de tafeltjes door. Steeds harder klinkt het getik. Snel buigt Levy zich over haar rekenboek. Dan ruikt ze de bloemengeur, sterk. Misselijk wordt ze ervan. De juf legt een hand op haar schouder, die Levy niet af durft te schudden.

‘Maar Levy, wat doe je met je rekenboek? We zijn met de taalles bezig!’

2

De maan

‘Robin!’ De jongen die een eindje voor Levy loopt staat stil, draait zich om, grijnst naar haar. Zijn schouders die net nog verdrietig naar beneden hingen trekken omhoog. Robin zwaait.

Snel holt Levy naar hem toe. Haar hart fladdert als een vrolijk vogeltje. ‘Ik moet je iets laten zien!’

Robin grijnst. ‘Heb je weer eens een schat gevonden? Of een meteoriet? Of heb je een ufo gezien?’

Lachend geeft Levy hem een duw. Energiek springt ze over een paaltje. Even vliegen haar gedachten terug naar de klas. Ze had gym gehad. Ze moesten trefbal doen, en meneer Eikenboom had Cynthia en Jeroen teams laten kiezen. Heel lang had Levy op de bank gezeten, de veters van haar schoenen bestuderend. Tot alleen Michiel en zij nog over waren, en Cynthia met een zucht haar naam had genoemd. Het was stom, ze kon hard rennen, heel hoog springen en radslagen maken als de beste. Maar zodra er een bal in het spel was, werd ze een onhandige stuntel. Alleen Michiel was slechter in trefbal dan zij, maar die maakte er een spelletje van, zodat iedereen om hem moest lachen, zelfs als ze door hem een punt verloren. Levy schudt met haar hoofd om de gedachten te laten verdwijnen. Het is woensdagmiddag, ze hoeft pas over heel veel uren weer naar school. Nu is ze hier, bij Robin.

‘Eerst naar huis. Zullen we bij mij of bij jou?’

Even later zitten ze aan de keukentafel bij Levy’s vader witte boterhammen met pindakaas te eten. Het brood hebben ze eerst gekocht bij de supermarkt om de hoek. Haar vader had geld klaargelegd, zonder briefje. Hij had geen tijd om iets te schrijven. Maar wel voor briefjes van tien. Robins ouders waren ook nooit thuis als hij uit school kwam. Als Levy even naar hem kijkt terwijl hij in een boterham hapt, ondertussen op zijn mobieltje kijkend, verbaast ze zich er weer over dat ze hem nog maar een paar maanden kent. Het lijkt veel langer. Levy heeft geen broertjes of zusjes. Dat heeft ze nooit zo erg gevonden, maar nu ze Robin kent, zou ze willen dat hij haar broer was.

‘Wat zit je nou wazig te kijken! Wat wou je me laten zien?’

Levy graait in haar zak en zoekt naar het doosje. Haar hart slaat een slag over, als ze de kastanje voelt. Ze graaft dieper en haalt dan opgelucht adem. Als ze haar hand opent zien Robin en Levy een verfrommelde zakdoek, een paar dropjes, een stoffig kauwgompje en een dubbelgevouwen Pokemonkaart. En het doosje.

‘Gadverdamme,’ zegt Robin, als hij naar de zweterige dropjes kijkt. Levy schuift alles opzij zodat alleen het doosje overblijft. Snel veegt ze het schoon. Dan worden Robins ogen een beetje groter dan normaal. ‘Wat is dat?’

‘Gevonden, op straat. Vanmorgen.’

‘Mag ik…’

Levy knikt. Terwijl Robin het doosje voorzichtig betast, moet Levy denken aan de eerste keer dat ze hem zag. Ze had in de boom gezeten, in het parkje achter het appartementenblok waar haar vader woont. Boos was ze geweest. Het was de dag waarop ze een deel van haar spullen naar zijn nieuwe woning hadden gebracht. Ze had een nieuw bed gekregen, en een bureau, vast voor volgend jaar, als ze huiswerk zou moeten doen. Haar ouders waren zo overdreven opgewekt geweest, grote grijnzen leken vastgeroest op hun gezichten. Steeds maar riepen ze hoe blij ze waren dat Levy nu twee eigen plekken had, en dat ze allebei voor haar zouden blijven zorgen, en van haar hielden. Levy had steeds aan een liedje van Kinderen voor Kinderen moeten denken, over gescheiden ouders. Een liedje waarom ze al maanden voor de dag waarop haar ouders zeiden dat ze uit elkaar gingen had moeten huilen. Stiekem, op de wc. Levy voelde dat ze dank je wel moest zeggen, voor het bed en het bureau en de nieuwe lamp, maar ze wilde helemaal geen dank je wel zeggen. Ze wilde heel hard schreeuwen dat ze het stom vond, alles, de flat met de veel te witte muren die naar verf stonk, de rare ongezellige bank, de koude, witte tegels die ze vast vreselijk vies ging maken. Dus was ze het huis uit gerend en in de boom geklommen. Terwijl ze daar een chocoladereep zat te eten, had ze Robin zien zitten, op de schommel. Al wist ze toen natuurlijk nog niet dat dat Robin was. Per ongeluk expres had ze in haar zak gezocht naar een steentje om te laten vallen, maar ze vond alleen maar troep. ‘Psst,’ had ze toen zachtjes geroepen. Robin had opgekeken.

‘Wat doe jij daar?’

‘Chocola eten. Wil je?’ Vanuit de boom had ze hem de reep toegestoken. Robin had geknikt. En hoewel Levy gewoonlijk niet graag met andere kinderen praatte, had ze een paar minuten later naast Robin op de andere schommel gezeten en wisten ze van elkaar dat ze bijna twaalf waren, enig kind, dat ze van Harry Potter hielden en Levy ook van Star Wars maar Robin niet en wel allebei van Angry Birds. En dat ze school stom vonden. Dat was het begin geweest van een vriendschap die het enige leuke was dat de scheiding van haar ouders Levy had opgeleverd.

Robin bekijkt het doosje van alle kanten.

‘Gek,’ zegt hij nadenkend.

Levy maakt zijn zin af. ‘Het kan niet open, en toch weet ik zeker dat het een doosje is.’

Robin knikt. ‘Heb je het zomaar in je zak gestopt?’

Levy voelt hoe haar wangen rood worden. ‘Ik kon het niet laten liggen.’

Robin staat op. ‘Kom, we gaan naar je kamer, kijken of we het kunnen googelen.’

Levy springt overeind en propt nog snel een hap brood in haar mond. Even later zitten ze achter haar bureau, dat al een stukje minder nieuw oogt door een paar flinke krassen en een ongelooflijke hoeveelheid voorwerpen. ‘Ruim eens op!’ zijn de woorden die Levy het allermeest gehoord heeft van haar ouders. Maar sinds de scheiding hoort ze ze minder. Het lijkt wel of haar vader en moeder met haar omgaan alsof ze een egeltje is. Levy weet precies hoe ze moet kijken als ze iets willen gaan zeggen over opruimen, afruimen, uitruimen of iets anders waar ze geen zin in heeft.

‘Zullen we Angry Birds spelen?’ zegt Levy terwijl ze de afgedankte laptop van haar vader aanzet. Robin kijkt haar aan met zijn speciale Robin-blik. Hij houdt het doosje omhoog. O ja, vergeten. Dat stomme hoofd van haar.

‘Wachtwoord.’ Robin heeft de computer al aangezet en draait de laptop naar haar toe. Als ze het wachtwoord invult, hapt Robin naar adem. ‘Heb je dat nou nog niet veranderd? Nog steeds OLAF2013? Kom op nou, Levy! Zo word je toch nooit een geheim agent?’

‘Hoef ik ook niet te worden,’ lacht Levy terwijl ze rotzooi opzij veegt om plaats te maken voor het witte doosje. ‘Ik hoef alleen maar astronaut te worden.’

‘Dan mag je weleens wat beter je best gaan doen, want als je de cito slecht maakt mag je niet naar het vwo.’

Levy zucht. Dat weet ze zelf ook wel. En ze weet ook dat ze met dat warrige hoofd van haar weinig kans maakt om daar terecht te komen. Terwijl Robin op internet zoekt op witte capsule, doosje zonder deksel en allerlei andere slimme dingen, dwalen Levy’s gedachten naar gistermiddag. Twee keer per week krijgt ze tussen de middag les van mevrouw Kraker. Mevrouw Kraker heeft rode krullen en lange kettingen en een door de zon gebruinde huid. Ook als het winter is en er een bakje pepernoten op haar bureau staat. Ze wil altijd met Levy praten over hoe ze zich voelt. En over hoe het toch komt dat ze maar niet op kan letten. Ze doen samen oefeningen zodat Levy zich beter kan concentreren. Die vindt ze wel leuk, maar verder vindt ze mevrouw Kraker stom. Daar kan zij niets aan doen, maar Cynthia wel. Die heeft haar een keer haar kantoortje binnen zien gaan.

Toen Levy’s ogen de blik van Cynthia hadden gekruist bij het naar binnen gaan, wist ze dat die het begrepen had. Ze kon de woorden die ze haar toe zouden roepen al horen voordat Cynthia het aan de rest had kunnen vertellen. ‘Levy krijgt extra les! Levy is een sukkel, Levy is gek!’ Sinds die dag zijn de uren die Levy op school door moet brengen nog stommer dan vroeger. Hoe vaak mevrouw Kraker ook zegt dat ze heel slim is en dat ze het best kan.

‘Hit!’ Robin heeft iets gevonden. Op het computerscherm is een plaatje verschenen van een klein, wit doosje. Druk klikt hij op de afbeelding. ‘Hé, dat is gek. Er staat geen link bij. Wacht even…’ Robin is heel slim. Dat is een van de dingen die Levy zo leuk aan hem vindt. Hij snapt alles altijd meteen. Niet alleen sommen en taalles en computers, maar ook de dingen die echt belangrijk zijn. Maar nu kijkt hij moeilijk. Robin kijkt altijd moeilijk als hij ergens niet uit komt. Dan verschijnt er een diepe rimpel op zijn voorhoofd en trekt hij zijn wenkbrauwen op tot ze bijna onder zijn altijd net iets te lange haar verdwijnen.

Dan begint de computer te piepen. Een groen scherm verschijnt in beeld.

FaceTime-gesprek. Accepteren?

3

Zoeken

Een paar lange seconden kijken Robin en Levy elkaar sprakeloos aan. De ringtone van de computer vult de kamer en hun hoofden. Dan klikt Levy op het groene telefoonhoorntje. Even later haalt ze opgelucht adem.

‘Pap!’ Het hoofd van haar vader lijkt veel groter op het scherm.

‘Levy! En Robin, hoi! Goed dat jullie er zijn! Ik moet echt een mobieltje voor je kopen.’ De blik van Levy’s vader verandert, hij lijkt naar iets anders te kijken. Ze weet dat hij nu iets intikt in zijn elektronische agenda. ‘Als je het opschrijft, is het uit je hoofd,’ zegt hij altijd. Alleen schrijft hij zoveel op dat het meeste verdwijnt in een enorme stroom gebliep en gepiep van zijn telefoon, waar hij ook geen tijd voor heeft. ‘Warhoofd!’ schreeuwde haar moeder altijd tegen hem. Levy vraagt zich weleens af of dat ervoor gezorgd heeft dat zijn ouders niet meer bij elkaar wonen. Soms roept mama ook warhoofd tegen Levy, als die haar gymtas, haar zwemspullen of haar bibliotheekboek vergeten is. Dat doet altijd pijn. En zelf vergeet haar moeder altijd haar sleutels.

‘Levy, ik heb vanavond een vergadering, en ik heb geen idee hoe laat ik thuiskom.’ Even voelt Levy woede opkomen. Net als ze wil vragen waarom hij dat niet eerder heeft bedacht, voordat ze kwam bijvoorbeeld, ziet ze de diepe rimpel in zijn voorhoofd. De haartjes bij zijn slapen zijn helemaal grijs. Ineens weet Levy niet meer of dat vorige week al zo was. Ze slikt haar vraag in. Hij heeft hem toch begrepen. ‘Het spijt me, Levy. Echt. Zal ik mama bellen? Wil je dat ik vraag of ze je komt halen?’

Robin, die buiten beeld is geschoven, schudt heel hard met zijn hoofd. ‘Vraag of je bij ons mag,’ sist hij zachtjes.

‘Mag ik bij Robin?’

‘Zijn zijn ouders dan thuis?’

Vragend kijkt Levy naar Robin. Die haalt zijn schouders op.

‘Ja, die zijn thuis.’

‘Goed. Maar om acht uur naar bed. Je moet morgen naar school.’

‘Oké pap.’

‘Mocht je iets nodig hebben: er ligt geld in het laatje van het kastje naast mijn bed.’

Levy knikt braaf. Dat weet ze allang. Ze weet van alles in huis. Van het geld, van de rare briefjes en van de condooms. Maar haar vader vergeet steeds hoeveel geld hij in het kastje stopt. Ze pikt nooit veel, hooguit een paar euro, voor snoep. Soms legt ze dan een volgende keer iets terug. Vaker doet ze dat niet.

Levy klikt op het rode hoorntje en zakt even achterover in haar nieuwe bureaustoel. ‘Pfff, ik dacht dat er iemand van die website belde. Ik schrok me dood.’ Robin tuurt alweer naar de computer, maar aan zijn opgetrokken schouders ziet ze dat hij ook geschrokken is. Hij kijkt naar het computerscherm, maar raakt het niet aan. Levy pakt het doosje van haar bureau. Het voelt nog gladder dan een kastanje.

‘Moet je kijken…’ Iets in Robins stem maakt Levy bang. Hij wijst naar de laptop. Levy ziet meteen wat hij bedoelt. Het doosje is uit beeld verdwenen. In plaats daarvan staat er nu page unknown.

‘Wat betekent dat?’

‘Dat de webpagina waar we net dat doosje zagen, nu niet meer bestaat.’

‘Hoe kan dat nou?’

Robin haalt zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Het lijkt wel of… Zou het…’

Levy kijkt Robin met grote ogen aan. ‘Wat bedoel je nou?’

‘Het lijkt wel of iemand niet wil dat we die pagina bekijken.’

‘Dat kan toch niet?’

Robin luistert niet naar haar. Druk zit hij door de zoekgeschiedenis te scrollen. ‘Moet je nou kijken, dat is echt maf. Dat plaatje is verdwenen.’

‘Hoe kan dat nou? Iemand kan het toch niet zomaar weggehaald hebben?’

‘Ik kan het nergens meer vinden.’ Robin kijkt naar Levy. ‘Geef dat ding nog eens?’

Met tegenzin doet Levy wat Robin vraagt. Het lijkt wel of het aan haar hand geplakt zit.

Robin laat het door zijn vingers gaan. ‘Waar had je het ook weer precies gevonden?’

‘Op straat, op de weg van thuis, thuis bij mijn moeder bedoel ik, naar school. Het zat in een andere doos, een soort verpakking. Die is weggewaaid.’

‘Gek. Ik heb nog nooit iets gezien waarvan ik echt geen idee had wat het was. Misschien…’ Robin wordt onderbroken door een doordringend gepiep dat uit zijn broekzak komt. ‘Shit, mijn moeder.’

‘Zeg dat je hier blijft, bij mij en mijn vader. Dan kunnen we doen wat we willen!’

Robin knikt en neemt op. Al snel hoort Levy aan zijn stem dat hun plannetje niet doorgaat. Blijkbaar heeft haar vader Robins moeder gebeld. Stom gedoe! Als hij zich met haar wil bemoeien, moet hij gewoon thuiskomen. En anders zoekt ze het zelf wel uit.

Robin knikt, zegt ja en drukt dan het gesprek weg. Hij hoeft niets te zeggen, Levy snapt het zo ook wel. Maar als ze eenmaal de drempel van Robins huis overstapt en de geur van echt gekookt eten opsnuift in plaats van die van pizza in een kartonnen doos of friet uit een zak, begint ze als vanzelf te glimlachen. Robins kat, een spierwit beest, komt spinnend op hen aflopen en begint rondjes rond hun benen te draaien.

‘Hé, Tompoes,’ zegt Levy terwijl ze zich bukt om het beest te aaien. Toen ze de naam van de kat voor het eerst hoorde had ze moeten lachen, omdat ze het een stomme naam vond. Maar inmiddels kan ze zich niet meer voorstellen dat Tompoes anders zou heten.

De stem van Robins moeder komt uit de keuken. ‘Hoi Levy. Hoe is het met je?’