Contents

NATHAN

Proloog

Deel 1

Blue Mountain

17 oktober, 16.30 uur

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 9.15 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.35 uur

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 15 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.40 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.15 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.50 uur

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 10.15 UUR

Blue Mountain

17 oktober, 17.05 uur

Harbor Town

11 augustus

Deel 2

Blue Mountain

17 oktober, 17.20 uur

Harbor Town

11 - 12 augustus

Blue Mountain

17 oktober, 17.40 uur

Harbor Town

13 augustus

Blue Mountain

17 oktober, 18.00 uur

Harbor Town

14 - 16 augustus

Blue Mountain

17 oktober, 18.15 uur

16 september

Leuven

Blue Mountain

17 oktober, 18.30 uur

Leuven

september – oktober

Blue Mountain

17 oktober, 18.50 uur

De Waarheid

Elias

Nathan

Elias

Nathan

17 oktober

16.15 uur

ELIAS

Proloog

Deel 1

Blue Mountain

17 oktober, 16.25 uur

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 9.15 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.28 uur

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 15.30 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.35 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.15 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.40 uur

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 10.15 uur

Blue Mountain

17 oktober, 16.50 uur

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 10.25 uur

Blue Mountain

17 oktober, 17.05 uur

Huwelijksdag

17 oktober, 10.30 uur

Deel 2

Blue Mountain

17 oktober, 17.20 uur

Harbor Town

9 - 10 augustus

Blue Mountain

17 oktober, 17.40 uur

Harbor Town

11 - 12 augustus

Blue Mountain

17 oktober, 18.00 uur

Harbor Town

13 augustus

Blue Mountain

17 oktober, 18.15 uur

Harbor Town

14 - 16 augustus

Blue Mountain

17 oktober, 18.30 uur

Harbor Town

september - oktober

Blue Mountain

17 oktober, 18.50 uur

De Waarheid

Elias

Nathan

Elias

Nathan

17 oktober

16.15 uur

Mijn Waarheid – een woordje extra uitleg en dank

Ander werk van Sandra J. Paul

MIJN WAARHEID

Psychologische thriller

Eerste druk: 2 oktober 2020

© 2020 Sandra J. Paul

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Lauren Dawes - Sly Fox Cover Designs

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967389

NUR-code: 330/332

NATHAN

Mijn naam is Nathan en dit is mijn waarheid.

Elias doodde zijn bruid en ik was de enige die het zag gebeuren.

Hij beweert dat ik hallucineerde, maar geloof me.

Dit was echt.

Mijn neef is een moordenaar geworden.

Voor onze eigen oma Vergauwen, “moemoe”

You may not be who you are

Dana Scully, The X-Files

Proloog

Bones sinking like stones

All that we’ve fought for

We live in a beautiful world

Yeah we do, yeah we do

Coldplay

Daar staan we dan. Elias en ik. Lijnrecht tegenover elkaar, wapens in de hand. Klaar om toe te slaan en een einde te maken aan het leven zelf. Dertig jaar lang was de man die tegenover me staat de voornaamste persoon in mijn leven. We waren beste vrienden, brothers in crime, door bloed verwant. Hij is mijn enige neef.

Hij heeft altijd een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Hij was degene die al mijn geheimen kende. De man die me altijd zou beschermen, ongeacht wat. Waar liep het mis?

Voor onze geboortes waren we al voorbestemd om onze levens lang elkaars paden te blijven kruisen. We verschillen drie maanden in leeftijd, waar hij me nog altijd mee plaagt. Onze identieke tweelingmoeders – tegelijkertijd zwanger – legden ons automatisch een levenslange vriendschapsrelatie op, onze vaders zijn beste vrienden.

We zaten op school in dezelfde klassen, deelden onze vriendenkring en kozen gelijke studierichtingen. Later huurden we samen een studentenflat in het centrum van Leuven, de stad waar ik nadien ben blijven hangen.

Elias was een begenadigd rechtenstudent. Ik volgde hem in dat eerste studiejaar blindelings omdat ik helemaal niet wist wat ik wilde doen met mijn leven. Helaas bleek mijn dwaze beslissing geen succes. Ik worstelde met elk vak en spartelde moeizaam door de eerste examenperiode, tot de stress mij brak en ik de ziekte van Pfeiffer kreeg. Het kostte me een halfjaar om uit die put te krabbelen, en nog langer om de deuk in mijn zelfvertrouwen te herstellen.

Elias heeft toen mijn ziel bij elkaar geschraapt. Hij sprak me streng toe dat zelfmedelijden me niet sierde, stopte kordaat een camera in mijn handen en overtuigde me ervan dat ik talent had. Hij schreef me in op de kunstacademie, waar ik een Bachelor Fotografie haalde.

Ik heb mijn carrière en leven aan hem te danken. Zonder die push weet ik niet waar ik vandaag zou hebben gestaan. Het is daar dat ik ontdekt werd door een talentscout die me in contact bracht met bekende modefotografen. Ik kreeg een interessant aanbod en begon na het behalen van mijn diploma de wereld rond te reizen.

Elias verhuisde na zijn studie naar de States voor een uitwisselingsprogramma met Harvard Law, waardoor we elkaar nauwelijks of niet hoorden. Onze pogingen om in contact te blijven verwaterden door onze drukke levens. We groeiden uit elkaar.

Toen hij na dat jaar een baan in Boston kreeg aangeboden, kwam hij tijdens de zomermaanden terug naar huis om alle papierwerk voor te bereiden. Ik was op dat moment ook in het land en we vonden elkaar weer. Ik ging mee naar Boston, waar we samen gingen klimmen tussen het inrichten van zijn flat door. Toen ik vertrok, hadden we elkaar opnieuw gevonden.

Onze vriendschap hield stand dankzij sociale media, apps en mail, en het gemis werd enigszins ingehaald door jaarlijks geplande vakanties waarin we meestal gingen klimmen of natuurparken bezoeken. Toch vertrok ik telkens weer met een leeg gevoel naar huis.

Vandaag is Elias de zelfverzekerde advocaat die succesvol is in alles wat hij onderneemt, het type persoonlijkheid dat razendsnel doordachte beslissingen neemt en nooit met weemoed terugkijkt op gemiste kansen. Hij gaat als een speer vooruit, ontwijkt geen enkele uitdaging, trekt vrouwen én mannen aan alsof het niets is. Is staalhard waar nodig, en zachter tegenover de enkelingen die hem echt kennen. Het ongeduld dat ik vaak in zijn woorden hoor, zorgt ervoor dat ik mijn faalangst niet meer met Elias deel. Toch ben ik al die jaren stellig blijven geloven dat ik even belangrijk voor hem was als hij voor mij. Dat ik hem mijn leven in handen kon geven en dat hij me nooit zou laten sterven. Dat hij tot geen kwaad in staat was. Dat hij vandaag nog steeds die man is naar wie ik al die jaren heb opgekeken, de contrasterende zelfverzekerde persoonlijkheid tegenover mijn introverte, onzekere zelf.

Maar toen kwam de dood in onze levens en werd de zelfgecreëerde luchtbel compleet doorgeprikt. Hoe kan een mens zich zo vergissen in de persoon die hem het nauwst aan het hart ligt? We staan tegenover elkaar met getrokken messen, en dat mag je letterlijk nemen. Eén uithaal kan fataal zijn, een verkeerde handeling kan zorgen voor de dood. Zover is het dus gekomen.

Mijn neef heeft een uitdrukking in zijn ogen die ik nog nooit eerder heb gezien. Zijn immer aantrekkelijke gelaat is volledig in de ban van immens verdriet, dat diepe groeven achterlaat. Ik weet niet of hij treurt om Natalie, of om mij. Zijn stem trilt wanneer hij praat.

‘Nathan, ik leg nu dit mes weg zodat we dit voor eens en voor altijd kunnen uitpraten, oké? Dit is waanzin, dat zie je toch?’

Hij klinkt even gebroken als ik me voel en voegt de daad bij het woord door zich om te draaien en het mes op het aanrecht achter zich te leggen. In andere omstandigheden had ik hem zonder twijfel geloofd, maar dit is geen normale situatie. Ik dwing mezelf om niet naar zijn imponerende, zeemzoete stemintonatie te luisteren zoals ik altijd heb gedaan en druk de vingernagels van mijn vrije hand diep in mijn palm, zodat de pijn me alert houdt en ik me niet kan laten verleiden om toe te geven. Mijn andere vingers klemmen zich nog meer om het heft van het vlijmscherpe mes dat vaag naar zure appel ruikt.

‘Ik kom nu naar je toe, Nathan. Blijf rustig staan.’

Elias laat me zijn handen zien, met de palmen naar boven gericht, maar verlaat intussen wel zijn zijde van de tafel. Hij stapt met vaste tred op me af. Als ik nu uithaal, raak ik hem in zijn borst, zijn buik, zijn arm of zijn hand. Het zou voldoende kunnen zijn om mijn eigen leven te redden en dat van hem te beëindigen, maar wil ik dat wel?

‘Laat dat mes los, Nathan. Toe.’

Mijn hand luistert naar hem en mijn vingers laten trillend het mes los dat kletterend op de tafel valt. Ik reik er opnieuw naar, maar hij is me voor en veegt het ding buiten mijn bereik, waardoor het op de grond belandt. Met een paar stappen is hij bij me en hij grijpt me stevig bij de schouders. Hij staat kaarsrecht voor me, nog even beheerst als altijd, alsof hij Mr. Spock is die alle emoties uit de weg gaat.

Alle adrenaline verlaat mijn lichaam, alsof de lucht uit een ballon wordt gelaten en enkel het lege omhulsel achterblijft. Ik ben zo zwak als een puppy en steun tegen de tafel, zonder een laatste poging om mezelf te redden. Een moment lang voel ik me vreemd ontspannen, totaal niet bang meer om te sterven, wat op een of andere manier overweldigend geruststellend aanvoelt. Als mijn einde dan toch moet komen, dan maar door de man met wie ik ben opgegroeid.

Ik hef mijn hoofd uitdagend op. ‘Doe het dan. Kom op, Elias. Maak er dan een einde aan. Dat is toch wat je wilt? Dóé het dan. Ik ben er klaar voor.’

Elias bukt zich en raapt het gevallen mes van de grond.

U bent van harte uitgenodigd op de huwelijksplechtigheid van

Natalie Morris

en

Elias Vergauwen

17 oktober 2020

Blue Mountain National Park

The Blue Cliff Hotel

Harbor Town, Maine

Cocktailkleding gewenst

Deel 1

Why do I feel like I’m drowning,

Like I’m running out of air?

Why do I feel like I’m falling,

When I’m nowhere near the edge?

Blue Mountain

17 oktober, 16.30 uur

Een schel geluid schrikt me op. De schreeuw van een mens misschien, of het felle gekrijs van meeuwen die hoog in de lucht circuleren om ons te waarschuwen voor het verraderlijke stormweer dat gepaard gaat met een onnatuurlijke Indian Summer.

De broeierige nazomerse hitte belooft al dagenlang een pittige storm die nauwelijks één categorie lager zal liggen dan een orkaan. De meeuwen voelen het aankomen. Ze tekenen cirkels in de lucht, waarbij ze steeds hoger gaan. Ze zijn slimmer dan de mens die zich voor voorspellingen moet toespitsen op technologie, wetenschap en apps die niet altijd naar behoren functioneren. En een Moeder Natuur die onvoorspelbaar geworden is door de extreme klimaatwijzigingen.

Er wordt aan mijn arm getrokken, zodat ik in beweging kom zonder er zelf iets voor te hoeven doen. Mijn lichaam wordt over een harde ondergrond meegesleurd. Het zwiept tussen hoge grassen, rotsen en scherpe, uitstekende stenen. Mijn schouder voelt alsof die elk moment uit de kom getrokken kan worden, mijn achterhoofd raakt elke pijnlijke oneffenheid.

Het trekken en sleuren stopt abrupt, waardoor ik blijf liggen. Mijn hoofd en nek worden opgetild, vingers tikken tegen mijn wang. Ik ben te moe om een hand op te tillen, te zwak om mijn ogen te openen of moeite te doen om te reageren. Het schelle geluid keert terug en ik begrijp plots dat het in paniek geroepen woorden zijn, waardoor ze hard en heftig nazinderen. Ik begrijp niet wat er gezegd wordt, dus doe ik geen moeite om te antwoorden.

Alles stopt, en ik laat het leven heel even aan me ontglippen. Wegzakken in verdoving is een stuk beter dan die stekende pijn in mijn hoofd te voelen, of het irritante geruis dat al een aantal weken mijn gehoor teistert te moeten ondergaan. De duisternis brengt rust in mijn hoofd.

Deze staat van niets duurt echter maar heel even. Het wordt me niet toegelaten om dieper weg te zakken. Dikke regendruppels belanden op mijn gezicht, waardoor ik snel weer bijkom. Mijn lippen openen zich automatisch.

Het water smaakt zoals regen altijd heeft gedaan: een vreemde mix van zuur, zoet en zilt, totaal niet te vergelijken met de smaak van kraanwater. Een echte stortbui volgt echter niet en het verkoelende water stopt alweer snel, waardoor de nazomerse hitte binnen luttele seconden opnieuw de overhand krijgt. Mijn kleding kleeft vervelend warm aan mijn lijf, een combinatie van zweet en regen doet de stof loodzwaar aanvoelen.

De meeuwen krijsen harder, het geluid van stevige windstoten neemt toe. Geruis van bladeren aan zwiepende takken en het gekreun van bomen die heen en weer gerukt worden door de stevige wind, vertellen me precies waar ik ben. Een rotsachtig plateau op de top van een berg, aan de rand van een afgrond die rust tegen de Atlantische Oceaan. Hier ging het compleet mis.

Een alom vertrouwde stem doorboort de roes en voert me weg uit de grimmige schemerzone waarin ik terechtgekomen was. Elias. Hij is vlakbij en mompelt woorden die ik niet kan verstaan. De herinneringen aan het gebeuren overvallen me. Hij stapt weg, en dat is het moment waar ik gebruik van maak om opnieuw kennis te maken met de wereld.

Ik staar naar de felgekleurde lucht. De tinten zijn zo helder dat ze pijn doen aan mijn ogen, maar dat kan ook door het gehamer in mijn hoofd komen. Aan de lucht te zien ben ik nauwelijks een paar minuten compleet knock-out geweest. Een blik op mijn horloge bevestigt dit. Vijf minuten, meer kan het niet geweest zijn. Ik voel me hondsmisselijk.

Ik lig op het hoogste punt van The Blue Mountain Park aan de Amerikaanse oostkust, boven op de centrale berg Blue Mountain, die in de volksmond ook wel eens Fisher’s Peak wordt genoemd naar een man die hier honderd jaar geleden de afgrond in is gestort na een tragisch voorval. Diep onder me hoor ik het lawaai van de Atlantische Oceaan. De afgrond is nauwelijks enkele meters van me verwijderd. Bengelend over de rand hangt een eenzame, hooggehakte, witte schoen.

De hak is te licht om de schoen de diepte in te trekken, maar als de aarde om een of andere reden zou gaan verschuiven, zal hij onverbiddelijk mee de afgrond in gaan. De dure schoen past absoluut niet bij de ruwe omgeving en had hier niet eens mogen zijn, maar bruiden balanceren wel vaker op hakken die absoluut ongeschikt zijn omdat het mooiere foto’s oplevert, of omdat het hun rug strekt en hen een beetje slanker doet lijken.

Vrouwen gaan maar wat graag tot het uiterste om de uiterlijke schijn hoog te houden, zeker op hun huwelijksdag. Ik heb het vaak genoeg van dichtbij meegemaakt dat een lieve, aardige vrouw in een furie verandert die alles tot in het laatste detail juist wil krijgen. Natalie, de vrouw aan wie deze schoen toebehoort, is daar geen uitzondering op, ook al is ze van nature superslank en heeft ze het uiterlijk van een fotomodel.

Een schoen zoals deze op een terrein zoals dit is dus niet eens zo abnormaal. Alleen ligt het peperdure ding hier en is er van haar geen spoor meer te bekennen.

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 9.15 uur

‘Ik heb een briljant idee. Het zal onze dagindeling wel licht wijzigen, maar zo erg is dat niet, toch?’ zegt Natalie achteloos.

Het wordt ijzig stil aan de ontbijttafel, alsof iedereen tegelijkertijd gestopt is met ontbijten. Elias én Natalie zijn de enigen aan tafel die onverstoord verder eten. Ze propt grote stukken American Pancakes zo snel in haar mond dat ik me afvraag of ze wel proeft wat ze aan het eten is. Haar blonde haren zitten nog in krulijzers en ze draagt een kamerjas die haar lichaam zedig bedekt.

‘Een idee?’ kreunt André, Natalies vader. ‘Zeg nu niet dat je iets extreems van plan bent, Nat.’

Daarbij kijkt hij naar Elias, die zijn servet op tafel gooit, zijn stoel achteruit schuift en doodleuk opstaat. Hij geeft Natalie een zoen op de wang en grijnst naar hun tafelgenoten. ‘Aangezien dit háár voorstel is, mag zij het aan jullie voorleggen. Intussen ga ik nog wat andere zaken regelen. Tot straks iedereen.’

Voor iemand kan reageren, verdwijnt hij uit de ontbijtruimte. Handig. Mijn ouders werpen een blik naar mijn oom en tante en rollen met hun ogen. Elias is niet de gemakkelijkste om mee om te gaan als je hem niet goed kent. Daarnaast is het wel duidelijk dat Natalie zijn steun niet nodig heeft, en dat ze dit op voorhand hebben besproken, wat dat ook mag zijn. Ze veegt haar mond af, kijkt de tafel rond en glimlacht naar haar vader.

‘Zo erg is het allemaal niet hoor, pap. Het gaat zelfs leuk zijn. Perfect als herinnering. Ik heb alleen een uurtje of zo nodig, dus we zullen alles een klein beetje moeten opschuiven.’

Daarbij kijkt ze in de richting van haar weddingplanner, die nerveus op haar horloge kijkt met een blik die permanente constipatie verraadt, ongetwijfeld een gevolg van haar stressvolle baan.

‘Waarom eten jullie nu niet verder?’ vraagt Natalie onschuldig. ‘Ik ga me niet gedragen als een helse bruid hoor.’

Ik vraag me af hoelang het zal duren voor iemand doorheeft dat Natalies idee al lang vastligt en dat dit puur een informatieve sessie is. Niemand wil een bruid ook maar een strobreed in de weg leggen op haar trouwdag, zeker niet als ze enig kind is van steenrijke ouders.

Elias’ moeder kijkt onschuldig in haar richting, zonder ook maar te vermoeden wat ze aanricht wanneer ze de vraag stelt die niemand anders wil uitspreken. Ze kent Natalie nauwelijks, heeft haar gisteren pas voor het eerst in het echt ontmoet. Daarvoor gingen hun conversaties altijd via WhatsApp.

‘En wat is dat briljante idee dan wel, lieverd?’

‘Goed dat je het vraagt, Alice,’ reageert de enthousiaste bruid in spe meteen. ‘Volgens de voorspellingen wordt het geweldig turbulent én interessant weer in de late namiddag, wat dus betekent dat we op behoorlijk mooie onweerswolken mogen rekenen. En laat dat nu net zijn waar ik op hoopte voor onze foto’s. Dus dacht ik: we zitten toch al in The Blue Cliff Hotel en hebben tijd zat tussen de ceremonie en de receptie, waarom dan geen huwelijksfoto’s op de berg in plaats van in die saaie tuin?’

André verslikt zich haast in zijn koffie en mijn oom, die net ervoor nog gezellig met mij zat te keuvelen over mijn nieuwste fotografieopdracht, kijkt Natalie aan alsof hij het in Keulen hoort donderen.

‘Dat meen je toch niet?’ zegt André.

‘Natuurlijk wel.’

‘Ik had het kunnen weten,’ kreunt hij. ‘Daarom wilde je absoluut The Blue Cliff boeken, nietwaar? We hadden alles perfect van huis uit kunnen doen – god weet dat ik een fortuin betaal aan onze tuinmannen – maar nee, jij wilde per se hierheen komen. Hoelang ben je dit al aan het bekokstoven?’

Natalie reageert niet, maar de grijns op haar gezicht spreekt boekdelen. ‘Nog maar een paar dagen, toen het duidelijk werd dat we deze storm mochten verwachten. We nemen de kabelbaan, dat heb ik al met Charlie geregeld.’

‘Nat...’ verzucht haar vader.

‘Toe, André,’ onderbreekt tante Alice hem. ‘Die berg is zo hoog toch niet? Hoelang kan het dan duren om heen en weer te gaan?’

‘Te lang. En het is te gevaarlijk, Alice. Hier aan de oostkust kan het weer onmiddellijk omslaan, zeker op dagen als deze.’ Daarmee draait hij zich naar mijn oom Peter, in een poging daar zijn gelijk te halen. ‘Zeg jij nu ook eens iets tegen mijn koppige dochter. Jouw zoon trouwt met haar, dus jij hebt ook recht van spreken.’

Mijn oom snuift en slurpt aan zijn hete koffie, duidelijk niet van plan om tussen vader en dochter te gaan staan. Andrés blik dwaalt af naar mij, alsof ik als fotograaf maar mee moet beslissen wat er gaat gebeuren. Ik meng me ook niet in de discussie omdat het niet mijn beslissing is, maar het zou wel fantastisch zijn om hun foto’s daar te kunnen nemen.

‘We gaan alleen maar op en neer, pap. Het duurt echt niet lang. Nathan, Elias en ik gaan samen, en intussen blijven jullie gezellig hierbeneden en genieten alvast van een pré-aperitief.’

‘Stop nu maar, Nat,’ spreekt haar moeder zacht. ‘Luister naar je vader.’

‘Alleen als hij ook naar mij luistert. Ik maak geen grapje, pap. Ik meen wat ik zeg: ik wil die bergtop op. Het oog van de storm trekt pas vanavond laat over de piek, maar volgens de stormradar zullen de eerste donderwolken zich al rond vier uur aankondigen. Fisher’s Peak is dus ideaal en ik wil deze kans niet aan me voorbij laten schieten. Nathan, wat denk jij?’

O nee. Ik word vuurrood wanneer alle blikken zich op mij richten.

‘Ik weet het niet,’ mompel ik. ‘Ik doe wel wat jullie vragen. Het maakt mij niet uit.’

Niemand weigert Natalie Morris ooit iets. Niet de mensen die haar op de wereld hebben gezet, niet haar weddingplanner of vriendinnen, en al zeker niet haar toekomstige bruidegom. Ik al helemaal niet, gezien ik als een baksteen voor haar viel toen ik haar voor het eerst zag.

‘Kom op, Nathan,’ gaat ze verder. ‘Beeld je eens de prachtigste dreigende donderwolken in die je je maar kunt voorstellen. En denk daar dan een bijzondere filter bij die je normaal achteraf zou moeten toevoegen, maar nu niet nodig zult hebben. Dát is een storm die aangedreven wordt door een Indian Summer. A once in a lifetime, geloof me. Jij, altijd op jacht naar spanning, zou toch moeten weten hoe uniek dit is? Toe, je hebt me de allerbeste foto’s beloofd en dit wordt veel beter dan wat saaie tuinfoto’s met een berg op de achtergrond. Elias en ik willen enkel het allerbeste en dat ben jij – en Blue Mountain.’

Ze heeft een punt.

‘Nat, alsjeblieft...’ probeert haar vader weer.

‘Laat die jonge mensen toch, ouwe zeur,’ hoor ik opeens mijn negentigjarige grootmoeder zeggen.

Iedereen draait zich om naar oma Vergauwen, de naam die door de hele tafel al snel werd geadopteerd omdat Elias en ik haar zo noemen. Ze is speciaal voor het huwelijk voor het eerst in haar leven de oceaan overgevlogen, ook al kregen onze ouders bijna een hartaanval bij de gedachte alleen al.

Een glaasje wijn, wat hapjes, films met ondertiteling en vele dutjes tussendoor zorgden ervoor dat oma Vergauwen de reis prima doorstond. Ze werd rotverwend door de vliegtuigcrew. En toen brak ze bijna haar heup terwijl ze in de receptie van het hotel over de gitzwarte hotelkat struikelde. Mijn vader kreeg bijna een hartaanval.

‘Er zal niets met dat meisje gebeuren, want mijn twee jongens zijn bij haar. Doe niet zo nerveus.’

Nats vader kijkt oma Vergauwen verward aan, want haar woorden werden natuurlijk in het Nederlands uitgesproken. Ik vertaal snel wat ze heeft gezegd, wat gegrinnik oplevert bij de Amerikanen.

‘Zo, je grootmoeder hebben we mee, maar nu jij nog,’ reageert Natalie stoïcijns. ‘Wat denk je, Nathan? Wagen we het erop of moet ik het met saaie foto’s doen?’

‘Ik wil wel gaan,’ mompel ik. ‘Alsof ik ooit nee zou kunnen zeggen tegen jullie twee.’

‘Perfect! Elias zei al dat jij nooit nee zou zeggen.’ Natalie klapt opgetogen in haar handen als een klein kind dat net een geschenk heeft gekregen en grijpt de knokige handen van oma Vergauwen vast. ‘Bedankt, oma.’

Haar vader is niet gelukkig. ‘Ik weet dat je graag risico’s neemt, maar de kabelbaan bij dit weer nemen kan ik écht niet toelaten. Neem dan in elk geval de auto, dan hoef ik me geen zorgen te maken dat dat ding halverwege blijft hangen.’

Natalie rolt met haar ogen. ‘Kom op, pap, met de auto duurt het minstens een uur voor we de top bereiken langs die misselijkmakende kronkelweg. Met de cabine duurt het amper een kwartiertje, dat weet je maar al te goed. En Charlie blijft beneden op ons wachten.’

‘Is hij geen modefotograaf?’ zegt André met een blik naar mij en een sneer in zijn toon.

Ouch.

Natalie rolt met haar ogen. ‘Voor de duizendste keer, pap! Ja, Nathan is een modefotograaf, maar hij werkt ook als freelancenatuurfotograaf voor National Geographic. Hij is juist perfect voor deze klus.’

André is niet de eerste die raar kijkt bij deze vreemde combinatie. Met modefotografie voor professionele tijdschriften en op modeshows betaal ik mijn vaste rekeningen, en bekostig ik mijn echte passie: natuurfotografie. Als freelancer voor National Geographic kan ik dan weer op hun kosten op bijzondere plekken klimmen tussen twee fotoreportages door. Ik ben gek op de afwisseling, ook al leef ik te veel vanuit mijn koffers.

‘Oké dan. Beloof me dat je –’

‘Altijd, pap. Je bent een engel.’

Natalie springt op, omhelst haar vader en verlaat schaterlachend de eetkamer voor iemand iets kan zeggen. Haar kamerjas zwiept om haar benen. Haar vader kijkt haar hoofdschuddend na, en kijkt mij vervolgens streng aan.

‘Let op mijn dochter, Nathan. Ik wil geen risico’s daarboven, begrepen? Hou haar goed in de gaten.’

Ik knik kort. Haar vader zegt niets meer, maar in zijn ogen ligt een zekere berusting dat hij Natalie toch niet kan tegenhouden. Wat niet wil zeggen dat hij het ermee eens hoeft te zijn.

Blue Mountain

17 oktober, 16.35 uur

De bengelende witte schoen kijkt me beschuldigend aan, tot op het punt dat ik het niet meer kan verdragen. Ik draai mijn pijnlijke lichaam moeizaam naar de andere kant, waar Elias op de rotsachtige ondergrond zit met een verbijstering op zijn gezicht gegrift die ik nog nooit eerder heb gezien. Hij kijkt zoals ik me voel.

Hij zit voorover gehurkt en heeft zijn vingers in zijn haar geklemd, alsof hij er plukken uit wil trekken. Zijn knieën zijn opgetrokken, hij wiegt zacht heen en weer. Hij is in shock, vermoed ik. Zijn maatpak is geruïneerd door het zand en zijn gezicht zit vol met snot en tranen en vuil en verdriet en angst. Ik herinner me álles, maar een deel van mijn ziel wil er niet in geloven. Sommige dingen zijn gewoonweg onuitspreekbaar.

Hij heeft me vermoedelijk weggesleurd van de rand, omdat ik daar mijn hoofd heb gestoten. Een bebloede steen ligt vlak naast de witte schoen, dus dat moet de dader zijn geweest. Bloed drupt van de zijkant van mijn hoofd op mijn voormalig kraak witte hemd. Het zit overal, tot op mijn handen.

Ik wil aan niets meer denken, maar dat kan niet. De misselijkheid passeert, mijn gedachten ordenen zich nu razendsnel. Het is geen optie om alles te vergeten. Natuurlijk weet ik nog precies wat er met haar is gebeurd, maar ik wil het niet geloven. Het is te gruwelijk voor woorden.

‘Waar is Natalie? Wat is er gebeurd?’ krijg ik uit mijn droge keel geperst, wat me een verbijsterde blik van Elias oplevert. Mijn neef kijkt me niet-begrijpend aan, alsof ik de domste vraag ooit heb gesteld.

‘Weet je dat dan niet meer?’ vraagt hij met rauwe stem.

‘Nee. Ik – Sorry, ik weet echt niets meer. Enkel wat flarden. Waar is ze dan?’

‘Wat voor flarden?’ onderbreekt hij me ruw.

Mijn eigen woorden klinken schel en raar in mijn oren, zoals elk geluid tegenwoordig, dankzij het irritante gefluit en gepiep dat me al enige tijd in zijn grip houdt. Elias’ beschuldigende vinger richt zich over mij heen naar de afgrond, waar de oceaan metersdiep fel tegen de rotsen klotst. Ik durf me niet om te draaien uit angst Natalie te zien in een of andere zombieachtige verschijning.

Haar handen klauwden in het ijle, omdat ze niet de kans kregen om zich aan iets op te trekken. Er was niets in de buurt wat haar had kunnen redden. Natalie zweefde kort in de lucht als een pluim – ze was een lichtgewicht – voor ze over de rand van de afgrond ging en te pletter sloeg.

Dit is een woest stukje wereld waar we ons bevinden, met zijn grillige rotswanden en zijn nabijgelegen afgrond. Op weg naar boven kun je op verschillende plekken de Atlantische Oceaan overzien, wat gretig wordt gedaan door wandelaars. Er zijn zogenaamde Ocean Trails aangebracht, met hekken die voorkomen dat iemand onderweg naar boven per ongeluk de diepte in duikt. Aan de bovenkant is er echter geen beveiliging aangebracht omdat die het nooit houdt. Jaren aan een stuk zijn verschillende hekken uit de rotswanden gerukt en de afgrond in gedonderd door woeste rukwinden. De laatste tien jaar is er nooit een ongeluk gebeurd hier, dus had men langzaamaan het plan laten varen om er nog iets aan te doen.

De kabelbaan, met zijn cabine die groot genoeg is voor tien personen, stopt ongeveer vijftig meter lager, waarna je nog een eind naar boven moet klimmen. Niet iedereen neemt de kabel, veel wandelaars beginnen beneden aan hun tocht op de berg. Of ze komen met de auto langs de Blue Mountain Road, die ook vijftig meter lager stopt aan een aangelegde parkeerplaats. En dan is er nog een helikopterplatform dat enkel gebruikt wordt door de reddingsdiensten, die dan vanuit Boston of het dichterbij gelegen Ellsworth aanvliegen.

Boven ons is de lucht nog steeds geschakeerd in bijzondere kleuren die doen denken aan een Van Gogh-schilderij uit zijn waanzinnige periode. Je voelt de druk op de wereld toenemen, alsof de storm zijn kans afwacht om het over te nemen.

Ik bijt op mijn tanden tot ik op onzekere benen recht sta te midden van het hoge gras dat de piek bedekt. Mijn ledematen voelen aan als pudding en mijn voeten vinden nauwelijks vaste grond, maar dat kan ook met de stormwind te maken hebben die ruw en meedogenloos aan mijn kleding rukt. De wind stuwt me onvast voorwaarts, waardoor ik als een dronkenlap waggel.

Ik richt me tot Elias, die nog steeds gehurkt zit. Een snik ontsnapt uit zijn mond. Hij vertoont alle tekenen van shock, maar ik wéét dat hij toneelspeelt. Het lijkt wel of er een andere man voor me staat.

‘Elias, focus!’ snauw ik. ‘Ligt ze daarbeneden? Ben je afgedaald om haar te helpen? Heb je al om hulp gebeld? Waar is je mobiel?’

Hij kijkt dwaas op. ‘In het hotel.’

En dat van mij ligt ook daar nog, met een lege batterij. Ik was mijn oplaadkabel vergeten bij het inpakken, waardoor ik er hier niets mee kan doen. Ik kan mezelf wel voor het hoofd slaan.

‘En die van Natalie dan? Zij had de hare toch bij zich om de stormradar in de gaten te houden? Die moet hier nog ergens liggen.’

‘Ik weet het niet. Ik heb hem niet gevonden.’

‘Ze had hem toch ergens neergelegd toen ik foto’s maakte? Ik dacht ergens bij mijn spullen.’

Elias haalt zijn schouders op, alsof het allemaal niet meer uitmaakt.

‘Dóé dan toch iets!’ roep ik kwaad. ‘Zoek die telefoon, man. Haal hulp.’

‘Ik heb al naar haar mobiel gezocht. Hij is weg.’

Nog steeds komt er geen enkel zinnig antwoord uit Elias’ mond, maar één ding is zeker: behalve wij is niemand op dit moment al op de hoogte van het gebeuren. Wat moet ik beginnen?

Ik laat hem waar hij is en strompel naar de rand van de klif, om haar te vinden. Onder me hoor ik het geluid van de stevige wind die zich mengt met de kracht van wild oceaanwater dat meedogenloos tegen rotsen klotst. Iedereen die over deze rand gaat, slaat te pletter. Een tiental meter dieper ligt een breed stenen plateau dat uitsteekt van de bergwand, waar levens met een immense klap eindigen. En nog eens ettelijke meters lager ligt de oceaan, die hoog beukt tegen de rotsen.

Ik wil niet écht gaan kijken, maar het moet, al is het maar om aan mezelf te bewijzen dat er echt geen hoop meer is voor Natalie. Niemand overleeft een val van tien meter diep, maar wat als? Ik word voorwaarts gestuwd door de verraderlijke kracht van de bruuske wind, tot ik op een meter van de rand sta en instinctief aanvoel dat ik beter laag bij de grond kan blijven om niet net als Natalie te eindigen. Mijn overlevingsinstinct neemt het over, ook al wordt mijn hart in stukken gereten en wil ik eigenlijk helemaal niet overleven. Het eerste wat ik opvang wanneer ik over de rand durf te kijken, is een glimp van haar witte jurk.

De ultieme plek, noemde zij het.

‘Suicide Hill,’ had Elias me tijdens een vorige vakantie gezegd toen we op weg waren naar boven om te gaan klimmen. ‘Crazy shit, Nathan. Wedden dat die Fisher het ook niet meer zag zitten omdat hij een gekke vrouw had en met opzet over de rand is gegaan? En hij is absoluut niet de laatste die zo’n waanzinnig plan in zijn hoofd kreeg. Dat bewijzen de zelfmoordstatistieken wel.’

Hoe mooi en vredig de natuur hier ook is, Fisher’s Peak staat in de verre contreien bekend als een populaire zelfmoordlocatie. Verwarde jongeren beëindigen hier hun leven, naast rijke zakenlui die plots de stress niet meer aankunnen. Harbor Town is een rijke gemeenschap, maar met rijkdom komt vaak ook onverdraaglijke druk. De rots waarop ze te pletter slaan is zo glibberig en glad dat hun lichaam na verloop van tijd in de oceaan glijdt. De sterke wind die hier meestal tegen de wand beukt, helpt de natuur een handje. Soms worden hun aangespoelde lichamen bij laagtij uit het water gehaald, maar vaak verdwijnen ze volledig en blijven er enkel herinneringen en een leeg graf op het plaatselijke kerkhof over.

Het grote verschil is dat Natalie geen zelfmoord heeft gepleegd, maar misschien wil Elias het wel zo doen lijken wanneer de politie hem erover ondervraagt. Alleen gaat het mijn pet te boven waarom.

‘Wie weet wat mensen achter hun perfecte façade verbergen,’ zal hij in tranen vertellen. ‘Misschien kende niemand Natalie wel zo goed als ze dachten.’ Ik hoor het hem zeggen.

Op handen en knieën kruip ik dichter bij de rand, tot ik nog verder kan kijken. Meters onder me vind ik wat er nog van Natalie overgebleven is, op het plateau zoals verwacht. Ze ligt op haar rug, een immense plas bloed drupt onder haar van de rots af, als een spoor dat continu door de lucht stroomt. Ze ligt dicht bij de rand.

Ik kijk gebiologeerd naar haar, ook al is er niets meer van haar over wat me doet denken aan de persoon die ze ooit was. Haar ledematen liggen in allerlei vreemde posities, haar nek is overduidelijk gebroken door de valpartij. Haar hoofd ligt er compleet verwrongen bij, alsof iemand het eraf heeft gehaald, om het er vervolgens weer op de verkeerde manier aan te schroeven. Ook zonder artsendiploma is dat duidelijk te zien.

Het bloed is voornamelijk afkomstig van de achterkant van haar hoofd, waar haar schedel een klap heeft gehad en haar tot moes geslagen hersenen zich vermengd hebben met zand, steen en modder. Elk bot in haar lichaam moet gebroken zijn, elk orgaan is wellicht verpulverd door de kracht van de val en het geweld waarmee ze terechtgekomen is. Op een of andere manier worden botten en organen nog steeds bijeengehouden door haar huid die dan weer deels verborgen zit onder de voormalige bruidsjurk die nu een doodskleed geworden is.

De rots fungeert als open lijkkist. Ze ligt opgebaard, nu moeten alleen haar dierbaren nog afscheid komen nemen. Ooit was die jurk parelmoerkleurig, met een glans die schitterde in het licht voor de lens van mijn camera. Nu is hij grijs, grauw, zwart, wit, rood, alles door elkaar. Natalie had gelijk toen ze zei dat hij zou blinken onder de kleurrijke hemel. Hij straalde ook tussen het hoge, bruingroene gras, waardoor ze net op een engel leek.

Ze glijdt verder naar de rand van het plateau terwijl ik toekijk, gestuwd door de stevige wind. Als ze valt, zal het klotsende water spoedig met haar gebroken ledematen spelen. Daarna zullen natuurlijke krachten haar de oceaan in sleuren door het nu razendsnel opkomende hoogtij. De Atlantische Oceaan zal haar vervolgens volledig opslokken en haar dan voorgoed van ons wegrukken. De gedachte dat haar lichaam zal verdwijnen, verwoest me.

Hulp halen is nutteloos. Ook op deze afstand weet ik met zekerheid dat haar hart niet langer klopt, dat haar schedel versplinterd is, dat haar hersenen nu al mee het water in vloeien, dat er al liters bloed uit haar verdwenen zijn en dat haar lichaam nooit meer hersteld kan worden.

Het dringt eindelijk tot me door: Natalie is écht dood. Haar lichaam zal nooit meer in beweging komen. Het zal nooit meer reageren. Ze zal nooit meer lachen of grapjes maken. Zevenentwintig is ze geworden, de tragische bruid. Ze past in het rijtje van de 27 club, ook al was ze geen beroemdheid.

Ik ga zitten met mijn benen opgetrokken, rillend van stress, pijn, vermoeidheid en shock. De wereld overvalt me. Onze nieuwe realiteit ligt daarbeneden, verpletterd en stukgeslagen binnen haar eigen huid. Wanneer ik weer opkijk, zit Natalie voor me in dezelfde pose als ik nu zit. Ze is weer helemaal compleet, zonder een schram.

Ze spiegelt mijn hele houding, heeft haar benen opgetrokken onder haar parelmoerige bruidsjurk en heeft haar geheelde armen over haar knieën geslagen. De wind speelt met haar haren, haar juwelen glinsteren in het avondlicht. Ze ziet eruit zoals ze was voor ze viel. Maar haar dode ogen staren dwars door me heen.

‘Genoeg gezien?’

Ik draai me met kloppend hart om wanneer Elias vlak bij me komt staan. Hij ziet haar niet, daar ben ik zeker van. Hij kijkt alleen naar mij, zonder een blijk van angst te tonen. Natalie verdwijnt uit mijn ooghoek, alsof ze er nooit is geweest, maar ik weet waarom ze naar me toe kwam. De waarschuwing is even tastbaar als de spanning die in de lucht hangt. Ik weet niet wat ik moet zeggen.

Voor het eerst in mijn leven ben ik echt bang van hem.

The Blue Cliff Hotel

17 oktober, 15 uur

De huwelijksceremonie in The Blue Cliff Hotel duurt nauwelijks een halfuur. Kort en bondig, net zoals hun hele huwelijksvoorbereidingen, met treffende, zorgvuldig gekozen woorden en de nodige spontaniteit die hun gasten regelmatig in de lach doet schieten.

Het hele gebeuren past perfect bij Elias en Natalie. No-nonsense, niet te veel poespas en vooral gezelligheid zonder zich geforceerd te voelen. Ook al is dit de mooiste dag van haar leven, de bruid heeft absoluut geen behoefte aan overdadige pracht en praal. Haar jurk is zowat het duurste waar ze in geïnvesteerd heeft, maar absoluut niet zo overdadig als die van de vele veeleisende bruiden die ze zelf kleedt. Het decor van het hotel zelf is eenvoudig versierd met witte bloemen, een boog met decoratie en witte stoelen, versierd met parelmoeren strikken die afsteken tegen de stralende lucht.

De ceremonie vindt plaats in open lucht, op de patio van het hotel die uitkijkt op de immense tuin, het achterliggende park en Blue Mountain. Het is nog steeds onnatuurlijk en beklemmend warm, ook al is de zon intussen verdreven door de dreigende wolken, waardoor de aanwezigen met hun uitnodiging zitten te zwaaien om zichzelf wat verfrissing te verschaffen. Knopen en stropdassen zijn allang losgemaakt. Ook Elias zweet als een rund, maar hij zit – net als ik – nog steeds volledig in maatpak. Ik durf niet te denken aan de okselvijvers die zich al gevormd hebben onder de donkerblauwe stof.

Gehuld in haar mouwloze parelmoeren jurk vertoont Natalie geen spoor van zweet of warmte. Ze is de perfecte bruid, opgemaakt tot in het laatste detail, maar met voldoende hints naar haar speelse karakter. Haar haren zijn opgestoken zoals ze wel vaker doet, haar juwelen zijn subtiel en haar boeket past precies in haar fijne vingers.

Bij het betreden van de patio had ze naar iedereen geknipoogd, het bruidsjongetje een high five gegeven en het bruidsmeisje een flinke klinkende zoen gegund. Daarna had ze de vrouwelijke dominee omhelsd die de ceremonie kwam uitvoeren. Zo ging het de hele tijd door, met kleine details en prachtige verwijzingen naar hun persoonlijkheden. Het zijn die dingen die maken dat Natalie zo geliefd is bij familie en vrienden.

Wanneer de dominee ‘You may now kiss the bride’ uitspreekt, vliegt Natalie in Elias’ armen en geeft ze hem een intense zoen, tot een paar genodigden beginnen te fluiten en aan te moedigen. Het geneert haar absoluut niet, ook al staat Elias erbij als een overbakken kreeft.

Daarna vormen de omstaanders een ruime kring en krijgt iedereen een glas toegestopt terwijl het bruidspaar de felicitaties in ontvangst neemt. Mijn tante geeft Elias drie stevige zoenen. Zijn vader geeft hem een hartelijke schouderklop en maakt een grapje over een toekomstig gezin met vijf kinderen, want natuurlijk mogen grappen over gezinsuitbreiding niet ontbreken.

‘Vijf? Ik dacht eerder aan tien, pa.’

‘Dan ben je een grijze vader wanneer je aan nummer tien zit, jongen. Ik zou maar een paar meerlingen produceren als ik jou was.’

Elias trekt een gezicht, maar hij vindt het stiekem allemaal heerlijk. Ik ken hem goed genoeg om op te merken hoe erg hij wel van dit alles geniet. Mijn ouders volgen daarna, samen met oma Vergauwen, die hem in tranen vertelt hoe trots ze wel op hem is, alsof hij zonet een wereldprestatie heeft geleverd. Nadat hij de hele cirkel heeft afgelegd, eindigt hij bij mij. Ik overhandig hem een glas champagne.

‘Hoe voel je je?’

‘Alsof ik dit al veel eerder had moeten doen,’ grijnst hij. ‘Man, Nathan, dit is zo vreemd. Ik getrouwd, wie had dat ooit kunnen denken? Wie weet ben ik rond deze tijd volgend jaar wel vader. En ik maar denken dat wij altijd de eeuwige bachelors zouden blijven. Eerlijk gezegd meende ik ook altijd dat jij – ook al ben je drie hele maanden jonger dan ik – als eerste een ring aan een vinger zou schuiven.’

‘Ik?’ Ik lach hartelijk. ‘Wie kijkt er nu naar mij als jij naast me staat? Trouwens, ik ga nooit een vrouw vinden die met mijn hectische leven om kan gaan.’

‘Dan wordt het hoog tijd dat we daar iets aan gaan doen. Het is gewoon een kwestie van de juiste persoon vinden. Ik zal je tijdens je volgende vakantie hier aan wat leuke vrouwen voorstellen, goed?’

‘Vakantie?’

‘Ja, uiteraard. Wat dacht je dan? Je blijft toch gewoon komen?’

Ik ging er eerlijk gezegd van uit dat ik niet zo vaak meer naar Harbor Town zou komen. Alles is anders nu. Binnenkort zal hij een vrouw en tien kinderen – onder wie verschillende meerlingen – hebben en is er geen ruimte meer voor die zielige bachelor Nathan. Ik had me daar al bij neergelegd.

‘Jongen, kijk niet zo treurig,’ grinnikt Elias. ‘Ik zal een kamer voor je reserveren in ons nieuwe huis, oké? Je mag hem zelf inrichten.’

‘Nieuw huis?’

‘Ja, we gaan samen iets kopen en onze beide woningen verkopen. Een nieuwe start, weet je wel? Ik heb een prachtig huis gezien bij het meer, je kunt je niet voorstellen hoe ongelofelijk mooi het interieur is. André heeft al een goed woordje gedaan bij de huidige eigenaar. Ik denk dat we er volgende week een optie op gaan nemen.’

Ik hef mijn glas en klink tegen het zijne.

‘Dat klinkt als een droom,’ zeg ik met een krop in mijn keel. ‘Geen haar op mijn hoofd heeft jou ooit als een gesettelde man gezien, maar het staat je wel. Wees goed voor elkaar.’

‘Absoluut.’ Elias geeft me een hartelijke omhelzing. ‘Zeg, misschien kun je nog een van de bruidsmeisjes oppikken, zodat je naast me aan het meer kan komen wonen.’

Ik kijk weg. ‘Ik denk van niet, maar je weet maar nooit. Ooit zal ik wel eens op mijn pootjes terechtkomen, nietwaar? En intussen heb ik die logeerkamer bij jou tot mijn beschikking.’

‘En een donkere kamer, als je dat wilt. Jij kunt toch overal werken. God, ik wou dat we elkaar vaker konden zien, Nathan, maar ik ben zo trots op je. Ik bewonder alles wat je doet. Je werk en je foto’s, je levensstijl, ik vind het fenomenaal.’

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Hij klopt op mijn schouder, geeft me opnieuw een omhelzing en zoekt zijn kersverse schoonouders op, met wie hij het prima kan vinden, net zoals hij al heel snel ingeburgerd is geraakt in Natalies uitgebreide vriendenkring. Hier hoort Elias thuis en ik was een dwaas om ooit anders te denken. Een steek van jaloezie trekt door me heen, maar ik dwing mezelf om te lachen en grapjes te maken met de mensen rondom me. Daarna trek ik me even terug in stilte om bij te komen van het hele gebeuren en mijn gehoor wat rust te gunnen.

Wanneer ik terugkeer naar de patio, neem ik een aantal foto’s van de aanwezigen. Er wordt in groep geposeerd met de berg en het park op de achtergrond. De hoteleigenaar zet luide dansmuziek op, zodat er hier en daar al wat gedanst wordt. De muziek fluit in mijn oren. Ik vlucht naar de patio en zet daar alles klaar om naar de stilte van de berg te gaan.

Natalie werpt zich plots in mijn armen. Ik ruik de shampoo die ze vanochtend heeft gebruikt, het parfum dat haar omhelst en de warmte van haar lichaam wanneer ze het in haar enthousiasme tegen me aan drukt. Met tegenzin laat ik weer los wanneer ze zich losrukt. Ze is duidelijk al een beetje beneveld, maar op een leuke manier die haar nog aantrekkelijker maakt. Ik moet mijn ogen van haar afwenden en me op Elias focussen. Zijn trouwring glinstert. Wanneer hij me ziet kijken, heft hij het glas.

‘We vertrekken zo,’ fluistert Natalie in mijn oor. ‘Hou je klaar, want pap gaat ongetwijfeld weer protesteren, dus hoe sneller we hier weg zijn, hoe beter.’

‘Ik ben er klaar voor,’ fluister ik samenzweerderig. ‘Misschien moeten we oma Vergauwen voor afleiding laten zorgen.’

‘Dat zou het wel zijn. Tegen haar durft hij toch geen nee te zeggen.’

We kijken beiden naar mijn grootmoeder die op een stoel zit en omringd wordt door enkele ooms van Natalie. Ze is druk aan het vertellen – in het Nederlands uiteraard – en mijn moeder doet vergeefse pogingen om alles te vertalen.

Natalie controleert opnieuw de stormradar op haar mobiel die ze onder haar bruidsboeket verborgen houdt. Dan fronst ze terwijl ze Blue Mountain bestudeert. Eén blik naar de piek verraadt dat de wolken zich al aan het opstapelen zijn en dat we mogelijk veel minder tijd hebben dan eerst gedacht. Als we niet snel zijn, heeft het geen zin meer om te gaan. In het verleden heb ik al fotosessies moeten afbreken door onvoorziene weersomstandigheden.

‘Als je wilt gaan, moeten we het nu doen,’ hoor ik Elias achter me. ‘Of wil je toch liever hier blijven? We kunnen het ook gewoon bij ons vorige plan houden. We hóéven geen risico’s te nemen.’

‘We gaan zoals gepland,’ zegt ze beslist, waarop ze naar haar ouders toestapt met Elias achter haar aan. ‘We vertrekken nu. Zorgen jullie goed voor onze gasten, pap? Laat ze zich maar op de hapjes storten, ik heb extra drank laten leveren om jullie wat bezig te houden,’ grinnikt ze met een knipoog.

‘Je bedoelt dat je het hele hotel dronken gaat voeren?’ moppert hij.

‘Dan krijg je in elk geval een maf feest. See you, paps.’

Haar beslissing levert haar opnieuw bezorgde blikken van haar ouders op, maar ze negeert hen volledig. Ze trekt me aan mijn pols de patio op, waar ik de twee tassen met mijn fotografiespullen heb klaargezet voor de ceremonie begon. Toch voel ik me niet op mijn gemak. De wolken veranderen zo snel van kleur dat dit niet veel goeds voorspelt. Bovendien is het zicht op Fisher’s Peak vanaf de patio ook al adembenemend. Ik wil Natalie voorstellen om toch maar niet te gaan, maar dat heeft ze duidelijk al voorzien en ze trekt me kordaat mee. Elias haalt grinnikend zijn schouders op, alsof hij wil zeggen dat het toch geen zin heeft om te protesteren. Dit is zijn Natalie en wat zij wil, zal ze krijgen.

‘Kom op, jongens. We hebben niet veel tijd en ik wil de rest van de avond partyen tot ik erbij neerval. Let’s go.’

‘Zeker dat je niet met de auto gaat?’ roept haar vader ons na. ‘Zoals jij rijdt ben je binnen twintig minuten wel boven. En kijk eens naar die lucht, Nat! Je stormradar zit er compleet naast, geloof me. Die storm gaat niet lang meer op zich laten wachten. Dit is gekkenwerk. Laat me dan in elk geval meegaan.’

‘Als we binnen twee uur niet terug zijn, stuur je de cavalerie maar,’ roept ze terug. ‘Tot straks!’

Onder het wakend oog van onze families en Natalies beste vrienden, lopen we met zijn drieën via het terras naar het brede wandelpad dat naar de privé-ingang van het park leidt, waar Charlie op ons zal wachten om de kabelbaan te besturen. The Blue Cliff Hotel trakteert zijn gasten op gratis toegang tot het park, waar gretig gebruik van gemaakt wordt tijdens het zomerseizoen.

Voor de ingang van het park verwisselt Natalie haar hakken voor een stel afgedragen sneakers en gooit de dure schoenen in een rugzak die ze vervolgens over haar schouder slaat. Met haar mobiel in haar hand gaat ze als eerste het park in. Elias draagt de lichtste tas over zijn schouder. Ik neem de zwaarste tas, met een speciaal uitgekozen camera en nog twee reservetoestellen. Charlie, de parkwachter, staat al klaar bij het gebouw waar de kabelbaan begint. Hij fluit wanneer hij Natalie ziet.

‘Mooi hoor. Gefeliciteerd, meid.’

‘Bedankt, Charlie.’

Hij neemt ons mee naar de cabine die speciaal klaargezet is. Terwijl hij met Natalie nogmaals de instructies doorneemt en Elias rustig toekijkt, neem ik alvast plaats op de bank aan de achterkant van de cabine, met de twee tassen naast me op de grond. Het ding wiebelt nu al door de wind.

Elias sluit de binnenzijde van de deur af volgens de instructies, en blijft bij haar staan terwijl ze de cabine in werking zet. Ze blijft de hele tijd aan het paneel staan met haar blik vooruit gericht, met hem aan haar zijde.

Zodra de kabelbaan in werking treedt, probeer ik me te ontspannen en van het uitzicht te genieten. Hoogtes zijn niet mijn ding, maar bang ben ik niet meer. Dit traject heb ik al een aantal keer afgelegd tijdens de afgelopen jaren, wat me er nu van overtuigd heeft dat we veilig zitten.

Het uitzicht is waanzinnig mooi. We laten al snel Harbor Town achter ons, met het witgeschilderde hotel dat duidelijk afsteekt in de groene omgeving. Het eerste stuk van de kabelbaan gaat vrij steil omhoog, zodat we ons meteen vlak boven de immense bossen bevinden die de berg bedekken. De oudste sparren steken hoog boven de bossen uit en de onderkant van de cabine scheert meermaals rakelings langs de toppen. Tot we nog hoger stijgen en de bossen diep onder ons laten. Aan de rand van het park liggen grillige rotsen die geschikt zijn om de Atlantische Oceaan te bewonderen. De brede rotsblokken lijken vanaf deze hoogte wel op kiezelsteentjes.

Aan mijn rechterzijde krijg ik voor het eerst een zicht op de Atlantische Oceaan. Ook al is het niet mijn eerste keer, toch beneemt het me telkens weer de adem. Het is onbeschrijfelijk mooi, als een perfect schilderij dat je urenlang kunt bewonderen. Ik vis mijn kleinste camera uit de tas en neem verschillende foto’s van de omgeving. De oceaan is nu nog redelijk kalm, maar je ziet al schuim op de golven, als voorbode voor wat er ons vannacht te wachten staat. Een rilling loopt over mijn rug.

Ik durf mijn vrienden niet te vertellen dat dit weer me ook de kriebels bezorgt. Het klinkt dwaas om als natuurfotograaf bang te zijn voor de elementen, maar toch voel ik angst in me opkomen. Misschien komt het door het schudden van de cabine of door het feit dat ik geen controle heb over de grillige wind, maar elke vezel in me staat gespannen.

De cabine glijdt zacht en zonder aarzeling over de brede stalen kabels die leiden naar het hoogste deel van het park, waar we zonder kleerscheuren aankomen. We volgen haar met de twee tassen naar buiten, waar ze een klem aanbrengt aan de voorkant van de cabine. Daarna stapt ze weer naar binnen en waarschuwt ze Charlie dat we zijn aangekomen. Ze sluit de cabinedeur af en tuurt naar de lucht met haar mobiel in de hand, en bespreekt de volgende stappen met Elias. Ik luister maar met een half oor. De lastige hoofdpijn die me al enige tijd plaagt, steekt weer de kop op. Een jetlag-hoofdpijn, gepaard gaande met steken in mijn oren. Bij landing op de luchthaven van Boston gisteren, voelde ik me ook al niet zo top en dat gevoel is nog niet voorbijgegaan.

Elias neemt opnieuw de lichtste tas, terwijl ik de zwaarste over mijn schouder slinger. Natalie gaat ons voor naar de route die van hieruit steil naar de top van de berg leidt. We moeten vijftig meter omhoog over het pad dat tussen de sparrenbossen loopt.

Natalie gaat snel vooruit. Elias en ik zijn best sportief, maar geen van ons beiden zal ooit een marathon lopen zoals zij jaarlijks driemaal doet. Ze stapt in hoog tempo het pad op. De rok van haar jurk houdt ze over haar arm, waardoor de zoom droog en netjes blijft. De zompige ondergrond zuigt af en toe licht aan de zolen van haar sneakers, maar ze trekt zich daar geen moer van aan. Deze omgeving is haar natuurlijke habitat, ze kent geen seconde angst en weet precies waar ze haar voeten moet zetten.

Omringd door de metershoge sparren gaat het nu het laatste stuk bergop. We stoppen niet om van de view points te genieten, noch nemen we de tijd om even uit te blazen. Het tempo ligt hoog omdat de klok tikt en we het allemaal voelen. De lucht verduistert sneller dan ik had gehoopt, waardoor ik me in stilte moet afvragen of we wel de juiste beslissing hebben genomen. Natalie stopt halverwege op het pad om haar radar nog eens te checken.

‘Het onweer schuift snel op. Bereid je maar voor op wat regendruppels. Ik heb niet aan paraplu’s gedacht dus als het echt te erg wordt, moeten we terugrennen naar de cabine.’

Haar woorden zijn nauwelijks uitgesproken, of daar begint het al. Ze beeft licht wanneer een druppel op haar schouder valt, om daarna breed te glimlachen wanneer het onmiddellijk weer stopt.

‘Zie je wel dat mijn radar het toch nog bij het juiste eind heeft? Hij zei dat het maar een paar seconden zou duren.’

Elias stopt om zijn veters te knopen.

‘Ga maar door,’ wuift hij, ‘ik haal jullie wel in.’

Het is het perfecte moment voor me om even met Nat te overleggen. Ik ga sneller, zodat ik naast haar kan lopen.

‘Zouden we toch niet beter kunnen terugkeren?’ vraag ik. ‘Ik voel me er toch niet echt gerust op, Nat. Waarom nemen we niet gewoon foto’s in de cabine van jullie beiden met uitzicht op de oceaan? Het hoeft toch niet per se op het hoogste punt te zijn?’

‘Nee, het móét Fisher’s Peak zijn,’ reageert ze fel.

‘Maar waarom dan? Het is het toch niet waard om je leven voor te riskeren?’

‘Je weet toch dat Elias en ik elkaar daar voor het eerst hebben ontmoet, Nathan? Het hoort bij wie wij zijn – deze hele omgeving is ons thuis. Toe, we zijn nu al zo ver gekomen. We doen het snel en superefficiënt en dan spurten we gewoon terug naar de cabine. That’s it.’

Ik protesteer niet langer en volg haar in een nog hoger tempo. Elias is ook weer in beweging, maar ik besluit om hem hier niet over aan te spreken. Het heeft toch geen zin.

Geen seconde komt het bij hem op dat we onszelf mogelijk in gevaar brengen, dat dit wel eens echt slecht zou kunnen aflopen als we niet opletten. Eén misstap en de bruid zit met een gebroken enkel, of hij met een gebroken rug. In de wereld van Elias kan er nooit iets mislopen. Hij heeft altijd alles onder controle. Zo leeft hij al jaren.

Ik volg Natalie met mijn gebroken hart verstopt onder een olifantshuid en de vastberaden belofte aan mezelf dat ik me voortaan op andere dingen dan mijn dwaze verliefdheid op deze vrouw zal focussen. Kans verkeken, ik moet me voortaan bezighouden met andere, nuttigere dingen. Maar hoe vaak ik mezelf dat ook wijsmaak, toch kan ik het niet laten om gefascineerd naar de achterkant van haar bruidsjurk te staren die wiegt zodra zij beweegt. Haar benen zijn zichtbaar, haar voeten schattig in de oude sneakers. De jurk lijkt wel zo licht als een veertje, alsof ze hem speciaal voor deze wandeling heeft gekozen. Elias haalt me in voor we boven zijn. Hij hijgt van de inspanning.

‘Alles oké?’

‘Prima,’ brom ik.

‘Kijk niet zo bang, Nathan. Het enige wat jij moet doen, is snel werken. Ik heb geen zin om zeiknat in die cabine te eindigen terwijl mijn maag tuimelingen maakt omdat de wind ons als speelbal gebruikt.’

‘Zeurpieten,’ roept Natalie ons toe. ‘We zijn er bijna, stelletje baby’s. Ik dacht dat jullie een uitstekende conditie zouden hebben dankzij dat rotsklimmen, maar ik had het duidelijk mis.’

‘We dalen meestal af,’ reageert Elias droog. ‘Dat is minder vermoeiend en gaat een stuk sneller.’

‘Ik dacht het al, valsspelers. Kom op, de laatste inspanning. We zijn er al.’

En plots is hij daar: de top van Blue Mountain, en ik weet weer waarom ik toegezegd heb. We staan op een open vlakte met wiegende wilde grassen en ruwe rotsen die hier al miljoenen jaren deel uitmaken van het landschap. Achter ons bevindt zich het hoogste bos, voor ons alleen maar de oneindige Atlantische Oceaan, die in een bocht om de berg heen draait.

Dit is en blijft een van de mooiste plekken ter wereld. Kriebels van intense bewondering lopen over mijn rug. Als ik alle tijd had, zou ik nu plaatsnemen op een rots en urenlang genieten van het uitzicht. Maar nu ontbreekt de moed me. Opnieuw gaat er een rilling over mijn rug.

Verder op het plateau, verborgen tussen de sparren, met een terras dat tot aan de rand van de afgrond loopt, ligt The Blue Den, de grote blokhut die als bar dient tijdens het toeristische seizoen. Daar heb ik Natalie voor het eerst ontmoet. En nu, amper twee maanden later, zal ik haar bruidsfoto’s nemen terwijl mijn hart langzaamaan tot moes wordt geknepen.

Ach, wie maak ik wat wijs? Ze is en blijft de vrouw van mijn leven. En juist daardoor heeft ze mijn leven verwoest. Er zal nooit iemand anders maar in de buurt komen. Ik haat dit gevoel. Ik haat deze situatie.

Blue Mountain

17 oktober, 16.40 uur

Mijn gebroken hart – als het fysiek mogelijk zou zijn om dit aan de buitenwereld te laten zien – ligt in scherven verborgen achter mijn ribben, gekneld tussen zenuwen, spieren en andere ingewanden. Mijn ingewanden zijn net zo verpletterd als die van Natalie, alleen ben ik nog in leven.