Manon Maxim

Mel Hartman

1.

Hier zit ik dan, in de privéjet van Jabar. Op weg naar New York om een duivel tot de orde te roepen of in het slechtste geval zijn geheugen te laten wissen door Diedie.

Ik heb een boek bij me om de tijd te doden en om mijn gedachten af te leiden. Hoewel het niet mijn eerste opdracht is, ben ik zenuwachtig. Er kan veel misgaan en ik heb er een hekel aan om een anderssoort het vuur aan de schenen te leggen. Tenslotte zijn ze, net als ik, anders en net niet volledig menselijk.

Het uitzicht is saai en het boek kan me niet boeien, dus besluit ik de piloot gezelschap te houden. Automatisch grijp ik naar mijn zij, waar normaal mijn pistool zit. Uiteraard hangt hij er nu niet. De douane van de luchthaven van Oostende zou het niet toegelaten hebben. Ik heb wel een wapenvergunning, maar die is beperkt tot België. Ik mis mijn Glock 17 en ook mijn, weliswaar illegale, ploertendoder die normaal in de binnenzak van mijn lederen jack zit.

Ik leg het boek op de lege stoel naast me en sta op. Het is vreemd om als enige passagier in een vliegtuig te zitten. Het vliegtuigtype is een Falcon 900C die spint als een verwend poesje. Ik heb me laten vertellen dat er normaal gesproken plaats is voor achttien passagiers. Jabar heeft de inrichting laten verbouwen zodat er in een salon vijf luxueuze, grijze lederen fauteuils staan en er een ruime badkamer en een keuken aanwezig zijn. Oorspronkelijk heette het type Mystère. Die naam lag echter niet goed op de Amerikaanse markt. Jammer, ik vind de eerste naam beter bij ons passen.

De deur van de cockpit zit niet op slot. Het zou geen zin hebben. Een gesloten deur, zelfs al is die gepantserd, houdt me niet tegen.

Ik open de deur en kijk naar binnen. ‘Tony, ik kom bij je zitten. Kan dat?’

‘Dat kan altijd, Manon. Kom er gezellig bij.’

De copiloot is er niet. Hij heeft zich waarschijnlijk teruggetrokken in de slaapcabine. Ik neem zijn zitplaats, rechts van Tony. Het zicht uit de cockpit is stukken fascinerender dan dat uit de kleine ramen waar ik eerst zat. Ik ga zitten en geniet, onder de indruk van de wolkenpatronen die we doorklieven. Tony leunt ontspannen achterover in zijn stoel, maar zijn blik blijft oplettend. Die knopjes, wijzertjes en tekens, ik snap er niets van. Het enige wat ik weet is dat deze jet een paar duizend voet hoger kan dan een Boeing en iets sneller vliegt, al maakt het qua tijdswinst niet echt veel uit.

Jabar heeft ooit geopperd om me vlieglessen te laten nemen, zowel voor de jet als de helikopter die hij in zijn tuin heeft staan. Ik heb het voorstel meteen verworpen. Technisch ben ik absoluut niet sterk en wiskunde is mijn grote zwakte. Nee, ik zou mezelf niet vertrouwen als piloot.

Tony bijt nerveus op zijn onderlip en ik kan al raden waardoor.

‘Mis je een sigaret?’ vraag ik hem.

‘Nogal. Zelfs die wolken doen me denken aan rook.’

‘Steek er dan een op.’

Hij schudt heftig zijn hoofd. ‘Nee, ik heb mezelf voorgenomen nooit te roken tijdens het vliegen.’

‘Het zou mij niet storen, hoor.’

‘Weet je wat zielig is?’ Hij glimlacht haperend. ‘Ik zat eens thuis zonder sigaretten. Het was nacht en ik zag het niet zitten om een nachtwinkel op te zoeken. Ik was wel bereid om het plafond af te likken om voldoende nicotine binnen te krijgen.’

Tony is een engel. Hun grote zwakte? Juist, roken. Misschien zit het in hun DNA, want ik heb zelden een engel ontmoet die niet rookt.

‘Nog een uurtje en we zijn er. Het was een gemakkelijke vlucht.’ Hij wil duidelijk het gespreksonderwerp veranderen.

Ik zak wat dieper weg in de stoel en zucht diep.

‘Moeilijke opdracht?’ vraagt Tony.

‘Neuh, valt wel mee, denk ik. Hoop ik.’

‘Wat dan? Met welke anderssoort krijg je te maken?’

‘Waarschijnlijk een duivel.’

‘Duivel? Die veroorzaken doorgaans geen moeilijkheden. Zelfs dronken zijn het lammetjes.’

‘Ik heb wel eens anders meegemaakt,’ grijns ik.

‘Dan moet hij toch behoorlijk wat op hebben gehad.’

‘Zij. Het was een zij en ja, ze had zo’n vijf flessen bourbon op.’

‘Wat heeft hij gedaan?’

Ik kijk hem even niet-begrijpend aan.

‘Die duivel in New York.’

‘We vermoeden dat hij zijn gave gebruikt heeft om een serie winkels langs Fifth Avenue te beroven.’

‘Niet zo best. Was hij dronken?’ Tony kijkt me grijnzend aan. Zijn sneeuwwitte haren, hét kenmerk van engelen, schitteren alsof ze licht geven.

‘Misschien,’ zeg ik glimlachend. ‘Een winkel beroven is één ding. Zou een kwestie voor de politie zijn. Maar als ze hem uiteindelijk toch te pakken krijgen en ontdekken hoe hij het precies gedaan heeft. Gelukkig dacht hij eraan om de camera’s te ontmantelen.’

‘De kans dat hij verraadt hoe hij het gedaan heeft is toch klein?’ Tony kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Je weet het nooit. Jabar wil geen risico’s nemen.’

Tony knikt. ‘Terecht.’

We zijn even met onze eigen gedachten bezig. Ik vraag me af of de wereld er ooit klaar voor zal zijn om ons, anderssoorten, te aanvaarden. Zonder ons meteen als freaks te beschouwen. We zijn tenslotte een zijtak van de menselijke soort en bestaan al even lang. Het enige verschil tussen ons en de mensen is dat bepaalde delen van onze hersens anders geëvolueerd zijn, waardoor we vreemde gaven hebben. Verder blijkt ons DNA in minieme mate af te wijken. Zo miniem dat ze het, tot nu toe, niet kunnen detecteren. We vrezen echter dat het niet lang meer zal duren en hopen tegen dan een oplossing gevonden te hebben. Het is namelijk cruciaal dat ons bestaan geheim wordt gehouden. Niemand van ons anderssoorten heeft zin in circusgedoe. We willen niet uit elkaar gehaald worden in naam van de wetenschap.

Ik sta op. ‘Ik haal wat koffie.’

‘Lekker. Zwart, net als mijn vrouwen. En geen suiker, hoewel mijn vrouwen wel zoet mogen zijn.’ Hij grinnikt zachtjes.

Ik ga me eerst even opfrissen. Mijn vermoeid uitziende gezicht verraadt dat ik een korte nacht achter de rug heb. Momenteel zie ik er nog uit zoals ik normaal ben: schouderlang bruin haar, grijsblauwe grote ogen, een neus die een beetje scheef staat en hoge jukbeenderen. Ik kan het aanpassen naar believen, maar dan zou ik nooit mezelf zijn.

Ik voel me echt naakt zonder mijn wapens en mis dat drukkende gevoel tegen mijn zij. Gelukkig wacht een mannetje van Jabar me op in New York met de nodige munitie. Dat stelt me enigszins gerust.

In de luxe chromen keuken, van alle comfort voorzien, zet ik twee koppen koffie en wacht tot ze klaar zijn. Voor de tweede keer vandaag check ik of het briefje met het adres in de zak van mijn broek zit. Ik heb me voor deze opdracht eenvoudig en onopvallend gekleed. Een wit bloesje op een jeans en enkelhoge laarzen. Ik grijns wanneer ik naar de hak van de laarzen kijk. De hoogte is niet echt handig wanneer het op een gevecht uitdraait, maar dat verwacht ik niet. Ik draag zelden schoenen zonder hakken, want mijn lengte van een meter vijfenzestig is het enige wat ik niet naar believen kan aanpassen. Tenzij ik mijn lichaam belachelijk dun maak.

De koffie is klaar en ik loop met de twee kopjes naar de cockpit.

‘Hm, kan ik wel gebruiken,’ zegt Tony en hij neemt dankbaar een kopje over.

Hij slaat de koffie haast in één teug achterover. Ik vraag me af of hij nu zijn slokdarm niet heeft verbrand.

Ik ga zitten en neem kleine slokjes van het hete brouwsel.

‘New York is mooi in deze tijd van het jaar,’ zegt Tony. ‘Hoelang denk je nodig te hebben?’

Hij hoopt natuurlijk een beetje aan sightseeing te kunnen doen voor we morgen terugkeren naar Oostende. Bij Tony behelst het rondkijken vooral het vrouwelijk schoon. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik hem in de jet met een fraai exemplaar betrap.

‘Geen idee, Tony. Ik bel je wel. Ik verwacht het vandaag af te handelen zodat we morgen snel kunnen vertrekken.’

‘Ga je na de opdracht niet even het nachtleven opzoeken?’

‘Neuh, ik ben achttien en dan kan ik in Amerika niet eens een glaasje wijn drinken. Ik zal trouwens te moe zijn om uit te gaan.’

We drinken in stilte onze koffie op. Dat vind ik zo fijn aan Tony. Vlak voor een opdracht heb ik behoefte aan gezelschap en aan stilte, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt. Tony, die me intussen twee jaar kent, weet dat en houdt er rekening mee. Soms wil ik me mentaal voorbereiden en soms heb ik afleiding nodig. Vaker echter vermengen die twee zich met elkaar en wip ik van de ene behoefte in de andere.

Het is tijd om te landen en de copiloot komt erbij. De copiloot is niet in vaste loondienst van Jabar. Het is nooit dezelfde persoon, maar tot nog toe wel altijd een mens. Ik verdwijn uit de cockpit en breng de lege kopjes weg.

Wanneer ik ga zitten doe ik mijn gordel om. Dit vind ik het leukste gedeelte van het vliegen: het landen en het opstijgen. Het aanzwellende geluid van de motor, de landingsbaan die dichterbij komt en dan het licht hobbelend neerkomen van het toestel. Voor mij kan het niet lang genoeg duren.

2.

We zijn geland op een klein, onbekend vliegveld. Tony taxiet het toestel naar de aangegeven zone. Ik ga mijn spullen halen die nog op de stoel liggen. Ik trek mijn groen lederen jack aan en prop mijn portefeuille met de reispapieren en dollars in de ene binnenzak en mijn telefoon in de andere. Mijn zonnebril, een retro ding uit de jaren tachtig, zet ik meteen op. Ik ben er klaar voor. Nou ja, dat denk ik in ieder geval.

Wanneer we uiteindelijk de hele douanerompslomp voorbij zijn en buiten staan, overvalt het warme, drukkende weer me. Ik ben te warm gekleed, maar ik kan mijn jack niet uitdoen. Ten eerste heb ik geen handtas bij me en ten tweede moet het mijn pistool, dat ik dadelijk ontvang, uit het zicht houden.

De lucht ruikt naar benzine en zweet. Een paar meter verderop houdt een vrouw een bord omhoog. Ze leunt nonchalant tegen een gele taxi. Op het bord staat mijn naam in krullerige letters.

‘Tot later, Tony. Wees aardig tegen de New Yorkse vrouwen.’ Ik kus hem vluchtig op de wang en stap naar de vrouw toe.

‘Alsof die mij niet aankunnen!’ roept Tony me nog na.

Ik grinnik. Engelen zijn ongelooflijke versierders en liefdesgekken.

De vrouw ziet me aan komen lopen en laat het bord zakken. Ik kan niet meteen zien wat voor anderssoort ze is. Ze is ontzettend aantrekkelijk. Haar gezicht lijkt volmaakt symmetrisch en haar lichaam is op de juiste plaatsen voluptueus. Ze heeft donkerbruin golvend haar tot op haar schouders en een sensualiteit die zelfs op afstand voelbaar is. Ze zou best een vampier kunnen zijn. Een engel is ze niet, want engelen zijn de enige soort die altijd wit haar hebben. Tenzij ze haar haren gekleurd heeft natuurlijk. Gelukkig is ze niet veel groter dan ik, zodat mijn zelfbeeld niet helemaal een knauw krijgt.

‘Manon Maxim?’ Haar Amerikaans klinkt melodieus prettig.

Ik vermoed dat ze opgegroeid is in Louisiana. Ze zal vast Nederlands en nog een reeks andere talen spreken. Dat is typisch voor anderssoorten die vaak verhuizen naar andere landen.

‘Ja, dat ben ik.’

We schudden elkaar de hand. Haar handen zijn perfect gemanicuurd met rode nagellak. Dat in tegenstelling tot mijn eigen afgebeten vingernagels. Ik heb het al vaak geprobeerd, maar mooie nagels zijn geen lang leven beschoren bij mij. Nagellak blijft er niet eens een dag ongeschonden op zitten.

Ze gebaart naar de gele taxi. ‘Stap maar in.’

‘Jouw taxi?’ vraag ik, terwijl ik instap.

De airconditioning in de auto verfrist me. Het geurt er heerlijk naar kokosolie.

Ze gaat zitten op de chauffeursstoel. ‘Ja, inderdaad.’

Ze start de auto en voegt zich in het verkeer dat de luchthaven verlaat. Uit ervaring weet ik dat het minstens een uur rijden is tot in het centrum van New York City.

‘Niet gevaarlijk om als vrouw een taxi te besturen?’

Ik kan nog net haar ogen zien door de zonnebril die ze op heeft. Ze kijkt me zelfverzekerd aan in het achteruitkijkspiegeltje. ‘Niet echt. Ik ben een vampier.’

Dat verklaart een boel. Vampiers zijn veel sterker dan de gemiddelde mens.

Ze tikt op het handschoenkastje. ‘En ik heb mijn bescherming bij me.’

Ik vermoed dat ze daar minstens één pistool in heeft liggen, enkele reserve zonnebrillen en tubes zonnecrème.

‘Voel even onder de stoel,’ zegt ze.

Ik buk en mijn vingers stoten tegen een hard object, verpakt in een plastic tas. Ik kan al raden wat erin zit en voel me meteen stukken beter. In de tas zit mijn favoriete pistool, de Glock 17, en hoera, een ploertendoder. Ik check het magazijn: er zitten vijftien 9 mm-kogels in, in plaats van zeventien. Prima, want een vol magazijn heeft meer kans op defecten. Ik doe de schouderholster om die eveneens in de tas zit en stop de ploertendoder en de reservemunitie in mijn binnenzak. Zo, nu ben ik onoverwinnelijk. Als ik het maar vaak genoeg zeg, ga ik het misschien geloven.

‘Ik heet Selena,’ zegt ze.

‘Aangenaam. Ik dacht eerlijk gezegd dat Ben me zou komen ophalen. Is hij niet meer de contactpersoon in New York?’

‘Nee, hij is met pensioen. Ik ben de nieuwe.’

Ik vind het eigenaardig dat Jabar me dat is vergeten te vertellen.

‘Heeft hij je opgeleid?’ vraag ik.

‘Wie? Ben?’

Ik knik.

‘Ja, al zijn computers staan nu in mijn flat. Ik stootte haast meteen op dat bizarre voorval. Het viel niet op tussen de vele nieuwsberichten. Althans, voor iemand die er niet op let.’

‘Ik dacht dat Ben het ontdekt had.’

‘Is de dader een duivel?’ De blik waarmee ze me in het spiegeltje aankijkt blijft onbewogen.

‘Vermoedelijk.’

‘Dacht ik al.’

Ik schrik op wanneer Selena luid toetert.

‘Klootzak,’ gilt ze naar een bestuurder. Meteen daarna, alsof ze een knop omdraait, zegt ze op zachte toon: ‘Het was al te eigenaardig. Het personeel herinnert zich niets. Het ene moment liggen de spullen er nog en tien minuten later is de winkel half leeggeroofd. Niemand weet hoe het gebeurde of kan zich herinneren wie er in de winkel kwam. De camera’s functioneerden plotseling niet meer.’

‘Een vampier zou het ook lukken.’

‘Onze hypnosetechnieken dienen om te verleiden, niet om te stelen.’ Ze klinkt verbeten.

‘Eerlijk is eerlijk,’ zeg ik schouderophalend. ‘De kans is inderdaad groter dat het een duivel is. Ze zijn telepathisch sterk en kunnen gemakkelijker mensen beïnvloeden door gedachtemanipulatie. Toch ─’

‘Het is een duivel. Zeker weten.’

Ze neemt het gauw persoonlijk op, vind ik, maar ik ga er verder niet op door.

Tijdens de verdere rit hangt er een ijzige stilte in de auto. Ik ook met mijn grote mond! Ik had kunnen weten dat ze het verkeerd zou opvatten. Hoewel er een verbondenheid heerst tussen de anderssoorten, is deze toch intenser binnen elke soort onderling.

Alsof ze me wil straffen voor mijn vermoedens, rijdt ze hard en schokkerig. Ik ben opgelucht wanneer we eindelijk het centrum binnenrijden.

‘Heb je het adres waar hij werkt?’ vraagt Selena op koele toon.

‘Ja.’ Ik voel me opeens minder zelfverzekerd. ‘Hoe kwam je trouwens aan zijn woonadres?’

‘Simpel. De beroofde winkels bevonden zich allemaal rond zijn woning. Op de lijst van anderssoorten in New York was hij de enige die in de buurt woonde. Ik vind dat ze op die lijst zouden moeten bijhouden welke anderssoort hij of zij is.’

‘Veel te risicovol,’ zeg ik. ‘Als een mens de lijst te zien krijgt, hebben we de poppen aan het dansen.’

Het wordt tijd dat ik vervorm en ik heb al besloten waarin. Voor ik vertrok heb ik op internet scholen en hun uniformen opgezocht. Ik wil eruitzien als een onschuldig ogend meisje dat langs deuren gaat om voor het goede doel balpennen te verkopen. Ik heb geen idee of dat nog gebeurt in New York. Hopelijk zal de duivel niet meteen achterdochtig zijn en zal hij me genoeg tijd geven om in zijn huis binnen te dringen.

Na het vervormen heb ik een wollen, grijs plooirokje aan dat nu al jeukt als een gek en tot net boven de knieën komt. Verder een wit bloesje, een donkerblauw colbert, enkelhoge donkerblauwe kousen en simpele zwarte schoenen.

De school die zijn leerlingen er zo belachelijk laat uitzien is de Academy of the Holy Angels uit North Jersey. Ik vond de naam wel toepasselijk. De pennen die ik zogenaamd verkoop hebben netjes het logo van de school. Kwestie van met details rekening houden. Het feit dat ik iets moet vasthouden en dan maar voor balpennen heb gekozen is om de volgende reden. Ik ben een vervormer. Dat betekent dat ik in alles kan veranderen wat ik wil. De vorm moet echter evenveel moleculen bevatten als mijn oorspronkelijke massa. Een schoolgaand meisje is kleiner, dus stop ik de resterende moleculen in balpennen. Zolang iets mijn huid aanraakt kan ik het naar believen mee laten vervormen. Het pistool en de ploertendoder blijven onveranderd in de binnenzak van mijn colbertje.

Ik kan evengoed in mist vervormen en het huis van de duivel binnendringen door kieren en sleutelgaten. Ik beleef echter veel meer plezier en voldoening aan een rollenspelletje op zijn tijd.

Selena verpinkt geen moment wanneer ze me in mijn nieuwe vorm aanschouwt.

‘Ik zet je voor zijn woonadres af. Als hij daar niet is, kun je terecht op zijn werkadres dat je ook gekregen hebt. Dat is maar een paar blokken verder, dus je hebt mij voorlopig niet nodig.’

Ze stuurt de auto scherp door een bocht heen, waardoor ik opzij geworpen word en het pistool pijnlijk tegen mijn ribben drukt.

Bedankt, trut!

‘Bel me morgen als ik je op moet komen halen.’ Het klinkt niet alsof ze dat een leuk vooruitzicht vindt. Ik ook niet.

‘Hier is het. Dat gele huis.’ Ze parkeert de taxi en ik stap snel uit.

Zoals ik verwacht had scheurt Selena ervandoor nog voor ik het portier goed en wel heb dichtgegooid. Ik neem een grote hap lucht en voel me als een uitgewrongen dweil. De hitte buiten, het vervelende gesprek, de lange vlucht en het al vroeg uit de veren zijn beginnen hun tol te eisen. En dan moet ik nu nog een duivel op zijn donder gaan geven. Misschien kan ik toch beter Jabars raad opvolgen om pas morgen, na een goede nachtrust, de duivel op te zoeken en minstens enkele dagen in New York te blijven.

Jabar heeft eigendommen over de hele wereld, waarvan sommige worden bewoond door zijn contactpersonen en sommige door mij gebruikt worden wanneer ik een opdracht heb. Wanneer ik niet hoef te werken in het café van Oded of in een of ander land ben waar een anderssoort voor problemen zorgt, ben ik het liefst gewoon thuis. Vandaar mijn stomme beslissing om alles op één dag af te handelen en morgen alweer in de jet huiswaarts te keren. Als het niet volgens de wet verplicht was om de piloot minstens vierentwintig uur rust te gunnen tussen twee trans-Atlantische vluchten, zou ik Tony overhalen me meteen terug te vliegen.

De omgeving waar Selena me heeft gedropt is een aangename buurt met leuke rijtjeshuizen en een snoezig parkje. Ik heb geen idee waar ik ben, maar dat interesseert me niet. Het gele huis is alles wat van belang is.

Voor ik aanklop bel ik nog even Diedie op.

Zodra er opgenomen wordt, zeg ik: ‘Diedie, het is zover. Doe je mojo.’

‘Luister goed.’ Ik hoor de magische woorden die Diedie me influistert. Ik begrijp ze niet, maar dat hoeft ook niet. ‘Het is klaar. Wees voorzichtig, meisje.’

Ik grijns en stop mijn telefoon weg. Hoe oud ik ook word of hoeveel gevaarlijke opdrachten ik ook tot een goed eind volbreng, voor Diedie blijf ik een meisje dat beschermd moet worden. Nu even kijken waarmee ik te maken krijg.

Ik bel aan.

Showtime.

3.

Ik wacht geduldig af. Het ziet ernaar uit dat hij niet thuis is. Verdorie, ik heb geen zin om hem op zijn werk op te zoeken. Dat bemoeilijkt mijn opdracht aanzienlijk. Getuigen en eventuele verborgen camera’s hebben er al vaker een zooitje van gemaakt. Ik wil me net omdraaien, wanneer ik schuifelende voetstappen hoor. Ik controleer of mijn Glock goed verborgen zit en tover mijn lievemeisjesglimlach tevoorschijn.

Er zit een oog in de deur waardoor hij me begluurt. ‘Wat moet je?’ De stem klinkt alsof hij onder invloed is van een of andere substantie.

‘Sarah, mijnheer,’ zeg ik allerliefst in het Engels. Ik wapper met de balpennen voor het oog. ‘Ik verkoop pennen voor het goede doel in opdracht van mijn school The Academy of Holy Angels.’

Ik hoor een grom en dan het ontgrendelen van de deur. Hij wordt slechts op een kier geopend zodat alleen zijn afgeleefde, vlekkerige gezicht te zien is. Er zitten donkere wallen onder zijn bruine ogen, zijn lippen zijn gekloofd en zijn donkerbruine haar is vet en onverzorgd.

Mijn haarwortels kriebelen. Hij is zijn gave aan het gebruiken en hij is dus een duivel. Ik zou het ook aan de verandering in de kleur van zijn ogen kunnen zien, alleen maakt hij me dat onmogelijk doordat hij zijn gezicht afgewend houdt.

Hij probeert mijn gedachten te lezen om na te gaan in hoeverre ik de waarheid spreek. Ik kan mijn uiterlijk veranderen, maar niet mijn geest. Toch ben ik er gerust op dat het hem niet zal lukken. Daar heeft Diedie voor gezorgd. Het enige wat hij nu te lezen krijgt, is dat ik een braaf schoolgaand meisje ben. Kudos voor jou, Diedie.

‘Ik koop niet aan de deur,’ zegt hij lispelend.

‘Maar mijnheer, het is om de weeskindjes te helpen,’ zeg ik en ik trek een pruillip. ‘Ze kosten maar één dollar.’

Hij kijkt met troebele ogen naar de pennen in mijn hand. De deur gaat iets verder open, maar hij blijft hem vasthouden alsof het een reddingsboei is. In zijn versleten kamerjas, die er groezeliger uitziet dan de stoep, staat hij te trillen op zijn benen.

‘Ik heb geen geld in huis.’

‘Mag ik binnenkomen om u ons goede doel uit te leggen, mijnheer? Dan kan ik later terugkomen met de pennen wanneer u wel geld hebt,’ houd ik vol.

Ik zet een stap voorwaarts.

‘Morgen,’ zegt hij.

Een walm van alcohol en muffe kaas komt mijn richting uit en ik moet moeite doen om niet te kokhalzen. Het is genoeg geweest. Ik stop de balpennen in een zakje van het colbertjasje en stap naar voren. Ik geef hem een harde duw waardoor hij achteruit wankelt en op de vloer valt. Hij komt pijnlijk op zijn ellebogen terecht en uit een vloek waar Oded jaloers op zou zijn. Snel loop ik het huis in en gooi de deur achter me dicht. De hal ruikt naar pis en gemorste etensresten, en ziet er dito uit. Eigenaardig. Het huis geeft me het gevoel dat het al jaren leegstaat.

Hij kijkt me met grote ogen aan. ‘Wat doe je?’ zegt hij stotterend.

Ik zie hem denken: hoe kan een klein meisje nou zoveel kracht hebben?

‘Het is niet netjes, mijnheer, om je steun aan een goed doel te weigeren.’

‘Godverdomme,’ roept hij. ‘Mijn huis uit!’

Hij krabbelt slungelig overeind, me intussen geen moment uit het oog verliezend. ‘Wat zijn dat voor guerrillapraktijken, zeg!’

Waggelend staat hij voor me en zwaait met zijn wijsvinger voor mijn gezicht. Ondanks mijn tengere verschijning behoud ik mijn kracht. In een vlugge beweging grijp ik de vinger beet, buig hem om en dwing hem op zijn knieën. Hij jammert als een klein kind. De tranen schieten in zijn ogen. Wanneer de ergste pijn geweken is – maar ik laat hem verdomd niet los – kijkt hij met een ruk naar me op, zijn blik razend en vuurspuwend.

‘Jij heet geen Sarah, hè?’

‘Het had gekund. Ik was een vondelingetje.’

‘Wie ben je?’

‘Wie ben jij?’

‘Laat me los en ik vertel het.’

‘Oké.’

Ik laat zijn vinger los. Natuurlijk springt hij op en vliegt hij me naar de keel.

Braaf duiveltje.

Met een voldane grijns op zijn smoel knellen zijn handen zich om mijn hals. Ik blijf hem allervriendelijkst toelachen en dan beseft hij waarom. Of beter gezegd: dan voelt hij waarom. De loop van mijn Glock port in zijn buik. Zijn blik verandert van verbazing naar angst in een nanoseconde, sneller dan ik kan vervormen. Het voordeel is dat zijn ogen nu heel wat helderder staan dan daarnet, maar het kan nog beter. Ik ontgrendel de eerste veiligheid van de Glock, wat een aangenaam klikgeluid geeft en ervoor zorgt dat ik zijn volledige aandacht heb.

‘Het praat een stuk fijner zonder vingers rond mijn keel,’ zeg ik poeslief.

Zijn greep voel ik amper, want ik heb de massa rond mijn hals deels verplaatst naar een lager regio, waardoor ik nu vollere borsten heb. Eindelijk.

Aarzelend zet hij een stap achteruit en kijkt me woedend aan. Hij is nu tenminste nuchter.

‘Je bent een vervormer,’ sist hij tussen zijn tanden door.

‘Wat ben je slim.’

Ik houd het pistool op zijn voorhoofd gericht. Dat is niet makkelijk, aangezien ik nog steeds een stuk kleiner ben dan hij en mijn armen omhoog moet houden. Ik ben echter niet van plan om te vervormen naar mijn gebruikelijke uiterlijk. Jabar heeft me aangeraden om dat op missies zo veel mogelijk te vermijden. Ik blijf veiliger wanneer anderssoorten die zich misdragen niet weten hoe ik eruitzie.

‘Wat doe je hier?’ vraagt hij.

‘Ik kom je billenkoek geven.’

Het moet een grappig gezicht zijn. Een meisje in schooluniform dat een pistool gericht houdt op een veel grotere man en doodleuk zegt dat ze hem billenkoek komt geven. Als de situatie niet ernstig was, had ik erom kunnen lachen.

De duivel doet het in mijn plaats en lacht hartelijk. Hij klinkt als een hyena met darmklachten. Zijn kamerjas valt halfopen. Dat is nou een zicht dat ik mezelf had willen besparen.

‘Jij... een meisje... mij... billenkoek geven? Zelfs met het pistool...’

Met een triomfantelijke grijns pak ik mijn ploertendoder. ‘De linker- of de rechterhand? Jij mag kiezen.’

Zijn ogen vernauwen. ‘Waarom? Wat heb ik jou misdaan?’

‘Mij niks. Dat zou je niet eens lukken. Je vormt een risico voor de anderssoorten.’

‘Waar heb je het over?’

‘Hou je niet van den domme. Je hebt je gave gebruikt om winkels te beroven.’

‘Hoe weet... En wat dan nog? Wat gaat jou dat aan? Ben je van de politie of wat?’

Godver, mijn pistoolarm wordt moe.

‘Nee. Laten we het zo zeggen: ik zie erop toe dat onze soort niet verraden wordt. Dat ze binnen de lijntjes blijven kleuren. Ieder die dat niet doet, krijgt een bezoekje van mij. Je weet best dat je je gave geheim moet houden en al zeker niet mag misbruiken.’

‘En wat ga je eraan doen? Het is gebeurd en die spullen zijn verkocht.’

‘Je geeft het geld netjes terug. Op dezelfde manier waarop je die dingen gestolen hebt.’

Ik laat mijn pijnlijke arm zakken, maar verlies hem geen moment uit het oog. ‘Eén beweging en je pist voortaan door een slangetje.’

‘En als ik dat geld niet terugbreng?’

Wanneer heeft hij nou door dat hij niet kan winnen?

‘Dan laat ik een heks je geheugen wissen. Je zal niet meer kunnen eten zonder te kwijlen en het woord “mama” zal het enige in je woordenschat zijn. Eén telefoontje. Simpel en snel.’

Zijn vorsende blik en zenuwachtig gefriemel aan zijn kamerjas doen me vermoeden dat hij zijn opties afweegt. Alert blijven, Manon.

‘Hoe komt het dat ik jouw gedachten niet kan beïnvloeden? Er zit een schild omheen.’

‘Sterke mojo.’ Ik zwaai met het pistool. ‘Hoe zit het? Wat beslis je?’

‘Je kunt nooit weten of ik het geld werkelijk terugbreng,’ zegt hij, maar het klinkt niet alsof hij dat gelooft. ‘Wat ga je doen? Mijn handje vasthouden?’

‘Ik pak nooit iets beet waar ik ziektes van kan oplopen. Wees er maar niet zo zeker van dat we het niet kunnen nagaan. We hebben zo onze middelen. Mijn volgende bezoekje zal er een met weinig opties zijn. Slechts één, als je me begrijpt.’

‘Ik heb dat geld nodig.’

‘Waarvoor dan?’

‘Drugs.’ Hij wendt zijn blik af en kijkt naar de grond.

‘Drugs?’

Dat had ik niet zien aankomen. Duivels verafschuwen drugs, tenzij in alcoholische vorm. Waarom krijg ik nou de indruk dat hij niet eerlijk is? Iets in zijn blik is onzuiver.

Hij zegt: ‘Ik heb persoonlijke problemen en mijn verdriet wegdrinken lukt niet. Dus probeerde ik het met drugs. Maar ook daar heb ik een hoog tolerantieniveau voor.’

‘Nooit gehoord van therapie?’ Ik ben totaal niet onder de indruk van zijn excuus. ‘Je krijgt nog tien seconden om te beslissen.’

Zijn ogen schieten heen en weer, alsof hij een ontsnappingsroute zoekt. De voordeur is door mijzelf geblokkeerd. Hij zou het op een lopen kunnen zetten en eventueel via de achterdeur in de keuken, die ik van hieruit kan zien, ontsnappen. Hij kan het proberen. Ik ben een getraind schutter en popel om het uit te testen. Tot nu toe deden de mispeuterende anderssoorten telkens netjes wat ik vroeg.

‘Vijf seconden.’

‘Goed, goed, goed. Ik breng alles terug.’

‘Zo snel mogelijk.’

Hij knikt heftig. ‘Zo snel mogelijk.’

‘Onthoud dat het je enige kans is. De volgende ─’

‘De volgende keer ben ik duivelsstamppot.’

‘Zonder worst.’

‘Oké.’

‘Denk maar niet aan ontsnappen. Waar je je ook verbergt, we zullen je vinden.’

Ik stop de ploertendoder in mijn binnenzak en loop achterwaarts naar de voordeur met het pistool op hem gericht.

‘Morgen wordt het gecontroleerd.’ Met die laatste woorden verlaat ik het huis.

Buiten zuig ik de schone lucht op. Nou ja, schoon. Maar vergeleken met de verzuurde lucht in het huis van de duivel, ruikt een storthoop muntfris. Ik stop het pistool weg en loop de straat uit.

Ik ga op zoek naar een leuk eettentje. Door de adrenaline en spanning heb ik een razende honger gekregen. Iets verderop zie ik een snackbar in de felle kleuren en glanzend chroom uit de jaren zestig. Een blik op mijn horloge vertelt me dat het acht uur ’s morgens is. Hoog tijd voor een ontbijt.

Ik glip een schaduwrijk steegje in, kijk even goed om me heen en vervorm naar mijn gebruikelijke uiterlijk. Het proces duurt slechts twee seconden. Er is een groot nadeel aan vervormen. Wanneer ik weer in mijn oorspronkelijke gedaante ben, heb ik het minstens een uur ijskoud. Het heeft te maken met de energie die ik in korte tijd verbrand. Gelukkig is het zo heet buiten dat ik er deze keer nauwelijks hinder van ondervind.

De volgende ochtend bel ik Selena op terwijl ik een taxi probeer aan te houden. Ik besluit hetzelfde eettentje als gisteren op te zoeken. Ze hadden verdomd goede hamburgers.

‘Ik ben klaar en ga naar dat eettentje, vlak om de hoek van die duivel. Het heet Shaken Burgers.’

‘Ik ben er over een uurtje.’

‘Doe maar rustig aan, ik heb honger.’

Ik verbreek de verbinding voor ze daar een opmerking over kan maken. Het liefst zou ik een taxi naar de luchthaven nemen. Alleen weet ik niet wat ik dan met mijn wapens aan moet. Jabar wil niet dat de wapens in zijn huis achterblijven, er zou ingebroken kunnen worden. Ik ben dus verplicht om me door Selena te laten brengen. De plek waar mijn pistool tegen mijn ribben aan is gekomen door haar rijstijl voelt nog steeds beurs en pijnlijk aan.

Hopelijk zullen de twee hamburgers en de flinke portie friet die ik van plan ben te bestellen, me niet alleen lichamelijk sterken voor een volgende confrontatie met Selena.

4.

Ik zit aan mijn tweede hamburger en bananenmilkshake wanneer Selena met een hooghartige blik binnenkomt. Ze gunt de mannen, die haar aanstaren alsof ze de herrezen Madonna is, geen blik waardig en stevent recht op mij af. Ondanks de benauwende temperatuur buiten is ze gekleed in een stijlvolle, zwarte broek en een rode, zijden bloes waarvan de knoopjes tot boven dichtzitten. Vampiers kunnen in het daglicht lopen, maar verbranden sneller dan mensen. Daarom beschermen ze zich met een hoge factor zonnecrème, een zonnebril en bedekkende kleding. Toch ziet Selena er nog steeds adembenemend sexy uit. Ik voel me het lelijke eendje.

Ze komt naast me staan en kijkt misprijzend neer op mijn bord waar de frietjes, onder de dikke laag ketchup, nauwelijks te zien zijn.

‘Ben je klaar? Het stinkt hier.’

‘Lekker, hè. Vet, de geur van nouvelle cuisine.’

Ik neem de laatste hap van de hamburger en prop er een paar frietjes bij. Ik moet een grijns onderdrukken. Haar afgrijzen kon niet groter zijn.

‘Hoe kun je die troep ’s morgens vroeg in je lijf stoppen? Heb je geen zelfrespect?’

Ik doe alsof ik nadenk en neem enkele frietjes tussen mijn vingers die ik zogenaamd bestudeer. Dan stop ik ze in mijn mond.

‘Nee, absoluut niet. Als ik moet kiezen tussen respect en deze lekkere dingen, heb ik gauw mijn keuze gemaakt.’

Luidruchtig slurp ik mijn milkshakebeker leeg. Selena kijkt me aan alsof ik een mensgrote kakkerlak ben. Normaal gedraag ik me niet zo onbeschoft, maar ze haalt me het bloed onder de nagels vandaan. Nou ja, nog altijd beter dan dat ze met die scherpe tandjes van haar een paar gaatjes in me prikt en mijn bloed opzuigt.

Ik veeg mijn mond af aan een papieren servetje, leg de nodige dollars plus fooi neer en wip van de barkruk.

‘Nu ben ik klaar.’

Ze loopt naar buiten. Ik volg haar als een brave puppy. De taxi staat met ronkende motor te wachten. Net als gisteren ga ik achterin zitten. Zonder nog een woord te wisselen rijden we het centrum van New York City uit.

Pas op de snelweg opent ze haar mond. ‘De Glock en de ploertendoder?’

Ik haal ze met spijt uit mijn binnenzakken, prop ze in het plastic tasje dat op de achterbank ligt en leg ze onder de stoel.

‘Hoe is het gegaan?’

Ik val om van verbazing. Wat is dat nu? Wil ze opeens sociaal doen of zo?

‘Goed,’ antwoord ik. ‘Volgens plan.’

‘Dan zal... hoe heet je baas ook alweer? Ik ben zijn naam even kwijt.’

‘Jabar?’

Ze knikt. ‘Dan zal Jabar tevreden zijn.’

Ik vind die plotselinge omslag in haar gedrag eigenaardig, maar zoek er verder niet veel achter. Vamps zijn eigenaardige wezens met bizarre gemoedsveranderingen.

‘Doen jij en Jabar al het werk alleen?’ vraagt ze.

‘Dat weet je toch van Ben?’

‘Ik ben nog niet over alles ingelicht. We hebben de tijd ervoor nog niet gevonden.’ Ze houdt haar ogen strak op de weg gericht.

‘Dan hoor je het later wel van Ben.’

‘Natuurlijk. Daar heb je gelijk in.’

Waarom krijg ik het gevoel alsof ze me aan het uithoren is? Ze is me hoe dan ook te aardig, verdacht aardig.

Het is een hele poos stil, maar ik merk dat ze me af en toe steels aankijkt. Ik neem de gelegenheid om Tony te bellen. Hij moppert dat hij niet genoeg tijd had om zijn slag te slaan. Ik zeg hem dat als het hem nog niet gelukt is, het dan een verloren zaak is.

Een halfuur later, vlak voor we de luchthaven binnenrijden, vraagt Selena: ‘Waar woon je eigenlijk in België? Bij Jabar? Of woon je nu op jezelf? Misschien kan ik je eens opzoeken.’

Is ze helemaal van lotje getikt? Ik zou haar niet eens op het terrein laten.

‘Ergens rustig en gezellig.’

Ze zwijgt tot ze de taxi parkeert. We wensen elkaar geen goedendag. Prima, het zou toch niet gemeend zijn.

Het is één uur ’s nachts wanneer ik op het parkeerterrein van de luchthaven van Oostende naar mijn auto loop. Een rode, kleine Citroën die zijn beste jaren allang achter zich gelaten heeft, maar hij rijdt nog en ik ben er behoorlijk aan gehecht.

Ik heb het al gauw koud en de kille temperatuur maakt het er niet beter op. Ik kruis mijn armen voor mijn borst en loop snel door, verlangend naar een warm bed. Tot mijn opluchting start de auto meteen. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij er de brui aan geeft. Ik wil Jabar niet weer een excuus geven om aan mijn kop te zeuren. Het afgelopen jaar probeerde hij verwoed een degelijke auto voor me te kopen. Een Mercedes of Volkswagen. Nee, bedankt. Stijlvolle, dure wagens passen niet bij mij.

Ik draai de verwarming aan, maar het duurt nog een hele poos voor de motor opgewarmd is. De eerste kilometers breng ik klappertandend door. Om de twintig minuten naar huis wat aangenamer te maken zet ik de radio aan. Een van mijn favoriete nummers verdrijft mijn vermoeidheid een beetje. ‘Eden’ van Hooverphonic. Ik zing mee en laat de snelheid oplopen tot een redelijk acceptabele honderddertig kilometer per uur. Jabar zou me een zoveelste boete niet in dank afnemen en ik heb het de laatste tijd al te gortig gemaakt. Ik vind het heerlijk om op snelwegen te rijden die zo goed als verlaten zijn. Daarom vind ik het niet erg om midden in de nacht te rijden, hoewel ik absoluut geen nachttype ben.

Ik neem de afslag naar Jabbeke en niet veel later rijd ik de residentiële wijk in waar ik woon: Flaminckapark.

Er staan alleen maar gigantische kasten van huizen met tuinen waar een stadspark jaloers op zou zijn. Zo ook het huis van Jabar Tahon, mijn adoptievader.

Ik kon het als vondeling slechter getroffen hebben. Met de afstandsbediening open ik een van de twee smeedijzeren hekken en rijd de lange oprijlaan op. Links van de oprijlaan ligt een vijver met een eilandje en rechts mijn favoriete boom, de treurwilg. Onder die boom zit ik vaak wanneer ik pieker of me niet lekker voel. De parapluachtige kruin geeft een beschermend gevoel. Ik voel me naderhand altijd beter. Een gedachte die me op zo’n moment opbeurt is dan bijvoorbeeld: lichtblauwe hemels en groene boomkruinen, meer moet er niet zijn om gelukkig te zijn. Waar het op slaat weet ik niet, het pept me op.

Enkele meters verder van de treurwilg staat de helikopter van Jabar.

Ooit was deze woning een koetshuis waar de paardenkoetsen van het kasteel verderop in ondergebracht werden. Begrijp me niet verkeerd. Na het bewoonbaar maken, is het met zijn zes slaapkamers, vier badkamers, twee woonkamers en een bibliotheek niet echt een stal te noemen.

Er brandt nog licht in de woonkamer, wat betekent dat Jabar me opwacht. Het maakt niet uit dat ik hem al op de hoogte heb gebracht van de opdracht en op weg ben naar huis. Tot ik in mijn bed lig, zal hij niet gerust slapen.

Een tweede knop op de afstandsbediening opent een garagepoort. Ik parkeer en stap uit. Tussen de garage en de woonkamer ligt de keuken, ingericht met eikenhouten kasten en een ronde eettafel.

Ik heb ontzettende dorst en neem een glas uit een kast. Terwijl ik het vul met water uit de kraan, komt Jabar binnen.

Hij is een stuk langer dan ik en heeft een uiterlijk dat je meteen tot respect dwingt. Schouderlang zwart haar, dat hij al zolang ik me kan herinneren in een staartje draagt. Zijn kledingstijl is sober maar stijlvol: een eenvoudige jeans en effen gekleurd overhemd. Hij is een elf en honderdvijftig jaar oud. In mensenjaren is dat ongeveer vijftig. Zijn voorouders stammen uit een Aziatisch land, wat weerspiegeld wordt in zijn schuinstaande, donkere ogen en crèmekleurige huid.

Jabar heeft veel geduld, oneindig veel meer dan ik. Het lijkt alsof hij daar relaxed staat met zijn handen in de zakken, leunend tegen de deurpost, maar ik weet dat hij brandt van nieuwsgierigheid. Dat laatste is een trekje dat, volgens Diedie, de meeste elfen bezitten. Ik draai me naar hem om en neem een slok water.

‘Alles is goed gegaan,’ zeg ik.

‘Geen getuigen?’

‘Nee. Hij was gelukkig thuis.’

‘Goed zo.’

Ik wip op het aanrecht en laat mijn benen bungelen. ‘Hij had het geld nodig voor drugs.’

Emoties zijn niet eenvoudig af te lezen van zijn gezicht, maar ik ken hem inmiddels goed genoeg. Het optrekken van één wenkbrauw geeft aan dat hij van deze mededeling onder de indruk is.

‘Drugs?’

‘Jup.’ Ik drink het glas leeg en zet het in de spoelbak. ‘Ik denk dat hij de boodschap begrepen heeft. Hij brengt het geld terug.’

‘Prima.’

‘Het zou gemakkelijker zijn als we de politie konden inschakelen,’ zeg ik.

‘Gemakkelijker, ja.’

‘Ik weet het. Het risico dat een gave ontdekt wordt, is groter wanneer een anderssoort door de politie ondervraagd wordt of in de gevangenis terechtkomt.’

‘Precies.’

Zo verlopen onze gesprekken meestal. Korte zinnen versus spraakwaterval.

‘Ben je moe?’ vraagt Jabar.

Ik trek mijn schouders op. ‘De rit heeft me wakker gemaakt.’

‘Ga toch maar naar bed. Morgen moet je werken.’

Ik zucht diep.

‘Het is je eigen keuze, Manon,’ zegt hij op zachte toon.

Ja, ik weet het. Ik ben stom en koppig. Volgens Jabar hoor ik niet te werken, aangezien ik al werk voor hem. Maar het op de vingers tikken van anderssoorten zie ik niet als een volwaardige baan. Hoe moet ik het bovendien aan anderen verklaren? Ik werk, hoor, maar het is geheim wat ik doe.

Ik laat me van het aanrecht zakken. ‘Ik moet toch ergens geld mee verdienen?’ Het komt er harder uit dan bedoeld.

‘Ik kan je betalen voor de opdrachten,’ zegt Jabar.

‘Ik wil ook een echte baan waarover ik met anderen kan praten.’

‘Oké.’

Ik loop hem voorbij de woonkamer in en plof neer op een blauwe chesterfieldbank. De open haard smeult nog een beetje na, waardoor de warmte me al gauw een loom gevoel geeft. Jabar gaat in de fauteuil zitten.

De woonkamer is zo groot als een tweekamerflat. Er staat een drie meter lange antieke eettafel met stoelen eromheen waarvan het leder hier en daar ouderdomsbarsten vertoont. Verder nog een blinkend zwarte vleugelpiano waarop ik wanhopig probeer te spelen. Tot ongenoegen van Jabar krijg ik er niet veel mooie noten uit, ondanks de privélessen waarmee ik opgegroeid ben. Aan de ene kant van de woonkamer, die minstens vijf meter hoog is, zijn drie grote koepelvormige ramen met zware, donkerrode gordijnen. Ze kijken uit op een stuk van de tuin waar de helikopter, een Robinson R22, en een immens standbeeld van Miguel Ortiz Berrocal staan. Dat beeld is mijn favoriete werk van de artiest. Aan de andere kant van de woonkamer zijn openslaande ramen die uitkijken op de rest van de gigantische tuin. Overal hangen dure olieverfschilderijen van Vlaamse en Nederlandse meesters. Bij een deur die naar de zolderruimte leidt, staat een twee meter hoge oude schildersezel waarop nog steeds een van mijn eindejaarswerken van de kunstacademie geëtaleerd staat. Een olieverfschilderij van een naakt vrouwelijk model.

‘Slaapmutsje?’ vraagt Jabar.

Ik schud mijn hoofd.

‘Hoe was het met Tony?’

Ik glimlach. ‘Volgens mij vond hij de New Yorkse vrouwen te eigengereid.’

Jabars mondhoeken krullen lichtjes omhoog. Zijn manier van lachen. ‘Dat is iedere vrouw die nee tegen hem zegt.’

Dat brengt me op het volgende.

‘Ik vind die nieuwe contactpersoon in New York, Selena, niet erg aangenaam in de omgang.’

Jabar blijft me een poosje aanstaren. Ik wil het net herhalen, denkend dat hij het niet goed begrepen heeft, wanneer ik zie dat er een groen waas in zijn ogen verschijnt.

‘Welke nieuwe contactpersoon?’ vraagt hij.

Ik krijg het plotseling ijskoud. ‘Selena? Een vamp?’

‘Dit is ernstig.’

‘Wat is ernstig?’ Mijn stem schiet de hoogte in.

Jabar staart in de kleine vlammen en over zijn anders zo serene gezicht hangt nu een duistere gloed. ‘Er is geen nieuwe contactpersoon.’

5.

De zolder beslaat de hele bovenste verdieping en is zo ruim dat je er gerust twee grote gezinnen in kunt onderbrengen. Jabar had er andere plannen mee.

In de ene helft staan drie computers, een pingpongtafel en een originele Wurlitzer-jukebox. Diedie is namelijk gek op pingpong. Het maakt haar spieren los na uren achter de computer.

De Wurlitzer is mijn speeltje. Hij zit vol originele singles. Muziek vanaf de jaren zestig tot de jaren negentig, allerlei genres door elkaar. Ik ben dagen bezig geweest om de singles te labelen en van etiketten te voorzien die overeenkomen met de plek van de single.

Aan de ene wand staan ingebouwde witte kasten vol boeken, strips en dossiers. Ik heb er voor de sfeer enkele planten neergezet die weinig daglicht nodig hebben, aangezien er slechts twee dakraampjes op de zolderverdieping zijn.