Alleen

Barbara De Smedt

ALLEEN

Psychologische thriller

Eerste druk: 26 oktober 2020

© 2020 Barbara De Smedt

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Lauren Dawes - Sly Fox Cover Designs

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967433

NUR-code: 330/332

An estimated 12 to 16 percent of women, and 4 to 7 percent of men, will be stalked in their lifetime.

(bron: www.psychologytoday.com)

Proloog

Hij ligt op de grond. Een schaduw valt over hem heen.

‘Hé, gaat het wel?’

Zijn hoofd doet pijn, hij voelt een buil op zijn linkerslaap.

‘Ik heb gezien wat er is gebeurd, ze deden het expres.’

Hij probeert onder zijn arm door te kijken om te zien wie er tegen hem praat.

Een meisje, hij kent haar niet. Ze drukt een flesje water in zijn handen dat heerlijk koel aanvoelt.

‘Ik heb ook ijs bij me, voor je hoofd,’ zegt ze terwijl ze voorzichtig zijn arm verlegt en het ijs op de buil houdt.

Hij ademt scherp in, de pijn schiet tot in zijn tanden.

‘Gaat het?’ vraagt ze nog een keer.

Hij slikt. Ze ruikt lekker.

‘Ik ben Julie, hoe heet jij?’

Vanonder zijn witte wimpers kijkt hij haar aan. Hij voelt hoe zijn hoofd rood en warm wordt, druppels ijswater rollen langs zijn slapen het gras in.

‘Oscar,’ antwoordt hij.

Oscar & Julie

Laisse-moi devenir 

L’ombre de ton ombre 

L’ombre de ta main 

L’ombre de ton chien 

Ne me quitte pas 

…

(‘Ne me quitte pas’, Jacques Brel)

Oscar

1992

‘Dag mevrouw, is Oscar thuis?’

Vanuit zijn raam heeft hij gezien hoe Julie over het pad kwam aanfietsen. Ze heeft een korte broek aan, haar knieën zijn vuil en geschramd. Haar paardenstaart is losgekomen. Warrige plukken omlijsten haar bezwete gezicht.

‘Ja, waarom?’ hoort hij zijn moeder antwoorden.

‘Mag hij komen voetballen?’

‘Voetballen? Met jullie, kleine kinderen?’

Hij stelt zich voor hoe ze wankelt op haar benen en zich recht houdt tegen de deurstijl gezien de hoeveelheid wijn die ze voor de lunch al op had.

‘Daar heeft hij geen tijd voor.’

‘Maar… we komen nog iemand tekort,’ protesteert het meisje. Als ze al beledigd is door het woord ‘kinderen’ laat ze het niet merken. Ze is elf en dus een jaar jonger dan Oscar.

‘Ik zei dat hij geen tijd heeft,’ snauwt zijn moeder. ‘En nu ophoepelen.’

De deur gaat dicht, Julie haalt haar schouders op en springt weer op haar fiets. Het huis ligt afgelegen en het gebeurt zelden dat iemand anders dan de postbode het pad neemt, ze kan met moeite de kuilen ontwijken.

Vanuit zijn slaapkamerraam kijkt Oscar het wegfietsende figuurtje na.

Julie.

Zijn Julie.

Hij voelt zijn hart in zijn keel kloppen. Ze kwam voor hem. Ze kwam hem, Oscar, halen om mee te voetballen. Sinds die keer dat ze hem verzorgde tijdens de sportdag, is hij verliefd op haar geworden. Ze zitten op dezelfde school, al zit zij een jaar lager. Hij kijkt er telkens naar uit haar te zien. En nu komt ze hem zelfs in het weekend opzoeken, dat is toch een goed teken?

Zijn magere benen trillen een beetje. Wanneer hij zijn ledematen weer onder controle heeft, sluipt hij op zijn tenen de trap af, opent stilletjes de voordeur en zet het dan op een lopen langs het pad.

De wedstrijd is voorbij. Het verhitte groepje gaat afkoelen in de vijver achter het sportterrein. T-shirts en korte broeken worden afgepeld en achteloos op het gras neergegooid. In hun zwembroek en bikini springen de kinderen luidkeels gillend in het groene water, waardoor de eenden paniekerig andere oorden opzoeken.

Een paar meter verder slaat Oscar het tafereel gade vanachter een boom. Hij graaft het blikje op waarin hij zijn spullen bewaart: zijn verrekijker, een pakje kauwgum, een aansteker en een half pakje sigaren dat hij van zijn moeder heeft gepikt. Hij rookt niet, maar vindt het wel fijn om de sigaren vast te houden.

Oscar rolt er een tussen zijn vingers en ruikt er tevreden aan. De rokerige geur geeft hem een kriebel in zijn buik. Hij is groot voor zijn twaalf jaar, met lange armen en benen. Zijn nagels hebben zwarte randen, zijn witte haar is lang en ongewassen, zijn kleren te klein. Het enige tijdverdrijf dat zijn moeder hem toestaat is vissen en lezen, want dat kost niets.

Wild gespetter in de vijver doet hem opkijken.

‘Wie het eerst bij de oever is!’ roept Tobias, de roodharige zoon van de fietsenmaker die er als een speer vandoor gaat. Met een verontwaardigde gil zet Julie de achtervolging in. De anderen roepen aanmoedigingen vanaf de kant.

‘Kom op, Julie!’

‘Hup, Tobias!’

Buiten adem komen ze tegelijkertijd aan wal. Julie laat zich op het gras neervallen. ‘Valsspeler, als we tegelijk waren gestart had ik zeker gewonnen,’ roept ze verongelijkt.

‘Jij kan gewoon niet tegen je verlies,’ hijgt Tobias, maar ze lachen allebei en warmen zich op aan het gras en aan het zonlicht dat door de bomen schijnt.

Oscar wilde dat hij Tobias was en naast haar lag, dan zou hij de blonde haartjes op haar armen bestuderen en grapjes maken om haar te zien lachen. Hij weet dat hij anders is. Dat ze hem vreemd vinden. Als een hond zonder staart. De jongens noemen hem wormenjongen, vanwege het aas dat hij verzamelt om te gaan vissen. Of witte. Het maakt hem niet uit. Zolang Julie hem maar ziet. Hij laat zijn slungelige lijf tegen een boom rusten en strekt zijn benen voor zich uit, voorzichtig om geen geluid te maken.

Even later wringt Julie haar haren uit, de druppels vallen op het T-shirt dat ze over haar bikini heeft aangetrokken. Ze zegt iets tegen Tobias en hij moet lachen, maar Oscar kan het niet verstaan. Hij krabt aan een wond op zijn knie tot het bloedt. En dan nog wat.

Het maakt niet uit, zijn tijd komt nog wel. Hij heeft alles al gepland: hij wordt later dokter. Zodra hij zijn diploma heeft en aan het werk is, zoekt hij Julie weer op. Wat er tussen hen bestaat is geen gewone verliefdheid. Het gaat veel dieper dan dat, hij heeft haar nodig. En zij hem. In zijn favoriete fantasie ziet hij Julie na enkele jaren terug en herkent ze hem niet meteen, omdat hij er natuurlijk zo anders uitziet.

‘Oscar!’ zal ze uitroepen. ‘Wat ben jij veranderd! En wat zie je er goed uit!’ En dan zal hij haar mee uit eten nemen, om ‘bij te praten’. Ze zal onder de indruk zijn van hem en van zijn dokterstitel (hij zal visitekaartjes laten drukken met zijn naam en titel erop, dan kan hij haar er een geven zodat ze zijn nummer heeft) en zo zal het beginnen en na een jaar verkering vraagt hij haar ten huwelijk en dan kopen ze samen een prachtig huis, dicht bij de stad, maar toch in het groen.

En… En… En…

De schemering valt, de kinderen zijn weg, Julie is weg. Oscar komt stijfjes overeind, begraaft het blikje zorgvuldig en sjokt langzaam weer naar huis.

Julie

Februari 2005

Ik leg mijn handen op mijn ogen. Ze voelen aan alsof ze uit hun kassen gelepeld zijn, opgepompt door een fietspomp en vervolgens weer in mijn gezicht gepropt.

‘Wat…?’ Langzaamaan komt de herinnering aan gisteravond weer bovendrijven uit de brij van gedachten die mijn hersenen produceren. Ik weet nog dat ik zoals elk weekend met Eloise naar Billy’s, mijn stamkroeg, ben geweest. Tom, mijn ex, was er niet en ik herinner me dat ik teleurgesteld was. We raakten aan de praat met een paar kerels en gingen samen aan een tafeltje zitten. Ze trakteerden. Het ene shotje na het andere.

Kreunend draai ik me op mijn zij om mijn telefoon te pakken en te kijken hoe laat het is. Met veel moeite open ik mijn ogen: tien uur al. Het is zondag, dus hoef ik nergens heen, al heb ik nog een berg werk voor de universiteit. Ik draai me opnieuw op mijn rug en stoot met mijn been tegen iets harigs.

O god.

Meteen ben ik klaarwakker en zit ik recht in bed. Dat niet mijn bed is. Waar ben ik? Wiens kamer is dit? Het lichaam naast me beweegt, een zware arm valt over me heen. Hij hoort bij een van die jongens van gisteren. Dean? Dan? Donny? Ik weet het niet meer.

Ik duw de arm van me af en hijs me uit bed. Mijn kleren liggen her en der verspreid over de kamer die zo klein is dat ik alles meteen terugvind. Ik moet hier weg. En ik moet dringend plassen, dus trek ik snel mijn jurk over mijn hoofd en grabbel de rest van de spullen bij elkaar. Mijn jas zie ik niet meteen, die ligt misschien in de woonkamer.

Om zowel de jongen in het bed als mezelf een ongemakkelijk gesprek te besparen, open ik de deur van de slaapkamer zo zacht mogelijk. Nu snel naar de badkamer en dan wegwezen.

O nee.

Dit is geen huis.

Dit is geen appartement.

Dit is een studentenhuis met een gemeenschappelijke badkamer.

Een vloek ontsnapt uit mijn mond terwijl ik de lange gang af strompel tot ik de badkamer vind. Ondertussen neem ik me vurig voor om nooit meer een druppel alcohol te drinken. Ik ruk een van de wc-hokjes open en laat me opgelucht neerzakken.

Zou Eloise weten dat ik hier ben? Ik ben kwaad op mezelf, ik had me toch voorgenomen minder te drinken? Al is februari elk jaar een moeilijke maand. Mijn innerlijk gevloek wordt onderbroken wanneer ik de deur hoor opengaan. In het hokje naast me laat iemand een lang gerekte scheet en ik kan niet geloven dat ik alweer in deze situatie ben terechtgekomen. Ongelofelijk.

Snel trek ik de rest van mijn kleren aan en grijp ik mijn tas. Ik ren de badkamer uit en de traphal in, volg de bordjes met ‘uitgang’. Even later sta ik weer op straat. Het is koud en ik adem de zuivere lucht in. Nu ik zie waar ik ben, begint mijn hartslag weer te vertragen. Ik ben vlak bij Billy’s. In de studentenwijk. Mijn fiets heb ik in mijn feeststemming van vannacht blijkbaar niet meegenomen, dus wandel ik zonder jas met mijn armen over elkaar geslagen de paar minuten naar het café. Ik ben me scherp bewust van het rattennest op mijn hoofd en de uitgelopen mascara onder mijn ogen.

Dit moet stoppen, Julie. Dit moet echt stoppen.

Oscar

1993

Een steek gaat door zijn buik als hij denkt aan de brief van de sociale dienst die hij vanochtend vond. Zijn moeder lag haar roes nog uit te slapen. Hij had alle tijd gehad om hem open te stomen en te lezen: hij wordt geplaatst.

Hij wist wel dat het eraan zat te komen. Op school was hij al een paar keer bij de maatschappelijk werkster geroepen en vorige week stond de sociale dienst bij hem aan de deur. Hij had zijn best gedaan om het huis keurig op te ruimen. Hij had echt zijn best gedaan. De lege flessen die door het huis verspreid lagen had hij verzameld en in het tuinhuis verstopt. De afwas die er al weken stond had hij gedaan. Hij had zich gewassen, schone kleren aangetrokken, koffiegezet, koekjes gekocht.

Helaas stonden ze al om negen uur ’s ochtends op de stoep en kreeg hij zijn moeder niet uit bed.

Het was hopeloos.

De twee sociale werkers hadden hem medelijdend aangekeken toen ze haar boven in bed vonden.

Hij haat hen. Hij haat de jeugdrechter. En hij haat zijn moeder. Want waar hij naartoe gaat, zal hij Julie niet meer kunnen zien.

Julie

Maart 2005

Nee, dit is niet hoe het had moeten gaan, bedenk ik terwijl ik boven de toiletpot van Eloise hang. Hoe is het mogelijk dat ik me alweer heb laten gaan? Ik ging een grappig gedicht voordragen voor Eloises vierentwintigste verjaardag. Eentje met de nadruk op haar vele veroveringen en de gebroken harten die ze overal waar ze komt achterlaat. Eloise is mijn beste vriendin, we kennen elkaar al jaren, maar we hebben niet zoveel gemeenschappelijk, zeker niet onze vriendenkring. Ik was van tevoren een beetje zenuwachtig geweest, daarom had ik die drie rum-cola’s naar binnen gekieperd. Om de scherpe kantjes eraf te halen.

O help, had ik het echt gedaan?

Ja hoor.

In beschonken toestand had ik met mijn ring tegen mijn glas getikt om ieders aandacht te vangen. Dertig hippe vrienden van Eloise, velen van hen klanten van haar kledingzaak en dus allemaal perfect uitgedost, stonden her en der met een drankje in hun hand. Ik viel een beetje uit de toon in mijn jeansjurk. Toen ik op het feest aankwam, had ik nog mooie open schoenen aan met hoge hakken, maar die lagen ondertussen ergens in een hoek, dus stond ik op blote voeten naar de groep voor mij te kijken. Met ongelakte teennagels. Ik ben echt niet verlegen, maar zo’n woonkamer vol vreemden doet je keel toch uitdrogen.

Ik vergat prompt hoe het gedicht ging en wist niet meer waar het papiertje lag waarop het geschreven stond, dus begon ik een onhandig ‘happy birthday to you’ te zingen om vervolgens heel gênant de slappe lach te krijgen. Dat bleek gelukkig aanstekelijk te werken, want Eloise lag in een deuk, gevolgd door de rest van de meute.

Toen pas zag ik Tom, mijn ex, naar me toe komen. Ik had hem helemaal niet zien binnenkomen en had hem niet meer gesproken sinds we twee maanden geleden uit elkaar waren gegaan. Hij duwde me een vierde rum-cola in mijn hand.

‘Die heb je wel verdiend,’ zei hij op die typische half verlegen maar toch zo sexy manier van hem. En nu hang ik dus hier, boven het witte porselein van de wc-pot in Eloises turkooizen badkamer, terwijl ik me afvraag of ik hem mee naar mijn appartement zal nemen of niet.

Tom is knap, zonder twijfel. Zijn donkerbruine haar is een tikkeltje te lang en krult aan de uiteinden. Als je goed kijkt zie je dat het niet helemaal bruin is maar een hint van rood heeft. Dat zie je in zijn stoppelbaard, als hij die laat staan. Hij heeft een lief gezicht gevuld met sproetjes en lachrimpeltjes rondom zijn zachte bruine ogen. En zijn tanden! Ik heb in mijn leven nog nooit zo’n volmaakt wit gebit gezien.

Met zijn ene hand houdt hij mijn haren uit mijn gezicht, terwijl hij met de andere zachtjes mijn rug streelt.

‘Zal ik je naar huis brengen?’ mompelt hij, alsof hij mijn gedachten kan lezen. En zo komt het dat ik me even later, tegen beter weten in, laat wegzakken op de passagiersstoel van zijn auto. Mijn fiets stopt hij in de kofferbak. Zijn aanwezigheid voelt nog steeds even vertrouwd. Wanneer hij in de wagen stapt, snuif ik zijn warme geur op.

Hij kijkt me bezorgd aan. ‘Gaat het wel?’

‘Ja hoor, nog een klein beetje tipsy,’ lieg ik.

‘Als je weer gaat overgeven zeg het dan op tijd,’ antwoordt hij droog, maar zijn ogen lachen. Ik steek mijn tong uit.

‘Ik had niet verwacht dat je naar Eloises feest zou komen,’ zeg ik. Tom is geen feestbeest, als hij geen muziekleraar op de middelbare school was geweest, zou hij een regelrechte kluizenaar zijn. In een huis met een waterput en zonnepanelen, waar hij tevreden groenten verbouwt en muziek speelt met als enige publiek de vogels en eekhoorns.

‘Ik was het ook niet van plan.’ Hij kijkt strak voor zich uit, maar wanneer ik mijn hoofd draai om naar buiten te kijken, voel ik dat zijn ogen me volgen. Terwijl ik uit het raam staar laat mijn buik verontrustende geluiden horen en ik hou mijn hand klaar op de deurgrendel. Net als in mijn lichaam rommelt het in mijn hoofd. Als hij niet van plan was naar het feest te komen, waarom was hij er dan? Voor mij? Of toch alleen voor Eloise? Ik kan niet ontkennen dat ik blij ben zijn vertrouwde gezicht te zien, maar zijn gedrag tegenover mij is op zijn minst gezegd verwarrend. Tegenstrijdig zelfs, als ik denk aan ons laatste gesprek waarin hij me zei dat hij me liever niet meer wilde zien.

Tom rijdt vlot een parkeerplaats in vlak voor mijn appartement en helpt me uit de auto. Hij tilt mijn fiets eruit en loopt met me mee naar de voordeur.

‘Kom je nog even binnen?’ vraag ik.

Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik weet niet of dat een goed idee is.’

Nog meer verwarrend gedrag. Wat wil hij nu eigenlijk?

‘Jezus, Tom, ik vraag niet of je wil trouwen. Prima hoor, ik hoor je nog wel dan. Bedankt voor het thuisbrengen,’ snauw ik. Maar wanneer ik de haldeur openduw, stop ik abrupt en draai ik me om.

‘Wat is er?’ vraagt hij.

‘Ssst,’ zeg ik, terwijl ik de donkere straat in tuur. Mijn blik glijdt langs enkele geparkeerde auto’s, de paarden in de weide aan de overkant staan op stal. Verder lijkt alles verlaten. Ik spits mijn oren en hoor het geruststellende gedender van een trein in de verte. Ik zal het me wel verbeeld hebben, maar ik had het gevoel dat we niet alleen waren.

‘Het is niks, ik dacht dat ik iets hoorde,’ zeg ik.

‘Is je stalker terug?’ vraagt Tom, zijn toon is plots bezorgd.

Vorig jaar kreeg ik plotseling rare telefoontjes, het was in de periode dat ik met Tom samen was. De beller was anoniem en zei geen woord wanneer ik opnam. Toen ik stopte met opnemen, stopte het bellen ook. Er zijn rare mensen op de wereld. Ik weet nog steeds niet wie het was. Iemand die zich verveelde, allicht.

‘Nee, nee. Kom je nu binnen of niet?’ vraag ik geïrriteerd.

Hij draait met zijn ogen, zet mijn fiets binnen en wil weer naar buiten stappen maar bedenkt zich.

‘Ik wou het niet uitmaken, weet je,’ zegt hij terwijl hij me recht aankijkt.

Ik slik. Dit zou me niets mogen doen, ik weet dat ik zelf de reden ben van onze breuk. Ik ben degene die geen serieuze relatie met hem wil, die niet bereid is om toegevingen te doen, zoals gaan samenwonen, waardoor hij denkt dat ik niet zoveel van hem hou als hij van mij. Sterker nog: dat ik helemaal niet van hem hou. Wat niet waar is, ik wil gewoon niet met hem samenwonen. Ik wil mijn eigen ding kunnen doen. Zelf beslissen hoe ik mijn appartement inricht. Harde muziek draaien wanneer ik dat wil en dansen in mijn woonkamer. Pizza eten uit de doos. En werken. Werken aan het opbouwen van een praktijk. Ja, ik wil Tom in mijn leven, maar alleen op de momenten dat het voor mij uitkomt. Voor Tom is dat niet genoeg en hij zette een punt achter ‘ons’.

Ik voel een klein steekje in mijn buik. Is het spijt? Of gewoon de angst om alleen te zijn? Ik kijk van de donkere traphal naar zijn gezicht. Hij kijkt gekwetst. Ik haat het hem zo te zien.

‘Kom gewoon even binnen, ik vind het niet fijn als je zo naar huis vertrekt,’ zeg ik.

‘Als je het zeker weet,’ antwoordt hij, zijn blik naar beneden gericht. Ik wil hem in mijn armen nemen, met mijn handen door zijn haar woelen.

‘Tuurlijk, kom op. Dan kun je thee voor me zetten en mijn voeten masseren.’

Hij lacht en schudt zijn hoofd. ‘O, Julie, wat doe je me aan?’ zegt hij. De donkere wolken zijn weggetrokken uit zijn gezicht.

Inderdaad, wat doe ik hem aan? Hij zou alles voor me doen, als ik maar laat zien dat ik om hem geef. Als een straathond die je wegjaagt en die steeds weer naar je terugkeert, steeds weer blij is je te zien. Dankbaar voor elke kruimel aandacht.

Ik plof neer op de L-vormige bank in mijn woonkamer en schop met een zucht van verlichting mijn schoenen uit. ‘Je kent de weg,’ zeg ik met mijn ogen gesloten.

Tom grinnikt en loopt de keuken in om thee te zetten. Zijn aanwezigheid wikkelt zich als een deken van troost om me heen en ik val in een heerlijk droomloze slaap.

Oscar

1994-1995

Oscar werd vaste klant bij de pleegzorg. Na elke plaatsing ging hij als een boemerang weer naar huis – waar het even goed ging – tot hij weer geplaatst werd. Ondanks alles slaagde hij erin zijn schoolwerk bij te houden en niet te blijven zitten, al was het met de hakken over de sloot.

De pleeggezinnen konden geen hoogte van hem krijgen. Ze omschreven hem als een stille jongen die zich opsloot in zijn kamer. In zijn dossier stond te lezen dat de meesten hem een beetje eng vonden, wat ervoor zorgde dat hij nergens echt lang kon blijven. Tot Oscar veertien werd en bij Kirsten en Robert De Ridder terechtkwam, het eerste gezin dat hem met liefde opnam. Hij kreeg er een stuk beter te eten dan thuis, kon ongestoord studeren en zijn cijfers schoten de hoogte in. Zijn kamer was schoon, zijn lakens gewassen en hij had een kast vol nieuwe kleren.

Zijn pleegouders vroegen niet veel van hem, ze waren gewoon blij dat hij er was. Waarom, wist hij niet. Ze hadden ooit een zoon gehad, maar dat was lang geleden. Er stonden foto’s van hem op het dressoir in de woonkamer waarop hij niet ouder werd dan een jaar of vijftien. Kirsten stak elke avond het theelichtje dat erbij stond aan. Oscar vroeg nooit wat er met de jongen was gebeurd en ze vertelden het hem niet. Voor hem was het best, ze lieten hem met rust en hij hield zich koest, dat was een prima deal. De boekenkast van Kirsten en Robert was trouwens veel interessanter dan die van zijn moeder, zo bleek. Bovendien gingen ze iedere zondag samen naar de grote stadsbibliotheek waar hij vijf boeken mocht uitkiezen, het hoogtepunt van zijn week.

Met kerst kwam zijn moeder voor het eerst op visite, ze zag er anders uit. Beter. Ze had een nieuwe vriend en probeerde te stoppen met drinken, vertelden zijn pleegouders hem. Dat had hij vaker gehoord. Ook de herinnering aan zijn moeders laatste vriend zat nog vers in zijn geheugen met een scheve neus als constant aandenken. Hij haalde opgelucht adem toen ze weer vertrok. De groene trui die ze voor hem als geschenk had meegebracht verdween ongedragen achter in zijn kledingkast.

Van zijn pleegouders kreeg hij op de ochtend van Kerstmis ook een cadeau.

‘Doe je ogen dicht,’ zei Kirsten, terwijl Robert de bijkeuken in liep. Even later hoorde Oscar hem weer binnenkomen en iets naast hem neerzetten.

‘Doe maar weer open,’ zei Robert.

Nieuwsgierig gluurde Oscar door zijn witte wimpers naar het ding dat naast hem op de grond stond. Het was een grote doos, vermoedde hij. Hij kon het niet goed zien want er hing een theedoek over. Vragend keek hij zijn pleegouders aan.

‘Toe maar, haal die doek er maar af.’

Voorzichtig trok hij de lap stof weg van wat een kooi bleek te zijn.

‘O,’ bracht de stille Oscar uit toen hij zag wat erin zat. Het was een konijn, met haar dat zo wit was als dat van hemzelf.

‘Het is een dwergkonijn,’ glimlachte Kirsten. ‘Hij is van jou, pak hem er maar uit.’

Oscar zat nog steeds onbeweeglijk naar het diertje te kijken dat zenuwachtig in zijn hok rondscharrelde.

Zijn pleegvader gaf hem een klopje op zijn schouder. ‘Ik denk dat onze kerel een beetje overweldigd is, zal ik hem er even uit halen?’

Oscar knikte en nam even later het zachte bolletje over van Robert. Hij drukte het warme konijn tegen zich aan en voelde diens hart razendsnel kloppen. Zijn vingers begroeven zich in de witte pels, tranen prikten achter zijn ogen en vonden hun weg naar buiten. Langs zijn wangen drupten ze naar zijn handen, hij voelde dat het diertje nat werd. Een huisdier, van hem alleen. Zachtjes veegde hij de natte vacht droog met de theedoek en in gedachten beloofde hij plechtig dat hij onvoorwaardelijk van zijn nieuwe vriend zou houden.

In de grote, zachte oren prevelde hij: ‘Wees maar niet bang, konijn, dit is een goed huis. Hier zal jou niets overkomen. Ik bescherm je wel.’

Toen ze dacht dat Oscar niet keek wierp Kirsten Robert een veelbetekenende blik toe.

De winter kwam ten einde en ging over in de lente. Nog steeds woonde Oscar bij Kirsten en Robert, samen met zijn nieuwe beste vriend. Hij had hem Nivens genoemd, naar het witte konijn uit Alice in Wonderland.

Het gebeurde steeds vaker dat hij een warm gevoel kreeg diep vanbinnen. Een gevoel dat hij zich herinnerde van toen zijn grootvader nog leefde en ze gingen vissen of ’s avonds samen een puzzel maakten of kaart speelden terwijl ze chocolademelk dronken. De tijd voordat zijn moeder veranderde.

Misschien was hij wel gelukkig.

Er was maar één probleem: hij zag Julie niet meer. Het dorp was te ver en fietsen mocht hij niet, zijn pleegmoeder hield hem met argusogen in de gaten. Ze bracht hem elke dag met de auto naar school en haalde hem eind van de middag weer op, veel ruimte om te ontsnappen was er dus niet. Achteraf bekeken: als hij toen had geweten dat hij zo lang bij Kirsten en Robert zou blijven had hij wel een poging gedaan om weg te glippen.

Wanneer hij niet met zijn huiswerk bezig was of met zijn neus in een boek zat terwijl Nivens rondscharrelde, lag hij languit op zijn bed en dacht hij aan Julie. Hij wist natuurlijk wel dat ze nog maar een kind was, veertien ondertussen. Hij sloot zijn ogen en probeerde zich haar gezicht voor de geest te halen, het kuiltje in haar wang, haar ogen die altijd leken te lachen. Bij haar had hij nooit de walging gezien die de inwoners van zijn dorp voor hem en zijn moeder voelden, de kinderen in het bijzonder. Hoe meer hij aan haar dacht, hoe meer zijn overtuiging groeide dat ook zij diepere gevoelens voor hem koesterde.

Ongewild versprong het beeld op zijn netvlies naar dat van zijn moeders gezicht. Naar de blik die ze hem schonk wanneer ze gedronken had. Dan ging het licht in haar ogen uit en keek ze naar hem alsof hij van glas was en ze door hem heen kon kijken. Dat waren de momenten waarop hij haar zo veel mogelijk ontweek. Hij schudde zijn hoofd om het beeld te doen verdwijnen en de druk op zijn borst te verlichten, maar slaagde daar niet in.

De laatste keer dat ze op visite was gekomen bij Kirsten en Robert had ze hem echt aangekeken, in zijn ogen. Dat had hij heel raar gevonden. Hij werd er ongemakkelijk van en keek zelf weg.

‘Mijn jongen,’ had ze gezegd. ‘Mijn knappe jongen, wat heb ik je gemist.’

Later had hij daarover nagedacht, hij begreep niet goed waarom ze zo anders deed, alsof ze hem terug wilde. Hij wilde het wel graag geloven. Want als zij beter werd, kon hij weer naar huis, en naar huis betekende naar Julie.

Het werd zomer, het was de laatste schooldag en de vakantie lag voor hem. Toen zijn pleegmoeder hem die middag oppikte in haar witte Fiesta, had ze een donkere zonnebril op. Ze keek hem niet aan toen hij instapte, haar handen omklemden het stuur, de knokkels wit. Haar grijze haren zaten strak in een knot achter op haar hoofd.

‘Doe je je gordel om?’ zei ze, en haar stem kraakte een beetje.

Zwijgend klikte hij de gesp vast, zijn handen legde hij op zijn schoot. Hij was ontzettend gegroeid de laatste maanden en zijn knieën staken omhoog. Zijn witte haar was keurig geknipt en niet meer lang, zoals vroeger. Terwijl de auto in beweging kwam, staarde hij met zijn ijsblauwe ogen naar buiten. Ze hoefde het niet te zeggen, hij begreep het zo ook wel. Een dikke knoop draaide zich rond zijn maag.

Zijn tijd bij Kirsten en Robert was voorbij.

Julie

Paasvakantie 2005

Ik word wakker in mijn eigen bed en draai me nog eens om. Geen idee hoe ik van de bank naar de slaapkamer ben gekomen gisteravond. Ik voel op de lege plek naast me, maar die is koud en onbeslapen. Zou Tom naar huis zijn gegaan? Hij was zo plotseling op dat feest verschenen, dat moest een trucje van Eloise zijn geweest om ons weer aan elkaar te koppelen. Ze doet niets liever.

Ik rol uit bed en loop naar de badkamer. De aanblik van de wc brengt de herinnering aan mijn gênante vertoning in Eloises badkamer naar boven en ik moet een zure oprisping wegslikken. Onder de douche straf ik mezelf door de koude waterstraal op mijn gevoelige huid los te laten. Het voelt als tienduizend scherpe naalden op mijn huid en ik kan een gil amper onderdrukken. Snel draai ik de warmwaterkraan open, maar dan welt een nieuwe golf van misselijkheid op. Ik kan nog net op tijd de wc bereiken. Dit moet de ergste kater zijn die ik ooit heb gehad, denk ik terwijl de laatste restjes gal mijn lichaam verlaten en ik als een natte dweil boven de wc hang. Alweer.

Ik woon in een duplexappartement en na mijn douche loop ik enigszins opgefrist de draaitrap af. De kleine hal met toilet komt uit op een lichte woonkamer met aangrenzend een witte open keuken. Het is niet groot, maar wel gezellig met een balkon dat een heerlijk weids zicht biedt over de velden. Het uitzicht doet me denken aan het dorp waar ik ben opgegroeid, dat is ook de reden waarom ik dit appartement heb gekocht. Weg van de stadsdrukte en toch overal dichtbij. Met mijn fiets als beste vriend.

Tom staat in zijn boxershort toast te maken. Hij is dus toch blijven slapen. Op de bank waarschijnlijk. Hij heeft me niet horen binnenkomen dus maak ik van het moment gebruik om mijn blik over zijn pezige lichaam te laten glijden: zijn lange hals met daaronder sterke schouders en mooie armen, gebruind tot aan het randje van zijn denkbeeldige T-shirt. Smalle heupen, geen greintje vet. Lange benen.

Opnieuw voel ik die vreemde steek in mijn buik. Mijn studie is mijn leven. Als ik over een paar jaar een eigen praktijk heb die goed draait, dan heb ik misschien tijd voor een gezin. Of in ieder geval voor een man. Kinderen zien we nog wel, of die er komen. Maar Tom ziet het anders: hij wil onze toekomst plannen, samenwonen, liefst zo snel mogelijk. Alsof onze liefde gemeten kan worden aan het aantal uur dat we aan dezelfde tafel doorbrengen. Of in hetzelfde bed.

Ik stap op hem af en leg mijn hoofd tegen zijn rug, sla mijn armen van achteren om hem heen. Snuif zijn geur diep naar binnen. Zijn lichaam reageert een ogenblik verrast maar ontspant vervolgens onder mijn aanraking. Hij knijpt even in mijn handen en pakt dan twee mokken van het aanrecht. Thee voor hem en koffie voor mij.

‘Ik heb er voor jou extra suiker in gedaan, volgens mij kun je wel wat hebben vandaag,’ grinnikt hij terwijl hij zich uit mijn omhelzing lostrekt. Hij zet de dampende koppen op tafel samen met een bordje toast en we gaan tegenover elkaar zitten. Bij elke andere man zou ik me nu afvragen of we seks hebben gehad vannacht, maar niet bij Tom. Dat zou hij nooit doen, niet in de staat waarin ik me gisteravond bevond. Ik vind het bijna jammer.

Dankbaar neem ik een hapje van mijn toast. ‘Gezellig, dit.’

‘Ja, moeten we vaker doen,’ antwoordt hij met een scheve grijns.

‘Haha, jij hebt het uitgemaakt, weet je nog?’

‘Dat weet ik zeker nog. En ook waarom.’

Ik zucht. Ik wil geen ruzie maken.

‘Sorry,’ zegt hij. ‘Dat kwam er spontaan uit.’

Ik knik en sla mijn handen om de warme mok koffie. Ik vind het fijn als Tom bij me is en ik moet toegeven dat ik hem heb gemist. Het is één ding om alleen thuis te zijn en te weten dat er toch iemand is die om je geeft en die er meteen is als je hem nodig hebt, en een ander om écht helemaal alleen te zijn. Altijd. Zeker voor een extravert als ikzelf.

‘Ik was net aan het denken,’ begon Tom, ‘ik weet dat je niet wil samenwonen en ik begrijp dat ergens ook wel. Maar ik vind het echt moeilijk om niet bij je te zijn.’ Hij strijkt door zijn haren en ik zie hoe de spieren van zijn bovenarm opbollen.

Ik slik en neem een slok van mijn zoete koffie.

‘Dus ik dacht: misschien kan ik het appartement hierboven wel huren, dat staat toch leeg?’

Verbaasd kijk ik hem aan. ‘En jouw appartement dan?’

Tom woont net als Eloise in de stad en zit overal lekker dichtbij, terwijl ik toch wel een eind daarbuiten woon in een nieuwe verkaveling tussen de velden.

‘Dat verhuur ik wel, of ik verkoop het. Maakt niet uit. Maar dan zouden we elkaar vaker kunnen zien en kun jij toch nog je eigen plek houden.’

Dat is zo typisch Tom. Ik wijs hem af, breek zijn hart, drijf hem zo ver dat hij het uitmaakt en wat doet hij? Rekening houden met mijn behoeften. Ik duik snel weer met mijn gezicht in mijn mok. Met een slok hete koffie laat ik de ijsklomp die in mijn keel zit wegsmelten.

‘Het is verhuurd,’ zeg ik.

‘Wat?’

‘Het appartement hierboven. Het is verhuurd. Nog maar pas hoor, de nieuwe huurders moeten er nog in komen. Maar het staat dus niet meer leeg.’ Ik lieg niet, het is echt net verhuurd, de eigenaar is het me zelf komen vertellen, en ik weet niet of ik teleurgesteld moet zijn of niet.

‘O.’

‘Ja. Jammer.’

‘Zou je het anders wel een goed idee hebben gevonden?’

Ik haal semi-nonchalant mijn schouders op. ‘Misschien wel.’

Tom trekt zijn wenkbrauwen op.

‘Ja, ik weet het ook niet, hoor. Ik wil echt niet samenwonen, maar ik moet toegeven dat ik je heb gemist de laatste weken. Dus ja, misschien wel. Maar het is verhuurd dus het heeft geen zin om erover te fantaseren, toch?’

‘Nee, dat is waar,’ zegt hij, maar de teleurstelling valt van zijn gezicht te lezen. ‘Hoe gaat het met je scriptie?’

‘Goed, maar ik heb nog veel werk. Ik had gepland om vanmiddag wat door te werken.’ Het is niet mijn bedoeling hem weg te jagen, maar ik heb echt nog veel te doen. Ik zit in mijn laatste jaar Diergeneeskunde. Hij knikt.

Een uur later loop ik samen met Tom naar beneden. Ik wacht tot hij in zijn auto stapt zodat ik hem kan uitzwaaien, maar hij blijft als versteend staan.

‘Wat is er?’ roep ik naar de overkant van de straat.

Hij kijkt me verbijsterd aan en mompelt iets, maar ik kan het niet verstaan. Ongerust ren ik op mijn slippers de straat over en voeg me bij hem. Zijn uitdrukking is ondertussen van verbijstering naar kwaadheid gegaan.

‘Kijk!’ roept hij. ‘Wie doet nu zoiets?!’

Over de hele lengte van zijn blauwe VW Golf zitten lange krassen. Tientallen. Een vandaal die zich eens goed heeft laten gaan.

Het is een daad van pure zinloze agressie en ik voel de haartjes op mijn armen een voor een overeind komen.

Oscar

1995

Oscar moest van de jeugdrechter weer naar huis, een plek die hij haatte. Toen zijn opa nog leefde was alles anders. Toen dronk zijn moeder nog niet zoveel en ging ze nog werken. Oscar en opa waren twee handen op een buik. Wanneer opa over de oorlog vertelde, hing Oscar aan zijn lippen. Opa had twee wereldoorlogen meegemaakt en kon uren vertellen over de slag in Duinkerken, waar hij bij was geweest. Zijn familie was omgekomen tijdens een bombardement, van het ene op het andere moment had hij zijn vader, moeder, broers en zussen verloren. Daarom had hij een schuilkelder gegraven zodra hij zijn eigen huis had gebouwd.

‘Als ze ons dat nog eens willen flikken, zullen we voorbereid zijn, Oscar,’ had hij gezegd. ‘Niemand zal ons kwaad kunnen doen. Er is genoeg eten voor een heel jaar.’ Dat was niet gelogen. Af en toe mocht Oscar even mee naar de schuilkelder, wanneer opa zijn inspectieronde deed. Spannend was dat, en ook top secret. Hij had moeten beloven er met niemand, maar dan ook echt niemand over te praten. Nooit.

‘Want als ze je schuilplaats kennen, ga je eraan,’ had opa gedreigd.

De schuilkelder had een grote leefruimte met twee stapelbedden, een tafel en vier stoelen. Een kleine kitchenette was voorzien van een kookplaat en er was ook een aparte wc en zelfs een kleine badkamer. De berging stond tot aan de nok vol drinkwater (voor het geval het leidingwater vervuild zou raken) en conservenblikken met boontjes in tomatensaus, bolognaisesaus, soep, sardienen en goulash. Daarnaast stond nog een hele voorraad havermout, rijst en pasta, meer dan iemand ooit in een mensenleven zou kunnen opeten. Het was allemaal erg indrukwekkend voor Oscar en het was dan ook zijn favoriete plek.

Nadat opa gestorven was had mama het huis geërfd en waren ze er met hun tweetjes blijven wonen. Wie zijn vader is, heeft Oscar nooit geweten. Het was altijd opa, mama en Oscar. En daarna mama en Oscar en af en toe een nieuwe vriend van mama. Ze dronk altijd het meeste als ze ruzie had met haar vriend, of als het uit was. Dan bleef ze soms dagenlang in bed liggen. Oscar leerde al snel om zelf zijn wekker te zetten, zijn eigen boterhammen te smeren en alleen naar school te fietsen.

Op een dag, toen Oscar een jaar of elf was, kreeg zijn moeder een brief van haar werk, ze wilden niet meer dat ze nog terugkwam. Mama brulde keihard toen ze die brief had gelezen, ze gooide haar glas rode wijn tegen de muur van de woonkamer kapot. Daar zit vandaag nog steeds een bruinige vlek in de vorm van een hondenkop. Ze gilde ook tegen Oscar, die naar zijn kamer vluchtte en met zijn handen over zijn oren onder de dekens kroop.

Vanaf die dag bleef ze nog vaker in bed liggen. De flessen stapelden zich op. Oscar werd bang van zijn moeder en bleef zo veel mogelijk uit haar buurt. Soms liep ze de hele nacht door het huis te roepen, zo hard en zo lang dat hij niet kon slapen en op school zat te knikkebollen. Het huis verkommerde, de tuin verwilderde en het pad naar het tuinhuis met de schuilkelder werd onbegaanbaar door de vele doornstruiken die vrij spel kregen. Het leek wel of de schuilkelder er nooit was geweest. Maar de doornstruiken konden Oscars herinneringen niet overwoekeren en doen verdwijnen. Ze konden hem niet doen vergeten hoe het ooit was geweest.

En toch was dat wat de jeugdrechter van hem vroeg. Volgens haar had mama van haar fouten geleerd en ging ze haar best doen, dus moest Oscar weg bij Kirsten en Robert en ging hij weer naar huis.

In het begin ging het vrij goed. Mama’s nieuwe vriend heette Bruno, een grote, stille man met een woeste baard en een Harley-Davidson. Hij had een hond, een pluizige bastaard die luisterde naar de naam Jef en die hem overal volgde. Mama dronk inderdaad niet meer, er was weer eten in huis en Bruno werkte in de tuin tot die er weer toonbaar uitzag. Het overwoekerde pad naar het tuinhuis werd opnieuw begaanbaar. Samen met Oscar schilderde Bruno het tuinhuis groen, net zoals het vroeger was geweest. Daarna begon Bruno aan een hondenren voor Jef, zodat hij ook naar buiten kon als ze niet thuis waren.

Zodra Oscar dacht dat niemand keek, ging hij op zoek naar het luik in de vloer van het tuinhuis: de toegang naar de schuilkelder. Daarvoor moest je je vinger in een van de verrotte oude vloerplanken steken en trekken, er kwamen dan vier planken tegelijk mee naar boven die samen via een verborgen scharnier een luik vormden. Met het blote oog zag je er helemaal niks van.

Het scharnier was natuurlijk helemaal vastgeroest en het kostte Oscar veel moeite om er beweging in te krijgen, maar uiteindelijk lukte het hem en met een paar druppeltjes smeerolie zorgde hij ervoor dat hij de volgende keer minder problemen zou hebben om het open te krijgen.

Voorzichtig daalde hij de betonnen trap af. Het rook muf en vochtig in de kelder. Hij tastte met zijn hand naar de lichtschakelaar. Als bij wonder verlichtte de plafondlamp de hele ruimte. Oscar hield zijn adem in, overvallen door de herinneringen aan zijn grootvader. Deze plek bracht zoveel gevoelens naar boven dat hij even stil bleef staan om alles in zich op te nemen. De grijze muren, de verroeste bedden, de koude vloer. Hoewel de kelder er allesbehalve gezellig uitzag, voelde het allemaal toch zo vertrouwd dat hij er blij van werd. Opgewonden liep hij de ruimte verder in, spinnenwebben sloegen in zijn gezicht terwijl een idee zich vormde: hij zou de kelder opruimen en er zijn schuilplek van maken. Een plek voor hem alleen, waar niemand hem kon vinden.

Vol energie begon Oscar door de kelder te lopen. Als eerste ging hij op zoek naar de bron van de rottige geur die hij eerder had geroken. Hij opende de deur naar de berging en inspecteerde de voorraadkast: daar lagen overal dode meelkevers, die hadden zich tegoed gedaan aan de havermout en de rijst, vermoedde hij. Weg ermee. Hij bekeek de conservenblikken en zag dat ze – uiteraard – allemaal vervallen waren. Vervolgens zeulde hij de matrassen naar buiten en legde ze achter het tuinhuis in de zon.

Het werd een project om de eindeloze zomervakantie door te komen. In de dagen die volgden smokkelde hij bussen schoonmaakmiddel de kelder in waarmee hij die van boven tot onder schoonschrobde, alsof zijn leven ervan afhing. Zodra het er weer leefbaar was, sleepte hij de matrassen en wat dekens waarop hij Nivens neervlijde naar binnen. Het konijn hield hem gezelschap tijdens het harde werk. Oscar babbelde hardop tegen het dier, vertelde hem wat hij deed en waarom. Het was een nieuw begin voor hem, legde hij aan Nivens uit. Nu had hij ook een hol, net als konijnen dat hebben. Een plek waar hij veilig was en Nivens ook, net zoals opa had beloofd.

Julie

Paasvakantie 2005

Het is prachtig voorjaarsweer, echt zo’n dag waarop je tijdens het fietsen met je armen wijd gespreid de wind door je haren wil voelen terwijl je ‘Bohemian Rhapsody’ zingt. Ik heb met Eloise afgesproken bij Billy’s.

Het café bestaat al langer dan ik leef, het is een legende. Aan de donker geverfde muren hangen oude zwart-witfoto’s uit de gloriedagen van de bar. Uit de tijd dat de mensen nog buiten kwamen, zoals Fred altijd zegt. De oude cafébaas heeft al meerdere keren tegen het faillissement aan gezeten, maar hij weigert zijn kop te laten hangen.

‘Als ze Billy’s willen sluiten, zullen ze me naar buiten moeten dragen. Ik hang mezelf nog liever op,’ bromt hij door zijn baard tegen eenieder die het wil horen. De verweerde plankenvloer zit vol krassen van de ontelbare keren dat er stoelen overheen zijn geschoven. Het lijkt wel een oude sterrenkundige kaart. De geur van tabak is in het meubilair en de muren gedrongen en zal daar nooit meer weggaan. Een oude Tigra-reclame die achter de massieve bar hangt is de stille getuige van de vele diep filosofische gesprekken die er door de jaren heen gevoerd werden. Een verroeste ventilator bungelt aan het plafond.

‘Hee ZZ-Top, schenk ze nog eens vol hier!’ roept een opgeschoten student. Het groepje zit al enige tijd kabaal te maken op het terras, waar overduidelijk een bordje hangt met ‘geen bediening’.

Juist, het is paasvakantie. Meteen floept de gedachte dat Tom dan vrij is ongevraagd door mijn hoofd. Ik zou hem kunnen bellen. Hem vragen om samen iets te doen, misschien kan hij blijven slapen? Maar ik weet dat het niet eerlijk is tegenover hem. Ik moet hiermee stoppen, hij is een te fijne vent. Hij verdient beter.

‘Hoi Fred, mag ik een Perrier met veel ijs van je alsjeblieft?’ Geen alcohol meer voor mij. Lesje geleerd.

‘Dag schoonheid, komt eraan, hoor. Ik ga eerst die sukkels even op hun nummer zetten.’

Ik laat me op een houten barkruk zakken en kijk toe hoe Fred met zijn bijna twee meter achter de bar vandaan komt. Met een schel gefluit wekt hij Boris, zijn bulterriër, uit diens dutje. Met de hond waggelend aan zijn zijde gooit hij de rekening van het groepje met een smak op hun tafel.

‘Tijd om van terras te wisselen, boys,’ zegt hij. ‘Dit is een café voor grote jongens. Bij de karaoke hier aan de overkant is nog plaats, zie ik.’ Met gespreide benen en gekruiste armen blijft hij staan. Hoewel Boris er als een zak aardappelen bij zit, mist het dier zijn effect niet, vooral vanwege zijn enorme tanden die tussen zijn lippen blikkeren. Een van de jongens wil meteen opstaan maar wordt door zijn buurman weer naar beneden getrokken.

‘Wij willen niet naar de karaoke, wij willen hier blijven zitten en wij willen bier. Nu,’ zegt de student die daarnet nog om een rondje vroeg.

Het terras zit vol en de gesprekken rondom vallen stil, niemand wil een uitbarsting van Fred missen. Ze worden niet teleurgesteld: met een harde klap laat hij zijn vuist op het gammele tafeltje landen.

‘Afrekenen en wegwezen,’ dreigt hij. ‘Deze jongen heeft zijn avondeten nog niet gehad.’

Boris gromt on cue.

De jongens trekken hun kameraad aan zijn mouw. ‘Kom op, Dries, het is het niet waard.’ Mopperend geeft de jongeman zich gewonnen. Ze gooien wat papiergeld op tafel en druipen af, de ene al wat wankeler op zijn benen dan de ander.

Ik kan mijn lachen amper inhouden. Fred is een zacht ei, hij heeft in zijn leven nog nooit iemand kwaad gedaan, maar hij kan verdorie goed doen alsof. Ik leerde deze plek aan het begin van mijn studie kennen. Het was toen het studentencafé van de faculteit en het leek me een goed idee om me meteen in het studentenleven te smijten. Ondertussen heeft de studentenvereniging na de zoveelste vechtpartij een nieuw onderkomen gevonden, maar ik ben gebleven. Billy’s werd mijn toevluchtsoord wanneer het in mijn appartement te eenzaam werd, wanneer de herinneringen aan mijn moeder me de adem benamen. Een jaar geleden leerde ik Tom hier kennen. Hij is tegenwoordig de vaste pianist op vrijdagavond.

Mijn telefoon gaat: anoniem nummer. Ik frons, maar neem toch op. ‘Met Julie?’

Geen antwoord, ik hoor enkel een zacht geruis in de verte. Golven, of bomen in de wind. Een kilte trekt door mijn lijf en snel druk ik het gesprek weg. Verdorie, ik dacht dat ik dit achter me had gelaten. Die vervelende telefoontjes waren een echte plaag vorig jaar. Ik was zo opgelucht dat ik er vanaf was. Net zoals toen begrijp ik nog altijd niet waarom iemand mij hiermee wil lastigvallen. Irritant kleutergedrag is het. Ik had mezelf voorgenomen een ander nummer te nemen als het weer zou gebeuren, maar dat is zo’n rompslomp.

Ik zucht diep, neem een teug van mijn Perrier en schrik op van een stem naast me.

‘Hé, zit je hier al lang?’ Het is Eloise.

Black and White noemde mijn vader ons vroeger, toen we nog samen op de middelbare school zaten. Zo bleek van huid als ik ben, zo donker is Eloise met haar Afrikaanse roots. Ze is gekleed in een supervrouwelijk geel jurkje, een wolk J’Adore-parfum waait met haar mee naar binnen. Ik voel me op slag opgewekter.

‘Nee hoor, ik zit net.’

Eloise geeft een teken aan Fred en die schenkt haar een glas witte wijn in.

‘Proost,’ zegt ze. ‘Hoe gaat het met de kater?’

Ik grijns maar wat en neem een slokje van mijn water. ‘Dat was gisteren, hè.’

Eloise kijkt me onderzoekend aan. ‘En met die andere kater? Is hij blijven slapen?’

Kijk, dat is dus typisch Eloise. Ze zal zich altijd bemoeien met mijn liefdesleven of het gebrek daaraan. Ik geef ontzettend veel om haar, maar vandaag heb ik er echt geen zin in.

‘Ja, hij is blijven slapen en nee, er is niets gebeurd.’

Eloise verzucht theatraal: ‘Ik zal het nooit begrijpen hoor, jullie zijn gemaakt voor elkaar.’

‘Dat is wat jij denkt,’ zeg ik geïrriteerd. ‘Wij zijn oud en wijs genoeg om onze eigen beslissingen te nemen.’

‘Ja, weet ik wel,’ sust ze, ‘maar het is gewoon zo jammer: jullie passen perfect bij elkaar, yin en yang. Alleen omdat hij wil samenwonen en jij niet, zijn jullie uit elkaar. Zo zonde!’ Ze maakt ondertussen wilde armgebaren waardoor er wat witte wijn over de rand van haar glas klotst. ‘Ik vraag me af of je wel de juiste keuze hebt gemaakt door hem af te wijzen, dat is alles,’ zeurt ze verder. ‘Ik bedoel, word je niet langzaamaan te oud om elk weekend in een ander bed wakker te worden?’

‘Sorry? Alsof jij zo’n kei bent in het maken van goede keuzes. Hoe heet je laatste vlam ook alweer?’ spuw ik giftig terug.

Daar heeft ze even niet van terug en we zitten een moment in stilte aan de bar naar ons glas te staren. Na de middelbare school ging ik Diergeneeskunde studeren, wat niemand verbaasde, en Eloise besloot naar de Mode Academie te gaan, wat iedereen dan weer wel verbaasde. Niemand had haar ooit een tekenpotlood zien vasthouden, alleen ultradunne Cartier-sigaretjes. Maar het lukte haar en ze studeerde vorig jaar af. Helaas kon ze geen werk als ontwerpster vinden, dus ging ze in vaste dienst bij de kledingwinkel waar ze als werkstudent had gewerkt om haar studie te betalen. Een boetiek, zoals ze het zelf noemt. Het lijkt haar goed af te gaan want ondertussen is ze manager geworden van de ‘boetiek’. Alleen op liefdesvlak laat ze wel eens steken vallen, daar is Daniel, haar laatste nieuwe vlam, een mooi voorbeeld van: knap, rijk, succesvol en getrouwd. Niet dat ik veel beter ben: mijn langste relatie heeft negen maanden geduurd en die was met Tom. Ik begin me een beetje schuldig te voelen tegenover haar.

‘Sorry, lieverd, ik bedoelde het zo niet. Ik voel me gewoon niet zo kiplekker vandaag, die kater van gisteren heeft me nog steeds in zijn klauwen, lijkt het wel. Bovendien kreeg ik net weer zo’n raar telefoontje.’

‘Wat naar. Van diezelfde als een paar maanden geleden?’

‘Tja, dat weet ik dus niet aangezien hij of zij niets zegt wanneer ik opneem,’ verzucht ik.