Kartonnen Sterren

Seren J. Smedts

KARTONNEN STERREN

Young Adult

Alle rechten voorbehouden

© Seren J. Smedts 2020

© Hamley Books 2020

Cover design : Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Binnenwerk: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broek

Eerste druk: 13 oktober 2020

www.hamleybooks.be

ISBN 9789463967471

NUR 200/285

For my part, I know nothing with any certainty, but the sight of the stars makes me dream.

Vincent Van Gogh

1

Er zijn veel dingen om over na te denken om elf uur ’s avonds. Als tienermeisje zouden dingen als school, vrienden, vriendjes en feestjes me bezig moeten houden, maar mijn hoofd lijkt wel stil te staan. Toch kan ik niet slapen, alsof er onbewust toch een gedachte is die het me belet.

Ik kon niet beslissen of ik mijn sokken aan of uit wilde houden, maar het warme, zweterige gevoel begint me nu echt te irriteren. Ik schuif met mijn ene voet de sok van de andere, en omgekeerd. Misschien helpt dit dan?

Niet dus.

Iets anders proberen. Fitz zoeken misschien? Onze dikke kater slaapt normaal gesproken altijd in mijn kamer, maar hij is spoorloos. Ik mis zijn warme lichaam op mijn bed.

Eerder deze avond heb ik een lange tijd in de deuropening gestaan van de tuin. Op mijn blote voeten en met rillingen van de koude wind, bleef ik toch vastberaden schudden met zijn bakje tonijn. Mama riep om hulp in de keuken dus werd mijn missie afgeblazen. Ik liet de deur op een kier staan in de hoop hem later te zien verschijnen.

Mijn voeten voelen koud aan. Weer aan die sokken. De inspanning doet me zweten en met een zucht druk ik me dieper in het matras. Ik overweeg om uit bed te gaan en een nieuwe poging te wagen om Fitz te zoeken, maar de koude tuin spreekt me nu ook niet echt aan. Daarbij ruiken de kussens en pas gewassen lakens te goed.

Ik besluit me te focussen op de geluiden in huis en op straat. Het dorp baadt in heerlijke rust. Net passeerden er nog wat auto’s en een groepje kwebbelende vrouwen, maar het is stil geworden. Een ideaal scenario om in slaap te vallen, alleen niet voor mij.

Ik mis de rust die we vroeger hadden toen we nog bij oma en opa woonden. Ze hebben een prachtige boerderij iets verder van het park. Papa beweerde dat hij die zou renoveren wanneer ze kwamen te overlijden. Die gedachte maakte me bang. Het hele huis ademde oma en opa uit.

Elke zondagmiddag bakte oma pannenkoeken met kleine Jeff. Mijn klungelige broer maakte er steeds weer een puinhoop van. Opa en ik wachtten rustig af tot de pannenkoekengeur het hele huis overnam. Wanneer papa zijn wekelijkse bezoek aan zijn moeder in het rusthuis bracht en oma met Jeff ging wandelen, bleef ik toekijken hoe opa ijverig nieuwe schetsen op papier zette. Wat mis ik die herinneringen aan de boerderij. Nu woont oma er alleen.

Op het moment dat ik langzaamaan indommel, gaat opeens mama’s mobiele telefoon in de slaapkamer naast de mijne. Ze begint meteen te ijsberen. Ik hoor de plankenvoer kraken onder haar voeten.

‘Weet jij wel hoe laat het is?’ reageert ze bits. Korte stilte. ‘Ja, ik weet het. Ik vertrek meteen.’

Ze verlaat stampvoetend de gang en opent de piepende deur van de badkamer. Het knarsende geluid dringt mijn oren binnen. Papa had toch beloofd te smeren. Een van de vele beloftes die hij maakte, maar niet nakwam.

Mama gaat de trap af en alles wordt weer stil.

Ik schrik op van mijn trillende telefoon. Met een zucht draai ik me om naar mijn nachtkastje en ik probeer naar mijn mobiel te reiken. Het felle licht van het scherm irriteert mijn ogen. Het is Louka.

Je weet echt niet wat je gemist hebt vanavond! Ben heeft me thuisgebracht en… we hebben gezoend! Morgen vertel ik je álle details

Ik strijk door mijn haren. Het is 01.13 uur. Zo te zien heeft ze haar vader toch niet kunnen overtuigen om tot twee uur te blijven. Ik vraag me af of ze me jaloers wil maken, maar ik ken haar te goed.

Wauw, ben blij voor je en benieuwd naar de details. Slaap lekker

Voor ik mijn mobiel terugleg, zet ik de trilfunctie uit. Ik wurm me tussen mijn twee hoofdkussens en sluit mijn ogen.

Louka en Ben. Ik wist dat het ging gebeuren.

Ik draai me op mijn zij, druk mijn neus diep in het kussen en haal diep adem terwijl ik de heerlijke rozengeur opsnuif.

‘Fitz! Fitz, eindelijk, daar ben je!’ brult Jeff.

Met een diepe zucht open ik mijn ogen. Mijn wimpers willen elkaar niet loslaten.. De kamer is minder donker vanwege de ochtendzon die zijn weg zoekt door de gordijnen.

Jeff laat zijn kamerdeur met een klap dichtvallen. Dat is mijn signaal. Ik gooi de donsdeken van mijn lijf en krijg rillingen van het windje. Ik slaag erin mijn weg naar de kapstok aan mijn deur te vinden en pak mijn badjas. Het zachte, wollige stofje verwarmt mijn pas wakkere lichaam. Zodra ik bij mijn raam sta, open ik de gordijnen en mijn ogen wennen aan het daglicht. Het is zonnig buiten, maar fris. Ik kam mijn haren met mijn vingers en voel de knopen trekken. De daken glinsteren van de smeltende sneeuw.

Heb ik dan echt zoveel gemist gisteren?

Ik draai me om en til Snop op van de grond. Die arme beer wordt elke nacht opnieuw uit bed gestampt.

‘Goedemorgen.’

Jeffs kleine ogen twinkelen wanneer ik de badkamer binnenkom. Hij wiegt de verloren kat heen en weer in zijn armen.

‘Die is ook weer terecht,’ fluister ik terwijl ik Fitz’ zwart-witte kopje aai. Hij begint te spinnen en sluit zijn oogjes.

‘Waar is mama?’ vraagt Jeff.

‘Geen idee. Ik hoorde haar vannacht vertrekken. Vast iets met de winkel. Ze zal uitslapen nu.’

Jeff knikt en zet de kat neer. Fitz verlaat paraderend de badkamer en Jeff volgt hem. Ik sluit de deur en kijk mezelf aan in de spiegel. Mijn wallen hangen. Ik probeer ze op te trekken met mijn vingers, maar krijg geen resultaat. Nadat ik fris water in mijn gezicht heb gespetterd, keer ik terug naar mijn kamer waar Fitz weer op zijn vertrouwde plek ligt.

Ik neem mijn mobiel. Louka zal vast nog slapen. Haar bellen is geen goede optie. Normaal zou ik het wel doen, maar ten eerste mag Ben van mij naar de maan lopen en ten tweede zou Louka op dit tijdstip bellen mijn ondergang betekenen. Zij kan beter even haar roes uitslapen.

Ik kleed me aan en bind mijn haren vast. Ze los laten hangen is vandaag geen goed idee. Dankzij papa’s krullen en mama’s steile haar moet ik het doen met een haardos die nergens op lijkt. Ik noem het mijn lichtbruine massa van golfjes.

‘Mama heeft gebeld. Ze vroeg of jij naar oma wil gaan,’ zegt Jeff wanneer ik beneden kom. Ik knik en ga aan de keukentafel zitten. Jeff neemt een hap van zijn boterham.

‘Heeft ze iets gezegd van vannacht?’ Ik merk de angstige ondertoon in mijn stem op. Sinds opa is iedereen van ons argwanend geworden.

‘Een vals inbraakalarm. Een muis of zo,’ brabbelt Jeff met zijn mond vol.

‘Gelukkig maar. Ik moet er niet aan denken dat…’

‘Niet opnieuw over beginnen,’ onderbreekt Jeff me.

‘Het spijt me,’ zeg ik zachtjes, waarna ik hem een schouderklopje geef. Hij heeft het nog steeds moeilijk met wat er gebeurd is. Ik ook, alleen ben ik kampioen in het inslikken van mijn gevoelens. Ik verwacht ook niet dat een achtjarig jongetje zo makkelijk alles kan vergeten, of beter: begrijpen.

Alleen moet ík nu naar oma en ik heb geen andere keuze dan te doen alsof er niets is gebeurd, ze heeft het al moeilijk genoeg.

2

Zodra ik de voortuin in wandel, razen er gedachten door me heen. Ik sta voor oma’s deur en twijfel.

In en uit. Nog eens, Liv, adem in en weer uit. Oma mag niet merken dat ik hier nog steeds bang ben. Ik klop op de deur en negeer de kramp in mijn maag.

‘Liv, meisje. Wat fijn dat ik je zie,’ klinkt het wanneer de deur opengaat. Ik lach naar oma en geef haar een knuffel.

Ze ziet er veel beter uit dan de vorige keer dat we haar zagen. Ze zal opa’s dood al meer verwerkt hebben. Dan is er toch tenminste één.

‘Ik dacht dat je moeder zou komen?’ vraagt ze wanneer ik de hal in kom. Meteen sluit ze de deur achter ons en draait ze hem op slot. Ze is dus ook nog bang.

Het is vreemd om hier te komen zonder opa’s moppen die me verwelkomen, maar het went jammer genoeg. Ik kijk rond in de woonkamer en laat mijn blik rusten op opa’s tekenstoel. Het lijkt nog maar pas geleden dat hij daar zat met zijn dikke tekenblok. Gekocht in Hongarije, vertelde hij me. Het was een flink bedrag, maar tekenen was het waard.

‘Nee, ze slaapt even uit vandaag.’

Ik verzwijg bewust het inbraakalarm. Dat is het laatste wat oma nu wil horen. Ik wil haar niet weer aan alles herinneren.

Oma komt uit de keuken en draagt twee koppen koffie. De damp verdwijnt in de woonkamer en de geur dringt mijn neus binnen. We gaan zitten op de bank, recht tegenover opa’s stoel. Ik hoop dat oma niet merkt dat ik er zo naar blijf staren.

‘Je vader bezorgt haar weer spanningen zeker?’ bromt oma na een slok van haar koffie.

‘Ik denk het.’

‘Ze slaapt dus nog steeds zo slecht?’

‘Eh, nee, enkel vannacht.’

‘Hm,’ mompelt oma.

Ik kan niet vertellen dat het door dat inbraakalarm komt. Gelukkig begint oma snel weer over andere dingen. Je weet wel, de typische zaken die grootouders willen weten. Hoe het op school is en natuurlijk: ‘Heb je nog geen vriendje?’

‘Daar staat mijn hoofd niet echt naar,’ antwoord ik lachend.

Oma knipoogt en gaat naar de kast. Ze haalt er een grijze doos uit. Aan de stoflaag te zien, stond die daar al even.

‘Zo, hier is-ie dan,’ presenteert oma.

Ik zet mijn kop koffie op de salontafel en neem de doos aan. ‘Je weet toch zeker dat wij hem mogen hebben, hè?’

Oma knikt. ‘Ja, anders staat die daar toch maar. Ik heb de moed niet om de tekeningen te bekijken, dat ligt nog te gevoelig.

Ik til de deksel voorzichtig van de doos en zie allerlei schetsen liggen. Sommige herken ik, andere verrassen me met hun schoonheid. Opa was een echte kunstenaar.

Ik merk dat oma de andere kant uit kijkt, dus sluit ik de doos weer.

‘Heb je nog iets gehoord van de politie?’ probeer ik.

‘Nee, ze zijn nog bezig met het onderzoek.’ Oma’s handen trillen wanneer ze haar kop koffie bij haar mond brengt.

Ik schrik op van het trillende gevoel in mijn broekzak. Na een flitsbeweging met mijn stuur, kan ik opnemen.

‘Jááá!’ hijg ik compleet buiten adem van het fietsen op het modderige pad naast de vijver.

‘Kan ik losbranden?’ vraagt Louka opgewekt.

‘Yes, brand maar los.’ Ik rol met mijn ogen. Gelukkig ziet ze het niet. Ik ben een slechte vriendin.

Terwijl Louka me alles vertelt over hoe goed de muziek was, hoe sexy gekleed Emma door de zaal paradeerde en hoe heerlijk de cocktails waren, zit ik verdwaald in mijn gedachten naar de lichtweerkaatsing op de vijver te staren.

Ik ga zitten op mijn vertrouwde bank aan de vijver om aandachtiger te kunnen praten en luisteren. Ook al ben ik daar allesbehalve mee bezig.

‘Dus jullie zijn een stel?’ vraag ik om toch iets van inbreng te geven in het gesprek.

‘Geen idee. Hij zou me bellen vandaag.’ Louka’s stem klinkt onzeker.

‘Dat is toch goed?’ probeer ik haar wat moed te geven. Natuurlijk weet ik dat Ben het niet zal doen. Hij is gewoon een eersteklas eikel, dat weet iedereen.

‘Zullen we straks naar de uitverkoop gaan?’ vraagt ze.

Van onderwerp veranderen. Slimme zet.

‘Het is zondag,’ verduidelijk ik.

‘Ja, die loopt nog tot vandaag hoor.’

Terwijl ik twijfel, merk ik mijn lege bagagedrager op. ‘Louka, wacht eens even.’

Ik kijk achter me, naast me, voor me en onder de bank. Geen doos. Dit kan niet echt gebeuren.

Terwijl Louka langs de andere kant van de lijn zit te mompelen, loop ik wat verder tot in het midden van de weg. Nergens is er een doos te bespeuren.

‘Shit. Louka, ik kan niet vandaag. Het spijt me, ik moet gaan!’ Voor ze kan antwoorden, verbreek ik de verbinding.

Nee, nee, nee! Ik pak mijn fiets en rijd het padje af waar ik vandaan kwam. Ik zie lege blikjes, papiertjes, maar geen doos.

Even later bevind ik me weer voor oma’s huis. Ik kan toch niet zeggen dat ik opa’s grootste bezit ben verloren? Mama zou de tekeningen naar Mark brengen. Hij is fotograaf en beloofde zijn schetsen uit te vergroten zodat we ze later op kunnen hangen. Oma zou er ook een paar krijgen, wanneer ze er klaar voor is.

Ik voel me misselijk. Een immens schuldgevoel raast door mijn lichaam. Ik begin bijna te huilen.

Oké, nee. Ik huil. De tranen rollen over mijn wangen en belanden op mijn bovenbeen. Ik leun tegen een lantaarnpaal om mijn evenwicht op de fiets te behouden.

Hoe stom kun je zijn, Liv? Niet eens een stomme doos veilig thuisbrengen lukt je. Na een discussie met mezelf, besluit ik toch huiswaarts te keren en mama te trotseren.

‘Hé, daar ben je!’ roept mama wanneer ik de achterdeur dichtgooi.

‘Hé,’ zeg ik zacht terwijl ik friemel aan mijn jeans.

Op de terugweg heb ik elk scenario afgespeeld: mama begint te huilen en loopt teleurgesteld naar boven. Mama wordt boos en vertelt me wat een slechte dochter ik ben. Mama beveelt me terug te keren tot ik de doos vind. Mama slaat me in het gezicht.

‘Hoe was het bij oma?’ vraagt ze terwijl ze een dikke laag jam op haar boterham smeert.

Haar haren zitten keurig in een knotje, wat haar erg goed staat. Alleen maakt de stress haar ouder. Zeker nu papa er niet is om haar te ontspannen. Integendeel, hij bezorgt haar juist die spanningen.

‘Eh, wel goed. Ze ziet er veel beter uit.’

Ik friemel nog steeds aan mijn jeans en pruts aan een losgekomen draadje.

‘Dat is goed,’ zegt mama. Ze legt de afgebeten boterham weer op haar bord. ‘Dat is goed,’ herhaalt ze, deze keer zachter.

Ik kijk haar aan en pers mijn lippen op elkaar. ‘Mam.’

Ze kijkt op en glimlacht. ‘Ja, lieverd?’

Kom op, Liv. Je kan het, moedig ik mezelf aan. Ik voel hoe mijn hartslag stijgt en probeer het onder controle te houden. Even laat ik mijn blik afdwalen naar Fitz die languit op de bank ligt te slapen. Wat een zorgeloos leventje heeft die.

Mama kijkt me nog steeds afwachtend aan.

‘Ik ben de tekeningen kwijt. Ik weet niet hoe en ik ben echt het hele pad weer af gereden, maar ze waren gewoon nergens te vinden. O, het spijt me zo, mama.’

Het touwtje van mijn jeans heb ik eruit getrokken en het ligt in mijn zwetende handpalm.

3

Geen van de scenario’s speelde zich af. Mama zuchtte voor ze iets zei en kruiste haar benen over elkaar. Ze riep niet en vroeg me of ik naar mijn kamer wilde gaan.

De laatste reactie die ik had verwacht. Terwijl ik de trap op liep, zag ik hoe ze naar haar koffie staarde. Haar monotone stem bleef hangen en liet tranen prikken in mijn schuldige ogen. Kon ze me niet gewoon bevelen terug te keren? Teleurstelling voelt altijd erger.

‘En toen? Wat gebeurde er toen?’ Louka schudt aan mijn arm, maar ik zit verzonken in mijn gedachten.

Ik staar naar de loszittende stenen van onze speelplaats. Vorig jaar, eerste schooldag. Ons voorlaatste jaar.

Nu zouden we bij de ‘groten’ horen, opperde opa. Louka liep naast me met een zelfverzekerde pas. In tegenstelling tot mij, was zij totaal niet nerveus. Eerder nieuwsgierig en ongeduldig over wat dit jaar ons zou brengen. Sommige meisjeskliekjes keken ons afkeurend na, maar hier was ik op voorbereid. Terwijl ik geconcentreerd hun blikken inspecteerde, struikelde ik over de losse stenen. Voor ik het wist, bevond ik me op de grond. Ik durfde niet op te kijken dus reikte ik langzaam naar mijn rugzak om even later op te staan. Louka kwam niet bij van het lachen. Mijn rode kaken hielpen vast niet, maar ze gaf me een speelse por. ‘Maak je geen zorgen, niemand heeft het gezien.’

Ik keek haar ongelovig aan, waarna ze opnieuw begon te lachen. Ook de jongensgroep naast ons lachte. Niet om mij gelukkig, want ze wezen naar de nieuwe knul Mats. Zijn rode haren hielpen zijn imago als groentje niet echt, integendeel, hij werd hét doelwit van onze school. Wat zijn mensen toch een cliché.

Diezelfde jongens werden onze beste vrienden die zomer. Kobe, Vince, Thomas en Jasper. Het lijkt eeuwen geleden.

Toen Louka me nogmaals bevestigde dat ik echt niet zoveel aandacht had getrokken, durfde ik de jongensgroep pas aan te kijken. Kobe keek naar ons en ik deed mijn uiterste best om niet te verdrinken in zijn helderblauwe ogen. Vanaf dat moment besloot Louka dat we met hen bevriend zouden worden. Ik keek opnieuw naar de jongens, maar Kobe richtte zijn ogen op een meisjesgroepje. Jasper stond op, maakte oogcontact en wandelde weg van zijn vrienden. Ik schudde mijn hoofd en sleurde mijn beste vriendin het schoolgebouw in.

‘Hallo? Aarde aan Liv.’ Louka zoekt oogcontact.

‘Ik ben de rest van de avond op mijn kamer gebleven. Bij het avondeten heb ik amper een woord tegen haar gezegd, maar gelukkig kon Jeff niet zwijgen over zijn voetbal.’

‘Je had beter met mij naar de uitverkoop kunnen gaan.’ Louka knikt vastbesloten.

Kobe en Thomas komen op school aan en passeren onze bank. Kobe maakt kort oogcontact en lacht. Ik kan niet precies inschatten of het naar Louka of mij was. Ik gok naar mij.

‘Ben je alleen gegaan?’ vraag ik.

‘Nee, door jou is Emma meegegaan.’

Ik zie Emma aan de overkant van het schoolplein staan bij haar trouwe volgertjes. Haar perfecte blonde haren hangen steil over haar schouders.

‘Door mij?’ spot ik.

Louka lacht. ‘Je weet dat ik liever met jou was gegaan.’

De bel gaat en het overvolle plein van net is helemaal ontruimd. Iedereen verdwijnt vliegensvlug naar hun lokalen, alsof ze hier graag zijn. Voor mij voelt het hier aan als een vreemde plek, ondanks het feit dat ik hier dagelijks kom. En ja, de kliekjes. Die heeft elke school wel. Ik categoriseer me bij het neutrale groepje. Niet bij Emma’s populaire kliek, maar ook niet bij de nerds. Ik voel me prima bij Louka, al zou ik wensen dat ik haar avontuurlijkheid in me had.

‘Liv, wil jij de ramen even openen?’ vraagt meneer Geys terwijl hij er zelf nog geen meter naast staat. Ik zucht en sta op. Ik zie een jongensklas basketballen op het schoolplein. Het is Kobe’s klas met Vince en Jasper. Enkel Thomas zit er niet bij, hij is blijven zitten. Ik heb zicht op hun lichamen en probeer mezelf te bedwingen, maar ach, wat kan het kwaad. Kobe en Jasper zijn de meest gespierde. Vince is eerder smal. Terwijl Kobe de basketbal naar Jasper gooit, komt zijn T-shirt omhoog. Jasper is afgeleid en krijgt de bal recht op zijn hoofd. Hij kan er gelukkig om lachen en geeft zijn vriend een speelse duw. Dan draait hij zich om naar mijn gebouw.

Nee, mijn raam. Hij zal me haast zien. Nee, wacht. Hij ziet me.

‘Juffrouw Degré, duurt het nog lang daar?’ roept meneer Geys door het klaslokaal.

Met blozende kaken draai ik me om en ik trippel snel naar mijn plaats zonder iemand aan te kijken.

Slim, Liv. Heel slim.

Tussen de middag gaat Louka zoals elke maandag bij haar grootouders eten. Ik zit aan tafel bij Anouk en Sarah. Ze praten al een halfuur over Sarahs babysitkindje. Hoe hij haar gisteravond helemaal heeft ondergekotst na te veel pap. Ik luister maar half en tuur in mijn brooddoos. Ik maakte ze zelf omdat ik mama wilde helpen, maar realiseer me dat ik iets meer had moeten smeren.

‘Hoe is het met Kobe?’

Ik kijk op bij het horen van Kobe’s naam. Anouk kijkt Sarah aan.

‘Geen idee. Hij heeft me niets meer gestuurd. Man, wat was hij dronken zaterdag op dat feestje. Hij hing de hele tijd bij Emma’s kliekje, samen met Jasper.’

Anouk fronst. ‘Ik zie het toch niet hoor, die twee.’

‘Wie?’ vraagt Sarah.

‘Jasper en Emma. Volgens Kobe zullen ze het niet meer lang volhouden. Jasper heeft al een hele tijd twijfels en de manier waarop Emma hem behandelt helpt niet echt. Wat een kreng,’ meent Anouk.

Ik zie het ook niet, wil ik zeggen, maar ik bedwing me. Jasper was er dus ook zaterdag. Kortom: iedereen was er, behalve ik. Typisch.

Zou Kobe echt aanpappen met een vriendinnetje van zijn beste vriend? Ja, ze is het knapste meisje van school, maar valt hij echt zo laag? Hij is een goede knul, voor zover ik hem ken van tennisles.

‘Hoe was het feestje?’ vraag ik om mezelf erbij te betrekken.

‘Best leuk hoor. Waar was jij?’ vraagt Sarah.

Ik? Ach, ik ben een zeventienjarige snob die nog nooit een feestje heeft gezien omdat mama zich vroeger in coma heeft gezopen en het niet verantwoord vindt dat ik uitga voor mijn achttiende. Helemaal top.

Was papa maar thuis. Hij zou me zonder morren laten gaan en me laten genieten van het tienerleven.

‘Ik moest op bezoek bij familie en zo,’ lieg ik.

‘Jammer,’ mompelt Anouk.

Sarah klopt op tafel. ‘Wacht eens! Zaterdag is het Thomas’ verjaardagsfeestje. Laten we met z’n vieren gaan. Regel jij Louka?’

Sarah kijkt naar me. Eh, oké Liv, zeg gewoon dat je weer iets te doen hebt.

‘Nou eigenlijk…’ stamel ik, maar Sarah onderbreekt me.

‘Kom op! Please?’ Ze vouwt haar handen en trekt een pruillip.

Ik zucht. ‘We zullen er zijn.’

Stomkop! roep ik tegen mezelf. No way dat mama me laat gaan. Ik wend mijn blik af naar Emma’s tafel. Ze zijn allemaal aan het lachen. Zou het over de jongens gaan? Over Jasper of Kobe?

Emma kijkt mijn kant op, wat mij dwingt om te lachen. Ze staart en even ben ik bang dat ik me net enorm voor schut heb gezet.

Toch niet, ze lacht terug.

‘Heb je nog iets gehoord van Ben?’ vraag ik Louka wanneer ze het wc-hokje uit komt.

Ze staat voor de spiegel en doet haar haren goed. Ja, ik geef het toe. Ze ziet er knap uit. Beter dan ik in elk geval. Ik zie mijn spiegelbeeld achter haar en richt mijn ogen op de pukkel naast mijn neus. Hoe hard ik ook probeerde, hem wegwerken was een verloren zaak.

Louka haalt haar schouders op en zoekt oogcontact via de spiegel. ‘Niets.’

Ik kantel mijn hoofd en lach naar haar. ‘Misschien was hij ergens druk mee bezig? Of zijn mobiel was leeg?’

Goed zo. Dit is hoe een vriendin moet zijn.

‘Hij negeerde mijn berichtjes die ik nog stuurde,’ stamelt Louka.

‘Eikel,’ flap ik eruit. Een meisje komt de toiletten binnen en kijkt me van top tot teen aan, maar ik negeer het.

Louka zucht en ik leg mijn hand op haar schouder.

‘Het spijt me. Jouw prins komt nog wel.’

‘Ja, vast wel,’ zegt ze.

Ik walg van Ben. Hij is zo fout. Niet het aantrekkelijke fout waar elk meisje stiekem achteraan zit maar echt gewoon fout. Ik snap niet waarom Louka telkens weer voor hem valt wanneer hij met zijn mooie praatjes komt. Ze vertelde me dat hij een moeilijke kindertijd had en zijn moeder verloor toen hij vijf was. Zijn vader verdiepte zichzelf in de alcohol en Ben stond er alleen voor.

Ik vind het erg voor hem, echt, maar hij mag Louka niet zo behandelen.

Na school neem ik een omweg naar huis. Ik volg hetzelfde pad als gisteren in de hoop opa’s doos terug te vinden. Ik stop wanneer ik in de verte iets zie liggen.

4

Nog drie meter. Twee. Eén.

Ik spring mijn fiets af en ren naar de doos. Wanneer ik hem optil, word ik overvallen door teleurstelling. Een walgelijke, beschimmelde boterham en wat korstjes begroeten me onder de deksel. Ik zucht, plaats de deksel er weer op en zet de doos waar ik hem heb gevonden.

‘Zou je je handen niet even wassen?’ klinkt het achter me.

Ik schrik zo hard dat mijn fiets op de grond valt. Jasper komt met een spottend lachje naar me toe en trekt speels één wenkbrauw op. Mijn lippen lijken alle woorden tegen te houden waardoor ik hem enkel aanstaar.

‘Ik zou toch even je handen wassen. God weet hoelang dat ding daar al ligt.’ Jasper wijst naar de doos die ik een beetje verderop heb laten liggen.

‘O ja, eh, ik wou even checken of niemand een kat heeft achtergelaten of zo.’

Een kat. Een kat, Liv? Serieus?

Jasper fronst en kijkt de doos onderzoekend aan waarna hij begint te lachen.

‘Nee, ik moet je teleurstellen. Ik heb hem ook al eens onderzocht toen ik op zoek was naar achtergelaten katten.’

‘Dat lieg je,’ mopper ik.

Jasper lacht en knikt. ‘De doos lag in het midden van het pad toen ik de hond uitliet, hij bleef er maar in snuffelen.’

‘Je hond?’ Ik kijk rond, maar er is geen viervoeter te bespeuren.

‘En je laat die doos zomaar liggen?’ vraag ik.

‘Nee, ik kwam er net voor terug, zie je?’ Jasper steekt zijn handen in de lucht en presenteert zo de werkhandschoenen.

Ik wil mezelf tegen het hoofd slaan. Minstens twee keer.

‘Jij liet hem anders ook mooi liggen,’ spot Jasper.

Ik schud vastberaden mijn hoofd en wijs naar mijn fiets, die trouwens nog steeds op de grond ligt. ‘Nee hoor, ik ging net thuis handschoenen halen.’

De sarcastische ondertoon in mijn stem maakt ons beiden aan het lachen. Ik raap mijn fiets van de grond en zet mijn rechtervoet klaar voor vertrek op de pedaal.

‘Hé, niet vergeten, hè?’ Hij wijst naar mijn handen die ik onbewust gebrekkig naast me hou. Ik knik en voel me blozen.

Liv, kappen alsjeblieft.

‘Ik zal veel zeep gebruiken!’ roep ik hem na. Hij werpt me een lachje toe en richt zich op de doos.

Ik zal veel zeep gebruiken?

Ik zet mijn fiets tegen de vitrine en stap mama’s winkel binnen. Het ruikt er zoals altijd heerlijk naar lavendel. Alle kleren zijn netjes per kleur gesorteerd en er staat jazzmuziek op. Papa komt op in mijn gedachten.

Elke vrijdagavond was het jazz-avond. Papa maakte dan heerlijke spaghetti, terwijl mama kon uitrusten. De hele avond lang verwarmden de saxofoon en de bas onze woonkamer. Mama en papa dansten terwijl Jeff en ik toekeken. Het doet me pijn dat ik nu pas besef hoe gelukkig ik was.

Mama begroet me met een lach en helpt de oude vrouw verder aan de kassa. Ik lach terug, maar de knoop in mijn maag is nog steeds niet verdwenen. Ik heb haar nog niet gezien vandaag want ze vertrok vroeg in de ochtend. De oude vrouw passeert me waarna ik beleefd de deur voor haar openhoud. Ze glimlacht en stapt naar buiten.

‘Hé mams,’ zeg ik wanneer ik voorzichtig naar haar toe stap.

‘Dag, lieverd.’

‘Mam?’

Ze controleert de kledingrekken en hangt een blouse recht. ‘Ja?’ Mama gaat op een krukje naast de paskamer zitten en kijkt me onschuldig aan.

‘Het spijt me zo van opa’s doos.’ Het lukt me net om de tranen in bedwang te houden.

Mama krult haar mond en haalt haar schouders op. ‘Ik weet wel dat je het niet expres hebt gedaan. Het is jammer, maar misschien duikt hij nog wel op.’

Ik knik en geef haar een knuffel. Toch weet ik dat ze teleurgesteld is. Ik weet hoe graag ze opa’s tekeningen wilde hebben. Opa maakte er wel vijftig tijdens zijn legerdienst. Later vertelde hij mama over de oorlog en liet hij zijn kunstwerken zien.

Mama maakt zich los uit mijn omhelzing en fronst. ‘Moet jij niet naar tennis?’

‘Ik wilde eerst komen zeggen dat het me spijt.’

‘Liefje,’ mama gaat door mijn haren en streelt mijn wang, ‘het is oké.’

Net voor ik naar buiten ga, draai ik me een laatste keer om. ‘Hoe laat gaan we papa halen van het vliegveld woensdag?’

‘Om vijf uur,’ zegt mama.

Er komt een nieuwe klant binnen, wat mijn signaal is om te vertrekken. Het is 16.36 uur. Dat wordt hard trappen.

‘Lekker op tijd, Liv,’ zegt Marthe wanneer ik de sporthal binnenkom. Ik ben buiten adem door het snelle fietsen en laat me met een diepe zucht op de bank vallen.

‘Maak hier geen gewoonte van, hè?’ Kobe knipoogt.

Hij zit voor Marthe op de grond en knoopt zijn veters.

‘Waar is de trainer?’ Ik speur de zaal af, maar kan geen enkel spoor van Tom vinden.

‘Zijn ex weer. Die Famke of Femke of zo,’ zegt Kobe. Hij rekt zich uit en maakt oogcontact. Uitslover.

‘Ach,’ zeg ik onverschillig.

‘Hé, jullie komen toch naar Thommies feestje dit weekend?’ Kobe kijkt naar Marthe, die haar hoofd schudt.

‘Ik heb een familieweekend, jammer.’

‘En jij? Kom jij?’ Kobe kijkt strak alsof hij me met zijn blik in één klap wil overtuigen.

O wacht, ik heb al besloten dat ik kom. Alleen is mama nog niet volledig mee met de planning.

‘Misschien,’ zeg ik kort.

Kobe gaat er niet verder op in en raapt zijn tennisraket van de grond. ‘Kom, laten wij dan tenminste eens een match spelen.’

Marthe en ik lachen en gaan Kobe achterna.

Om eerlijk te zijn, heeft Kobe wel iets wat hem sympathiek maakt. Hij is één jaar ouder dan ik, maar hij moest blijven zitten en zal daardoor ook pas dit jaar afstuderen. Ik denk dat hij wel dé gast van ons jaar is. Samen met zijn populaire vrienden natuurlijk. Hij flirt met iedereen, maar weet iedereen toch tevreden te houden. Niet zoals Ben dus.

Ik ben zelf ook voor hem gevallen afgelopen zomer. Hij heeft een enorme villa met zwembad en nodigde de halve school uit voor poolparty’s. Hij wist me steeds precies genoeg aandacht te geven waardoor ik hem leuk bleef vinden. Hij was onbereikbaar, een flirt en niets voor mij.

Diezelfde zomer leerde ik Jasper kennen. Nou ja, ‘kennen’. Ik heb amper drie woorden tegen hem gezegd. Emma daarentegen kon maar niet uit zijn buurt blijven en hoewel Kobe me meer en meer opzocht, bleef ik hopen dat Jasper haar zou afslaan. Ze is gewoon een verwend nest en hij verdiende echt wel beter. Jasper was anders dan de rest. Gesloten, maar toch aantrekkelijk en een tikkeltje mysterieus. Kobe daarentegen was zijn volledige tegenpool. Erg spontaan en impulsief. Ik wist dat ik dit niet zocht in een persoon, maar het was zomer en iedereen wilde de zomer van z’n leven beleven. Daarom liet ik me gaan, maar er is nooit iets gebeurd.

Emma slaagde erin om haar prooi voor zich te winnen. Ik snap nog steeds niet dat Jasper in haar val is gelopen, maar je kiest niet op wie je verliefd wordt, toch?

5

Ik laat mijn sporttas met een klap op de vloer vallen en kijk schuldig omhoog.

‘Jij ziet er slecht uit,’ moppert Jeff.

Ik rol met mijn ogen en steek mijn tong uit. De tennisles ging traag en het leek alsof elke zenuw in mijn lichaam protesteerde om iets te doen. Toen ik naar huis wilde fietsen, werd ik opgewacht door kletterende regen.

Ik bind mijn natte haren in een hoge staart. Het hele huis ruikt naar verse spaghettisaus en ik probeer niet aan papa te denken. Mama staat achter het fornuis in de saus te roeren terwijl Jeff ongeduldig met mes en vork in de aanslag aan tafel zit te wachten. Ik trek mijn natte jas uit en gooi mijn schoenen aan de kant.

‘In het rek!’ beveelt mama zonder op te kijken.

Ik pak mijn sneakers op en plaats ze in de schoenenkast. Terwijl ik de eettafel passeer, grijp ik naar het potje gemalen kaas waar ik een grote hand uit neem. Jeff kijkt op en ik leg mijn vinger op mijn lippen. Hij lacht en neemt zelf ook een handje vol kaas.

Gaan we naar Thomas’ feestje? Zeg tegen je moeder dat je bij mij blijft crashen. Pap bevestigt het wel. Toe?

Ik lees Louka’s bericht opnieuw en laat me neervallen in bed. Ik kan toch niet liegen tegen mama? Ja, natuurlijk kan ik dat, maar het voelt verkeerd. Toch wil ik niet dat heel mijn jeugd aan mij voorbijgaat. Iedereen mag minstens vanaf z’n zestiende uitgaan. Achttien is ronduit belachelijk. Mama denkt te veel aan haar uitgaansleven en belet mij te leven.

Misschien wordt het eens tijd dat ik een risico neem. De regels breken. Ik typ vastberaden mijn bericht.

Komt in orde.

Nadat ik mijn gesprek wel tien keer heb geoefend, besluit ik de trap af te gaan en mama te bedriegen.

Ach, dat klinkt te erg. Het is hooguit een leugentje om bestwil.

Ik wil subtiel zijn dus maak ik eerst een kop melk klaar met een lepel honing. Terwijl de magnetron een zacht zoemend geluid maakt, knijp ik in mijn handen. Mama zit onwetend naar haar tv-programma te kijken.

‘Mam?’

Ik zie hoe haar ogen verlicht worden door het televisiescherm. Ze glijdt door haar korte zwarte haren en blijft voor zich uit staren.

‘Hm, wat is er, liefje?’ Ze maakt geen oogcontact.

Liv, rustig. Er liegen zoveel tieners tegen hun ouders, dat is iets wat erbij hoort. Waarom maak ik me altijd zo druk?

Misschien omdat mama mijn nummer één is sinds papa in Amerika werkt.

‘Zou ik zaterdag bij Louka kunnen blijven slapen?’

Mama kijkt op en fronst haar wenkbrauwen. De magnetron piept en ik haal mijn warme kop melk eruit. Ik pak de lepel honing en roer die door de witte massa.

Mama twijfelt. ‘In een schoolweek? Ik weet het niet, lieverd…’

Ik onderbreek haar. ‘Mam, haar moeder zou dit weekend jarig zijn en ze heeft het moeilijk.’

Dit was dus mijn geplande gesprek, dat tot hiertoe precies volgens plan verloopt. Ik voel me schuldig om Louka’s overleden moeder als excuus te gebruiken. Het is bijna vijf jaar geleden sinds ze is overleden aan kanker. Soms denk ik dat ze daarom toenadering zoekt tot Ben. Hij heeft tenslotte hetzelfde meegemaakt.

Mama gaat overeind zitten en knikt goedkeurend. ‘Ja, natuurlijk. Ik snap het, doe maar.’

Zodra mama zich weer richt op de televisie, maak ik zo stil mogelijk een vrolijke draai.

Liegen maakt me blij. Ik ben een slechte dochter, een hele slechte dochter. Ik drink mijn kop melk leeg en zeg mama welterusten.