Table of Contents

Geheugenspel

Colofon

Voor Lein

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

Woord van dank

Geheugenspel

NINA VERHEIJ

GEHEUGENSPEL

Thriller

Eerste druk: november 2020

© 2020 Nina Verheij

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Redactie: Iris ten Broeke - Chinouk Thijssen

Cover Design: Sly Fox Cover Design

Binnenwerk: CP Smith

ISBN 9789463967518

NUR-code: 330/332

Voor Lein

⁣

No guilt is forgotten so long as

the conscience still knows of it.

Stefan Zweig

1

2019

DE ZOEMER VAN de voordeur doorbrak de stilte van de nacht. Emily Gagliardi belde niet graag aan op dit tijdstip en al helemaal niet voor een boodschap zoals deze. Ze was blij dat Anne had aangeboden om het woord te voeren. Het gaf haar een excuus om de vrouw niet recht in de ogen te hoeven kijken wanneer ze het nieuws brachten. Meestal kon Emily wel wat afstand bewaren tot een zaak, haar gevoelens gedeeltelijk uitschakelen, zodat ze de verhalen van de mensen die haar pad kruisten niet elke dag mee naar huis nam. Alleen lag dat dit keer anders. Dit was een zaak die ze het liefst had geweigerd. Vanaf het moment dat het eerste bericht binnenkwam, wist ze dat het gevoelens in haar zou oprakelen die ze het afgelopen jaar zorgvuldig had weggestopt.

Natuurlijk werd ze wel vaker achtervolgd door herinneringen, daar was niets aan te doen. Wanneer ze Pauls oude kantoor naast de rechercheafdeling binnenstapte, kreeg ze wel eens flashbacks naar hun gezellige gesprekken, zelfs nu de kamer er allang niet meer hetzelfde uitzag. Misschien lag het aan die datum die steeds dichterbij kwam. De dag van zijn vrijlating, die onvermijdelijk zou komen. Eerder dan als rechtvaardig kon worden gezien, maar dat was haar eigen schuld. De rechter kon ze niet verwijten dat Pauls straf tot het minimum was gereduceerd, aangezien hij geen idee had wat er echt was gebeurd. Niet zolang zij haar mond hield.

Niettemin was er iets in de zaak die hen naar deze voordeur had geleid waardoor haar zintuigen extra gevoelig waren. Wellicht moest ze het niet langer negeren.

Gestommel klonk op de trap. Zou ze zelf opendoen als iemand op dit tijdstip aanbelde? Emily zag hoe Anne haar rug rechtte, zij was goed in dit soort dingen. De deur ging niet verder dan tot een kier open. Een slaperig vrouwengezicht verscheen. Veel ouder dan Emily zag ze er niet uit, precies zoals haar gegevens hun al hadden verteld. Dit moest de echtgenote zijn. De verbazing en lichte irritatie die even in haar ogen had gelegen sloeg om in angst toen Anne haar politielegitimatiebewijs omhooghield. Ook Emily stak voor de vorm dat van haar in de lucht. Anne vroeg of ze even mochten binnenkomen. De aarzeling duurde slechts een fractie van een seconde, alsof de echtgenote wist dat het leven dat ze kende afgelopen zou zijn zodra ze de rechercheurs hun mededeling liet doen. Alleen, wat kon ze ertegen beginnen?

De jonge vrouw gebaarde hun om haar te volgen naar de woonkamer. De lamp die ze aanknipte verspreidde een licht dat niet subtiel genoeg was voor de gelegenheid. Wie weet wilde de bewoonster daarmee aangeven dat ze hun boodschap er het best recht voor zijn raap uit konden gooien. Geen gedraal of eufemismen, gewoon de harde waarheid.

Anne nam plaats op een stoel naast de bank waarop de vrouw des huizes zich had laten zakken. Beiden op het puntje van hun zitting, alsof ze elk moment weer wilden opspringen. Emily besloot te blijven staan, zodat ze de woonkamer iets beter in zich kon opnemen. Ze vestigde haar blik op een schilderij boven de bank. Het kunstwerk toonde een klassiek Hollands landschap. Zo eentje met een weiland en koeien. Vredig, totdat de koeien naar binnen werden gedreven om naar de slacht te gaan.

Anne had het nieuws inmiddels gedeeld, dat zag Emily aan de manier waarop de jonge vrouw voorover klapte en haar armen om haar hoofd sloeg. De exacte woorden waren aan Emily voorbijgegaan, haar focus lag bij een van de koeien rechts van het midden. Een exemplaar dat een beetje buiten de groep leek te vallen.

Eigenlijk was het een schilderij dat niet in dit huis thuishoorde. Net als de koe die zich, zo leek het, niet op zijn plek voelde. Niemand van Emily’s leeftijdsgenoten zou geld hebben gestoken in de aanschaf van een dergelijk werk. Pas toen zag ze de naam van de schilder, sierlijk in de linkeronderhoek geschreven. Langzaam begonnen de woorden van Anne weer tot Emily door te dringen.

‘We zouden het op prijs stellen als u met ons meerijdt, zodat u hem kunt identificeren.’

De jonge vrouw tilde haar hoofd op, veegde de tranen van haar gezicht. ‘Hoe is het gebeurd?’

Emily zag in gedachten weer hoe het witte laken werd opgetild en de ingeslagen schedel zichtbaar werd. Gelukkig zouden ze in het mortuarium inmiddels iets toonbaars van hem hebben gemaakt. Toch had het beeld in de ondergrondse parkeergarage Emily al de gehele rit van de plaats delict naar het bureau en vervolgens tot in deze woonkamer achtervolgd.

Hoe was het gebeurd?

Een vraag die ze zich sinds die bewuste novemberavond in 2017 keer op keer had gesteld. Paul had slechts een zaadje geplant, in een paar simpele zinnen, maar het was genoeg geweest om twijfel te zaaien. Ze probeerde zichzelf wijs te maken dat hij alles slechts had gezegd zodat ze hem niet zou aangeven. En het erge was dat dat ook nog had gewerkt. Desondanks had ze zichzelf er tot nu toe nog niet toe kunnen zetten om in de gevangenis haar prijs te gaan opeisen. Vreesde ze voor de informatie die hij haar zou geven? Of was ze bang dat hij had gelogen, zoals hij zo goed bleek te kunnen? Dat duidelijk zou worden dat zijn straf voor niets zo kort was?

Emily hoorde door de open woonkamerdeur hoe een van de traptreden licht kraakte. Het was slechts een kleine zucht van het hout geweest, maar haar aandacht werd als een magneet naar de gang getrokken. Een meisje van een jaar of vijf staarde Emily met grote ogen aan. Nog voor de rechercheur iets kon zeggen, was het kind langs haar heen de woonkamer in geglipt, recht op de bank af. Even keek ze naar de betraande wangen van haar moeder, toen dook ze in haar armen. Zou ook deze dochter zich over twintig jaar nog afvragen waarom juist haar vader dood moest? Een man die niet eens bij de politie had gewerkt, die niet zelf voor een beroep had gekozen waarbij het bewust opzoeken van gevaarlijke situaties tot de functieomschrijving behoorde. Deze vader was een taxichauffeur geweest met een passie voor schilderen. Zijn laatste kunstwerk een weiland met koeien. Emily nam zich voor om niet te rusten voordat ze zijn zaak hadden opgelost. Ze kon het dit meisje niet aandoen om in dezelfde onzekerheid te leven als zijzelf.

Emily zuchtte. Het was tijd om zich over haar schuldgevoelens heen te zetten, om iets te doen met de reden die tot haar beschamende gedrag had geleid. Zodat haar keuze om Paul niet te laten opdraaien voor zijn verschrikkelijke daad niet voor niets was geweest. Ze wist dat hij haar naam al op dag één van zijn straf op de bezoekerslijst had laten zetten. Informatie die haar via Anne had bereikt en die vergezeld werd door een onderzoekende blik. Was ze van plan om daadwerkelijk te gaan?

Pauls sporadische telefoontjes vanuit de gevangenis had ze tot nu toe genegeerd. Ze had niet eens aan Lucas verteld dat zijn biologische vader contact met haar probeerde op te nemen. Niet nadat haar vriend de binnenkomende brieven van Paul zonder deze te openen in de papierbak had gegooid. Wat Lucas ook niet wist, was dat Emily ze er steeds weer uit viste, voor het geval hij van mening zou veranderen. Misschien was het een stomme gedachte dat Lucas de reden achter zijn bestaan ooit beter zou willen leren kennen, maar ze kon er niets aan doen. Het gemis van haar eigen vader dat soms tijdens speciale gelegenheden, soms onverwachts, de kop op stak, zorgde ervoor dat ze moeilijk kon accepteren dat andere mensen hun vader niet wilden kennen.

Ze wist ook wel dat die behoefte om vaders en kinderen met elkaar te herenigen haar voormalige huisgenote juist fataal was geworden. Daarom had ze Lucas nog niet verteld dat ze Pauls brieven voor hem bewaarde. Ze zou ze slechts voor hem achterhouden tot hij zelf liet merken dat hij Paul alsnog een kans wilde geven.

‘Is er iemand die op uw dochter kan passen terwijl u met ons meerijdt?’

De jonge vrouw knikte, ze zou de buurvrouw wel wakker maken. Emily keek toe hoe ze haar dochtertje naast zich op de bank zette en een verdwaalde knuffelbeer in haar armen duwde. Een ‘ik ben zo terug, schatje’ moest het kind geruststellen, maar Emily wist uit ervaring dat zelfs een vijfjarige het dondersgoed begreep wanneer er iets mis was.

Het grootste verschil tussen haarzelf en dit meisje was dat Emily haar vader nog had kunnen zien terwijl hij in leven was. Voor zover je iemand die in een uitzichtloze coma lag nog levend kon noemen. Een klein voordeel van die paar dagen dat hij nog aan de beademing had gelegen, was dat zijn hand warm was geweest wanneer ze hem vastpakte. Het had het steriele ziekenhuis en het gigantische ziekenhuisbed net iets minder eng gemaakt. Haar vaders warme hand was überhaupt een van de weinige heldere herinneringen die ze nog aan die periode had. Plus alle slangetjes, piepende apparaten en zusters die haar regelmatig een liefdevolle aai over haar bol gaven.

Jarenlang had er een man achter de tralies gezeten voor het uit hun leven wegrukken van Emily’s vader. De verkeerde man, zo wist ze nu. Dat was in elk geval wat Paul haar wilde doen geloven.

Zelfs nu ze deze kennis al ruim een jaar had laten bezinken, wist ze niet zeker of ze het accepteerde. Waarom had deze man zich laten opsluiten voor iets wat hij niet had gedaan? Zelfs voor een smak geld zou ze niet beweren schuldig te zijn aan moord of doodslag. Had iemand hem gechanteerd? Vreesde hij zo voor zijn leven dat hij tussen de muren van een gevangenis beter af dacht te zijn dan op straat? Emily kon zich er niets bij voorstellen. Als wat Paul zei waar was, moest er meer aan de hand zijn. En het begon erop te lijken dat Emily niet anders kon dan achterhalen wat dat was. Ze wilde niet langer ’s nachts badend in het zweet wakker worden door waanbeelden die haar achtervolgden. Het lichaam van haar voormalige huisgenote Lisa dat naast dat van haar vader in het ziekenhuis lag. Een doodskist die openzwaaide en een grijnzende Paul liet zien. Haar moeder die haar niet meer wilde kennen omdat een vijfjarige Emily werd beschuldigd van de moord op haar vader.

De jonge vrouw keerde terug met een in badjas gehulde buurvrouw. Uiteraard kon zij zo lang als nodig was op het meisje passen. Emily moest moeite doen om haar blik los te rukken van de knuffelbeer in de armen van het kleine ding. Het was tijd om het huis te verlaten. Er waren meerdere vaders wier doodsoorzaak haar onvoorwaardelijke inzet verdienden.

2

1998

NOG EEN PAAR meter en ze zouden langszij rijden. Via de linkerspiegel van de geldwagen kon Max de bestuurder bijna zien zitten. Uit de bewegingen van zijn arm maakte de jongen op dat de nietsvermoedende man een sigaretje zat te roken. Max’ eigen vingers sloten zich nog iets steviger om de kalasjnikov. Het wapen voelde zwaar aan, maar dat vond hij wel prettig. Het gewicht voorkwam dat zijn vader kon zien dat zijn handen trilden. Hij was al vaker mee geweest ‘op vakantie’, zoals zijn vader het zo mooi noemde, maar dit keer had hij voor het eerst een van de sleutelposities gekregen.

Door het naar beneden gedraaide raam van hun Chrysler blies de frisse ochtendlucht in Max’ gezicht. Tien over zeven was het pas. Normaal zou hij zich op dit tijdstip in een ochtendroes bevinden of zich gewoon nog een keer omdraaien. Vandaag was alles anders. Vandaag voelde hij het bloed door zijn aderen pompen alsof hij net een vijfsetter had gespeeld. Zijn vader gaf gas, schraapte zijn keel. Max rechtte zijn rug. Hij trok de capuchon van zijn camouflagepak nog iets verder naar voren en richtte de punt van zijn wapen op de geldwagen.

Eigenlijk was het heel simpel, de kalasjnikov verrichtte al het werk. Zelfs het oorverdovende geratel hielp om het juiste ritme te behouden terwijl hij het geweer van links naar rechts en weer terug bewoog. Putjes werden zichtbaar in de zijkant van het waardetransport. Zodra de bestuurder doorhad wat er gebeurde, gaf hij gas. Opnieuw stuurde Max’ vader hun Chrysler langszij. Hij was niet van plan om de wagen te laten ontkomen. Dit keer mikte Max op de wielen. Met een plotselinge zwaai zwenkte het geldbusje naar links. Max kon nog net zijn kalasjnikov naar binnen trekken. Een knerpend geluid klonk toen hun auto tegen de vangrail werd gedrukt.

Max wierp een blik over zijn schouder. Een Volvo met blauw zwaailicht kwam aangesneld. Even bleef hij achter de geldauto hangen, daarna haalde hij de wagen aan de rechterkant in en ging hij voor hem rijden. Een paar seconden moest de bestuurder van het waardetransport hebben gedacht dat de politie hem te hulp schoot. Hij week uit om de Volvo met het zwaailicht ruimte te geven. Het volgende moment werd zijn voorruit doorzeefd.

Alsof de chauffeur een ruk aan het stuur gaf, slipte de geldwagen en draaide het voertuig honderdtachtig graden. Op hetzelfde moment sprong Max’ vader op de rem. De knal waarmee het waardetransport zijwaarts tegen de vangrail klapte, galmde na in Max’ oren. Even bleef hij beduusd zitten. Voor hij het zich goed en wel realiseerde, had zijn vader hun Chrysler al neus aan neus gezet met de geldwagen en was hij de auto uit gesprongen. Hij schreeuwde iets naar Max wat de jongen niet verstond. Max keek naar de doorzeefde voorruit van de geldkoeriers. Het was door het gehavende glas moeilijk te zien hoeveel inzittenden zich in het busje bevonden, al wist hij inmiddels uit ervaring dat de chauffeur nooit alleen was. Misschien moesten ze nog even bijkomen van de klap of probeerden ze tevergeefs dekking te zoeken achter het dashboard.

De bestuurder van de Volvo met het blauwe zwaailicht was gekeerd en had de geldwagen inmiddels vanachter klemgezet. Hij stapte uit, wisselde een woord met Max’ vader en snelde naar de geldkoeriers. Hoewel hij net als de andere overvallers een camouflagepak en bivakmuts droeg, wist Max dat het zijn vaders maat Patrick was. In zijn behandschoende hand hield hij een pistool. Een zwaai met het wapen was genoeg om de chauffeur en zijn bijrijder uit de wagen te laten stappen. De bijrijder leek door de eerdere beschieting of de crash in zijn schouder te zijn geraakt, want een rode vlek verspreidde zich over zijn jas. Patrick schreeuwde het tweetal toe dat ze in de berm moesten gaan liggen. Ze verdwenen uit het zicht achter het busje.

Max gooide zijn portier open en sprong naar buiten. Zijn kalasjnikov slingerde hij over zijn schouder. Naast hem parkeerde een rode bestelwagen. De Knaak stapte uit, richtte een bazooka op de zijdeur van de geldauto en schoot. Max had nog net genoeg tijd om zijn handen voor zijn oren te slaan. De klap was sterk genoeg om een gat in de zijkant van het geldtransport te blazen. Meteen begonnen de mannen de zichtbaar geworden zakken en pakjes over te laden in het rode bestelbusje.

De Knaak keek op zijn horloge, ze moesten zo snel mogelijk weer vertrekken. Max’ vader nam plaats achter het stuur en ook de Knaak en zijn handlanger sprongen terug in het busje. Max had geen seintje nodig om te weten wat hem te doen stond. Hij liep naar de Chrysler en daarna naar de Volvo. Binnen enkele seconden stonden de auto’s in lichterlaaie. Max rende om de geldwagen heen om Patrick te roepen. Op hetzelfde moment klonk er een schot. De bijrijder, die kennelijk nog niet in de berm was gaan liggen, zakte door zijn benen en viel achterover in het natte gras. Max slaakte een kreet en stormde op Patrick af. Hij duwde hem opzij en boog zich over de vangrail heen naar de neergeschoten geldkoerier. Bloed stroomde vanuit het voorhoofd van de man de groenstrook in.

‘Wat heb je gedaan!’

Ook de chauffeur van de geldwagen keek met grote ogen toe hoe zijn partner in een vreemde bocht naast hem was neergekomen. Even kruiste zijn blik die van Max.

Patrick bromde iets onverstaanbaars, rukte Max aan zijn bovenarm naar achteren. ‘Kom op, jong, we gaan.’

Met tegenzin liet Max zich meetrekken. Door de schok van het bloederige beeld dat op zijn netvlies brandde, liep hij bijna te dicht langs de in vlammen gehulde Volvo. Patrick kon hem nog net opzijduwen toen iets in de wagen ontplofte. De mannen in het rode bestelbusje schreeuwden ongeduldig dat ze niet snel genoeg instapten.

Nog één keer keek Max om naar de ravage die ze hadden aangericht. Toen werd de zijdeur van de bestelwagen voor zijn neus dichtgetrokken.

3

2019

HET LAMPJE OP Emily’s bureau creëerde een sfeer die niet paste bij haar afgedwaalde gedachten. Normaal vond ze het gezellig om haar slaapkamer ’s avonds om te bouwen tot een knus hok, vanavond stond de sfeerverlichting haar tegen. Ze bladerde nog eens door het dossier dat ze mee naar huis had genomen. Meer nog dan normaal wilde ze morgenochtend goed voorbereid op hun overleg verschijnen. Het beeld van het kleine meisje met haar knuffel liet Emily alleen los op momenten dat de herinnering aan de ingeslagen schedel van de taxichauffeur het van zijn dochter won.

Haar collega-rechercheurs en zij waren nog geen stap verder gekomen met het onderzoek. De camerabeelden die in de ondergrondse parkeergarage waren vastgelegd lieten niet meer zien dan een groepje korrelige schimmen. Ook leek niemand in de omgeving iets verdachts te hebben gezien. Wie weet was de man gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.

Emily wist niet precies waarom, maar als ze naar een foto van hem keek, kon ze zich niet voorstellen dat deze man betrokken was geweest bij iets illegaals. Iets wat hem uiteindelijk zijn leven had gekost. Vanwege zijn beroep als taxichauffeur was het een van de mogelijkheden die al snel op tafel was gelegd. Toch weigerde Emily zich te laten leiden door vooroordelen.

Wat was er gebeurd in die parkeergarage?

Het was een vraag die niet alleen vanwege deze zaak aan haar knaagde. Paul had haar verteld dat haar eigen vader in zijn armen had gelegen toen hij op die bewuste oudejaarsavond van 1998 in coma raakte. Dat de man die had vastgezeten voor zijn dood niet de schutter was geweest, maar de schuld graag op zich had genomen. Hoe kon ze achterhalen wat er die avond daadwerkelijk was gebeurd? Waar moest ze beginnen?

Emily opende een van haar bureauladen en pakte een envelop vanonder een stapel papier vandaan. De enige brief die Paul haar vanuit de gevangenis had gestuurd, had bevestigd wat Anne haar al had verteld: dat haar naam op Pauls bezoekerslijst stond en dat ze hem mocht bezoeken wanneer ze wilde. Hij beloofde dat dit zijn enige brief zou blijven, maar dat hij haar dat in elk geval had willen vertellen. Misschien was hij bang dat Emily hem alsnog zou verraden als hij haar zou blijven bestoken met post.

Pauls afwezigheid was nog elke dag voelbaar als Emily door het politiebureau aan de Langegracht liep. Haar mentor was altijd een zeer geliefde inspecteur geweest, die het met iedereen goed kon vinden. Een man met hart voor de zaak, iemand tegen wie iedereen opkeek. Toen Anne aan Emily vroeg of ze na haar stage op hetzelfde bureau zou willen blijven werken, had Emily daarom getwijfeld. Zouden de collega’s die zo vriendelijk waren geweest haar niet anders gaan behandelen nu zij een van de redenen was dat Paul in de gevangenis van Scheveningen zat? Waarschijnlijk sloeg het nergens op dat ze soms dacht te zien dat ze haar met een verwijtende blik aankeken, dat het voelde alsof ze Pauls naam wilden noemen, maar hem op het laatste moment toch inslikten.

Vrijheidsberoving met letsel en zware mishandeling waren Paul in eerste instantie ten laste gelegd. Tijdens de rechtszaak waarbij Emily zo min mogelijk aanwezig was geweest, had het niet lang geduurd voordat de verzachtende omstandigheden tevoorschijn kwamen. Door de vrijwilligheid van een van de slachtoffers moest er zeker strafvermindering worden toegepast, beweerde Pauls advocaat. Wat hij daarmee bedoelde, was dat Emily niet genoeg vormen van verzet had getoond. Ze was vrijwillig in Pauls busje gesprongen nadat hij het bewusteloze lichaam van Lucas dreigde mee te nemen. Oké, daarna had hij haar wel degelijk tijdelijk vastgebonden aan een stoel en opgesloten in een berging, maar vrijheidsberoving klonk wel erg overdreven voor een politieagent die nooit eerder ergens voor was veroordeeld. Bovendien was het zijn woord tegen dat van Emily, aangezien Lucas een groot deel van de tijd buiten westen was geweest. Daar kwam nog bij dat Paul Emily bijna als zijn eigen dochter zag. Zoiets maakte het toch niet meer dan logisch dat die twee het niet altijd met elkaar eens waren? Bovendien had Lucas Paul bedreigd met Pauls eigen pistool. Dat Lucas letsel opliep toen Paul de situatie onder controle probeerde te krijgen, was daarom zijn eigen stomme schuld geweest. Vermoedelijk had de advocaat opdracht gekregen om dat iets subtieler te verwoorden, aangezien Paul zijn kersverse zoon niet te veel wilde aanvallen. Hun prille relatie was al fragiel genoeg. Wat eigenlijk betekende dat Lucas de man van wie hij net had ontdekt dat hij zijn vader was, alsnog niet wilde leren kennen na alles wat er was gebeurd.

Ook het in de arm schieten van Pauls collega-rechercheur Anne was niet meer dan noodweer geweest. Zij was degene die zonder goede reden met een pistool achter hem aan was gerend. Al met al kon zelfs twee jaar celstraf al worden gezien als veel meer dan nodig, vond Pauls advocaat. Uiteindelijk ging ook de rechter daarin mee. Een rechercheur die buiten diensttijd zelfs nog nooit een boete had gekregen voor te hard rijden, had weinig in een gevangenis te zoeken. De kans was groot dat het allemaal een misverstand was geweest, gebaseerd op uit de hand gelopen emoties.

Inmiddels had Paul bijna twee derde van zijn straf uitgezeten. Dankzij zijn onberispelijke gedrag zou hij binnenkort voorwaardelijk vrijkomen. De rest van zijn straf werd omgezet in een proeftijd waarin hij zich netjes zou moeten gedragen. Zijn baan als inspecteur van de recherche was hij kwijt. Iets waarvan Emily zeker wist dat het hem pijn deed. Toch hoefde hij het niet te wagen om haar daar de schuld van te geven. De kennis die ze over zijn daden had was genoeg om hem de rest van hun leven te kunnen chanteren, mocht ze dat willen.

Vreemd genoeg was ze niet bang dat ze na zijn vrijlating steeds over haar schouder zou moeten kijken. Hoewel ze nu wist waartoe hij in staat was, was ze er ook van overtuigd dat hij haar niets zou aandoen. Niet sinds ze stilzwijgend een deal hadden gesloten.

Emily streek met haar vinger over een foto uit het dossier dat voor haar lag. De taxichauffeur was overleden in een andere parkeergarage dan haar eigen vader. Toch voelde het alsof haar vader haar vanuit zijn graf eindelijk toestemming gaf. Toestemming om het contact met Paul te herstellen en zo te achterhalen wat er die avond daadwerkelijk was gebeurd. Haar vader was gestorven in het harnas, hij verdiende het op zijn minst dat de juiste dader achter de tralies zou verdwijnen. Ook als dat betekende dat de persoon met wie Emily het beste kon samenwerken iemand was zonder schoon geweten.

Een zachte klop klonk en de slaapkamerdeur ging open. Lucas kwam binnen met een bakje fruit in zijn handen.

‘Hé schoonheid, ik dacht dat je misschien wel weer trek begon te krijgen.’ Hij zette het schaaltje naast het dossier op haar bureau en kuste haar op haar hoofd. ‘Ben je al bijna klaar?’

Emily haalde haar schouders op. ‘Nee, maar er valt vanavond niks meer aan te doen.’ Ze draaide haar bureaustoel om naar haar vriend en sloeg haar armen om zijn middel. Met gesloten ogen snoof ze de geur van zijn sweater op. Zachtjes streelde Lucas haar over haar haren. Waarom moest haar leven zo ingewikkeld zijn? Onbewust slaakte ze een zucht.

‘Wat is er?’ vroeg Lucas aan haar kruin.

‘Hm. Niks.’

Lucas zakte door zijn knieën en keek zijn vriendin aan. Een grimas verscheen op Emily’s gezicht.

‘Sorry dat ik niet de vrolijkste ben vandaag. Het is gewoon die zaak.’ Ze zuchtte opnieuw. ‘Het dochtertje van die vermoorde taxichauffeur is net zo oud als ik was toen mijn vader overleed.’ Dat was in elk geval de waarheid. ‘Ik weet het, het is stom, dat is al twintig jaar geleden. Het slaat helemaal nergens op dat dat me nu opeens zo raakt.’

Lucas boog naar voren en plantte zachtjes een kus op haar lippen. ‘Daar is niks stoms aan.’ Hij trok haar overeind van haar stoel en nam haar in zijn armen. ‘Is er iets wat ik voor je kan doen?’

‘Me de rest van de avond zo vasthouden?’ Emily leunde naar achteren en glimlachte. ‘Dank je wel. Een beetje afleiding zal me goeddoen. Wat hebben jullie uitgespookt vanavond?’

‘Niks bijzonders. Een paar afleveringen van Friends gekeken.’

Hoewel Emily allang klaar was met haar studie woonde ze nog met haar huisgenoten Jurre en Amélie in hun studentenhuis. Ze was blij dat de huisbaas haar niet meteen had weggestuurd op het moment dat ze haar diploma Criminologie op zak had. Natuurlijk was ze niet van plan om voor eeuwig hier te blijven wonen, alleen had ze als beginnend rechercheur niet veel puf meer over om in haar vrije tijd ook nog op huizenjacht te moeten. Bovendien waren zowel huur- als koophuizen op dit moment onbetaalbaar, zeker als het voor één persoon was.

Een tijdje geleden was het onderwerp ter sprake gekomen bij haar huisgenoten. Amélie had gesuggereerd dat Emily zeker samen met Lucas op zoek zou gaan naar een woning. Emily was blij dat Lucas daar niet bij aanwezig was geweest en dat hij dat voorstel ook zelf nog niet had gedaan. Hoewel ze zich geen leven meer zonder hem kon voorstellen en ze regelmatig samen waren, moest ze er nog niet aan denken om fulltime een huis te delen. Misschien lag het aan de geheimen die ze voor hem had die steeds meer aan haar begonnen te knagen. In de loop der tijd had ze geleerd een muur op te trekken wanneer het verleden in hun gesprekken opdook. Ze wist hoe ze zich er met een glimlach doorheen kon bluffen, zelfs als ze zag dat Lucas haar goede humeur niet volledig geloofde.

Toch merkte ze aan hem dat er iets was veranderd. Waar hij voorheen veelal probeerde om de namen van Lisa en Paul te vermijden in hun gesprekken, leek hij hen de laatste tijd af en toe bewust te noemen. Misschien was hij nieuwsgierig hoe ze zou reageren. Pauls naam kwam in elk geval nooit in positieve zin ter sprake. Hoewel Emily af en toe suggereerde dat Paul Lucas veel zou kunnen vertellen over zijn biologische moeder, had hij dat idee tot nu toe steeds weggewimpeld. Lisa werd soms genoemd als Lucas en Jurre herinneringen ophaalden. Hun huidige huisgenoot Amélie, die inmiddels alweer ruim een jaar bij hen woonde, wist dat Lisa de voormalige eigenaar van haar slaapkamer was en dat zij niet meer leefde. Dat Lisa in die bewuste slaapkamer was overleden, hadden Jurre en Emily maar achterwege gelaten.

Nog steeds vergat Emily af en toe dat Lisa er niet meer was. Wanneer Amélie met nat haar de gang in kwam lopen en haar blonde coupe iets donkerder leek dan die daadwerkelijk was, duurde het soms een seconde voor Emily zich realiseerde wie ze voor zich had. Gelukkig waren de overeenkomsten tussen de twee vrouwen verder minimaal. Waar Lisa zich altijd beheerste omdat normaal al gek genoeg was, was Amélie een echte spring in het veld die regelmatig door het huis heen danste. Met haar in de buurt kon niemand lang chagrijnig blijven. Iets wat vooral de eerste maanden na Lisa’s dood een welkome bijkomstigheid was geweest.

Ook was het prettig dat Lisa’s oude slaapkamer al snel werd omgetoverd tot een soort boeddhistische tempel. In het begin was het lastig om de drempel over te stappen. De flashbacks van het bloed dat aan Emily’s handen kleefde waren nooit ver weg. Het klonk waarschijnlijk harteloos, maar met die beelden moest ze simpelweg leren leven.

Lastiger was de keuze voor Emily geweest om na haar studie Criminologie niet iets totaal anders te gaan doen. Urenlang had ze tijdens een vakantie in Italië uitgekeken over de kabbelende zee, zich afvragend of ze de droom om in haar vaders voetsporen te treden zou opgeven. Alleen al de gedachte aan alle lichamen die onderdeel zouden worden van haar dagelijkse werk, alle daders die ze recht in de ogen zou moeten kijken. Ze wist niet of ze dat een gehele carrière zou aankunnen.

Aan de andere kant stak regelmatig haar nuchtere Hollandse aard de kop op. Want hoeveel erger kon haar leven nog worden nu ze de moord op een huisgenote al had meegemaakt? Ze zou Lisa er niet mee terugkrijgen als ze niet langer op zoek zou gaan naar de schuldigen achter gruwelijke misdaden zoals degene die Lisa het leven had gekost.

Uiteindelijk was de doorslaggevende aanmoediging uit onverwachte hoek gekomen. Emily’s moeder had haar dochter na de vakantie apart genomen en haar ervan verzekerd dat ze achter haar beslissing stond, wat deze ook mocht worden. Emily wist dat haar moeder er in het begin moeite mee had gehad dat haar dochter geïnteresseerd bleek in criminal profiling. De angst dat ze behalve de vader van haar twee oudste kinderen ook nog haar dochter zou verliezen aan zo’n gevaarlijk beroep was alleen maar toegenomen toen Lisa’s dood duidelijk maakte dat zelfs hun studentenhuis niet veilig was. Emily had het daarom niet vreemd gevonden als haar moeder er alles aan had gedaan om haar dochter om te praten.

Nu Emily het kleine meisje van de taxichauffeur had ontmoet, was ze blij dat haar moeder dat niet had gedaan. Als Emily zelf al niet voor het jonge ding zou opkomen, wie zou dat dan wel moeten doen? Het was tijd dat ze voor twee kleine meisjes antwoorden zou vinden: de dochter van de taxichauffeur en het kind in haarzelf.

4

1998

BEN BEGON ZIJN rug te voelen, maar hij kon zich er niet toe zetten om weg te lopen van zijn bureau. Er klopte iets niet aan deze zaak. Opnieuw gleed zijn blik naar de foto van de seriemoordenaar die, mede dankzij hem, sinds kort achter slot en grendel zat. De man voldeed exact aan het daderprofiel dat Ben aan de hand van het jarenlange onderzoek had geschetst. Ook had hij de gruwelijke moorden na zijn aanhouding verrassend snel bekend. En toch…

‘Hé, Branie, wat zit jij moeilijk te kijken?’

Ben had niet eens gemerkt dat Paul was binnengekomen. Normaal hoorde hij de rechercheur meestal al van verre aankomen omdat Paul iedereen die hij tegenkwam bijnamen toeriep die hij ter plekke verzon. Blijkbaar was er iets ernstigs gebeurd dat hij die gewoonte nu achterwege had gehouden. Het was overigens niet zo dat Ben zijn partner iets kon verwijten als het om aandacht trekken ging. Paul probeerde slechts Bens gedrag bij te benen. Helaas voor hem was Ben vandaag niet in de stemming om met zijn partner een wedstrijdje broodjeaapverhalen aan te gaan.

Ben forceerde een glimlach. ‘Niks. Maar wat is er gebeurd? Ik had je niet horen aankomen.’ Ben bestudeerde het gezicht van de jonge rechercheur. Er prijkte zoals verwacht een bedenkelijke groef op zijn voorhoofd.

‘We moeten naar Zoeterwoude, er is vanmorgen een geldtransport overvallen.’

‘Alweer? Het lijkt wel of ze elkaar steeds sneller opvolgen.’

‘Hm.’ Paul streek met zijn duim en wijsvinger over zijn oogleden alsof hij vannacht niet genoeg had geslapen. ‘En dit keer is er ook een dode gevallen.’

Ben trok zijn wenkbrauwen op. ‘Serieus? Die lui worden steeds roekelozer.’

‘Als het weer dezelfde club is. Wie weet hebben die gasten van de vorige keer wel een aantal andere mafketels op een idee gebracht.’

‘Dan zijn ze er alleen vergeten bij te zeggen dat de buit de vorige paar keer volgens mij beter had gekund.’

Paul haalde zijn schouders op. ‘Tja. Maar volgens de baas hebben ze dus extra handen nodig. Wat hij eigenlijk bedoelde te zeggen, was dat ze jouw hersencapaciteit willen misbruiken. Heb je nu tijd?’

Ben verzamelde zijn papieren en legde de hele stapel in zijn bureaula. Die seriemoordenaar moest nog maar even wachten.

‘Alsof ik wanneer ik naar die PD kijk meteen een volledig profiel van alle betrokkenen kan schetsen.’

‘Is dat niet zo dan?’ Paul knipoogde. ‘Over plaatsen delict gesproken: ik kreeg deze foto alvast doorgestuurd.’ Paul viste een printje uit zijn zak en hield het voor Bens neus. Twee uitgebrande auto’s die een doorzeefde geldwagen sandwichten. ‘Veel sporen zullen ze wel niet hebben gevonden.’

‘En de daders? Enig idee welke richting ze op zijn gevlucht?’

‘Er is meteen een grootscheepse zoekactie op touw gezet, voor zover ik weet tot nu toe nog zonder resultaat. Ook de heli en patrouillewagens hebben nog niemand kunnen opsporen.’

‘Die lui zullen het wel goed hebben voorbereid.’ Ben schoof zijn stoel naar achteren en stond op. ‘Zullen we dan maar?’

‘Ik rij,’ zei Paul voordat zijn partner een andere suggestie kon doen.

‘Best.’

Ben zag hoe Paul hem even onderzoekend aankeek. Hij vroeg zich waarschijnlijk af waarom hij niet met tegenargumenten kwam om hem te overtuigen dat hij degene was die achter het stuur moest kruipen.

Ben zuchtte. Hij wist zelf ook niet waarom hij vandaag de puf niet had voor hun dagelijkse gekissebis. Normaal beleefde hij er wel plezier aan om Paul een beetje te jennen, te laten zien wie van hen twee er ook alweer de baas was.

Vanaf dag één had Ben Paul op sleeptouw genomen. Iets in de uitstraling van de op het eerste gezicht wat sombere rechercheur had hem verteld dat ze goed bij elkaar zouden passen. Toevallig was Ben net op zoek naar een nieuwe partner nadat zijn oude maat naar de andere kant van het land was verhuisd.

Paul bleek de perfecte keus. Hoewel hij de eerste weken nog wat op de achtergrond bleef en hij Ben soms met een sceptische blik gadesloeg, had het niet lang geduurd voordat de jonge rechercheur was ontdooid. Tot Bens genoegen liet Paul zich steeds gemakkelijker uit de tent lokken. Hij had eindelijk de juiste snaar gevonden om betrokkenheid bij hem te kweken. Eigenlijk had Ben die eerste periode gedacht dat Paul zou vragen of hij geen andere begeleider kon krijgen, met als reden dat hij gek werd van Bens oneindige energie en grootspraak. De twintiger had Bens alternatieve ontgroening echter overleefd en nu waren de twee onafscheidelijk.

Er verscheen een glimlach om Bens lippen. Het deed hun vast goed om weer eens samen op stap te gaan. Een nieuwe zaak om urenlang over te sparren, om daderprofielen voor uit te werken. Stiekem had Ben al gehoopt dat ze zijn hulp zouden inroepen voor de geldtransportzaken. Er waren er de afgelopen jaren al zoveel gepleegd dat de druk op het rechercheteam toenam. Steeds als ze op de goede weg dachten te zijn, liep het spoor toch weer dood. De overvallers hielden zich weer een tijdje koest en het onderzoek werd op een lager pitje gezet. Hoe mooi zou het dan zijn als het Paul en hem zou lukken om dat cruciale puzzelstukje te vinden? Zodat de geldkoeriers die regelmatig dreigden met stakingen weer met een gerust hart de weg op konden.

Ben had het idee dat de overvallers hun aanpak in de loop der tijd steeds verder perfectioneerden. Hoewel de buit de vorige keren niet altijd gigantisch was geweest, hadden ze vermoedelijk het idee dat er meer in zat dan ze tot nu toe binnen hadden gehaald. Ze probeerden nieuwe tactieken uit, gebruikten andere wapens. Ben had zich tot nu toe officieel nog niet met het onderzoek bemoeid, maar hij had zijn oren opengehouden. Bij nader inzien leek het vandaag toch nog een plezierige dag te worden.

Paul reed hun politieauto de vluchtstrook op en zette de motor af. ‘Zullen we dan maar?’

Ben duwde zijn bril terug op zijn neusbeentje en knikte. ‘Ik ben benieuwd wat we zullen aantreffen.’

Het tweetal stapte uit en liep onder het afzettingslint door. Verschillende groepjes collega’s dwaalden over de plaats delict. Het opruimingscommando van de Koninklijke Landmacht was net vertrokken. Ze hadden de wagens onderzocht op sporen van explosieven. Een takelauto stond klaar om de voertuigen mee te nemen zodra het onderzoek ter plaatse was afgerond.

Paul wisselde een paar woorden met de rechercheurs die al langer aanwezig waren terwijl Ben alvast doorliep naar de uitgebrande Chrysler. Hij wierp een blik in het zwartgeblakerde voertuig. Aan het veiligstellen van vingerafdrukken hoefden ze geen moment vuil te maken, want van de wagen was weinig meer over.

De geldwagen zelf was doorzeefd. Zowel de zijkant als de voorruit had het zwaar te verduren gekregen. Hoewel het veiligheidsglas het gehouden leek te hebben, kon Ben zich voorstellen dat de chauffeur weinig meer had kunnen zien door alle beschadigingen.

Paul kwam met een van de rechercheurs naast Ben staan. ‘Jezus. Hoe hebben ze dat gat in de zijkant gekregen?’

‘Het lijkt erop dat ze een raketwerper hebben gebruikt,’ antwoordde de rechercheur.

‘Een bazooka? Hoe komen ze daar in vredesnaam aan?’

De rechercheur haalde zijn schouders op. ‘De zwarte markt?’

Ben deed een stap naar voren en stak zijn hoofd door het gapende gat. Zo te zien hadden de overvallers weinig geld achtergelaten. Alleen de biljetten die door de klap van de raketwerper waren beschadigd, dwarrelden nog door de laadruimte wanneer er een windvlaag langskwam.

‘En de buit?’ vroeg Ben.

‘Officieel willen ze daar nog geen uitspraken over doen, maar ik hoorde iemand suggereren dat het om een miljoen gulden gaat.’

Paul klikte met zijn tong. ‘Dat is niet verkeerd. Misschien hadden we toch een ander beroep moeten kiezen.’

De rechercheur glimlachte. ‘Jij liever dan ik.’

Ben keek om zich heen. In de verte had een groepje journalisten zich verzameld, de rest van de weg was een afslag eerder al afgezet. ‘En niemand heeft iets gezien?’

De rechercheur knikte naar een politieauto iets verderop, waar een man met zijn benen naar buiten gestoken op de achterbank zat. Op zijn gezicht was nog iets van shock te herkennen.

‘Wie is hij?’

‘Hij was als eerste ter plaatse nadat die gasten waren vertrokken. Hij woont daar aan de overkant. Nadat hij doorhad wat er was gebeurd, is hij terug naar zijn huis gerend om de politie te bellen.’

‘Zoiets zie je niet elke dag.’

‘Hij was naast de chauffeur en zijn bijrijder de enige die in de buurt was. De weg lag er praktisch verlaten bij.’

‘Zo vroeg was het toch niet? Een uur of zeven? Hoefde er niemand naar zijn werk?’

De rechercheur schudde zijn hoofd. ‘Die overvallers hadden de weg bestrooid met spijkers en ander scherp materiaal. De wegenwacht heeft zijn handen vol aan alle auto’s die verderop zijn gestrand met lekke banden.’

‘Dat meen je niet.’ Paul moest moeite doen om zijn lach in te houden. ‘Die gasten zijn wel inventief.’

‘Kunnen we die man nog even spreken?’ vroeg Ben.

De getuige bleek maar wat graag over zijn avonturen van die ochtend te willen vertellen. Zoals voor veel mensen die iets bizars meemaakten, leek het voor hem een manier om te verwerken wat hij had gezien.

‘Ik kwam net uit de douche toen ik ontploffingen hoorde. Mijn vrouw durfde niet te gaan kijken, dus ik heb snel mijn kloffie aangetrokken en ben poolshoogte gaan nemen. Zoals jullie zelf al hebben kunnen zien, was het een ravage.’

Ben knikte. Hij hoefde niet eens door te vragen om de rest van het verhaal te krijgen.

‘Die Chrysler stond nog in lichterlaaie toen ik de weg bereikte. Ik zag in de verte nog wel een rood busje wegrijden, verder was het uitgestorven. Die andere agent zei net al dat dat de vluchtauto moet zijn geweest.’

Ben keek achterom naar het huis van de man. ‘En u woont daar? Kunt u zich verder nog iets herinneren wat ons zou kunnen helpen? Wat zag u toen u na die ontploffingen uit het raam keek?’

‘Alleen die drie wagens en die vlammenzee aan weerszijden. Het valt me mee dat dat vuur niet is overgeslagen naar die geldwagen.’

Ben zag hoe Paul zijn wenkbrauwen optrok. Waarschijnlijk dacht hij net als Ben dat het niet veel verschil meer zou hebben gemaakt. Dat gapende gat aan de zijkant had alsnog weinig van het waardetransport overgelaten.

Ze bedankten de man voor zijn toelichting en keerden terug naar hun collega’s.

‘We hebben dus nog geen idee met hoeveel ze waren?’ vroeg Ben aan de behulpzame rechercheur.

‘Ik niet in elk geval. Mogelijk weten ze op het bureau inmiddels iets meer, want ze zouden de chauffeur gaan ondervragen zodra hij weer bij zinnen was. Hij zal jullie wel het een en ander kunnen vertellen.’

‘Waar is die chauffeur nu?’

‘In het ziekenhuis. Lichamelijk schijnt hij er redelijk aan toe te zijn, alleen heeft hij wel gezien hoe zijn maat naast hem werd doodgeschoten.’

5

2019

DE RECHERCHEURSRUIMTE BEGON langzaam leeg te lopen. Hoewel ook Emily’s dienst erop zat, kon ze zichzelf er nog niet toe brengen om naar huis te gaan. Sinds haar beslissing om te achterhalen wat er daadwerkelijk met haar vader was gebeurd, lieten haar eigen speculaties haar niet meer met rust. Hoewel ze de kans van slagen klein achtte, kon ze niet anders dan proberen zo veel mogelijk informatie te achterhalen.

Ze staarde naar haar scherm. Als ze Pauls verhaal moest geloven, was er slechts één persoon bij wie ze kon beginnen: de man die onterecht had vastgezeten voor het doden van haar vader. Wie was deze man en waarom had hij ervoor gekozen om op te draaien voor iets wat hij niet had gedaan? Was hij wel zo onschuldig als Paul beweerde? Wie weet had Paul het door de chaos wel allemaal verkeerd gezien en was het wel degelijk deze man die op haar vader had geschoten. Alleen wat als Paul gelijk had en dit slechts een handlanger was, waarom beschermde hij de schutter dan?

De schietpartij had zich op oudejaarsnacht van 1998 naar 1999 afgespeeld. Hoewel dossiers van zo lang geleden allang niet meer bij hen op het politiebureau werden bewaard, was het Emily inmiddels gelukt om te achterhalen wat de naam van de veroordeelde was: Robert Bakker, een naam die vroeger waarschijnlijk aan tientallen jongens was gegeven. Jammer genoeg was dat ook meteen een van de weinige dingen die ze over hem wist, want in de digitale systemen kwam hij amper voor. Of dit een goed of een slecht teken was, wist ze niet. Wellicht had hij zich de jaren na zijn vrijlating keurig gedragen. Of hij had simpelweg een manier gevonden om onder de radar te blijven.

Emily zuchtte. Voor Robert was het misschien fijn dat hij tegenwoordig de ideale schoonzoon uithing, voor haar betekende het dat ze geen idee had waar ze hem kon vinden. Alleen al zijn huidige adres achterhalen kon een uitdaging worden.

Haar gedachten dwaalden naar Paul. Híj maakte van zijn verblijfplaats in elk geval geen geheim. Was hem opzoeken in de gevangenis een onvermijdelijke stap? Moest ze haar emoties blokkeren en ervoor gaan? Objectief gezien had ze geen excuus om hun weerzien nog langer uit te stellen. Wanneer dit een officiële recherchezaak was geweest, hadden Paul en Robert bovenaan haar lijstje met te ondervragen personen gestaan.

Even sloot ze haar ogen, toen duwde ze zichzelf overeind van haar stoel. Deze zaterdag zou ze laten zien dat ze ondanks alles professionele beslissingen kon nemen.

_______________

IN HAAR HOOFD had het uitschakelen van haar gevoelens als een mooi voornemen geklonken, toch weerhield het Emily’s lichaam er de ochtend daarop niet van om zenuwachtig te zijn.

Ze trok haar riem los en deed haar schoenen uit. Haar mobiele telefoon, portemonnee en rugzak had ze achtergelaten in het kluisje. Was het vreemd dat dit ondanks haar beroep haar eerste bezoek aan een gevangenis was? De vrouw bij de ingang gebaarde haar dat ze door de scanner mocht lopen. Pas toen het ding niet afging, durfde ze weer uit te ademen. Als hij wel was gaan piepen zou ze, hoewel ze niks te verbergen had, waarschijnlijk toch een hoofd als een tomaat hebben gekregen. Zodra ze ergens door een veiligheidspoortje moest, had ze altijd visioenen dat iemand stiekem iets in haar tas of jaszak had gestopt waarvoor ze twintig jaar de cel in zou moeten.

Emily was niet de eerste in de wachtruimte, maar zo te zien wel de enige die hier voor het eerst zat. De andere vrouwen zagen er allemaal veel relaxter uit, alsof ze dit elke week deden. Emily moest daar toch niet aan denken. Zou ze bij Lucas blijven als hij in de gevangenis terechtkwam? Waarschijnlijk lag het eraan wat hij had uitgespookt en hoelang hij daarvoor moest zitten. Het leek haar vooral vreemd dat het leven van degene die vrij was gewoon doorging terwijl het leven van de persoon in de cel zou voelen alsof het stilstond. Dat moest zeker voor spanningen zorgen.

De deur ging open. In plaats van iemand die zei dat ze mochten doorlopen, kwam er een beveiliger met een hond binnen. Emily had al gehoord dat er op willekeurige momenten drugshonden werden ingezet om bezoekers te controleren. Weer zo’n ding waarbij ze bang was om er zonder reden uit gepikt te worden.

Nadat ze ook deze controle had overleefd, werd er door de bezoekleider gevraagd voor welke gedetineerde ze kwam. Gedetineerde. Het klonk nog steeds vreemd. De man die ze al van kleins af aan kende, haar voormalige mentor. Misschien had ze die gedachte nog steeds niet kunnen bevatten omdat ze nog niet op bezoek was geweest.

Emily en de anderen werden de bezoekzaal in geleid. Aarzelend keek ze langs de gezichten van de gevangenen die aan een lange tafel zaten. Ze wilde niet overkomen alsof ze hen inspecteerde of veroordeelde met haar blik. Het waren stuk voor stuk mannen zoals ze die elke dag op straat zag, alleen was er bij deze heren ergens in hun leven iets misgegaan.

Emily’s blik gleed naar het einde van de rij. Daar stond hij. Om de een of andere reden had ze gedacht dat Paul magerder zou zijn, dat de maaltijden die hij hier kreeg niet genoeg waren om zijn imponerende rechercheurspostuur te behouden. Hij zag er echter nog even gespierd uit als de dag van zijn arrestatie. Toen ze dichterbij kwam, viel het haar op dat zijn gezicht iets bleker was geworden. Vergeleken met vroeger kwam hij hier natuurlijk amper buiten.

Een opstaande rand scheidde de tafel in een kant voor de gedetineerden en een kant voor de bezoekers. Emily keek om zich heen. Kennelijk was het toegestaan om elkaar bij het begroeten een korte knuffel of kus te geven. Paul hield wijselijk afstand en knikte haar slechts toe. Wel straalden zijn ogen, precies zoals ze ze zich herinnerde.

‘Dank je wel dat je bent gekomen.’ Hij gebaarde haar tegenover hem te gaan zitten.

‘Hoi.’

Een moment lang namen ze de tijd om elkaar te bestuderen. Hoe oud was hij nu? Een jaar of zesenveertig? Veel meer grijze haren had hij er in de tussentijd niet bij gekregen. Zijn baard was wat ruiger dan hij zichzelf tijdens zijn tijd als rechercheur zou hebben toegestaan, maar wat deed dat er nu nog toe? Zijn baan was hij sowieso kwijt.

‘Hoe gaat het met je?’ verbrak Paul de stilte. ‘Je ziet er goed uit. Gezond. Sterk.’

Emily sloeg haar armen en benen over elkaar. In tegenstelling tot de meeste andere bezoekers leunde ze naar achteren in haar koude plastic stoel. Hij had gelijk. Sinds ze officieel bij de politie was gaan werken, trainde ze harder, rende ze meer. Met tegenzin moest ze toegeven dat het haar goeddeed dat hij haar toegenomen spiermassa meteen opmerkte.

‘Dank je. Ik werk er hard voor.’

Paul lachte. ‘Dat geloof ik graag.’

Een gevoel dat ze niet wilde accepteren, vestigde zich in Emily’s maag. Waarom gedroeg hij zich als de aardige Paul die ze zo goed kende? Hoopte hij dat ze in de loop der tijd was vergeten dat hij twee moorden had gepleegd? Dat haar huisgenote nog zou hebben geleefd als Emily en Paul niet zo goed bevriend waren geweest? Voor die misdaden was hij weliswaar niet veroordeeld, maar dat betekende niet dat ze voortaan zou doen alsof het allemaal nooit was gebeurd.

Toch merkte ze dat iets in haar lijf bereid was om al haar bezwaren voor even opzij te zetten en gebruik te maken van de minimale tijd die ze samen hadden. Nu ze had besloten dat ze zijn hulp ging inschakelen, kon ze er maar beter het beste van maken.

‘Jij ziet er ook goed uit. Ik had verwacht dat je een onverzorgd, mager hek zou zijn geworden door gebrek aan sport, voedsel en hygiëne.’

‘Ho ho, je hebt het hier wel tegen je mentor, hè. Mij beledigen doe je maar in je eigen tijd.’

‘Mooie mentor ben jij. Ik kan je niet eens om tips vragen als ik daar tijdens mijn werk opeens behoefte aan heb.’

Waar Pauls gezicht net nog een en al joligheid had uitgestraald, stond het nu ernstig. Hij sloeg zijn ogen neer. ‘Dat spijt me. Dit is ook niet hoe ik me onze samenwerking had voorgesteld.’

Emily slikte. Waarom voelde ze zich opeens schuldig dat ze zo’n vinnige opmerking had gemaakt? Als er iets was wat ze tegenover Paul niet hoefde te voelen, was het wel schuld. Hij zou haar juist dankbaar moeten zijn.

Ze schraapte haar keel. ‘Ik heb je niet aangegeven voor je-weet-wel, dus ik wil graag informatie over mijn vaders dood.’

Even leek Paul van zijn stuk te zijn gebracht dat ze zo snel overschakelde naar hun zakelijke overeenkomst. Als je het zo kon noemen. Wellicht had hij gehoopt dat ze hem kwam bezoeken omdat ze hem had vergeven, of omdat ze gewoon even met hem wilde kletsen.

Emily voelde hoe haar ademhaling versnelde. Haar handen friemelden als vanzelf aan de rand van haar sweater. Ze moest nu kalm blijven. Hij kon dit moeilijk weigeren. Hun omgeving was opzichtig genoeg aanwezig om hem te helpen herinneren dat deze muren nog veel langer zijn thuis zouden worden als Emily niet tevreden was over zijn medewerking. Zo onopvallend mogelijk ademde ze diep in en liet ze de lucht weer zachtjes ontsnappen.

‘Aan welke zaak werkte hij? Of jullie?’

Paul liet zich achterover zakken in zijn stoel. Zijn hand streek door zijn haar. ‘Het is allemaal zo lang geleden. Je vader en ik werkten aan meerdere zaken.’

Voor het eerst leunde Emily naar voren, klaar om aan te geven dat hij er zo gemakkelijk niet vanaf zou komen. Voor ze die kans kreeg, stak Paul echter zijn vinger op, ten teken dat hij nog niet was uitgepraat.

‘Er was één zaak die het grootste deel van onze tijd opslokte. Hoewel ikzelf de laatste paar weken voor die avond ook wat andere klussen had, omdat we toch even geen nieuwe sporen hadden om te volgen.’ Paul slaakte een zucht. ‘Dat was tenminste wat ik dacht. Later bleek dat niet helemaal waar te zijn. Ik had meer moeten aandringen bij Ben, geen genoegen moeten nemen met zijn halfslachtige antwoorden.’

Emily staarde naar het moeilijk kijkende gezicht van Paul. Was hij gewoon een goede acteur of zat de pijn om zijn voormalige partner echt nog zo dicht onder de oppervlakte? Misschien had hij de afgelopen maanden in de gevangenis tijd gehad om zijn leven te overdenken. Om al zijn keuzes nog eens op een rijtje te zetten en af te strepen op welke momenten hij dingen anders had moeten doen.

Emily schrok een beetje toen Paul opkeek. Zijn blik stond wazig, alsof hij probeerde terug te halen wat er die bewuste nacht was gebeurd. Hij mompelde: ‘Ik was er op oudejaarsavond spontaan bij geroepen. Je vader en ik hadden niet eens dienst.’

Emily moest moeite doen om Paul te verstaan. Het volgende moment schudde hij met zijn hoofd. Hij was weer teruggekeerd naar het hier en nu.

‘Het spijt me. Ik dacht dat ik het wel aankon om eraan terug te denken, maar het valt me zwaar. Misschien is het de combinatie…’

Zijn stem stierf weg. De combinatie van wat? Emily begon zich inmiddels een beetje te ergeren.

‘Dus aan welke zaak werkten jullie toen?’

Een moment leek Paul verrast door haar directe vraag. Of dacht hij soms dat hij dat antwoord allang had gegeven?

‘Overvallen op geldtransporten, daar waren we mee bezig.’

Emily trok haar wenkbrauwen op. ‘Was daar iemand gespecialiseerd in criminal profiling voor nodig?’

‘Wel als je de daders jarenlang niet te pakken krijgt. In de jaren negentig waren die overvallen een groot probleem.’ Nu Paul weer terug kon springen in zijn mentorrol, waren zijn zinnen meteen een stuk helderder. ‘Zo erg dat er meerdere stakingen van geldkoeriers zijn geweest. Banken hadden op een gegeven moment bijna geen cash meer.’

Er verscheen een glimlach op Pauls gezicht bij het zien van Emily’s verwarring. Het luchtte haar op dat hij zichzelf weer leek.

‘Plofkoffers die het gestolen geld onbruikbaar maken, waren toentertijd nog in ontwikkeling. Ze werden slechts sporadisch gebruikt en ze waren nog niet zonder gebreken.’

Emily fronste. Over misdaden rond waardetransporten hoorde je tegenwoordig zelden meer iets. In plaats daarvan waren plofkraken op geldautomaten nu een populair crimineel geintje dat enorme schade veroorzaakte.

‘Dus je denkt dat mijn vader meer informatie had over die overvallen en dat hij daarom is geliquideerd?’