Ravenburcht

Ina de Man

RAVENBURCHT

Jeugd

Eerste druk: 24 oktober 2020

© 2020 Ina de Man

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Redactie: Iris ten Broeke - Chinouk Thijssen

Coverontwerp: Kelley York - Sleepy Fox

Binnenwerk: Lauren Dawes - Sly Fox

ISBN 9789463967532

NUR-code: 200/283

1

Donkerheide

De duisternis is al een uur ingetreden op de Donkerheide, een uitgestrekt natuurgebied pal op de grens tussen België en Frankrijk. Het landschap van velden en zandweggetjes wordt onderbroken door een paar groepjes zwarte dennen. Het was snikheet geweest met een open blauwe lucht en een felle zon maar de nacht brengt nauwelijks verkoeling. Donkere wolken pakken zich samen boven de heide en leggen een deken van warme, vochtige lucht over het zuiden van West-Vlaanderen. Af en toe breekt het wolkendek open en valt een bundel bleek en koud maanlicht als een schijnwerper op het gras en de groepjes dennen. De lichtstraal lijkt zich te verplaatsen, een optische illusie omdat de wolken steeds in beweging zijn.

Wat eerst leek op een groepje zwarte dennen blijkt een oude ruïne te zijn. Het maanlicht, dat nu een groter gat in de wolken heeft gevonden, richt zijn bleke straal op de vervallen muren en kantelen van wat eens een machtige burcht moet zijn geweest. Alles wat er nog van overblijft zijn de afgebroken muren, grauw van ouderdom, groen van het wild woekerend mos. De eens zo indrukwekkende poort was volledig vergaan en de trappen die naar de bovenverdieping leidden, leken uiteengevallen in stof en brokken steen.

In het bleke maanlicht tekenen de contouren scherp af tegen de grijze hemel. Een toevallige passant of bezoeker zou vast en zeker een rilling niet kunnen onderdrukken, zo griezelig en koud lijkt de Ravenburcht. Door de jaren heen is de ruïne de schuilplaats geworden voor kleine bosdieren zoals konijnen, marters en muizen. Zij trekken zich weinig aan van de spookachtige sfeer en hebben een onderkomen gevonden onder of tussen de afgebrokkelde kantelen en muren. Onder de trap naar de kantelen heeft een vos zijn hol, daar liggen nu zes schattige vosjes met spitse snuitjes te wachten tot mama terugkomt van de jacht en wat lekkers voor hen bij zich heeft.

Toch is er iets vreemds aan de hand met de burcht. Hoewel het grootste deel tot puin herleid is, bleef één toren gespaard. In de buurt staat hij bekend als de magische toren, misschien omdat hij haast ongeschonden de eeuwen overleefd heeft. Niemand begrijpt hoe dat kan, vooral omdat de eeuwenoude burcht tijdens de veelvuldige onweersbuien die de Westhoek teisteren, als een magneet de bliksem lijkt aan te trekken. De enorme ladingen elektriciteit, die in de loop der eeuwen door de oude muren werden gejaagd, verbrokkelden het cement en een flinke windstoot deed de rest. Maar de toren had standgehouden en lag aan de oorsprong van een groot mysterie dat de streek in zijn greep hield.

De wolken, die zich hadden samengepakt boven de ruïne, wijken langzaam uiteen en laten het maanlicht nu ongestoord door. In het kille, witte licht vlucht een gestalte de gehavende poort van de burcht in. Op de heide is geen geluid te horen. Geen uil roept, geen struik ritselt. Een veldmuis, die net op zoek wilde gaan naar eten, bedenkt zich en trekt zich terug in de veilige bescherming van haar hol. Alles is stil. Niets beweegt. Elk wezen, elk dier dat zich ophoudt op deze duistere en verlaten plek, houdt gespannen de adem in en wacht. Wacht op de dingen die gebeuren gaan.

Dan klinkt er een kreet. Een hoge, langgerekte en langzaam uitstervende kreet. IJzingwekkend scheurt hij de stilte aan flarden. In een nabijgelegen bosje vliegt een raaf klapwiekend op. Hij scheert over de burcht. Zijn rauwe stem klinkt spookachtig in dit door God verlaten oord. Maar was het wel de kreet van een raaf, of...

2

Vakantie

Een vrolijk zonnestraaltje scheen door de ramen van Kaats kamer en kriebelde haar neusje. Ze kreunde en draaide zich om. ‘Te vroeg… Te vroeg om op te staan.’ Het was 1 juli en de eerste dag van de grote vakantie, dus ze wilde absoluut nog wat langer in bed blijven. Ze trok haar kussen over het hoofd om het licht van de zon buiten te sluiten.

Gisteren nog hadden al haar vrienden uitgelaten de schoolpoorten achter zich dichtgetrokken om te genieten van twee maanden vakantie. Twee maanden lang geen huiswerk, geen lessen. Negen weken van onbezorgd spelen, genieten van de zon en de buitenlucht, van vakantie en sport. En na de vakantie was er die nieuwe, onbekende wereld van het middelbaar. Een nieuwe school, nieuwe vrienden en nieuwe uitdagingen. Iedereen was blij. Behalve Kaat. Zij was allerminst vrolijk op de eerste dag van de vakantie. Ze had er zo naar uitgekeken, maar een week geleden waren al haar mooie plannen en dromen als een kaartenhuis in elkaar gezakt.

Haar vader werkte als historicus aan de universiteit van Leuven. Hij was gespecialiseerd in de Sumerische geschiedenis en had eindelijk de toestemming en het geld gekregen om een expeditie op te zetten naar Mesopotamië in het Midden-Oosten. Kaat had er tijdens de les geschiedenis over geleerd. De streek rond Syrië en Irak werd beschouwd als de wieg van onze hedendaagse beschaving. Ze was dan ook enthousiast toen papa erover begon. Maar haar vreugde sloeg al snel om in teleurstelling toen ze hoorde dat hij al de eerste week van juli zou vertrekken en dat mama met hem mee zou gaan. Kaat had gezeurd om ook mee te mogen, maar dat zag haar vader niet zitten. Het toenmalige Sumerische rijk lag in het zuidoosten van Irak in de buurt van Basra en daar was het veel te onveilig. Ze had nog gezegd dat het voor hen dan ook veel te gevaarlijk was, maar papa was niet te overtuigen. Hij probeerde al jaren om die expeditie op te zetten, hij weigerde thuis te blijven vanwege een paar schermutselingen. Ze kregen bovendien bescherming van de Iraakse regering en een regiment van buitenlandse troepen, dus ze zouden veilig zijn.

Na een week had Kaat de strijd gestaakt. Papa kon heel koppig zijn als hij wilde. Ze begreep dat aandringen toch geen zin had en legde zich bij de situatie neer. Zij zou de vakantie doorbrengen bij de zus van haar vader en haar gezin. Het huis van oom Paul, tante Ria en hun drie kinderen zou ook haar thuis worden voor de komende twee maanden.

‘Kaat, opstaan!’

Moeder stond onderaan de trap en riep. ‘Kom op, Kaat, we moeten nog ontbijten en papa wil op tijd vertrekken.’

Kaat kreunde nog eens en gaf toen de strijd op. Ze gooide haar kussen naar de andere kant van de kamer, sloeg het dekbed terug en zwaaide haar benen uit bed. Met een zucht liep ze naar de badkamer en maakte zich klaar.

Een halfuur later had ze een jeans en een kleurrijk topje aangetrokken. Haar lange donkere haren droeg ze in een vlecht. Nu stond ze in haar kamer, met haar nieuwe koffer aan haar voeten. Door het open raam hoorde ze de drukte van de stad. Ze vroeg zich af of ze dat zou missen, oom Paul woonde op het platteland en daar zou het heel wat stiller zijn. Zou ze wel kunnen slapen als het zo stil was? Kaat trok een vies gezicht en keek voor een laatste keer haar kamertje rond. Ze zou voor twee maanden afscheid moeten nemen van haar lapjespop, die met slappe benen en een wiebelend hoofd op de hoek van haar bureau zat. Kaat glimlachte.

Wat had ze als kind veel van die pop gehouden. Papa had haar gekocht op de dag dat ze geboren werd. Mama vertelde nog vaak hoe hij op die dag naast haar had gestaan toen Kaat schreeuwend en met haar armpjes zwaaiend op de wereld kwam. Hij was stilletjes weggeglipt naar het winkeltje in de hal van het ziekenhuis en had de lappenpop gekocht. Toen hij even later zijn hoofd om de deur van mama’s kamer stak, was hij op zijn tenen naar het kleine bedje van zijn dochter gelopen en had een grote doos aan zijn vrouw gegeven. Met een hese stem had hij gezegd: ‘Dit is voor de mooiste baby ter wereld, voor mijn dochter Kaat.’

Nu stond ze daar... gepakt en gezakt. Ze had het gevoel dat ze haar kamer met de vertrouwde spulletjes erin nooit meer zou terugzien. Met een zucht nam ze de koffer op, propte haar beer onder de arm en liep de gang op. Mama stond haar op te wachten. Met een glimlach aaide ze haar dochter over haar hoofd.

‘Waarom trek je zo’n gezicht? Je gaat twee maanden op vakantie in de Westhoek. Veel natuur, veel frisse lucht en het geeft je de kans om je neven en je nichtje een beetje beter te leren kennen.’

Kaat schudde de hand van haar schouder en wendde haar hoofd af. ‘Pfff, vakantie. Waar jullie naartoe gaan, dat is pas vakantie. Weet je dat Ine met haar ouders naar de Dominicaanse Republiek op reis gaat? En Sarah gaat met haar ouders en haar broer een rondreis maken door de Verenigde Staten. Dát noem ik vakantie. Twee maanden op een boerderij is geen…’ Ze hield verschrikt haar mond toen ze het gezicht van haar moeder zag. Ze zag dat haar woorden haar pijn hadden gedaan en dat wilde ze niet.

Mama ging op haar hurken zitten en trok Kaat naar zich toe. ‘Ik weet dat het niet de ideale vakantie is, maar papa heeft zo lang uitgekeken naar deze expeditie. Deze gelegenheid krijgt hij maar één keer in zijn leven.’ Kaat knikte, maar het was niet van harte. ‘Weet je wat? Volgend jaar gaan we met z’n drieën op reis, dat beloof ik je. En dan mag jij de bestemming kiezen.’

Kaat knikte opnieuw, dit keer met een beetje meer enthousiasme. ‘Ik weet wel dat dit papa’s grote droom is. Als jullie maar beloven om regelmatig te skypen, zodat ik weet dat alles goed is met jullie.’

Mama gaf haar dochter een dikke knuffel. Ze werd groot. Ze had net de lagere school achter zich. Voor ze het wist zou ze verder studeren of aan een carrière beginnen. Ze nam met gemengde gevoelens afscheid van Kaat.

‘Je zal zien dat het tof wordt. Oom Paul en tante Ria zijn heel lieve mensen. Je nichtje Eva heeft jouw leeftijd, dus jullie zullen lekker kunnen tateren over al die dingen die meisjes bezighouden. Je zal je best amuseren.’

Kaat lachte wrang. Ze zou wel zien.

Beneden stond papa hen op te wachten. Hij had de achterklep van de auto al openstaan. Hij nam de koffer van Kaat over, deed hem erin en drukte op de knop. In slow motion sloot het kofferdeksel zich en met een droge klik viel ze in het slot. Ik kan niet meer terug, dacht Kaat, terwijl ze zich met een nors gezicht op de achterbank installeerde. Vader stelde de gps in en reed de straat uit. Kaat keek nog even achterom naar hun huis. Ze had zich ondertussen bij de situatie neergelegd en zou er het beste van maken. In geval van nood had ze nog altijd haar iPad, die haar gezelschap kon houden. Die had ze gekregen als troostprijs omdat ze niet mee kon met haar ouders.

Ze nam haar tas op de schoot, haalde de tablet eruit en drukte op de knop. De startpagina toonde twee spelende katjes onder een hoop icoontjes. De meesten waren spelletjes maar er zat ook een e-mailprogramma bij, een fotoalbum en een kalender. Ze stak de stekker van haar oortjes in het gaatje onderaan en de dopjes in haar oren en keek naar een video terwijl buiten de auto het landschap langzaam voorbijschoof en veranderde van vlakke weiden en huizen in groepjes naar zacht glooiende landschappen met bossen en daartussen veel gras.

Vader joeg de wagen met een flinke snelheid over de snelweg, die zich als een zilveren lint door bossen en akkers slingerde. Na wat een eeuwigheid leek, nam hij een afslag en onmiddellijk veranderde het landschap. Heuvels wisselden af met kleine dorpjes, die er slaperig bij lagen. De straten waren meestal verlaten, het leek wel of iedereen was gevlucht voor deze eerste warme dag. Op de thermometer bij de apotheek in een dorp dat Leisele heette, zag Kaat dat het al vierentwintig graden was, ook al was het nog maar elf uur in de voormiddag.

Sinds papa de snelweg verlaten had, regen de kleine dorpjes zich aan elkaar als kralen aan een halssnoer. En nog steeds volgden ze dezelfde weg. Maar in het volgende dorp sloegen ze rechts af. Eenmaal buiten het dorp veranderde het landschap opnieuw. Velden met gele korenaren wisselden af met felgroene akkers vol kool. Hoog in de lucht scheerde een valk over de toppen van de bomen. Kaat volgde de vogel zo lang ze kon. Hij leek wel onbeweeglijk stil te hangen in de lucht. Maar plotseling dook hij met een duizelingwekkende vaart naar beneden en verdween hij tussen het goudkleurige koren. Toen hij even later weer tevoorschijn kwam, zag ze dat hij iets in zijn kromme bek had. Het was te groot voor een muis, ze vreesde dat een van de konijntjes die onder het koren woonden de aanval van de roofvogel niet had overleefd.

‘Weet je waar dat bos daar ligt?’ Papa wees met zijn linkerarm naar een groep bomen die aan de rand van een veld stonden. Kaat haalde haar schouders op. Hoe kon zij nu weten waar dat bos lag. Papa grinnikte. ‘Dat bos ligt in Frankrijk. En voor we bij oom Paul en tante Ria aankomen, gaan we drie keer de grens oversteken.’

‘Bedoel je dat we naar Frankrijk gaan?’ Kaat keek om zich heen om te zien waar de bordjes stonden. De weg boog naar links en achter de bocht was er op het asfalt een gele lijn getekend.

Toen ze de lijn waren gepasseerd, zei papa: ‘Voilà, nu zijn we in Frankrijk.’

Ze fleurde een beetje op. Nu kon ze in september toch zeggen dat ze in Frankrijk was geweest. De weg kronkelde rustig verder tussen de wuivende velden en donkere bossen. Ze reden nog twee keer over een gele lijn voor papa de wagen een zijweg in stuurde. Even later hadden ze het bos achter zich gelaten en doemde er in de verte opeens een ruïne op. Kaat tuurde naar de hoop afgebrokkelde stenen en muren. ‘Hé, dat is raar. Bij die ruïne ligt alles in puin, behalve die ene toren.’

‘Aha,’ zei papa en hij glimlachte naar mama. ‘Dan kan het niet anders dan de Ravenburcht zijn. Daar zit een hele geschiedenis aan vast. Je moet straks maar eens aan oom Paul vragen om erover te vertellen. Hopelijk kun je daarna nog slapen want het is een echt griezelverhaal.’ Papa knipoogde naar mama.

‘Wat is er dan gebeurd?’ vroeg Kaat.

‘Dat is een heel verhaal. De burcht kreeg door de eeuwen heen een slechte reputatie. Er gebeurden onverklaarbare dingen...’

‘Vertel verder, vertel verder...’

‘De rest verklap ik je niet. Dat moet je maar aan oom Paul vragen.’

‘Ach kom, Raf, plaag haar niet zo.’ Mama porde papa met haar elleboog.

‘Ik plaag haar helemaal niet. Toen tante Ria pas verloofd was met oom Paul, vertelde hij het verhaal aan ieder die het horen wilde. Hij kon dat geweldig, met zo’n diepe grafstem en een West-Vlaams accent. En hij maakte er altijd een heleboel gebaren bij. Het is echt een belevenis om hem het verhaal van de legende te horen vertellen.’

Ze verlieten nu de weg, die zich na het bos weer verbreed had, en reden langs een kronkelweggetje naar de burcht. ‘We rijden ernaartoe!’ riep Kaat.

‘Had ik je dat nog niet verteld?’ grinnikte haar vader. ‘De boerderij van oom Paul en tante Ria ligt vlak bij de burcht.’

Een paar kilometer verder zagen ze plotseling de muren van een grote vierkantshoeve, omgeven door dichte bossen en groene weiden. Twee grote pruimenbomen, zwaar van de sappige paarsblauwe vruchten, stonden naast een grote poort met een ijzeren hek. Het hek stond open en daarachter kon je het erf zien. Op een groot uithangbord, dat aan roestige kettingen boven de ingang van de poort heen en weer zwaaide, stond in sierlijke letters:

Ravenhoeve

Paul en Ria Versmissen

Met vaste hand stuurde vader de auto over de stoffige oprit en onder het uithangbord door. Het grind knarste onder de banden van de wagen en hij hield stil op het erf. Het leek alsof ze op een boerenerf in Bokrijk waren beland. Het zag er verlaten uit. Enkele luie kippen stoven verschrikt op toen papa op de toeter van de auto drukte. Luid kakelend zochten ze hun heil in de beschutting van enkele balen stro. In de schaduw van de oude waterput lag een hond te soezen. Zijn kop lag lui op zijn voorpoten. Toen hij de bezoekers hoorde naderen trok hij met tegenzin een ooglid op. Uit een openstaande deur kwam een vrouw naar buiten. Ze droogde de handen aan haar schort af en veegde een sliert haar uit het gezicht. Toen ze de auto zag lachte ze en ze riep iets naar binnen.

‘Kijk,’ zei papa, ‘daar heb je tante Ria’, en hij zwaaide naar haar door het openstaande raampje van de auto. Kaat zag haar tante voor het eerst en vond haar meteen sympathiek. Ze had al een mooi zomerkleurtje en een gezonde blos op het gezicht. Achter haar verschenen drie kinderen. Een opgeschoten jongen die een paar jaar ouder leek dan Kaat, een meisje van haar leeftijd en een jongetje van een jaar of vijf. Ze hadden dezelfde gezonde teint als hun moeder en ze zagen er tof uit, heel tof! Oom Paul kwam uit de stal het erf op gelopen, ging naast zijn vrouw staan en sloeg zijn arm om haar schouders.

Papa stapte uit en liep naar tante Ria. Hij nam zijn zus in de armen en draaide haar rond. Ze gierde van het lachen.

‘Raf! Onnozelaar! Zet me onmiddellijk neer. Zo dadelijk laat je me vallen.’

Papa gehoorzaamde meteen. Hij zette tante Ria weer met beide voeten op de grond en drukte een klinkende zoen op haar wang. Mama, die voor één keer eens platte schoenen droeg, liep over het grind van het erf naar het groepje en begroette iedereen met een kus.

Kaat zat nog steeds in de wagen. Ze was supernieuwsgierig maar had besloten om nog eens heel goed te laten voelen dat ze zich tekortgedaan voelde door papa en mama. In haar hart had ze het hen allang vergeven dat ze haar voor twee maanden hier zouden laten. Maar toch bleef ze zitten tot mama riep. Ze deed alsof ze al haar spullen nog in haar tas moest stoppen, tot mama opnieuw riep. ‘Kaat, kom eens kennismaken met je familie!’ Pas toen deed ze de deur open, pakte haar tas en slenterde naar het groepje mensen toe. Dit was dus de familie Versmissen, bij wie ze haar zomervakantie zou doorbrengen.

3

Ravenhoeve

De boerderij was heel wat moderner dan Kaat zich had voorgesteld. Het was een grote vierkantshoeve, dat wil zeggen dat de gebouwen rond een vierkante binnenplaats lagen. De buitenmuren van het gebouw zagen eruit alsof die regelrecht uit het jaar 1800 kwam, maar volgens oom Paul was binnen alles gemoderniseerd. Links lagen de stallen en rechts het woongedeelte.

Tegenover de ingang was nog een grote poort, die toegang gaf tot de vrije natuur achter de hoeve. Toen oom Paul het bedrijf van zijn ouders had overgenomen, was er heel wat opknapwerk nodig geweest om het woonhuis weer bewoonbaar te maken. Daarom hadden hij en tante Ria besloten om de binnenkant meteen te moderniseren en te voorzien van alle comfort. Op de benedenverdieping had je een grote woonkeuken. Het enige wat nog aan de oude boerenkeuken deed denken, was de grote haard die ze hadden bewaard. De rest was modern, er was zelfs een vaatwasmachine. Naast de keuken lag een woonkamer met grote ramen, die uitkeken op een terras dat de helft van de achterkant van het gebouw besloeg. Oom Paul en tante Ria lieten met gepaste trots hun woning zien, er was zelfs een fitnessruimte.

Op de bovenverdieping lagen de slaapvertrekken. Aan de voorkant sliepen oom Paul en tante Ria. De zijkant werd ingenomen door de twee kamers van de jongens, met ertussen een badkamer. Eva sliep aan de achterkant van de hoeve met zicht op de velden. Kaat vond het een leuke kamer. Hoewel je de oude balken door het plafond zag steken, was hij toch modern van inrichting. Vooral het raam, dat in een soort uitstulping zat, trok haar aandacht. Want de erker in de muur was gevuld met een ruime bank met dikke kussens.

Wat zou het leuk zijn om ’s avonds op die bank te zitten en naar buiten te kijken. Ze ging voor het raam staan en keek uit over de vlakte achter het huis. Ze schrok een beetje toen ze in de verte de ruïne met de toren zag staan.

‘Is dat…’ vroeg ze, terwijl ze met haar vinger wees.

‘Ja hoor, dat is onze eigenste spookburcht,’ lachte oom Paul vrolijk. ‘Kom, laten we op het terras iets fris drinken, dan vertel ik je over de Ravenburcht.’

Even later zaten ze op het grote terras, dat lag te braden in de zon. Tante Ria had twee grote parasols klaargezet zodat ze allemaal in de schaduw konden zitten. In de wei achter het huis stonden enkele bonte koeien te soezen. Ze schudden loom met hun hoofd. Hun rauwe tong rolde zich rond een pluk gras, dat ze met één enkele beweging afrukten. Snuivend en kauwend plukten ze de weide kort, maar ze vermeden zorgvuldig de blinkende goudgele boterbloemen. Rondom hun zware lijven zwermden de onvermijdelijke vliegen. Maar die werden netjes op afstand gehouden door hun zwiepende staarten.

Op het terras was het gezellig. Tante Ria had voor een frisse lunch gezorgd en iedereen genoot van de aardappelsalade met verse ui, de sla met zongedroogde tomaten en mozzarellakaas. Van het versgebakken brood dat zelfs nog een beetje warm was. En van de frisse limonade, die tante Ria zelf maakte. Papa en oom Paul haalden herinneringen op. Er werd heel wat afgelachen.

‘Eigenlijk is het jammer dat we elkaar niet wat vaker zien,’ zei oom Paul.

‘Je hebt gelijk,’ antwoordde mama. ‘Als je nagaat dat Kaat haar nicht en neven nog nooit heeft gezien.’

‘Inderdaad. De laatste keer dat we jullie zagen was bij de geboorte van Eva. Kaat was toen pas drie maanden oud.’

‘Ik moest voor mijn werk vaak naar het buitenland...’ probeerde vader zich te verdedigen.

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen,’ zei oom Paul. ‘Ik had het ook altijd druk met de boerderij en de verbouwingen. Zeker in het begin was het moeilijk om er enkele dagen tussenuit te knijpen. Toen hadden we nog niet zoveel knechten als nu.’

‘En later is het er niet meer van gekomen,’ zei mama.

‘Maar nu zijn we gelukkig allemaal weer samen,’ lachte oom Paul.

Tante Ria kwam om de hoek van het huis tevoorschijn met twee nieuwe kannen zelfgemaakte limonade. Eva volgde met een grote schaal verse aardbeien uit eigen tuin.

‘Zeg Paul,’ zei papa en hij wees naar de duistere burcht. ‘Hebben jullie de laatste tijd nog bezoek gehad van het spook?’

Oom Paul barstte in lachen uit. ‘Ach ja, dat is waar ook. Het spook van de Ravenburcht.’

‘Bestaat het spook echt, oom Paul?’ vroeg Kaat.

Koen, die zeventien was en daarom een beetje smalend deed naar de meisjes toe, spotte lustig mee met de anderen. ‘Ja hoor. Elke nacht waart het rond door de velden en klopt het aan bij alle huizen. Dan kreunt en zucht hij en rammelt met zijn kettingen.’ Hij sprak met een grafstem en maakte de bijbehorende gebaren. ‘Boehoehoe, ik ben het spook van de Ravenburcht en ik kom je opeten!’

Kaat kreeg een kleur. Ze voelde zich net een klein meisje dat een standje kreeg. Ze was kwaad. Zo kwaad, dat ze niets terug wist te zeggen.

‘Koen,’ zei tante Ria bestraffend. ‘Gedraag je niet als een hufter. Zo gaan wij niet met gasten om! De Ravenburcht is heel bekend en het is niet meer dan normaal dat ze daar vragen over heeft.’

Eva boog zich naar haar nicht toe en zei achter haar hand: ‘Trek je van Koen maar niets aan. Mama zegt dat hij in zijn apenjaren zit.’

‘Apenjaren?’ vroeg Kaat, die de uitdrukking nog nooit had gehoord.

Eva grinnikte. ‘Ik denk dat ze wil zeggen dat hij gewoon vervelend is zonder dat hij weet waarom.’

Oom Paul vertelde blijkbaar graag over het monster in zijn achtertuin. ‘Eigenlijk moet je dit verhaal vertellen op een stormachtige herfstavond, als de wind om het huis huilt en de donkere nacht doorkliefd wordt door grillige bliksemschichten. Als iedereen rond de haard zit, benen naar de vlammen uitgestrekt en met een kop warme chocolademelk in de hand. Maar goed. Als je het per se nu wil horen. Het gaat als volgt.’

‘De Ravenburcht heeft altijd al een slechte reputatie gehad. Hij werd gebouwd ten tijde van de grote kruistochten in opdracht van een ridder, die bekendstond om zijn wreedheid. Men noemde hem de Zwarte Ridder. Tijdens zijn verblijf in het Heilige Land Palestina moet hij zijn kennis van folteringen en martelingen nog hebben uitgebreid, want toen hij terug in het land was, durfde niemand zich nog in de buurt van de burcht te wagen. De arme kerels die hij betrapte op het stropen in zijn bossen kon je dagen later nog horen kermen in de kerkers.

De boeren die zo dom waren om hun belasting niet op tijd te betalen, werden zwaar gestraft. Vrouw en kinderen werden vermoord, het vee werd in beslag genomen en huis en haard platgebrand.

Hoe hij aan zijn eind is gekomen, weet niemand. Maar op een bepaald moment viel het de bevolking op dat ze hem niet meer op zijn paard door de velden zagen rijden. Niemand was echter dapper genoeg om eens een kijkje te nemen in de burcht. Eigenlijk kon het niemand wat schelen als hem iets overkomen was.

Na een tijdje werd de burcht in bezit genomen door een verre neef van de Zwarte Ridder. Hij bouwde het landgoed weer op, trok pachters aan om de akkers te bewerken en nam opnieuw personeel aan. Een tijdlang ging het goed en de dorpelingen begonnen langzaamaan vertrouwen te krijgen in hun nieuwe Heer.

Tot... er op zekere nacht een verschrikkelijke storm boven de streek losbarstte. De boeren en dorpelingen vluchtten hun huizen in, sjorden alles vast wat loszat en hielden zich angstig schuil, beducht voor het natuurgeweld.

Plotseling sloeg de bliksem met een verschrikkelijk gekraak in op de oostelijke toren. Als bij wonder bleef hij overeind staan. De lucht zinderde na van de geweldige klap en in de wegebbende donderslag werd het gehuil van de burchtbewoners hoorbaar. Het klonk zo angstig... zo vol van pijn, dat de dorpelingen, die het dichtst in de buurt van de omwallingen woonden, hun oren dichtstopten om niet naar het gejammer te hoeven luisteren.

Toen de zon eindelijk opkwam en met zijn warme stralen de plassen deed opdrogen, waagden de boeren zich weer buiten. Bij de burcht werd echter geen beweging meer waargenomen. Enkele boeren raapten al hun moed bij elkaar en gingen op onderzoek uit. Wat ze daar aantroffen tartte elke verbeelding. De bewoners van de vesting bevonden zich allemaal in de grote zaal. Ze lagen dood op de grond, hun gezichten zo zwart als roet. Er werd beweerd dat de geest van de ridder verantwoordelijk was voor dit onheil.

Het slot bleef onbewoond en raakte in verval, waarna de landerijen in het bezit van de koning kwamen. Na verloop van tijd kreeg de burcht nieuwe bewoners. Een tijdje ging het goed, zeer goed zelfs. Maar uiteindelijk ondergingen ze hetzelfde lot als dat van hun voorgangers. Elke eeuw herhaalde de vloek zich.

Tot in 1773 een zonderlinge familie zich in de burcht vestigde. Het waren heel vriendelijke mensen. Ze hielden er echter een rare manier van leven op na. Zo stond er op de grote binnenplaats een stoommachine, die ervoor zorgde dat de ophaalbrug zonder moeite kon worden geopend en gesloten. De kasteelheer was de trotse eigenaar van de allereerste typemachine, die in niets te vergelijken is met onze elektrische machines, maar die voor die tijd toch een instrument des duivels was.

De dorpsbewoners beschouwden het als hun plicht de nieuwkomers te waarschuwen voor de wraak van de ridder. Maar in plaats van de bezorgdheid van de boeren weg te lachen, zoals hun voorgangers hadden gedaan, begon de slotheer vragen te stellen over de gebeurtenissen. Over de storm en de bliksem. En waar de burchtbewoners gevonden werden en hoe ze eruitzagen.

De streek bleef enkele jaren gespaard van het onheil. De dorpelingen begonnen te denken dat na al die jaren de vloek van de Ravenburcht eindelijk verbroken was, althans, dat meenden ze. De waarheid was echter heel wat wreder.

Op een dag brak er een zwaar onweer los. IJlings werd het vee van de weilanden gehaald en in de stallen gezet. Luiken werden vastgemaakt. Angstig wachtten de dorpelingen het verdere verloop van de gebeurtenissen af.

En zoals zovele eeuwen eerder sloeg ook nu weer de bliksem in op de oostelijke toren. Hoewel de andere torens duidelijk de sporen droegen van hun eeuwenlange strijd tegen de natuurelementen, stond de oostelijke toren nog steeds ongeschonden overeind. Ook nu weer scheen de bliksem hem niet te kunnen deren.

Bang wachtten de boeren op de kreten, die ongetwijfeld boven de muren van de burcht zouden uitstijgen... maar ze hoorden niets. Het enige geluid dat doordrong in de huizen was het beuken van de wind op de luiken en het roffelen van de regen op de daken.