Stille Duisternis

Fenneke Zwaaneveld

STILLE DUISTERNIS

Young Adult

Alle rechten voorbehouden

© Fenneke Zwaaneveld 2020

© Hamley Books 2020

Cover design: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Binnenwerk: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broek

Eerste druk: 27 november 2020

www.hamleybooks.be

ISBN 9789463967556

NUR 200/285

1

Vera’s favoriete geur, de geur van bloemen die in bloei stonden, kwam haar tegemoet. Ze zette haar fiets neer bij de heg, waar een klein rek stond met al een paar andere fietsen erin geparkeerd. Tussen de tegels was geen onkruid te zien, en de heg was netjes afgeknipt tot een rechthoekig geheel. Het landgoed werd goed bijgehouden, maar dat kon ook niet anders, niet sinds het bekendstond om de prachtige tuin die aan de rand van de stad lag en die open was voor bezoekers.

Ze deed haar fiets op slot en stopte de sleutel in haar schoudertasje. Klein en wit, nog niet verkleurd door de invloeden van de tijd. De poort naar de tuin stond open en Vera zag in de verte al meerdere mensen lopen of staan om de bloemen goed te kunnen bewonderen.

De geur was sterker nu ze de poort door was, en tientallen kleuren, sommige fel, sommige meer pastel-achtig, kwamen haar tegemoet. Verschillende bomen boden schaduw bij bankjes, en op verschillende plekken was een kleine vijver aangelegd met daarin ook weer vissen. Het was een levendige plek en Vera voelde het iedere keer weer als ze hier was: de last op haar schouders verlichtte en een knoop in haar maag loste op. Hier voelde ze zich vrij.

Met een lichte pas liep Vera langs de bloemen, hier en daar stoppend om foto’s te maken of stiekem, als niemand het zag, aan de bloemen te ruiken. Ze had haar goede camera meegenomen, die waarmee ze meerdere opties had tijdens het fotograferen. Zo kwamen de foto’s er nog beter uit te zien. Hoe het licht op de bladeren scheen, voornamelijk. Deze camera ving dat licht of het ontbreken daarvan veel beter op en dat was belangrijk. Kleuren waren alles wanneer je schilderde. Kleuren spraken van gevoel en emotie. Zonder kleur was er geen leven en zonder licht was er geen kleur. Het was dus simpel, werkelijk. Lichtinval maakte of brak je kunst.

Na meerdere fotosessies van verschillende planten, en na extra lang te hebben stilgestaan bij de orchideeën, hoorde ze haar naam.

‘Ik wist dat ik je hier kon vinden,’ klonk het vanachter haar en verrast keek ze om, bijna haar evenwicht verliezend door de snelheid van haar draai.

Jessica kwam naar haar toe gelopen, met een grijns die sprak van zelfvertrouwen en innerlijk plezier bij het zien dat ze gelijk had gehad. Vera wist niet of ze zich daarvoor moest schamen.

‘Hé,’ was alles wat ze zei.

Ze keek naar haar camera om de foto’s die ze zojuist had genomen terug te zien. Zo hoefde ze Jessica niet aan te kijken en bleven haar lichtrode wangen ongezien.

‘Weer foto’s aan het maken?’ vroeg Jessica haar.

Vera knikte.

‘Mhm. Inspiratie opdoen voor mijn schilderijen. Ik heb er al een paar genomen die ik echt moet naschilderen.’ Haar enthousiasme kon ze niet verbergen, al voelde ze zich stom om het over haar hobby te hebben. Ze was lang niet goed genoeg om het serieus te nemen of om serieus genomen te worden.

‘Ga je het me ook nog eens laten zien, wat je maakt? Ik ben wel benieuwd, dat weet je.’

‘Nee,’ zei Vera gelijk. Ze voelde haar wangen roder worden. ‘Sorry, ik kan dat echt niet. Het is niet goed genoeg.’

Ze voelde Jessica’s ogen prikken, maar ze ging stug door met het bekijken van haar foto’s, al had ze die nu wel gezien. Waarom moest Jessica haar dan ook hier opzoeken?

‘Je weet hopelijk toch wel dat als je nooit iemand je werk durft te laten zien, dat je nooit aangenomen zal worden op die kunstschool waar je heen wil?’ vroeg Jessica.

Het was alsof ze wist dat ze daarmee een gevoelige snaar zou raken.

‘Ja, dat weet ik.’

In haar stem probeerde ze te laten doorklinken dat ze het er niet over wilde hebben. Niet dat Jessica daar veel aandacht aan leek te besteden. Sinds wanneer kon haar dat wat schelen? Jessica deed wat ze zelf wilde, altijd al gedaan.

Alsof haar gedachten op magische wijze invloed hadden gehad, zag Vera uit haar ooghoeken dat Jessica naar haar broekzak greep en er zowel een sigaret als een aansteker uit haalde. Typisch. Vera had daar altijd al een hekel aan gehad, maar had het nooit zo duidelijk tegen haar durven zeggen. Maar hoe ze ook hoopte dat ze ermee zou stoppen, Jessica leek niets door te hebben.

Terwijl de sigaret werd aangestoken en er een onaangename walm vanaf kwam, keek Vera op van haar camera en liep ze verder. Ze had pas de helft van de hele tuin gezien, het was dan ook zo groot. Maar helaas volgde Jessica haar, dus ook de geur. Ze achtervolgde haar stilletjes en liet haar haar gang gaan terwijl ze foto’s maakte, maar Vera voelde zich bekeken en ongemakkelijk. De kwaliteit van haar foto’s ging achteruit.

Met een zucht kwam ze overeind en draaide ze zich om.

‘Waarom zocht je me?’ vroeg ze aan Jessica, wier sigaret nu bijna volledig opgerookt was.

‘Ik heb je hulp nodig,’ zei Jessica eerlijk, zonder ook maar enigszins om de waarheid heen te draaien.

‘Oké,’ zei Vera. Ze was er niet blij mee. Om de een of andere reden kwam Jessica bijna alleen maar uit zichzelf naar haar toe als ze ergens hulp bij nodig had. ‘Wat is er aan de hand?’

Deze keer zuchtte Jessica, maar het bleef even stil. Ze drukte haar sigaret uit op een steen en gooide de rest vervolgens tussen de steentjes, tot Vera’s verachting.

‘Nou, ik heb wat problemen thuis. Mijn vader doet vervelend en heeft me tijdelijk uit huis gegooid,’ vertelde ze.

‘Dan ga je toch naar Joshua?’ vroeg Vera, maar Jessica schudde gelijk haar hoofd, waar een grimas op te zien was.

‘Nee, kijk, dat is het probleem. Mijn vader had wiet in mijn kamer gevonden en hij was daar, zeg maar, niet heel erg blij mee, om het zachtjes uit te drukken.’ Ze haalde haar schouders op, maar Vera zag iets van pijn in haar ogen. ‘Hoe dan ook, onder druk vertelde ik dat het spul van Joshua was. Vervolgens gooide mijn vader me eruit en is hij in de auto gestapt. Naar Joshua, zei hij.’

‘Serieus?’

Een vervelend gevoel bekroop haar. Ze wist dat Jessica’s vader niet altijd de gezelligste was. Een confrontatie tussen hem en Joshua leek haar geen fijn idee.

Jessica knikte.

‘Ik had Joshua gewaarschuwd. Hij deed alsof hij niet thuis was. Maar nu is hij dus pissig op me en mag ik niet bij hem blijven slapen.’

‘Dus je hebt geen dak boven je hoofd?’ vroeg Vera.

‘Dat klopt.’

Vera zuchtte. Haar ouders zouden niet blij zijn. Ze hadden Jessica nooit echt gemogen. Ze vonden dat ze te veel naar rook stonk en een slechte invloed op haar had. Ze hadden altijd geprobeerd de vriendschap tegen te houden, maar Vera had niet veel andere vrienden. Jessica was desondanks altijd haar beste vriendin gebleven, ook al konden ze het niet altijd even goed met elkaar vinden.

Bovendien had Vera al in geen jaren meer iemand thuis gehad, al helemaal niet om te logeren. Haar kamer was van háár. Haar eigen privéplekje, haar warme welkom wanneer de wereld vervelend werd. Het was de enige plek waar ze zich echt op haar gemak voelde. Zelfs de bloementuin werd haar soms te veel op de warme lentedagen wanneer iedereen daar wel naartoe leek te willen gaan.

‘Ik weet niet of het wel kan, Jess,’ probeerde Vera voorzichtig.

‘O kom op!’ Jessica gooide haar handen in de lucht en vouwde ze vervolgens ineen. ‘Alsjeblieft, Vera. Ik vraag het het liefst aan jou. Maar ik heb nu even geen thuis en als het vanavond donker is, blijf ik liever niet op een bankje in het park slapen.’

‘Nee,’ zei Vera. Ze keek weg. Ze vond dit zo moeilijk. ‘Ik snap dat het rot is, maar ik denk echt niet dat het kan. Mijn ouders…’

Maar Jessica sprak al.

‘Oké. Best. Dan niet. Bedankt hè.’

Uit haar ooghoeken zag Vera dat Jessica haar hoofd schudde, haar gezicht op onweer.

‘Sorry,’ zei Vera nog, maar Jessica snoof en draaide zich om.

‘Ja, dag.’

‘Oké dan,’ mompelde Vera stilletjes tot zichzelf, terwijl Jessica van haar vandaan liep en uit het zicht verdween. Ze voelde zich schuldig. Dat kon ook niet anders. Maar het was het niet waard. En Jessica kennende zou ze wel ergens anders een plek vinden. Of ze moest het maar eens uitpraten met haar vader of Joshua, in plaats van altijd weg te rennen van haar problemen.

Vera zuchtte. Ze had geen zin meer om verder foto’s te gaan maken. Ze keek om zich heen en zag dat het inmiddels al wat rustiger geworden was. Uit haar tasje haalde ze haar mobiel en ze keek naar de tijd. Vijf uur al. Waarschijnlijk gingen mensen naar huis om eten te kunnen koken. Misschien kon ze zelf dan ook maar beter vast gaan. Het was altijd een gok wanneer haar moeder eten maakte, maar ze wilde sowieso niet te laat zijn, anders kreeg ze het weer van haar vader te horen.

Ze stopte haar mobiel terug in haar tasje en haalde in plaats daarvan haar fietssleutel er weer uit. De camera liet ze om haar nek hangen. Ze zei gedag tegen Annabel, de vrouw die de bloemen verzorgde, terwijl ze haar voorbijliep en naar haar probeerde te glimlachen. Maar met een laatste blik op de bloemen, en met een licht treurig gevoel doordat haar uitje nu verpest was, liep ze terug naar de ingang waar haar fiets geparkeerd stond.

2

Geen moment te vroeg kwam ze de achterdeur door, nadat ze haar fiets in de schuur had gezet. Gelijk toen ze de deur opende, kwam de geur van eten haar al tegemoet. Het moest al op het vuur staan en hoe langer ze het rook, hoe meer het water haar in de mond liep. De knoflook rook heerlijk.

Vera hing haar tasje aan de trapleuning, voordat ze de keuken binnenliep.

‘Ah, je bent er. Mooi. Ik wilde je al een berichtje sturen,’ zei haar moeder.

Ze klonk onrustig en leek afgeleid door het eten dat stond te sudderen op het vuur, net als door het gepiep van de oven.

‘Wat eten we?’ vroeg Vera haar, ondertussen kijkend wat er in de pannen zat. Ze zag braadworsten in een grote koekenpan en toen ze de deksel van de andere pan optilde, zag ze er gekookte wortels in liggen.

‘Bah,’ mompelde ze in zichzelf met vertrokken gezicht, voordat ze aan de kant werd geschoven.

‘Aan de kant, Vera, ik moet erbij,’ zei haar moeder met licht geïrriteerde stem. Vera deed gauw het deksel weer op de pan. Ze mompelde een snelle ‘sorry’ en ging aan de kant. Haar moeder had uit de oven een schaal met bruingebakken aardappeltjes gehaald. Nu begreep ze waar de intense knoflookgeur vandaan kwam. Het zag er heerlijk uit.

‘Is pa ook al thuis?’ vroeg ze, een beetje aarzelend. Ze hoopte van niet.

‘Ja, daarom eten we nu ook al. Je vader heeft honger, zei hij.’

Vera dacht opnieuw wat irritatie te horen. Misschien kon ze maar beter haar moeder nu met rust laten.

Ze liep terug de gang in en pakte haar tasje weer, voordat ze de trap op liep en bijna tegen David aan botste toen ze eenmaal boven was.

‘Uitkijken!’ riep haar broer naar haar, toen ze elkaar op een haar na ontweken en hij haar voorbijging.

Vera rolde met haar ogen, maar was allang blij dat ze niet samen van de trap af waren gerold. Haar camera zou vernield zijn. En waarschijnlijk een paar van haar botten, die ook.

Eenmaal in haar kamer gooide ze haar tasje op bed en deed ze de camera af, maar voor ze ook maar enige tijd had gehad om te relaxen, werd ze alweer van beneden geroepen.

‘Vera, eten!’

‘Ik kom al,’ riep ze terug, met een treurige blik op haar computer. Ze kon niet wachten om de foto’s op haar pc te bekijken. Dan kon ze vast aan de slag.

Maar eten was ook belangrijk. Haar familie zien en spreken, dat was iets minder.

Opnieuw kwam ze de keuken binnengelopen en kreeg ze gelijk een bord in haar handen gedrukt door haar moeder.

‘Die is voor je vader,’ zei ze.

Vera kon alleen maar knikken en het bord afgeven waar het bestemd was.

Natuurlijk zaten haar vader en broer al aan tafel. Beiden aan de eettafel aan de andere kant, tegenover de keuken. Mannen hadden niets in de keuken te zoeken, tenslotte.

Haar vader keek haar niet eens aan toen ze zijn bord voor hem neerzette.

‘Krijg ik ook nog mijn eten?’ vroeg David, zowel naar haar als naar hun moeder gericht.

Vera rolde met haar ogen.

‘Je kunt ook zelf je bord pakken, David,’ antwoordde haar moeder en eventjes had Vera wat meer respect voor haar. Ze had haar de woorden uit de mond genomen. Niet dat ze het zelf ooit had durven zeggen.

‘Niet zeuren, vrouw,’ klonk haar vaders diepe stem nu. ‘Schiet eens op, die jongen heeft ook honger.’

Vera voelde haar bloed koken.

Haar moeder reageerde niet op haar man, maar in plaats daarvan riep ze Vera weer terug naar de keuken, waar ze gelijk een tweede bord in haar handen gedrukt kreeg.

‘Voor je broer.’

Vera zuchtte stilletjes, stilletjes genoeg zodat het niet te horen was vanaf de eettafel, en liep terug om nu ook haar broer zijn eten te geven.

‘Eindelijk,’ mompelde David.

Hij begon gelijk met eten, zonder te wachten op haar of hun moeder. Vera zag nu dat haar vader inmiddels ook al begonnen was.

De derde keer dat ze een bord vasthield, was dat gelukkig voor haar bedoeld. Ze ging ermee zitten, tegenover David, en begon zelf ook maar vast te eten. Als toch niemand op elkaar wachtte, wat had het dan nog voor nut om het zelf wel te doen?

Toen iedereen eenmaal aan tafel zat, was het eventjes stil. Het eten smaakte goed. Behalve de wortels dan, daar kon ze helaas niet omheen. Ze speelde er nors mee, maar wist dat ze ze echt op zou moeten eten. Nog lang voordat Vera klaar was, had haar vader zijn grotere portie al naar binnen geschrokt. Hij boerde net iets te luid, waarna de stilte nog killer voelde dan daarvoor.

Uiteindelijk was het toch haar vader die weer sprak.

‘Die aso op het werk heeft het weer geflikt trouwens, Marie,’ zei hij. ‘Kun je geloven dat hij werkelijk alles fout doet en dan nog een grote mond heeft ook? Alsof hij zoveel te zeggen heeft. Hij moet zijn plaats eens leren kennen.’ Hij snoof luid.

Oké, het werd tijd dat Vera haar eten opat en naar boven ging. Veel trek had ze niet meer. Het gesprek tussen haar ouders dat volgde, was er een van frustratie. Haar vader die geïrriteerd was door een medewerker, haar moeder die haar man eigenlijk niet kon uitstaan maar het niet kon laten blijken. Gezellig, zoals het er altijd aan toeging.

David zat inmiddels op zijn mobiel aan tafel. Zijn duim schoof naar links, naar links en nog eens naar links. Alleen een enkele keer zag ze hem van richting veranderen. Tinder? Dat hoefde ze zich eigenlijk niet af te vragen. Natuurlijk was het Tinder. David, de bijna twintigjarige knul, met grote praatjes, een lang lichaam en een best oké uiterlijk, als ze de meiden die hem kenden moest geloven. Zelf zag ze het niet, maar goed, hij was dan ook haar broer. Vera verachtte de app. Haar prioriteiten lagen op andere gebieden.

Zo snel mogelijk probeerde ze de laatste happen naar binnen te krijgen. Ze was dan ook opgelucht toen het op was. Eerder had ze niet naar boven gemogen, niet zonder gezeur in ieder geval.

Haar ouders waren nog diep in gesprek. Ze stond stilletjes op en verzamelde alle borden om naar de keuken te brengen. Zo kon ze haar moeder nog een beetje helpen. Haar vader en David zag ze het in ieder geval niet doen.

‘O, Vera, schenk even wat wijn voor me in, ja?’ zei haar vader prompt, toen ze met haar arm voor hem langs ging en hij haar eindelijk opmerkte. Zijn hoofd was al rood geworden van de verhitte discussie. ‘Ik word ziek van dit gedoe,’ mompelde hij nog. Ja, alsof alcohol het zou oplossen.

Maar Vera had geen keuze. De borden zette ze neer op het aanrecht voordat ze de kast in dook om een van de vele flessen wijn uit het rek te halen, die ze opentrok en inschonk in een groot wijnglas. De geur was sterk en Vera moest het glas ongezien wat verder van haar vandaan houden, om niet te hoeven kokhalzen. Ze begreep niet waarom mensen überhaupt wijn dronken.

Het glas zette ze voor haar vader op tafel neer, die niet op of om keek en zulke wilde bewegingen met zijn handen maakte om zijn frustraties te uiten, dat hij gelijk bijna het glas omvergooide. Geen bedankje, geen wat dan ook.

Vera draaide zich om en liep de keuken uit, terug naar boven.

Eenmaal in haar kamer bleef ze even staan en zuchtte ze diep. Haar hoofd schudde ze lichtjes, in de hoop het gevoel kwijt te raken dat het avondeten haar had gegeven. Ze pakte haar camera en verbond die met haar computer. Nu was het tijd voor haar en deze foto’s. Ze had zin om te schilderen.

Langer dan een uur ging voorbij voordat ze alle foto’s had bekeken en er de beste uit had gehaald. Voor haar favorieten had ze extra lang de tijd genomen en ze had ze bewerkt, zodat de plaatjes er nog mooier uit zouden zien op het doek. Ze wist precies wat ze ging doen.

Ze stond op en pakte haar spullen. Op haar schildersezel die ze dit jaar eindelijk voor haar verjaardag had gekregen, plaatste ze een nieuw doek. Haar tubes verf zette ze klaar, net als haar kwasten.

Gladiolen, dat was wat ze ging schilderen. In de mooiste kleuren, de felroze bloemen, de paarse en de witte, onder een stralende hemel. De compositie had ze wat bewerkt, zodat de bloemen dichter bij elkaar zouden komen te staan en elkaar zouden overlappen.

Ze begon met het mengen van de verf en op het moment dat ze de kwast op het doek zette, waren haar gedachten al mijlenver van de keuken vandaan.

3

Het geluid van een wekker klonk luid in Vera’s oren. Een melodie die ze al zo vaak had gehoord, dat ze inmiddels de neiging kreeg om haar mobiel door de hele kamer heen te smijten wanneer de wekker weer afging. Maar het kostte moeite deze ochtend, alleen al om haar ogen te openen, laat staan om haar ledematen te bewegen.

Ze was veel te lang opgebleven gisteravond om te schilderen, maar nu was het schilderij wel af. Ze was er eerst niet helemaal tevreden over geweest en had aanpassingen moeten maken, maar uiteindelijk was het iets geworden waar ze een goed gevoel over had. De kleuren spatten van het doek af waar het moest en daar waar de schaduw viel, waren de kleuren subtieler. Niet dat er heel veel schaduw was in dit werk, om eerlijk te zijn. De zon had fel geschenen en hoog aan de hemel gestaan. Er was veel verlicht geweest.

Ook toen ze al klaar was geweest en in bed was gaan liggen om te slapen, kon het haar niet met rust laten. Ideeën over haar werk, of ze het misschien anders had kunnen doen, een beetje meer kleur hier of daar.

Maar nu moest ze haar bed uit en voelde ze het effect van de slapeloosheid. Zondag was het. Eens per maand spraken zij en haar vriendengroepje af om samen te komen en te kletsen of leuke dingen te doen. Het enige nadeel daarvan was dat ze haar bed ervoor uit moest komen en dat ze zich fatsoenlijk op moest maken.

Haar ogen waren inmiddels open gedwongen en haar ledematen in beweging gekomen. Alles om maar die rotmelodie uit te kunnen zetten. Ze kon er maar beter uit komen nu. Douchen, aankleden, haren kammen, wat make-up op doen. Ze hoopte dat ze in een uur tijd wel klaar zou zijn, anders was ze maar wat later.

Ze zwaaide het dekbed van zich af, ging rechtop zitten en gluurde voorbij de gordijnen die voor het raam hingen, aan de lange zijde van haar bed. Het leek weer een zonnige dag. Warm waarschijnlijk ook.

Moeizaam kwam ze overeind en maakte ze zich klaar om te douchen. Daar werd ze meestal wel wakker van. Even later trok ze haar hoge zwarte shorts aan en een roze topje met korte mouwen, dat losjes langs haar lichaam viel. Ze hoefde alleen nog maar wat make-up op te doen toen haar mobiel oplichtte. Een notificatie van WhatsApp. Jessica? Vera keek weg uit de spiegel en pakte haar mobiel. Jessica.

Kom je zo nog? Je bent laat. Trouwens, ik heb bij Sascha mogen slapen vannacht. Don’t worry, ik heb dus niet in het park hoeven slapen en ben dus ook niet vermoord. Mocht je daar iets om geven.

Gelijk voelde Vera een knoop in haar maag ontstaan en haar wangen voelden warmer. Ze had eerlijk gezegd de avond ervoor niet eens meer aan haar gedacht. Ze was opgegaan in de kunst. Ze was blij dat ze niet op een bankje had hoeven slapen, maar toch. Ze was niet aardig geweest. Ze moest haar excuses straks maar aanbieden. Misschien kon ze het een beetje uitleggen.

Ik kom zo, stuurde ze terug. Ze keek naar de tijd. Het was al voorbij twaalf uur.

Ze deed snel nog wat mascara en oogschaduw op, voordat ze haar tasje pakte en naar beneden ging. Ontbijten zou ze daar wel doen, Danny had meestal genoeg eten in huis om uit te kunnen kiezen. Hij zou in elk geval nog wel een paar boterhammen voor haar hebben.

Uit de schuur pakte ze haar fiets en ze stapte op toen ze alles weer achter zich op slot had gedraaid. Danny woonde niet ver weg, maar eenmaal fietsend merkte ze dat het verkeer druk was. Er waren vooral veel fietsers op de weg en automobilisten leken met hun gedachten bij het lekkere weer te zijn. Een paar keer moest ze wachten bij een stoplicht en bij een rotonde leek het er even op dat een auto haar niet zag, maar die stopte gelukkig toch op tijd. Ze moest nog één keer rechtsaf en dan was ze in de straat waar Danny woonde. Een wat kleiner huis in een vrij nieuwe woonwijk, waar hij alleen woonde. Hij was de oudste van de vriendengroep en had al een vaste baan. Anders had hij nooit die hypotheek kunnen krijgen.

Vera parkeerde voor de deur, waar al een scooter stond. Dat was die van Jessica. Blijkbaar was Joshua er ook nog niet, maar dan vroeg ze zich af of hij überhaupt wel zou komen. Als de ruzie tussen hem en Jessica nog niet was opgelost, zou het haar ook niets verbazen als hij een keer wegbleef. Dat gebeurde tenslotte wel vaker.

Die twee ook… Zachtjes haar hoofd schuddend liep ze naar de voordeur en belde ze aan. Het duurde niet lang voordat er geluiden vanuit de gang hoorbaar werden en de deur werd opengedaan. Danny, een vrij kleine jongen van ongeveer Vera’s eigen lengte, stond in de deuropening en gebaarde dat ze naar binnen kon komen.

‘Hé Vera,’ zei hij en ze hoorde dat hij iets in zijn mond had. ‘De meiden hebben taart meegebracht. Ik zou snel zijn als ik jou was, het is al bijna op.’

Vera lachte. ‘Goed om te weten,’ zei ze. Ze stapte langs Danny heen naar binnen, maar wachtte vervolgens op hem tot hij de deur achter haar had dichtgedaan. ‘Waarom eigenlijk taart?’

‘Sascha is volgende week jarig. Jessica was daar blijkbaar gisteravond achter gekomen en is vanmorgen taart gaan halen,’ vertelde hij haar en hij lachte. ‘Ik vind het niet erg, dat ze het nu viert.’

‘Dat kan ik me voorstellen.’

Danny liep terug de woonkamer in en Vera volgde hem. Op de bank zat Sascha, met een glas water in haar handen. In de keuken zag ze Jessica, bij de taart, en ze had een enorm mes in haar handen dat bedekt was met slagroom. Vera kon niet zeggen dat ze het een fijn idee vond.

‘Hé Vera!’ riep Sascha enthousiast uit, maar ze werd overstemd door Jessica.

‘O hé, daar heb je degene die me liever op een bankje in het donker laat slapen.’

Jessica streek met haar vinger langs het mes om de slagroom ervanaf te kunnen likken en Sascha keek ongemakkelijk naar Vera, alsof ze het haar niet kwalijk nam, maar ook niet goed wist welke kant ze moest kiezen. Gelukkig was Danny er ook. Hij rolde overduidelijk met zijn ogen en liep Jessica’s kant op, blijkbaar niet bang van het grote mes in haar handen.

‘Laten we gezellig doen, oké? En snij ook even een stukje voor Vera af, jullie hebben allebei al gehad.’

‘Ja, mam,’ sneerde Jessica, tussen het likken van haar vingers door.

Ondertussen was Sascha opgesprongen en kwam ze op Vera af, haar armen gespreid, om haar een knuffel te geven. Vera beantwoordde die, maar hield het kort. Sascha deed dat graag en zelfs Jessica deed het nog wel eens, maar als het enigszins kon, hield Vera het geknuffel liever zo kort mogelijk. Niet dat er per se iets mis mee was, maar gewoon… contact, dat hoefde niet zo fysiek, als het aan haar lag.

Sascha ging weer op de bank zitten en Vera volgde haar. Ze ging bewust zo zitten dat ze ruimte kon houden tussen haar en Jessica. Dat leek haar beter voor nu, nu Jessica nog redelijk pissig leek. Even vroeg ze zich af of ze wel had moeten komen, maar aan de andere kant: Jessica had haar zelf nog een berichtje gestuurd vanmorgen. Misschien viel het dan wel mee.

De schijn dat Jessica boos was, hield desondanks aan. Ze bracht haar het stukje taart, maar zette het voor haar op de bijzettafel neer, keek haar niet aan en zei niets. Ze plofte neer op de bank en pakte gelijk haar mobiel erbij, waar ze druk naar ging kijken. Vera keek Sascha ongemakkelijk aan, op zoek naar antwoorden, maar Sascha glimlachte geruststellend terug. Komt wel goed, leek haar gezicht te zeggen.

Ook Danny kwam erbij zitten en al snel kwam er toch een gesprek op gang. Sascha’s verjaardag werd besproken, wat haar plannen waren die dag en of ze al wist wat ze cadeau zou krijgen van haar familie. Ook Danny was het onderwerp van gesprek, toen het over zijn baan ging en zijn twijfels of hij een hond zou adopteren. Het leek hem wel wat, dat gezelschap. Zeker in de avonden vond hij het soms lastig om alleen te wonen. De stilte vond hij niets.

Jessica was gelukkig wel in staat om normaal mee te praten en de taart smaakte heerlijk. Al met al leek het geen slechte middag te worden. Al snel was er anderhalf uur voorbij, voordat opnieuw de deurbel klonk.

Stilte viel en Jessica’s gezicht vertrok. Danny stond gelijk op en liep naar de gang om open te doen.

‘Ik ben buiten even roken,’ fluisterde Jessica en als een speer was ze weg.

Zoals Vera al had verwacht, kwam Joshua de deur door gelopen en de woonkamer in. Hij begroette hen zoals normaal, maar het viel Vera op dat hij een beetje rusteloos om zich heen keek. Hij was op zoek, naar Jessica.

‘Is Jessica er niet?’ vroeg hij nonchalant, maar Vera – en Sascha ook, zag ze in haar ooghoeken – wist dat er meer achter zat. Ze hadden ruzie gehad. Ze konden nu beter niet bij elkaar komen. De kans dat ze het zouden uitpraten was klein. Meestal hadden ze wat langer de tijd nodig om af te koelen, wist ze.

Danny, die vermoedelijk nog niets wist van deze ruzie, antwoordde. ‘Ze zal wel buiten zijn,’ zei hij, zijn stem luchtig. ‘Hé, wil je een stukje taart? Sascha viert haar verjaardag alvast en er is volgens mij nog wat over.’

Maar Joshua schudde zijn hoofd en liep naar de achterdeur, die naar de tuin leidde.

‘Oké dan, geen taart. Jullie nog wat?’ zei Danny. Hij richtte zich tot Vera en Sascha, die allebei hun hoofd schudden. ‘Prima, dan neem ik.’

Maar de rust was van korte duur. Joshua stond buiten en in rap tempo werden hun stemmen luider.

‘Wat moest ik dan?!’ riep Jessica uit. ‘Jij moet die zooi ook niet bij mij achterlaten, je weet hoe mijn vader is!’

‘Dan lieg je, weet ik veel! Jouw vader is mijn probleem niet, behalve dat hij dat nu dus wel is. Wist je dat hij weer voor mijn deur stond vandaag?’

‘Dat is... Dat... Daar kan ik niets aan doen,’ zei Jessica, de wanhoop in haar stem hoorbaar, duidelijk overstuur door dit nieuws.

‘Die vent geeft niet op. Straks staat hij nog op school, of op mijn werk. Ik kan niet blijven doen alsof ik niet thuis ben,’ bracht Joshua in.

‘Daar kan ik niks aan doen, dat zeg ik toch!’ riep Jessica uit.

‘Hou je kop nou eens, mens. Dat zeg je wel, maar je weet dat dat onzin is. Jij hebt deze shit veroorzaakt, jij lost het maar op.’

‘Dat is niet waar! Jij had dat spul niet bij mij moeten laten liggen. Door jou ben ik uit huis gegooid!’

‘Wat? Je geeft mij de schuld? Serieus, wijf, hou je bek voor ik je sla.’

Jessica snoof luid en Vera keek Danny aan. Hij was de enige hier met genoeg kracht om eventueel Joshua tegen te houden. Ook hij had nu door dat er wat gaande was en keek door het raam naar buiten, op zijn hoede.

‘Ja, natuurlijk, sla me maar. Dan verdien je het tenminste als mijn vader je eindelijk te pakken krijgt,’ klonk Jessica’s stem, gevolgd door een harde klap en een kreet.

Danny stormde nu naar buiten en Sascha stond op, maar leek niet zeker te weten wat ze kon doen. Ze bleef toch op een afstandje. Vera bleef zitten, verstijfd.

‘What the fuck ben jij aan het doen?’ klonk Danny’s stem nu luid, gevolgd door een sussend: ‘Hé, hé, rustig.’

‘Laat me los!’ riep Jessica uit en ze leek zich nu op Joshua te richten. ‘Ik krijg jou nog wel!’

Maar Joshua had blijkbaar genoeg gehad. Hij kwam terug de woonkamer in en liep zonder een woord te zeggen of een blik op Sascha en Vera te richten door de kamer heen, naar de voordeur. Die viel hard achter hem dicht. De stilte die volgde, duurde misschien maar een seconde, want gelijk erna kwam Jessica razend binnen, een rode plek op haar linkerwang.

‘Schuif eens op,’ zei Jessica tegen Vera, haar stem nog boos, maar de woede was niet meer op haar gericht.

Vera schoof opzij en Jessica plofte naast haar neer.

‘Snap je nu waarom ik niet bij Joshua terechtkon?’ mompelde Jessica tegen haar en Vera knikte. Ze keek omlaag naar haar handen, die op haar schoot lagen.

‘Nou, dat is dan iets,’ zei Jessica zuchtend.

Danny kwam inmiddels al aangelopen met een washand.

‘Hier, ik heb er een blok ijs in gedaan. Hou dat tegen je wang aan.’

‘Dank je,’ zei Jessica. Ze pakte het gretig aan. Vera kon wel geloven dat het pijn deed.

‘Als je wil, kom je maar bij mij thuis slapen vannacht,’ zei Vera voorzichtig. Ze wist niet hoe ze het zou regelen, maar misschien was het toch een beter idee dan haar aan haar lot over te laten. Anders was ze geen goede vriendin, zeker niet nu ze dit had gezien.

Jessica lachte hardop. ‘O nu wel?’ zei ze, maar haar stem verzachtte. ‘Graag, dank je wel.’

4

‘Oké, dus we gaan naar binnen, ik vraag aan mijn moeder of het goed is, voordat mijn vader thuiskomt, en dan blijven we de rest van de dag boven,’ herhaalde Vera, maar ze zei het eigenlijk meer tegen zichzelf dan tegen Jessica, die achter haar stond en zich totaal geen zorgen leek te maken. Zij kende haar ouders dan ook niet.

Vera opende de achterdeur en stapte naar binnen. Ze wachtte niet op Jessica. Ze liep gelijk door naar de woonkamer, waar ze verwachtte haar moeder te zien. De woonkamer was vrij groot en erg netjes ingericht. Alle prulletjes waren keurig weggestopt en er lag nergens rotzooi. Alleen de tafel was nu bezet. Deze tafel werd niet gebruikt voor het eten, maar in plaats daarvan voor haar moeders hobby’s en klusjes. Zo lag hij nu vol met een naaimachine en allerlei garens.

‘Hé mam,’ begon Vera gelijk en ze voelde uit spanning haar wangen al wat warmer worden. ‘Ik wilde even iets vragen.’

Haar moeder keek op van haar werk, maar keek Vera niet lang aan. Haar blik viel op degene achter Vera en een misprijzende blik verscheen op haar gezicht, die Vera besloot te negeren.

‘Zou Jessica alsjeblieft mogen blijven logeren?’ vroeg ze snel, voor haar moeder wat kon zeggen. ‘Ik zou het enorm waarderen en ik beloof dat we geen last zullen veroorzaken.’

‘Nee, absoluut niet,’ zei haar moeder bruut en ze keek weer naar haar werk. ‘Je weet dat je vader daar een hekel aan heeft.’

Vera had dit verwacht.

‘Alsjeblieft, mam. We zullen constant boven zijn, in mijn kamer, en geen geluid maken. Pa heeft dan niet eens door dat we er zijn.’

‘Vera, ik vind het geen goed idee,’ zei haar moeder, terwijl ze een draad door een naald stak en verder wilde gaan met waar ze mee bezig was.

‘Alsjeblieft, ik smeek je. We kunnen zelfs mijn avondeten delen, dan eten we gewoon boven en hoeft hij haar niet eens te zien,’ vroeg Vera en ze besefte dat ze niet veel kansen meer had. Haar moeder leek stug.

Maar ze zuchtte en legde toch de naald weer neer.

‘Dat hoeft nou ook weer niet. Ik maak wel een extra bord voor haar klaar. Maar ik wil haar verder niet zien en zodra je vader thuis is, blijft zij uit het zicht. Ik wil geen problemen krijgen vanavond.’

‘Begrepen. Bedankt, mam,’ zei Vera met een opgelucht hart.

Vera draaide zich om en liep snel de trap op, Jessica volgde haar. In een oogwenk zag ze dat ze erg nieuwsgierig keek. Daar kon Vera zich wel wat bij voorstellen. Haar ouders waren dan ook niet de meest gastvrije mensen.

Ze liep naar haar kamer en werd opgewacht door een rotzooi van verfspullen. Haar hart maakte een klein sprongetje van angst toen ze besefte wat dit betekende. Jessica was vlak achter haar. Ze had geen tijd of kans meer gehad om alles nog op te ruimen. Ze had Jessica hier nu nooit verwacht.

Met een blozend gezicht draaide ze zich om en keek ze Jessica aan, die nu net zelf de deur door kwam gelopen.

‘Nou, ehm, dit is mijn kamer,’ vertelde ze. Ze volgde Jessica’s blik naar verschillende kanten. Die bleef uiteindelijk hangen op de schildersezel, waar het schilderij nog op stond. Vera kon wel door de grond zakken.

Ze sloot de deur achter Jessica en ging ongemakkelijk voor het schilderij staan. Jessica was er nog altijd naar aan het kijken. Staren, zo voelde het eerder.