Overstekers 3

Koninklijke magie

Petra Doom

Overstekers 3: Koninklijke Magie

Fantasy

Eerste druk: 15 januari 2021

© 2021 Petra Doom

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Lauren Dawes - Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Redactie: Chinouk Thijssen

ISBN  9789463967570

NUR: 334

Proloog

Satras stond alleen als een vlek op de zeekaarten van de mensen. Overvliegende vliegtuigen zagen niets anders dan een onherbergzaam geheel van te veel rotsen en te weinig vruchtbare aarde om bewoning uit te nodigen. Schepen vermeden het eiland, omdat de zee eromheen te ondiep was en de stromingen te gevaarlijk – of dat was in elk geval de officiële reden, die beter klonk dan spookverhalen over opdoemende mist, schimmen van dode geliefden, en monsterachtige wezens die niet konden bestaan.

De man die in zijn werkplaats ingespannen een diagram bestudeerde in een opengeslagen boek, zag er in de meeste opzichten uit als de andere leden van de afgeschermde gemeenschap op Satras. Hij droeg typische morphidenkledij in indigoblauwe tinten, en zijn halflange donkere haar was naar achteren getrokken met een bijpassend koord. Zandar was al meer dan twee decennia op Satras en in veel opzichten was het eiland het enige echte thuis dat hij ooit had gekend.

Aan de binnenkant van de illusie, waar de helft van het eiland verrassend groen en vruchtbaar was, was er niet veel te merken van de beschermende magie, op de effecten op het licht na. De zonnewijzer bij Zandars huis gaf de tijd niet helemaal accuraat aan, en helemaal in het begin waren hem kleine kleurveranderingen opgevallen. Tegenwoordig kon hij zich niet eens meer herinneren hoe de kleuren buiten de illusie waren.

Een klopje op de deur van zijn werkkamer drong vaag tot hem door, maar hij negeerde het.

Later zou hij zichzelf daarom vervloeken, zou hij zich afvragen of hij wél op tijd zou zijn geweest als hij meteen had geantwoord. Maar op dit moment was al zijn aandacht op zijn experiment gericht.

Hij had ringen aan twee vingers van beide handen gestoken – koper en tin, koper en brons – en hield een koperen plaatje in zijn linkerhandpalm. Langzaam en geconcentreerd volgde hij met zijn rechterhand de precieze bewegingen die het diagram voor hem beschreef. Als dit werkte, zou hij het plaatje in een fractie van de tijd die het hem normaal kostte kunnen omzetten in een drager.

Binnen de illusie was hij veilig, maar het betekende wel dat hij de wereld niet meer zelf kon afreizen, op zoek naar teksten die hem meer konden vertellen over zijn gave. In plaats daarvan moest hij vertrouwen op anderen, die niet eens wisten waar ze naar zochten, waardoor hij maar zelden iets in handen kreeg dat de moeite waard was. Dit boek was een goudmijn.

Nooit eerder had hij een geschrift gevonden van iemand wiens gave op dezelfde manier had gewerkt. Andere teksten beschreven hout, steen, kruiden, of zelfs water als ideale geleiders en dragers. Voor Zandar was het altijd metaal geweest. De witgekalkte muren van zijn werkplaats hingen vol met haakjes waaraan glanzende amuletten en fijne draden hingen, schappen met plaatjes, kralen en kleine voorwerpen. Veel koper, maar hij kon ook uit de voeten met tin en brons, de edelmetalen, ijzer en zelfs staal.

Een harde roffel op de deur deed hem genoeg opschrikken om een van zijn handen een fractie omhoog te laten gaan. Hij perste zijn lippen op elkaar toen hij besefte dat de beweging zijn experiment om zeep had geholpen en liet het plaatje rinkelend op de werktafel vallen.

‘Ja?’ De ergernis in zijn stem was duidelijk.

De deur ging op een kiertje open en een smal jongensgezicht werd zichtbaar. ‘Zandar? Heer Ardain zei dat u me verwachtte, ik…’

Was dat vandaag? Hij wierp een blik op zijn boek en besefte dat hij geen idee had welke dag het was. ‘Ja, dat klopt. Kom binnen.’

De jongen die binnenkwam was een bundel van nerveuze bewegingen die zijn lange groenzijden tuniek deden golven. Hij botste tegen een krukje van drijfhout toen hij amper halverwege de werkplaats was.

Later zou Zandar denken dat hij op dat moment had moeten weten dat er iets helemaal mis was. Een beetje irritatie van zijn kant had niet genoeg moeten zijn om een morphide zo onhandig te maken, hoe jong Taïn ook was. Een illusie verloor heel snel aan kracht als de schepper ervan zich niet concentreerde, dus morphiden leerden als kind al om zich niet uit hun evenwicht te laten brengen. Maar op dat moment had hij alleen maar terug gewild naar zijn experiment.

Hij griste het voorbereide amulet van het haakje boven zijn werktafel en legde het in Taïns hand. ‘Je weet wel hoe het werkt, hè?’

‘Ja… ja, natuurlijk.’ Taïn verplaatste zijn gewicht van de ene voet naar de andere en keek van de amulet naar Zandar en weer terug, zijn gezicht gespannen.

Zandar bracht zichzelf in herinnering dat hij Taïn mocht en dat de jongen pas vorige week zijn volwassenwording had gevierd. Dit was de eerste keer dat hij een amulet zou opladen.

‘Je hoeft niet nerveus te zijn,’ zei hij. ‘Je voelt niets van de amulet nu hij in je hand ligt, toch? Dat zal niet veranderen. Alles wat je moet doen is de illusie oproepen, de amulet omhangen en dan activeer ik hem. Daarna is het alleen zaak om de illusie vast te houden, op zijn minst tot vanavond.’

Volwassen morphiden konden een illusie in hun slaap vasthouden, maar zo zenuwachtig als Taïn stond te doen zou hem dat nooit lukken.

‘En als ik hem eerder loslaat?’ vroeg Taïn.

Dan zou de amulet verpest zijn. De faunen hadden niets aan een illusie die hen maar voor een paar uur de gedaante van een mens gaf, dat was amper tijd genoeg om het dichtstbijzijnde eiland te bereiken.

‘Dan breng je de amulet terug en proberen we het opnieuw,’ zei Zandar met al het geduld dat hij kon opbrengen.

‘Oké.’

De jongen concentreerde zich en op zijn plaats verscheen een man die een halve kop groter was, met blond haar, brede schouders, en kristalheldere ogen die in niets leken op de licht schuinstaande ogen van Taïn zelf. Een ogenblik later was de illusie weer verdwenen.

Taïns slanke handen met de spitse vingers bewogen verontschuldigend. ‘Sorry. Geef me even om… Het was thuis de afgelopen dagen nogal onrustig, met alles wat er speelt.’

Dat was het moment, zou Zandar later denken, waarop een knagend gevoel in zijn binnenste hem wel degelijk had verteld dat er iets goed mis was. Het moment waarop hij meteen van het ergste had moeten uitgaan en in actie had moeten schieten, in plaats van vragen te stellen.

‘Wat is “alles” precies?’

Taïn ging op het krukje zitten. Zijn tuniek viel open bij de splitten en liet zijn donkerblauwe broek zien toen hij zijn benen kruiste.

‘Je weet wel… de problemen met de faunen, dat we straks de illusie gaan neerhalen?’

‘Wat?’ Zandar staarde hem geschokt aan. Hoeveel had hij gemist in de twee weken dat hij door het boek opgeslorpt was geweest?

Terwijl Taïn vertelde over twee weggelopen tieners – een faun en een morphide – en de heisa die dat had veroorzaakt, bleef Zandar hopen dat de naam die in zijn hoofd dreunde er niets mee te maken had. Tieners waren tieners, toch? Die hadden overal de neiging om ongepaste romances op te zoeken en dramatisch hun ouders te ontvluchten.

‘Mijn vader denkt dat de faunen hen hebben, om druk te zetten op de onderhandelingen.’

De jaarlijkse onderhandelingen om te bepalen wat de faunen, die het eiland met de morphiden deelden, zouden leveren in ruil voor de beschermende illusie en de amuletten. De onderhandelingen die vandaag begonnen.

Achteraf zou hij beseffen dat de tijd die hij had genomen om Taïn gerust te stellen en de amulet te activeren hopeloos verspild was geweest. Maar op dat moment had hij het nog steeds niet willen geloven. Hij had niet willen geloven dat de veiligheid van zijn werkkamer, zijn huis, het eiland, de illusie… doorbroken kon worden. Pas toen de jongen weg was, was zijn weerstand tegen de realiteit genoeg afgebrokkeld om een handvol amuletten te grijpen en de kortste route naar het huis van Anatheia te nemen.

Zijn onrust leek paranoïde toen hij het huis in de verte zag liggen, het vertrouwde beeld van de typische faunenconstructie, opgetrokken uit een schijnbaar willekeurige combinatie van natuurlijke materialen, met kamers die lukraak waren bijgebouwd naarmate ze nodig waren, omringd door lavendelstruiken die in de zomer paars bloeiden. Het geheel had chaotisch moeten zijn, maar bezat een wilde schoonheid die hem zoals altijd tot rust bracht.

En toen leek de lucht te bewegen. Alle kleuren verschoven naar een andere tint.

De illusie was opgeheven.

Zandar zette het op een rennen.

Zijn gedachten waren een wirwar van berekeningen en waarschijnlijkheden. Misschien had hij het wel helemaal verkeerd, ging dit echt alleen om twee weggelopen tieners en de oude wrijving tussen de morphiden en de faunen…

De deur van het huis ging open en een donkere figuur duwde een faunenvrouw naar buiten. De schelpen en stukjes koraal op Anatheia’s leren bovenkleding rammelden tegen elkaar terwijl ze zich hevig verzette, laaiende woede in haar amberkleurige ogen die normaal overliepen van humor en meer wijsheid dat hij ooit kon hopen te verzamelen. Haar hoorns leken lichter in het zonlicht dat niet werd gefilterd door de illusie. Achter haar ving hij alleen glimpen op van de man die haar vasthield: smalle ogen, een fijne neus, donkere huid.

Een sha. Het was nog niet zo lang geleden dat hij alleen verrast zou zijn geweest door de aanwezigheid van een sha op het eiland. Sha op Aeterna waren helers, die een aanleunende dimensie konden instappen om daar verbroken verbindingen in een lichaam te herstellen, zodat niet-werkende lichaamsdelen weer functioneerden. Maar hij had kortgeleden gehoord over sha in deze wereld, die hun gave misbruikten om andere wezens juist lichaamsdelen af te nemen, hen het gebruik van een oog of een hand te ontnemen, of erger: hun longen of hun hart.

De wetenschap dat één leven logischerwijs niet opwoog tegen wat er op het spel stond, vocht met de herinneringen aan dodelijk eenzame avonden die door zijn gesprekken met Anatheia verlicht waren, aan haar gastvrijheid, haar zorg om haar gemeenschap, haar koppige drift en haar mededogen.

Hij tastte naar de amuletten in zijn hand, probeerde uit te maken wat hij precies bij zich had. Bijna allemaal morphidenillusies, een paar met een beetje helende faunenmagie. Nutteloos nu.

Zijn ogen vielen op de vrije hand van de sha. Die hield een tros koorden op waaraan vertrouwde vormen bungelden. Zware amuletten van een onbekend metaal. Zijn laatste vleugje valse hoop dat de sha hier was voor iets helemaal anders vervloog.

‘Laat haar los,’ zei hij. ‘Ik weet dat je hier voor mij bent.’

‘Zandar.’

De stem kwam vanachter hem en hij draaide zich om. De man die daar stond leek in niets op de sha die Anatheia – een akelig geruisloze Anatheia – in zijn greep hield. De kracht van zijn aanwezigheid was voelbaar en Zandar voelde iets oerouds en primitiefs in zich in elkaar duiken. De neiging om in elkaar te krimpen, te buigen, zich ter aarde te werpen, was zo sterk dat hij zich er bijna niet tegen kon verzetten, zelfs niet toen hij het gezicht tegenover hem herkende. Híj? Was hij degene voor wie hij zich al die tijd had verborgen? De naam viel van zijn lippen als een vraag, of misschien als een smeekbede om genade.

‘Thanatos.’

Hoofdstuk 1

De geur van de zee kwam van drie kanten: de donkere parels belugakaviaar van de hapjes, de zee, en de twee selkies en de meerman.

Het was voor het eerst dat ik een onderhandeling voerde op een luxe-jacht. Op het tafeltje bij mijn elleboog stond naast de schaal met delicate hapjes een glas sprankelende champagne. We zaten op een platform dat in de zomer als zonnedek diende, van waaraf je zo in zee kon stappen, of – in dit geval – aan boord kon klimmen.

De selkies waren gearriveerd in hun zeehondengedaante, maar waren meteen daarna gewisseld naar hun menselijke vorm. Naressa en Velker hadden het zich gemakkelijk gemaakt op twee ligbedden. Over hun blote schouders liep een spoor van kleine, donkere vlekjes naar beneden, dat verdween onder de handdoeken die ze om zich heen hadden gewikkeld. Kleren hadden ze afgeslagen. Zelfs in hun menselijke gedaante zijn selkies uitstekend tegen de kou bestand. De ijzige januariwind die ik dwars door mijn winterjas voelde zorgde bij hen niet eens voor kippenvel.

De selkies lagen leunend op een arm, hun hoofden met het gladde, zwartgrijs gevlekte haar dicht bij elkaar. Ik kon me niet voorstellen dat je zo langer dan vijf minuten makkelijk lag, maar ze hielden het nu al uren vol.

‘Wat denken jullie ervan?’ vroeg ik.

Naressa keek vragend op naar de grote, zware man naast haar. Hij bewoog peinzend zijn hoofd. Velkers ogen waren verbijsterend mooi in zijn ronde, wat platte gezicht: groot, vochtig en donker als inkt. ‘Nee. Ik geloof niet dat ik dat aanvaardbaar vind.’

Ik glimlachte bemoedigend. ‘Wat is precies het probleem?’

Naressa keek weer op naar Velker en er viel een nieuwe pauze.

Achter mijn glimlach klemde ik mijn tanden op elkaar om het niet uit te schreeuwen. Dat opkijken deed ze elke keer dat iemand iets zei. Het maakte niet alleen dat alles trager ging, maar het zorgde er ook voor dat ik haar gezichtsuitdrukking nooit te zien kreeg. Lastig peilen wat iemand denkt op die manier.

Het vervelende was dat ik vrij zeker wist dat Velker weliswaar twee keer zo groot en imposant was, maar dat Naressa bepaalde wat er gebeurde.

Onderhandelen met selkies is een van de meest frustrerende dingen die er bestaan, en dat heeft niets te maken met het feit dat ze in een hartslag van gedaante kunnen wisselen en dan behoorlijk agressief uit de hoek kunnen komen, maar alles met hun neiging om gesprekken net zolang in kringetjes te leiden tot je hun van pure ellende hun zin geeft.

In dit geval was dat geen optie. Wat de selkies wilden was simpel: dat het kunstmatige schiereiland dat op dit moment voor de kust van Westpoort werd aangelegd er niet kwam.

Ik liet de stilte die ze hadden laten vallen gewoon voortduren en keek langs hen heen naar de plek waar het oude Westpoort ooit had gelegen, een eiland dat al eeuwen geleden overspoeld was. De gebouwen waren al lang afgebrokkeld en door de zee meegenomen, maar het Portaal naar Aeterna was er nog steeds. Dat het onzichtbare krachtveld nu onder water lag en niet langer door een gebouw werd beschermd, tastte de werking niet aan. Portalen zijn oeroude magie, die niet door stormen of golven vernietigd kan worden.

De zee was vandaag rustig en zo op het eerste gezicht was alles zoals het al eeuwen was, maar ik wist dat onder het oppervlak de fundamenten voor het kunstmatige schiereiland al waren aangelegd. Met de hulp van een paar aarde-elementalen was dat veel sneller gegaan dan voor mensen mogelijk zou zijn geweest. Afhankelijk van hun affiniteit kunnen aarde-elementalen moeiteloos steen, zand of erts beïnvloeden en vormen naar hun wil.

Het plan voor het schiereiland kwam al jaren af en toe op tafel in Westpoort en werd dan weer weggeveegd.

Twee maanden geleden was na een zware storm alles veranderd. Lucas Fuentes – hotelmagnaat, politieke schaduwkracht, zelf mens, maar hoofd van een netwerk van Overstekers die hun gaven inzetten voor duistere zaken – had een aanslag op Westpoort gepleegd. Het doel: de kuststrook van Westpoort ter hoogte van het Portaal zo grondig vernielen dat het stadsbestuur zou openstaan voor het plan om het oude Westpoort te laten herrijzen in de vorm van een kunstmatig schiereiland. De geplande verzameling winkels en entertainmentcentra op het schiereiland beloofde extra toeristen te lokken. Het onopvallende gebouw waarin hij schijnbaar kantoren voor een van zijn tientallen bedrijven zou vestigen, zou hem de locatie van het Portaal in handen geven.

Ik had zijn plannen deels weten te verijdelen. Westpoort was niet helemaal overstroomd, al had het niet veel gescheeld. Het schiereiland zou er komen, maar het Portaal zou beschermd worden door een groep Overstekers die ik vertrouwde. Dat Fuentes nog zoveel invloed had weten te behouden, had hij te danken aan het feit dat hij niet de grootste bedreiging was gebleken.

Fuentes wilde van het Portaal profiteren: Overstekers recht uit Aeterna opvangen, zodat hij ze kon inlijven in zijn organisatie en hun gaven inzetten voor zijn doelen. Spionnen en moordenaars met bovenmenselijke vermogens gaven hem een behoorlijk voordeel, zoals wel bleek uit het imperium dat hij had opgebouwd. Hoe bedenkelijk zijn motieven ook waren, tijdens mijn confrontatie met hem was aan het licht gekomen dat nog iemand anders uit was op de Portalen, iemand met veel destructievere bedoelingen.

Een Oversteker die zichzelf Thanatos liet noemen wilde alle Portalen in de mensenwereld vernietigen, zodat de wereld volledig afgesloten zou raken van Aeterna. Dat zou ervoor zorgen dat tienduizenden Overstekers nooit meer terug konden. Sommigen zouden op die manier afgesneden raken van hun familie of dingen die ze moeilijk konden missen om te overleven.

Het was snel duidelijk geworden dat het Portaal voor Westpoort gevaarlijk kwetsbaar was. De aanleg van het schiereiland zorgde op zijn minst voor een excuus om de locatie permanent te bewaken. Samenwerken met Fuentes was dus een noodzakelijk kwaad: hij was de drijvende kracht en de belangrijkste geldschieter achter het project. Daarnaast konden we zijn netwerk goed gebruiken om meer aan de weet te komen over Thanatos.

Al heel snel nadat de knoop over het kunstmatige schiereiland was doorgehakt, was duidelijk geworden dat iemand zou moeten onderhandelen met de selkies. En daar paste ik natuurlijk in het plaatje.

Fuentes had me met plezier een plekje op zijn knots van een jacht ter beschikking gesteld voor deze meeting. Tot mijn verbazing had hij zich zonder protest naar de stuurhut laten verbannen toen ik had gezegd dat ik deze onderhandeling wilde voeren zonder dat hij erbij zat. Wat betekende dat hij of een microfoontje had geïnstalleerd, of een Oversteker bij zich had met oren die scherp genoeg waren om het gesprek te kunnen volgen.

‘Ik zie niet in waarom een schip niet voldoende is,’ zei Velker uiteindelijk, terwijl Naressa in een hapje beet. ‘Dat volstaat toch wel om voldoende bescherming voor het Portaal te bieden? Dit schip bijvoorbeeld is meer dan groot genoeg en hier ligt het prima om alles in de gaten te kunnen houden.’

Selkies hebben heel uitgebreide rituelen rond hofmakerij en geboorte, die ze op specifieke plekken uitvoeren. De zee rond het Portaal van Westpoort is een van die plaatsen. Dat ze niet stonden te springen om die te laten verstoren door een kunstmatig schiereiland was te verwachten geweest.

‘In theorie zou een schip genoeg zijn,’ herhaalde ik geduldig wat ik al eerder had uitgelegd. ‘Maar het zou vragen oproepen.’

Ik had hun wel moeten vertellen dat er een probleem was met de beveiliging van het Portaal, maar ik had vermeden om te vertellen hoe veelomvattend dat was.

‘Hm.’ Naressa keek op naar Velker.

In plaats van te gillen van frustratie wendde ik me tot de derde partij in het gesprek. ‘Quermes, wat denk jij?’

Selkies zien er in hun menselijke vorm niet heel opvallend uit, maar de meerman die zijn armen op een traptrede had gelegd, was een ander verhaal. De bewakers die Fuentes bij de ‘werf’ had gepost, zorgden er wel voor dat de wijde omgeving van het Portaal verlaten was, maar ik had deze bijeenkomst voor alle zekerheid ingepland op een moment dat het al schemerde. De lantaarn die een brede cirkel van gedempt licht over het platform wierp liet de vinnen aan zijn armen en de grijsgroene schubben over zijn hele lichaam zacht glanzen.

De oranje kieuwfranje in zijn hals bewoog, en legde zich toen weer strak tegen zijn huid neer. ‘Je hoort het. De selkies zijn niet tevreden.’

Tot zijn grote voldoening, was uit de klank van zijn stem op te maken.

Ik had aan het begin van de onderhandeling geweigerd om hem zijn mes te laten houden, en dat nam hij me duidelijk nog steeds kwalijk, maar meermensen hebben heel grillige loyaliteiten. Als hij zich ineens tegen mij keerde, had ik een probleem, maar als hij om wat voor reden dan ook ineens een selkie aanviel tijdens een meeting die ík had georganiseerd, dan had ik een nog groter probleem.

‘We hebben de permanent afgebakende no-gozone in zee,’ zei ik. ‘Er komt elk jaar een periode van één week waarin alles dichtgaat op het schiereiland, zodat het ter beschikking komt van de selkies. Wat ontbreekt er nog?’

‘De juiste plaats voor de wedstrijden,’ zei Velker. Zijn zware hand klapte met een dreun op het dek. ‘Hier. Bij het Portaal.’

Er waren niet veel Portalen vlak bij zee, en dit was het enige dat in zee lag. De selkies kwamen hier al eeuwen, maar ze hadden voor zover ik wist het Portaal niet nódig voor hun rituelen.

‘De voorgestelde zone zou nog steeds heel dicht bij het Portaal zijn,’ zei ik overredend.

‘Dan kan de menselijke constructie daar komen,’ zei Quermes.

Velker knikte. ‘Dat is aanvaardbaar.’

Naressa keek naar hem. ‘Ja, dat lijkt me een goed idee.’

Het leek wel alsof het hele gesprek dat we zonet hadden gevoerd als water van hen af was gedropen.

‘De beveiliging van het Portaal loopt gevaar,’ herhaalde ik geduldig.

‘De selkies zijn geen bedreiging voor het Portaal,’ zei Quermes. Zijn staartvin kwam omhoog, draaide een kwartslag en sneed als een mes het water weer in. Er spatte nog geen druppel op.

Ik keek hem aan en vernauwde mijn ogen. Selkies hebben een neiging tot kringredeneringen, maar het meervolk niet. Hij creëerde opzettelijk obstakels.

‘En als de wedstrijden op het eiland zouden plaatsvinden?’ vroeg ik. ‘De plannen omvatten een groot, ouderwets circusgebouw boven het Portaal. We kunnen die aanpassen zodat het ook geschikt is voor –’

Quermes onderbrak me met een minachtende uitdrukking op zijn gezicht. ‘Op het eiland? Selkies zijn geen beesten, ze vechten niet als zeehonden op het strand. De wedstrijden vinden plaats in zee.’

De belangstelling die op het gezicht van Naressa was verschenen, zakte weer weg.

Vervloekte meerman. De energie in mijn binnenste flakkerde op en het zicht werd wakker, waardoor de energie van de selkies en de meerman zich scherp aftekende tegen de donkere hemel en in het troebele water. Quermes’ ogen bewogen naar mijn schoot en ik besefte dat ik over het litteken in mijn handpalm zat te wrijven.

‘Ik heb het niet over het strand,’ zei ik nadrukkelijk, ‘maar over een beschaafde, speciaal aangelegde ruimte, pal bij het Portaal, die precies kan worden ingericht zoals we willen. Ik besef dat het niet hetzelfde is als de open zee, maar er blijft sowieso een ondergronds waterbassin rondom het Portaal. Zou het helpen als we dat vergroten?’

‘Het zou nog meer helpen als het eiland honderd meter verschoven werd,’ zei Quermes.

Naressa keek op naar Velker.

Ik had hem zijn mes moeten laten houden, dan had hij snel genoeg gemerkt dat hij aan mij niet zo’n makkelijke tegenstander had als hij misschien dacht. Als ik ook maar enige vooruitgang wilde boeken, zou ik de meerman uit het gesprek moeten verwijderen. Maar hoe? Naressa en Velker hadden om zijn aanwezigheid verzocht en ik had hen niet voor het hoofd willen stoten door dat te weigeren. Daar nu op terugkomen zou moeilijk worden.

‘Ik denk dat het tijd is voor een pauze,’ zei ik. ‘Dan kunnen we alles laten bezinken en kun jij even het water in, Quermes.’ Ik zag dat de huid van zijn gezicht en schouders droog was. Anders dan de selkies is het meervolk niet goed bestand tegen langere periodes buiten het water.

‘Ik heb geen pauze nodig,’ zei hij. ‘Maar misschien moeten we deze bijeenkomst meteen maar schorsen tot besproken is of het schiereiland niet op een andere plek kan komen.’

‘Mm,’ zei Velker. ‘Dat is een goed idee.’

Laat hem gewoon zijn mond houden!

Ik reikte naar een lint energie in het reservoir in mijn binnenste. Het zou zo makkelijk zijn om hem met een magisch versterkt bevel het zwijgen op te leggen, en het was voor een goed doel.

Een hand raakte licht mijn schouder aan en ik sprong overeind. Ik keek om, recht in het gezicht van de tezcat die ons even tevoren de champagne en de kaviaar had gebracht.

Emilio maakte een geamuseerd, kuchend geluidje dat herinnerde aan zijn tweede gedaante, die van een reusachtige jaguar, en stak me een telefoon toe.

‘Een bericht.’

Ik keek langs hem heen, naar de plek waar Fuentes naar me stond te kijken. Hij maakte een gebaar dat ik moest opnemen. Ik zei afgemeten: ‘Ik zit midden in deze bespreking. Zeg meneer Fuentes dat ik nu geen tijd heb.’

Emilio hield zijn hoofd schuin en zijn donkere haar, bot afgesneden ter hoogte van zijn oren, viel voor één oog. ‘Ik heb orders om hier te blijven staan tot u hebt opgenomen.’

Ik griste de telefoon uit de hand van de tezcat en wierp een woedende blik op Fuentes. ‘Ik zit nog midden in de bespreking. Als je wilt dat die misgaat, zou ik vooral zo doorgaan.’

‘Mirabel, ik ben het.’

‘Hasten?’

Hij klonk gespannen. ‘Ik kon je niet bereiken op je eigen telefoon. Is er iets gebeurd bij het Portaal?’

Ik wendde mijn blik af van Fuentes en trok in een reflex mijn eigen telefoon uit mijn broekzak. Vijf gemiste oproepen, allemaal van Hasten.

Ik liep naar de uiterste rand van het platform en dempte mijn stem. ‘Mijn telefoon stond stil voor de bijeenkomst met de selkies. Als je het hebt over het feit dat ze hier arriveerden in gezelschap van een meerman die alles zo moeilijk mogelijk komt maken…’

‘Nee, het Portaal zelf. Kun je het zien?’

Dat klonk niet goed. Hasten was een kerberide, een soort die zich op Aeterna bijna exclusief wijdt aan de bescherming van de Portalen en er nauw mee verbonden is.

Hasten was officieel dan wel geen Wachter meer, maar dat belette hem niet om zich alsnog op te stellen als de ordehandhaver rondom het Portaal van Westpoort. Zijn gave om iemand te dwingen de waarheid te spreken kende ik al lang, die zette hij ook in voor zijn menselijke baan als journalist. Twee maanden geleden was ik erachter gekomen dat de vermogens van de kerberiden verder gingen dan dat. Ik had gezien hoe Hasten en twee andere kerberiden samen van gedaante waren gewisseld, en veranderd waren in één reusachtig, driekoppig Wachtersbeest, dat de kust van Westpoort had beschermd.

‘Ik bel je terug met mijn eigen telefoon,’ zei ik. Fuentes vertrouwen wanneer het niet nodig was deed ik liever niet.

‘Oké.’

Terwijl ik met een hand Hastens naam tussen mijn contacten zocht, keek ik verontschuldigend naar de selkies en Quermes. ‘Laten we die pauze toch maar nemen. Dit duurt maar heel even.’

Ik drukte de tezcat Fuentes’ telefoon in handen en klom omhoog naar het bovendek. Daar zou ik meer overzicht hebben dan op het platform dat quasi op zeeniveau was, en de selkies en Quermes zouden iets minder makkelijk kunnen meeluisteren.

‘Ik zie niets bijzonders,’ zei ik.

‘Dat zei Fuentes al.’ Hasten klonk niet opgelucht, wat niet veel goeds voorspelde.

Ik liep naar de reling en liet het zicht toe. Het Portaal lag onder water, maar nu zag ik het onder het zeeoppervlak schitteren: krachtige, dichte energie die boven water de hele omgeving verlicht zou hebben.

‘Het Portaal is intact,’ zei ik, mijn toon zakelijk. ‘De energie is op geen enkele manier zwakker dan voorheen.’ Integendeel misschien zelfs, maar ik had het nog niet vaak op deze manier bekeken en nog nooit terwijl het donker was.

‘Oké,’ zei Hasten kortaf.

Hij haatte het dat ik dat kon bevestigen omdat ik daimonische vermogens had – als kerberide was hij letterlijk geschapen om de Portalen tegen daimonen te beschermen – maar hij was te praktisch om er geen gebruik van te maken.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik.

Mijn maag trok al onrustig samen voor hij mijn angst bevestigde.

‘Het knipperde,’ zei hij grimmig. ‘En niet zomaar een beetje.’

De afgelopen tijd was ik snel een expert geworden op het gebied van de Portalen. ‘Knipperen’ was de reactie van Portalen op sterke natuurfenomenen op de wereld waar ze zich bevonden. Voor zover ik begreep was het verwant aan het gevoel dat een Wachter kreeg als iemand door een Portaal ging dat hij bewaakte: de aanwezigheid van het Portaal werd even zwakker, daarna sterker, en stabiliseerde dan weer.

‘Ik had gehoopt op een zeebeving,’ ging hij verder, ‘maar waar jij bent zou je dat wel gemerkt moeten hebben. Als ik het zo duidelijk kan voelen en het is niet hier, dan moet het een zwaar fenomeen vlak bij een van de andere Portalen zijn, maar het is twintig minuten geleden en er is niets op het nieuws.’

‘Iets bij een van de afgelegen Portalen?’ vroeg ik.

‘Wellicht.’ Hij klonk niet overtuigd.

‘Wil je dat ik je kom helpen met de contactlijst aflopen?’

Na twee maanden hadden we nog steeds alleen maar geruchten over Thanatos en zijn opzet om de Portalen op de mensenwereld af te sluiten. Niet genoeg om het hof op Aeterna erbij te betrekken, maar we hadden zelf maatregelen genomen. Er was altijd al een los-vast netwerk van Overstekers die zich bekommerden om de Portalen waar ze bij in de buurt woonden. De voorbije tijd hadden we hard gewerkt om elk van hen ervan te overtuigen contact met ons op te nemen als er iets merkwaardigs gebeurde, en om iemand te stationeren bij de Portalen die niet permanent bewaakt werden, omdat ze te ver van de bewoonde wereld lagen. Het probleem met die laatste was dat telefoon- of internetverbinding daar niet evident was.

‘Nee,’ zei Hasten. Ik hoorde het geritsel van papier op de achtergrond. ‘Nee, dat doe ik wel, en waarschijnlijk horen we binnen een paar uur inderdaad dat het iets natuurlijks is. Ik wilde alleen checken of alles daar goed ging. Bekommer jij je maar over de selkies.’

Ik keek naar mijn vrije hand, die ik onbewust om de reling had geklemd, mijn knokkels waren wit van de spanning.

Wat Hasten niet zei was duidelijk genoeg: hij had zeker willen weten dat alles goed was met míj. Deels had dat te maken met zijn Wachtersinstincten – hij had te vaak ingestaan voor mijn bescherming om die neiging nog zomaar te kunnen afschudden. Dat ik de aanwezigheid van een daimon in Westpoort voor me had gehouden, had dat kennelijk niet uitgewist.

Met een steek van schuldgevoel herinnerde ik me het moment waarop ik mijn daimonische vermogens had gebruikt om hem mijn wil op te leggen, zodat hij zou transformeren tot een Wachtersbeest. Emotionele uitbarstingen of eindeloze verontschuldigingen zijn niet iets waar een Wachter iets mee kan. Het enige wat ik kon doen was opdrachten als deze tot een goed einde brengen.

‘Doe ik,’ zei ik vastberaden.

De selkies zouden naar rede luisteren, al moest ik daarvoor de hele nacht hier blijven.

Ik hing op, draaide me naar het platform en zag dat het leeg was, op twee verfrommelde handdoeken na. Geen selkies te bespeuren, ook niet in het water. Bovendien, selkies hebben geen water nodig zoals het meervolk en ze waren nogal gecharmeerd geweest van de kaviaar.

Ik prevelde een binnensmondse vloek en haastte me de trap af.

Zodra ik bij de rand van het platform was, dook Quermes geruisloos op. Hij legde zijn armen op de rand en ik zag dat hij een gekromd mes met diepe inkepingen in één hand hield. Hij moest een reservewapen onder water hebben opgeborgen en het hebben opgehaald terwijl ik was afgeleid.

‘Waar zijn ze?’ vroeg ik zonder omhaal.

‘Ze komen wel weer terug.’ Hij grijnsde tevreden. ‘Wanneer je alternatieve plekken voor het schiereiland te bieden hebt.’

‘Er zijn geen alternatieve plekken,’ zei ik. ‘En dat weet jij als geen ander. Zonder het meervolk had het zeeserpent nooit de dijk aangevallen.’ De vernielingen die dat met zich had meegebracht, hadden ervoor gezorgd dat Fuentes via zijn politieke marionet het plan voor het schiereiland had weten door te drukken.

Quermes’ iriserende groene ogen, net een fractie feller dan de kleur van zijn huid, waren strak op mijn gezicht gericht. ‘Zoals ik al bij het begin van het gesprek zei: dat was een andere stam.’

‘En toch ben jij hier,’ zei ik. ‘Wat fijn dat ze jouw stam zo makkelijk verwelkomd hebben in hun gebied.’

Hij wendde zijn blik af.

‘Op de een of andere manier zullen de selkies hier toch vrede mee moeten nemen,’ zei ik. ‘Ik weet dat ze openstaan voor compromissen en dat weet jij ook. Dus zeg nu maar gewoon wat je wilt in ruil voor je medewerking.’

Hij tikte met het gevest van zijn mes op de zijkant van de boot.

‘Dat hele schiereilandplan is rottigheid,’ zei hij. ‘Ze lokken het water ergens binnen, sluiten het op andere plaatsen buiten… wie zijn zij om dat te bepalen?’

Het was duidelijk dat ‘zij’ de mensen waren en het was ook duidelijk dat hij zijn ergernis gebruikte om te onderhandelen, maar dat die niet helemaal gespeeld was.

‘Alle wezens geven hun omgeving vorm,’ zei ik. ‘En dit is hun wereld. Wij zijn de nieuwkomers.’

Hij lachte humorloos, en ik zag de scherpe punten van zijn hoektanden. ‘Alsof zij blijven waar ze horen en geen andere wezens verdrijven. De zee was éérst van ons.’

‘Mm.’ Ik hurkte neer om hem van dichterbij te kunnen aankijken en liet de argumenten die ik kon aanhalen snel door mijn hoofd spelen. De woordentrein in mijn hoofd reed gewillig langs, liet me de opties zien die zouden werken, wagons her en der oplichtend. ‘Het is wat het is.’

Hij ontblootte woedend zijn tanden. ‘Tot we besluiten om het niet meer te accepteren. Het is wat wij ervan willen maken!’

Ik wist wel dat dat zijn aandacht zou trekken. Fatalistische uitspraken dienen als uitdagingen binnen het meervolk. Ze interpreteren die als beledigingen, die suggereren dat de andere partij te zwak is om een uitkomst te veranderen, zelfs als hij dat zou willen.

‘Het meervolk heeft dit,’ ik gebaarde naar het jacht, het Portaal en de kleinere bootjes die de werken onder water bewaakten, ‘ervan gemaakt. Lucas Fuentes had het zonder jullie hulp nooit voor elkaar gekregen. Dat schiereiland komt er, dus maak nu maar gewoon van de gelegenheid gebruik om hier iets uit te halen wat jij wilt hebben.’

Het leek niet erg eerlijk om achter de rug van de selkies te onderhandelen, maar ze hadden zelf Quermes ingeschakeld om hun belangen te komen verdedigen. Het was op zich geen stomme zet – de stammen waren krachtige bondgenoten. Als het meervolk besloot om de constructie van het schiereiland tegen te houden, dan zouden ze daar misschien wel in slagen. Op zijn minst zouden ze alles behoorlijk vertragen.

De vinnen op Quermes’ armen trilden toen hij zijn mes strakker beetpakte. ‘Dit is niet de meest voor de hand liggende plek voor selkies om te komen, maar voor dit Portaal leggen ze grote afstanden af. Gevaar of niet.’

‘Dus als sommigen van hen uitwijken naar andere plekken voor hun rituelen, hebben jullie minder klanten die bescherming willen.’ Ik haalde verlicht adem. Al met al was dit dus een simpele kwestie. ‘Wat willen jullie als compensatie voor het verlies?’

Zijn mes landde trillend vlak naast mijn voet. Een natte hand greep mijn pols en trok me een stukje naar het water toe.

‘Voor het eventuele verlies,’ gromde hij. Zijn gespierde staart stuwde hem hoger het water uit en de rode stekels in het midden van zijn armvinnen waren rechtop gaan staan. Zijn geur, zilt en vaag groen, waar ik langzamerhand aan gewend was geraakt, werd sterker.

Verdorie. Twee uitdagingen na elkaar waren meer dan ik had bedoeld.

‘Laat los,’ zei ik, met een blik op mijn telefoon die ik nog in mijn hand hield. ‘Ik wil niet dat die in zee flikkert. Dat ding was duur.’

‘Waarom onderhandelen we eigenlijk met jou? Waarom niet rechtstreeks met Fuentes? Het is zijn schiereiland, of niet?’

‘Nee, het is niet zíjn schiereiland,’ snauwde ik. ‘En het is al helemaal niet zijn stad.’

Draden van energie, donkergroen en grijsblauw, trilden vlak onder het wateroppervlak en vermengden zich met de zware gloed van het Portaal op de achtergrond. Ik moest alle moeite van de wereld doen om mijn ogen ervan af te houden.

Quermes’ greep om mijn pols verstevigde zich. ‘Is het soms jouw stad?’

Ja.

Zijn energie werd duidelijker en de linten in mijn binnenste bewogen onrustig. Hij besefte het niet, maar hij maakte mijn toegang tot de macht op dit moment makkelijker, door mijn territoriumdrang wakker te maken.

Ik pakte mijn telefoon met mijn vrije hand uit de hand die Quermes vasthield, en legde hem veilig op het dek.

‘Ik zorg voor Westpoort,’ zei ik.

‘Waarom maak je je zo druk over stof en aarde? Heb je de echte wereld ooit gezien?’ Hij trok me dichterbij, mijn hoofd en schouders al voorbij het platform. Kou sloeg me tegemoet. Ik wilde écht niet in dat water belanden.

Ik leunde achterover en zette me schrap, maar er was niets om me tegen af te zetten, ter hoogte van het trapje was er geen reling. Quermes’ energie vormde golvende patronen, draden die verleidelijk dansten in het water. De linten in mijn reservoir gloeiden fel op, klaar om gebruikt te worden.

Mijn hart bonkte in mijn keel, maar ik concentreerde me op redelijke argumenten. ‘Ga je echt een deal torpederen, gewoon om mij dwars te zitten? Wil je soms dat de selkies hun vertrouwen in je verliezen?’

‘Dat gebeurt niet zo snel.’ Hij trok harder en ik viel op mijn knieën, greep in het rond om houvast te vinden. Ik wist net de eerste spijl van de reling te pakken te krijgen.

Aan Quermes’ energie trekken, zou hem uit zijn evenwicht brengen… maar ik wilde het veel te graag. In mijn reservoir was ruimte voor zoveel meer energie dan er nu was en ik kon de leegte voelen smeken om gevuld te worden. Ik wist niet of ik wel zou kunnen stoppen als ik eenmaal begon.

Mijn vingers gleden weg en ik belandde op mijn buik. Ik probeerde me vast te houden aan de rand van het platform, maar die was nat en glad.

Als ik hem mijn wil oplegde, zou hij dat achteraf weten. Tenzij ik hem daar op de een of andere manier van kon afleiden? Ik kon zo snel maar één manier bedenken die bij het meervolk zeker zou werken, maar die wilde ik écht liever vermijden…

Hij gaf nog een ruk, en de rand glipte uit mijn vingers. De tijd voor nieuwe ideeën was op.

Ik wachtte tot Quermes’ gezicht zo dichtbij was dat ik de vage patronen op zijn huid kon zien. Toen reikte ik naar een lint energie en duwde het in mijn woorden. ‘Laat me lós.’ Tegelijkertijd greep ik met mijn vrije hand in zijn haar, draaide zijn hoofd opzij en likte toen met één snelle, lange haal over zijn wang. Zijn haar was nat en ruw onder mijn vingers, zijn huid glad en zacht onder mijn tong.

De ribben van de kam op zijn hoofd schampten mijn vingers toen hij zijn hoofd in een reflex achteruittrok. Hij was zo verrast dat ik me misschien sowieso wel had kunnen losrukken, maar mijn bevel zorgde ervoor dat zijn vingers zonder aarzelen opengingen.

Ik krabbelde overeind en zette één afgemeten stap achteruit, net genoeg om buiten zijn bereik te komen. Dit was niet het moment om helemaal terug te trekken.

‘Kunnen we het nu eindelijk hebben over wat jullie willen?’

Zijn hand was naar zijn wang gegaan. Hij kneep zijn ogen samen en keek naar mijn telefoon, die eenzaam bij de rand was blijven liggen. ‘Compensatie.’

‘O nee. Waag het niet om…’ Hij was al ondergedoken, met een klap van zijn staart die niet alleen mijn telefoon, maar ook mijn broek doorweekte.

Quermes dook op voor ik weer achteruit kon springen, zijn hand met het mes vlak bij mijn gezicht.

Stomme reflex om naar een telefoon te duiken die waarschijnlijk toch al stuk was. Ik tastte naar energie, maar hij hield stil, dus deed ik hetzelfde. We keken elkaar een paar tellen in gespannen stilte aan.

‘Voor die brutaliteit van daarnet is de prijs van dat ding genoeg,’ zei hij ten slotte. Hij grijnsde. ‘Omdat je het best lekker deed.’

Dat was meer dan ik kon zeggen van de smaak in mijn mond.

‘Ik zal de herinnering koesteren,’ zei ik koeltjes. ‘Zeg het maar. Scheepvaartvrij gebied, een onwelkome pijpleiding verplaatsen, vis uitzetten?’

Hij lachte me vierkant uit. ‘Goud.’

‘Geld? Hoeveel?’

‘Nee, góúd. Dat is het enige wat fatsoenlijk zingt in deze wateren.’

Mijn woest bonkende hart kwam langzaam tot rust en ik herinnerde me hoe de magie van de meermensen werkte: camouflerende gezangen, geleid door metaal.

Hij noemde een hoeveelheid, die naar verhouding nog wel meeviel, tot hij eraan toevoegde: ‘Jaarlijks.’

Ik vertrok mijn gezicht. ‘En als we het in de juiste vorm aanleveren?’

De meest efficiënte vorm bestond voor zover ik wist uit puntige staven, onderaan met elkaar verbonden – zoals een stemvork, maar met een extra arm om de magie te geleiden. Het was waarschijnlijk de verklaring voor het feit dat meermannen in menselijke illustraties vaak met een drietand worden afgebeeld.

Quermes dacht erover na en knikte. ‘Dat is praktischer.’

Ik knikte. ‘De helft?’

‘Tss. Tien procent minder.’

Ik liet de energie los. We hadden een afspraak, nu was het alleen nog een kwestie van de details afhandelen.

Bij voorkeur snel, zodat ik ergens een pepermuntje vandaan kon halen.

Hoofdstuk 2

Fuentes vertrok geen spier toen ik het bedrag noemde dat ik uiteindelijk met Quermes overeen was gekomen.

‘Jaarlijks,’ verduidelijkte ik nog een keer. Hij had me de vrije hand gegeven om te onderhandelen over eventuele compensaties, maar ik wilde geen misverstanden.

Hij sloeg zijn benen over elkaar en nam een slokje van de goudkleurige vloeistof in zijn glas. Dit jacht, met het donkere hout en gepoetste koper, paste honderd keer beter bij zijn onberispelijke, donkere pak dan het vrachtschip dat zijn basis was geweest toen ik hem voor het eerst ontmoette. Hierbinnen was het behaaglijk warm en de stoelen van zacht karamelkleurig leer waren comfortabel. Ik moest mezelf eraan herinneren dat het nog geen tijd was om me te ontspannen. Zolang Fuentes in de buurt was zou het daar altijd te vroeg voor zijn.

‘Het belangrijkste is dat de selkies zich niet langer verzetten,’ zei hij.

‘Ik had kunnen proberen om het meervolk uit de vergelijking weg te halen,’ zei ik, ‘maar op de lange termijn denk ik dat we gebaat zijn met een stam die op onze hand is.’

Fuentes maakte een wegwuivend gebaar. ‘U hoeft het niet uit te leggen. Zolang ze van nut zijn, betaal ik hen.’

Ik vernauwde mijn ogen. ‘Het zou geen goed idee zijn om hen uit de weg te ruimen. De stammen strijden onderling, maar ze zouden zich onmiddellijk verenigen als een van hen zou verdwijnen.’

Hij glimlachte vosachtig en hief zijn glas naar me. ‘Ach, wat zouden we toch zonder u doen, mevrouw Porte? De wereld zou een chaos zijn. Interessante onderhandelingstactiek was dat, op het laatst.’

Ik bewoog de kauwgum in mijn mond naar mijn wang. In mijn tas had ik alleen een pakje met kersensmaak gevonden en de combinatie met het koppige residu op mijn tong was op zijn zachtst gezegd interessant. Misschien had ik Fuentes’ aanbod van een glas whisky moeten aannemen. Mijn smaakpapillen snakten naar verdoving.

‘Ik kan het niet aanraden.’

Nog los van de smaak in mijn mond had het ook heel anders kunnen aflopen. Voor het meervolk was wat ik gedaan had zoiets als een mens een klap op zijn billen geven: onder bepaalde omstandigheden grappig of gewenst, onder de meeste totaal ongepast. Als het niet vooral als afleiding had moeten dienen, had ik zoiets nooit gedaan.

‘Ik was niet van plan om het te proberen,’ zei Fuentes. ‘De onderhandelingen laat ik helemaal aan u over.’

Wat enerzijds makkelijk was, maar anderzijds wist ik maar al te goed wat dat betekende: hij had het nog niet opgegeven om te proberen mij toe te voegen aan de Overstekers die hij in zijn zak had, om voor hem te spioneren, intimideren, manipuleren, chanteren of doden naargelang het hem uitkwam.

Met Fuentes samenwerken was wansmakelijk, maar het was beter dan continu over mijn schouder te moeten kijken terwijl hij me tegenwerkte.

‘Ter zake,’ zei hij. ‘Wat is er aan de hand met het Portaal?’

‘Niets,’ zei ik.

Hij trok zijn wangen hol in een misprijzende uitdrukking. ‘Hasten belde u niet zomaar midden in een bemiddeling.’

‘Nee, maar ik weet nog niet precies wat er aan de hand is. Het Portaal hier is in elk geval onbeschadigd, maar…’

Het zicht sprong ineens aan en ik hapte naar adem toen ik overvallen werd door een pijnlijke, krampachtige samentrekking van mijn energiereservoir. Het leek alsof iemand aan mijn energie rukte, maar ik zag alleen Fuentes, menselijk, met niets dan vage rode levensenergie, en de okerkleurige draden van Emilio bij de deur. Alleen daimonen konden iemand anders’ energie op zo’n manier beïnvloeden en hier was geen daimon.

‘Mevrouw Porte?’ Fuentes keek me onderzoekend aan.

Ik had niet het gevoel dat hij er iets mee te maken had en zwakheid laten zien zou een fout zijn.

‘Hasten is het nog aan het uitzoeken,’ zei ik. ‘Er is een verstoring in de energie van de Portalen geweest, maar er is niets aan de hand met dit Portaal. We vermoeden dat er bij een van de andere een natuurlijke ramp is geweest.’

‘Maar geen nieuwsberichten?’

‘Nog niet,’ zei ik. ‘Voor zover ik weet.’

Fuentes wenkte Emilio met twee vingers dichterbij en gaf hem een kort bevel in het Spaans. De tezcat verliet soepel en geruisloos de ruimte, zodat ik alleen achterbleef met Fuentes.

De pijn was er nog steeds, niet onverdraaglijk, maar diep en zeurend. Wat was dit, verdraaid? Fuentes zat me veel te aandachtig te bekijken.

‘Geen sha vandaag?’ vroeg ik, om zijn aandacht van mij af te leiden.

Hij wist maar al te goed dat sha me onrustig maakten sinds een van hen me had meegetrokken naar de schaduwwereld en me een hand had afgepakt, en dus zorgde hij ervoor dat er altijd een van hen in de buurt was als we elkaar ontmoetten. Ik van mijn kant maakte er een punt van om hen recht aan te kijken en de nachtmerries die ik over hen had te negeren.

‘Nee,’ zei hij. ‘Geen verdere vooruitgang met Thanatos?’

‘Uw getuige is nog steeds de enige die hem ooit in levenden lijve heeft gesproken.’

Fuentes’ informant was nuttig geweest, in die zin dat een Ondervraging door Hasten had uitgewezen dat hij de waarheid sprak.

De man had inderdaad contact gehad met een Oversteker die zichzelf Thanatos noemde en grof betaalde voor alle informatie die te maken had met de mogelijke vernietiging van de Portalen op de mensenwereld. Hij had Thanatos een paar oude teksten verkocht, geroofd uit een duizenden jaren oud graf. Thanatos had zijn afkeer van de mensen tijdens hun uitwisseling niet verborgen gehouden, maar had er wel zorgvuldig voor gezorgd dat de man hem alleen bij tegenlicht had gezien. Daarnaast kreeg ik de indruk dat Thanatos hem geïntimideerd had, de man had zich zelfs na lang aandringen geen details kunnen herinneren zoals zijn stem, zijn lengte of zelfs zijn kleren, laat staan dat hij enig idee had wat voor een Oversteker hij was. Al met al was het de trip naar Caïro nauwelijks waard geweest.

‘Hm,’ zei Fuentes. Zijn alerte ogen gleden over mijn gezicht. ‘Is er iets wat u me niet vertelt?’

Ik keek hem vast aan. ‘U weet wat wij weten. Omgekeerd toch ook, of niet?’

Hij nam nog een slokje en haalde zijn schouders op. ‘Ik heb er op dit punt niets aan om informatie over Thanatos of de Portalen achter te houden. Emilio.’ Hij keek over mijn schouder. ‘Nieuws?’

De tezcat praatte een poosje tegen hem in het Spaans. Ik kon het gesprek niet volgen, maar de klank van zijn stem was duidelijk genoeg: geen nieuwsberichten die konden verklaren wat Hasten bij het Portaal gevoeld had.

Het korte respijt zorgde ervoor dat de pijnlijke kramp eindelijk tot rust kwam. Toen Fuentes zich weer tot mij wendde voelde ik me normaal genoeg om zijn gebruikelijke pogingen om mij op zijn loonlijst te zetten af te ketsen.

Pas later, toen ik door Emilio naar de haven was gebracht en ik weer op vaste grond stond, drong tot me door dat Fuentes op mijn vraag of ik alles wist wat hij wist antwoord had gegeven als iemand die Ondervraagd werd: zorgvuldig specifiek.

Drie bussen, een gemiste overstap en een kwartier in de natte sneeuw staan later miste ik mijn auto meer dan ooit.

Het was mijn eigen schuld, foeterde ik terwijl ik in het bushokje heen en weer liep om warm te blijven. Ik had Fuentes moeten vragen om het te regelen met de verzekering. Vragen? Ik had het moeten eisen. Mijn auto was twee maanden geleden vernield doordat een van zijn handlangers me van de weg had gedrukt, in een poging om ervoor te zorgen dat ik me niet meer met zijn zaken bemoeide. Maar ik had niet gewild dat hij het als een gunst zou zien. De verzekering zou er vroeg of laat wel tussen komen, had ik geredeneerd. Inmiddels was wel duidelijk dat het in elk geval niet vroeg zou worden.

En voor die verdraaide bus leek hetzelfde te gelden. Mijn vingertoppen waren ondanks mijn handschoenen ijskoud en ik voelde mijn tenen niet meer. Ik stak mijn handen diep in mijn zakken en besloot het laatste stuk maar te lopen. Buiten de stad wonen heeft zo zijn voordelen, maar een vlotte aansluiting op het openbaar vervoer is daar niet een van.

Toen ik thuiskwam was het huis donker. Mijn huisgenote was uit en Erig, de halffaun die het grootste deel van het werk in de pluktuin voor zijn rekening nam, zou al naar huis zijn. In de wintermaanden was er minder te doen in de pluktuin, dus zijn dagen waren logischerwijs ook korter.

Ik liep naar boven, naar de badkamer, poetste vijf minuten lang mijn tanden en mijn tong tot ik eindelijk van alle rare smaken in mijn mond af was en ging toen voor de goede orde ook meteen maar douchen. Die geur van zeezout en groen leek aan me te willen blijven plakken alsof het parfum was en ik had het ijskoud na mijn wandeling door de sneeuw.

Daarna haalde ik met weinig hoop mijn telefoon uit elkaar, die geen teken van leven meer gaf. Hem met de haardroger bewerken leverde niets op, dus ik peuterde vloekend mijn simkaart tevoorschijn en stopte hem in een oude telefoon, zodat ik Hasten kon bellen.

‘Al nieuws over het Portaal?’ vroeg ik.

‘Tachtig procent van de lijst heb ik al bereikt en heeft bevestigd dat er niets aan de hand is.’

‘Maar jij hebt het idee van wel.’ Ik aarzelde, maar er waren nu eenmaal drie ex-Wachters in Westpoort, drie kerberiden die afgestemd waren op de Portalen. ‘Wat denken Marren en Saken?’

Het bleef stil. ‘Hasten? Ben je er nog?’

‘Ja.’ Hij zuchtte en ik hoorde zijn stoel kraken. Ik kon hem zo voor me zien, zittend onder de zware balken in zijn woonkamer, gekleed in zijn grijze hemd en camouflagekleurenbroek. ‘Marren is pissig omdat hij voelde dat ik aan hen trok. Saken bevestigde dat hij hetzelfde voelde – dat en het Portaal, bedoel ik.’

Als kerberiden zich met elkaar verbinden en transformeren naar hun beestgedaante, dan heeft een van hen de leiding: hij roept twee anderen naar zich toe, die alleen maar kunnen volgen. Het effect zindert na als ze hun menselijke gedaante weer aannemen, en zorgt ervoor dat ze als gedisciplineerde soldaten doen wat hun meerdere hen opdraagt. Nadat ze jaren geleden waren Overgestoken uit Aeterna had Hasten de andere twee beloofd dat hij hen vrij zou laten. Ik had hem gedwongen om die belofte te breken, zodat ze Westpoort konden beschermen tegen het zeeserpent dat Fuentes op de kust had losgelaten.

Hasten had geen keuze gehad, maar Marren en Saken namen het hem alsnog kwalijk.

Ik bedwong de neiging om me nog een keer te verontschuldigen en concentreerde me op wat hij had gezegd. ‘Gebeurt dat wel vaker als het Portaal knippert? Dat je gave erop reageert?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Maar het is ook voor het eerst dat het knippert sinds we met z’n drieën bij elkaar in de buurt zijn. Dat zou de impuls sterker kunnen maken.’

‘Kan dat ook gelden voor het gevoel van het knipperen zelf? Zou het toch een onbelangrijke fluctuatie kunnen zijn, die je gewoon sterker voelt?’

‘Dat…’ Hij klonk bedachtzaam. ‘Dat zou kunnen. Misschien. Hoe ging het met de selkies?’

‘Traag, zoals te verwachten viel. Trager nog, dankzij het meervolk, maar dankzij Fuentes’ diepe zakken is het wel opgelost.’ Ik gaf hem een samenvatting van de onderhandelingen en het resultaat daarvan.

‘Mooi,’ zei hij, toen ik uitgesproken was. ‘Dan hebben we de voornaamste hordes op dat vlak wel gehad. Ik hoorde over een hoogoplopende ruzie tussen twee djinn in Koblenz. Het dichtstbijzijnde Portaal daar is twintig kilometer verderop, maar…’

‘Ik ga er wel heen,’ zei ik. De voorbije weken was ik zo vaak van hier naar daar gerend dat ik al niet eens meer aarzelde. Elke onverwachte verstoring van het gebruikelijke evenwicht in de buurt van een Portaal was verdacht tot we meer wisten over wat Thanatos van plan was. Tot nu toe had het niets opgeleverd, behalve een hele hoop gesuste conflicten en het feit dat ik het openbaar vervoer echt heel, heel erg zat was.

‘Het heeft geen onmiddellijke haast,’ zei Hasten. ‘Zo te horen was de toestand niet ongebruikelijk voor de twee. Maar ik hou je op de hoogte.’

‘Is goed. En laat je me weten als de hele lijst iets van zich heeft laten horen?’

‘Doe ik.’

Nadat ik het restje stoofschotel van gisteren had opgewarmd en opgegeten, zette ik een kop thee voor mezelf. Ik wilde ermee naar mijn werkkamer lopen om wat achterstallige boekhouding weg te werken, maar halverwege veranderde ik van gedachten en liep naar de ingemaakte linnenkast naast mijn slaapkamer.

Ik haalde een stapel lakens en een paar hoofdkussens weg, tot ik een kussensloop blootlegde die om een plat, rechthoekig voorwerp was gewikkeld. Het was er dus nog, en ik besefte dat ik daar niet zeker van was geweest. Ik nam het mee naar mijn slaapkamer, draaide de verwarming daar wat hoger en ging tegen de kussens op mijn bed zitten, een deken over mijn benen gespreid.

Ik vouwde de kussensloop open en haalde het boek eruit. De buitenkant was donker, sober, zonder opdruk van titel of naam, maar ik wist precies wat ik in mijn handen hield: het boek van Seth.

Fuentes had tijdens ons gesprek twee keer ontwijkend gedaan: een keer op het eind, maar ook eerder, toen ik hem naar de sha had gevraagd.

Een afschrift van het boek van Seth was een zeldzaamheid waar sha voor zouden moorden. De Koningin had alle exemplaren bij mijn weten laten vernietigen of in de Paleisbibliotheek laten opbergen. Ik had geen idee waar Fuentes dit exemplaar vandaan had, maar het was duidelijk dat hij het gebruikte om de sha die voor hem werkten onder controle te houden. De belofte dat ze het uiteindelijk zouden mogen inzien zou daarvoor meer dan genoeg zijn.

Twee maanden geleden had hij mij het boek in onderpand gegeven, als bezegeling van onze onderhandelingen over Westpoort. Als garantie kon dat tellen, maar het zou me niets verbazen als hij nog een andere reden had gehad om mij het boek in handen te spelen.

Mijn vingers gleden over de omslag terwijl mijn gedachten naar de schrijver van het boek gingen. Seth was een van de zonen van de Koningin. Dat maakte hem mijn broer, maar ik had hem nog nooit ontmoet. Seth had zich al voor mijn geboorte teruggetrokken van het hof en het was vele eeuwen geleden dat iemand nog iets van hem vernomen had. Maar lang daarvoor was hij, net als al mijn broers en zussen, door een Transformatie gegaan, waarbij hij het magische potentieel dat hij van onze moeder had geërfd had gebruikt om zichzelf te herscheppen. Daarna had hij wezenskinderen gecreëerd, een nieuwe soort van wezens die op hem leken: de sha, met hun vermogen om iemand mee te trekken naar een schaduwdroom en daar zijn gewonde lichaam te herstellen.

Of om een gezond lichaam in stukken te trekken. Ik balde mijn rechterhand tot een vuist en ontspande die weer terwijl ik me herinnerde hoe die als een dood gewicht aan mijn pols had gehangen.

Ik had het boek natuurlijk wel een keer doorgebladerd, maar de inhoud had alleen maar bevestigd wat ik wist: Seth was niet bij zijn verstand toen hij het schreef. Het las als één lang, aaneengesloten stuk hermetische poëzie.

Tegelijk had het een vreemde aantrekkingskracht, alsof het een soort raadsel was dat opgelost wilde worden. Ik sloeg het boek open op de eerste pagina, waar één zin als een soort opdracht stond: Omdat de troon de werelden regeert en de werelden het fundament zijn van de troon. Zodra ik begon met lezen was het moeilijk om weer op te houden, het was alsof de woorden mijn ogen naar zich toe zogen. Dat ik niet begreep wat ik op één bladzijde gelezen had, belette me niet om die gretig om te slaan en naar de volgende door te gaan.

Na een hele tijd rukte ik mijn ogen los en klapte het boek dicht. Mijn nek voelde stijf en toen ik naar mijn mok thee greep, voelde ik dat die ijskoud was. Op het klokje op mijn nachtkastje zag ik dat ik meer dan twee uur onafgebroken had zitten lezen… dat was erger dan de vorige keer.

Het effect dat het boek had zou minder duister gevoeld hebben als er niet één ding was dat heel duidelijk was: welk verhaal Seth ook had willen vertellen, het ademde verdriet, verlatenheid en wanhoop, het soort verlies dat je niet alleen voelt in je hart, maar ook in je longen, het merg van je botten.

Ik wikkelde het boek weer in de kussensloop en pakte toen mijn telefoon. Geen nieuwe berichten. Ik scrolde gedachteloos door de lijst en bleef hangen op: Was leuk in de les… maar wanneer spreken we nog een keer af?

William en ik waren vlak voor Fuentes’ aanslag op Westpoort een keer uit geweest op aanporren van Terya, die ons had meegesleept naar een yogales. William was een mens, wat de boel ingewikkelder had gemaakt, tot ik erachter was gekomen dat hij op de hoogte was van Overstekers, en dat de kwestie nog verder compliceerde. Daarnaast was hij dierenarts, voerde hij een vastberaden strijd tegen iedereen die dierenwelzijn aan zijn laars lapte en had hij een stel kuiltjes om voor te smelten. Ik had daarna een paar hele leuke afspraakjes met hem gehad, maar… maar.

Ik legde mijn telefoon weg, keek naar het ingepakte boek en wreef over mijn gezicht. Ik voelde me nog steeds koud en rusteloos. Misschien was dit waarom de Koningin het nodig had gevonden om zo veel mogelijk kopieën van het boek op te sporen en te vernietigen. Als het op mij al zo’n effect had, wat zou het dan met een sha doen?

Heel af en toe had ik het gevoel gehad dat ik iets te pakken kreeg, een paar zinnen die samen iets betekenden. Ik had de indruk gekregen dat het verhaal om een verloren liefde ging, en om spijt… spijt dat hij die in zijn leven had toegelaten? Nee, dat was het niet helemaal.

Ik stak een hand uit naar het boek. De antwoorden leken zo dichtbij. Toen keek ik naar mijn koude mok thee. Nee, niet nu. De volgende keer dat ik het boek opensloeg zou ik dat bij daglicht doen, en nadat ik een keihard alarm had geprogrammeerd dat me zou wakker schudden voor ik weer een paar uur kwijt was.

Ik borg het boek na enige aarzeling weer op in de kast. Als iemand het huis echt grondig kwam doorzoeken, zou hij het wel vinden, maar het was op zijn minst geen voor de hand liggende plek. En als de sha er nu nog niet achter waren dat ik het had…

De rest van de avond wijdde ik me alsnog aan mijn boekhouding, in de hoop dat de nuchtere cijfers me weer wat met mijn voeten op de grond zouden brengen. Dat werkte vrij goed, maar toen ik een paar uur later in bed lag, spookten flarden van wat ik gelezen had door mijn hoofd.

Hij was mijn andere helft, mijn bleke schaduwlicht en alles wat ik wilde was dat licht zien stralen. Toen ik het roofde was er stilte, eindelijk, niet langer het geschreeuw van een kloof die zich opent. En: Het licht straalde, goud en fel, en ik werd erdoor verbrand, mijn denken en mijn ziel.

Het kostte moeite om de woorden van me af te duwen. Ze leken me te achtervolgen, zelfs terwijl ik in slaap viel. Toen ik zocht naar een rustige plek in mijn geest, verstrikt in de gevoelens van eenzaamheid en verlies die van de woorden naar me toe kronkelden, raakte ik ineens een aanwezigheid waar ik meestal nauwkeurig bij uit de buurt bleef.

Beelden stroomden mijn hoofd in, kleurden mijn droom en namen die over, veranderden mijn perspectief tot het niet meer van mij was.

De blik die me aankijkt staat geen twijfel toe, en die voel ik ook niet. Ik weet dat ik geen keuze heb.

En toch is het bevel, wanneer het me raakt, heftiger dan ik me had kunnen voorstellen. Ik verzet me instinctief, maar de macht is sterker.

‘Dien de Prinses. Er is niets anders.’

En alles wat ik ben, wordt uitgewist.

Hoofdstuk 3

De volgende ochtend kreeg ik bericht van Hasten: bij geen van de Portalen was iets bijzonders gebeurd. De situatie met de djinn in Koblenz was ook vanzelf weer gekalmeerd, dus het leek erop dat we weer op stand-by stonden wat Thanatos betrof. Het was frustrerend dat we alleen maar konden reageren, maar tot iemand met meer informatie kwam, of Thanatos een zet deed, konden we alleen maar afwachten.

De droom van vannacht achtervolgde me terwijl ik een nieuwe workshop inmaken voor de pluktuin probeerde voor te bereiden. Uiteindelijk besefte ik dat ik al tien minuten naar één zin zat te staren en duwde ik mijn aantekeningen en mijn laptop met recepten opzij.

Mijn gedachten gleden terug naar een herinnering die zich afspeelde in het labyrint in mijn stuk van de Paleistuinen op Aeterna. De donkere figuur die aan mijn voeten geknield zat, en zijn dwingende smeekbede: Aanvaard me. Gebruik me. Als jongste dochter van de Eeuwige Koningin was ik eraan gewend geweest dat wezens mijn gunst zochten, dat ze die probeerden te kopen met geschenken, en ik was eraan gewend om ze af te wijzen. Maar wat Ronban me had geboden…

Ik was zo zwak geweest, onzeker en bang tot in de kern van mijn wezen, omdat het net tot me was doorgedrongen dat ik, in tegenstelling tot mijn broers en zussen, nooit magie zou bezitten. De Koningin had het ontkend, had gezegd dat het nog wel zou komen, maar in de ogen van mijn zus Brumi had ik de waarheid gelezen: dat ik nooit meer zou zijn dan een mislukt nakomertje, dat in alle opzichten die ertoe deden niets meer dan een mens was. En toen had Ronban me magie aangeboden, een stukje van zijn macht. Alles wat hij ervoor in ruil wilde was dat ik zijn dienstbaarheid aanvaardde.

Ik had niet geweten dat hij een daimon was. Toen niet. Maar twee maanden geleden had ik het wél geweten, toen de stormwind aan mijn kleren rukte en het zeeserpent tegen de dijk beukte. Toen ik wist dat ik drie ex-Wachters zover moest zien te krijgen dat ze wisselden naar hun beestvorm, als ik niet wilde dat Westpoort overstroomde en het zoute water verschillende Overstekers het leven zou kosten.

Ik kon mijn gefrustreerde wanhoop nog voelen omdat ik geen andere uitweg had gezien dan de macht gebruiken die Ronban me had gegeven, terwijl ik die amper beheerste. En ik kon mezelf nog de woorden horen uitspreken die het verbond bezegeld hadden – Ik aanvaard de macht, en ik aanvaard jou. Je bent van mij.

Sinds dat moment was ik me altijd van hem bewust. Soms wist ik niet eens meer of een herinnering van hem of van mij was. Hoe harder ik mijn best deed om hem buiten te sluiten, hoe meer er doorsijpelde in mijn dromen, zoals die van vannacht.

Dien de Prinses. Er is niets anders. Degene die hem op mij had afgestuurd had ervoor gezorgd dat Ronban geen idee had wie hij was. Lange tijd waren de woorden die ik vannacht in mijn droom had gehoord het enige geweest wat hij zich van zijn verleden kon herinneren, tot ik ons verbond had gebruikt om hem te dwingen dieper te graven. Erg veel had dat niet opgeleverd.

Ik had alle bronnen die ik kon bedenken aangesproken om meer te weten te komen. Dat waren er niet bijster veel. Hasten kende alleen de oppervlakkige feiten over daimonen: dat ze oorlog hadden gevoerd tegen het hof, dat ze de werelden hadden willen veroveren, en dat ze ternauwernood waren teruggedreven naar Ploutoon. De Koningin had hen daar opgesloten door het Portaal op Aeterna dat naar Ploutoon leidde te verzegelen, zodat het nog maar naar één kant werkte.

Het was al eeuwen geleden dat de laatste daimon was opgespoord en door het Portaal gegooid. Ronban had helemaal niet op Aeterna moeten kunnen zijn. Dat alleen al was zorgwekkend. Als ik daarbij optelde wat Brumi me een paar maanden geleden had verteld, dan werd het nog een graadje erger: de eeuwenoude verzegeling van het achtste Portaal haperde, de Koningin weigerde om er iets aan te doen, en het leek alsof er iets aan de hand was met haar magie – de onsterfelijke Koningin leek te veróuderen.

Ik had de hele kwestie toen van de hand gewezen als een of ander smoesje om me over te halen terug te keren naar Aeterna, maar daar was ik inmiddels niet meer van overtuigd.

Ik pakte mijn telefoon en riep het lijstje op dat ik had gemaakt van plekken waar ik meer aan de weet kon komen over daimonen. Daar prijkten nog maar twee opties op: de Paleisbibliotheek, en de collectie met reisverslagen van Zhihao, een oeroude Oversteker. Het was wel duidelijk welke van die twee het makkelijkst bereikbaar was.

Een telefoontje later was ik weer onderweg naar de bushalte. Het duurde langer dan gehoopt – vertraging wegens de weersomstandigheden – voor ik op een bus in de goede richting kon stappen. Toen ik eenmaal zat en het weer warm had, waren de voorbijglijdende straten lang niet genoeg als afleiding. Mijn gedachten keerden als vanzelf terug naar de droom van vannacht en bleven eromheen cirkelen.

Halverwege mijn wandeling van de bushalte naar het huis van Zhihao gaf ik het uiteindelijk op.

Ronban, dacht ik. Ik hoefde zijn naam niet meer hardop uit te spreken om te voelen hoe die trok aan de connectie tussen ons en de boodschap overbracht: kom naar me toe.

Zhihao’s tuin was stil, een stilte die je pas krijgt als je niet alleen ver van de stad bent, maar ook genoeg grond van jezelf hebt om ver van alle wegen te zijn. Het laagje sneeuw dempte de natuurlijke geluiden nog verder: alle bomen en struiken waren wit, net als de bovenkant van de grote, geërodeerde stenen die her en der waren neergezet. Alleen het pad onder mijn voeten was donker. Ik voelde de warmte van het buizensysteem eronder, dat ervoor zorgde dat daar geen sneeuw of ijs lag.

Zhihao gleed geruisloos naast me voort over de naadloos aan elkaar gepaste, gladde stenen. De nuwati was gekleed in wol en bont, maar zijn brede slangenstaart, die golvend samentrok om hem voort te bewegen, was onbedekt, en liet er ondanks zijn menselijke bovenlichaam geen twijfel over bestaan dat hij een Oversteker was. Als Zhihao niet de middelen had gehad om zoveel privacy voor zichzelf te kopen, had hij al eeuwen geleden moeten terugkeren naar Aeterna.

We waren op weg naar een gebouw dat groter was dan de meeste huizen, maar in het niet viel in vergelijking met het landhuis achter ons. Het dak van het gebouw zag eruit alsof iemand een reusachtig boek had opengeklapt en het omgekeerd had neergezet, waarna de hoeken omhoog waren gekruld. Het werd ondersteund door strakke pilaren en rondom het gebouw was er een houten overdekte wandelgang, waar hier en daar houten banken stonden, bedekt door dunne laagjes stuifsneeuw.

Zhihao wierp een blik op Ronban, die me als een schaduw volgde. ‘Is er een reden om voor uw veiligheid te vrezen, Mirabel Prinses?’

‘We zijn allemaal een beetje onrustig sinds we hebben gehoord over de dreiging voor de Portalen,’ zei ik voorzichtig. Zhihao was een van Hastens meest vertrouwde contacten en we hadden meteen een beroep op zijn kennis gedaan toen we de dreiging van Thanatos serieus waren gaan nemen. Helaas had hij niet meer te bieden gehad dan dezelfde geruchten die wij ook al hadden verzameld.

‘Dat is waar. Het is wijs van Hasten om u een escorte mee te geven.’

Ik sprak zijn conclusie niet tegen en haalde inwendig verlicht adem. Net zoals de meeste Overstekers herkennen nuwati een andere Oversteker niet op het zicht, maar nadat ik Ronban vaag als mijn medewerker had voorgesteld, had ik Zhihao peinzend naar hem zien kijken.

Ik wierp een korte blik over mijn schouder. Dat Zhihao Ronban als een krijger had herkend was niet verrassend. Zhihao had lang genoeg geleefd om de wereldoorlogen en eeuwen van talloze kleinere conflicten mee te maken, en Ronbans houding was onmiskenbaar, zelfs of misschien juist op momenten dat hij naar de achtergrond probeerde te verdwijnen.

‘Ik hoop dat u dit niet ziet als een teken dat Hasten er niet op vertrouwt dat uw terrein veilig is,’ zei ik. De waarheid was dat hij allesbehalve opgetogen zou zijn als hij wist van het ‘escorte’ dat ik had meegenomen.

‘Natuurlijk niet,’ zei Zhihao. ‘En de weg hiernaartoe heb ik niet onder controle.’

Hij leidde ons over een bruggetje dat een bevroren vijver overspande en daarna de hoge rode trap op naar het gebouw. Zo dicht bij Westpoort en de kust had het landschap hier vlak moeten zijn, maar Zhihao had me verteld dat hij de verleiding niet had kunnen weerstaan om van zijn bibliotheek een uitkijkpunt te maken, en dus een heuvel had laten opwerpen.

Was de buitenkant vrij sober, de binnenkant van het gebouw was helemaal beschilderd. Tegen een achtergrond van dieprood was elke centimeter gevuld met taferelen met veel goud-, blauw- en groentinten. Aan het metershoge plafond hingen grote kooien waarin kleurige vogels van verschillende soorten zaten te kwetteren en te tsjilpen. De vorige keer dat ik hier was geweest, toen Zhihao me een paar talen van de mensenwereld had bijgebracht, was die overdaad zowel overweldigend als troostend geweest: het had me doen denken aan de bewegende reliëfs in het Paleis op Aeterna.

Zhihao gebaarde naar de grote, glanzend gewreven tafel van kastanjekleurig hout, waarboven een rode lampionlamp hing en waarop stapels boeken, rollen en glazen kistjes waren uitgestald. ‘Ik heb de voor de hand liggende bronnen verzameld over het achtste Portaal. Van de meeste teksten kan ik u wel vertellen wat erin staat, maar…’

‘Maar ik weet niet precies waar ik naar op zoek ben,’ vulde ik aan. ‘Dit is een hele hulp, Zhihao xiānsheng, mijn dank.’

Ik keek naar de indrukwekkende stapels op tafel en toen naar de nog indrukwekkendere hoeveelheid rijen aan houten boekenkasten met handgesneden versiering op de zijkanten. Ik hoopte vurig dat ergens tussen de reisgeschriften en aantekeningen die Zhihao voor me had geselecteerd iets zat wat de moeite waard was. Zijn hele collectie doornemen zou jaren kosten.

‘Als u een verwijzing tegenkomt naar een geschrift dat niet op de tafel ligt, vraag mij daar dan straks naar,’ zei Zhihao, ‘dan zoeken we dat erbij. Hoe laat kan ik u verwachten?’

Een netwerk van energiedraden kronkelde zonder enige aanleiding ineens duidelijk zichtbaar van zijn slangenstaart naar zijn slapen. Niet weer! Ik zette me schrap, net op tijd om mezelf ervan te weerhouden mijn gezicht te vertrekken toen het energiereservoir in mijn binnenste samentrok.

Ik negeerde de pijn zo goed mogelijk en stelde haastig voor: ‘Drie uur?’

Zhihao knikte. ‘Dan zorg ik ervoor dat de thee klaarstaat. Ik kijk er al naar uit. Is het hier warm genoeg?’

‘Wat?’ De kramp was ontzettend afleidend, als een lage bromtoon die alles overstemde. ‘O. Ja, zeker. Heel prettig.’

Toen hij me afwachtend glimlachend bleef aankijken besefte ik dat ik nog steeds mijn jas aanhad. Ik ritste hem open, trok met onvaste handen mijn handschoenen uit, stopte die onhandig in een zak en keek toen met opeengeklemde kaken toe hoe Zhihao die kalmpjes aan de kapstok bij de deur hing, zodat er geen sneeuw op de rest van de vloer zou terechtkomen.

Ik wachtte tot de deur achter hem was dichtgegaan, en stond mezelf toen pas toe om steun te zoeken bij de tafel. Verdraaid, dit was erger dan gisteren op het jacht. Of was het alleen dat ik nu wist dat het een hele poos zou duren voor het weggeëbd was?

Ronban nam me zwijgend op. Zijn ogen vernauwden zich maar hij bleef vlak bij de deur staan.

Ik had hem opgedragen om op Zhihao’s terrein niets te zeggen of te doen tenzij ik hem iets vroeg of opdroeg en daar hield hij zich aan. Behalve dan dat hij op een of ander moment sinds we waren binnengekomen zijn halflange mantel had uitgetrokken, zodat ik de zilveren speld vlak onder zijn gezicht weer tegen het zwart van zijn kledij zag afsteken.

Lager, in zijn borst, lichtte zijn energiereservoir op, nog steeds bijna vol met bronsgroene linten. Energie die hij van Erig had genomen voor ik eraan had gedacht om hem dat te verbieden. Elke keer dat ik die zag was een herinnering aan het feit dat ik geen moment mocht vergeten met wie ik te maken had: een daimon, een wezen van een soort die achter een Portaal was opgesloten omdat ze te gewelddadig waren om zelfs door de Koningin bedwongen te worden.

‘Zeg het maar,’ zei ik tussen opeengeklemde tanden door. Ja, het was deze keer absoluut pijnlijker. ‘Je weet wat dit is, of niet?’

‘Je hebt de macht gisteren gebruikt,’ zei hij.

Het was geen vraag, maar ik gaf antwoord. ‘Voor een bevel. Dit gebeurde toen ook, vlak erna.’

Hij knikte. ‘Het is energiehonger.’

Het woord beviel me niets. ‘Een aansporing om iemands energie te nemen?’

‘Ja. Je energiereservoir is te leeg.’

‘Ik heb niet zo heel veel meer, maar ik zou het niet leeg noemen.’

Als ik me erop concentreerde, dan kon ik onder de paar linten grijs nog het goud en wit voelen dat daar lag: Brumi’s energie, die ze ooit had gebruikt om een aurawezen voor me te maken. Velam was als kind mijn speelkameraadje geweest, een fantasievogel die overal met me mee naartoe ging. Toen ik Overstak had ik de band tussen hem en Brumi willen doorknippen, zodat ze hem niet kon gebruiken om mij te bespioneren. Daar had ik Ronbans geschenk voor gebruikt, zonder te beseffen dat ik op die manier een einde aan Velams bestaan zou maken.

Inmiddels wist ik waarschijnlijk meer over de macht en hoe die werkte dan wie dan ook aan het hof. Daimonen trokken energie uit andere wezens met magie, en konden die daarna gebruiken om wezens hun wil op te leggen, te doden of te helen. Een vreemd mechanisme – de Evenwichtsvloek – zorgde ervoor dat het over het algemeen gevaarlijk goed voelde om de macht te gebruiken, maar dat je door iemand te genezen jezelf schade toebracht.

Ronban had zijn hand in mijn richting geheven. Zijn vingers bewogen langzaam en hij schudde zijn hoofd. ‘Het meeste van wat je nog hebt, heb je al te lang bewaard. Dat gebruiken zou gevaarlijk zijn.’

‘Gevaarlijk?’

Zijn blik was gefocust op de energie in mij. ‘Het zou je waarschijnlijk je leven kosten.’

‘Wat?’ De pijn van de aanhoudende kramp vocht met de schrik. ‘Waarom?’

‘Die energie is zo met je levensenergie verstrengeld geraakt dat ze bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. De energie losmaken van jezelf zou een slecht idee zijn.’

Een slecht idee klonk als een understatement.

Ik beet op mijn onderlip en tikte geërgerd op de tafel toen de pijn in een nieuwe golf weer toenam. ‘Energiehonger. Waarom wist ik hier niets van?’

Zijn blik was schattend. ‘Ik had niet verwacht dat het zich zou voordoen, niet zolang ik zelf genoeg energie heb.’

Geweldig, dus ik leek dankzij de macht die hij me had gegeven nog meer op een daimon dan zelfs hij had verwacht?

‘Meesteres Mirabel.’ Zijn stem was overredend en nuchter. ‘Je hebt bronnen genoeg in je omgeving, je hoeft er alleen maar een van aan te spreken.’

Dat was precies waar ik me al twee maanden lang uit alle macht tegen verzette. Ik wist maar al te goed hoe geweldig het zou voelen om energie naar me toe te trekken, maar het idee dat ik dat zou doen bij iemand die me niets had misdaan en die me vertrouwde, een van mijn vrienden… nee.

‘Is het zoals voedsel? Overleef ik als ik het niet doe?’

Zijn blik was donker, afkerig. ‘Je verzwakt jezelf. Als je geen magische energie wilt nemen, gebruik dan levensenergie.’ Hij gebaarde ongeduldig omhoog, naar de kooien waarin de vogels zongen, en toen naar het raam, dat uitkeek over een weide achter het bibliotheekgebouw waarin herten liepen.

Mijn blik volgde zijn hand, het zicht nog steeds fel actief. Ik zag de ragfijne rode netwerken van energie, amper zichtbaar in de rondfladderende vogels, net iets sterker in de herten.

‘Hoe?’

Hij strekte zijn hand in de richting van het raam en ik zag een van de hindes in de kudde verstarren toen hij haar levensenergie vastgreep en eraan trok. Ze hief haar kop en haar grote, zachte ogen keken recht onze kant op. Ze zag eruit alsof ze wilde vluchten, pijn en doodsangst in elke spier van haar lichaam, maar ze waren allemaal verlamd, alsof ze ter plekke bevroren was.

‘Nee,’ snauwde ik, mijn hart in mijn keel. ‘Hou op, nu!’

Hij liet zijn hand vallen. De hinde schudde haar kop en verdween toen met grote sprongen. Ronbans gezicht was uitdrukkingsloos toen ik hem aankeek, maar ik voelde door de connectie zijn frustratie.

‘Leg me uit hoe het werkt,’ zei ik kortaf. ‘Geen demonstraties.’

‘Levensenergie en magische energie zijn onderling inwisselbaar.’

‘Wanneer je een wezen zijn magische energie afneemt, lijdt zijn levensenergie.’ Dat had ik bij Erig gezien. ‘En omgekeerd?’

‘Ziekte of zware verwondingen verhinderen dat de magische energie zichzelf aanvult.’

‘Dus ze beïnvloeden elkaar. Dat maakt ze niet zomaar inwisselbaar.’

‘Wel voor ons. Levensenergie is voor de macht net zo bruikbaar als magische energie.’

Dat maakte het idee van hordes daimonen die een wereld bezetten nog angstaanjagender.

‘En wat gebeurt er met een wezen als je er levensenergie uit trekt?’ vroeg ik. Ik had niet het idee dat ik het antwoord wilde weten.

‘De meest bedreven beoefenaars van de macht kunnen een stukje achterlaten.’

‘Maar?’

‘Maar in principe doodt het een wezen.’

‘Dus of ik trek een magisch wezen leeg om mijn energie aan te vullen, of ik dood een dier?’ Ik keek weer naar de herten. Er werden elke dag duizenden dieren gedood voor hun vlees en ik wist dat Zhihao ze niet alleen voor de sier hield… maar ik wist niet of ik mezelf daartoe kon brengen. Was het een betere oplossing dan iemands magische energie stelen?

Ronban antwoordde niet meteen. ‘Daar komt het op neer.’

Ik keek hem aan. ‘Wat vertel je me niet?’

‘Magische energie is efficiënter. Levensenergie uit een wezen trekken is moeizaam. En dat hert bijvoorbeeld zou misschien twee draden opleveren.’

‘Twee draden?’ herhaalde ik ongelovig.

Ik voelde de linten in mijn reservoir bewegen, samengesteld uit tientallen draden energie die zich vanzelf hadden samengevoegd.

‘Als je gisteren maar één lint verbruikt hebt, dan heb je aan die herten genoeg om de energiehonger op afstand te houden.’

‘Ik dood geen hele kudde herten om mezelf één lint extra energie te geven.’ En dan had ik het nog niet eens over het feit dat het ‘moeizaam’ zou gaan – ik had gezien hoe de hinde gereageerd had. Ik wendde me af van het raam, walgend van het feit dat ik het idee zelfs maar had overwogen.

‘De energiehonger zal erger worden,’ zei hij waarschuwend. ‘Het zal –’

‘Het kan me niet schelen!’ onderbrak ik hem. ‘Nee, genoeg. Ik wil het er niet meer over hebben.’

Ik liep naar de tafel, trok een van de gelakte stoelen achteruit en ging zitten, mijn blik op de rollen, stapeltjes papier en boeken die voor me uitgespreid lagen. Ik negeerde de naweeën van de pijn in mijn binnenste, trok een zwaar, in leer gebonden boek naar me toe en sloeg het open op een geïllustreerde bladzijde die gemarkeerd was met een zijden boekenlegger. Mijn blik gleed langs de regels en ik herkende een gedicht over de acht Portalen dat ik ook al op andere plekken was tegengekomen.

Ik sloeg de bladzijde om, maar ik kon me niet concentreren op wat er stond. Ronban zweeg en stond roerloos stil, maar ik voelde zijn ergernis in golven van hem af rollen.

Ik keek op. ‘Je weet waarom we hier zijn. Laat het los.’

Ik voelde het verzet in hem stijgen, een druk in mijn achterhoofd die steeds sterker werd, tot die ineens wegviel. Zijn schouders ontspanden.

‘Zoals je wilt.’

Ik boog me weer over het boek en bladerde verder, las hier en daar een stukje, maar merkte al snel dat het hele boek bestond uit gedichten en liedteksten, allemaal over Aeterna, verzameld door een incubus die ettelijke hoffeesten had bijgewoond met alleen dit doel. Niet waar ik naar op zoek was. Ik pakte een pakje samengebonden brieven en werkte me door de correspondentie tussen twee sylfen die het in één brief over de Wachters bij het achtste Portaal hadden.

‘Meesteres Mirabel.’

Ik keek op en zag dat Ronban naar de tafel was gelopen. Hij stond bij een van de glazen kistjes op de tafel en zijn ogen waren op de inhoud gericht: broze fragmenten papier, aan elkaar gepast en in een soort doorzichtige hars gevat. Het was een kaart, ruw geschetst en met kleine tekeningetjes bij de plaatsnamen.

Een stuk ervan kwam me bekend voor. Ik kwam overeind en liep om de tafel heen om de kaart op de juiste manier te kunnen zien.

‘Het Paleis,’ mompelde ik. Ik liet mijn vinger over het glas glijden om de omtrek te kunnen volgen. De vormen ervan klopten niet helemaal, maar dat viel te verwachten. Het Paleis herschikt zichzelf naargelang de bewoners en deze kaart was van lang voor mijn geboorte. ‘En dat is het Portaal naar Ploutoon… maar wat is…’

Het Paleis stond aan de bovenkant van de kaart. Met een paar lijnen was de route naar het achtste Portaal geschetst. Ik snapte ineens dat de rest van de kaart zich aan de andere kant van het Portaal moest bevinden, op Ploutoon. De plaatsnamen waren in het schrift van de hoftaal weergegeven en ik probeerde geluidloos de klank van de woorden uit terwijl mijn blik langs de kleine illustraties gleed, pictogrammen bijna. Hier een vlam, daar twee gekruiste zwaarden, verderop de kop van een hellehond. Miqdeen, Sarkrán, Zartauq. Het Portaal op Ploutoon lag op een afgeplatte bergtop waarop een gebouw was neergezet.

‘Klopt dit?’ vroeg ik.

‘Ongeveer,’ zei Ronban.

De blik in zijn ogen, gericht op de kaart, was hongerig. Ik herinnerde me het gevoel van verlies dat ik in hem had gevoeld toen ik erachter was gekomen dat hij niet uit vrije wil uit zijn wereld vertrokken was.

Hij tikte op het Portaal. ‘Dit is precies zoals het is. Wie dit ook heeft getekend, hij heeft het in werkelijkheid gezien. De rest…’ Zijn hand met de fijne, bijna onzichtbare littekentjes gleed verder naar de gekruiste zwaarden. ‘Dit klopt nog wel. Sarkrán is hier. Maar de rest is schetsmatig op zijn best. De verhoudingen kloppen niet, alsof iemand de territoria met steden heeft verward.’

‘Territoria?’ vroeg ik.

‘Landen is denk ik het equivalent dat er het dichtst bij komt. Maar de territoria zijn persoonlijke bezittingen die aangroeien of krimpen naargelang de bezitter er meer aan kan toevoegen of gedeeltes kwijtraakt.’

‘En hoe gebeurt dat?’

Hij keek nog steeds naar de kaart. ‘Door goed te plannen en te weten wat de zwakke punten van je tegenstander zijn. Is hij een gokker, dan speel je erom, is hij trots, dan daag je hem uit.’

‘Dus het wordt geregeld tussen twee daimonen?’

‘En hun legers, eventueel.’

Zoals gewoonlijk had zijn herinnering geen moeite met neutrale feiten, dingen die – nam ik aan – elke bewoner van Ploutoon zou kunnen weten. Pas als we dichter bij zijn persoonlijke verleden kwamen, werd het moeilijker. Ik keek naar zijn geconcentreerde gezicht, zijn ogen lichtjes samengeknepen terwijl hij elk detail van de kaart in zich opnam, zocht naar fouten en herkenningspunten, en ik voelde de spanning in hem opbouwen.

‘Erzules gebied is veel groter,’ mompelde hij, ‘of dat was het toen ik…’

Ik pakte een boek en gooide het op het glas, zodat hij de kaart niet meer kon zien. Zijn hoofd draaide meteen mijn richting op, zijn lippen weggetrokken in een grauw.

‘Je komt te dichtbij,’ zei ik. Ik had inmiddels geleerd om te herkennen wanneer dat gebeurde. ‘Kaarten en teksten over Ploutoon bekijken lijkt me geen goed idee.’

‘Waarom ben ik hier dan?’

Dat was een uitstekende vraag. Toen ik hem had geroepen, had ik mezelf wijsgemaakt dat het nuttig kon zijn om zijn kennis bij de hand te hebben als ik over de daimonenwereld ging lezen. De waarheid was dat hoe langer Ronban bij me uit de buurt was, hoe vaker ik last kreeg van het gevoel dat er iets niet helemaal klopte.

‘We kunnen niet zoveel risico nemen om een kaart,’ zei ik.

‘Ik kan…’

De linten in zijn borst waren helder en bewogen onrustig. Degene die zijn geheugen had verminkt, had ervoor gezorgd dat elke poging om wat hij vergeten was te herstellen zoveel pijn met zich meebracht, dat het hem zijn verstand kon kosten.

‘Het doet er niet toe wat jij wilt,’ zei ik hard. ‘Ík ga niet zoveel risico nemen om een kaart die niet klopt. Ga achteruit.’

Hij gehoorzaamde, maar ik zag de spieren in zijn kaken werken. ‘Het gaat te langzaam.’

‘Het kan alleen maar langzaam,’ zei ik.

Het alternatief, ons verbond gebruiken om hem te dwingen verder te graven, was afgrijselijk geweest. Toekijken hoe zijn hele wezen jankte van de ondraaglijke kwelling, doen alsof dat me koud liet en hem bevelen om door te gaan. Het moment waarop hij op zijn knieën in het zand was neergevallen en uitgeput zijn hoofd had geheven, zijn stem hees van de pijn: Ik heb de naam.

Toen hij die eindelijk had gefluisterd, had het woord op een vloek geleken.

Arkhanan.

Het had de moeite geloond, maar er was een prijs geweest, nog naast het feit dat ik me had afgevraagd wat voor iemand ik was als ik dat een ander kon aandoen – Ronbans geheugen was dichtgeklapt. Zelfs onbeduidende, neutrale dingen waren de uren daarna compleet onbereikbaar geweest. Daarna waren we voorzichtiger geworden, maar hetzelfde gebeurde elke keer dat we te dicht bij Arkhanan kwamen, en het was elke keer erger. De uren waren veranderd in dagen, en de laatste keer had het een volle week geduurd voor hij zich weer het kleinste detail over Ploutoon kon herinneren.

Zolang ik niet wist welke vragen ik moest stellen, was ik niet van plan om blind door te zoeken. Ik beperkte me tot vragen naar algemene kwesties en kapte alles af wat de verkeerde kant op leek te gaan.

Ik had meer informatie nodig als ik wilde weten welke vragen de moeite waren om te stellen, en dat was precies waarom ik hier was. Zhihao’s collectie van reisverhalen was niet mijn eerste idee geweest, maar ooit was het Portaal naar Ploutoon vrij bereisbaar geweest. Als ik een verslag kon vinden dat ook maar een beetje informatie over hun samenleving had, zou Zhihao er dankzij zijn gave meer van kunnen maken.

‘Blijf weg van de tafel,’ zei ik. ‘Ik roep je wel als ik je nodig heb.’

Ronbans blik was duister, maar hij gehoorzaamde en liep naar een raam van waaruit hij de hele tuin kon overzien. Als Zhihao nu terugkwam zou hij niets anders zien dan de lijfwacht waar hij Ronban voor had aangezien.

Ik keek naar Ronbans rug en probeerde me een voorstelling te maken bij de naam die hij vanachter de barrière in zijn geheugen vandaan had gehaald. Wat voor iemand was Arkhanan? Wat had hij erbij te winnen om een bevel in Ronban te verankeren dat hem dwong om mij te dienen, vóór alles?

Ik schoof de vragen waarop ik geen antwoord had aan de kant en begon weer te lezen.

De daaropvolgende uren werkte ik me sneller een weg door de stapel dan ik had gedacht, maar alleen omdat ik mezelf dwong om niet afgeleid te raken. Het was verleidelijk om door te lezen in een beschrijving van de wereld waar Terya vandaan was gekomen, of om meer te weten te komen over de manier waarop de troon met de Portalen was verbonden, maar ik schoof die boeken aan de kant voor ik erin verdiept kon raken.

Ik bleef iets langer hangen bij een leren map met bindkoorden, waarin losse vellen papier bij elkaar zaten. Het waren afbeeldingen van Ploutoon die me een wereld lieten zien waar ik me geen voorstelling bij had kunnen maken: een paarse hemel waarin twee reusachtige manen hingen, een imposant gebouw waarin een werveling van energie de aanwezigheid van een Portaal suggereerde, vuurrode velden waarboven gevleugelde gedaantes zweefden. Feniksvogels, dacht ik gefascineerd. Ik had ze jaren geleden voor het eerst gezien in een boek in de Paleisbibliotheek, maar het was nog niet zo lang geleden dat ik ze door Ronbans ogen had gezien, in een van de weinige herinneringen die hij over zichzelf had en die een van mijn dromen was binnengeglipt. Ik bladerde verder naar een afbeelding van een gepantserde daimon die werd geflankeerd door twee hellehonden, tekeningen van iets wat op een afgraving leek, reusachtige kevers met twee koppen.

Op de achterkant van de afbeeldingen had ooit uitleg gestaan, maar de bruine inkt was doorgelopen en verbleekt. Alleen de tekening met de manen had een tekst die nog enigszins leesbaar was. Ik knipperde verrast toen ik voor mezelf samenvatte wat er stond. De manen van de daimonenwereld waren op hun manier invloedrijker dan de maan van de mensenwereld: ze zorgden voor getijden van magie. Hun cyclus bepaalde niet alleen hoe handelbaar of sterk ieders magie op de wereld was, maar ook wanneer welk Portaal openging.

Ik wierp een peinzende blik op Ronban. Geen wonder dat hij naar de maan van de mensenwereld keek met het gevoel dat die bleek en onbeduidend was.

Ik klapte de map weer dicht en ging verder. Elke keer dat ik opkeek, zag ik Ronban, die stoïcijns zijn aandacht tussen mij, de deur en het raam verdeelde.

Een paar uur later was ik bij een klein notitieboekje beland dat ik zo lang mogelijk had uitgesteld. Het was een verslag van een droge, ontzettend met zichzelf ingenomen diplomaat. Ik had het graag snel weggelegd, maar het was een van de weinige bronnen die waren geschreven door iemand die daadwerkelijk door het Portaal was gegaan, ook al was het maar voor even. Hij was onderhandelaar geweest tijdens de conflicten met de daimonen.

De ironie ontging me niet.

De man had niet veel meer gezien dan een onderhandelingstafel, maar dat had hem wel de kans gegeven om verschillende daimonen te observeren. Ik las dus elk woord aandachtig, ook al was zijn handschrift zo klein en dicht opeengepakt dat het schemerde voor mijn ogen.

Ik stond op het punt om het boekje op de misschien-stapel te leggen die ik wilde meenemen naar Zhihao in de hoop dat er tegen alle verwachting in toch nog iets nuttigs in schuilde, toen mijn ogen terugschoten.

Arkhanan.

Daar stond de naam, midden in een passage over iemand anders. Ik scande de volgende pagina’s snel, maar tot mijn grote teleurstelling kwam zijn naam niet meer afzonderlijk voor. Ik bladerde terug naar het begin. De naamloze diplomaat had een lijst gemaakt van de belangrijkste daimonen met wie hij had gesproken en Arkhanan werd vermeld in de beschrijving van een andere daimon, Keraion, die volgens de schrijver onverdraaglijk arrogant was. Hij gaf een onderkoelde maar langdradige beschrijving van al Keraions tekortkomingen en eindigde met: … zwijgt alleen als Arkhanan spreekt.

Mijn hartslag versnelde toen ik de naam daar zag staan. Ik pakte mijn telefoon en fotografeerde de passage. Dit wilde ik letterlijk kunnen nalezen, hoe weinig het ook was.

‘Je hebt iets gevonden.’

Ik bedwong mijn opwinding en keek op naar Ronban. ‘Niets bijzonders.’

‘Meesteres Mirabel, je zult moeten leren om door de connectie te liegen.’ Zijn stem was vlak. ‘Anders heeft het geen zin.’

Ik kneep mijn ogen samen. ‘Dat zou een stuk makkelijker gaan als jij niet de hele tijd probeerde erachter te komen waar ik mee bezig ben. Hou op met afluisteren, als je niets wilt horen.’

‘Ik kan het onmogelijk niet horen, als je het door de connectie schreeuwt.’

Over onverdraaglijke arrogantie gesproken… maar hij had gelijk. De voorbije weken had ik zijn aanwezigheid in mijn geest constant gevoeld. Ik begon eraan te wennen en dat was een probleem, want daardoor vergat ik dat de connectie twee kanten op werkte.

Zijn ogen gingen naar het boekje en ik zag zijn handen bijna onmerkbaar samentrekken. Hij wist nog niet eens hoe belangrijk de tekst was, maar ik voelde de drang in hem om het boekje te pakken te krijgen.

‘Ronban.’ Ik wachtte tot hij me aankeek en hield zijn blik vast. ‘Ik verbied je om deze tekst te lezen.’

Zijn handen vielen stil langs zijn zijden. ‘Zoals je wilt, meesteres Mirabel.’

Ik stond op. ‘Ik ga Zhihao vragen om zijn gave hierop los te laten. Jij blijft buiten de kamer, we bespreken later wel wat ik te weten ben gekomen.’

Zijn bleke gezicht toonde geen spoor van tegenstand en door de connectie voelde ik alleen die glimp van tevredenheid die er altijd was als hij me zover kreeg dat ik hem beval zonder erbij na te denken, alsof hij mijn bezit was. Het leek alsof dat steeds vaker gebeurde en ik was soms bang dat Hasten gelijk had, dat de manier van denken van daimonen besmettelijk was. Maar hoe kon ik het anders aanpakken als ik hem in de hand wilde houden?

Ik keek op de klok, griste het boekje van tafel en liep naar de deur. Over die vraag zou ik later wel nadenken. Op dit moment kon ik beter verzinnen wat ik Zhihao straks als betaling zou aanbieden.

Hoofdstuk 4

Zhihao schonk met ongehaaste, harmonieuze gebaren de thee uit de roodkoperen theepot in de kleine kopjes zonder oor. Het zachte getokkel van een snaarinstrument klonk via goed verborgen luidsprekers overal om ons heen en mengde zich met het geknap van brandende houtblokken in de open haard. Het grote huis sloot qua architectuur aan bij het bibliotheekgebouw, maar was veel soberder ingericht. Er stonden amper meubels in de grote ruimtes met enorme glaspartijen, veel licht hout en matte aardewerken tegels die warm voelden onder mijn kousenvoeten. Zhihao zelf was hier het kleurige middelpunt, gekleed in een mosgroene satijnen tuniek met wijd uitlopende mouwen, geborduurd met gouddraad.

In menselijke verhalen is Nuwa een scheppingsgodin, die aan de oorsprong stond van het hele menselijke ras. Dat klopt niet, de mensen zijn de enige bekende intelligente wezens op de acht werelden die niet geschapen zijn door een van mijn broers of zussen. Maar Nuwa’s wezenskinderen, de nuwati, hebben wel veel culturele gebruiken naar de mensen gebracht. Ze hebben de muziek van veel oosterse volkeren geïnspireerd, hun schilderkunst beïnvloed en schrifttekens meegebracht. Het gebruik om een gast eerst thee aan te bieden is ook van hen afkomstig.

‘Eén vondst maar?’ vroeg hij, met een blik op het boekje in mijn handen.

Ik schoof het boekje over het lage roodgelakte tafeltje tussen ons in naar hem toe en pakte een theekopje aan. Hij had me een stoel aangeboden, maar ik was op het zitmatje tegenover hem gaan zitten. Zelf rustte hij op de lange staart die in brede curves onder hem gewonden lag. Ik wist dat zijn staart geschubd was, zoals die van een vis of een meermin, maar veel gladder en zachter. Aan het hof van Aeterna had ik verschillende nuwati’s gekend en ik wist dat ze zo uren comfortabel konden zitten.

‘Het is een heel veelbelovende,’ zei ik. ‘Zhihao xiānsheng, hoeveel weet u over de problemen met de verzegeling van het achtste Portaal op Aeterna?’

Zijn gezicht bleef rustig, maar het puntje van zijn staart bewoog. ‘Ik heb erover gehoord, maar ik heb het niet gezien. U wel?’

‘Mijn zus heeft me erover verteld toen ze me bezocht.’

Hij kwam een stukje overeind. ‘Brumi?’

Soms vergat ik wel eens dat Brumi na de Koningin de belangrijkste persoon aan het hof was en dat iedereen haar kende. Het jongste kind van de Koningin is altijd de Erfgenaam voor de troon: hij of zij mag niet Transformeren, maar moet zijn of haar magie ongevormd houden. Voordat ik geboren werd, was Brumi Erfgename geweest. Omdat mijn magische potentieel nooit was Ontwaakt, bevond ze zich in een ongebruikelijke positie. Officieel was ik Erfgename, maar zij vervulde nog steeds alle taken die bij de rol hoorden.

Ik knikte.

Zijn ogen lichtten op. ‘Zo’n betrouwbare bron heb ik nog nooit gehad. Heeft ze iets op schrift gesteld?’

Als iemand iets opschrijft wat hij zelf heeft gezien of meegemaakt, kunnen nuwati uit de tekst herinneringen losmaken, ook aan dingen waar de schrijver niet bewust aan dacht tijdens het schrijven.

‘Dat niet,’ zei ik.

Hij liet zich weer zakken op de elegante kronkels van zijn slangenstaart en sloot zijn handen bedachtzaam om zijn porseleinen theekopje. ‘Jammer. De combinatie met de dreiging tegenover de Portalen in de mensenwereld is verontrustend.’

‘We hebben geen aanwijzingen dat er een verband is, maar…’

‘Maar zo’n schijnbaar toevallige synchroniciteit moet nader onderzocht worden, dat ben ik met u eens. Dus u bent op daimonenjacht.’

Ik bedwong de neiging om in de richting van de voordeur te kijken, een paar lange gangen verder, waar ik Ronban had achtergelaten, met het bevel om daar te blijven. ‘In zekere zin.’

‘En dit geschrift biedt informatie over wat daimonen met de Portalen van plan zouden kunnen zijn?’ Hij gebaarde naar het boekje.

‘Er komt een naam in voor die ik eerder ben tegengekomen. Arkhanan. Alles wat u me meer over hem kunt vertellen is welkom.’

Zhihao zette zijn kopje neer, pakte het boekje en sloeg het open op de bladzijde die ik met een van zijn zijden bladwijzers gemarkeerd had. ‘Een naam is een goed aanknopingspunt. Wie een naam uitspreekt of opschrijft vormt op dat moment een beeld in zijn geest.’

Zoiets had Ronban ook gezegd, toen hij me had geleerd dat ik hem kon roepen, waar hij ook was, door zijn naam hardop te zeggen.

Ik hield me stil en wachtte af met mijn telefoon op schoot, de notitieapp open. De gave van nuwati gebruiken ze zelf het liefst om op hun manier van muziek of literatuur te genieten. Ze vinden het mateloos boeiend om alle nuances die een schrijver of componist in een werk heeft gelegd te doorvoelen door een stukje van zijn of haar geest af te tasten, het deel dat actief was tijdens het creatieproces.

Het werkte gelukkig ook op gortdroge teksten zoals deze.

Zhihao’s ogen waren half dichtgegaan, hij maakte een peinzend geluidje dat als neuriën klonk. Toen hij sprak, klonk zijn stem anders, veraf, een beetje ademloos. Ik haastte me om alles wat hij zei op te schrijven.

‘Keraion denkt dat hij elk gesprek kan domineren, maar hij vergeet dat hij zich op de eerste dag in de grote tent belachelijk heeft gemaakt. Zijn taalgebruik verraadt dat hij geen idee heeft wat…’

Zhihao hield zijn hoofd schuin en zei met zijn eigen stem: ‘Die Keraion eist een groot deel van zijn aandacht op.’ Er kwam een frons van concentratie op zijn voorhoofd en hij begon weer te neuriën.

Ik wachtte geduldig af. Hoe meer tijd hij ervoor nam, hoe verder hij kon doordringen in de gemoedsgesteldheid van de schrijver, van zijn oppervlakkige gedachten naar zijn onbewuste waarnemingen.

‘Arkhanan. Hij gedraagt zich als een diplomaat, maar ik vermoed dat hij een van de grootmeesters is.’ Zhihao’s stem had die verre klank weer. ‘Hij laat zich nooit zonder pantser zien. Als hij binnenkomt zwijgen ze en kijken ze naar hem. Wanneer hij praat is hij het toonbeeld van redelijkheid, maar toen een van zijn bedienden vergat om mijn wijnbeker bij te vullen liet hij die zonder enige waarschuwing geselen waar ik bij stond. Toen Keraion hem tegensprak drukte hij daarentegen zijn onbeschofte gedrag de kop in met een paar woorden die ik helaas niet kon horen.’

Ik maakte snel aantekeningen, tot Zhihao verzandde in een nieuwe opsomming van ergernissen van de schrijver, die – kon ik tussen de regels door lezen – doodsbenauwd was voor Keraion, maar zichzelf ervan probeerde te overtuigen dat hij daar geen reden toe had.

Zhihao ging weer over op zijn peinzende neuriën terwijl hij verder zocht naar iets wat te maken had met Arkhanan, maar uiteindelijk schudde hij zijn hoofd.

‘Meer is er niet,’ zei hij met zijn eigen stem.

Vergeleken met het gapende niets wat ik voorheen had gehad, waren mijn bescheiden notities een schat aan informatie.

‘Bedankt, Zhihao xiānsheng,’ zei ik. ‘Dit is ontzettend waardevol.’

‘Het genoegen was aan mijn kant.’

Hij was te beleefd om openlijk te vragen naar de verwachte wederdienst voor het gebruik van zijn gave, dus gebaarde ik zelf naar het papier en de pen die op het tafeltje tussen ons in lagen. ‘Mag ik?’

Hij maakte een handgebaar dat het borduurwerk aan de binnenkant van zijn mouw liet glinsteren. ‘Natuurlijk. Daar zijn ze voor.’

Ik pakte een van de zware vellen, dacht even na en begon toen aan een beschrijving van Brumi’s stukje van de Paleistuinen op Aeterna. Hij zou teleurgesteld zijn dat het niet het mijne was, maar daar waren heel weinig wezens geweest, en een van hen was Ronban. Ik kon het risico niet nemen dat hij dat uit het verslag zou opmaken.

Toen ik klaar was, vouwde ik het vel dubbel en schoof het naar hem toe.

Hij vouwde het open, wierp er een korte blik op en bedankte me toen met een tevreden glimlach. ‘Weet u zeker dat dit boekje alles was waar ik bij kon helpen? Wilt u nog terugkomen om de rest verder te bestuderen?’

‘Misschien later. Voor dit moment heb ik genoeg nieuwe aanknopingspunten. Maar mocht u nog aan een ander verslag denken…’

‘Dan laat ik u dat weten,’ beloofde hij. ‘Wat vond u van de map?’

‘Met de afbeeldingen? Ze herinnerden me aan een boek dat ik als kind gelezen heb. Ik was ervan overtuigd geraakt dat feniksvogels een mythe waren.’

‘Mm.’ Hij knikte. ‘Lang genoeg in deze wereld verblijven heeft dat effect. En de verzegeling van het Portaal heeft eraan meegewerkt dat bepaalde dingen vergeten zijn geraakt.’

‘Dingen zoals…?’

Hij aarzelde, toen spreidde hij zijn handen en glimlachte. ‘Sommige dingen zijn natuurlijk mythen. De tekenaar was er bijvoorbeeld van overtuigd dat hij een draak had gezien.’

‘Maar die bestaan niet,’ vulde ik aan.

‘Er zijn wezens die er een beetje op lijken. Maar de draken uit de verhalen? Als die echt waren, dan zouden we hier niet zijn.’

In menselijke verhalen zijn draken al enorm, maar het verhaal dat ik ooit in de Paleisbibliotheek had gelezen beschreef ze als wezens van een andere bestaansorde: wereldverslinders, immens en verwoestend op een schaal die het bevattingsvermogen te boven ging.

‘Nee,’ beaamde ik, terwijl ik Zhihao aandachtig aankeek. Ik wist zeker dat hij het niet over draken had willen hebben, maar wat hij had ingeslikt was kennelijk iets gevoeligs. Er rechtstreeks naar vragen zou alleen maar averechts uitpakken. ‘Zhihao xiānsheng… als er iets is waarover u me wilt vertellen, dan heb ik daar alle tijd voor.’

Hij fronste zijn fijne, donkere wenkbrauwen. ‘Vergeef me, Mirabel prinses, ik raak soms verstrikt in de stemmen van anderen. Het was maar een gedachte van een verzamelaar die het jammer vindt dat hij nooit de hand zal kunnen leggen op bepaalde stukken die zijn collectie compleet zouden kunnen maken. Meer thee?’

Ik aanvaardde dat dat alles was wat hij voor dit moment wilde zeggen, dronk mijn kopje leeg en schoof het naar hem toe. ‘Graag.’

Toen ik weer buiten de poort van Zhihao’s terrein stond, checkte ik mijn telefoon. Een gemiste oproep en een berichtje van Hasten dat bestond uit een kort en krachtig: Bel me zodra je kunt.

Hij nam meteen op toen ik dat deed. ‘Mirabel. Jij bent toch bij Zhihao vandaag?’

‘Ik stap net naar buiten.’

‘Ik ben in de buurt. Zal ik je ophalen?’

Ik slaakte nog net geen zucht van verlichting. ‘Dat zou fijn zijn. Is er iets aan de hand?’

‘Ja, maar ik vertel het je straks wel. Ik ben er bijna. Tot zo.’

Hij hing op en ik staarde even naar mijn telefoon, maar wendde me toen haastig tot Ronban. ‘Ik moet weg. We bespreken op een later moment wel wat ik te weten ben gekomen.’

Zijn gestalte leek tegen de achtergrond van de besneeuwde bomen op een stukje nacht, zijn gezicht was bijna even bleek als de vlokken die weer aan het vallen waren. Zijn roodbruine ogen waren het enige wat kleur had. ‘De Wachter?’

‘Ja.’ Tussen elke andere twee mannen die zo’n openlijke afkeer van elkaar toonden zou ik misschien instinctief bemiddeld hebben, maar een kerberide en een daimon? Daar begon ik maar niet aan. ‘Ik heb toch tijd nodig om de goede vragen te bedenken. Ik roep je later.’

Hij knikte alleen en draaide zich om, duidelijk al even weinig enthousiast om de kennismaking met Hasten te vernieuwen als Hasten zou zijn. Een paar passen later was hij verdwenen in de steeds dichtere werveling van sneeuwvlokken.

Ik ploegde door de sneeuw richting de straat. Toen Hastens auto halthield klopte ik de sneeuw zo goed mogelijk van mijn jas, mijn haar en mijn schoenen en stapte dankbaar in.

‘Een van de Portalen?’ vroeg ik, zodra ik zat.

Hij trok voorzichtig op, maar de banden slipten alsnog even. ‘Nee. En ik ben het Portaal in Westpoort zelf gaan inspecteren, daar is ook alles goed. Het voelt niet bepaald zwakker. Ik denk dat je gelijk hebt, dat ik alles duidelijker voel op dit moment.’

‘Dus dat was niet waarom je belde?’

‘Ris belde me. Het klonk ernstig. Hij komt naar mijn huis om het te bespreken.’

‘Ris?’ Ik pauzeerde halverwege het uittrekken van mijn natte handschoenen.

Hasten voegde voorzichtig in op een grotere weg. Hier was wel al gestrooid en hij kon eindelijk versnellen voorbij een kruiptempo.

‘Is alles goed met hem?’

‘Met hem wel.’ Hasten wierp een korte blik op me en zwenkte omheen een auto voor ons die ik niet eens had gezien.

‘Ik hoor het straks wel,’ zei ik haastig. Wachters hebben ongelooflijk goede zintuigen en reflexen, maar dit was gewoon eng. ‘Zorg eerst maar dat we levend aankomen.’

‘Het is waarschijnlijk ook zinniger als hij het zelf vertelt.’

Ik pakte mijn telefoon en bladerde in stilte door de notities die ik tijdens het gesprek met Zhihao had gemaakt. Het was niet heel erg veel, maar ik had op voorhand zo weinig geweten dat de paar feitjes ongelooflijk intrigerend waren.

‘Was je bezoek aan Zhihao nuttig?’ vroeg Hasten terwijl hij een vrachtwagen inhaalde.

‘Mogelijk,’ zei ik neutraal. ‘Ik heb iets gevonden, maar ik moet het nog verder uitzoeken.’

‘Mooi.’

Hij vroeg niet door, wat niets voor hem was, maar niet nieuw. Hij wist van mijn zoektocht naar informatie over Arkhanan, maar zijn weerzin tegen mijn beslissing om mijn connectie met Ronban voorlopig intact te houden was groot. We pakten die situatie aan door het onderwerp zo min mogelijk te bespreken – ongemakkelijk en frustrerend, maar ik had nog geen betere oplossing bedacht.

Toen we aankwamen bij Hastens verbouwde boerderij zag ik een bekende rode Wrangler staan. Het gebruikelijke laagje stof was vervangen door sneeuw op het dak en grijze smurrie boven de banden.

‘Ik heb gezegd dat Ris zichzelf alvast maar moest binnenlaten,’ zei Hasten. ‘Ga jij ook maar, ik haal wat extra hout voor de kachel uit de schuur.’

De voordeur ging open terwijl ik uitstapte.

‘Hé, Mirabel.’ Ris knikte naar de glanzende bandensporen in de sneeuw. ‘Kijk uit waar je loopt.’

Ik laveerde voorzichtig om de gladde plekken heen en wist de voordeur zonder glijpartijen te bereiken. Vlak voor de mat zag ik heel even de afdruk van een hoef, voor mijn ogen erlangs gleden.

Ik keek op naar Ris. Bij de halsopening van zijn trui glinsterde de ketting met de amulet die hem een menselijk uiterlijk gaf en zijn nabije omgeving beïnvloedde. Zonder de amulet zou hij zich als faun moeilijk onopvallend door de mensenwereld kunnen bewegen: hoorns en bokkenpoten vallen nu eenmaal nogal op. Met de amulet leek hij niets meer dan een aantrekkelijke man met amberkleurige ogen en een ringetje in één oor, die je sneller zijn bed in kon charmeren dan je tijd had om erover na te denken.

Hij boog zich naar me toe, legde een hand op mijn schouder en gaf me een vluchtige kus op mijn wang. Ik zette me schrap tegen de warme golf die door me heen trok toen ik een vleugje lavendel opving. Zo roken zijn lakens ook.

‘Hoi Ris,’ zei ik.

‘Ik heb gehoord dat je de selkies tot een besluit hebt weten te krijgen,’ zei hij.

‘In amper vier uur tijd,’ zei ik, terwijl ik naar binnen liep en mijn jas van mijn schouders liet glijden.

‘Zonder een van hen weer in zee te gooien? Dat verdient een medaille.’