Daigho

Latoya Morris

Daigho

Fantasy

Eerste druk: 25 januari 2021

© 2021 Latoya Morris

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley York – Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Lauren Dawes – Sly Fox Cover Designs

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN  9789463967594

NUR: 334

PROLOOG

De grond dreunde toen het wezen door het regengordijn heen brak en het pad voor haar voeten blokkeerde.

Bryana drukte zich tegen de wand van de berg die ze probeerde te beklimmen en hield op met ademen. Ze kende de verhalen over de Rode Bergen. Over de monsters die er de hoofdrol in speelden. En van alle plekken op de wereld was juist deze haar laatste hoop. De laatste redding voor haar doodzieke moeder.

Twee ogen lichtten felgroen op in de chaos van wind en regen. Op de brede rug van het wezen prijkten vleermuisvleugels. Zwarte haren vlogen alle kanten uit in de storm.

Bryana zag in dat ze twee opties had: teruggaan of opgevreten worden. Ze dacht aan haar moeder, die wachtte op een geneesmiddel. Geen enkele dokter had haar kunnen helpen of zelfs maar een middeltje kunnen bedenken om haar pijn te verlichten, haar koorts omlaag te brengen, de wond te genezen. Het onbekende beest dat haar had gebeten, had grondig werk geleverd.

Het wezen zette een stap dichter naar Bryana toe, waardoor ze het iets duidelijker kon zien. Massieve spieren bewogen onder een grijsblauwe, leerachtige huid. Zijn enige kledingstuk, een kniebroek, had dezelfde kleur. In een vierkant gezicht stond een spitse neus en bij zijn bovenlip staken hoektanden naar buiten. Ergens leek hij desondanks bijna menselijk. Als je niet lette op zijn formaat, klauwen en puntoren.

Bryana deinsde achteruit toen het wezen een arm met een gebalde vuist naar haar hief, alsof het van plan was haar met een enkele klap te verbrijzelen.

‘Alsjeblieft…’ fluisterde ze.

Met een grom, die misschien meer als een zucht kon worden geïnterpreteerd, liet het wezen de arm langs het lichaam vallen.

Een bliksemschicht spleet op datzelfde moment Bryana’s zicht in tweeën.

Het wezen was verdwenen.

Luttele minuten tikten weg voordat ze het trillen van haar lichaam enigszins onder controle kreeg. Nog meer tijd verstreek voor ze zich moedig genoeg voelde om haar weg voort te zetten. Verder de berg omhoog. Wind en regen leken zelfs nog aan kracht toe te nemen, alsof de berg haar van zich af wilde vegen. Ze trok de kraag van haar mantel hoger op, de kap dieper over haar hoofd en dwong haar voeten verder over het pad.

***

Ze zat nog steeds met haar gedachten bij het gevleugelde wezen toen het steile pad opeens ophield. Van het ene op het andere moment stond ze midden in een woud. Hoe onmogelijk dat ook leek, boven op een berg. De wind ging liggen, de regen stopte. Rode bomen met stammen van wel vier meter doorsnee en dikke kruinen met puntige bladeren strekten hun takken naar een hemel die niet eens zichtbaar was. Nergens zag ze nog een stukje van de berg. Er liep een ander pad over drassige grond tussen de bomen door naar complete duisternis.

Niemand had haar kunnen vertellen of de heks die hier woonde haar goedgezind zou zijn. Het enige wat men wist, was dat er een vreemde vrouw hoog in de Rode Bergen woonde, op de top van de hoogste berg, die geneeskrachtige middeltjes kon bereiden. Bryana had het liefst een hele schatkist vol met goud gehad om de heks gunstig te stemmen, in plaats van de vijf moeizaam bijeengeschraapte Droste die ze bij zich droeg.

Onzeker draaide ze zich om naar de plek waar ze vandaan was gekomen… en stapte bijna een gapende afgrond in. De schrik golfde tot in haar tenen en ze hief haar armen om haar evenwicht te bewaren. Net op tijd.

Goed, ze had dus blijkbaar geen enkele keuze meer. Ze moest door het woud heen, aangezien het pad waar ze vandaan kwam er niet meer was.

Met haar gedachten strak op haar moeder gericht, overwon ze haar angst en ging het bos in. De grond veerde onder haar behoedzame passen. De duisternis aan het eind van het pad schoof steeds verder voor haar uit. Het duurde voor haar gevoel ontzettend lang voor het lichter werd.

Net zo plotseling als het woud voor haar was opgedoemd, stond ze voor een klein huis, dat dezelfde rode kleur had als de bomen. De houten planken waren duidelijk niet met de grootste precisie aan elkaar genageld, of het huis was al zo oud dat het van ellende uit elkaar aan het vallen was. Aan de voorkant zaten een enkele deur en een vierkant raam met gesloten luiken. Uit een scheve schoorsteen kringelde rook, wat Bryana de hoop gaf dat er iemand thuis was die haar de weg naar de heks zou kunnen wijzen. Ze was zich er namelijk inmiddels van bewust dat ze verdwaald was.

Ze wilde net de laatste paar passen tot bij de deur nemen toen ze iets bij haar benen voelde. In een reflex stapte ze opzij. Een witte kat keek met felgroene ogen naar haar op en overbrugde onverstoord de afstand die Bryana had gecreëerd. Het dier zette het strijken langs haar benen luid spinnend voort.

Bryana wilde de kat een aai geven, maar op dat moment zwaaide de deur van het huis met flink wat gekraak open.

‘Kom verder,’ zei een vrouwenstem, die klonk alsof er schuurpapier langs de stembanden werd gehaald.

De witte kat was verdwenen.

‘Kom je nu nog?’

In de deuropening stond een oude vrouw. Haar voorovergebogen lichaam was in vodden van verschillende kleuren groen gehuld, die wijd om haar heen vielen en haar figuur verborgen. Haar witte haren kwamen tot op de grond. Hier en daar zaten er groene plukken en lokken tussen, die vreemd genoeg leken aan te sluiten bij de kleuren van haar kleren. Ook haar ogen waren groen, maar van een zo felle en heldere kleur dat Bryana dacht dat het bijna onmogelijk was dat iemand zulke ogen kon hebben.

‘Je wilt toch hulp of niet?’ kraste de vrouw met een duidelijk geïrriteerde frons in haar gerimpelde voorhoofd.

‘J-ja, ik…’

‘Nou, komt er nog wat van dan? Ik heb niet de hele dag de tijd.’ Met verrassende snelheid draaide ze zich om en ging terug het huis in.

Bryana volgde en kwam in een kamer terecht die haar in eerste instantie de adem benam. Waar ze ook keek, stonden er dingen te koken en te pruttelen die dampen en geuren verspreidden. In een haard rechts van haar hing een ketel, die de meeste damp veroorzaakte. Alle andere potten, pannen en flessen leken uit zichzelf te worden verhit.

De vrouw draaide zich naar Bryana toe en keek nu heel vriendelijk uit haar ogen. ‘Je komt voor je zieke moeder, is het niet?’ De kraak in haar stem leek opeens veel minder.

‘Bent u… de heks?’ vroeg Bryana voorzichtig.

De ogen van de oude vrouw werden weer fel. ‘Wat een onwetende wezens zijn jullie mensen toch ook. Een heks! Weten jullie dan niet dat dat het lelijkste is dat je tegen een vrouw kunt zeggen? Zou jijzelf een heks genoemd willen worden, Bryana Berna Beomeniken?’

‘N-nee.’

‘Nou dan. Als je me nog een keer zo beledigt, jongedame, stuur ik je terug naar huis met lege handen en een venijnig virus dat je op het randje van de dood zal brengen, maar je niet zal laten sterven.’

‘Het spijt me!’

Het was alsof Bryana een schaduw uit het gezicht van de vrouw zag trekken toen ze met een bijna tandeloze glimlach vervolgde: ‘Je hoeft niet bang te zijn, mijn kind, want ik kan recht in je ziel kijken. Als die ziel mij niet had aangestaan, was je al dood geweest voor je mijn drempel had bereikt. Geen zorgen, liefje, de oude Alma heeft precies wat je nodig hebt voor je zieke moeder.’

Bryana vouwde haar handen in elkaar en voelde tranen van opluchting in haar neus prikken. ‘O, echt waar? Dank u wel!’

‘Bedanken komt zo meteen wel.’ Alma schoof potjes, flesjes en papier en boeken aan de kant en rommelde in lades en in de kast. Ondertussen kletste ze verder alsof ze in geen jaren gezelschap had gehad.

‘Mensen begrijpen ook niets van magie, is altijd zo geweest, zal ook altijd zo blijven, om gék van te worden. Heksen, mijn liefje, zijn de meest verdorven wezens die je tegen kunt komen. Zij stelen magie, omdat ze niet wijs en niet sterk genoeg zijn om hun eigen magie te creëren, of omdat ze er gewoon totaal geen aanleg voor hebben. Anders dan tovenaars en tovenaressen, die met hun gaven geboren worden. Natuurlijk zijn er onder hen ook slechteriken. Je begrijpt dat wanneer een slechterik een dergelijke macht bezit, hij er heel veel schade mee aan kan richten.’ Ze stopte met een van de lades omwoelen en staarde naar een onbestemde plek ergens op de wand boven de haard. Net zo plotseling ging ze verder met zoeken. ‘Ah, daar is het!’ riep ze uiteindelijk. Ze glimlachte en toonde Bryana een ovaal wit doosje van marmer. ‘Hier zit een enkele pil in.’ Alma tilde het dekseltje eraf.

Bryana boog zich ernaartoe en zag een magentakleurig rond pilletje liggen.

‘Laat je moeder deze pil inslikken met twee glazen gekookt citroensap met in elk glas een twijgje van de Fenixazule-boom. Deze boomsoort kom je onderweg terug naar huis veelvuldig tegen als je de dorre vlakte van de Rode Bergen eenmaal achter je hebt gelaten. Ze lijken op sparren, maar zijn veel smaller en bruinpaars van kleur. Begrijp je dat, Bryana Berna Beomeniken?’

Ze knikte.

‘Dat is dan afgesproken.’ Alma sloot het doosje en legde het in Bryana’s handpalm. Op het moment dat haar rimpelige vingers zich om de hand sloten, ging er een schok door de oude vrouw heen en schoten haar ogen wijd open. Haar mond zakte scheef en terwijl haar hele lichaam begon te beven, zag Bryana wat spuug uit haar rechtermondhoek sijpelen. Geschrokken wilde ze zich lostrekken, maar het voelde alsof ze aan de vrouw vastgeplakt zat. De aanraking voelde koud en heet tegelijk en prikte op een venijnige manier onder Bryana’s huid.

Plotsklaps hield het schokken op. Alma snakte flink naar adem toen ze Bryana losliet en greep de rand van de tafel beet. Ze hijgde en steunde en keek verwilderd om zich heen.

‘Is alles goed met u?’ Bryana strekte haar armen om haar te ondersteunen, maar ze gilde: ‘NEE. Niet aanraken!’

‘Wat gebeurde er? Bent u in orde?’

Alma sloot haar ogen. Toen ze ze weer opende, leek ze te zijn gekalmeerd. ‘Ik weet nu wat ik in ruil voor die pil van je wil hebben.’

Bryana voelde een kleine steek van paniek. Ze vreesde dat het geneesmiddel veel waardevoller was dan haar vijf Drosten.

Ze greep al naar de buidel aan haar gordel, maar Alma hield haar tegen. ‘Laat dat maar, ik kan niets met geld. Alles wat ik wil, is een lok van je prachtige blonde haar.’

Bryana keek haar stomverbaasd aan. ‘Een lok van mijn haar? Dat is alles wat u hiervoor wilt hebben?’

Alma knikte. ‘Dat is meer dan genoeg.’

‘Dat kan ik niet aannemen.’

‘Je moet. Je zult me er later dankbaar voor zijn.’

‘Hoe…?’

‘Kom hier, ik zal je helpen.’ Ze had opeens een mes in haar handen en sneed vlug een lok van Bryana’s haren af. Mes en haarlok verdwenen tussen haar groene vodden. ‘Dank je, dat doet mij groot plezier.’ Ze glimlachte op een hartelijke manier. ‘O, nog één ding.’ Ze haakte haar duim en wijsvinger achter de stof die om haar hals sloot en haalde een ragfijne zilveren ketting tevoorschijn. Er bungelde een hanger aan. Hij had de vorm van een druppel en was ook net zo doorzichtig. Alle kleuren van de wereld leken erin te schitteren, dan weer apart, dan weer allemaal tegelijkertijd.

Alma nam de ketting van haar hals en zei met een ernstige blik: ‘Beloof me dat je deze hanger aan je zoon zult geven als de tijd rijp is.’

‘Mijn zoon? Maar ik heb helemaal geen…’

‘Je zult een zoon krijgen, nog voor het jaar om is.’ Ze gaf de ketting aan Bryana, die er een warme gloed vanuit voelde gaan. ‘Dit is de allereerste dauwdruppel van een zeer zeldzame en magische bloem. We noemen hem de Werelddeler. Het is een van de weinige manieren om in een andere wereld te komen. Je zult zelf weten wanneer het juiste moment er is, want het zal zijn leven redden.’

Voordat Bryana alle vragen die zich in haar hoofd vormden kon stellen, drong Alma ongeduldig aan. ‘Ga nu, voordat de berg zich bedenkt en je alsnog de afgrond in stort.’

Ze begon Bryana haar huis uit te werken. Deze tuimelde bijna voorover in het gras toen ze over de drempel struikelde. Met een ruk draaide ze zich om.

Het huis en de oude vrouw waren er niet meer.

***

Alma slaakte een zucht van verlichting toen ze haar eigen gestalte weer had aangenomen. Ze schudde haar haren naar achteren en streek haar japon glad, die in verschillende kleuren groen langs haar figuur omlaag golfde. Ze wachtte ongeduldig tot haar huis ook weer zijn normale staat had teruggekregen en ging vervolgens voor de spiegel in haar eetzaal staan. Met haar vingertoppen betastte ze haar gezicht om zich ervan te vergewissen dat alle rimpels waren strakgetrokken en de huid weer gaaf was. Het magnifieke groen in haar haren glansde weer naar behoren en de blauwe, lila en zilverkleurige lokken die zich ertussen verstopten, reflecteerden in de spiegel.

Toen ze nogmaals lang en diep zuchtte, hoorde ze ergens aan de andere kant van de kamer een spottend lachje.

Met een geërgerde grom liep Alma naar haar open haard en keek fronsend naar het kastje erboven, dat helemaal in de rode muur geïntegreerd was. Ze hief haar hand en de twee deurtjes van het kastje sprongen open. In het kastje, dat nu op een rechthoekige nis leek, stond een eivormige bol op een zilveren houder. De bol leek van wit marmer, met rode, blauwe, groene en oranje nerven erin. Bij nadere inspectie bleek echter dat de bol doorzichtig was en de kleuren zelfstandig als lange slierten binnen in het glas zweefden, onrustig en chaotisch, alsof ze hard hun best deden uit de bol te ontsnappen.

‘Wat moet je?’ snauwde Alma.

De slierten in het glazen ei vermengden zich met elkaar en vormden zich tot een vaag gezicht van een man met donkerblauwe, priemende ogen.

‘Mooi verhaaltje heb je daar afgestoken over heksen en tovenaars,’ klonk een diepe, mannelijke stem. ‘Je had haar ook bijna over de Wyndrygem verteld, hè, heksje van me?’

‘IK BEN GEEN HEKS.’ Alma maaide met een arm in de richting van het kastje en de deurtjes vlogen dicht.

Ze beende naar haar zithoek en ging in een leunstoel zitten, terwijl het hoongelach uit het kastje haar humeur aanzienlijk verslechterde. En dat terwijl ze zich net nog ontzettend blij en bijna opgelucht had gevoeld. Het visioen dat ze had gehad toen ze Bryana had aangeraakt, liet haar niet meer los. Het leek onmogelijk, maar toch wezen alle tekenen erop.

Ze viste de blonde haarlok uit het decolleté van haar japon en liet hem in de palm van haar hand rusten. Ze zag alles weer voor zich: Bryana, het kind dat geboren zou worden, wat hij voor Ayra zou betekenen. Als hij niet al jong gedood zou worden, want ze had ook groot gevaar gezien. Hij was belangrijk voor Ayra, hij zou deze wereld kunnen redden waar zijzelf had gefaald.

Maar er was nog iets anders. Het kind, de jongen die geboren zou worden, had in die enkele seconden haar hart op een zodanige manier geraakt dat ze zelfs de man dreigde te vergeten die haar een vreselijke fout had laten begaan.

Ze gluurde naar het kastje in de muur en voelde de schuld opnieuw in zich branden. Die was deel van haar geworden, net als de macht die ermee gepaard ging en haar zover had gedreven dat ze zichzelf en haar missie compleet was vergeten. Nu was alles haar weer heel duidelijk. De jongen was niet alleen de redding van Ayra, maar ook van haar. Als zij ervoor zou kunnen zorgen dat hij overleefde en zijn plek in deze wereld innam, kon haar schuld misschien worden vereffend en zou ze rust vinden.

Er steeg weer vervelend gegrinnik op. Ze was even vergeten dat ze in dit huis nooit meer alleen met haar gedachten was. Ze stond op en stopte de lok terug tussen haar borsten.

‘Haal je maar niks in je hoofd, smeerlap. Hij is helemaal van mij, jij zult hem met geen vinger aanraken.’ Alma grijnsde en voegde toe: ‘Niet dat je nog in staat bent wát dan ook aan te raken.’ Vol leedvermaak trok ze in haar slaapvertrek terug. Het beeld van de knappe jongeman, die nog niet eens was verwekt, zweefde als een zoete traktatie met haar mee.

1.

‘Daigho!’

Bryana haalde de rug van haar hand langs haar voorhoofd en hing de soeplepel aan de daarvoor bestemde haak boven de dampende ketel. De stoofpot was haar dit keer bijzonder goed gelukt. Ze durfde zelfs te geloven dat hij net zo goed smaakte als die van haar moeder, Berna. Die kwam net uit haar slaapvertrek tevoorschijn met de lakens van haar bed in haar armen.

‘Is hij er nou nog niet?’ vroeg ze.

Bryana maakte een wanhopig gebaar. ‘Ik weet ook niet waar hij nu weer uithangt. Hij zal vast bij Milly zijn.’ Ze draaide zich naar de openstaande huisdeur en riep zo hard als ze kon. ‘DAIGHO.’

Nog geen drie tellen later kwam haar zeventienjarige zoon het huis binnengestormd, half buiten adem en met een rood gezicht. Zijn gitzwarte haren zaten piekerig rond zijn hoofd. De lichtgroene, met bruin doorspekte ogen toonden een zweem van spijt, maar lachten tegelijkertijd, alsof hij net een ontzettend leuke grap had gehoord en zich moest inhouden.

Bryana voelde dat ze moest glimlachen, maar wist haar gezicht in de plooi te houden.

‘Hier ben ik,’ zei Daigho. ‘Sorry, ik was…’

‘Tijdelijk doof geworden?’ Bryana keek hem met een scheve mond aan en plaatste een hand in haar zij. ‘Ga je nou eindelijk eens water voor je grootmoeder halen, zodat ze de was kan doen? Ik heb al vijf keer naar je geroepen, waar zat je?’

‘Bij de watermolen. Er zat een eendje dat niet meer achter het waterrad vandaan durfde te komen. Ik hoorde het kabaal van de moeder en heb het kuiken erachter vandaan gehaald.’

Bryana schudde haar hoofd. ‘Ik had het kunnen weten.’

‘Ach, laat die kinderen toch, Bryana,’ mengde Berna zich in het gekibbel. ‘We mogen de Almachtige Keissos op onze knieën danken dat onze Daigho zo is als hij is.’

Ja, daar had haar moeder gelijk in. Daigho was een prachtjongen geworden. Het was al bijna achttien jaar geleden dat ze de gevaarlijke tocht naar de Rode Bergen had gemaakt en van de oude Alma het geneesmiddel voor haar moeder had gekregen. Berna was er helemaal door genezen.

Wat er verder nog in die verschrikkelijke bergen was gebeurd nadat ze bij Alma was weggegaan, had ze nooit aan iemand verteld. Zelfs niet aan Berna.

‘Ik ga meteen.’ Daigho maakte rechtsomkeert.

‘Schiet maar op, anders loop je mijn heerlijke stoofpot straks mis,’ riep Bryana hem na.

‘Er zijn weer mannen van de Veiligheidsdienst onderweg,’ sprak Berna, nadat ze aan de tafel was gaan zitten.

‘Ze zijn toch niet weer aan het rekruteren, hè?’ Bryana vond dat er nog wat peper in de stoofpot kon.

‘Nee, ditmaal niet. Ze kwamen om iedereen te waarschuwen.’

‘Waarvoor?’

Toen haar moeder er erg lang over deed om te antwoorden, draaide Bryana zich half naar haar om.

Berna zat met een bezorgde frons in haar voorhoofd naar een onbestemde plek achter Bryana te kijken.

‘Mam?’

‘Als het waar is wat ze beweren…’ Berna vouwde haar vingers in elkaar en haar grijze ogen gleden verder omhoog, alsof ze de Almachtige Keissos in persoon tegen het plafond zag hangen.

Bryana werd een beetje ongeduldig. Ze hing de lepel terug en ging bij haar aan de tafel zitten. ‘Wat beweren ze dan, wat heb je gehoord?’

Het duurde nog enkele tellen voordat haar moeder haar eindelijk aankeek. Berna antwoordde op een manier alsof ze bang was zich aan haar eigen woorden te branden. ‘Er wordt gezegd dat de Guhlrid zich buiten hun gebied aan het begeven zijn.’

Een rilling gleed langs Bryana’s ruggengraat en ze kon niet voorkomen dat het beeld van het blauwige, gevleugelde wezen in haar hoofd schoof. ‘De Guhlrid?’

‘Ja. Er zijn gevechten geweest, er zijn mannen van de dienst omgekomen. Er was niet veel van hen over toen hun kameraden hen vonden. Een aantal heeft een Guhlrid gezien; het monster vloog weg van de Rode Bergen. Onze kant op. Ze zijn hem uit het oog verloren en zijn nu bang dat hij dicht in de buurt is. Ook al weten ze niet waarom het monster zijn gebied heeft verlaten, ze willen natuurlijk voorkomen dat er mensen gewond raken of op net zo’n manier eindigen als hun kameraden. Cass Merdon is er erg op gebrand het wezen eigenhandig te vangen. Hij ondervraagt jong en oud op dit moment, in elk dorp en elke stad in de buurt. Wij zijn morgen aan de beurt.’

Bryana wachtte een moment om haar woorden zo zorgvuldig mogelijk te kiezen en vroeg toen: ‘Hoe kunnen ze zo precies weten dat het de Guhlrid zijn die deze bloedbaden aanrichten? Wie weet wat er nog allemaal voor donkere wezens in dat gebied wonen, het kan toch van alles zijn geweest?’ Ze wilde slikken, maar merkte dat haar keel dichtzat.

‘Er zijn genoeg mensen die de Guhlrid met eigen ogen hebben gezien,’ zei Berna.

Met eigen ogen…

‘Is alles goed, meisje?’ Berna reikte naar haar dochter en pakte haar hand vast.

‘Ja, het is…’ Bryana’s blik dwaalde naar de deur.

‘Maak je maar geen zorgen, lieverd, je hoeft Merdon niets te vertellen wat je niet wilt vertellen. Niemand zal je daartoe dwingen.’ Berna liet haar los en stond op om even van de stoofpot te proeven. ‘Lekker, ik had het zelf niet beter kunnen doen.’

Bryana forceerde een glimlach.

***

Daigho liep fluitend met twee houten emmers naar de rivier, die aan de rand van het dorp lag. Nou ja, ‘dorp’ was wat groots uitgedrukt. Er stonden hier buiten het huisje waar hij met zijn moeder en grootmoeder in woonde nog maar twee andere huizen. In een daarvan woonde Milly met haar ouders en haar broertje Brin. Het kleine gebied waar Daigho in woonde, werd Wolfspas genoemd, omdat er vroeger veel wolven leefden. Toen de drie huizen hier pas waren gebouwd, waren de wolven ’s nachts regelmatig op de kippen en geiten afgekomen, totdat de Veiligheidsdienst van de stad Virmah – die meerdere kleine dorpen zoals Wolfspas onder haar hoede had – zich ermee was gaan bemoeien en de dieren met vuurwapens had weggejaagd. Sindsdien was er geen wolf meer in de omgeving te bekennen.

Daigho knielde aan de rand van de rivier en vulde de eerste emmer. De visjes ter grootte van een duim, die in kleine scholen langs gleden in het heldere water, schoten paniekerig uit elkaar bij zijn bewegingen.

‘Daigho!’

Hij hoefde niet om te kijken om te weten wie daar lichtvoetig over het pad naar hem toe kwam. Hij glimlachte en wachtte met zich omdraaien tot hij de tweede emmer helemaal vol had geschept. Toen stond ze ook al naast hem.

‘Hé, ik zocht je.’

Hij zette de emmer neer en kwam overeind. Milly’s glimlach begroette hem. Haar lichtbruine ogen fonkelden net zo mooi als de vissen. Het gaf hem altijd een speciaal gevoel.

‘Jij kunt ook geen vijf minuten zonder mij, hè?’ plaagde hij haar.

‘Je hebt me door. Ik wilde je vragen of je meegaat naar de waterval.’

Hij knipperde met zijn ogen. ‘Je weet dat dat een veel te gevaarlijke plek is daar.’

Milly trok een vies gezicht. ‘Je klinkt als mijn vader. Ik vind dat ik daar gewoon naartoe kan gaan. Ik ben net zestien geworden, ik ben al bijna volwassen.’

Daigho maakte een proestgeluid, dat ze negeerde.

‘Bovendien ben jij bij me, dan kan me toch niets gebeuren.’ Ze grijnsde zoetjes.

‘Wat wil je daar dan?’ vroeg hij, terwijl andere gedachten in zijn hoofd hem influisterden dat het wel een ideale plek was om even met haar alleen te kunnen zijn…

‘Wiri-bloemen. Ze staan nu in bloei en ik heb nog geen enkele andere plek kunnen ontdekken waar ze groeien. En aangezien mama morgen jarig is, wil ik haar blij maken met de Wiri-bloemen.’

‘Maar dan zal ze toch meteen weten dat je naar de waterval bent gegaan?’

‘Ja, maar ze zal veel te blij zijn om boos te worden en bovendien kan ze er dan toch niets meer aan doen.’ Ze klonk zeer overtuigend en dikte dat aan met haar neus in de lucht. ‘Ga je nu mee of niet?’

‘Goed, maar ik moet eerst dit water naar huis brengen.’ Hij tilde de emmers elk in een hand op.

‘Wacht, ik help je.’ Milly stak haar hand uit naar een emmer, maar Daigho schoof snel langs haar heen.

‘Veel te zwaar voor je.’

‘Onzin.’ Ze sprong naar hem toe en trok de emmer uit zijn linkerhand.

Daigho zag haar naar adem snakken en de emmer zwabberen, maar ze herstelde zich snel en begon voor hem uit te lopen, het handvat van de emmer stevig met twee handen vasthoudend. De emmer bleef heen en weer zwiepen terwijl ze verder liep, maar ze wist ervoor te zorgen dat er geen water over de rand gutste.

Daigho grinnikte en haalde haar in.

***

De rivier was op deze plek woest en eindigde in een waterval, die langs een steile wand een dal in viel. Ter hoogte van die waterval begon een dennenbos. Naast de met grote stenen bezaaide rivier bevond zich een weide vol met donkerblauwe, -paarse en -roze Wiri-bloemen.

Milly stortte zich op de bloemenpracht. Daigho ging op een steen zitten aan de rand van de rivier, die met veel kabaal langs raasde. Het duurde niet lang of Milly kwam met haar armen vol bloemen bij hem zitten.

‘Dat zal je moeder vast schitterend vinden,’ zei Daigho. Hij kwam echter niet boven het gedender van rivier en waterval uit en verhief zijn stem om zijn opmerking met wat meer volume te herhalen.

Milly knikte en rook aan de bloemen. Ze gebaarde dat hij ook moest ruiken.

Hij bracht zijn gezicht naar de bloemen toe en tegelijkertijd ook dichter naar het gezicht van Milly. Hij rook en zij bleef hem doordringend aankijken. Ze liet de bos zakken. Haar neus raakte bijna die van hem. Daigho voelde hoe zijn hart sneller begon te slaan toen het idee in hem opkwam haar te zoenen. Dat wilde hij graag, al een hele tijd. Ze waren geen kinderen meer. Er was meer tussen hen ontstaan dan vriendschap en hij kon voelen dat Milly er net zo over dacht. Het leek wel magie, ook al wist hij niet hoe dat voelde. Maar met al dat getintel in zijn maag, had een toverdrankje niet veel effectiever kunnen zijn.

Hij hief moedig een hand en legde die in haar nek, om haar vervolgens zachtjes naar zich toe te trekken. Terwijl de blaadjes van de Wiri-bloemen langs zijn keel streken, raakten zijn lippen de hare. Daigho streelde met zijn hand door haar lokken. Hij wenste dat ze nooit meer op zou houden, dat de wereld stil zou blijven staan.

Er klonken een paar schrille, langgerekte fluittonen, gevolgd door vervelend ‘oeh’- en ‘aah’-geroep.

Daigho en Milly lieten elkaar los en keken opzij.

Drie jongens stapten tussen de dennenbomen vandaan. Daigho voelde een onaangename prikkel bij zijn maag toen hij de langste van hen herkende. Het was Penn, een jongen uit de stad Virmah. Hij was de zoon van Cass Merdon en een vervelend rotjoch. Daigho had gehoord dat hij zich geregeld bezighield met stelen en vechtpartijen. Hij wist niet of dat waar was, maar hij had hem hoe dan ook liever niet in zijn buurt en al helemaal niet in die van Milly.

Alsof Penn Daigho’s gedachte raadde, vlogen zijn ogen meteen naar Milly. Het puntje van zijn tong gleed over zijn bovenlip. De twee jongens die aan weerskanten van hem een beetje dom stonden te grijnzen, had Daigho niet eerder gezien.

‘Nee maar, kijk eens wie we daar hebben.’ Penn deed een stap dichterbij. Zijn schoothondjes volgden alsof ze zijn schaduwen waren. ‘Daigho en Milly. Wat snoezig nou, zeg. O!’ Hij legde een hand tegen zijn wang. ‘Het spijt me, storen we jullie soms?’ Zijn ogen flikkerden vals. Hij streek met zijn ene hand zijn sluike, blonde haren naar achteren en trok met de andere een zakmes uit zijn laars. Hij knipte het open en begon bijna nonchalant met het mes te spelen, waarbij hij het van de ene hand naar de andere gooide en het ronddraaide.

Daigho slikte iets weg. ‘Ja, je stoort!’

Penn keek hem woest aan. ‘Milly is veel te mooi voor jou. Jij bent niets meer dan een armoedige bastaard en je moeder is een vuile hoer!’

Daigho vloog overeind.

Milly deed hetzelfde en greep zijn arm vast.

De bloemen vielen op de grond.

Penn leek op Daigho’s beweging te hebben gewacht, want hij sprong naar voren en stak het mes zijn kant op. ‘Je bent niets waard, Daigho, helemaal niets! Een vuile bastaardhond!’

‘Kom, Daigho,’ zei Milly, ‘luister niet naar hem, we gaan naar huis.’

Ze trok aan hem, maar op datzelfde moment knipte Penn met zijn vingers en sprongen zijn twee maten naar voren. Ze grepen Milly vast en trokken haar bij Daigho vandaan. Voordat Daigho in actie kon komen, doken twee andere, hem onbekende jongens op, die hem in een wurggreep klemden. Er werd een mes onder zijn kin geschoven en hij stopte met spartelen en schoppen.

‘Laat haar los!’ riep hij.

Penn stapte op Daigho af en liet de vlakke kant van zijn zakmes langs Daigho’s wang glijden. ‘Ik denk dat ik je eerst laat toekijken...’

De blik die Penn Milly vervolgens toewierp, zond een onheilspellend, misselijkmakend gevoel rechtstreeks naar Daigho’s maag. Langzaam realiseerde hij zich dat dit geen spelletje was. Dat Penn en zijn handlangers tot veel ergere dingen in staat waren dan de kruidenier bestelen en een jongen met z’n vieren in elkaar slaan.

Hij keek naar Milly en die staarde met angstige ogen terug.

‘Wat wil je?’ vroeg Daigho met een ratelende ademteug, die de paniek in zijn binnenste prijsgaf.

Penn scheen het te merken, want hij grinnikte. ‘Dat verklapt een wolf toch ook niet aan het konijn voordat hij aanvalt?’ Hij maakte een hoofdbeweging en de jongens die Milly vasthielden, drukten haar hardhandig achterover op de grond, terwijl ze haar armen boven haar hoofd hielden. Ze gilde Daigho’s naam.

De echte steek van besef sneed pas door Daigho heen toen Penn zich bij zijn kameraden voegde en voor de spartelende Milly op zijn knieën zakte. Hij haalde uit en sloeg haar hard in haar gezicht.

Daigho gooide met een brul van woede zijn lichaam naar voren, maar de twee jongens die hem vasthielden, waren samen sterk genoeg om hem in toom te houden.

‘LAAT HAAR,’ gilde hij, doodsbang voor wat er ging gebeuren. Een stomp in zijn maag deed hem naar adem snakken.

Een van Penns handen verdween onder Milly’s rokje. Ze trapte wild, zonder iemand te raken.

Opnieuw sloeg Penn haar in het gezicht.

Op datzelfde moment barstte er iets in Daigho’s binnenste open. Intense woede huilde door zijn hele lichaam. Hij voelde niet eens echt hoe zijn kleren aan alle kanten scheurden toen de spieren in zijn armen en benen uit het niets begonnen op te zwellen, of hoe hij zijn twee belagers moeiteloos van zich af gooide. Wat hij wel duidelijk voelde, waren steken van brandende, schurende pijn in zijn bovenrug en een enorme druk die op diezelfde plek ontstond en snel toenam, tot het leek alsof er iets zwaars en tegelijkertijd vederlichts op hem balanceerde. Zijn bovenste hoektanden leken opeens niet meer in zijn mond te passen en zijn voeten deden ontzettend pijn, omdat ze om de een of andere reden te groot voor zijn schoenen waren geworden. Die barstten ook al snel open.

In een flits zag hij de twee jongens die Milly voor Penn tegen de grond hielden vol doodsangst naar hem opkijken en Milly vervolgens loslaten. Penn leek niets te zien of te horen. Zijn hoofd was knalrood en hij merkte duidelijk niet eens dat zijn kameraden hem in de steek lieten.

Daigho trok Penn overeind alsof hij een pluisje van een trui plukte en wierp hem tegen een boom. Hij wilde zich tot Milly wenden, die al net zo verschrikt en bang keek als Penns kameraden en al bezig was overeind te krabbelen. Maar een van de schoothondjes was trouwer aan Penn dan de rest en waagde een poging zijn kameraad te helpen. Hij sloeg Daigho met een tak tegen zijn rug.

Daigho stootte een brul uit en schrok van zijn stemgeluid, maar zijn woede was nog lang niet bekoeld en hij haalde uit met een arm. De jongen die hem met de tak had geslagen, belandde enkele meters verderop in het gras en bleef liggen.

Door de armbeweging had Daigho iets vreemds gezien: zijn huid was grijzig blauw en aan de vingers van zijn hand prijkten opeens de nagels van een lynx. Hij bekeek zijn andere arm en vervolgens keek hij omlaag naar zijn lichaam. Zijn gescheurde hemd en broek hingen doelloos langs zijn lichaam, dat abnormaal gespierd en net zo blauw als zijn armen was. Vol onbegrip keek hij naar Milly, die naar de stenen aan de rand van de rivier was gekropen en zich daar trachtte te verschuilen. Hij begreep opeens waarom ze zo ontzettend bang naar hem keek. Nog veel banger dan dat ze naar Penn had gekeken…

‘Milly, ik…’ Hij schrok opnieuw van zijn stem, die veel dieper en mannelijker was.

Milly beefde over haar hele lichaam en sprong overeind toen Daigho dichterbij kwam.

‘Nee, wacht!’ Hij stak een arm naar haar uit.

Dat was te veel voor haar.

Ze stapte achteruit, gleed weg en stortte gillend in het kolkende water van de rivier.

‘MILLY.’ Zonder aarzeling sprong hij haar achterna en merkte dat er iets groots agressief op en neer ging op zijn rug. In plaats van in de rivier te belanden, trok datgene hem een stukje de lucht in. Hij wapperde paniekerig met zijn armen, terwijl hij Milly beneden zich kopje-onder zag gaan. Tegelijkertijd zag hij de reflectie van een monsterlijk wezen in het water, met leerachtige vleugels als van een vleermuis. Met geweld onderdrukte hij de schrik die hem bijna verlamde en hij probeerde zich er met zijn hele wezen op te concentreren hoe hij naar beneden moest duiken, de vleugels die plotseling op zijn rug waren ontstaan zo aan te sturen dat ze hem het water in dirigeerden. Het leek te werken, want hij helde naar voren, met zijn hoofd in de richting van het water. Het ging echter veel sneller en stunteliger dan hij had gewild en hij stortte in de rivier. Hij negeerde de pijn die de harde klap hem in zijn gezwollen borst bezorgde en spartelde om boven water te blijven, terwijl zijn ogen naar Milly zochten. Enkele meters verderop zag hij een arm boven het water uit komen en weer met een plons terugvallen. Hij maaide met zijn armen en benen en merkte dat de grote vleugels meehielpen om hem sneller vooruit te laten gaan, in Milly’s richting.

Toen hij haar net had bereikt, verloor hij gedeeltelijk weer de controle over de vleugels en werd hij bijna als vanzelf uit het water getrokken. Vliegensvlug greep hij Milly beet en omklemde haar, terwijl hij verder de lucht in ging en haar terug naar de oever bracht.

Hij viel met haar in het gras. Ze lag op haar buik. Schrik golfde door hem heen toen hij bloed bij haar achterhoofd zag. Hij bracht een bevende hand naar haar haren en zag tegelijkertijd dat de grijsblauwe kleur uit die hand en de arm begon te trekken en zijn normale teint er weer voor in de plaats kwam. Ook de nagels en vleugels verdwenen.

Hij raakte Milly’s van het bloed plakkende haren aan en draaide haar vervolgens om in zijn armen.

Twee grote, bruine ogen staarden hem leeg aan. Ogen die geen halfuur daarvoor nog zo magisch hadden gefonkeld, vlak voordat hij haar had gekust…

Het gekraak van takjes deed hem alert opkijken.

Penn hield zich schuil tussen twee dicht op elkaar staande dennen en staarde vol angst in zijn ogen Daigho’s kant op. Toen Daigho’s blik de zijne ontmoette, zette Penn het op een lopen.

Daigho drukte Milly tegen zich aan en voelde hoe zijn maag en keel zich samentrokken van verdriet. Het geluid dat vanuit zijn keel opwelde, was een schorre, dierlijke kreet.

2.

De kom viel op de vloer in stukken. Bryana had net nog wat van de stoofpot willen nemen toen ze door het keukenraam Daigho aan zag komen. Met gescheurde kleren en een roerloze Milly in zijn armen.

Bryana schoot naar de deur en opende die voor hem. Hij kwam half struikelend naar binnen. Zijn verdrietige blik deed haar pijn in haar maag, maar voor ze kon vragen wat er was gebeurd, liep Daigho regelrecht door naar zijn slaapkamer en legde Milly op zijn bed. Nu Bryana haar zo op Daigho’s bed zag liggen, krijtwit en met blauw aangelopen lippen, kon ze alleen maar het ergste vrezen.

Hij draaide zich naar haar toe en viel haar vervolgens in de armen. Ze omhelsde hem stevig.

Het duurde een tijdje voor hij zich van haar losmaakte en terug naar de keuken stommelde, waar hij zich op een stoel liet zakken. Bryana nam tegenover hem plaats en wachtte onrustig af.

Met een kraakstem bevestigde hij haar vermoeden. ‘Ze is dood.’

Ze klemde zijn handen in de hare. ‘Wat…’ Ze moest haar keel schrapen voor ze verder kon gaan. ‘Wat is er gebeurd?’

‘Ik… ik kan niet.’ Hij ontweek haar blik.

‘Vertel het me, lieverd, alsjeblieft. Draag het niet met je mee. Je weet dat je me altijd alles kunt vertellen.’

Hij haalde diep en haperend adem. ‘Ik was met Milly bij de rivier. Penn Merdon dook op met een paar van zijn maten en hij…’ Onder Bryana’s hand kneep hij hard in de flarden van zijn broek. ‘Hij wilde haar iets vreselijks aandoen. Ze hielden me vast, ze hadden messen. Ik kon… geen kant op en Milly…’

‘Heeft Penn dit gedaan?’ fluisterde Bryana met een knikje naar Daigho’s kamer.

‘Nee… Het is mijn schuld dat ze dood is. Ik werd zo kwaad en toen…’ Hij keek haar aan met een koortsachtige blik en trok zijn handen onder de hare vandaan. ‘Je zult me het huis uit gooien als ik je vertel wat er is gebeurd!’

‘Maar lieverd toch, ik zou jou nooit weg kunnen sturen, je bent mijn vlees en bloed!’

Toch duurde het even voor hij de moed vond verder te gaan. ‘Ik voelde me ongelooflijk kwaad worden en opeens begon mijn lichaam te groeien, op te zwellen. Mijn kleren scheurden en mijn huid werd grijsblauw. Mijn tanden werden langer en er groeiden vleugels op mijn rug. Mam, ik ben in een verschrikkelijk monster veranderd, hoe kan dat in vredesnaam?’

Bryana kon onmogelijk spreken. Met elk woord dat hij over de metamorfose had gezegd, was het kouder in haar binnenste geworden. Er begon haar tergend, kruipend, treiterend langzaam iets te dagen. Iets verschrikkelijks, waar ze al die jaren zo ontzettend bang voor was geweest. Daigho’s beschrijvingen van het monster waarin hij was veranderd toen zijn vriendin zo werd toegetakeld, waren akelig accuraat en maakten dat ze het gevoel kreeg dat haar ingewanden een stukje verzakten.

‘Ik heb Penn en zijn maten weggejaagd,’ vervolgde Daigho met een nieuwe barst in zijn stem. ‘Maar Milly schrok zo van me dat ze in de rivier viel. Ik denk dat ze haar hoofd aan een rots heeft gestoten. Ze was al dood toen ik haar uit het water haalde…’

Nog voor hij helemaal klaar was met zijn laatste zin, sprong Bryan overeind. Ze vloog op de deur af om die snel te sluiten. Het luik voor het keukenraam klapte ze dicht, waardoor het halfdonker in de keuken werd. Daarna glipte ze naar de slaapkamerdeur van haar moeder, luisterde met ingehouden adem en stapte pas weer bij de deur weg toen ze Berna’s gesnurk hoorde.

‘Mam?’ Daigho sloeg haar met versufte blik gade. De scheve trek om zijn lippen verried dat hij nog steeds vreesde dat ze hem het huis uit zou gooien. Bryana kon hem bijna ineen zien krimpen bij die gedachte.

Ze ging weer aan tafel zitten en pakte opnieuw zijn handen vast. ‘Daigho, er is iets wat je moet weten.’

‘Wat?’

‘Er is geen gemakkelijke manier om dit te vertellen, maar… ongeveer achttien jaar geleden ben ik naar de Rode Bergen gegaan, omdat…’

‘De Rode Bergen? Maar mam…’

‘Ik had geen keus: je grootmoeder lag op sterven en er was geen dokter die haar kon helpen. Ze was door iets gebeten. Mijn enige redding was een oude... tovenares die in de Rode Bergen woont. En zij heeft me ook een geneesmiddel gegeven.’ Bryana slikte, omdat ze merkte dat ze de rest niet kon vertellen.

Ik viel. Ik stortte de afgrond in. Het monster…

Hij had haar leven gered. Hetzelfde wezen dat ze op de heenweg tegen was gekomen. In zijn sterke armen had ze opeens iets heel anders gevoeld, iets warms, vriendelijks. Ze kon haar zoon niet vertellen wat er echt was gebeurd. Daarom verzon ze een leugentje om bestwil.

‘Ik moest er een hoge prijs voor betalen. Zoals je weet, zijn de Rode Bergen het domein van de Guhlrid, het is hun leefgebied. En ik had de grote pech er eentje tegen te komen.’   

‘Mama…’

‘Ik hoef je denk ik niet in geuren en kleuren uit te leggen wat dat monster met me heeft gedaan.’ Bryana probeerde het schuldgevoel dat in haar omhoogkroop te negeren. Ze sprak haar eigen overtuiging tegen, de overtuiging dat de Guhlrid geen slechte, moorddadige wezens waren, zoals alle mensen altijd dachten. Hoe konden ze dat zijn als een van hen haar van een verschrikkelijke dood had gered en zo vriendelijk en liefdevol met haar was omgegaan? Vanaf die dag geloofde ze niet meer dat ze werkelijk monsters waren; vanaf die dag was ze de Guhlrid met andere ogen gaan zien. En nu probeerde ze haar zoon van het tegenovergestelde te overtuigen. Alleen maar omdat ze te laf om was de waarheid te onthullen.

‘Ik ben al die jaren zo bang geweest, lieverd,’ zei ze. ‘Ik was zo bang dat men het aan jou zou zien, dat je op hem zou lijken. Je kunt je niet voorstellen hoe blij ik was toen je als gezonde, beeldschone baby op de wereld kwam. Er was helemaal niets aan je wat iemand aan een Guhlrid zou doen denken, je was helemaal perfect. Maar wat er vandaag met je is gebeurd…’

Daigho keilde zijn stoel achterover en greep het tafelblad vast. Met grote ogen staarde hij zijn moeder aan. ‘Mijn vader… is een Guhlrid?’

Bryana kon niet meer antwoorden. Ze wendde haar blik af en knikte.

Alle kleur verdween uit Daigho’s gezicht. Hij keek naar zijn handen, voordat hij ze van de tafel trok alsof hij zich had verbrand.

‘Ik ben… een Guhlrid? Een halve Guhlrid? Maar dan… ben ik écht een monster!’

‘Daigho!’ Bryana graaide naar hem, maar hij dook weg en rende het huis uit. Ze schoot achter hem aan. ‘Daigho, wacht!’

Vrij abrupt bleef hij stilstaan. Zijn ogen waren gericht op het pad dat langs het huis liep. Bryana keek over zijn schouder. In de verte kwam een groepje mannen op paarden in zicht op datzelfde pad. Aan de donkerbruine lederen kleding van de mannen te zien en de rode wolvenkop die op hun borst getekend stond, waren het lieden van de Veiligheidsdienst. Ze herkende de man die vooropreed. Cass Merdon, Voorman van de Veiligheidsdienst en commandant van het leger.

Ze greep haar zoon vast.

‘Dat kan geen toeval zijn,’ mompelde hij.

‘Wat bedoel je?’ De mannen waren al bijna bij hen.

‘Penn heeft zijn vader waarschijnlijk al op de hoogte gesteld.’ Daigho knarsetandde. ‘Ze komen voor mij...’

3.

Het was alsof de bliksem bij Bryana insloeg. Een vreemd, prikkend gevoel golfde door haar maag en het was alsof ze de stem van de oude Alma weer in haar hoofd hoorde: je zult zelf weten wanneer het juiste moment er is, want het zal zijn leven redden. Het was alsof een laagje ijs over al haar botten kroop.

Cass maande zijn paard met een commando en een ferme ruk aan de teugels tot stilstand. Zijn donkerbruine ogen bleven een moment ondoorgrondelijk op Daigho rusten en vervolgens keek hij Bryana aan. Hij maakte een halve buiging met zijn hoofd en schouders. ‘Goedenavond, Bryana.’

Ze verzamelde alle moed die nog in haar restte en probeerde haar stem vlak te houden. ‘Hallo, Cass.’

Hij sprong van zijn paard. Het zwaard dat aan zijn heup hing, rinkelde daardoor metaalachtig. ‘Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Mijn zoon bracht mij onaangenaam nieuws.’ Hij bleef Bryana strak en doordringend aankijken, alsof hij wilde peilen hoe goed ze haar best deed haar zenuwen en zorgen te verbergen.

‘Heeft Penn u ook verteld wat hij met Milly heeft gedaan?’ vroeg Daigho op agressieve toon aan Cass.

Bryana legde een hand tussen zijn schouderbladen. Hij stond te trillen van woede.

Er flitste iets in Cass’ ogen en heel even dacht Bryana een schaduw over zijn gelaat te zien trekken. In zijn stem klonk ingehouden woede door toen hij tegen Daigho zei: ‘Ik ben hier niet voor Penn, ik ben hier omdat jij Milly Kaahn hebt vermoord.’

Bryana probeerde de situatie een beetje te bekoelen door voor Daigho te stappen en een vriendelijk gezicht te forceren. ‘Laten we dit binnen bespreken, Cass, alsjeblieft.’ Ze stak haar hand uit en raakte zijn arm aan.

Zijn ogen werden weer iets zachter toen hij haar aankeek. Ze wist wat hij voor haar voelde en misschien, heel misschien zou ze dat nu tegen hem kunnen gebruiken, om Daigho te redden. Ook al had ze Cass steeds hardnekkig afgewezen. Hij was niet onaantrekkelijk om te zien en hij was ook altijd charmant en beleefd, maar Bryana deelde zijn gevoelens niet.

‘Natuurlijk.’ Hij knikte haar toe terwijl ze haar hand terugtrok. Zijn ogen gingen terug naar Daigho. Er lag een zekere minachting in weerspiegeld. ‘Maar eerst wil ik weten waar jij het lijk hebt verstopt,’ eiste Cass van hem.

‘Ik heb het niet verstopt, ik zou nooit...’ begon Daigho weer uit te vallen, maar Bryana onderbrak hem, haar woorden tot Cass richtend. ‘Natuurlijk kun je haar zien, ze ligt op bed. Kom maar mee.’

***

Cass boog zich over Milly heen. Als om zichzelf er onnodig van te vergewissen dat ze inderdaad dood was, voelde hij aan Milly’s hals en trok toen een misprijzend gezicht.

‘Ze is uitgegleden,’ zei Daigho. ‘Ik heb haar niet vermoord. Ze was mijn beste vriendin, waarom zou ik dat doen, dat zou ik nooit kunnen!’

Cass draaide zich naar hem om. ‘Als ik mijn zoon mag geloven, was je jezelf niet echt. Was je zelfs behoorlijk woest en had je geen controle meer. Ik kan aan je gescheurde kleren zien dat hij de waarheid sprak. En dat alleen maar omdat hij zich een klein geintje met zijn vrienden had gepermitteerd. Jullie kunnen toch wel tegen wat pesterijtjes, of niet?’

Daigho kon niet geloven wat hij hoorde. Hij had gelijk gehad: Penn had de helft voor zijn vader verzwegen en had het doen lijken alsof ze alleen maar een kinderlijk spelletje met Milly hadden gespeeld. Hij had het gevoel uit zijn vel te kunnen springen, zo kwaad was hij. Zijn stem sloeg over van wanhoop toen hij zich al schreeuwend probeerde te verweren.

‘Penn wilde haar aanranden! Er werd een mes op mijn keel gezet, zodat ik niets kon doen, ik was machteloos! Hij wilde haar zoiets afschuwelijks aandoen, voor mijn ogen! Dat noem ik geen geintje!’

‘GENOEG.’ Cass’ gezicht was rood aangelopen. ‘Jij waagt het om mijn zoon een verkrachter te noemen?’ Hij maakte een wild gebaar naar Milly. ‘Terwijl jij dít op je geweten hebt?’ Toen verscheen er een grijns op zijn gelaat, een smerige grijns, die Daigho met een schok herkende van Penn. Doordat Cass’ linkermondhoek een stukje omhoogging bij het grijnzen, werd er een gouden tand in zijn bovengebit zichtbaar. Het maakte dat hij er op de een of andere manier nog gemener uitzag.

Cass kwam dichterbij en boorde zijn blik in Daigho’s ogen. ‘Vertel eens, knul, wat is er met je gebeurd daar bij die waterval? Penn is zich wild geschrokken, hij houdt er vast een trauma aan over.’

Daigho klemde zijn kaken op elkaar.

‘“Een monster”, zei hij. “Een groot, blauw monster met lichtgevende ogen en vleermuisvleugels.” Weet je waar mij dat aan doet denken?’ Cass keek Bryana aan.

Daigho zag een schok door haar lichaam gaan.

‘Wat heb jij al die jaren voor ons verzwegen?’ wilde Cas van haar weten. ‘Je bent er altijd vaag over geweest, over wat er precies daar is gebeurd. Belangrijker nog: je hebt nooit gezegd wie jou dit heeft aangedaan.’ Bij het woordje ‘dit’ maakte hij een vervelend gebaar naar Daigho. Vervolgens greep hij Bryana vast. ‘Was het een Guhlrid, Bryana?’

Met tranen in haar ogen probeerde ze zich van hem los te maken, maar Cass was vele malen sterker met zijn getrainde spieren.

‘Je had met me moeten trouwen toen je de kans had. Er is geen man die jou nog wil, vooral niet als aan het licht komt dat de vader van je zoon een Guhlrid is.’

‘Nee!’ Met een ferme ruk was Bryana los. De tranen gleden inmiddels langs haar wangen. ‘Het is niet waar, Daigho is geen Guhlrid. Daigho is een doodnormale jongen.’ Het klonk als een laatste wanhoopskreet.

Daigho voelde iets naderen.

‘Je liegt,’ blafte Cass. ‘Penn heeft het met zijn eigen ogen gezien.’

‘Penn zal alles zeggen om zijn eigen daad te verdoezelen,’ gromde Daigho.

‘Ik ga niet luisteren naar deze onzinverhalen. Ik ben een redelijk man, ik geef je nu de kans vrijwillig met me mee te komen, Daigho, zodat er in Virmah een zaak tegen je kan worden opgesteld. Een eerlijke zaak, welteverstaan. Je zult dan alle kans hebben jezelf te verdedigen. Tot die tijd moet ik je helaas opsluiten, want je staat onder verdenking van moord. Als je je verzet, zal ik niet aarzelen geweld aan te wenden.’

Bryana klampte zich aan Cass vast. ‘Alsjeblieft, Cass, neem hem niet van me af, hij heeft niets gedaan! Hij heeft alleen maar geprobeerd haar te beschermen!’

Hij duwde haar van zich af. ‘Zoals ik al zei, zal hij een eerlijke zaak krijgen, voor het Arfanaat in Virmah. Tot die tijd kan ik niets voor hem doen. Iemand die voor moord terechtstaat, heeft zelfs niet het recht bezoek te ontvangen.’ Een vleugje genegenheid keerde voor heel even terug in zijn ogen toen hij daaraan toevoegde: ‘Maar misschien dat ik daar wel iets voor kan regelen.’ Hij wendde zich tot Daigho en wilde hem duidelijk vastpakken, maar Bryana schoot er paniekerig tussen.

‘Gun me alsjeblieft nog een moment met hem alleen, Cass, om afscheid te nemen,’ huilde ze. ‘Je ontneemt me van het ene op het andere moment mijn zoon, het dierbaarste wat ik in mijn leven heb. Laat me nog even met hem alleen, ik smeek het je.’

Cass leek daar even over na te denken. Met een korte zucht gaf hij uiteindelijk toe, maar waarschuwde: ‘Mijn mannen houden het huis in de gaten, dus doe geen domme dingen, Bryana, anders beland jij ook nog in de cel.’

Ze sloeg haar armen om Daigho heen.

Cass liep de kamer uit. ‘Vijf minuten, niet meer,’ riep hij over zijn schouder.

Toen Cass het huis uit was, liet Bryana Daigho los. Ze haastte zich naar haar slaapkamer, terwijl ze fluisterde dat hij moest volgen. Ze trok de onderste lade van haar nachtkastje open en pakte er een zakje uit. Ze trok het dunne koord dat het zakje dichthield los en draaide het vervolgens om boven haar hand. Een kleine hanger in de vorm van een druppel rustte in haar handpalm. Het fijne kettinkje glinsterde.

‘Wat is dat?’ vroeg Daigho.

‘Er is nu niet veel tijd voor uitleg.’ Ze legde het kettinkje om zijn hals. ‘Ik weet niet eens wat het doet en hoe het werkt, maar Alma heeft in alle andere dingen ook gelijk gehad.’

‘Alma? Wat...’

‘Alles wat ik weet, is dat het je zal helpen te vluchten.’ De ogen van zijn moeder schoten jachtig heen en weer tussen hem en de deur.

‘Vluchten?’

‘Je moet. Ik wil niet dat je in de cel belandt en misschien zelfs terecht wordt gesteld. Je hebt niets misdaan. Je...’ Ze viel stil toen een ander geluid weerklonk. Het was de slaapkamerdeur van Daigho’s grootmoeder, die open- en dichtging. Tegelijkertijd hoorde Daigho ook Cass weer het huis binnenkomen. Meerdere voetstappen volgden.

Bryana pakte hem nog een keer beet en drukte hem stevig tegen zich aan. ‘Pas op jezelf, jongen. Ik hou zo verschrikkelijk veel van je.’

‘Bryana, er is hoog bezoek!’ klonk de half slaperige, half opgewekte stem van Berna.

Met zichtbaar veel moeite liet Bryana haar zoon los en stapte de keuken in.

Een iele kreet van Berna ging gepaard met het omvallen van iets zwaars, dat brak. Tot zijn schrik zag Daigho dat een van Cass’ mannen zijn grootmoeder van achteren vasthield. Een mes rustte tegen de kanten kraag van haar jurk.

Voor hij of zijn moeder ook maar iets kon doen of zeggen, vloog een andere man op Bryana af en sleurde haar bij de deur vandaan. Hetzelfde gebeurde met Daigho. Zijn armen werden vlug en pijnlijk op zijn rug gedraaid. Hij verzette zich in eerste instantie, maar Cass hief het zwaard dat hij uit de schede aan zijn heup had gehaald en richtte de punt ter hoogte van zijn gezicht op hem.

‘Cass, wat doe je?’ Bryana’s stem was niet meer dan een fluistering. ‘Waarom…’

‘Voorzorgsmaatregel.’ Cass’ linkermondhoek ging weer omhoog, het goud lichtte op. Er ging opeens een dreiging van hem uit die Daigho kippenvel bezorgde. ‘En ik wil iets uitproberen. Ik ben zeer benieuwd...’ Hij liet zijn zwaard zakken en richtte het vervolgens met een zwaai op Bryana. Deze wilde achteruitdeinzen, maar werd tegengehouden door de man die haar vasthad. Cass zette een stap dichterbij, tot de punt van zijn zwaard in het kuiltje van haar hals rustte. Hij keek vanonder zijn wenkbrauwen onderzoekend naar Daigho en bestudeerde diens gezicht. Daigho staarde naar zijn moeder, die de afstand tussen haar en de punt van het zwaard zo groot mogelijk probeerde te houden.

Cass zocht Bryana’s blik. Zijn genegenheid voor haar was nog steeds in de donkerbruine irissen weerspiegeld, maar het was alsof er een sluier overheen hing, waardoor bepaalde dingen werden afgeschermd.

‘Cass,’ zei ze. ‘Wat kan ik doen zodat je ons laat gaan, zodat je Daigho spaart?’ Nadrukkelijk voegde ze toe: ‘Ik zou alles doen om hem en mijn moeder te beschermen...’

‘Alles, Bryana?’ Hij grijnsde. ‘Hm, zeer verleidelijk.’ Hij boog dichter naar haar toe en bracht zijn lippen vlak bij die van haar.

Daigho zag hoe zijn moeder haar ogen sloot en probeerde te ontspannen, duidelijk in de veronderstelling dat het weigeren van de kus haar onmiddellijk het leven zou kosten. Maar op het laatste moment trok Cass terug en liet hij tegelijkertijd het zwaard een paar centimeter zakken. ‘Hoezeer ik dit gulle aanbod ook aan zou willen nemen, liefste, er staat meer op het spel, veel meer dan jij je voor kunt stellen.’ Zijn blik ging weer naar Daigho en hij vervolgde achter zijn tanden: ‘En ik moet nu eerst te weten komen of Penn de waarheid sprak.’

Het volgende moment was zijn zwaard op Berna gericht, die een dunne kreet slaakte. Ze had nu twee vlijmscherpe werktuigen tegen haar hals rusten en beefde in de wurggreep van de man achter haar.

‘Hou op!’ riep Daigho. Hij had er schoon genoeg van bedreigd te worden en meer nog: dat zijn moeder en grootmoeder bedreigd werden. ‘Je wilt mij toch? Nou, ik ga vrijwillig met je mee, dus laat hen allebei met rust, hoor je?’

‘En als ik het niet doe?’ Cass’ gelaat werd lelijk van venijn. Hij draaide kort met zijn zwaard, waardoor Berna haar hoofd nog wat meer naar achteren wierp. ‘Wat doe je dan, Daigho? Word je dan boos? Héél erg boos?’

Er begon Daigho iets te dagen. Cass probeerde hem uit zijn tent te lokken. Hij probeerde hem zo kwaad te krijgen, dat hij zijn controle zou verliezen en misschien opnieuw in een monster zou veranderen. Maar hij kon er niet op gokken dat hij alleen maar stond te bluffen. Hij kon niet verklaren waarom Cass opeens zo agressief en regelrecht vals was. Hij was een gerespecteerd man in de omgeving en stond bekend om zijn heldhaftigheid als het ging om het beschermen van de dorpen en steden die onder zijn Veiligheidsdienst vielen. Hij had vaak genoeg laten merken dat hij weg was van Bryana. Wat was er in vredesnaam met hem aan de hand? Was hij misschien zo bang geworden van wat Penn hem had verteld dat hij tot het uiterste wilde gaan? Om eventueel gevaar in de kiem te smoren? Want dat was immers zijn taak. Maar de Cass die nu hier voor hen stond, kende hij niet meer terug.

‘Eens kijken hoe ver je me laat gaan voor je me geeft wat ik wil.’ Cass bewoog de punt van zijn zwaard een stukje omlaag en het sneed dwars door het stof van Berna’s kraag heen. Een lijntje bloed sijpelde vanaf haar hals tussen haar borsten omlaag.

Berna’s kreet sneed door Daigho’s ziel. Hij voelde langzaam iets diep vanbinnen opborrelen en probeerde het koortsachtig tegen te houden. Het was echter loeihete woede, die niet zo gemakkelijk kon worden beteugeld. Vooral niet toen Cass Berna een tweede wond toebracht, precies tussen haar borsten. Haar jurk scheurde op die plek toen hij de punt van zijn zwaard een stukje door naar beneden trok, en begon rood te kleuren. Cass’ ogen bleven op Daigho gericht, zoekend, wachtend. Daigho probeerde zijn adem in te houden, in de hoop datgene wat voor de tweede maal in hem los dreigde te komen te kunnen onderdrukken. Maar het kolkte gevaarlijk dicht aan de oppervlakte en leek vele malen sterker dan hij.

Cass slaakte een geïrriteerde zucht en haalde het zwaard van Berna’s hals. Bryana hapte naar lucht om iets te zeggen, maar bleef steken toen Cass een korte geste maakte en de man die Berna vasthield zijn mes in een vloeiende, misselijkmakende beweging langs Berna’s keel haalde. Bloed spatte op en haar ogen werden wijd en star. Bryana schreeuwde het uit, terwijl haar moeder zonder een geluid in elkaar zakte.

Daigho’s zicht werd onscherp, maar niet van tranen. Er ontstond een pijnlijke druk in zijn oren en het geschreeuw van zijn moeder vervaagde. Het zeurende, bonkende gevoel diep in zijn lichaam zocht zich met een ongekende snelheid een weg omhoog langs een steile wenteltrap, explodeerde in zijn borstkas en onttrok een brul aan zijn lippen. Hij voelde hoe zijn spieren begonnen te trillen en op te zwellen toen hij de weerstand ophief en zich overgaf aan de woede, die hij door zich heen liet razen. Hoektanden groeiden achter zijn bovenlip en zijn kleren scheurden nog verder. Op zijn rug voelde hij het gewicht van de groeiende vleugels.

Toen keerden zicht en gehoor met zo’n enorme klap terug dat hij naar adem snakte. Hij zag zijn huilende, spartelende moeder in de armen van haar belager. Hij zag zijn grootmoeder dood op de vloer liggen, in een plas bloed. En hij zag Cass. Met een blik waar zowel zelfvoldaanheid als waakzaamheid in te zien waren, staarde hij naar Daigho.

Met een maai van beide armen gooide Daigho de twee mannen die hem zonet nog vast hadden gehouden omver en stapte op Cass af.

‘Daigho!’ Bryana’s ogen waren wagenwijd geopend.

Hij draaide zich met een ruk helemaal om. De belager van zijn moeder liet haar op slag los en stapte achteruit, een kwaad bevel van Cass compleet in de wind slaand.

‘Maak dat je wegkomt,’ fluisterde Bryana.

Daigho staarde haar aan. Hij zag geen angst in haar ogen, niet eens afkeer. Alleen maar liefde, een liefde die verder reikte dan dat wat hij was geworden. Dat wat hij blijkbaar altijd al was geweest. Het gaf hem de zekerheid dat ze hem nooit de rug toe zou keren en dat ze elkaar op een dag weer zouden zien.

Hij hief een arm en liet de lange nagels aan het uiteinde ervan flitsen voor hij Cass er een harde slag mee verkocht, zo hard dat deze tegen een wand van het huis smakte en potten en pannen van een rek veegde. Bloed vormde onmiddellijk een dun lijntje vanuit zijn linkermondhoek – daar waar net nog zijn smerige grijns met de gouden tand had gezeten – langs zijn kin.

Daigho wist dat hij het niet kon verdragen zijn moeder nog een laatste keer aan te kijken. Hij draaide zich om, stormde het huis uit en sprong vervolgens zonder erbij na te denken de lucht in. Hij hoorde Cass achter zich schreeuwen, hoorde hoe zijn mannen hem rennend achtervolgden, maar zijn vleugels trokken hem bijna automatisch omhoog. Hij merkte dat hij ze in beweging hield alsof hij weer met een tweede paar armen wapperde. Meer was niet nodig om ze daarheen te sturen waar hij naartoe wilde gaan: ver weg van Cass, van gevangenschap en waarschijnlijk executie. Want dat deden de mannen van de Veiligheidsdienst met monsters: ze slachtten ze af als ze hen te pakken kregen. En ze zagen hem nu ook als een monster.

Hij schoot hoog de lucht in en maakte snelheid. Het deed zijn oren suizen, de wind sneed in zijn gezicht. Hij keek niet meer om naar het huis, ook niet toen Cass’ mannen schoten losten met de vuurwapens die ze bij zich droegen. Daigho was al te hoog voor ze om geraakt te worden. Al snel zag hij alleen nog maar wolken voor zich uit en overal om zich heen. Net onder zijn hals drukte er iets in zijn huid, dat heel erg warm werd, totdat het uiteindelijk bijna ondraaglijk heet was. Hij greep ernaar, bang dat het zijn huid open zou schroeien.

Op het moment dat zijn rechterklauw zich om de kleine druppel om zijn hals sloot, was het alsof hij tegen een onzichtbare wand stootte. De lucht werd uit zijn longen geperst. Hij voelde zichzelf zwaar naar beneden vallen en kon het niet meer opbrengen zijn vleugels aan te sturen. Alles begon zodanig om hem heen te tollen dat hij misselijk werd en zijn ogen dichtkneep. Hij dacht aan zijn moeder, alsof dat beeld hem in leven moest houden. Hij had haar aan de genade van Cass overgelaten, hij had haar in de steek gelaten. Hij had Cass moeten doden toen hij de kans had. Hij merkte dat hij niet getwijfeld zou hebben. Dat hij hem zonder met zijn ogen te knipperen zijn keel zou hebben opengereten. Net zoals Cass Daigho’s grootmoeder in koelen bloede met een enkel bevel het leven had genomen.

Terwijl de pijn van de herinnering en zich ophopende schuldgevoelens in hem brandden, schoot de wereld die hij als zijn thuis kende in duizelingwekkend tempo aan hem voorbij.

4.

Fay veegde met de gum over het papier. Er ontstonden vegen, die alleen maar erger werden toen ze probeerde de getekende lijnen weg te gummen. Ze stopte met vegen om de schade te bekijken. Het gezicht van de fee zag eruit alsof een gemene tovenaar het in een zwarte, vormeloze massa had veranderd.

Geërgerd sloeg ze de bladzijde van haar schetsboek om en ging aan de slag om de fee opnieuw te tekenen.

Een heftig gerommel in de lucht maakte dat ze gealarmeerd opkeek van haar nieuwe schets. Als er nu een onweersbui los zou barsten, zou ze nooit meer op tijd thuis kunnen komen. Maar de hemel was nog altijd stralend blauw. Zelfs boven de bergen in de verte was geen enkele strook donkerblauw of grijs te zien.

Ze zette het potlood alweer op het papier toen er opnieuw een donderslag klonk, ditmaal zo ontzettend hard dat ze ervan schrok. Op het moment dat ze voor de tweede maal de lucht afspeurde, klonk er een heuse knal als van vuurwerk dat uit elkaar spatte en werd de hemel in tweeën gespleten door een verblindende wit met groene flits, die in één lange schicht naar de aarde schoot. Vonken knetterden in verschillende kleuren en aarde en gras stoven alle kanten uit toen de schicht vlakbij in een weide insloeg. Fay voelde de grond beven en haar hart in haar keel kloppen. Ze liet schetsboek, potlood en gum in het gras vallen en kwam overeind.

Het wit met groene licht gloeide zachtjes na op de plek waar de bliksem was ingeslagen, maar trok vervolgens op als een wolkje adem in de winter. Fay deed een aarzelende stap naar de beek toe die haar van de plek van de inslag scheidde. Ze kon ver springen, dus de beek was niet zo’n probleem. Ze wist alleen niet zeker of ze wel durfde.

Uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het van de vrees. Ze nam een aanloop en sprong over de beek. Behoedzaam liep ze naar de hoopjes aarde en gras. Toen ze er nog maar twee of drie meter van verwijderd was, zag ze dat de hoopjes een rand om een diepe kuil heen vormden. Er drongen zich beelden van een sciencefictionfilm aan haar op, waarin een ruimteschip was neergestort waar buitenaardse wezens uit tevoorschijn waren gekomen. Die hadden mensen vermoord en geprobeerd de aarde te veroveren. Wat als dat nou eens echt kon gebeuren?

Ze overbrugde nog een meter en kon op die manier net over de rand van de kuil heen kijken.

Op de bodem, half bedekt met kluiten aarde, lag een wezen dat ze nog nooit eerder had gezien. Hij had een grijsblauwe huid en zijn bruine broek en witte hemd waren gescheurd. Op zijn rug zaten vleugels, waarvan er een verdraaid onder hem lag en de ander hem half bedekte. De buitenkant en de lange nerven hadden bijna dezelfde kleur als zijn huid. Het dunne membraan aan de binnenkant, waarvan Fay net een klein stuk kon zien bij de opzij geknakte vleugel, was lichter blauw.

Er gebeurde iets vreemds. De vleugels begonnen te krimpen. Tegelijkertijd begon ook het lichaam van het wezen kleiner te worden. De huid verkleurde tot een gebruind roze, enkele tinten donkerder dan Fays huid, die bijna nooit in aanraking kwam met de zon.

En van het ene op het andere moment was het gevleugelde wezen verdwenen. In de kuil lag een jongen. Een doodgewoon uitziende jongen, niet veel ouder dan zijzelf.

Voordat Fay zich hierover kon verbazen, bewoog de jongen en opende zijn ogen. Met een kreun duwde hij zich op zijn handen overeind. Hij streek door zijn haren en tastte langs zijn lichaam, als om te controleren of alles nog op z’n plaats zat. Vervolgens keek hij omhoog.

Fay deinsde met een golfje schrik in haar maag achteruit.

‘Hé,’ riep hij.

Ze hoorde zijn pogingen om uit de kuil te komen voor een moment vanaf een afstandje aan en boog zich toen weer over de rand heen. Op dat moment kwam zijn hoofd net boven de kuil uit en tuimelde ze achterover in het gras. Twee groene ogen namen haar onderzoekend op voordat de jongen behendig helemaal uit de kuil klauterde.

Fay kon het niet helpen naar hem te staren. Hij was bijzonder knap en ook in zijn menselijk ogende gestalte al gespierd, waardoor ze toch twijfelde aan zijn leeftijd. Tussen de gescheurde stroken van zijn hemd waren een gladde borst en een strakke buik zichtbaar. Maar het waren zijn ogen die haar het meeste aantrokken.

Hij stak een hand naar haar uit. Na een korte aarzeling liet ze zich door hem overeind trekken. Hij was een kop groter dan zij.

De vraag kwam over haar lippen voor ze er erg in had. ‘Ben jij een alien?’

De jongen fronste zijn wenkbrauwen en antwoordde in haar eigen taal. ‘Een wat?’

‘Je bent uit de lucht gevallen, gast. Kom je de aarde veroveren?’ Ze bedoelde het als geintje, maar het kwam er schor uit.

‘Aarde?’ Het woord rolde in zijn mond alsof hij het trachtte te proeven. Hij keek wat beter om zich heen en zijn frons werd dieper. ‘Wat is dit voor een plek? Waar ben ik?’

‘Dat zei ik al, je bent op de aarde.’ Ze kon niet stoppen hem te bekijken. Hij leek zo totaal niet op zijn plek hier. Bijna een beetje verloren.

De groene ogen van de jongen stopten weer bij haar. ‘Ik ben niet meer in Ayra?’ Er klonk bezorgdheid door in zijn stem.

‘Ayra?’

‘Ik weet niet wat er is gebeurd. Als ik niet meer in Ayra ben…’ Hij legde duim en wijsvinger tegen een druppelvormige hanger die in het kuiltje van zijn hals rustte.

‘De plek waar jij vandaan komt, heet Ayra?’ vroeg Fay.

‘De wereld waar ik vandaan kom heet Ayra. Mijn dorp heet Wolfspas.’

‘Jij komt van een andere wereld?’ Haar ogen dwaalden omhoog, naar de hemel.

‘Ik begin te geloven van wel.’ De jongen liet de hanger los en slaakte een gekwelde zucht. Hij forceerde een glimlach. ‘Ik heb er nooit echt in geloofd, andere werelden en zo. Maar nu…’

‘Ik wel hoor.’ Fay glimlachte ook, alleen opgewekter dan hij. Ze stak haar hand naar hem uit. ‘Mijn naam is Fay.’

Hij nam haar hand aan. ‘Daigho.’

5.

Daigho was naast Fay in het gras gaan zitten. Hij vond dat ze er vreemd uitzag, zo anders dan de weinige meisjes die hij kende. Ze droeg een paarse trui met een V-hals en wijde mouwen die haar veel te groot leek, met daaronder een groene broek. Ook de broek viel slobberig om haar heupen en werd angstvallig omhooggehouden door een riem. Op haar hoofd zat een kleurrijke muts met twee touwtjes, die langs haar oren vielen. Aan de uiteinden van die touwtjes zaten twee bolletjes, die tot op haar schouders kwamen. Ze wipten heen en weer, telkens als ze met haar hoofd bewoog. Onder de gebreide muts kwamen korte, oranje haren tevoorschijn. Ze was al met al een uiterst bizarre verschijning, maar ze had een leuk gezicht, met grote kastanjebruine ogen.

‘Hoe komt het dat je blauw was en vleugels had toen je neerstortte?’

‘Heb je dat gezien?’

Ze knikte. ‘Heel even maar, toen veranderde je in hoe je er nu uitziet.’

‘Sorry als ik je bang heb gemaakt.’

‘Ik ben niet zo snel bang, hoor.’

‘Ik…’ Hij zocht naar woorden en vroeg zich tegelijkertijd af hoeveel hij haar kon vertellen. Aangezien hij opeens op een compleet andere wereld was, leek het hem onwaarschijnlijk dat Fay ooit van Cass en de Veiligheidsdienst had gehoord. De kans was zelfs groot dat niemand op deze Aarde ook maar van het bestaan van Ayra wist. Bovendien verlangde hij ernaar iemand te horen zeggen dat hij juist had gehandeld door van thuis weg te vluchten. Dat hij niets anders had kunnen doen en dat in Ayra alleen maar de dood op hem had gewacht. En Fay had zijn monsterlijke verschijning toch al gezien.

‘Dit was pas de tweede keer dat ik veranderde. De eerste keer was enkele uren daarvoor, toen ik met mijn vriendin Milly samen was. Milly is…’ Daigho voelde tranen opkomen en wist slechts brokken van zinnen eruit te persen om Fay te vertellen wat er met zijn vriendin, met hemzelf en met zijn grootmoeder was gebeurd. En dat hij nu verdacht werd van moord.

Ze raakte zijn onderarm aan. ‘Wat megaverschrikkelijk...’

Hij duwde zijn gebalde vuisten in zijn oogholtes en had de energie niet meer om zijn verdriet nog langer in toom te houden. Fay leek hem de tijd te willen gunnen tot rust te komen en daar maakte hij dankbaar gebruik van.

Uiteindelijk haalde hij een arm langs zijn gezicht. ‘Mijn moeder zei dat ik moest vluchten, ze gaf me deze ketting.’ Hij speelde met de druppel tussen zijn vingers. ‘Ze zei dat het me zou helpen en nu ben ik hier.’ Hij draaide zijn hoofd opzij om Fay aan te kunnen kijken. ‘Ik kan alleen maar hopen dat Cass mijn moeder niets aandoet.’

Blijkbaar bij een gebrek aan passende woorden, liet Fay langzaam de lucht uit haar longen ontsnappen.

Daigho snoof nogmaals. ‘Ik weet ook niet hoe ik opeens hier terecht ben gekomen. Ik vraag me af wat ik nu moet, wat ik hier moet doen.’

‘Denk je dat je misschien hier een nieuw leven op kunt bouwen? Het is hier zo slecht nog niet. Er is veel groen, veel plek om je te verstoppen ook.’

Hij volgde haar blik naar de weilanden en bossen die zich om hen heen uitstrekten en het begin van een gebergte daarachter. ‘Ja, het is mooi hier. Maar ik weet niet of dat zo gemakkelijk gaat. Het was niet mijn bedoeling naar een andere wereld te worden getransporteerd. Ik moet in de buurt blijven voor mijn moeder. Ik heb geen idee wat Cass met haar van plan is, maar het kan nooit veel goeds zijn. Maar ik heb geen idee hoe ik terug moet.’

Fays gezicht klaarde op. ‘Ik weet misschien wel iemand die je kan helpen. Maar…’ Ze wierp een blik op het vreemde ding rond haar pols. ‘O nee, ik ben al veel te laat voor het eten, dat wordt oorlog!’ Ze kwam overeind en begon haar spullen bij elkaar te vegen.

‘Hé, wat is dat?’ Daigho’s blik was op de tekening van een fee gevallen. Hij hield Fay tegen toen ze aanstalten maakte het schetsboek dicht te vouwen.

‘Een bosfee,’ antwoordde ze.

‘Zijn er hier ook bosfeeën dan?’

‘Hoe bedoel je, “ook”?’ Haar ogen werden groot. ‘Zijn er in Ayra bosfeeën, échte bosfeeën?’

Daigho haalde zijn schouders op. ‘Ik heb ze nog nooit gezien, maar ik heb thuis een boek waar ze in staan.’

‘Ik ken ze ook alleen maar van plaatjes.’

Hij schonk haar een glimlach. ‘Dan hebben onze werelden alvast iets gemeen.’

Fay wendde haar blik af en hij meende dat de kleur van haar wangen een beetje donkerder werd. Ze stopte het schetsboek in haar vaalgele tas en hees die op haar rug.

‘Je kunt met mij meegaan, als je wilt,’ zei ze. ‘Je kunt in de schuur slapen totdat ik iets anders voor je heb gevonden. Mijn ouders zouden er denk ik niet graag nog een kind bij willen; ze zijn al niet zo blij met mij.’

‘Hoe kan dat nou? Hoe kunnen je ouders nou niet blij zijn met hun eigen kind? Mijn moeder houdt zielsveel van mij en ik van haar.’

Ze keek hem bevreemd aan. ‘Dan heb je ontzettend veel geluk.’

***

Fay had hem gezegd in de moestuin van de achterburen te wachten totdat ze hem zou komen halen. Daigho zat tussen de groenten en fruit die de achterburen verbouwden en snoepte van de tomaatjes en bramen. Het was niet voldoende om zijn honger echt te stillen, maar het deed zijn brullende maag wel even een muilkorf om.

Terwijl het stilaan donkerder werd, overdacht hij nog eens wat er was gebeurd. Fay was niet bang geweest toen ze hem als Guhlrid in die kuil had zien liggen. Maar Milly…

Hij duwde zijn vuisten in zijn oogholtes en deed niet eens moeite zijn tranen tegen te houden. De manier waarop haar ogen in het niets hadden gestaard. Die prachtige ogen zou hij nooit meer naar hem zien lachen met die bijzondere fonkeling erin. Hij had zijn toekomst met haar samen al gezien. Nooit was er een ander meisje geweest, het had zo voorbestemd geleken. Nu was ze dood en het was zijn schuld. Hij was zelf vreselijk geschrokken van de dingen die hij bij zichzelf had gevoeld, eerst bij Penn en later bij Cass. Regelrechte bloeddorst..

Hij was half ingedommeld toen Fay naast hem verscheen en zachtjes aan hem schudde. Ze had een fel licht bij zich dat uit een zwarte stok kwam. In dat oranje licht zag hij dat ze haar muts met de touwtjes had afgedaan.

‘Hier, ik heb wat te eten voor je meegebracht.’ Ze liet hem een bord met een dubbele boterham met een soort vruchtengelei, een stuk kaas en een appel zien. ‘Meer kon ik niet ongemerkt meepakken. Kom mee, dan breng ik je naar de schuur, daar kun je rustig eten.’

Daigho knikte en kroop tussen de struiken vandaan. Fay leidde hem in gebukte houding langs de moestuin naar een andere tuin, waar een schuur in de hoek stond. Ze opende de deur ervan met een sleutel en trok hem ook meteen achter hen dicht.

‘Het is niet groot, maar als je wat dingen aan de kant schuift, kun je hier wel redelijk goed liggen. Er liggen wat oude dekens daar, voor het geval je het koud krijgt,’ zei ze.

‘Dit is meer dan genoeg. Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.’

‘Niet nodig.’ Ze glimlachte en reikte hem het bord. ‘O, ik ben iets te drinken voor je vergeten. Wacht, ik ben zo terug.’ Ze draaide zich om op de ballen van haar voeten.

‘Nee, dat hoeft niet, de appel is voldoende.’ Toen merkte hij op: ‘Je moet me toch echt eens meer over je ouders uitleggen, want ik snap er namelijk helemaal niets van.’

‘Ik ook niet. Nou, bonne apetieten en ik hoop dat je een beetje kunt slapen. Morgen is het zondag, dus dan heb ik geen school. Ik neem je dan mee naar een goede vriend van mij, die kan je vast en zeker helpen. Misschien weet hij zelfs wel een slaapplek voor je voor zolang als je hier bent.’

‘Bedankt, Fay,’ zei Daigho nogmaals.

‘Geen dank. Soort zoekt soort, zegt men weleens, en ik denk dat wij allebei voor meer dan vreemd kunnen doorgaan.’ Ze trok een mondhoek op en verliet de schuur.

6.

Alma maakte een halve zwaaibeweging met haar hand voor de staande spiegel. Het beeld van de zwartharige jongen in de schuur vervaagde en haar eigen beeltenis kwam ervoor in de plaats. Met een zucht stapte ze bij de spiegel vandaan en haalde de rug van haar hand langs haar voorhoofd, waar zich zweetpareltjes hadden gevormd.

Door de kracht van de Werelddeler had ze de jongen kunnen volgen en kunnen zien waar de hanger hem naartoe had getransporteerd. Dit had haar ontzettend veel energie gekost. Maar de kracht van de Werelddeler begon uit te werken nu hij was gebruikt. Het was de laatste keer dat ze hem had kunnen zien. Voorlopig althans. Ze was opgelucht dat hij veilig was, maar tegelijkertijd maakte ze zich zorgen. Er was iets gaande, iets wat buiten haar om gebeurde. Ze had de kracht van de Werelddeler kunnen voelen op het moment dat Bryana hem om de nek van haar zoon had gehangen. Op dat moment kon ze dankzij de door haar opgelegde betovering waarnemen wat Daigho waarnam. Ze zag wat Cass en zijn mannen hadden gedaan en hoe Daigho was gevlucht. Iets in de ogen van de Voorman had haar een immens gevoel van gevaar bezorgd. Het was donker en dreigend, een gevoel dat ze nog niet zo heel erg lang geleden ook had ervaren. Vlak voordat haar geliefde Dissius haar zijn ware aard had getoond.

Nu Daigho in een andere wereld was, konden Cass en zijn mannen hem niet bereiken, op geen enkele manier, want ze beschikten niet over een Werelddeler of welke andere macht dan ook. Alleen een vaardige tovenaar zou nu nog door de barrière kunnen komen die de werelden van elkaar scheidde. En die allerlaatste tovenaar zat nog steeds veilig achter slot en grendel. De macht die het haar normaal gesproken mogelijk zou hebben gemaakt de tovenaar te doden, was haar ontnomen toen ze zo onoplettend en naïef was geweest om voor hem te vallen. En toen ze haar fout eenmaal had ingezien, moest ze alles in beweging zetten om hem tenminste gevangen te kunnen nemen. Er was geen enkele mogelijkheid voor Cass om achter Daigho aan te gaan. De jongen was veilig en zij, Alma, zou hem terug naar Ayra halen als de tijd rijp was.

Ze had niet veel zin om terug naar de eetzaal te gaan om haar avondmaaltijd te nuttigen, maar zette zich daar uiteindelijk overheen en nam plaats aan de grote eettafel. Lusteloos begon ze te eten. Dat wat ze had gevreesd, gebeurde al vrij snel en werd aangekondigd met een vervelend kuchje.

‘Bespaar me je gezwets vanavond, alsjeblieft.’ Alma drukte met de vork de bloemkoolroosjes tot prak.

‘Er was een tijd dat je geen genoeg kon krijgen van mijn stem, mijn lief.’

‘Ik walg ervan.’

‘Is je redder in goede handen terechtgekomen?’

‘Het gaat je niks aan en je kunt er ook geen moer aan doen, dus laat me met rust.’

‘Ik wil je alleen maar voor een teleurstelling behoeden. Vestig je hoop toch niet op zo’n domme, onwetende jongen, die nota bene het product is van een walgelijk avontuurtje tussen een vrouwmens en een Guhlrid. Hoe kun je in zo iemand je vertrouwen steken? Dát is pas walgelijk.’

Alma sprong overeind en gooide haar vork naar het kastje in de wand. De vork bleef in het hout prikken en trilde na.

‘Er is niemand die jou kan helpen,’ ging de stem verder. ‘Sterker nog: je zult jezelf alleen maar nog meer in de verdoemenis storten. Je hebt gelijk, er zijn inderdaad dingen aan het ontwaken buiten jouw wil en weten om. Je denkt dat je alles zo fantastisch in de hand hebt, dat je jezelf op het nippertje hebt kunnen redden door mij gevangen te zetten. Maar hoe kun je zo zeker weten dat ik je niet al die tijd gewoon in de maling heb genomen?’

‘Je hébt me ook in de maling genomen!’ Ze greep naar de bokaal waar ze wijn uit had zitten drinken en smeet die stuk tegen het kastje, vlak naast de vork. Ze slaakte een gil van pure woede en verzamelde haar krachten om een aanval op haar gevangene te plegen, maar realiseerde zich een tel later dat dat geen enkele zin had. Dat het alleen maar extra energie zou vreten. Energie die ze veel beter voor de jongen kon bewaren, voor als hij haar nodig zou hebben.

‘Ik waardeer je strijdlust zeer,’ lachte de stem, terwijl Alma’s borst zwoegde van de zware ademstoten. ‘Dat is een van de vele dingen die me zo aan jou aantrokken. Maar het heeft geen zin, je ware macht is aan diggelen. Het evenwicht is verstoord door jou, omdat je mij niet hebt vermoord, zoals je had moeten doen. Omdat je je hart over je verstand hebt laten regeren. Wat ontzettend dom. En zo gemakkelijk voor mij. Heb je er ooit bij stilgestaan dat ik mijn macht misschien wel heb opgedeeld? Uit voorzorg?’

Alma hief met een ruk het hoofd naar het kastje, waar de rode wijn nog vanaf druppelde.