Table of Contents

Als Doden Spreken

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

Dankwoord

Als Doden Spreken

Aprils leven is een rommeltje. Ze is gevlucht omdat ze haar gave niet onder controle heeft en bang is om haar vrienden te doden, en als ze de mensen van wie ze houdt niet wil verliezen, moet ze hen de waarheid over zichzelf vertellen.

Dan is er nog een journaliste, Annie Hemmings, die heeft ontdekt dat April geen mens is en dat wil ze met de hele wereld delen. Om meer bewijs te vinden, brengt Annie een vriendin van April in gevaar. April moet haar gave gebruiken om enkele moordenaars tegen te houden, maar dreigt zichzelf daardoor te verliezen.

Gelukkig krijgt ze deze keer ook hulp van enkele machtige vrienden, onder wie Sekhmet, de Godin van ziekte en verderf.

ALS DODEN SPREKEN

MEL HARTMAN

ALS DODEN SPREKEN

MEL HARTMAN

ALS DODEN SPREKEN

Young Adult

Eerste druk: 18 februari 2021

© 2020 Mel Hartman

© 2020 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Cheri Lasota

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967648

NUR-code: 285

Dit boek draag ik op aan enkele personen die zonder dat ze het beseften belangrijke mentors voor me waren: Frederik Vandeputte, Regine Oakley, Oded Hartman, Tisa Pescar, John Vermeulen, Dr. Al de Weerd en Stefan Tanghe.

1

‘Zombies eat brains, you are safe.’

Anonymous

EEN DODE HAD naar mij gevraagd. Dat was voor het eerst. Ik had al met lijken gepraat, met ze gediscussieerd en ze getroost. Ik had hun levensverhaal aangehoord en klusjes voor ze gedaan. Een dode had me ooit zelfs zover gekregen hem dansles te geven, en geloof me, daar had je geen getuige van willen zijn.

En daarnet kreeg ik dus te horen dat een dode met me wilde praten.

De dag was normaal begonnen, maar ik had kunnen weten dat de rust van korte duur zou zijn. Ik logeerde sinds een week bij Pat en Tom. Weglopen van je leven is misschien niet makkelijk, terugkeren is nog moeilijker. Niemand wist waar ik was. Zev en Ilse zouden zich zorgen maken, maar juist vanwege hun veiligheid was ik hier. Ik kon niet bij ze zijn; ik wist niet in welke mate de drang tot doden nog in me aanwezig was. Eén verkeerd woord tijdens een ruzie zou mogelijk voldoende zijn om de woede in me te laten ontvlammen, en dan stond ik niet voor mezelf in.

Voelde ik me schuldig omdat ik zonder uitleg was vertrokken? Ja, maar ik wilde echt geen risico nemen.

Ik lag languit op een weelderige antieke sofa, knus onder een zachte fleecedeken. Bijna continu was ik onder invloed. Ik kon het niet hebben dat mijn geest opklaarde, want dan kwamen de schuldgevoelens aanrollen en miste ik mijn geliefden vreselijk. Dan voelde ik me leeg, onzichtbaar, een omhulsel van wie ik ooit was geweest. Als ik nuchter was, speelde het laatste moment in het funerarium zich in een eindeloze, kwellende herhaling in mijn hoofd af. Ik had Margy gedood en ook bijna mijn allerbeste vriend Stefan. Waar een schampschot van Margy me had getroffen, voelde ik de huid trekken als ik me bewoog. De wond genas gelukkig goed, al kwam er af en toe een zeurende pijn opzetten, een kloppend gevoel dat ik verwelkomde en zag als straf voor het doden van een levend wezen.

Positieve methoden, zoals yoga en meditatie, hielpen me niet. Ik had alleen maar zin om me in zelfmedelijden onder te dompelen.

De lege fles die op de salontafel voor me stond leek met me te spotten. Hij wreef me keihard in dat ik mezelf verwaarloosde. Het kon me echter niet schelen, liever mezelf kwetsen dan mijn vrienden, ook al besefte ik dat ik nu beide deed.

Het liefst wilde ik voor eeuwig blijven liggen, verzonken in de zachte, troostende kussens. De werkelijke wereld leek door de roes heerlijk ver weg, en dat ik alles dubbel en wazig zag droeg er ook aan bij. Zoals mijn moeder zei: ‘Drank zorgt voor tweemaal zoveel plezier en schoonheid.’ Met haar manier van opvoeden zou ze de prijs voor ‘moeder van het jaar’ waarschijnlijk niet in de wacht slepen.

Ik zuchtte, want mijn blaas was het niet eens met mijn beslissing om de bank nooit meer te verlaten.

Ik rolde mezelf van de sofa, pakte de rand van de salontafel beet en hees me kreunend overeind. Het duizelde me. Ik ademde diep in en uit en sloot mijn ogen. Het draaierige gevoel verdween grotendeels en ik kreeg een lumineus idee. Als ik dan toch moest opstaan, kon ik gelijk wat uit de keuken meenemen.

Ik slofte naar het toilet. De koude, marmeren vloer tintelde onder mijn blote voeten. Ik moest voortmaken; de nuchterheid kwam met de seconde dichterbij. Het zou me niet verbazen als de sirene-genen van mijn moeder er de oorzaak van waren dat ik nooit lang dronken bleef. Ik besloot het haar te vragen in een volgend telefoongesprek. Volgend jaar of zo.

Op de toiletpot kwam ik met mijn hoofd rustend op mijn handen bij. Toen ik mijn onregelmatige ademhaling onder controle had, keek ik om me heen. Dit kon je geen toilet noemen; je kon er een heel gezin in huisvesten. Het was lachwekkend hoe de toiletpot met mij erop in de hoek van de grote ruimte verdween. Ik kreeg er haast medelijden mee, want hij kwam niet tot zijn recht.

Na het legen van mijn blaas ging ik op zoek naar een fles. Er was een nadeel aan een huis van deze omvang; het was een fikse wandeling van kamer naar kamer. Gelukkig hoefde ik zelden de sofa te verlaten, ik sliep er zelfs meestal.

Ik opende zonder succes een paar keukenkasten. Waar had ik die ene fles zien staan? Denk na, April. Ik had geen zin om alle kasten open te maken, want het waren er heel wat in een keuken die even groot was als mijn hele flat. Eindelijk had ik een treffer, verstopt achter blikken erwten en sperziebonen. Met de gevonden fles sjokte ik naar een van de vele woonkamers die het fameuze huis van Pat rijk was en waar mijn lievelingssofa stond.

Ik had me net onder de deken genesteld toen Pat binnenkwam.

‘Lieveling,’ zei hij, ‘je weet dat ik van je hou. Dat je mag blijven zolang je wilt om die sofa in recordtempo te verslijten, maar ik kan het niet meer aanzien.’

‘Je ogen sluiten helpt,’ mompelde ik.

Pat hopte op de fauteuil tegenover mij. In zijn op maat gemaakte, driedelig antracietgrijze pak zag hij er voornaam en invloedrijk uit, wat hij ook was. Hij werd als een van de besten in zijn vak gezien, zakenlui smeekten hem om aandelentips. Uiteraard wist niemand dat hij een kabouter uit Terr was.

Pat schudde zijn hoofd. ‘Heus, je zal altijd mijn roodharige schoonheid zijn, al zie ik daar op dit moment niet veel van terug.’

Ik trok mijn schouders op.

‘April, het is intussen meer dan twee weken.’

Ik ging te snel rechtop zitten waardoor de wereld om me heen kantelde. Langzaam zakte ik weer tegen de rugleuning en zei: ‘Je bewoelt een teek.’

Hij zuchtte hartgrondig. ‘Gelukkig versta ik meestal je dronkentaal. Nee, je bent hier al meer dan twee weken. Intussen heb je een aardig geurtje en dat is nog mild uitgedrukt. Zelfs de buren ruiken je waarschijnlijk. Wanneer heb je je voor het laatst gewassen?’

Ik rook aan mijn T-shirt met het logo van Greenpeace. Er hing inderdaad een zurig luchtje aan en mijn joggingbroek vertoonde vlekken waarvan ik me de herkomst niet kon herinneren. Waren die toevallig van de spaghetti met ketchup?

‘Wanneer versloeg ik je met scrabble?’ vroeg ik. ‘Die dag heb ik me, geloof ik, gewassen.’

‘Je versloeg me niet. Je was dronken en je verzon woorden. Ik blijf erbij: “Blarko” is geen bestaand woord.’

‘Dat is een hond die zijn blaf inslikt.’

Pat antwoordde met een licht schudden van zijn hoofd.

‘Ik kan niet naar huis, Pat. Wat als Zev en Ilse me kwaad maken en ik ze verwond of nog erger: ik ze dood. Als ik me niet kan beheersen, net als bij... je weet wel.’

‘Margy.’

Ik was helder van geest genoeg om op mijn hoede te zijn, want door de drankmist heen realiseerde ik me namelijk iets. Tom bevond zich altijd in de buurt van Pat, maar ik zag niks wat niet op zijn plek stond. Waarschijnlijk was ik te ver heen om het te zien.

Pat zuchtte. ‘Margy wilde jou en Stefan vermoorden, dus je moest hem wel uitschakelen. Dat zou nooit gebeuren bij iemand van wie je houdt. Je hebt mij of Tom geen kwaad gedaan, zelfs niet toen we je enkel fruit en groenten voerden.’ Hij grimaste. ‘Zelfs niet toen ik met scrabble won, terwijl je een slechte verliezer bent.’

‘De wank hielp.’

‘De wank?’

‘Drrrrank,’ zei ik.

Pat grijnsde. ‘Dat is het niet, April.’

Ik concentreerde me op het correct uitspreken zodat de volgende woorden er minder belabberd uit zouden komen. ‘Pat, je hebt geen idee hoe ik me voelde na het vermoorden van Margy. Die razernij en moordlust, het overheerste mijn denken en hele wezen volledig.’ Ik huiverde bij de herinnering.

‘Dat kwam door Margy. Je kon er niets aan doen, hij daagde je uit.’

‘Ik vond het geweldig!’ Het kwam eruit als ‘gewewig’. ‘Ik vond het fantastisch om me zo machtig en sterk te voelen en om hem te straffen.’

Pat knikte. ‘Dat is slechts een deel van je. Een deel dat wordt geactiveerd wanneer je je sirenestem gebruikt. Je bent een goed persoon, April. Luister even naar me.’

Hij stond op en liep naar de barkast. ‘Veel wezens hebben krachten die als negatief worden ervaren. Sommige hebben die krachten in het verleden misbruikt, zoals de halflingen. Sommige doen dat nog steeds, zoals de apanzers, maar de meeste wezens leren ermee om te gaan. Ze gebruiken hun gaven alleen ten goede en dat kan jij ook.’

Pat schonk zichzelf een gin in.

Ik wees naar het barkastje. ‘Stond daar nog een fles in?’

Hij ging zitten en nam een zuinig slokje waar ik nog wat van kon leren.

‘Het kost tijd en moeite en het zal niet makkelijk zijn, maar met oefening en wilskracht kun je die duistere kant de baas worden.’

Het klonk logisch wat Pat zei en ergens geloofde ik hem of wilde ik dat heel erg graag. Een ander deel van me vertrouwde het niet en was er doodsbang voor.

‘Ik weet het niet, Pat.’

Hij wees met een vinger naar me. ‘Stop met je te wentelen in die slachtofferrol,’ zei hij. ‘Het staat je niet.’

Ik wilde protesteren, maar Pat hief zijn hand op.

‘Door je te verstoppen voor de buitenwereld bescherm je niet degenen van wie je houdt. Laat me je van die illusie af helpen. Ten eerste zijn je vrienden ontzettend bezorgd om je en ten tweede vlucht je weg voor het probleem in plaats van het aan te pakken. Dat is niet de April die ik ken.’

‘Blijkbaar missen Zev en Ilse me niet, anders hadden ze me wel gevonden.’ Het stond me niet aan hoe pruilerig ik klonk.

‘Dat is niet helemaal waar, miss Charles.’

Tom stond plotseling naast me. Ik gilde, was meteen klaarwakker en weg was de roes.

‘Tom!’

‘Ja, miss Charles.’

‘Waar is de koeienbel die ik je heb gegeven?’

‘Die was een beetje zwaar, miss Charles. Het spijt me dat ik je liet schrikken.’

Pat grinnikte. ‘Deze keer denk ik dat dat goed is, je hebt weer wat kleur op je wangen.’

Ik wierp Pat een vuile blik toe.

‘Hoelang stond je daar als lamp, Tom?’

‘Eventjes voor je terugkwam uit de keuken, miss.’

‘Alsjeblieft, vervorm voortaan wanneer ik het zie.’

‘Goed, miss.’

Op Tom kon ik nooit lang boos blijven. De lange slungel was zo’n schatje en als wisselaar zat vervormen nou eenmaal in zijn aard. Zoals altijd had hij een eenvoudig zwart maatpak aan, een wit overhemd en zwarte instappers. Onberispelijk, stijlvol en ingetogen. Daarbij vergeleken leek ik, met mijn warrige haren en bevlekte kleren, op een dakloze.

‘Wat bedoelde je, Tom, toen je zei dat het niet helemaal waar was?’ vroeg ik.

‘Ik hoop dat je niet kwaad op me wordt, miss Charles, want ik moet je iets vertellen.’

2

‘A mind is a terrible thing to waste.’

Mr. Zombie

IK KRUISTE MIJN benen en zette me schrap. ‘Kom ermee voor de dag, Tom.’

‘Wil je niet eerst een glas water, miss?’

‘Wat ik wil is een knuffel van Zev en Ilse.’

‘Daar kan ik je niet aan helpen, miss.’

‘Zeg nou maar wat je op je lever hebt.’

Pat staarde in zijn glas en wreef denkbeeldige pluisjes van zijn broek. Ik kreeg het vermoeden dat ze deze interventie samen hadden bekokstoofd.

Tom schraapte zijn keel. ‘Miss Charles, vanwege hun veiligheid heb ik Stefan, Zev en Ilse in de gaten gehouden. Ik dacht dat je dat wel op prijs zou stellen. Ze hadden niet in de gaten dat ik er was, want ik had me vermomd. Voor dat stiekeme gedrag verontschuldig ik me, dat was niet netjes en een schending van hun en jouw privacy.’

‘Ik begrijp het wel, Tom, je bedoelde het goed.’

‘Dank je wel, miss. Aanvankelijk deed ik het om hun veiligheid te waarborgen. Daarna omdat ik zag dat ze enorm bezorgd om je waren. Zev en Ilse wilden de politie inschakelen en je als vermist opgeven.’

Ik reikte naar de fles en trok meteen mijn hand terug. Misschien had Pat gelijk en was het tijd om mijn demonen onder ogen te komen en terug te vechten.

Tom vervolgde: ‘De politie heeft de dood van Margy geclassificeerd als het gevolg van een hersenbloeding, een natuurlijke oorzaak dus. Er was dan ook geen bewijs van kwade opzet.’

Dat was een voordeel aan mijn gave: ik kon iemand doden zonder hem met een vinger aan te raken en zonder bewijs achter te laten. Hoera! CSI zou werkloos zijn als alle moordenaars waren zoals ik.

‘Stefan getuigde dat Margy hem probeerde te vermoorden en dat hij dood neerviel voor hij nog meer schade kon aanrichten. Hij heeft je niet genoemd, je was er dus officieel niet aanwezig.’

‘Ik ben niet weggelopen uit angst voor de politie, Tom.’

‘Dat weet ik, miss Charles, maar elke dag neemt jouw baas, Stefan, contact op met jouw geliefden. Elke dag bellen ze met elkaar om te horen of een van hen iets over jou heeft vernomen. Stefan heeft tot nu de boot afgehouden, hij stelde ze gerust dat je tijd nodig had voor jezelf. Ze begrepen natuurlijk niet waarom je ze niet om hulp vroeg, waarom je niet de moeite nam om hen te bellen, en ze voelden zich gekwetst. Ze vroegen ook aan Stefan waar jouw vader woont, omdat ze dachten dat je daar was. Stefan zei dat hij het adres niet kende.’

Ik schokschouderde. ‘Dat is zo, en hij kan ze moeilijk vertellen dat mijn vader op Terr woont. Maar Zev en Ilse kennen Pat, waarom hebben ze me hier niet gezocht? Het is nou niet bepaald een klein huisje.’

‘Ze zijn hier nog nooit geweest en kennen meneer McDonalds adres niet, Stefan evenmin.’

‘Google?’

Pat schudde zijn hoofd. ‘Mijn adres wordt nergens vermeld.’

‘Oké, ja, dat is waar.’

‘Miss Charles, we vinden dat het tijd wordt dat je naar huis gaat. Het is niet eerlijk tegenover jongeheer Zev en jongedame Ilse. Pak je leven opnieuw op, ga aan het werk in het funerarium. Ondertussen leer je de donkere kant van jouw gave onder controle te houden, zoals meneer McDonald aanraadde.’

Pat gromde. ‘Het is Pat, Tom, wanneer leer je het nou eens, niet meneer McDonald.’

‘Miss Charles, we kunnen iemand zoeken die je hierbij kan helpen. Misschien mevrouw Hyacinth?’

Voor het eerst dacht ik erover om terug te keren naar huis. Tom had een beheerste, begripvolle manier van praten waardoor je naar hem luisterde en alles plausibel klonk. Bovendien – nu rook ik het ook – stonk ik echt. Ik had een hoog tolerantieniveau voor een ongezonde leefstijl, maar als ik op deze voet doorging, hoe zou het dan met me aflopen? Als een zielig hoopje mens met een opgeblazen, gekreukte kop zoals Boris Johnson, met een lever ter grootte van een luchtballon en stinkend als een trol?

Ik kreunde. ‘Wat moet ik Zev en Ilse vertellen? Stefan kent Terr en hij weet dat ik geen mens ben. Zev en Ilse weten helemaal niks.’

‘Alles, de volledige waarheid,’ zei Pat.

De gedachte alleen al joeg me angst aan.

‘Ik ben bang dat ze me dan verlaten. Het zijn mensen, Pat, en dat bedoel ik niet neerbuigend, en durven ze dan nog wel te dromen wanneer ze weten hoe het zit?’

‘Ze houden heel veel van je, miss Charles,’ zei Tom zacht. Hij liep de woonkamer uit. Was hij me nu al zat?

‘Kan ik voorlopig niet iets verzinnen als reden voor mijn afwezigheid? Ik heb tijd nodig om te beslissen hoe ik het aanpak.’

Pat wees naar mijn T-shirt. ‘Je moet het ze een keer vertellen, April, je hebt tijd genoeg gehad, en zoals daar staat: No time to waste.’

‘Ja, maar nu nog niet, onze relatie is te pril. We hebben gezien hoe mensen op Terr reageren. Weet je het nog? Die superrijken? Die flipten en werden hebberig, en wilden er een pretpark van maken. Het is te gevaarlijk.’

Pat snoof. ‘Je kunt Zev en Ilse niet vergelijken met een stelletje megalomane sukkels.’

‘Ik wil liever wachten.’

‘Uitstel is afstel, April, en er is geen plausibel excuus. Je was twee weken weg, zomaar, zonder iets te zeggen. Het zal niet meevallen hun vertrouwen terug te winnen.’

‘Mijn vader! Die kan ik als excuus gebruiken, er was een crisissituatie met mijn vader. Stefan vertelde hun dat ik met iets worstelde, een familieprobleem, daar kun je behoorlijk mee zitten.’

Ik hoorde meteen hoe onwaarschijnlijk het klonk, want dan had ik ze op zijn minst gebeld.

Pat trok een gezicht als wilde hij zeggen: ‘Werkelijk, April?’, en zei: ‘Juist, een familieprobleem, en geen telefoon of internet in de wijde omgeving te bekennen. Dat klinkt aannemelijk.’

Tom verscheen met een dienblad waarop een pot koffie en koppen stonden. Hoe had hij dat zo snel voor elkaar gekregen? Hij schonk een kopje in en gaf het me.

Ik nam een grote slok. De koffie smaakte sterk, bitter en overheerlijk. ‘Gadver, er zit niks anders op, ik moet ze de waarheid vertellen.’

Ik zette mijn kopje zo hard neer dat de koffie over de rand klotste en schopte de deken van me af. Zo te horen had ik door te verdwijnen alles erger gemaakt. Tom nam de deken van de vloer en vouwde hem netjes op. Kon hij mijn leven maar net zo ordelijk opvouwen.

‘Miss Charles, ik kan het eventueel voor je verzachten. Laat me eerst met ze gaan praten, of laat Stefan een woordje voor je doen. We kunnen ze hier uitnodigen, als meneer McDonald dat goed vindt.’

‘Ik vind het prima, als dat is wat April wil.’

Ik dacht na en probeerde me in hun positie te verplaatsen. Zou ik dergelijk nieuws van een vreemde willen horen en op onbekend terrein? Nee, zeker niet na mijn Houdini-stunt. Ze zouden opgelucht zijn, maar ook boos. Vooral boos, veronderstelde ik.

‘Ik bel eerst Stefan. Polsen hoe de toestand is. Waar heb ik mijn…’

Tom reikte me mijn telefoon aan. ‘Alsjeblieft, miss Charles.’

‘Je had dit voorzien.’

‘Ja, miss, dat had ik.’

‘Je zou als waarzegger op een kermis moeten werken.’

‘Dat heb ik een tijdje gedaan, miss.’

Ik trok mijn wenkbrauwen op.

Het toestel was zelfs opgeladen en ik zag dat ik achtenveertig gemiste oproepen had.

Zev en Ilse: ‘Waar ben je? We zijn ongerust’, ‘We houden van je, heel veel, laat iets weten alsjeblieft’, ‘April, we missen je, waarom mogen we je niet helpen?’

Ik scrolde er snel doorheen. De berichten kwamen allemaal op hetzelfde neer. Het brak mijn hart, wat had ik ze aangedaan? Pat had gelijk; ik was een egoïstisch kreng. Plotseling miste ik ze ontzettend en de gevoelens kwamen des te harder aan omdat de alcohol zijn werking al had verloren.

Ook mijn moeder had me een paar berichten gestuurd, maar typisch voor haar om niet bezorgd om me te zijn. Narcistische kwaadheid voerde de boventoon, wat typerend voor haar sirenekarakter was. ‘Waarom neem je je telefoon niet op?’ ‘Het is je moeder, degene die je heeft gebaard en jou nodig heeft!’ Hoeveel geld wilde ze dit keer van me ‘lenen’?

De berichten van Stefan waren gelijkaardig aan die van Zev en Ilse, met uitzondering van het laatste bericht. Ik schrok toen ik het las.

‘April, bel me, ik smeek je, er is een vreemd verzoek binnengekomen. Het heeft te maken met je weet wel wat, met iets wat alleen jij kan!’

Ik las het voor aan Pat en Tom.

‘Dat klinkt ernstig,’ zei Pat.

Ik toetste Stefans nummer in en zette me schrap. In plaats van de verwachte scheldtirade of huilbui nam hij na één keer overgaan op en zei: ‘April! Goddank dat je me belt! Je moet naar het funerarium komen. Er heeft een overledene specifiek naar jou gevraagd.’

3

‘Walking out in the middle of a funeral would be, of course, bad form. So attempting to walk out on one’s own was beyond the pale.’

Steve Hockensmith – Dawn of the Dreadfuls

GELOOF ME, EEN boodschap zoals deze zorgde ervoor dat ik meteen zo nuchter was als een non tijdens gebed. Daar was het effect van de sterke koffie van Tom niks bij vergeleken, al had dat natuurlijk ook geholpen. Ik had me in een nanoseconde gedoucht en aangekleed. Tom stelde voor om me met de auto te brengen, want ik had geen rijbewijs en met de bus deed ik er te lang over. Ik nam zijn aanbod dankbaar aan. Pat had meerdere auto’s, waarvan de limousine een van de normaalste was en dat is geen geintje. Alleen de Volkswagen Golf was minder opvallend, maar die kreeg op dit moment een onderhoudsbeurt.

Tom racete me naar het funerarium. Ik beloofde dat ik hem en Pat zo gauw ik meer wist op de hoogte zou brengen. Al voor de limo goed en wel stilstond, stapte ik uit en holde naar binnen.

Stefan stond me in de ontvangstruimte op te wachten en omhelsde me meteen. Zijn geur, zijn knokige lijf, die weerbarstige kop haren van hem, het deed me verdomd goed hem terug te zien. Ik keek om me heen en zuchtte. Het funerarium; het voelde als thuiskomen. Stefan had zijn gebruikelijke begrafenisondernemerspak aan, waar hij een hekel aan had. Het liefst droeg hij iets opvallends en kleurrijks; shirts met opvallende bloemenprints op een gele broek bijvoorbeeld, maar dat kon natuurlijk niet onder werktijd.

‘April Charles, ik ben ontzettend blij dat ik je zie en dat je oké bent.’ Hij nam me van top tot teen op. ‘Ben je in orde, schat?’

Ik glimlachte. ‘Het komt goed en jou zien helpt. Ik heb je meer gemist dan ik besefte en ik heb het werk gemist.’

Hij omhelsde me opnieuw, steviger. ‘Ik jou ook, schat, maar we hebben jammer genoeg geen tijd om lang bij te kletsen. Vertel me waar je was en wat je hebt gedaan.’

‘Waar: bij Pat. Wat: zuipen, het wereldrecord zelfmedelijden verbeteren en dingen vergeten, al is dat laatste schromelijk mislukt.’

Hij trok zijn neus op. ‘Ik zie dat je goed voor jezelf hebt gezorgd.’

‘Bedankt.’

‘Echt, een lijk ziet er beter uit.’

‘Waarom moet ik ze dan mooier maken?’

‘Je kunt auditie doen bij The Walking Dead. Ze hoeven je niet eens te schminken.’

‘Zo kan het wel weer.’

‘Als het Halloween was –’

Ik legde mijn wijsvinger op zijn lippen. ‘Hoe is het met Zev en Ilse? Tom vertelde me dat je met ze in contact bent gebleven.’

‘Belabberd, ze zijn kapot van verdriet, schat.’

‘Ik durfde ze niks te vertellen en ik was bang dat ik ze iets aan zou doen.’

Hij blies zijn adem luid uit. ‘Ja, dat begrijp ik, mijn lieve, gecompliceerde vriendin.’

‘Hoe gaat het met jou?’ Ik wees naar de plek waar de kogel van Margy hem in zijn schouder had getroffen.

‘Het geneest goed en die van jou?’

Ik legde een hand tegen mijn zij. ‘Goed, hoor. Ben je nog samen met de slangenman?’

‘Die relatie draaide op niks uit.’

‘Wat jammer. Gaat het wel?’

Hij trok zijn schouders op. ‘Ja, hoor, het was leuk zolang het duurde.’

‘Wat hebben ze gedaan met Margy’s lijk?’

‘Daar heeft zijn tante Hyacinth voor gezorgd.’

‘Waarschijnlijk heeft ze het naar Terr gebracht.’

Hij knikte.

De volgende vraag was het moeilijkst te stellen. ‘Ik vind het vreselijk wat ik heb gedaan en ik hoop dat je me daardoor niet anders bekijkt. Wil je nog wel met me samenwerken?’

‘Schat, er is meer nodig dan een moordend gilletje om mij weg te jagen, maar ik geef toe dat ik behoorlijk was geschrokken. Ik bedoel, iemand doden alleen door je stem te gebruiken. En dat geluid, dat zal ik niet zo gauw vergeten, het ging door merg en been. Zelfs toen ik mijn oren bedekt hield, was het hels.’ Hij rilde. ‘Ik ben niet bang voor jou. Dat nooit! En je moest het doen, want Margy stond op het punt ons allebei een enkele reis naar de hemel te schenken. Je hebt ons leven gered en de zaak opgelost.’

‘Je moet hebben gezien dat een deel van me ervan genoot.’

‘Ja, dat zag ik inderdaad aan je blik en reactie, maar iedereen heeft een lichte en een donkere kant, daar heb jij niet het alleenrecht op, April Charles. Bij jou zal het misschien heviger zijn, meer niet. Je leert er wel mee om te gaan.’

‘Misschien, ik zal mijn best doen. Vertel eens, wat is er aan de hand? Hoe kan een overledene naar mij hebben gevraagd?’

Stefan stak me een briefje toe. Ik vouwde het open en las wat er stond.

Aan de vinder van mijn magnifieke lichaam. Mijn lever heeft me moedig jaren bijgestaan, maar uiteindelijk heeft hij de strijd opgegeven. Je was een karige bondgenoot, mijn vriendje. Nu, mijn laatste wens: ik wil worden overgebracht naar het funerarium van Stefan Collins, zo snel mogelijk. Dit is mijn uitdrukkelijke wens en daar mag niet van worden afgeweken. Geen autopsie, want het is duidelijk wat me heeft geveld: un crime passionnel. Mijn liefde voor slaappillen en alcohol. Nogmaals: Funerarium Collins, hier op Aarde. Stefan Collins en April Charles weten wat er verder met mijn lichaam moet gebeuren. Ondergetekende: Kleio Smith R.I.P.

Ik las het bericht twee keer voor ik zei: ‘Hier staat niet dat hij mij wil spreken.’

‘Denk nou na, April, waarom vroeg hij uitdrukkelijk naar mij?’

‘Omdat je goed bent in je werk?’

‘Zijn lichaam werd afgelopen nacht in zijn flat in een andere stad gevonden. Er zijn een heleboel funeraria tussen zijn woonplaats en hier. Een he-le-boel goede, maar geen van hen hebben een terraan in dienst.’

‘Ja, oké, dat is vreemd, en jij kent hem niet?’

‘Nee, zeker weten. Ik heb mijn hersens gepijnigd. Ik ken niemand met die naam uit het dragqueen-milieu en hij is geen onenightstand of een ex-vriendje van me. Die naam zou ik me herinneren. Ken jij hem?’

‘Nee. Kleio, vreemde naam.’

‘Terraans waarschijnlijk.’

Ik trok een grimas. ‘Ik heb op Aarde al vreemdere namen gehoord hoor, maar wel typisch voor een terraan om zo’n alledaagse familienaam als Smith te kiezen.’

‘Ik vernam van de politie dat zijn zus hem heeft gevonden en die heeft ook zo’n vreemde naam: Urania. Hij moet wel een terraan zijn, want kijk nou wat er staat: “Stefan Collins, hier op Aarde”. Waarom schrijft hij dat, tenzij hij van Terr is? Dat is een duidelijke hint, niet?’

‘Jij denkt dat hij een terraan is én dat hij weet dat je een medewerker in dienst hebt die van Terr afkomstig is?’

‘Bingo, schat, mogelijk om zijn restanten over te brengen, maar ik denk ook omdat hij gewekt wil worden. Er staat: “Stefan Collins en April Charles weten wat er verder met mijn lichaam moet gebeuren.”’

‘Het kan.’

‘Misschien is hij alsnog vermoord en wil hij dat aan ons vertellen.’

‘Maar hoe zou hij kunnen weten dat ik de doden tot leven kan brengen? Ik denk dat hij gewoon naar Terr wil worden overgebracht.’

‘Wie zal het zeggen, behalve Kleio dan.’

‘Of zoek je een excuus om me eindelijk eens aan het werk te zien?’

Stefan negeerde mijn vraag en legde zijn hand op mijn arm. ‘Kom, schat, ik denk dat je je kunstje moet vertonen. Hij is vanmorgen overgebracht. Hij lag minstens twaalf uur in zijn flat voor zijn zus hem vond en aangezien ik over een uurtje een wake in de rouwkamer heb, kunnen we maar beter meteen beginnen.’

‘Hoera, ik popel.’

Maar niet heus.

4

‘My friend “M” says the irony of being a zombie is that everything is funny, but you can’t smile, because your lips have rotted off.’

Isaac Marion – Warm Bodies

OP WEG NAAR de verzorgingskamer vroeg Stefan: ‘Word je gevaarlijk als je je stem gebruikt om een dode tot leven te wekken?’

Hij klonk bezorgd of angstig of allebei, ik kon het niet goed plaatsen.

‘Bedoel je of ik dan moordneigingen krijg? Nee, Stefan, gelukkig niet. Denk je dat ik het anders zou doen? Ik ben achteraf moe, dat is alles, en aangezien ik me de laatste tijd beroerd voel zal dat er extra hard in hakken.’

Hij legde een hand op mijn schouder. ‘Sorry, schat.’

‘Hoeft niet, er zit niks anders op als we de waarheid willen achterhalen.’

We stapten de verzorgingskamer in. Ik realiseerde me meteen hoe erg ik die plaats had gemist; de steriele ruimte met de wit betegelde vloer, de koelcel, de wastafel, de takellift in de hoek, de lelijke witte grenen kasten met mijn verzorgingsspullen. De geur van ontsmettingsmiddel was als een vertrouwd parfum. Mijn koninkrijk, mijn domein.

‘Wie heeft het verzorgen van me overgenomen?’ vroeg ik.

‘Een uitzendkracht. Ik nam het grootste deel voor mijn rekening, want hij was lang niet zo goed als jij en ontzettend langzaam.’

‘Lief van je.’

‘De waarheid, schat, de waarheid.’

Stefan liep naar de koelcel en haalde de verzorgingstafel eruit. Hij rolde het laken dat over de overledene lag tot aan zijn voeten. ‘Dat is hem: Kleio Smith.’

Sinds het vinden van zijn lijk waren er meer dan achttien uur verstreken. De rigor mortis was aan het afnemen; de verstijfde spieren werden slapper. Livor mortis, de lijkvlekken die ontstonden door het zakken van het bloed, was zichtbaar aan de zijkanten van het lichaam en de rug. Een recentelijk overledene stonk minder dan de meesten dachten; er hing een onfrisse zweetgeur, meer niet, en ik stoorde me er al lang niet meer aan.

Het zweet brak me uit en mijn hartslag versnelde. Niet door de aanblik van het lijk – dat zou in mijn beroep bizar zijn – en ook niet omdat ik het tot leven ging wekken. Ik moest namelijk zingen en in tegenstelling tot mijn moeder had ik een vreselijke stem. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik slechts deels een sirene ben. Het deel dat ik van mijn vader heb, het ripper-gen, zorgt ervoor dat ik de doden tot leven kan wekken. Het lot had met die genenmix een gemeen spelletje met me gespeeld. Met dieren kunnen praten, zoals de elfen, dat was nog eens een coole gave.

‘Ik weet het perfecte nummer,’ zei Stefan murmelend, omdat hij zijn hand voor zijn mond hield.

‘Probeer je nou je lach in te houden? Dat voorspelt niet veel goeds. Nou, kom op, wat is het?’

Zijn grijns kwam tot aan zijn ogen. ‘Een liedje van Wham.’

‘Welk… Goh, nee hè, nee, nee, nee! Volgens mij heb je het over “Wake Me Up Before You Go-Go”?’

‘Meteen goed.’

Ik kruiste mijn armen voor mijn borst. ‘Ik ken de tekst niet.’

Stefan tikte op zijn telefoon en liet me het scherm zien. ‘Hier.’

‘Daar ga ik dan. Ik sta niet voor de gevolgen in, en dan heb ik het niet over het wekken van Kleio. Als je door mijn prachtige stem braakneigingen krijgt, daar is de wastafel.’

Ik zuchtte diep en zong. Stefan deed mee met de ‘hoo hoo’ en ‘yeah, yeah.’ Lief hoor van hem om solidair te zijn, maar ik kreeg hem nog wel.

‘You put the boom boom into my heart (hoo, hoo)

You send my soul sky high when your lovin’ starts

Jitterbug into my brain (yeah, yeah)

Goes a bang-bang-bang ’til my feet do the same

But something’s bugging you (ha-ha, ha-ha)

Something ain’t right (ha-ha, ha-ha)

My best friend told me what you did last night (ha-ha, ha-ha)

Left me sleepin’ in my bed (ha-ha, ha-ha)

I was dreaming, but I should have been with you instead (ha-ha)’

Ik zag Kleio’s voeten bewegen, dus zette ik een vals tandje bij met het refrein. Stefan zong enthousiast mee.

‘Wake me up before you go-go

Don’t leave me hanging on like a yo-yo

Wake me up before you go-go

I don’t want to miss it when you hit that high

Wake me up before you go-go’

Als het funerarium ooit op de fles ging, konden we een koor à la The Addams Family oprichten. Ik had al een naam en pitch: Het olijke zombiekoor, we zingen vals, maar je krijgt er wel een spektakel bij.

Kleio opende eindelijk zijn ogen, ik voelde me intussen behoorlijk leeggelopen. Er zat nog een restje energie in mijn grote tenen, dat was het.

Omdat er geen traanvocht meer werd aangemaakt, zagen Kleio’s ingezakte oogbollen er dof en wittig uit.

Ik keek opzij naar Stefan. Het leek alsof hij wilde gillen, zijn mond stond wagenwijd open, maar hij hield zich in en zette het niet op een lopen. Ik was trots op hem. Mijn eerste confrontatie met een levend lijk was anders verlopen.

Mijn ouders waren nog niet zo lang gescheiden. Pap was teruggekeerd naar Terr om daar zijn oude baan als begrafenisondernemer weer op te pikken. Ik koos ervoor om op Aarde bij mijn moeder te blijven omdat ik toen een vriendinnetje had, op wie ik tot over mijn oren verliefd was. Ik was in die tijd nogal een rebelse puber. Het was eenvoudig om de schuld bij de scheiding van mijn ouders te leggen, maar de waarheid was simpeler. Mijn gierende hormonen, in combinatie met een grote nieuwsgierigheid, dreven mijn extreme gedrag. Plus: ik was een egoïstisch kreng. Ik werd er niet op aangesproken door mijn moeder, die op dat punt zelf geen goed voorbeeld was. Als ze al eens thuis was, was dat in het gezelschap van haar laatste verovering en gaf ze me alleen aandacht als ze iets van me nodig had.

Maar ik dwaal af.

Af en toe bezocht ik mijn vader. Het waren rustpunten, al betekende het niet dat ik opeens een engeltje was. Op Terr, met al zijn openheid en vrijheid, was het juist eenvoudiger om mijn losbandige levensstijl voort te zetten; het was er de ultieme speelplek voor. Mijn vader was het daar echter niet mee eens en hield me als een havik in de gaten. Daarom nam hij me op een dag, bij grote uitzondering, mee naar zijn werk.