Hij Die Niet Bestaat

EEN VHA’RYMN NOVELLE

Valentijn Ringelberg

––––––––

HAMLEY BOOKS

OOK VAN VALENTIJN RINGELBERG:

––––––––

Voorbij het Wederwoud

(De Raad van Vha’Rymn 1)

––––––––

Hij Die Niet Bestaat

––––––––

Als het duister roept

(De Raad van Vha’Rymn 2)

Verschijnt in oktober 2021

Hij Die Niet Bestaat

EEN VHA’RYMN NOVELLE

––––––––

Valentijn Ringelberg

Young Adult

Eerste druk: 30 maart 2021

© 2021 Valentijn Ringelberg

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Illustratie cover: Thomas Philip Acid

Coverontwerp: Lauren Dawes, Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Thomas Philip Acid

Illustraties binnenwerk: Thomas Philip Acid

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967655

NUR-code: 288/285

PROLOOG

Duisternis. Slechts de flikkering van de brandende fakkels langs de wand verlichtte het pad. Het geluid van haar hakken op de stenen tegels weergalmde door de donkere hal. In haar hand droeg ze nog altijd de scepter van haar vader, het glanzende metaal glad van haar klamme handen.

Een andere dame voegde zich bij haar. ‘Wat doet híj hier?’ vroeg ze. ‘Prinses Sae, wat doet hij in vredesnaam in Eudime?’

Het knagende gevoel van mislukking bekroop haar. ‘Ik heb geen idee,’ moest de prinses toegeven. ‘Hij had een Woudling bij zich.’ De herinnering aan het woeste meisje met het lange groene haar maakte haar wederom onrustig. ‘De dingen die ze door onze provincies zou kunnen verspreiden dreigen een probleem te vormen voor alles waar we aan gewerkt hebben.’

‘En waar bevindt ze zich nu?’

‘Mijn kersverse kapitein heeft haar onder zijn hoede genomen.’

De dansende vlammen tekenden het gezicht van haar gesprekspartner. Er was niets aan haar uitdrukking af te lezen, maar de staart van de O’khani bleef niet ongeroerd. ‘Zorg ervoor dat ze geen risico vormt. We kunnen het ons niet permitteren om...’

De O’khani hoefde haar zin niet af te maken. Prinses Sae begreep de onuitgesproken gevaren waar ze beiden angstig voor waren.

Als toekomstig koningin der Elfyns had Sae moeten leren haar mond te houden, de schone schijn op te houden en onrechtmatige heersers te vriend te houden. Het maakte haar kotsmisselijk om zich zo onderdanig – zo zwak – op te moeten stellen. Maar zaken achterhouden en in het geheim plannen beramen was de enige wraak die de situatie haar toestond.

Prinses Sae bracht de slanke vingers van haar vrije hand naar haar hals en trok het koord met een bronzen kerkersleutel eraan los. ‘Onderzoek hoeveel hij weet.’ Ze plaatste de sleutel in de ruwe klauw van de O’khani. ‘Jij bent de enige van ons die dat kan.’

‘Breng hem op z’n minst iets te eten. Wees beschaafd, prinses,’ stelde ze eisend voor en ze wierp haar een uitdagende blik toe.

Sae snoof. ‘Ik kan er niet bij hoe je hem nog in de ogen kunt kijken. Jullie hebben een geschiedenis samen, dat begrijp ik, maar de Kinderdoder heeft genoeg kansen gehad.’ Haar gesprekspartner kromp kort ineen bij het horen van die naam. De prinses begaf zich op glad ijs en dat wist ze. ‘We moeten onszelf van hem ontdoen, zeker na wat hij met uw –’

‘Genoeg!’ De luide grom schalde door de ruimte en het overviel hen beiden. In een kort moment van stilte stierf de echo langzaam weg, waarna de O’khani op kalmere toon verderging: ‘Laten we onze vriendschap niet verpesten, prinses. We hebben elkaar nog even nodig, jij en ik.’

Sae knikte haar gesprekspartner kort toe. ‘Prima, hogepriesteres.’ Ze maakte aanstalten om haar terugweg door de lange hal te maken. ‘Doe met hem wat jij passend acht,’ wierp ze de O’khani over haar onbedekte schouder toe.

Terwijl ze van de hogepriesteres en de cel waar haar gevangene vastzat vandaan liep, kon ze nog net de sleutel in het slot van de celdeur horen omdraaien.

DEEL I:

WELP

1.

Op jonge leeftijd leerde ik wat voor invloed een naam op iemand kan hebben. Een naam kan je maken, breken. Hij kan je voorbestemmen, veroordelen. Hij kan een betekenis hebben, een belofte bevatten en een druk opleggen om die belofte waar te moeten maken.

De betekenis van mijn eigen naam leek haast eeuwig in beweging te zijn.

Er was de naam die ik bij de geboorte had gekregen. Er was de naam die ze mij en mijn familie achter onze ruggen om gaven. En dan was er nog de naam die mij voor heel Vha’Rymn een misdadiger maakte.

Ik heb moeten accepteren wat voor invloed een naam op iemand kan hebben. En als kleine welp werd ik me daar voor het eerst bewust van...

Op vier poten sloop ik door het hoge gras, dat ondeugend langs mijn buik kriebelde.

‘Kojvo,’ kon ik mijn moeder horen fluisteren. ‘Kom hier! Stop met dromen en blijf een beetje in de buurt.’

Ik kon de pluim aan het uiteinde van haar lange staart zien bewegen en ik zette een sprintje in om haar bij te benen. Ondanks de felle blik in haar samengeknepen ogen lag er zachtaardigheid achter haar geconcentreerde gelaat.

Maar dit was de jacht. We konden onszelf niet toestaan om te ontspannen.

‘Kom hier,’ herhaalde ze, nog altijd fluisterend om onze prooien niet te alarmeren.

Ik wurmde me langs haar ruwharige flank en nestelde mezelf tussen haar brede voorpoten. Ze had haar scherpe nagels nog ingetrokken, maar daar zou snel verandering in komen.

Toen kreeg ik ze ook in het vizier, onze prooien.

De kudde stofpaarden die zich rondom een waterpoel hadden verzameld. Hun wollige bruine vacht was hier en daar aan elkaar geplakt van de spetters die in de rondte vlogen. Ze zagen er log uit terwijl ze met hun stompe snuiten het water naar binnen slokten. Al waren de beesten doorgaans een stuk kleiner dan een volwassen O’khani, ik moest voorzichtig zijn als ik niet vertrapt wilde worden zodra de achtervolging van start zou gaan.

De onrust gierde door mijn borst en ongeduldig trok ik mijn klauwtjes in en uit. Water was schaars op de steppe en het zou niet lang duren voordat de prooien op zoek zouden gaan naar een volgende bron om hun dorst te lessen.

‘Mag ik al?’ vroeg ik ijverig. ‘Mag ik ze bij hun slome hoeven grijpen?’

Een tevreden gesnor klonk uit mijn moeders keel. ‘Rustig aan, jagertje. En toon wat respect voor het leven dat het voortbestaan van de troep in stand houdt.’ Haar ruwe tong schraapte over mijn kop. ‘De jacht is een samenspel. Geen O’khani redt het alleen, dat gaat tegen onze natuur in. We moeten nog heel even wachten tot de anderen in positie zijn.’

Ik speurde het met gras begroeide gedeelte van de steppe af om te kijken of ik een glimp van de oudere welpen en jagers wist op te vangen. Tevergeefs, want ik wist geen manen, staart of klauw te herkennen.

‘Waar zijn ze? Ik kan ze niet vinden.’

Mijn moeder liet haar grote maanloze kop zakken tot vlak boven de mijne. ‘Dat is ook de bedoeling. Als mijn kleine jagertje ze niet kan zien, dan zullen de stofpaarden dat zeker niet doen.’ Ze krulde haar platte neus geamuseerd op. ‘Een prooi weet pas dat de jacht is begonnen wanneer het te laat is,’ begon ze haar les. ‘Gebruik je zintuigen, Kojvo. Wat hoor je? Wat ruik en zie je?’

Langzaam bewoog mijn tong zich over mijn scherpe hoektandjes terwijl ik een poging deed om me op de stofpaarden te concentreren. ‘Ik hoor hun ademhaling!’

‘Snel of traag?’

Ik kneep mijn ogen samen. ‘De veulens traag, de groten iets sneller.’

‘Heel goed,’ snorde mijn moeder tevreden. ‘De volwassenen waken over hun kleintjes, zij zullen altijd meer op hun hoede zijn. Wat nog meer?’

De langskomende bries liet de pluimpjes aan de punten van mijn oren dansen. ‘De wind!’ antwoordde ik trots. ‘En de wind draagt hun geur.’ In gedachten riep ik beelden op van de kudde terwijl ik hun spoor mijn neus binnen liet glijden. ‘Ze kwamen vanuit het westen.’

‘Goed Kojvo, dan weten we ook dat ze naar het oosten zullen trekken.’

Dat wist mijn moeder waarschijnlijk allang. Maar evengoed had ze me de kans gegeven om er zelf achter te komen. Ze was dan wel mijn moeder, maar op dit moment was ze ook mijn leermeester. En dat was een taak die ze als oudste jager van de troep als geen ander beheerste.

Haar oren veranderden van positie terwijl ze haar gespierde nek uitstak. Ik volgde haar blik naar twee van de grotere prooien die om en om de vlakte over tuurden.

‘Hebben ze ons opgemerkt?’ vroeg ik me hardop af.

‘Nog niet,’ zei mijn moeder. ‘Maar we moeten niet lang meer wachten.’ Ze trok haar achterpoten naar voren en hield haar schouderbladen hoog, de positie om zich op ieder moment met volle vaart af te kunnen zetten. ‘Zie je dat de stofpaarden ogen aan de zijkanten van hun kop hebben?’

Daar had ik nog nooit bij stilgestaan, maar het klopte inderdaad. Die glazige ogen, gesierd door een waaier aan lange wimperharen, zaten inderdaad niet aan de voorkant van hun kop.

‘Dat is iets om op te letten,’ ging mijn moeder verder. ‘Ze zijn in staat om een groot deel van hun omgeving in de gaten te houden, maar hebben meer moeite om in te schatten hoe ver het gevaar bij hen vandaan zit. Dat werkt in ons voordeel en het moment dat ze even niet opletten is ons startsein.’

Een van de volwassen beesten liet haar snuit met stomende neusgaten naar een veulen zakken om het aan te sporen door te lopen. Het hinnikte zachtjes en daarmee kwamen een dertigtal hoeven samen met het jonkie langzaam in beweging.

‘Nu!’ hoorde ik mijn moeder grauwen en nog voor ik op kon kijken stoof ze weg over het graslandschap.

De geur in de lucht veranderde van behoedzaamheid naar die van pure angst toen vier andere jagers zich vanuit andere hoeken van de steppe bij haar voegden.

Ook ik kwam in beweging en sprintte achter mijn moeder aan. Uit alle macht deed ik een poging haar bij te houden, tot ik plots een mengeling van vlugge pootstappen en luid gehijg in mijn oren hoorde opdoemen. ‘Aan de kant!’ werd me toegesnauwd en met volle kracht werd ik door een brede schouder tegen mijn flank gebeukt.

Ik kwam in het harde zand terecht en kon nog net de hardop lachende gezichten van Taii en Omahl zien wegstuiven. De twee oudere welpen hadden meer jachtervaring dan ik en vormden meestal de achterhoede tijdens een jacht.

Kreunend kwam ik overeind en liet de ruwe kussentjes van mijn klauw over mijn beurse flank glijden. Ik gooide er een scherpe adem uit toen de pijn door mijn gehele poot schoot en het zag ernaar uit dat ik er voorlopig niet op kon staan.

‘Stelletje plantknagers!’ schold ik binnensmonds.

En toen hoorde ik het. Een luidkeelse kreet die wolken leek te doen knetteren. Het geluid van een uitdovend licht. Van een laatste adem. Van het einde van de jacht.

Onze prooi was gevangen.

Terwijl ik in de richting van het kamp strompelde zag ik de jagers hun bebloede prooien achter zich aan sleuren. Het was een gruwelijk aanzicht waar weinig zachtmoedigheid aan te pas kwam. Toch wist ik het maar al te goed, het was doden of doodgaan voor ons O’khana. De dood van een prooi betekende een langer leven voor de welpen, jagers en ouderlingen van de troep.

‘Kijk eens wie we daar hebben,’ hoorde ik een venijnige stem mijn kant op komen. ‘Zijn we soms vergeten een van de veulens af te maken?’

Omahl.

‘Niet zo stoer nu mama niet in de buurt is of wel, veulentje?’ voegde Taii eraan toe en de twee plaaggeesten kwamen aan weerskanten van me lopen.

Ik deed een vlugge poging de brok in mijn keel weg te slikken en ik probeerde uit alle macht niet naar de oudere welpen op te kijken.

Als geen ander wist ik hoe streng mijn moeder naar haar jagersleerlingen kon zijn en als haar zoon was ik zeker geen uitzondering op de regel. Toch grepen Taii en Omahl elke kans aan om haar autoriteit uit te dagen en hun bewijsdrang op mij af te reageren.

En dus hield ik mijn kop en oren laag om hen niet onder ogen te hoeven komen.

Ergens wist ik dat ze gelijk hadden. Door mijn ‘val’ kon ik haast niet op mijn linkervoorpoot staan en ik zag er waarschijnlijk zielig en verloren uit. Als een prooi.

‘Zijn we onze tong verloren?’ vervolgde Omahl zijn getreiter.

Taii giechelde vol genoegen. ‘Of is alleen de trots van onze kleine Kojvo gekrenkt?’

Ik durfde het aan om een blik op hun poten te werpen, maar een weerwoord vond ik niet.

‘Ach ja, Kojvo. Hij Die Niet Bestaat.’ Omahl bracht zijn muil vlak naast die van mij, waardoor ik zijn rotte adem kon ruiken en zijn beginnende zwarte manen op mijn wang kon voelen prikken. ‘Of moet ik zeggen: Hij Die Nooit Wat Zal Worden?’

Het stof en zand stoven omhoog toen de twee lachend om me heen begonnen te springen.

De betekenis van mijn naam was algemeen bekend in de troep en de veroordelende blikken die deze bij mijn troepgenoten opriep waren mij verre van vreemd.

Uit frustratie sprongen de nagels uit mijn drie werkende poten. Ik kon er toch ook niets aan doen dat ik zo heette. Ik had er niet voor gekozen om een naam te moeten dragen die letterlijk ‘vreemdeling’ betekende. En al helemaal niet om erop te worden afgerekend.

De twee jagersleerlingen begonnen me langzaam te omcirkelen en het zorgde ervoor dat mijn hartslag mijn keel in kroop.

‘Au, au, mama! Het doet zo’n pijn!’ imiteerde Omahl me grinnikend met een slap hangende poot. Plezier en venijn leken bij hem hand in hand te gaan.

Ik kon het wel uitschreeuwen. Al mijn frustratie eruit gooien en de twee genadeloos te lijf gaan. Als ik geluk had kon ik op z’n minst één oog van een van de twee toetakelen.

Maar mijn lijf wilde niet, durfde niet. De angst voor de consequenties die een dergelijke uitbarsting met zich meebracht verdoofde me.

Mijn ademhaling stokte en er gierde een rilling door mijn sidderende lijf. Ik kon alleen maar hopen dat Taii en Omahl de enkele angsttraan die langs mijn wang gleed niet zouden opmerken.

Ik stierf een stille dood, met mijn schaamte als genadeklap.

Was dit hoe een prooi zich voelde? Wanneer deze wist dat de strijd gestreden was? Hun soortgenoten hen achtergelaten had om niet zo’n zelfde lot toe te komen?

Mijn gedachten van wanhoop werden onderbroken door een luide brul. Het geluid schalde over de steppe en toen het wegstierf durfde ik pas weer op te kijken.

‘Wat is hier gaande?’ Het donkerrode bloed van de jacht stond nog altijd op mijn moeders lippen. Met haar klauwen groef ze zich een weg door het zand en haar scherpe hoektanden blonken in het licht van de laagstaande zon. ‘Kojvo, wat is hier aan de hand?’ herhaalde ze, ditmaal op mij gericht.

Met nog altijd waterige ogen wierp ik een blik op mijn twee belagers. Ze hielden hun ruggen recht, hun staarten laag en hun gezichten in de plooi.

‘We... We waren simpelweg aan het spelen,’ loog Taii.

Omahl knikte instemmend. ‘Om te oefenen... voor de jacht.’

Zo’n doorzichtige leugen zou niemand geloven, maar ik was opgelucht dat de pesterijen ten einde waren. Al was ik tegelijkertijd bang dat mijn moeders ingrijpen hun beschuldigingen in zekere zin zou bekrachtigen. Dat het zou bevestigen dat ik inderdaad voor altijd als een zielige prooi beschermd moest worden.

Er zou een moment komen dat ik me niet meer achter mijn moeder kon verschuilen. Een moment waarop ze me zou moeten loslaten en ik mijn eigen plek in de troep moest kunnen verdedigen.

Mijn moeders warme gestalte kwam naast me staan en dreef de twee leerlingen, die minstens een kop kleiner waren dan zij, in de richting van het kamp. ‘Als jullie vanavond niet op een afgekloven schedel willen knagen, zou ik me maar gauw uit de voeten maken.’

‘Zeker niet,’ zei Taii hoofdschuddend.

‘We gaan al. Ja?’ stemde Omahl in.

Mijn moeder was nog niet tevreden. ‘Ja wat?’

‘Ja, vrouwe Deneh,’ zeiden haar twee leerlingen in koor.

Terwijl ze wegholden wierpen de twee nog een uitdagende blik op mijn betraande gelaat. Dit was nog niet voorbij, besefte ik maar al te goed. Dit was verre van voorbij.

De avond was gevallen en ik lag in het zachte zand aan de rand van het kamp. Met snelle halen van mijn tong probeerde ik de pijn in mijn poot te verzachten. Ik kon er nog steeds niet goed op lopen, maar ik was tenminste weer veilig thuis.

Ons kamp bestond uit een grote oppervlakkige kuil op de steppe. In het midden van de Kuil hadden de ouderlingen een vuur gemaakt en de warmte ervan bleef ons omringen door de vier lederen doeken die in een punt boven de open plek gespannen stonden.

Instinctief liet ik mijn blik over de Kuil glijden tot ik een van mijn plaaggeesten wist te spotten. Taii had zich opnieuw bij zijn familie gevoegd en gedroeg zich weer braver dan een pasgeboren welp. Waar Omahl zich schuilhield wist ik niet, maar zolang hij ver bij mij uit de buurt bleef hoorde je mij niet klagen.

Ik krijg jullie nog wel.

Ik stond mezelf niet toe om volledig de rust op te zoeken. Alsof hun pesterijen ieder moment opnieuw de kop op konden steken en ik me moest voorbereiden op een nieuwe aanval.

‘Kojvo.’ Mijn wraakplan werd verstoord door mijn moeders begroeting. Ze kwam mijn kant op gelopen nadat ze de verse buit prooien over de troep had verdeeld. ‘Kojvo,’ herhaalde ze. ‘Gaat het wel?’

Gaat het wel? Wat moest ik daarop antwoorden? Mijn poot deed zeer, er was alweer een dag voorbijgegaan waarin ik vernederd was en al mijn energie ging uit naar de woede die zich in mijn binnenste had genesteld. De woede waarvan ik niet wist hoe ik ’m moest uiten, die ik niet durfde te uiten.

In de stilte waarin ik de woorden niet vond zag ik dat mijn moeder mijn uitgeklapte nagels opmerkte. Ze kwam naast me zitten en begon met lange halen van haar tong het bloed in haar kortharige vacht schoon te likken.

‘Ik weet dat het moeilijk is,’ zei ze. ‘Ik weet dat het een worsteling is om je plek in de wereld te vinden en ik zou willen dat ik dat voor je kon wegnemen.’ Ik hief mijn kop om aandachtig naar haar kalmerende stem te luisteren. ‘Maar probeer... probeer ze te negeren.’

‘Dat doe ik ook!’ schoot ik in de verdediging. ‘Ik probeer het, maar ze haten me. Taii en Omahl, ze haten me en ik begrijp niet waarom.’

Mijn moeder schudde haar kop. ‘Niet zij.’ De weerspiegeling van het vuur brandde in haar versmalde ogen terwijl ik haar vragend aankeek. ‘De stemmen in je hoofd, Kojvo. De woede, de wraakgevoelens en onmacht. Het is me niet ontgaan hoeveel ze je teisteren.’ Een ingehouden zucht ontsnapte uit mijn keel. ‘Het zit in de natuur van de O’khana, in ons allemaal, om onze agressie fysiek te uiten. We zijn nu eenmaal jagers.’ Ze nam een korte pauze om het laatste restje bloed van haar snuit te boenen. ‘Maar wees sterk en negeer die stemmen in je hoofd die je vertellen dat klauwen, tanden en bloed je enige uitweg zijn. Ook al voelt het of je situatie het niet toestaat, wees sterker dan dat.’

Ik liet het even binnenkomen. Zolang ik me kon herinneren had ik gezien hoe mijn moeder en de andere jagers de stofpaarden hadden beslopen, opgejaagd en genadeloos hadden gedood. Maar nu werd er van me gevraagd om dat jachtinstinct te negeren, om erbovenuit te stijgen.

Eindeloze spiralen van verwarring sponnen zich samen in mijn hoofd.

‘Wat kan ik doen dan? Als Taii en Omahl –’