Paniek

Sandra J. Paul

PANIEK

Eerste druk: 23 augustus 2021

© 2021 Sandra J. Paul

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789463967662

NUR 330

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Willem

Wat er ook gebeurt

Paniek

is geen optie

“And I find it kind of funny,

I find it kind of sad

The dreams in which I’m dying

are the best I’ve ever had

I find it hard to tell you

’cause I find it hard to take

When people run in circles

it’s a very, very

Mad world”

© Tears for Fears

1

14.25

“Worry about staying alive first. Then worry about how you’re going to live.”

Richelle Mead

Ik dacht altijd dat ik niet zou weten wat te doen bij een aanslag, maar ik ben nog nooit zo kalm geweest. Gehuld in duisternis luister ik ingespannen naar de geluiden. Een huilend kind, gesnuif, gehoest. Stil, verborgen achter een hand. Geschuifel met voeten wordt gevolgd door een vinnig ‘shhhhht’.

Melinda zorgt voor haar kinderen, Andreas en Matthew mompelen onder elkaar. Ze bekommeren zich om Andreas’ mobiele telefoon in een wanhopige poging om de buitenwereld te bereiken. Nutteloos, weet ik al, dus doe ik zelf geen moeite. Dit gebouw is een fort, en het ligt zo afgelegen dat we evengoed op een onbewoond eiland hadden kunnen zitten. In plaats daarvan concentreer ik me op het kalm houden van de kinderen, en doe dat met gebaren en zachte fluisteringen die als aanmaningen klinken, maar eerder als aanmoedigingen zijn bedoeld. Een strenge stem, maar wel een die voor hen niet te hard klinkt.

Matthew, een jaar of negentien schat ik, heeft een Brits-Nederlands accent, wat doet vermoeden dat hij Angelsaksische roots heeft. Ik ken hem enkel als student op de campus, heb nooit eerder met hem gesproken. Melinda en Andreas zijn net als ik inwoners van Riel, geboren en getogen in onze fijne, kleine stad, waar iedereen elkaar kent en de deuren nog bij elkaar platloopt. Nauwelijks achttienduizend inwoners wonen hier. Ooit was het een Romeins gehucht dat aan een belangrijke rivier lag, en daarom tot stad werd gedoopt.

Melinda is een docente en woont in mijn wijk met haar twee kinderen, we komen elkaar regelmatig tegen in de plaatselijke buurtwinkel. Ze is een gescheiden vrouw die het nog erg goed met haar ex-man Pieter kan vinden, die ik dan weer regelmatig op de voetbal zie. Men zegt wel eens smalend dat we allemaal op een of andere manier familie zijn van elkaar, ik geloof dat dit best zou kunnen kloppen.

Andreas werkt hier, hij zit in mijn loopclub. Een snelle, behendige kerel die triatlons doet alsof het niets voorstelt. Het is een voordeel dat zij me kennen, zo begrijpen ze heel snel wat ik van hen verwacht. Wanneer ik een gebaar maak, manen ze de kinderen aan tot stilte. Matthew volgt dan automatisch hun lead. De jongen is op dit moment duidelijk niet in staat om rationeel te denken. Zijn handen trillen, hij ziet lijkbleek en hij hijgt alsof hem op elk moment de adem kan worden benomen. Shock, en logisch ook. Hij weet maar al te goed dat er doden in de kamers onder ons liggen.

We zitten tussen de dakspanten verstopt, verborgen onder het gerestaureerde en beschilderde plafond van de zolderverdieping van het Kasteel van Riel, een gebouw dat uit de zestiende eeuw dateert. Tot honderd jaar geleden behoorde het relatief kleine kasteel toe aan de rijkste familie in de verre omstreken, waarna het werd verkocht aan een excentrieke man die er een kunstuniversiteit van maakte die sinds het prille begin wereldberoemde artiesten aflevert. Volgens de vele geruchten was hij een sadist die zijn pupillen voor het minste afstrafte. Het huidige bestuur beschouwt hem als een held en volgt zijn regime nog steeds getrouw.

Als sardientjes in een blik wachten we op onze vrijheid, of op de dood. Onze schuilplaats is een duffe zolderruimte die zich in de nok van het gigantische dak bevindt. Het is hier klein en lang en nauw en verstikkend. We zitten met z’n zessen op een rij, bij elkaar gewrongen op het smalste middenstuk waar zelfs geen twee mensen naast elkaar kunnen zitten. Ik ruik het doordringende zweet van Andreas en moet soms mijn hoofd wegdraaien om er niet misselijk van te worden. Het is een ander soort geur dan wanneer hij zeiknat is van het sporten. Angst komt uit zijn poriën gestuwd.

Mijn bezwete oksels zitten verborgen onder mijn witte hemd, maar ze stinken ongetwijfeld even erg, ook al ben ik vrij stressbestendig. Het komt door deze benauwde omgeving, ik heb het niet zo op kleine ruimtes. Claustrofobie heeft me als kind vaak panisch van angst achtergelaten, ik moest er zelfs voor in therapie. Liften zijn nog steeds niet mijn beste vrienden, ik neem ze alleen als ik minstens vijftien verdiepingen moet afleggen. In Riel is er geen enkel gebouw zo hoog.

Dan is er ook nog het zure van urine, vermoedelijk afkomstig van een van de kinderen, of van beiden. De benepen combinatie van menselijke afscheiding wordt vermengd met de stank van stof en vergankelijkheid. Een laag stof hangt in onze haren en op onze kleren en huid. Ik beeld me in dat er ratten of ander ongedierte langs mijn benen lopen, al kan ik niet zien wat er zoal op de vloer leeft. Maar goed ook wellicht.

Boven ons, links en rechts van ons zijn de draagbalken die het dak steunen. Een nauw gat in de nok laat de felle zon binnensijpelen, waardoor we toch een beetje kunnen zien. Stof dwarrelt in het licht. Een vogelnest prijkt in het hoogste punt tussen twee balken, al enige tijd verlaten aan de webben te zien, mogelijk omdat het nest het niet heeft overleefd.

Hier is in geen jaren meer iemand geweest. Het is een vergeten hoek die in moderne tijden mogelijk nooit is ontdekt, wellicht omdat niemand enig idee had dat die bestond. In de documenten van het domein staat hij in elk geval niet, anders had ik het geweten. Ook Andreas wist van niets. Oude en vergeten spullen staan in een hoek van de ruimte: een ingedeukte valies, een grammofoon en een vermolmde zeemanskist waarvan ik niet wil weten wat erin zit. Ik heb geen zin om er het skelet van een verdwenen jonkvrouw aan te treffen. Een rek met kleding die nog voor een jazzthema-verkleedpartij zou kunnen dienen, stinkt naar motten en verderf.

Het enige wat hier overleeft is het ongedierte dat in alle kieren en hoekjes kruipt en zich voedt met de restanten van gemummificeerde babyvogels. Webben hangen massaal aan de schuine spanten, dikke spinnen vluchten weg na jaren van alleenheerschappij over het gammele zolderhok. Het verwondert me dat Ella, Melinda’s zevenjarige dochtertje dat tegen haar heup aan leunt, geen kik geeft, maar vrij stoïcijns naar de vette spin boven haar hoofd staart. Pas wanneer het zwarte wezentje nog dichterbij komt, herken ik angst in haar ogen.

Ik sta op zodat mijn hoofd tegen de balken rust, leun naar voren en veeg de kriebelende webben weg, waarna ik de spin met mijn blote hand vang en voorzichtig op de plankenvloer zet. Het monstertje verdwijnt tussen de spleten, in het duister. Nico, Melinda’s vijfjarige zoontje, kijkt gefascineerd naar de exacte plek waar de spin is verdwenen, al kan hij niet zien waar het beestje naartoe is. Het houdt hem bezig, wat ook al iets is. Ik vraag me af hoelang het nog zal duren voor een van hen in een hysterische huilbui losbarst.

Hun moeder staat alvast op het punt om in te storten. Ze kijkt me angstig aan. Hoelang nog? Ik herken de vraag in haar ogen en haal mijn schouders op. Ik weet het niet. Er zijn nog maar een paar minuten voorbijgegaan sinds we op de zolder zijn gekropen, al voelt het alsof we er al een uur zitten. Het gevaar is vlakbij, maar ik heb geen flauw idee waar het zich op dit moment bevindt. Ik durf het niet in te schatten, noch risico’s te nemen. Wat ik wel weet is dat het ergste nog moet komen. De daders hebben de verdieping onder ons nog niet betreden, maar dat kan nu elk moment gebeuren.

Ik spits mijn oren om alle geluiden van buitenaf op te vangen, maar de dikke balken van het beschilderde plafond waarboven we zitten, maken dit extreem lastig. We zijn compleet blind en moeten op ons gevoel handelen, en juist dat zorgt ervoor dat ik nu ijzig kalm blijf. We kunnen elk moment gepakt en vermoord worden, ons geluk houdt een keer op. Maar ik zal er alles aan doen om dat te voorkomen.

Ik kwam alleen naar het kasteel, ook al had ik een uitnodiging voor twee gevraagd en gekregen. Kristel werd vanochtend opgeroepen voor een spoedgeval in het ziekenhuis, waarna ik eerlijk gezegd geen zin meer had om te gaan. Ze belde me teleurgesteld op en zei dat ze haar best zou doen om het te halen, maar we wisten allebei dat dit niet zou gebeuren. Meestal betekenden spoedgevallen zoals dit dat ze urenlang weg zou blijven. Ik had op het punt gestaan om zelf ook af te zeggen, maar dat kon ik niet maken, zo werd me door Anna duidelijk gemaakt toen ik aan de telefoon een flauwe poging tot het zoeken van excuses deed.

‘Je bent al kluizenaar genoeg, Willem. Het wordt hoog tijd dat je eens wat minder werkt en wat meer aanwezig bent. Trouwens, Annemarie verwacht je. Alles is al geregeld. Het is niet dat je de mensen aan tafel niet kent, hè. Iedereen zal er zijn.’

Ze maakt de opmerking over mijn werkritme al jaren, ook al is ze zelf een workaholic die weinig of nooit tijd thuis doorbrengt. Soms geloof ik oprecht dat ze zich nauwelijks meer kan herinneren dat haar tienerzonen ooit baby’s zijn geweest.

Ze had wel een punt. Vorige week nog werd me nadrukkelijk gevraagd om zeker te komen. Ik was toen toch maar met lichte tegenzin naar het kasteel gereden, maar tijdens de lunch had ik me verbazingwekkend goed geamuseerd met de andere aanwezigen. Wijn vloeide rijkelijk, het eten was heerlijk. We zaten op het terras en amuseerden ons kostelijk. Na de lunch vertrokken de cateraars, en kwamen er een aantal studenten aan. Ik wilde vertrekken, maar toen nodigde Annemarie ons uit om de tentoonstelling rustig te bekijken, aangezien we hier de komende dagen geen tijd voor zouden hebben. De studenten zouden onze gidsen zijn.

Licht beschonken liep ik achter Matthew aan naar de bovenste verdieping van het prestigieuze kasteel. Hij stelde lachend dat het beter was om op daar met de tentoonstelling te beginnen omdat hier twee van zijn eigen werken hingen. Hij was nog niet eens aan de uitleg begonnen toen er felle knallen weerklonken. Het ontnuchterde me meteen. Het kabaal kwam van buitenaf en klonk als vuurwerk, maar er was niets in de lucht te zien. De enige keer dat ik dit eerder had gehoord, was tijdens een schietpartij in een Brusselse wijk tussen twee bendes. Dat heeft me nachtenlang slechte dromen opgeleverd.

Nico en Ella kraaiden opgewonden en renden naar de ramen, waar ze verwonderd op zoek gingen naar de bron van het geluid, maar die niet vonden. Na een korte pauze wilde Matthew gewoon verdergaan, maar toen de knallen opnieuw begonnen, groeide mijn onrust met de seconde. Dit waren geen voetzoekers en al zeker geen vuurwerk. Het klonk meer als schoten, alsof er een jachtpartij plaatsvond vlak naast het kasteel. Het was anders dan de schietpartij in Brussel, een ander soort wapens. Ik probeerde te bedenken waar ik dat geluid eerder had gehoord.

Toen het weer begon wist ik zeker dat het om jachtwapens ging. Maar dat kon niet, het was helemaal het seizoen niet. Bovendien werd het terrein rond het kasteel het hele jaar door hermetisch afgesloten voor bezoekers. Het park is niet toegankelijk voor wandelaars, laat staan jagers. Het is privédomein dat alleen tijdens schoolvakanties wordt opengesteld voor wandelaars. En jagen is hier absoluut verboden.

De kinderen beseften nu ook dat er iets niet klopte, alsof hun natuurlijke instinct in actie sprong. Ze smeekten om naar beneden te gaan naar hun vader, die op het terras was achtergebleven in het gezelschap van een aantal genodigden. Net als Melinda is hij docent op de campus, ze kunnen nog steeds erg goed met elkaar overweg. De kinderen hadden vandaag geen school, en hun oppas had het op het laatste nippertje laten afweten. Ze hadden geen andere keuze gehad dan hen mee te brengen voor de lunch, al was dit duidelijk tegen de zin van Annemarie. Melinda deed een verwoede poging om haar tranen te bedwingen, maar ze wist het al. Ze voelde de aanwezigheid van de dood. Wij allemaal. Ik probeerde iets bemoedigends te zeggen, maar er kwam geen woord over mijn lippen.

Andreas reikte naar zijn telefoon en stapte naast me naar het raam om naar buiten te kijken, maar we zaten te hoog om iets te kunnen zien. We konden het terras niet zien en het stuk gazon dat we zagen, lag er normaal bij. En toen zagen we het, tussen de parkeerplaats en het terras, op het grind. Een figuur die met het gezicht naar beneden in een lichte jurk op de grond lag. Ik strekte me om nog meer van haar te kunnen zien, maar dat lukte me niet. Andreas vloekte binnensmonds en draaide zich lijkbleek naar me toe. Ik zei hem dat hij de kinderen niet bij het raam mocht laten komen en draaide me naar Melinda toe, die meteen begreep wat we hadden gezien. Matthew wilde naar de traphal gaan, maar ik hield hem tegen. Ik stopte al het gefluister en gesnik en maande de kinderen ruw aan tot stilte.

Onder ons nam het geluid toe. We hoorden stemmen die de heersende chaos reflecteerden. Niet een normaal gesprek, maar krijsen, gillen en roepen. De rest van genodigden zat verspreid over het terras en de onderliggende verdiepingen, het geluid weerspiegelde dat. Het leek zich over alle verdiepingen te verspreiden. We hoorden mensen in de traphal elkaars namen roepen. Er heerste angst. Enkel wij bleven muisstil, een kalmte die conflicteerde met de wanorde die verdiepingen lager ontstond. Melinda, ongerust als ze was over het lot van haar ex-man, wist dat haar kinderen nu de prioriteit waren en gedroeg zich daar ook naar. Ze hield hen rustig.

Alsof de wereld zelf aan zijn einde kwam, weerklonk nu knal na knal. Er was geen stoppen meer aan. Driemaal kort na elkaar, en toen meteen nog eens. En nog eens. Enkele seconden interval, vermoedelijk om de wapens te herladen. De schoten klonken telkens een beetje anders, wat er mogelijk op wees dat er meerdere schutters waren die elkaar afwisselden, of dat er verschillende wapens werden gebruikt. Ik sloot mijn ogen en probeerde het aantal daders te onderscheiden. Het buitenterrein vulde zich met gegil en kreten van onrust, wanhoop, verdriet en drama, maar het doofde zo snel uit, dat ik wist dat er geen ontkomen was voor de slachtoffers op de lagergelegen verdiepingen. Ik telde minstens twaalf schoten, maar raakte ergens de tel kwijt. Er was geen twijfel meer mogelijk: we zaten in het hart van een aanslag.

Het lawaai buiten stopte. In luttele seconden baande de dood zich een weg naar binnen, via de brede centrale traphal die alle verdiepingen met elkaar verbindt. Ik hoorde geroep, geruzie, gevolgd door voetstappen die de trap op renden. Vermoedelijk gingen de slachtoffers alle kanten uit, op zoek naar een schuilplaats, of vrijheid. De gerestaureerde trap is het hart van het gebouw. Hij werd samen met het kasteel opgetrokken en door de jaren heen zorgvuldig onderhouden. Het is ook de enige weg naar buiten en door zijn ligging ideaal om een oog te houden op alles wat er in het gebouw gebeurt. Perfect dus voor een paar waanzinnige schutters die de volledige controle willen over het gebouw. Dat moeten zij bij voorbaat hebben geweten.

Het gegil weergalmde in crescendo door de hal, telkens gevolgd door absolute stilte wanneer iemand de mond werd gesnoerd door moordende kogels. Ik beval de anderen om ter plaatse te blijven en stapte voorzichtig naar de brede trap, waar ik zo ver als ik durfde over de reling hing om een glimp op te vangen van de schutters die op alles schoten wat bewoog. Twee mannen met baseballpetten op het hoofd en geweren op de arm. Nonchalant gekleed in jeans, donkere sneakers en felrode T-shirts, en wapengordels rond hun middel. Zij stonden in het centrum van het geluid. Voor hen liepen een paar mensen, duidelijk ongewapend. Twee daders dus. Het was beter dan tien, maar slechter dan één. Ik kon niet zien wie het waren, hun gezichten waren bedekt. Ze bewogen zich vooruit, tot ze uit mijn zicht verdwenen. Hun wapens kon ik niet goed zien, maar ik was er haast zeker van dat het jachtgeweren waren, wat ook de reden was dat ik het geluid herkende. Het veelvuldig herladen wees bovendien niet op de automatische wapens die terroristen zouden gebruiken.

Tussen hen en ons heerste complete chaos. Alexandra, een docente op de campus, liep in blinde angst heen en weer op de tweede verdieping. Ze was niet alleen, haar gezin was bij haar. Ik wenkte haar, riep zo zacht mogelijk haar naam, maar ze merkte me niet eens op. Ik snelde naar het begin van de trap en probeerde uit het zicht van de vijand te blijven terwijl ik wilde gebaren naar haar maakte om haar aandacht te trekken. Het was hopeloos, ze was in een complete staat van paniek. Ik twijfelde tussen haar achternagaan en haar dwingen om met me mee te gaan, of terugkeren naar de anderen. Ze riep naar mensen die het atelier waren binnengerend, en zij riepen terug. Een gigantisch kabaal weerklonk, ramen werden gebroken. Iemand deed wellicht een poging om naar buiten te springen. Er was geschreeuw en geroep. En toen zag ik de schutters naar boven komen. Ze achtervolgden een paar mensen die de trap op gingen.

Alexandra zag hen ook, en ze bevroor. Ik drong achteruit en nam een drastische beslissing. Tijd om naar beneden te rennen om iedereen te halen was er niet. Dat zou pure zelfmoord zijn. En als ik er niet meer was, maakten de vijf die bij me waren geen schijn van kans meer. Ik liet de anderen waar ze waren en rende terug naar het atelier, waar de leden van mijn groep perplex op me wachtten.

Ik sloot het geluid van de dood uit, wat me ruimte gaf om na te denken, al wist ik dat er maar één uitkomst mogelijk was. Er was immers geen enkel scenario waarbij wij deze aanslag zouden overleven. Ramen uitslaan om naar beneden te springen was gegarandeerd fataal vanaf deze hoogte. Het bordes lag metersdiep onder ons. Een paar maanden geleden is een student uit een van deze ramen gekropen. De jongen was zwaar depressief en onder de invloed van drugs, en viel zijn dood tegemoet zonder het wellicht goed en wel te beseffen. We vonden hem onherkenbaar terug op het terras. Nee, dat doe ik niemand aan, ook al is deze vorm van sterven misschien menselijker dan een paar kogels in de maag krijgen.

Naar beneden rennen en de daders te lijf gaan was een nog belachelijker idee. Ik ben geen kungfu-acteur die even de bad guys met een paar gerichte kicks kan uitschakelen, en ik had geen wapen tot mijn beschikking om weerwoord te geven op hun aanval. Maar wat kon ik dan wel doen?

Het was even stil beneden ons, maar toen weerklonk een loeihard geluid door het gebouw, alsof tientallen ramen tegelijkertijd versplinterden. De kinderen krompen in elkaar, het geschreeuw om genade beneden ons was verschrikkelijk.

‘Het atelier gaat eraan,’ fluisterde Matthew in mijn oor, en ik wist precies wat hij bedoelde.

Stilte. Geroep. Schieten. De schutters maakten snel een einde aan alle mogelijke ontsnappingspogingen. Weer kwamen er knallen, secondenlang. Opnieuw afwisselende wapens en daders. Smeekbeden, of dat beeld ik me mogelijk maar in. Het schieten stopte uiteindelijk, het werd ijzingwekkend stil in het gebouw. Dit betekende iets verschrikkelijks, maar ik blokkeerde het, zodat ik me kon concentreren op wat er met ons te gebeuren stond. Wij waren nu aan de beurt. We konden nergens heen, we waren een levend doelwit. Tenzij ze niet wisten dat we hier waren. Dat was onze enige kans op overleving.

Ik voelde een vreemde rust over me heen komen, een vastberadenheid om Kristel terug te zien en langer te leven dan mijn drieënveertig jaar. Ja, we zaten vast. Ja, er was maar één weg uit dit gebouw, via de trap. Ja, de dood wachtte op ons als we uit die gekleurde vensters zouden springen. Maar dat zou me niet tegenhouden om toch een poging te doen om íémand te redden. Er waren geen schuilplaatsen groot genoeg voor de volwassenen, maar misschien konden we wel de kinderen redden. Zij waren te klein om hier op deze gruwelijke manier te eindigen.

Ik beval Andreas en Melinda al fluisterend om op zoek te gaan naar verbergplekken voor de kinderen. We lieten de kleintjes bij Matthew en zochten het atelier af. Ik trok kast na kast open in de hoop dat ze groot genoeg waren om Ella en Nico in te stoppen, maar ze zaten allemaal volgestouwd met spullen, en dat zou natuurlijk meteen opvallen. Het leek een onmogelijke zaak en de wanhoop was ons al nabij, toen Andreas de deur van het rommelhok opentrok. In de minuscule ruimte stonden schilderspullen op elkaar gegooid die duidelijk al jaren niet meer werden gebruikt. Het stonk er verschrikkelijk naar verschaalde verf en terpentijn.

Ik wilde Ella en Nico achter de verfspullen en een oud canvas verbergen, tot Andreas onder het licht van zijn telefoon het luik boven ons ontdekte. Melinda slaakte een lichte kreet van hoop, ik had het zelf ook wel kunnen uitschreeuwen van geluk. Het luik was nauwelijks zichtbaar voor het blote oog, dankzij het feit dat het plafond en de haak die eraan hing zwart waren geschilderd. Met verenigde krachten slaagden we erin om het ding los te wrikken.

Aan de binnenkant van het luik bengelde een schamele, nauwe zoldertrap, die eruitzag alsof hij elk moment als stof uit elkaar zou vallen. De trap was wellicht in geen jaren gebruikt en het hout kreunde onder onze druk, maar het moest volstaan. Matthew kroop als eerste naar boven, waarna de kinderen naar boven werden geduwd door hun moeder, die meteen na hen de zolder op ging. Andreas en ik keken gelaten naar elkaar, ervan overtuigd dat dit het einde was. Tot Melinda gebaarde dat er voldoende plek was voor ons allemaal.

Nieuwe knallen weerklonken tot in het hok. Ik dwong Andreas om zo stil mogelijk naar boven te kruipen en sloot de deur aan de binnenkant, waarna ik zo veel mogelijk oude spullen opnieuw in het midden van de ruimte zette. Met mijn voet vaagde ik het bewijs van onze aanwezigheid van de vloer, om daarna als laatste de zoldertrap op te kruipen. Halverwege leunde ik voorover terwijl Andreas mijn benen vasthield, en sleurde zo de klaptrap mee omhoog, waarna ik het luik in stilte in zijn slot duwde.

Daarna begon het wachten.

2

14.30

“Everything you want,

is on the other side of fear.”

Jack Canfield

Andreas vloekt binnensmonds van frustratie omdat hij niemand kan bereiken. Ik leg mijn hand op zijn pols en schud mijn hoofd met een knik in de richting van de kinderen. Hij begrijpt wat ik bedoel en stopt het toestel weg om zich met hen bezig te houden. Als conciërge weet hij dat het hopeloos is, het is al jaren zijn grootste frustratie. Er zijn maar weinig plekken in het land waar er nergens bereik is, maar het Kasteel van Riel is daar een van. In de wijde omtrek van het domein is er geen enkele zendmast te vinden. De stadsbewoners klagen hier al jaren over wanneer ze tijdens de vakantieperiodes worden toegelaten voor bezoeken aan het kasteel en wandelingen in het omliggende park en bossen. Om mobiel te kunnen bellen moet men een heel eind buiten het domein rijden dat zich kilometers ver uitstrekt, en de huidige eigenaars willen dat ook zo houden.

Moderne communicatie wordt kordaat geweerd op de universiteit. Internet, wifi en alle andere moderne technologie worden niet toegelaten. Het enige wat ze aan vertier hebben is een gemeenschappelijke televisie in de recreatieruimte op de begane grond. Het ding is minstens vijftien jaar oud en speelt nog analoge televisie. Toen de wereld op technologisch vlak bliksemsnel begon te veranderen, besloot de school om daar niet in mee te gaan. Een mobiele telefoon, internet, sociale media, het zijn alleen maar afleidingen, zo staat in hun manifest. Ze hebben zelfs geen website, laat staan een mailadres. Allemaal niet nodig, want studenten hoeven ze niet te ronselen, die komen wel vanzelf.

Telefoneren gebeurt alleen via vaste lijnen en door middel van de draagbare telefoons die op het secretariaat en bij de directie staan, allemaal op de begane grond en achter gesloten deuren. Slechts een paar mensen hebben de sleutels van die kantoren. Op de kamers van de studenten in het bijgebouw en in de ateliers is alle vorm van externe communicatie strikt verboden. Er wordt wekelijks gecontroleerd of niemand de regels overtreedt. Het is een van de zeer strenge voorwaarden om op de campus te mogen verblijven.

Leven in het kasteel is als terugkeren naar een lang vervlogen tijd, maar de studenten klagen niet. Ze hebben immers geen andere keuze dan hierin mee te gaan. Wie door de uiterst strenge selecties komt en als een van de tien uitverkorenen binnentreedt, weet dat die een Spartaanse opleiding mag verwachten zoals die honderd jaar geleden ook al plaatsvond. De studenten mogen in het weekend niet naar huis, vakanties zijn extreem schaars. Zelfs in de zomer verblijven er jongeren op het terrein om te werken aan hun toekomst. Hun leven staat volledig in het teken van hun talent. Het is een hard bestaan, maar degenen die hier afstuderen, weten dat ze later zonder enige twijfel steenrijk en wereldberoemd zullen worden. Als men het mentaal aankan om hier drie jaar te verblijven tenminste. De meeste afgestudeerden eindigen immers als excentrieke kunstenaars, die vaak worden omringd door de verkeerde mensen.

Er is immers ook een keerzijde aan het leven in het Kasteel van Riel. Men zegt dat de studenten na hun afstuderen veranderd naar huis gaan. Dat ze moeten afkicken van de strenge levenswijze die de menselijke ziel beïnvloedt. Als ze al zover komen. De student die recent is gesprongen, was niet de eerste die dat deed. In de afgelopen vijfentwintig jaar zijn er vier geweest die deze uitweg hebben gekozen na een slechte beoordeling van hun docenten. Er heerst sinds jaren controverse over de zware aanpak in het Kasteel van Riel, maar nog nooit is iemand erin geslaagd om de rector en haar gevolg in de eenentwintigste eeuw te brengen.