Unsinkable

Lotte Van den Noort

UNSINKABLE

Young Adult

Eerste druk: 14 april 2021

© 2021 Lotte van den Noort

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789463967679

NUR-code: 285

Voor iedereen die (ook maar een beetje) liefde voelt voor de Titanic.

Voorwoord

Je kent het verhaal.

Je weet hoe het is gegaan.

Ik dacht dat ook te weten, tot een jaar of twee geleden, toen ik voor het eerst ontdekte dat er een theorie bestond. Een nieuw verhaal over de Titanic, wat er echt zou zijn gebeurd.

Ik heb mijn verhaal op die theorie gebaseerd. Er zullen personages aan bod komen die door mijn brein zijn verzonnen, maar er zullen ook personages worden geïntroduceerd die echt hebben bestaan.

Aan jou de keuze om te beslissen of deze theorie ook een theorie blijft, of werkelijkheid wordt.

1

Southampton, 15 augustus 1911

Ik ben nooit bang geweest voor water, laat staan voor de zee.

De heerlijke, frisse zeewind speelt met de plukjes haar die zijn losgeschoten uit mijn knot en ik leg mijn hoofd in mijn nek. Een zucht ontsnapt aan mijn lippen en een glimlach verschijnt op mijn gezicht bij de gedachte dat er straks weer een brief op me ligt te wachten. Een brief van hem.

Een groep kinderen rent aan me voorbij waar een ervan een vlieger achter zich aan trekt en de anderen hem proberen bij te houden.

‘Kitty!’ roept de jongen die de vlieger trekt. Hij lacht zijn scheve tanden bloot en zwaait uitbundig, waardoor de vlieger bijna ontsnapt uit zijn grip.

Ik zwaai lachend terug. Ik ken het jongetje en zijn vriendjes nog van twee jaar geleden, toen ik nog bijna elke dag naar de kust ging om mijn voeten in het water te dompelen. In die tijd leek mijn leven nog zo zorgeloos, maar dat fijne leven was slechts van korte duur geweest.

Het vrolijke gelach van de kinderen ebt weg op het geluid van de wind, het gekras van de meeuwen en de omslaande golven. Mijn leven in Southampton is ooit beter geweest. Ik was de dochter van een bankeigenaar, kreeg les van een gouvernante en droeg de mooiste kleding. Ik woonde op het platteland in een prachtig landhuis, net buiten de stad en slechts twintig minuten wandelen bij de kust vandaan. Ons huis was omringd door eeuwenoude bomen, die voor de nodige beschutting zorgden. Lady Katharina, zo werd ik genoemd.

Ik zucht. Dat leven lijkt een eeuwigheid geleden. Mensen keken tegen me op. Ik droeg de mooiste en duurste jurken en ik at het lekkerste en meest luxueuze eten. Tot op een dag mijn vader het nieuws bracht dat hij een grote fout had gemaakt: hij had al ons geld belegd in een project dat was mislukt. Mijn moeder wist niet eens van die belegging af, mijn broer en ik hadden ook geen idee. Voor ik het wist verloor ik mijn status en rang. We verruilden het grote landhuis voor een armoedig huisje in de stad, waar de stank van de fabrieken door de ramen naar binnen kroop.

Ik bal mijn handen tot vuisten bij het idee dat ik nu nog dat goede leven had kunnen leiden, als mijn vader niet zo stom was geweest. We hadden nog maar net genoeg geld om een paar oude meubels op de kop te tikken. Mijn moeder en ik moesten aan het werk. Mijn broer moest zijn toekomstplannen overboord gooien en stoppen met zijn studie. Mijn vader vond zijn troost in de drank. Hij heeft een nieuwe baan gevonden als postbezorger bij de Royal Mail, maar dat is dan ook alles. Hij heeft niet meer de ambitie om een succesvol zakenman te worden. Ik zal het hem altijd kwalijk blijven nemen dat hij mijn leven zo heeft geruïneerd.

Ik moet hard werken, goed mijn best doen om mijn familie te onderhouden en altijd bereid zijn om extra uren te maken als dat nodig is.

Vandaag is echter een dag van rust. Mijn dienst in het South Western Hotel was kort en tegen het middaguur kon ik al gaan. Ik heb mijn vader met tegenzin beloofd hem op te halen van zijn werk, maar dat is pas over een uur. Nu heb ik nog even tijd om te genieten van het uitzicht, van de zee die zich ver voor me uitstrekt, van de glinstering op de rustige golven en het heerlijke gevoel van fladderende vlinders in mijn buik.

Benedicts gezicht doemt op in mijn gedachten en ik kan een glimlach niet onderdrukken. In mijn hoofd zie ik zijn rechte neus, zijn donkerbruine ogen die bijna zwart lijken. Zijn zwarte, halflange haar dat schattig opkrult tegen zijn slapen. Mijn knappe Benedict. Hij is het enige goede van mijn verleden dat onveranderd is gebleven.

De claxon van een auto haalt me terug naar het hier en nu. Ik knipper met mijn ogen tegen de felle stralen van de zon en rek me uit. Achter mij vormt zich een kleine file van wagens en de daaropvolgende geluiden van de claxons zorgen ervoor dat ik mijn tas naast me van de grond raap en in de richting van de stad loop. Ik stap tussen de auto’s door en ontwijk de olievlekken op de weg.

Wanneer ik de onrust achter me heb gelaten, trek ik mijn rokken in de plooi. Zo heb je een moment van rust, zo heb je chaos.

Het is niet ver lopen naar het postkantoor waar mijn vader werkt. Als ik bij het kleine gebouw kom waar de post wordt gesorteerd, neem ik plaats op een bankje dat voor het pand staat. Ik zet mijn tas naast me neer en schuif een stukje op naar rechts, waar de zon nog net tussen de gebouwen door schijnt en mijn huid kan verwarmen. Ik ben veel te vroeg.

Terwijl ik op mijn vader wacht, open ik mijn tas en zoek naar het uitgescheurde krantenknipsel dat ik van het hotel heb meegenomen. Wanneer mijn vingers het stuk papier raken, grijns ik enthousiast. Ik strijk het stuk papier glad op mijn bovenbenen en laat mijn ogen voor de zoveelste keer over de tekst glijden.

The London Daily Mail – 14 augustus 1911

De White Star Line zoekt personeel voor haar nieuwste schip: Titanic.

In het voorjaar van 1912 vaart de Titanic via de Atlantische Oceaan haar eerste reis naar de Verenigde Staten. Voor deze reis zijn wij op zoek naar kamermeisjes om de reis van de passagiers soepel te laten verlopen. Hebt u ervaring en interesse om ons team te komen versterken? Laat het ons weten in een aan ons geadresseerde brief.

- Joseph Bruce Ismay, eigenaar van de White Star Line

‘Wat heb je daar, Katharina?’

Betrapt kijk ik op naar mijn vader, die me aandachtig in zich opneemt, maar hij ziet er niet wantrouwig uit, hij glimlacht zelfs. Over zijn schouder hangt een leren tas waar het logo van de Royal Mail op staat gedrukt. Hij ziet er minder moe uit dan anders en godzijdank ruikt hij vandaag minder naar de drank dan gisteren.

‘Een vacature,’ geef ik voorzichtig toe. Vanochtend had ik de krant in de prullenmand zien liggen, in de kamer van een gast in het hotel. Toen ik de mand wilde legen, viel mijn oog op de foto van het schip boven de vacature en werd ik meteen enthousiast. Dit is mijn kans om een nieuw gedeelte van de wereld te ontdekken, iets anders te doen met mijn leven. Ik kan ontsnappen aan het doodsaaie ritme dat mijn leven heeft aangenomen, aan de armoede.

Het grootste voordeel is dat ik eindelijk met Benedict naar Amerika kan, ik moet hem zo snel mogelijk schrijven als ik de baan krijg.

‘Hmm.’ Mijn vader kantelt zijn hoofd een beetje zodat hij de tekst kan lezen, maar hij knippert verward met zijn ogen. Hij heeft zijn bril niet op. ‘Wat is het?’

‘Niets bijzonders,’ mompel ik en ik stop het krantenknipsel terug in mijn tas, waarna ik overeind veer. ‘Je bent eerder klaar dan ik verwachtte.’

‘Het is je moeders verjaardag, Katharina,’ zegt mijn vader met een glimlach. ‘Ik heb hard doorgewerkt.’ Hij lijkt de vacature meteen vergeten te zijn en steekt zijn arm naar me uit, maar laat hem na een tijdje weer zakken als duidelijk wordt dat ik niet de intentie heb om de mijne erdoorheen te haken. We wandelen terug door de straten van Southampton, in de richting van ons huis dat in een afgelegen buurt ligt, achter de metaalfabrieken. Ik klem mijn kiezen op elkaar als ik het simpele, oude huis in de verte zie liggen.

Na twee jaar ben ik nog steeds niet gewend aan dit nieuwe leven. Elke keer als ik de straat in loop, word ik eraan herinnerd dat ik het ooit beter had en vraag ik me af hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als mijn vader nooit die domme belegging had gedaan.

Het krantenknipsel in mijn tas geeft me echter een sprankje hoop.

Nooit heb ik een andere plek van de wereld gezien, op de nabij liggende dorpen en steden na. Daar moet verandering in komen. Dat moet.

Toen mijn moeder even oud was als ik nu ben, zestien, leerde ze mijn vader kennen. Mijn moeder, Mary Thompson, is de dochter van een lord. Haar vader deed zaken met mijn vaders vader. Op een dag ging mijn vader, Frederik, mee naar het landgoed van mijn moeder. Daar leerde hij haar kennen. Ze waren meteen verliefd en ze hadden het geluk dat ze beiden van hoge afkomst waren, dus over trouwen werd niet moeilijk gedaan. Mijn ouders kochten een huis, het huis waar ik ben geboren en opgegroeid. Er liepen altijd zoveel bedienden rond. Mijn broer, Colin, vond het leuk die bedienden te stangen. Ik natuurlijk ook, want ik keek op tegen mijn broer, mijn grote voorbeeld.

Mijn vader besloot echter na een tijdje dat ons gedrag onacceptabel was. Colin werd naar een privéschool gestuurd en ik kreeg een strengere gouvernante toegewezen, want mijn vorige kon mij niet meer in het gareel houden.

Ik werd ouder en toen ik de leeftijd van veertien bereikte, leerde ik Benedict kennen. Dat gebeurde tijdens een tuinfeest op ons landgoed. Hij kwam daar om over mijn vader te schrijven. Benedict was toen nog een journalist in opleiding. Ik viel meteen voor die donkere ogen, die me met zoveel warmte hadden aangestaard. Zijn Ierse accent deed onmiddellijk mijn hart smelten toen hij mijn naam voor de eerste keer over zijn lippen liet glijden.

We brachten de zomer samen door, genoten van elkaars aanwezigheid. Nooit maakte hij aanstalten om een kus te stelen, de heer die hij was. Hij was geduldig en romantisch en op de avond dat hij mij ten huwelijk vroeg, schoof hij de mooiste ring om mijn vinger. Benedicts ouders hebben geld, dat zorgde ervoor dat mijn vader onze verloving goedkeurde, al bleef hij wel hameren op het feit dat Benedict zijn carrière als journalist moest vergeten en zijn vader moet opvolgen. Benedict vertrok na de zomer terug naar Ierland, maar sindsdien schrijven we elkaar zo vaak als we kunnen. Ik vond het doodeng om hem te schrijven dat we al ons geld hadden verloren. Ik was bang dat hij me daardoor niet meer interessant genoeg vond, maar hij stelde me gerust en beloofde me dat alles goed zou komen. Hij ging voor me zorgen.

Aan die belofte hou ik me nog altijd vast.

Mijn vader en ik lopen verder de straat in, ons huis komt steeds dichterbij en ik herinner me hoe mijn moeder het vervallen pand onder handen had genomen. Zo heeft ze zelf de schilderijen opgehangen die ze schildert, de trap en muren een lik verf gegeven en gaten in de muren geboord voor plankjes voor haar Chinese serviesverzameling, die ze had weten mee te smokkelen. Ik wist niet eens dat ze die handigheid in zich had. Ik weet wel dat ze heeft samengewoond met zeven oudere broers, misschien dat ze daar die vaardigheden van heeft overgenomen. Mijn moeder heeft niet lang geklaagd over het feit dat we onze status hebben verloren, ze houdt te veel van mijn vader om boos op hem te blijven en dat neem ik haar kwalijk. Ze had hem een trap onder zijn kont moeten geven, hem moeten aansporen om een goede baan te zoeken en weer boven op de ladder te klimmen. Het feit dat ze elke keer een andere kant op kijkt wanneer mijn vader weer dronken thuiskomt van een avondje gokken en drinken, maakt me alleen maar kwader.

Naast de klusjes in het huishouden werkt mijn moeder als kamermeisje in hetzelfde hotel als ik, maar omdat ze niet meer goed ter been is werkt ze slechts halve dagen. Daarom ben ik meer gaan werken om ons gezin te ondersteunen, daarnaast kan ik nog een extra zakcentje sparen voor de reis naar Amerika met Benedict en ons huis dat we daar gaan kopen. Misschien is het betalen van de reis naar Amerika niet meer nodig, als ik word aangenomen als kamermeisje op de Titanic.

Ik staar naar de mooie ring aan mijn vinger en grijns schaapachtig. Hij is gemaakt van zilver en het witte steentje, dat de kroon spant, glinstert veelbelovend in het zonlicht.

‘Heb je de kaart voor je moeders verjaardag geschreven?’ vraagt mijn vader, terwijl we het pad van ons huis op lopen. Hij kijkt me verwachtingsvol aan.

Ik knik en maak met tegenzin mijn blik los van de ring. ‘Dat had ik toch beloofd?’

‘Dan is het goed.’ Hij knijpt zijn ogen samen tegen de zon die via een autoruit in zijn gezicht schijnt. ‘Ik heb iets voor je.’

‘De brief?’ Mijn stem schiet de hoogte in en als ik zie dat mijn vader inderdaad de envelop met het mooie handschrift van Benedict uit zijn tas haalt, sta ik nog net niet te springen.

Hij zucht lichtelijk geïrriteerd. ‘Prille liefde.’

‘Je weet dat dat niet het geval is.’ Ik stop de envelop in mijn tas. Ik kan niet wachten om de brief te lezen, maar dat wil ik alleen doen. Zonder pottenkijkers, zodat ik het moment kan koesteren. ‘We zijn al twee jaar verloofd.’

‘Je bent zestien.’ Hij rolt met zijn ogen. Ik negeer het.

We lopen naar de voordeur. Ik haal de sleutel uit mijn tas en steek hem in het slot. Als ik hem omdraai zeg ik: ‘Je bent nooit te jong om te trouwen als het ware liefde is. Jij en moeder waren ook jong toen jullie trouwden.’

In de hal stap ik uit mijn schoenen en plaats ze netjes bij de andere onder de kapstok. Mijn vader trekt de deur achter zich dicht, neemt zijn tas van zijn schouder en doet hetzelfde. Er klinken stemmen in de woonkamer en de geur van warm eten verwelkomt ons. Ik herken de stem van mijn oudere broer, Colin. Hij maakt grapjes en moeder lacht met hem mee. Er begint een bel te rinkelen en ik hoor hoe mijn moeder opstaat om naar de oven te lopen.

Mijn vader loopt alvast voor me uit naar de woonkamer en ik loop snel de trap op in de richting van mijn kamer. Daar trek ik de lade van mijn bureau open. Ik haal de kaart voor mijn moeder uit de lade en leg de envelop van Benedict ervoor in de plaats. Ik kijk nog een keer naar zijn sierlijke handschrift voor ik de lade weer sluit en op een drafje terug naar beneden loop.

‘Kitty, hoe was werk?’ vraagt mijn broer als hij me ziet. Ik neem tegenover hem plaats aan de houten, ronde tafel en leg de kaart van mijn moeder op het blad. Mijn broer kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Prima,’ zeg ik met een glimlach en ik leun met mijn armen op de tafel. Ik kijk toe hoe mijn vader in de keuken mijn moeder probeert te helpen met het eten, maar volgens mij staat hij haar alleen maar in de weg.

‘Ik heb fantastisch nieuws,’ zegt Colin en zijn amandelvormige ogen zoeken de mijne. Onze oogkleur hebben we van onze moeder geërfd, hetzelfde geldt voor onze kastanjebruine haren. Colin en ik lijken op elkaar, ondanks het feit dat we van het andere geslacht zijn. Alleen is hij een stuk groter dan ik. Hij is bijna net zo lang als mijn vader, die het langste van ons gezin is. Mijn moeder is een stuk kleiner en dat heeft ze op mij overgedragen. Als kleinste van het gezin moet ik altijd gebruikmaken van krukjes en trapjes om ergens bij te kunnen.

‘Wat voor nieuws?’ vraag ik.

‘Ik vertel het je zo, als vader en moeder zitten.’

Ik knik en draai mijn hoofd in de richting van de keuken, waar mijn vader een grote, warme schotel in zijn handen krijgt geduwd. Voorzichtig loopt hij ermee naar de tafel en plaatst hem in het midden. Hij neemt plaats tussen mij en mijn broer en zucht uitgeput.

‘Gaat het?’ vraagt Colin lachend. ‘Moeder geeft je één keer iets te doen in het huishouden en je bent meteen bekaf.’

Mijn vader haalt een hand door zijn korte bruine haar en grijnst. Wanneer hij zijn hand terughaalt, staat het rechtovereind. Door het dunne haar heen kan ik kale plekken zien. ‘Toen we nog bedienden hadden ging dit me makkelijker af.’

‘Omdat je nooit zelf je handen hoefde uit te steken,’ zeg ik binnensmonds.

Mijn vader kijkt me even kort aan, maar slaat dan beschaamd zijn ogen neer.

‘Frederik, je moet je hoofd kaalscheren, of je moet een pruik gaan dragen,’ verzucht mijn moeder wanneer ze met borden uit de keuken komt lopen. ‘Je ziet er niet uit.’

‘Ik hou ook van jou, liefste.’ Mijn vader begint de borden uit te delen en schept voor zichzelf op. Dan vallen zijn ogen op de kaart en schraapt hij zijn keel. ‘Voor we aan het eten beginnen, heb je nog een cadeau van ons tegoed.’

‘O?’ vraagt mijn moeder quasiverbaasd. Ze had de kaart allang zien liggen. Ze geeft me een knipoog en trekt dan haar gezicht weer in de plooi.

Mijn vader knikt serieus. ‘Kitty heeft de kaart geschreven en we hebben alle drie bijgedragen aan het cadeau.’

Ik kijk mijn vader vanonder mijn wimpers aan bij het horen van mijn bijnaam. ‘Kitty’ wordt het vaakst gebruikt sinds we onze rang zijn verloren. Mijn ouders denken dat ze door het gebruiken van die naam meer sympathie kunnen opwekken of zo. Maar als ze kwaad op me zijn of een serieus gesprek willen voeren komt nog altijd mijn echte naam naar boven en dan weet ik dat het menens is.

‘Dat hadden jullie niet hoeven doen,’ zegt mijn moeder zacht, maar ze kijkt gretig naar de kaart.

Ik schuif hem naar haar toe en ze maakt hem open.

‘Lieve Mary, moeder,’ leest ze voor. ‘Omdat je altijd zo voor ons klaarstaat, willen we iets voor je terugdoen. We hebben het hele jaar wat geld aan de kant gezet zodat je eindelijk nieuwe zijde kunt kopen voor de jurk die je al zo lang wilt maken.’ Haar ogen worden plotseling vochtig en ze schrikt wanneer Colin haar een envelop toeschuift. ‘Lieverds…’

‘Nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar we hebben het niet breed,’ valt mijn vader haar in de rede. Hij wordt al net zo geëmotioneerd als mijn moeder en ik rol met mijn ogen. ‘Je hebt het al maanden over een nieuwe jurk, dus dit is het minste wat we kunnen doen. We houden van je.’

‘En ik van jullie.’ Mijn moeder begint te snikken en nadat ze één blik in de envelop heeft geworpen, begint ze echt te huilen.

Colin reikt naar haar hand en met moeite doe ik hetzelfde. Ik weet dat mijn moeder dit heeft verdiend. Ze cijfert zichzelf altijd voor ons weg, maakt kleding voor ons in plaats van voor zichzelf. Ze loopt al maanden in dezelfde oude stoffen rond. Ik zou gewoon zo graag willen dat ik haar weer hoor mopperen over hoeveel kleding ze wel niet heeft, waarna we het weglachen en verdergaan met ons luxebestaan. Helaas, de realiteit is even wat anders.

‘Hemel, het eten wordt koud!’ zegt mijn moeder plotseling. Ze haalt haar neus op en geeft Colin en mij een klopje op onze handen. ‘Tast toe.’

We scheppen de stoofpot op ons bord en beginnen alledaagse gesprekken te voeren, over het werk van mijn vader, over de nieuwe schilderijen die mijn moeder heeft gemaakt. Tijdens het eten werp ik stiekeme blikken op mijn moeder. De tranen staan nog steeds in haar ogen en ze lacht om alles wat we zeggen, ook al is het helemaal niet grappig. De liefde die ze voor ons voelt straalt van haar gezicht en ik voel een steek in mijn hart bij het feit dat ik de laatste twee jaar zo naar tegen haar heb gedaan. Ik weet dat ik haar niet de schuld mag geven van onze huidige situatie, maar ze is de enige van ons gezin die iets tegen mijn vader in kan brengen en ze weigert het verdomme te doen.

Wanneer onze borden leeg zijn, legt mijn broer zijn bestek op zijn bord en kucht. Als hij merkt dat hij onze aandacht heeft begint hij te glunderen. ‘Zoals jullie weten zijn de bazen erg tevreden over mij.’

‘Zeker, zoon. Dat doe je goed.’ Mijn vader heft zijn halfvolle glas water naar hem op. Hij heeft tenminste het fatsoen om op mijn moeders verjaardag niet naar de drank te grijpen. Zijn vingers tikken echter ongeduldig tegen het glas, een teken dat hij al lichte afkickverschijnselen begint te vertonen.

‘Bedankt,’ glimlacht Colin. ‘Sinds de tewaterlating van de Titanic ben ik meer aan het werk. Vandaag heeft William James Pirrie mij gepromoveerd tot toezichthouder.’

Mijn moeder staat zo snel op dat haar stoel achterovervalt en ze omhelst mijn broer alsof haar leven ervan afhangt. ‘Colin! Ik ben zo ongelooflijk trots op jou.’

Colin omhelst haar terug en zijn ogen worden al net zo vochtig als de hare.

Er verschijnt een lichte glimlach op mijn gezicht. Mijn grote broer heeft het gewoon voor elkaar gekregen om toezichthouder te worden. Hij werkt al bijna twee jaar voor Harland and Wolff, het bedrijf dat schepen bouwt voor de White Star Line. Eerst hielp hij mee bij het bouwen van de Olympic, het oudere zusterschip van de Titanic. Elke dag kwam hij laat en vermoeid thuis. Hij had flinke wallen onder zijn ogen en zijn handen waren altijd kapot van het harde werken, maar zo te horen heeft dat werk geloond. Het was wel even wat anders, schepen bouwen in plaats van een dure studie volgen, maar Colin heeft het nooit erg gevonden om die carrièrewisseling te ondergaan. Tenminste, ik heb hem nooit horen klagen. Colin heeft ook nooit mijn teleurstelling in mijn ouders gedeeld, iets wat ik niet snap, want hij had zo’n mooie toekomst kunnen hebben.

Mijn vader, al net zo blij als mijn moeder, geeft Colin een tevreden klap tegen zijn schouder. ‘Gefeliciteerd, zoon. Wat houdt het precies in?’

Colin gebaart naar moeder dat ze weer kan zitten en kijkt vader met trotse ogen aan. ‘Ik moet zelf nog wel werken aan het schip, er zijn nog een aantal technische dingen die we moeten nakijken. Het interieur moet her en der veranderd worden en de reddingsboten moeten in orde worden gemaakt. Maar ik krijg de leiding over de medewerkers, ik ben verantwoordelijk en moet zorgen dat alles goed gaat. Mijn salaris wordt verdriedubbeld.’

Mijn moeder raapt haar stoel van de grond en begint weer te huilen. Lachend legt Colin zijn hand op de hare. Ze geeft er een kneepje in.

‘Dat betekent wel dat ik vaker naar Ierland moet, naar Belfast. Ik denk dat ik zelfs weken wegblijf tot het schip af is.’

‘We zijn het van je gewend dat je vaak weg bent,’ beaam ik en ik steek kinderachtig mijn tong naar hem uit. ‘We kunnen je wel missen, hoor.’

Colin steekt ook zijn tong naar me uit. Wat zijn we toch volwassen. Hij is negentien zomers oud, ik zestien.

‘Dit moeten we vieren,’ oppert mijn vader en hij staat op om naar de keuken te lopen. Niet veel later komt hij terug met een fles wijn en vier glazen. Ik werp hem een waarschuwende blik toe, maar hij lijkt het niet te merken.

‘Frederik, de kinderen zijn nog niet oud genoeg!’ protesteert mijn moeder, met een aarzelende ondertoon in haar stem. Ze kijkt onzeker naar de fles drank.

Mijn vader kijkt van Colin naar mij en dan terug naar mijn moeder. ‘Voor deze ene keer?’ Mijn moeder zwijgt en uiteindelijk schenkt mijn vader alleen wat wijn in voor mijn moeder en zichzelf. Hij geeft ons een nieuw glas water.

‘Misschien moet je die fles een keer laten staan, al helemaal op moeders verjaardag,’ zeg ik bot.

Mijn vader zucht. ‘Katharina, laten we het gezellig houden.’

‘Dat probeer ik.’

Colin merkt op dat er spanning in de lucht hangt en vertelt snel verder. ‘Thomas Andrews, de ontwerper van de Titanic, heeft me gevraagd om volgende week met hem te dineren. We gaan dan de ontwerpen van het schip nogmaals doornemen, zodat ik me goed kan inlezen op welke dingen nog gedaan moeten worden.’

‘Woont hij niet in Belfast? Hij is getrouwd, toch?’ Mijn moeder straalt en lijkt de wijn alweer vergeten te zijn.

Ik kijk haar vragend aan. Is ze in haar vorige leven detective geweest?

Colin knippert een paar keer met zijn ogen. ‘Ja, dat klopt.’

‘Wat leuk!’ Blijkbaar is alles wat we nu tegen onze moeder zeggen fantastisch. Heel even ben ik bang dat ze nog omvalt van trots.

‘Ik heb ook iets te zeggen,’ zeg ik voorzichtig en met een brok in mijn keel. Drie paar ogen worden op mij gericht en even vraag ik me af of ik gewoon niets moet zeggen, maar dan bedenk ik dat dit mijn leven is en dat ik er iets van moet maken nu mijn vader dat niet meer voor me kan doen. ‘Ik ga mezelf aanmelden als kamermeisje op de Titanic. Ik ga vanavond nog een brief schrijven aan de directeur.’

Het blijft stil.

‘Heb ik iets verkeerds gezegd?’

‘Liefje,’ begint mijn moeder. ‘Wat is er mis met je huidige baan?’

Ik kijk haar niet-begrijpend aan. ‘Wat denk je? Ik werk echt onder mijn niveau. Ik kan zoveel meer dan alleen maar bedden opmaken en kamers poetsen. Als ik dit doe, kan ik eindelijk een nieuw leven beginnen, samen met Benedict. Ik heb altijd les gekregen van een gouvernante, mijn kennis komt goed van pas bij het vinden van een nieuwe baan in Amerika.’

‘Je wilt dat plan doorzetten?’ Mijn vader haalt zuchtend zijn hand door zijn dunne haar. ‘Weet je het zeker? Je bent nog zo jong. Je kunt ook trouwen en samenwonen als je wat ouder bent.’

‘Maar…’ Ik zoek de blik van mijn broer. Hij zou me wel begrijpen, toch? ‘Colin?’

Colin schudt zijn hoofd. ‘We hadden niet verwacht dat het al zo snel zou gebeuren, Kitty. Je bent nog een kind. Je hebt nog jaren de tijd om te settelen.’

Mijn mond valt open van verbazing. Langzaam voel ik het bloed naar mijn oren stromen, mijn handen worden klam. ‘Kind? Je bent niet veel ouder dan ik, hoor. Jullie weten toch dat Benedict en ik verloofd zijn? Hij heeft zelfs netjes om mijn hand gevraagd aan vader en die keurde dat goed! Zelfs nu we tot de laagste klasse zijn gezakt wil hij me nog steeds.’ Ik begin harder te praten en ik merk dat mijn familieleden hun best doen om naar de juiste woorden te zoeken. ‘Jullie mogen hem, toch? Hij kan mij mijn leven weer teruggeven.’ Ik weet even niet meer wat ik zeg. Ik ben hier verdomme mijn verloofde aan het verdedigen tegenover mijn bloedeigen familie. ‘Ik snap het niet.’

Mijn vader kijkt mijn moeder aan en glimlacht, maar die glimlach bereikt zijn ogen niet. ‘We hebben het er nog wel over, Katharina.’ Hij is duidelijk gekwetst door mijn woorden, aan zijn sombere gezicht te zien.

‘Maar ik moet zo snel mogelijk een brief schrijven aan de White Star Line, wie weet heb ik straks de baan niet.’

‘Ik kan altijd nog een goed woordje voor je doen bij de baas,’ probeert Colin me gerust te stellen. ‘Maar denk er eerst over na. Je bent erg jong, de meeste kamermeisjes zijn ouder.’

‘Ik werk al twee jaar, hoor.’ Ik schuif mijn stoel naar achter en sta op. ‘Het lijkt wel alsof ik de enige ben in dit gezin die er werkelijk iets om geeft dat we in de goot zijn beland. Ik ga iets van mijn leven maken en ik laat me door niemand tegenhouden.’ Ik haal mijn neus op, kijk mijn familieleden een voor een aan en loop zonder nog iets te zeggen naar de hal. Daar bestorm ik de trap en als ik in mijn kamer ben, gooi ik de deur met een harde klap dicht. De schilderijen die naast mijn deur hangen trillen door de knal.

Ik heb altijd gedaan wat ik moest doen om mijn familie te steunen. Ondanks het feit dat ik de afgelopen twee jaar doodongelukkig ben geweest, heb ik voor ze klaargestaan. Ik ben degene die het hardst werkt, samen met mijn broer, die me verdomme hoort te steunen in dit alles. Nu wil ik een keer voor mezelf kiezen en dan krijg ik verwijtende blikken toegeworpen.

Ik loop naar het raam, trek de klink omlaag en gooi het open. Het hout kraakt in het venster en de lucht van metaal vermengd met uitlaatgas dringt mijn kamer binnen. Ik probeer de frisse lucht erdoorheen te filteren.

De middagzon staat hoog aan de hemel. Het is erg warm buiten. Mijn uitzicht bestaat uit gebouwen, fabrieken en hier en daar wat verdwaalde bomen. Dit is een heel ander uitzicht dan vanuit ons landhuis, waar het gras elk plekje van het uitzicht bedekte. Ik staar naar het verste gebouw dat ik kan zien. Ik weet dat daarachter de zee ligt. De zee die mij naar Amerika kan brengen, die mij mijn leven weer kan teruggeven.

Ik moet het gewoon proberen. Opgeven is geen optie. Nu ben ik nog jong, nu kan ik de wereld ontdekken. Straks ben ik oud en slecht ter been, net als mijn moeder. Die komt haar veilige Southampton niet meer uit, hoor. Mijn familie zal ik missen als kiespijn. Alhoewel, Colin missen gaat lastig worden. Hij is nu al vaak weg vanwege zijn werk. Soms zien we hem weken niet. Dan betrap ik mezelf erop dat ik hem toch wel mis, ondanks het feit dat hij zijn mond niet opentrekt tegen vader.

Met een zucht trek ik het raam weer naar me toe en laat het op een kier staan. Ik ga achter mijn bureau zitten, open de lade en pak de brief van Benedict. Het papier van de envelop is ruw en koffiekleurig. Met zwarte inkt en subtiele krullen heeft hij mijn naam en adres erop geschreven. Ik staar ernaar met een wild kloppend hart en dan scheur ik hem open.

Mijn allerliefste Katharina,

Het alfabet heeft zesentwintig letters, maar er zijn niet genoeg letters om woorden mee te maken die uitdrukken hoe erg ik naar je verlang. Ik mis de tijden waarin we leuke dingen deden, met elkaar konden lachen en toen ik je hand stiekem kon vasthouden. Ik mis dat moment aan de kust, waar we samen fantaseerden hoe het zou zijn als we ergens een nieuw leven zouden opbouwen.

Momenteel ben ik hard aan het werk om nieuwe, intrigerende verhalen te ontdekken waarover ik kan schrijven voor de krant. Ik merk dat er steeds meer concurrentie op mijn pad komt en het is lastig om iedere week mijn brood te verdienen met het lokale nieuws. Er is weinig tot niets interessants om over te schrijven, daarom ben ik zo blij dat jij mij brieven schrijft, mijn liefste. Dat helpt me om mijn gedachten ergens anders op te zetten.

Ik mis je, Kitty. Ik kan niet wachten om je weer te zien. Ik beloof je dat het niet lang meer duurt. We vinden er wel iets op.

- Voor altijd de jouwe, Benedict

Ik druk de brief even kort tegen mijn borst en adem in. Ik vind het fijn als hij mijn echte voornaam gebruikt: Katharina. Ik vind het ook fijn als hij me gewoon Kitty noemt. Bij hem maakt het me niets uit, hij mag me noemen zoals hij wil, want hij kijkt verder dan de naam, hij ziet wie ik werkelijk ben. Ik stel mezelf bij nieuwe mensen altijd voor als Kitty, omdat ik de medelevende blikken wil voorkomen als ik ze mijn echte naam geef. Heel het land heeft meegekregen wat er met ons gezin is gebeurd. Als ik mijn echte naam zeg krijg ik een golf van medelijden over me heen gespoeld. Daar heb ik geen zin in. Daar ben ik te goed voor. Ik ben nog steeds dezelfde Katharina, maar tot de tijd dat ik weer terug in de hoge klasse ben, ben ik Kitty.

Gelukkig snapt Benedict hoe ik me voel. Ik mis hem ontzettend. Alles leek mooier te zijn toen hij nog hier was, bij mij. Niet alleen vond ik het fijn om te luisteren naar zijn verhalen, om te zien hoe het enthousiasme van zijn gezicht straalde wanneer hij vertelde over de nieuwe dingen die hij had ontdekt. Ik vond het ook fijn om naar zijn gezicht te kijken, zijn hand op de mijne te voelen.

Waarom doen mijn ouders er nou zo moeilijk over? Als dit mij gelukkig maakt, horen ze blij voor me te zijn.

Ik leg de brief van Benedict uitgevouwen naast me neer en pak een leeg vel, pen en inkt.

Mijn liefste Benedict,

Mijn hart vult zich met liefde wanneer ik jouw mooie woorden lees. Alleen al het zien van jouw handschrift maakt me een gelukkige vrouw.

Ik vind het lastig om niet bij je in de buurt te zijn, maar onze droom om samen ergens een toekomst op te bouwen is een troost. We gaan dit doen, jij en ik. Misschien wel sneller dan je denkt.

Vandaag ga ik een brief schrijven naar de White Star Line. Ze zoeken kamermeisjes om te werken op de Titanic. Het schip zal een tussenstop maken in Cherbourg, Frankrijk en Queenstown, Ierland. Als je een ticket koopt, kun je in Queenstown aan boord stappen en varen we onze toekomst tegemoet.

Ik laat je weten wat de uitkomst is van het gesprek.

- Liefs, jouw Katharina

Met een bonzend hart wacht ik tot de inkt is gedroogd en dan stop ik de brief voor mijn verloofde in een envelop. Ik druk er een kus op en schrijf dan met mijn mooiste handschrift zijn naam en adres op het papier. Ik hoop dat mijn vader de brief nog op de post wil doen, misschien als ik het hem lief vraag. Voor nu leg ik hem in de lade en draai ik me om op de stoel.

Mijn ogen glijden door mijn kamer. Al twee jaar is dit mijn veiligheidsoord. Het is een heel verschil met mijn kamer in het landhuis. Daar had ik meters aan ruimte. Ik had het meest luxueuze bed waar je helemaal in leek weg te zakken. Ik had een grote spiegel in de hoek van mijn kamer, waarin ik al mijn dure jurken en sieraden bewonderde. Mijn kamer bood uitzicht op de tuin van het huis; zoveel groen, zoveel schone lucht. De kamer waar ik nu in leef is drie keer niks, maar toch… wanneer ik verdrietig of boos ben, biedt deze kamer mij de troost die ik nodig heb. Als de deur dicht is komen mijn ouders of mijn broer ook niet binnen. Ze hebben altijd gerespecteerd dat wanneer de deur achter mij dichtvalt, ik mijn tijd nodig heb.

Het gelige behang met madeliefjes begint af te bladderen in de hoek boven mijn bed. Hier en daar zitten er vlekken op, het bewijs dat daar ooit foto’s en schilderijen hebben gehangen die ik na een aantal weken alweer zat was. Aan het voeteinde van mijn bed staat mijn kleine kledingrek dat de vorige bewoners hadden achtergelaten. Het begint te roesten, maar ik doe geen moeite het te vervangen. Het rek doet nog uitstekend dienst.

Verder staat er niet veel in mijn kamer. Ik had niet veel om mee te nemen toen we moesten verhuizen.

Ik draai me weer om op mijn stoel en pak een nieuw vel papier. De pen dip ik in de inkt. Heel even staar ik naar de leegte op het blad, de leegte staart terug, daagt me uit om het te vullen.

Met vaste hand breng ik de pen naar het vel en begin te schrijven.

Aan de eigenaar van de White Star Line

Geachte Joseph Bruce Ismay…

2

Southampton, 5 september 1911

Edmund Taylor, de aanwerver van de White Star Line, zit onderuitgezakt in zijn enorme, leren stoel. Er staan rimpels in zijn voorhoofd gegrift en zijn grijze snor is netjes in model gekamd. Ik had verwacht Joseph Bruce Ismay te zien vandaag, maar natuurlijk heeft de eigenaar van de White Star Line het veel te druk om zelf zijn personeel aan te nemen.

‘Juffrouw Thompson,’ begint Edmund met opgetrokken wenkbrauwen. De brief die ik zijn baas heb gestuurd ligt onder zijn neus en met zijn vrije hand trekt hij hem dichterbij. ‘Je bent wel erg jong.’ Hij klinkt zowel negatief als positief.

Ik knik en zeg: ‘Ja, meneer Taylor.’

‘Je schrijft dat je ervaring hebt in het South Western Hotel. Dat hotel staat hoog aangeschreven. Mag ik vragen hoe je daar terecht bent gekomen op zo’n jonge leeftijd?’ Zijn grijze ogen staan vriendelijk wanneer hij mijn blik zoekt, maar toch voel ik me ongemakkelijk. Ik wil deze baan.

Mijn klamme handen probeer ik ongezien af te drogen aan mijn rok en ik hef mijn kin zelfverzekerd in de lucht. ‘Nadat we zijn verhuisd van het platteland naar de stad, ben ik meteen op zoek gegaan naar een baan. Mijn moeder werkte in dat hotel en ze heeft een goed woordje voor me kunnen doen. Ik heb het daar erg naar mijn zin.’

‘Als je het zo naar je zin hebt, waarom wil je dan deze baan?’

‘Omdat ik meer van de wereld wil zien.’

‘Je weet dat je niet veel meer gaat zien dan de binnenkant van het schip, toch?’

Ik slik en met een iets zachtere stem zeg ik: ‘Zolang ik het idee heb dat ik over de oceaan vaar, voel ik me al gelukkig, meneer Taylor.’

Een tevreden glimlach tekent zijn gezicht. ‘Ik merk dat je je goed hebt voorbereid op eventuele vragen.’ Hij gaat recht in zijn stoel zitten en neemt een hijs van de sigaar. De damp blaast hij naast zich weg, zodat die bijna niet in mijn gezicht terechtkomt. Netjes van deze meneer. ‘Trainingen beginnen een halfjaar voor vertrek. Als het aan mij ligt ben je aangenomen, maar er is wel één klein ding.’

Vragend trek ik mijn wenkbrauwen naar hem op. Edmund bestudeert mijn gezicht en onmiddellijk voel ik me weer ongemakkelijk. Ik probeer me op iets anders te concentreren dan zijn doordringende ogen, de sigaar bijvoorbeeld.

‘Meneer?’ vraag ik als hij niks zegt.

‘Ik ben erachter gekomen dat je broer, Colin Thompson, werkt voor de White Star Line en Harland and Wolff. Het is zijn plicht om mee aan boord te gaan wanneer de Titanic haar eerste officiële reis maakt. Doe ik er goed aan om een broer en een zus aan boord te laten stappen? Komen er geen ruzies? Kunnen jullie ouders wel zonder de hulp van hun kinderen in huis? Je bent nog jong, krijg je geen heimwee?’

Ik voel al het bloed in mijn lichaam naar mijn wangen stijgen en open mijn mond om hem een antwoord te geven, maar ik weet niks zinnigs te zeggen. Alleen een onzeker ‘geen zorgen’ ontsnapt mijn lippen. Ik wist niet dat dit een probleem zou zijn.

De grote wandklok die achter zijn eikenhouten bureau hangt tikt onrustig door. Met elke seconde die voorbij strijkt, lijkt het tikken luider te worden. Zenuwachtig laat ik mijn ogen door de kamer glijden. Mahoniehouten muren, een dik tapijt onder mijn voeten, bestikt met patronen van gouden draad. Een boekenkast twee keer zo groot als bij ons thuis. Boeken over scheepvaart, bouw, zaken.

‘Ik stel je gewoon een paar simpele vragen.’ Edmund haalt me terug naar het hier en nu en neemt nog een hijs van zijn sigaar. ‘Je lijkt me een pientere dame, Katharina Thompson. Van mij mag je mee, mits je me kunt beloven dat jij en je broer op goede voet staan met elkaar en niet voor onrust zullen zorgen.’

‘Dat beloof ik.’

Hij grijnst en tikt zijn sigaar af in de grote, ronde asbak. ‘Hebben we een deal?’

‘We hebben een deal.’

Edmund trekt een lade van zijn bureau open en haalt er een formulier uit. Hij drukt zijn sigaar uit, pakt een pen en inkt en krabbelt iets op het papier, waarna hij het in mijn richting schuift. ‘Als je hier wilt tekenen, mag je volgend jaar mee met de Titanic.’

Een glimlach onderdrukkend, neem ik de pen van hem over. Ik voel de blik van Edmund wanneer ik mijn naam op het papier schrijf.

‘Katharina Thompson,’ herhaalt hij mijn naam meer tegen zichzelf dan tegen mij. ‘Wat moet het zwaar voor je zijn geweest, die verlaging van je klasse.’ De intonatie in zijn stem lijkt de spot met me te drijven.

Ik knijp mijn vingers iets strakker om de pen heen en doe mijn best om naar het papier te blijven kijken. Het liefst wil ik hem toeschreeuwen dat ik nog steeds de dame ben die ik ooit ben geweest, maar dat doe ik niet. Niet nu de kans van mijn leven letterlijk onder mijn neus ligt.

Nadat ik het papier heb ingevuld, schud ik Edmund de hand en laat me door hem naar buiten begeleiden. De deur valt achter me dicht en ik zucht.

Waarom blijft de fout van mijn vader me overal achtervolgen?

Ik strijk mijn rok glad en loop om het gebouw heen. Als ik bij de straat aankom rijdt er een auto de hoek om en stopt voor het hek. De deur gaat open en ik herken de eigenaar van de White Star Line. Joseph Bruce Ismay. Ik heb hem altijd alleen maar op foto’s in kranten gezien. Ik herken hem aan zijn puntige snor, kleine keveroogjes en zijn zwarte achterovergekamde haar. Ik weet niet waarom, maar onmiddellijk krijg ik een naar gevoel in mijn onderbuik als onze ogen kruisen. Hij kijkt me niet minder dan twee seconden aan, waarna hij me kort toeknikt en naar de voordeur van het pand loopt. De chauffeur rijdt de auto met een rommelende uitlaat uit het zicht.

Twee weken na mijn gesprek met Edmund ontvang ik een brief van Benedict. Ik had hem meteen het goede nieuws geschreven. Godzijdank deed mijn vader niet moeilijk toen ik hem vroeg de brief te posten. Benedict schrijft dat hij blij voor me is en dat hij meteen geld aan de kant zet om te sparen voor een derdeklasticket. Hij schrijft ook dat hij promotie heeft gemaakt als journalist en dat zijn baas een goed woordje voor hem wil doen bij de New York Times, zodat hij, als we in Amerika arriveren, meteen kan beginnen met werken.

De brief van Benedict leg ik bij de andere in de la en ik loop naar beneden om mijn moeder te helpen met het avondeten. We hadden dezelfde dienst in het hotel vandaag, dus we waren ook tegelijk klaar met werken. Mijn vader kan ieder moment thuiskomen. Colin had ik al eerder thuis verwacht, maar misschien loopt zijn werk iets uit.

Ik begin met het schillen van de aardappels die mijn moeder heeft klaargelegd en mijn moeder bereidt een of ander dik sausje voor. Ze roert afwezig in de pan.

‘Wat is er?’ vraag ik haar, zonder op te kijken van mijn snijwerk.

‘Hmm?’

‘Je doet vreemd.’

‘Ik heb pijn, Kitty. Ik heb het gevoel alsof mijn knieën het gaan begeven.’

Mijn vingers omklemmen het heft van het snijmes en ik stop met snijden. ‘Moeder, als het werk je te veel wordt, moet je dat aangeven. Je bent na twee jaar nog steeds niet gewend om te werken.’

Ze zucht en haalt haar schouders op. ‘Waar halen we het geld vandaan, Katharina? Jij gaat naar Amerika en waarschijnlijk zie ik je niet snel meer terug. Je vader werkt hard maar verdient niet genoeg om ons alleen te kunnen onderhouden en je broer woont praktisch in Belfast.’

‘Ik kan geld sturen,’ stel ik met tegenzin voor.

‘Zolang ik kan werken, blijf ik werken.’ Mijn moeder zegt het op zo’n toon dat ik weet dat het zinloos is om tegen haar in te gaan.

Gelukkig zijn mijn ouders de afgelopen twee weken iets bijgedraaid over het feit dat ik wil werken op de Titanic. Ze zeggen dat ze het een goede onderneming van me vinden, maar ze laten wel duidelijk doorschemeren dat ze niet blij zijn dat ik nu al het land ga verlaten. Ze hadden gehoopt dat ik nog een paar jaar zou blijven, maar dat zeggen ze er niet bij. Ik weet gewoon dat ze dat denken.

Mijn broer Colin daarentegen laat duidelijk merken dat hij het geen goed idee vindt. Ik ben te jong, zijn kleine fragiele zusje. Hij heeft er gelijk in dat ik klein ben, want ik voel me net een kabouter als ik andere mensen over straat zie lopen, maar fragiel zeker niet. Ik weet hoe ik mijn mannetje moet staan. Ik heb deze stap zelf gezet, zonder hulp van anderen. Ik vind het jammer dat Colin er zo kattig over doet, want ik heb het idee mijn broer kwijt te raken. We zijn al die tijd, ondanks een paar meningsverschillen, zo hecht geweest en nu is dat aan het verwateren. Soms twijfel ik of ik wel de juiste keuze maak, of deze beslissing het waard is om de liefde van mijn broer te verliezen. Dan herinner ik me dat ik mezelf altijd heb weggecijferd voor het gezin en dat Colin niet altijd zijn hand boven mijn hoofd kan houden.

De zeurpiet.

‘Ik denk dat ik vanavond een nieuw schilderij ga maken,’ zegt mijn moeder afwezig. ‘Ik heb inspiratie.’

Ik hum een beetje en schuif de aardappelpartjes die ik heb gesneden in de grote pan met water. ‘Wat ga je schilderen?’

‘Bloemen.’

‘Bloemen,’ bevestig ik en ik glimlach. Moeder schildert de mooiste bloemen. Een van haar schilderijen hangt op mijn kamer, er is een witte lelie op afgebeeld. De olieverf kun je nog steeds ruiken als je dicht voor het schilderij staat.

Vanuit de keuken hoor ik dat de voordeur open- en dichtgaat. Aan de trage voetstappen te horen is het mijn vader. Hij gaat aan de eettafel zitten en roept naar mijn moeder of ze hem wat te drinken kan inschenken.

‘Ik doe het wel,’ zeg ik als mijn moeder al aanstalten maakt om naar de kast met glazen te lopen. Ik weet dat ze anders alcohol voor hem zou inschenken. Als het aan mij ligt krijgt mijn vader gewoon een glas sap.

‘Bedankt, Kitty,’ verzucht ze.

Ik draai me halverwege mijn weg naar de kast naar haar om, maar ze heeft zich al omgedraaid en het enige wat ik zie is haar gekromde rug.

Wanneer ik het glas met sap heb gevuld, loop ik naar mijn vader in de eetkamer en zet het voor hem neer. Hij kijkt afkeurend naar de inhoud en ik moet door mijn mond ademen zodat ik de alcoholwalm die om hem heen hangt niet hoef te ruiken.

‘Is er iets mis met je drankje?’ bijt ik hem toe.

Hij glimlacht naar me en vraagt hoe mijn dag is geweest, mijn vraag negerend. Ik sta net op het punt hem te vertellen dat het prima was, als de voordeur weer opengaat en met een klap terug in zijn scharnieren valt. De meubels trillen.

Mijn moeder, die de harde klap moet hebben gehoord, komt met een vaatdoek de keuken uit. Met vragende ogen kijkt ze van mij naar mijn vader, maar we kijken al net zo vragend terug.

Stampvoetend komt Colin de kamer in gelopen. Hij plant zich neer op de sofa en schopt zijn modderige schoenen uit. Zijn gezicht staat op onweer.

‘Slechte dag, jongen?’ begint mijn vader optimistisch en met rollende tong. Hij knippert een paar keer met zijn ogen om zijn zicht te verscherpen.

‘Zeg maar niets.’ Colin zakt onderuit en legt een kussen over zijn gezicht.

‘Poets jij de modder straks ook weg?’ vraagt mijn moeder op strenge toon, en ze loopt ietwat moeilijk naar mijn broer toe. Ze schuift zijn benen aan de kant, zodat ze naast hem kan zitten. ‘Je maakt zo alles vies.’

‘Sorry,’ zegt Colin, nu minder boos maar met een spoor van verdriet in zijn stem.

‘Wat is er, jongen?’

‘Niets.’

‘Wel waar. Iedereen kan zien dat iets je dwarszit.’

Met een zucht komt Colin overeind. Het kussen glijdt van zijn gezicht en valt geluidloos op de grond. Hij zoekt mijn moeders ogen en bestudeert haar bezorgde gezicht. Zijn eigen gezicht lijkt daar iets door te ontspannen. ‘Het is de Olympic. Ze heeft een botsing gehad met de HMS Hawke.’

‘Dat Britse oorlogsschip?’ vraagt mijn vader verontwaardigd. ‘Hoe dan?’

Colin wrijft vermoeid door zijn ogen. ‘Door de stroomkracht van de Olympic is de Hawke als het ware in haar romp gezogen. Net onder de hoofdmast. Twee compartimenten zijn vol met water gelopen. Zowel boven als onder water is er grote schade.’

‘Mijn hemel,’ breng ik zacht uit. ‘Is er iemand gewond geraakt?’

‘Niet dat ik weet. Maar kapitein Smith is er behoorlijk van geschrokken. Hij wist dat de schade niet genoeg was om het schip te doen zinken, maar de dertienhonderd passagiers moesten met kleinere schepen naar de wal worden gebracht.’

‘Waar is het gebeurd?’ Mijn vader neemt een slok van zijn sapje en morst een deel over zijn shirt, maar hij lijkt het niet echt te merken.

‘In de buurt van Wight, dat eiland, weet je wel.’

Mijn vader knikt.

‘Nu is het maar de vraag wat de Admiraliteit ervan denkt. Als ze beslissen dat het de schuld is van de Hawke, is er niks aan de hand, maar als ze vinden dat het de schuld is van de Olympic…’

‘Dan betalen de verzekeraars de schade niet,’ vult mijn moeder hem aan. ‘Wat nu?’

‘Ik moet veel overwerken. Ik denk dat de schade erger is dan het op dit moment lijkt. In oktober heeft Harland and Wolff pas plek om verdere reparaties uit te voeren, dus voor nu moeten we het hier zo veel mogelijk oplossen.’

‘Het komt wel goed,’ probeer ik hem op te vrolijken, maar om eerlijk te zijn weet ik niet zo goed wat dit alles betekent.

Colin kijkt me hoofdschuddend aan. ‘Dat hoop ik, ja. Maar als de White Star Line hierdoor in de financiële problemen komt, verlies ik mijn baan.’

Een stilte vult de kamer. De schuifdeur van de eetkamer naar de woonkamer is open, maar ik heb de neiging om hem dicht te schuiven, mezelf af te sluiten van mijn broer en zijn verdrietige nieuws.

Als mijn broer zijn baan verliest, kan ik het niet maken om te werken op de Titanic. Dan laat ik ze achter. Áls ik nog kan werken op de Titanic. Wie weet overleeft de White Star Line dit ongeluk niet.

‘Kitty, laat jij een bad vollopen voor je broer?’ vraagt mijn moeder zonder zich om te draaien. Ze houdt de hand van Colin stevig vast en hij lijkt daardoor iets meer tot rust te komen.

Ik loop naar de hal, de trap op, en als ik boven ben vervolg ik in gedachten verzonken mijn weg naar de badkamer. Daar draai ik de kranen open die boven de badkuip hangen. Ik stem het warme en koude water af tot het een aangename temperatuur aanneemt, waarna ik neerstrijk op de rand om naar het stromende water te staren. Het komt er met een zachte kracht uit en de lege badkuip wordt langzaam gevuld. Ik kijk ernaar, zie hoe het stijgt. Ik zou me druk moeten maken om Colin. Ik zou me zorgen moeten maken over het feit dat hij misschien zijn baan verliest, maar ik kan alleen maar denken aan Benedict. Dat we misschien ons nieuwe leven niet kunnen beginnen en ik hem waarschijnlijk niet zo snel kan zien.

Nee, Katharina. Zo ver gaat het niet komen. De White Star Line is een groot bedrijf met meerdere schepen. De Olympic gaat echt niet zomaar kapot. Ze hebben zelfs de Titanic gemaakt, een onzinkbaar schip. Dat is tenminste hoe ze het noemen. Dit bedrijf weet wat het doet. We komen hier allemaal sterker uit. Wij zijn de Thompsons. Wij overleven dit wel, zoals we altijd alles hebben overleefd.

The London Daily Mail – 23 september 1911

Schade aan de Olympic groter dan verwacht.