Table of Contents

Draco

Hoe het allemaal begon

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

Hoofdstuk 12

Hoofdstuk 13

Hoofdstuk 14

Hoofdstuk 15

Hoofdstuk 16

Hoofdstuk 17

Hoofdstuk 18

Hoofdstuk 19

Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 21

Hoofdstuk 22

Hoofdstuk 23

Hoofdstuk 24

Hoofdstuk 25

Hoofdstuk 26

Hoofdstuk 27

Hoofdstuk 28

Hoofdstuk 29

Hoofdstuk 30

Hoofdstuk 31

Hoofdstuk 32

Hoofdstuk 33

Hoofdstuk 34

Hoofdstuk 35

Hoofdstuk 36

Hoofdstuk 37

Hoofdstuk 38

Hoofdstuk 39

Hoofdstuk 40

Hoofdstuk 41

Epiloog

Dankwoord

DRACO

Jeugd

Eerste druk: 16 februari 2021

© 2021 Rani De Vadder

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Kelley York

Grafisch design: Cheri Lasota

Redactie: Chinouk Thijssen – Iris ten Broeke

ISBN 9789463967846

NUR-code: 280/283

Voor mama

Dankzij jou heb ik eindelijk geschreven wat ik
als kind ook had willen lezen

Hoe het allemaal begon

Heel lang geleden, in een tijd waarin een wrede vorst aan het hoofd stond van een machtig rijk, vonden vijf arme kinderen een aantal mysterieuze eieren in het grootste woud van het land. Alle eieren hadden een verschillende kleur: grijs, blauw, rood, groen en zwart. De kinderen wisten niet waar ze vandaan kwamen, want eigenlijk hadden ze nog nooit zoiets gezien.

Plotseling bewogen de eieren. Binnen in elke schaal werd er driftig heen en weer geschud, alsof nieuw leven spoedig tevoorschijn zou komen. Hun nieuwsgierigheid won het van hun angst en de kinderen besloten om in het geheim voor hun mysterieuze vondst te zorgen.

De kinderen hielden de eieren warm door ze in de hete assen van een uitgedoofd vuur te leggen, dat ze aangemaakt hadden in het hart van een verlaten grot. Dag en nacht hielden ze de wacht terwijl ze hoopten dat er iets bijzonders uit de schalen zou kruipen. Het duurde lang, zo lang dat ze bijna de helft van het jaar moesten wachten, maar toen, op de heetste zomerdag van het jaar, galmde het eerste gekraak van brekende schalen door de grot. De echo was zo luid dat de kinderen vreesden dat de hele wereld het zou horen.

Een voor een braken de schalen open. Eerst het zwarte ei, bijna meteen gevolgd door het groene, rode, grijze en uiteindelijk het blauwe. In het midden van de schalen zaten vijf identieke kleine wezentjes met glanzende schubben en lange staarten. Aan hun poten zaten grote, glinsterende klauwen. De kinderen wisten absoluut niet wat de wezens waren, want ze hadden nog nooit zoiets gezien.

Ze besloten de dieren draken te noemen, gebaseerd op een oude legende uit het rijk. Volgens de verhalen die ouders aan hun kinderen vertelden in het koninkrijk, waren draken de allermachtigste wezens die er ooit hadden geleefd. Maar omdat ze al eeuwenlang waren uitgestorven, kon niemand zich zelfs maar herinneren hoe zij eruitzagen. Tot nu.

De identieke draken zagen er dus precies hetzelfde uit, op één groot verschil na. Ze werden allemaal geboren met de kleur van het ei waaruit ze gekropen waren. En ze hechtten zich meteen aan de eerste mensen die ze te zien kregen. Elk kind ontfermde zich daarom over één draak. Zo ontstond een hechte, onbreekbare band.

Bang dat de vorst hun de draken zou afnemen als hij hun geheim te weten zou komen, besloten de vrienden om de magische wezens in de grot te verbergen. Maar omdat de draken zo snel groeiden, wisten de kinderen dat dat niet lang zou lukken.

Al snel botsten de draken met hun lange nek tegen de bovenkant van de grot aan en hadden ze te weinig plek om goed te bewegen. Hun staarten gooiden spullen om en hun klauwen maakten diepe krassen in de vloer. Het werd er écht te krap.

De vijf kinderen namen de draken mee naar het hart van de bossen, waar niemand zich ooit durfde te wagen, en trainden hen daar in het grootste geheim op gehoorzaamheid. Ze leerden ook op de dieren te rijden. De draken – zo gehecht aan de kinderen – lieten zich gewillig leiden. Elk kind zorgde voor zijn draak, want hoewel de arme kinderen nauwelijks iets te eten hadden, maakten de draken veel goed.

En toen ontdekten de vijf dat de draken over magische krachten beschikten, waarbij een bepaalde gave hoorde bij de kleur van de draak.

De Blauwe draak kon golven en water controleren. Niet enkel de rivieren en meren vlak bij hun thuis in het bos, maar ook alle wilde zeeën die het rijk kende. Als hij zijn adem uitstootte, konden beken overstromen of traden rivieren uit hun oevers. Gelukkig bleef de Blauwe draak meestal erg rustig en werd hij enkel angstig als hij zich bedreigd voelde.

De Grijze draak kon stormen oproepen. Met zijn adem veroorzaakte hij bliksem, donder, wind en tornado’s. Hij was zelfs in staat om een huis omver te gooien, wat hij tweemaal per ongeluk deed. Gelukkig raakte er nooit iemand gewond, omdat er op die momenten nooit iemand thuis was.

De Grijze draak was een erg emotioneel wezen, maar van alle draken was hij wel het gemakkelijkst te temmen.

De Rode draak was niet zo eenvoudig in de omgang. Hij was in staat om enorme vuurhaarden op te wekken. Zo veroorzaakte zijn adem per ongeluk een metershoge brand, waarmee hij zelfs water, dat de kinderen gebruikten om die te blussen, kon doen verdampen. Zijn adem was zo heet dat hij een mens binnen een seconde kon verbranden. De Rode draak bleek ook erg gevoelig voor paniek. Als hij zich in het nauw gedreven voelde, liep het vaak mis. Maar van alle draken hechtte hij zich wel het hardst aan zijn uitverkoren mens.

Dan was er nog de Groene draak, die planten zijn wil kon opleggen. Hij manipuleerde wouden en bossen. Zelfs struiken en bloemen werden als wapen gebruikt. Ook de wortels van bomen, diep onder de grond, luisterden naar zijn wil. Bovendien was hij, van alle draken, de meest vredelievende soort en bleek zijn ademhaling ook erg goed voor de natuur te zijn. Overal waar hij kwam, barstte het land van nieuw leven.

De laatste draak – de Zwarte – was de meest verwoestende en gevaarlijke van allemaal. Helaas moesten de kinderen dat zelf ontdekken. Zijn adem verlamde per ongeluk het kind aan wie hij zich had gehecht, en bezorgde hem drie dagen en drie nachten lang de vreselijkste nachtmerries. ’s Nachts moesten de kinderen dikwijls naar de draak zoeken, omdat hij onzichtbaar bleek te worden. Omdat hij volledig in de schaduwen kon opgaan, wist hij zich perfect te camoufleren in de omgeving waarin hij zat. Hij was koppig en erg moeilijk om te temmen, maar toen dat eenmaal lukte, bleef hij zijn kind voor eeuwig trouw.

De vijf kinderen dachten dat het bij deze draken zou blijven, dat er geen anderen meer zouden komen. Maar toen ontdekten ze dat er nog meer eieren in de bossen verstopt lagen. De kinderen brachten ze allemaal naar de grotten waar ze samen woonden.

In de maanden die volgden, werden er nog veel meer draken geboren. Telkens wanneer dat gebeurde, waren de vijf vrienden erbij, zodat de draken zich meteen aan hen zouden hechten.

Een plan groeide bij de vijf kinderen. De draken waren de allermachtigste wezens in het rijk, die allemaal trouw naar hen luisterden. Daardoor konden ze een sterk leger vormen om de wrede vorst te stoppen.

Nu moesten ze dus alleen nog geduld hebben. De vijf arme zielen hadden er genoeg van om uitgebuit te worden door de vorst, en toen de tijd rijp was, kwamen ze in opstand.

Met behulp van hun drakenleger kostte het de vijf vrienden nauwelijks moeite om de vorst en zijn leger uit te schakelen. De vreselijke man werd al lang gehaat binnen zijn rijk, waardoor het volk gemakkelijk in opstand kwam. De vorst werd samen met zijn leger verbannen, zijn rijkdom werd eerlijk verdeeld onder de bevolking, en de vijf werden door het volk gezien als echte helden.

De vijf vrienden wilden geen ruzie over wie er vorst zou worden. Daarom besloten ze om het rijk op te splitsen in vijf gelijkwaardige landen. Nachtland – omdat de Zwarte draak de machtigste van allemaal was – kreeg het grootste stuk van hun wereld. Het lag in het midden van het nieuwe rijk, waar het omringd werd door de vier vorstendommen: Zeeland (de Blauwe draak), Stormland (de Grijze draak), Vuurland (de Rode draak) en Woudland (de Groene draak).

De vijf vrienden namen afscheid van elkaar en vertrokken elk naar hun eigen rijk, met hun eigen draken. Ook gaven ze alle mensen de mogelijkheid om te wonen waar ze wilden, om daarna in die landen gezinnen te stichten.

De vrede waar iedereen zo lang over gedroomd had, kwam er eindelijk. Dankzij de machtige draken en de nieuwe, vredelievende vorsten was er eindelijk rust.

Een tijd van welvarendheid brak aan, een langdurige periode van vrede en voorspoed. Generatie op generatie van mens en draak volgde. De hechtheid tussen de landen bleef, de vrede ook.

De vijf vorsten – en later hun nageslacht – organiseerden jaarlijks de Internationale Drakendagen, hét moment van het jaar waar iedereen naar uitkeek. Wedstrijden, waar draak en rijder samen de zwaarste proeven moeten afleggen, om zo te bewijzen wat ze waard zijn.

Nooit gebeurde er iets ernstigs op de Drakendagen. Tot die ene dag, toen het vreselijk misging. En dat zou alles veranderen.

De eeuwenlange vrede stond op het spel.

DE INTERNATIONALE

DRAKENDAGEN

INSCHRIJVINGEN

NU GEOPEND

WIN

een jaaropleiding op de wereldberoemde

Drakenacademie en eeuwige roem!

Inschrijven kan alleen via drakendagen@drakenland.com

Veel succes en… vlieg hoog!

Hoofdstuk 1

Een stevige hand landt onverwachts op Rowans schouder, terwijl ze de affiche leest en erover denkt om deel te nemen aan de Drakendagen. Dat voornemen verdwijnt echter meteen wanneer ze geschrokken een halve meter de lucht in springt.

Ze draait haar hoofd bruusk om en staart recht in het gezicht van haar breed grijnzende vader. Door het gelach en geschreeuw op het Grote Marktplein van Noctra, de hoofdstad van Nachtland, had ze hem niet horen aankomen.

‘Enkel de schuldigen gedragen zich schuldig,’ lacht hij met zijn typische donkere stem. ‘Laat me raden, lieve dochter. Je bent geïnteresseerd om mee te strijden in de Drakendagen, maar je durfde het me nog niet te vertellen?’

Haar vader, Boris, wordt soms vergeleken met een stormwals, ook al is hij niet eens zo groot, zo stevig of zo sterk als een reus. Eigenlijk is hij vrij tenger van gestalte – net als Rowan – maar toch durft niemand met hem te sollen. Hij straalt een zekere macht uit, eentje die veel verder reikt dan enkel fysieke kracht.

‘Klein maar dapper,’ grijnst Boris altijd als hij tegenover een van zijn soldaten staat, die meestal een kop groter zijn dan hij. ‘Probeer me maar eens om te leggen.’

Niemand zal Boris ook maar een strobreed in de weg leggen, zelfs niet als grap tijdens een wedstrijd. Hij is een enorm geliefde vorst, al heeft hij soms ook een kort lontje. Hij is een man die houdt van zijn land en vecht voor waar hij in gelooft. Onder zijn bewind floreert Nachtland meer dan ooit.

Boris is al jaren de regerende vorst van Nachtland en een verre afstammeling van het meisje dat ooit de eerste Zwarte draak vond. Hij bestuurt hun land met een hart voor zijn mensen en een passie voor zijn Zwarte draken, de enige soort die geboren wordt in Nachtland.

Boris is bij elke geboorte aanwezig, waar en wanneer die ook plaatsvindt, omdat hij oprecht houdt van deze magische dieren. Hij aarzelt nooit om door weer en wind naar een bevallende drakenmoeder te reizen en haar bij te staan.

Het kan hem zelfs niet schelen dat hij daardoor onder het as van een vuur komt te zitten, of dat hij soms urenlang moet staan turen op bewegende eierschalen die maar niet willen openbarsten. Zolang hij maar als eerste kan tellen of de nieuwe draak zeker twee vleugeltjes en dertig scherpe tandjes heeft, is het goed.

Rowan moet altijd lachen wanneer hij tegen de nieuwgeboren diertjes begint te vertellen over de geschiedenis van Nachtland en de vele draken die hen voorgegaan zijn. Hij behandelt de jongen alsof ze mensenkinderen zijn. Hij wenst hun grootse dromen toe en een succesvolle toekomst aan de zijde van een goede baas.

Wanneer er een mens gekoppeld moet worden aan een nieuwe draak, selecteert Boris ook zelf de mogelijke mensenkandidaten. Daarbij geeft hij hun een uitgebreide les over hoe een draak behandeld moet worden, om toch maar zeker te zijn dat geen enkel dier moederziel alleen en met een gebroken hart wordt achtergelaten. Zwarte draken hechten zich uiterst moeizaam aan mensen, maar als dat eenmaal gebeurt, laten ze hen nooit meer los. Ze zouden zelfs door het vuur gaan voor hun baas. Letterlijk.

Ook Gideon, Rowans draak, heeft Boris persoonlijk geselecteerd. Of eerder andersom: Rowan voor Gideon, want Gideon was geen eenvoudig dier om aan iemand te binden. Hij wilde enkel Rowan, niemand anders. Toen Boris een ander kind voorstelde, weigerde Gideon om te eten of te drinken. Al vanaf dag één had hij zijn keuze gemaakt, en gelukkig was Rowan het roerend met hem eens.

‘Dus?’ herhaalt haar vader. ‘Inschrijven of niet?’

Rowan stapt achteruit, weg van de mededeling die aan de muur hangt. ‘Ik weet het nog niet. Ik heb er nog niet over nagedacht. Ik wilde eerst wat vragen stellen via Dragon Mail en dan pas beslissen.’

‘Daarom zocht ik je net. Zat je bij Maikel?’

‘Ja, natuurlijk. Waar anders?’

‘Ik dacht het al. Jij kunt nog geen dag zonder die jongen,’ grinnikt Boris. ‘Ik hoop alleen dat die jongen tijdens het flirten niet vergeet om de nieuwe draken te voederen.’

Rowan bloost. ‘Pap, alsjeblieft. Zo zit het niet tussen ons. Hij is gewoon mijn beste vriend én ik ben veel te jong om al verliefd te worden op een jongen. Die zijn enkel leuk als vrienden.’

‘Je bent anders wel net twaalf geworden, oud genoeg om mee te doen aan de Drakendagen. Dus waarom zou je niet verliefd mogen worden op een jongen?’

‘Pap!’ fluistert Rowan wanneer verschillende mensen zich omdraaien en hardop lachen. ‘Hou er nu over op. Maikel is gewoon mijn beste vriend, oké?’

‘Goed. Terug naar de Drakendagen dan. Ik geef je bij dezen toestemming om je officieel in te schrijven.’

Rowan staart haar vader verrast aan. ‘Meen je dat?’

‘Je bent toch mijn dochter? Volgens mij ben je er helemaal klaar voor. Dit wordt het jaar dat jij mijn opvolgster wordt op de Drakendagen – en je zult hopelijk nog heel lang onze eer verdedigen. Je weet dat ik zelf twintig keer heb gewonnen, om daarna de jongeren ook een kans te gunnen,’ zegt hij met een knipoog. ‘Maar het is wel elk jaar een feest, dat weet je. Het is dat ik nu zelf te oud en te stram ben geworden, want anders had ik nog een laatste keer meegedaan. Het maakt me overigens helemaal niets uit of je wint of verliest, laat dat duidelijk zijn. Als twaalfjarige zou het ook een wonder zijn als dat gebeurt. Nee, ik wil gewoon dat je ervan geniet.’

‘Toch denk ik niet dat dit een goed idee is, pap,’ stamelt Rowan. ‘Ik voel me nog niet zo zeker dat het gaat lukken, hoor. Ik ben er misschien wel klaar voor, maar Gideon is nog steeds heel onhandig en onzeker in bepaalde dingen. Ik wil echt geen risico’s met hem lopen.’

Haar vader laat haar niet uitspreken. ‘Jij en Gideon zullen het fantastisch doen, geloof me nu maar. Ik herken talent wanneer ik het zie. De dochter van de beste drakenrijder in Nachtland, gekoppeld aan de zoon van Vivi, een rechtstreekse afstammeling van de oudste draak in het rijk? Dat komt helemaal goed.’

Rowan krijgt er geen woord tussen. Ze weet dat haar vader al jaren naar dit moment uitkijkt, hij sprak er al over toen ze nog amper kon lopen. Ook zij is al tijden ongeduldig om mee te mogen doen aan de Drakendagen, maar ze is zich er ook van bewust dat Gideon van natuur erg angstig is.

Toen hij nog erg klein was, was hij van zowat alles bang. Meer dan de muizen die door de drakenstallen liepen was er niet voor nodig om hem te doen piepen van angst. Dan verstopte hij zich achter Vivi, zijn indrukwekkende moeder. Zij vond dat in het begin allemaal best. Maar naarmate Gideon opgroeide, negeerde Vivi hem volledig wanneer hij zich met zijn staart tussen de poten en met stomende rook uit zijn neusgaten achter haar probeerde te verschuilen. Haar geduld was niet eeuwig, en dat van Boris evenmin.

Rowan bleek van kinds af aan een band te hebben met Gideon. Ze was twee jaar geleden bij zijn geboorte aanwezig, samen met haar vader uiteraard, en Gideon hechtte zich meteen aan haar. Ze kreeg hem officieel voor haar tiende verjaardag – nadat haar vader zijn typische indrukwekkende preek over draken op haar had losgelaten.

Boris had zelf voor de allereerste keer op zijn twaalfde meegedaan aan de Drakendagen. Elke jongeling krijgt zo de kans om te bewijzen dat hij of zij klaar is voor de Drakenacademie, en dat is de hoogste eer binnen het Verenigd Drakenrijk, waar alle drakenlanden deel van uitmaken.

Samen met Vivi – de eerste draak wiens geboorte hij had meegemaakt – vormde Boris jarenlang een onklopbaar team. Ook al was hij als toekomstig vorst vanaf de geboorte verzekerd van een plek op de Drakenacademie, net zoals Rowan nu, vond hij het net als zij een grotere eer om zelf die plek te verdienen.

Rowan haalt diep adem terwijl haar vader – en samen met hem kennelijk het hele plein – afwacht wat haar beslissing zal worden. Ze staat in tweestrijd. Ze heeft jarenlang met Gideon gevlogen en getraind. Ze heeft hem meermaals voortgeduwd wanneer hij zelf niet meer wilde, en dan ging hij altijd mee in haar overtuiging dat hij het wel kon. Ze krijgt meer van hem gedaan dan wie dan ook. Dit kan weleens het laatste duwtje in de rug zijn dat haar geliefde draak nodig heeft.

‘Oké, dan. Ik doe het. Ik stuur zo de mail.’

Gejuich weerklinkt op het plein. Sommigen beginnen het nieuws meteen te verspreiden. Boris en Rowan worden op de schouders geklopt.

‘De dochter van je vader,’ grijnst Boris. ‘Kom op, schrijf je nu al in. Je hebt je DragonPhone toch bij je?’

‘Ja, maar ik moet zo naar Gideon.’

‘Nee, nee,’ reageert Boris. ‘Dan word je weer onzeker. Kom op. Of zal ik het doen?’

‘Niet nodig,’ mompelt Rowan, die haar DragonPhone tevoorschijn haalt en haar mailapp opent. Haar vader kijkt nauwlettend over haar schouder mee.

‘Vergeet je geboortedatum niet in te vullen. En al je andere gegevens. Ken je die uit het hoofd? Anders heb ik ze wel, hoor.’

‘Nee, pap,’ zegt Rowan ongeduldig. ‘Laat me nu eens met rust.’

‘Sorry hoor,’ bromt Boris. ‘Ik wil alleen maar helpen.’

‘En dat waardeer ik, maar niet als jij zo over me heen hangt en op mijn vingers zit te kijken. Zo, ik ben bijna klaar. Enkel Gideons geboortedatum nog.’

‘13 oktober.’

‘Ja, pap, dat wéét ik.’

Rowan vult de laatste gegevens in en drukt dan snel op de verzendtoets, voor ze zich kan bedenken. Een seconde later krijgt ze al een bevestiging van de automatische inschrijving. Rowan Zwart, Gideon Draak. Bevestigd.

Haar hart klopt in haar keel, maar ze wuift alle twijfels weg wanneer haar vader haar stevig vastgrijpt en tegen zich aan drukt.

‘Ik ben trots op je,’ fluistert hij in haar oor.

En eigenlijk is ze ook wel een beetje trots op zichzelf.

Hoofdstuk 2

Eenmaal thuis rent Rowan meteen naar de stallen. Ze weet niet of ze superblij of doodsbang moet zijn. Het komt allemaal zo snel op haar af dat ze het nauwelijks kan bevatten.

Ze weet nu al dat haar vader een feest zal organiseren om haar inschrijving te vieren, en dat hij het zelfs op het IDW – het Internationale DrakenWeb – zal meedelen, nog voor zij zelf de kans zal krijgen. Rowan wil het nieuws eigenlijk zelf aan haar vrienden vertellen, maar nu moet ze even alleen zijn, om zeker te zijn dat dit de juiste beslissing is geweest. En dat kan ze niet in het bijzijn van haar ouders.

Ze wil ook degene zijn die de inschrijving aan Gideon meedeelt. Hij zal helemaal overstuur zijn als een van zijn soortgenoten het hem per ongeluk vertelt, wat ongetwijfeld zal gebeuren als ze er te lang mee wacht. Iedereen weet alles over elkaar in Nachtland, zeker als het over de heersende familie gaat.

De drakenstallen – gelegen in het Drakenpark – zijn allemaal zo groot als een huis, want er moet natuurlijk een volwassen draak in passen. Vooral de immense vleugels kunnen wel eens voor problemen te zorgen, daarom worden sommige stallen om de paar jaar nog groter gemaakt.

Hijgend holt Rowan naar de ingang van het gebouw, om vervolgens door de ellenlange gang te racen, tot de plek waar Gideons stal zich bevindt.

Vivi begroet haar met een diep gebrom dat de vloer doet trillen.

‘Hoi, Vivi!’ puft Rowan terwijl ze voorbijrent. ‘Ik heb spannend nieuws voor Gideon!’

Opgewonden stopt ze voor Gideons staldeur en houdt haar gezicht voor het witte scherm. De gezichtsherkenningscamera herkent haar als Rowan Zwart – rechtmatige eigenaar van Gideon Draak – waarna de zware deur openglijdt.

Rowan stormt naar binnen. ‘Gideon!’

Haar Zwarte draak, klein van stuk voor zijn leeftijd, zeker in vergelijking met de andere draken in de stallen, draait zijn kop verbaasd om. Hij had haar duidelijk niet verwacht, al zeker niet omdat ze hem deze ochtend gezegd had dat ze vandaag niet meer langs zou komen. Rowan slaat haar armen rond zijn geschubde nek en klampt zich aan hem vast.

‘Gideon, we doen mee aan de Drakendagen!’

Ze maakt tegelijkertijd gebaren in de taal die de mensen aan hun draken leren: Drakenspraak. Dat gebeurt al meteen na de geboorte van de jonge draakjes. Elk gebaar beeldt een woord uit, en alle woorden samen vormen zinnen. Rowan doet het met hetzelfde gemak als waarmee ze praat. Iedereen krijgt immers Drakenspraak mee vanaf de peutertijd.

Gideon trekt zich schichtig terug. Hij kijkt haar met zijn grote gele ogen aan en houdt zijn hoofd schuin terwijl hij met zijn rechtervleugel zwiept, een teken van ongerustheid.

Nu al? Dat lijkt hij te willen zeggen.

Rowan laat zich niet weerhouden door zijn aarzeling. Ze vormt de woorden met handen en lippen tegelijkertijd, maar toch kijkt Gideon haar nog steeds met die grote, angstige, gele ogen aan, een teken van angst. Ze heeft dit al een aantal keer eerder gezien, telkens als hij iets moest doen wat hij niet durfde. Ze probeert hem te sussen.

‘Het komt goed, Gideon. We zijn er klaar voor. Ik wil dit echt doen. Je doet toch mee? Maar… Maar je hoeft niet, als je echt niet wilt,’ voegt ze eraan toe.

Gideon aarzelt. Rowan staart hem beteuterd aan, haar hart zinkt in haar schoenen. Dit had ze dan ook weer niet verwacht.

‘Wil je dan niet?’ probeert ze.

Hij beweegt kort met zijn kop, een teken van aarzeling. Ik weet het niet.

‘Dan doen we het niet,’ zegt ze vastberaden, want ze wil hem niet dwingen. Zo zit ze niet in elkaar. Ze legt een hand tegen zijn geschubde wang. ‘Hé, gaat het wel? Ik ga je echt niet dwingen, hoor. Als jij het niet ziet zitten, dan doen we het niet.’

Rowan maakt de woorden met haar handen, maar ze weet dat hij het zo ook al begrijpt.

Haar draak slaakt zo’n diepe zucht dat er rook uit zijn neusgaten komt. Opluchting.

Voorzichtig streelt Rowan over zijn neus. ‘Ik weet dat je bang bent, jongen, dat ben ik ook. We kennen elkaar door en door. Als er iemand is met wie ik ooit de Drakendagen wil trotseren, dan is het wel met jou. Maar als jij er nu nog niet klaar voor bent, dan wachten we nog een jaar. Of twee. Of drie. Het maakt me niet uit. Ooit komt onze tijd.’

Nu tilt Gideon zijn kop wel op, zijn ogen zijn weer normaal. Hij drukt plagend zijn grote neus tegen haar gezicht, zijn natte tong glijdt over haar wang. Rowan deinst proestend achteruit.

‘Zég. Jij, vieze, vuile –’

Voor ze kan verdergaan, krijgt ze opnieuw een natte drakenlik. Vloekend veegt ze het dikke slijm van haar wangen. ‘Hieruit maak ik op dat je opgelucht bent dat we niet gaan?’

Gideon bromt luid en diep, de drakenvariant van mensengelach.

Rowan schudt vermanend het hoofd en maakt de woorden met haar handen. ‘Idioot. Ik weet echt niet waarom ik zo van je hou.’

Terwijl ze zich in het stro installeert, legt Gideon zijn kop op haar schoot, of in elk geval een deel ervan. Eigenlijk is hij daarvoor al te groot geworden. Er was een tijd dat hij volledig tussen haar benen paste, toen hij nog maar zo groot als een puppy was, maar die korte periode is al even geleden. Soms mist ze die tijd wel, maar ze is ook blij met Gideon als volwassen draak. Nu kan ze alles met hem delen, al haar twijfels en zorgen, maar ook al haar plezier en dromen.

Terwijl Rowan Gideon afwezig over zijn snuit aait, haalt ze haar DragonPhone tevoorschijn.

‘Ik zal tegen mijn vader zeggen dat ik toch niet meedoe. Hij zal het niet fijn vinden, maar dat is best oké. Ik luister toch nooit naar hem.’

Gideon blaast en zwiept met zijn linkervleugel, als teken dat hij tevreden is. Rowan voelt zich alsof ze tussen twee vuren in zit. Ze wil zo graag meedoen – al is het maar om haar vader te plezieren – maar aan de andere kant weet ze goed genoeg dat ze er nog lang niet klaar voor zijn. Zij is nog maar twaalf, en Gideon is net twee geworden. Hij is nog te klein om tegen de andere draken op te kunnen, te jong en te onervaren. En Rowan is zelf ook nog niet de beste drakenruiter.

Hij heeft gelijk. Wachten is geen schande. En heeft ze dat ook al niet aan haar vader gehint?

Rowans DragonPhone bromt. De Dragon Eye-app brult als teken dat iemand contact met haar probeert te maken. De foto van haar vader springt op. Rowans hart zinkt in haar schoenen.

Ze springt overeind en gaat in de hoek van de stal staan, met haar rug naar Gideon gericht.

‘Hé, pap,’ zegt ze nerveus.

‘Rowan, schat, ik heb goed nieuws! Luister, ik heb geregeld dat je helemaal vooraan in de rij aan de race kunt beginnen. Hoe cool is dat niet, meid? Gideon en jij vooraan aan de start? Dat kan alleen maar een goed teken zijn.’

‘Pap, eh… ik moet je iets vertellen,’ onderbreekt Rowan hem snel. ‘Ik weet dat je het niet graag zult horen, maar Gideon en ik – nou, ik heb besloten om dit jaar toch nog niet mee te doen.’

Ze durft haar vader nauwelijks aan te kijken. Hij staart haar aan alsof hij zonet gehoord heeft dat zijn favoriete taart verbrand uit de oven is gekomen.

‘Wat zeg je?’

‘Ik zei –’

‘Nee, dat kan niet. Je hebt toch al toegezegd?’

Zijn stem klinkt zo hees dat Rowan zich afvraagt of hij elk moment kan gaan huilen. Ze heeft hem nog nooit zo overstuur meegemaakt. Zijn ogen zijn donker en tot spleetjes geknepen.

‘Pap, toe –’

‘Waarom ben je zo snel weer van gedachten veranderd?’ onderbreekt hij haar ruw. ‘Is het omdat je weer bezorgd bent om die draak van je? Het wordt hoog tijd dat die eens wat kracht leert opbouwen. Hij moet er gewoon voor gaan! Hoelang ga je hem nog als een drakenbaby behandelen, Rowan? Hij is twee jaar oud!’