In Het Duister

Tamara Arts

IN HET DUISTER

Young Adult

Eerste druk: 18 maart 2021

© 2021 Tamara Arts

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789463967686

NUR-code: 285

Hoofdstuk 1

Lea

Ik bedankte God dat dit huis stevig was en het hout niet onder mijn voeten kraakte terwijl ik de overloop overstak.

De regen teisterde de voorruit van de auto. Uit het schudden van het voertuig kon ik opmaken dat de weg vol zat met hobbels en gaten. De lucht werd steeds grimmiger en ik vreesde het ergste. Met mijn hand omklemde ik het handvat van de deur. Ik ga dood, dacht ik terwijl ik uit het raam keek, recht in de afgrond. Kai zat voorovergebogen en met half dichtgeknepen ogen naast me achter het stuur. Laat hem ons alsjeblieft veilig naar de bestemming brengen. Laat de weg niet te glibberig zijn, laat ons niet naar beneden storten.

Ashley plaatste haar kleine handen op mijn schouders, waardoor ik opschrok. ‘Lea, zei je niet dat het mooi weer zou zijn deze week?’

Ik wierp een blik in de achteruitkijkspiegel, maar zag alleen haar lange blonde haren naast mijn hoofdsteun. ‘Volgens het weerbericht wel, maar die app is de helft van de tijd niet te vertrouwen. Dat blijkt maar weer,’ verzuchtte ik trillerig. Ik had deze week nog zo zorgvuldig uitgekozen, tot het laatste moment gewacht om zeker te weten dat het ideaal vakantieweer was; zonnig, redelijk warm en droog.

‘Dat had ik jou ook wel kunnen vertellen, hè.’ Ashley krulde haar blonde haren om haar vinger.

Ik opende mijn mond om wat te zeggen, maar Jill was me voor. ‘Je had zelf ook naar een paar weersites kunnen kijken. Geef Lea maar lekker de schuld, joh.’ Ze rolde geïrriteerd met haar ogen, waarna ze naar voren leunde en lieflijk een mondhoek optrok. ‘Je ziet een beetje wit, Lea. Gaat het?’ Als Jill zo gepikeerd bleef doen tegen Ashley, zou het niet lang duren voordat de jongens iets doorhadden.

Dennis, die tussen de twee meiden in zat, lachte en zei: ‘Wanneer ziet Lea niet wit? Ze doet me soms echt denken aan Casper het spookje.’ Daarop ontving hij een por in zijn zij van Ashley.

Ik besloot bewust om hem voor nu te negeren en draaide mijn hoofd naar Jill, zodat ik niet naar buiten hoefde te kijken. Achter haar korte bruine haren zag ik door het raam alleen rotsen, aan mijn kant was een afgrond. Als Kai een bocht miste, een beetje te ver naar rechts stuurde of de wielen in deze modder slipten, zouden we tientallen meters vallen. We zouden verpletterd worden. En hoelang zou het duren voordat we dan werden gevonden? ‘Ja, hoor. Het gaat prima,’ piepte ik. Mezelf geruststellen lukte niet, maar ik besefte wel dat ik misschien wat meer vertrouwen moest hebben in de rijkunsten van mijn vriend.

‘Jij hebt zelf zeker ook niet naar de weerberichten gekeken? Dus jij hebt niks te zeggen,’ zei Ashley, die onze woorden totaal negeerde, op Jills opmerking.

‘Maar ik ben niet degene die hier zit te zeuren,’ kaatste Jill terug.

Ashley sloeg haar armen over elkaar en fronste. ‘Dat doe ik ook niet!’

‘Hou op, alsjeblieft!’ riep Kai met een zware stem. ‘Ik probeer me te concentreren. Of hebben jullie liever dat ik van de weg af rij en we neerstorten?’ Een zweetdruppel droop langs zijn slaap naar beneden.

Ashley en Jill vielen stil en keken beiden de andere kant op. Terwijl het steeds heviger begon te regenen en de wind tegen de zijkant van de auto sloeg, besefte ik dat deze week waarschijnlijk niet zo’n pretje zou worden. De laatste paar dagen waren die twee constant aan het kibbelen. En alleen ik wist waarom. Het schuldgevoel wrat me vanbinnen op.

Om afleiding te zoeken, focuste ik me op Kai. De spieren onder de donkere huid van mijn vriend spanden zich aan elke keer wanneer hij door een bocht moest. Zijn vingers omklemden het stuur stevig. Hij had zijn rijbewijs nu ruim een jaar – als enige van onze groep, want hij was een jaar ouder – en reed ons overal naartoe. Hij was zo aantrekkelijk wanneer hij autoreed. Normaal zou ik met mijn vingers over zijn onderarm gaan, maar aangezien hij zich nu behoorlijk moest concentreren en ik graag in leven wilde blijven, deed ik dat maar niet.

‘Wow, is dat het huis?’ Dennis, die achterin in het midden zat, boog voorover zodat zijn gezicht zich vlak naast het mijne bevond.

Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. Het was te donker om meer dan een paar vage contouren aan het einde van het zandpad te zien. ‘Ik denk het, ik kan het niet zo goed zien.’

‘Lieverd?’ Dennis stootte Ashley aan. ‘Is dat het huis dat jouw ouders je hadden laten zien?’ Voor iemand met zijn lichaamsbouw had hij nog een redelijk hoge stem. Jill en ik grapten altijd dat de puberteit hem had overgeslagen.

‘Ja!’ riep Ashley na een tijdje. Ze klapte kort in haar handen.

Opgelucht liet ik me achterovervallen in de passagiersstoel. Eindelijk. Hoe dichterbij we kwamen, hoe meer details ik kon onderscheiden. In de verte had ik de contouren van een huis kunnen zien, maar nu we zo dichtbij waren, zag ik alleen maar hekwerk. Het hek reikte zeker vier meter hoog en tussen de spijlen groeiden dikke klimopplanten, waardoor ik er niet doorheen kon kijken. Het groen spreidde zich naar boven en naar de zijkanten, het terrein zag er verwaarloosd uit. Hield niemand deze tuin bij?

Kai stopte de auto vlak voor de poort en ik moest mijn hoofd in mijn nek leggen om de bovenkant ervan te ontwaren. Waar was zo’n hoog hekwerk voor nodig?

Achter me hoorde ik Ashley met een paar sleutels rommelen, waarna ze de portier opende en zei: ‘Vooruit dan maar!’

Door de autoruit heen zag ik haar kleine gestalte naar de poort rennen. Haar handen zaten voor haar gezicht om zichzelf tegen de regen te beschermen. Ze stopte de sleutel in het slot en gaf een ruk aan de poort. Het gaf niet mee. Ashley trok en duwde nog een paar keer. Langzaam werd ze helemaal doorweekt en haar blonde haren plakten aan haar gezicht. Ze gebaarde dat ze hulp nodig had.

‘Hopelijk zijn we echt niet gemaakt van suiker.’ Dennis was de eerste die te hulp schoot. De poort bleek echter flink te klemmen, want ze hadden ook onze hulp nodig.

Jill zuchtte voordat ze de stromende regen in stapte. Ik volgde.

‘Hier, laat mij het doen.’ Nadat Jill een paar keer flink aan de poort had getrokken, ging die met krakende scharnieren open. De afgebladderde groene verf kleefde aan Jills handen toen ze het gevaarte losliet. Mijn adem stokte bij het aanzicht van het huis.

Kai reed voor ons uit het erf op.

‘Ook lekker, Ashley. Wat heb je ons mooi voorgelogen, joh,’ zei Jill, die ondertussen haar handen afklopte. ‘Dit is geen mooi familiehuis om onze vakantie in door te brengen, maar een bouwval.’

‘Hé, kijk mij niet aan! Mijn ouders zeiden dat dit ideaal was.’ Ze krulde haar blonde haren om haar wijsvinger en kauwde er nerveus op.

‘Ja, honderd jaar geleden misschien!’

Zodra ik een stap op het terrein zette, gleed er een rilling over mijn rug. Hun gekibbel verdween naar de achtergrond. Mijn armspieren verkrampten en ik bleef staan. Het was logisch dat het zo mistig was in de bergen, maar niet wanneer het regende of wanneer de mist niet hoger reikte dan mijn enkels. Door het gebrek aan zonlicht kreeg het huis een donkere uitstraling. De luiken die voor de ramen hingen waren even verrot als het hout eromheen. De zwarte plekken waren vanaf hier zichtbaar. Door de manier waarop de ramen en het midden van het huis waren gebouwd, leek het net een gezicht dat me in de gaten hield. Ik voelde de ogen op me branden. Het huis torende zo hoog boven me uit dat ik me als een rat in de val voelde. Dat gevoel werd versterkt toen ik de poort achter me in het slot hoorde vallen en Ashley de sleutel omdraaide. Mijn blik scande langzaam de rest van het terrein. Het was werkelijk enorm. Achter het huis strekte de tuin zich tientallen meters uit, als het er niet honderden waren. De bomen die ik in de verte zag bogen mee met de wind. Het huis was het middelpunt van de grond die zich binnen deze hekken bevond.

Ik schudde het nare gevoel van me af – het was tenslotte maar een huis – en beende in de richting van de bouwval. Er was geen betere omschrijving voor dit wrak. Waarom Ashleys ouders ons deze plek aanraadden, was me een raadsel.

Het leek met de seconde harder te regenen en ik wilde het liefst zo snel mogelijk naar binnen, waar het droog was.

‘Dus… ik luister niet meer naar jouw ouders,’ zei Dennis, die naast Ashley liep. Hij had zijn stevige arm om haar heen geslagen.

Ze keek naar hem op. ‘Jij ook al niet? Je zult wel moeten, lieverd, als je nog een stap bij ons over de drempel wil zetten.’

‘Natuurlijk wil ik nog steeds welkom zijn, maar je moet bekennen dat dit niet bepaald een plek is waar ik twee weken van mijn zomervakantie wil doorbrengen,’ zei hij. Ik kon het alleen maar met hem eens zijn. Niet alleen het huis zelf, maar ook de regen bedierf het vakantiegevoel. Alsof we hier niet welkom waren.

‘Ik ben het met Dennis eens. Bovendien lijkt dit huis me niet stevig in zijn voegen te staan. Deze plek lijkt zelfs gevaarlijk,’ mengde ik me in het gesprek. ‘Wat nou als het dak instort?’

‘Stel je niet aan, hé. Binnen ziet het er vast een stuk beter uit. Kom op, ik moet naar de wc.’

Ik zuchtte. Ashley en haar veel te kleine blaas waren onderweg ook al een probleem geweest. Volgens mijn berekeningen en het navigatiesysteem duurde de autorit vier uur. Maar dankzij de vele plaspauzes die we voor haar moesten nemen, waren we uiteindelijk vijf uur onderweg geweest. En toen kwam het slechte weer er ook bij kijken.

Kai haalde onze koffers uit de auto en ik liep naar hem toe.

‘Vind jij dit huis niet creepy?’ vroeg ik direct.

Hij wierp een blik omhoog, naar het huis. ‘Het is inderdaad geen mooi ding.’

Dat was niet wat ik bedoelde, maar ik liet het erbij. Ik was vast de enige die zo paranoïde was. Een deel van mij overwoog te vragen om hier weg te gaan, maar dat kon ik niet maken. We hadden allemaal zo uitgekeken naar deze vakantie en nu was het eindelijk zover. Voor de eerste keer zonder ouders, broertjes of zusjes.

Toen iedereen zijn koffers had gepakt, liepen we naar de voordeur. Het huis was van steen, maar de deur was van hetzelfde hout als de raamkozijnen. De overgang van het steen naar de deurpost bestond uit een enorme spleet. Ik trok mijn neus op. Dat moest tochten. Het zag er niet bepaald geïsoleerd uit.

Jill, die de sleutels eerder van Ashley had afgepakt omdat het volgens haar niet snel genoeg ging, stak de sleutel in het slot en beukte tegen de voordeur aan. De deur vloog open en een stofwolk welde op. Al struikelend viel Jill naar binnen.

‘Zo, die is in ieder geval open,’ mompelde ik. Een kriebelend gevoel drong mijn neus binnen en we moesten allemaal hoesten.

‘Heb je jouw huisstofmijtallergiepillen meegenomen, Lea?’ vroeg Kai. Hij wapperde wat stof voor mijn gezicht weg.

‘Gelukkig wel,’ verzuchtte ik.

Jill verscheen weer in de deuropening en gooide haar armen in de lucht. ‘Dames en heren, ik leef nog.’ Een stoflaag lag op haar korte bruine haren.

‘Jammer,’ zei Dennis.

Jill stak plagend haar tong uit, pakte haar koffers en liep het huis in. Wij gingen achter haar aan. Het waaide zo hard dat ik de deur met moeite tegen een onzichtbaar schild van wind dicht wist te duwen. Zodra hij in het slot viel, was het plotseling erg stil en donker in het huis. Ik hoorde het bloed suizen in mijn oren, het kraken van planken om me heen. Mijn ogen moesten wennen aan het donker en mijn neus kriebelde nog steeds door het stof. Ik kon vage contouren van meubels, muren en openingen onderscheiden, maar verder moest ik het op de tast doen.

‘Die luiken moeten open,’ merkte Kai op. Hij tastte de muur af in de richting van het dichtstbijzijnde raam. Ik kon zijn lange gestalte nog net ontwaren in de schaduwen. Na wat gekraak en geploeter kwam er eindelijk licht in de ruimte. De wind suisde meteen door het huis en bracht regendruppels met zich mee. Kai’s bovenlichaam hing buiten het raam, omdat het luik aan de buitenmuur bevestigd moest worden. Na een paar seconden duwde hij het raam dicht en was het weer stil.

‘Zo, nu kan ik tenminste wat zien,’ zei Kai.

‘Ehm, leef je nog in de twintigste eeuw?’ Dennis pakte zijn telefoon erbij en activeerde de zaklampfunctie. ‘We hebben tegenwoordig deze dingen, wist je dat?’

‘Ga toch weg,’ verzuchtte Kai. Ondanks zijn geïrriteerde ondertoon zag ik zijn mondhoeken eventjes omhoogtrekken in een glimlach.

‘Graag! Kom, Ashley, wij zoeken onze kamer alvast uit terwijl zij de benedenverdieping laten baden in het licht,’ zei Dennis theatraal. Hij pakte haar hand vast en trok haar met zich mee de trap op. Niet veel later waren ze uit het zicht verdwenen.

‘Drie keer raden wat die twee daarboven gaan doen.’ Jill wiebelde suggestief met haar wenkbrauwen.

Ik lachte hoofdschuddend. ‘Alsof jij niet hetzelfde zou hebben gedaan als jouw vriendin mee had gemogen. Bovendien, als het daarboven zo erg kraakt als hierbeneden hoeven we niet eens te raden.’ Ik keek Kai met een gepijnigde gezichtsuitdrukking aan. Hij haalde als antwoord zijn schouders op.

Jill, Kai en ik gingen de benedenverdieping rond om alle luiken open te gooien. Het vele licht gaf mij de kans de ruimte eens goed te bekijken. Ondanks de laag stof viel het binnen inderdaad wel mee. Er stonden genoeg meubels voor ons vijven en aan de eettafel was plek voor zes. De keuken liet echter wat te wensen over. Het donkere hout in combinatie met het meubilair dat zo uit het huis van de gebroeders Salvatore van The Vampire Diaries zou kunnen komen – donkerbruine leren bankstellen – zorgde ervoor dat het donkerder leek dan het was. Het huis leek zo oud dat ik me afvroeg of ze hier überhaupt elektriciteit hadden. Nou ja, het dak lekte tenminste niet. We moesten er maar het beste van maken.

Jill bracht met haar vingers haar haren in model en pakte haar koffers. ‘Yo, ik ben op weg naar mijn kamer.’

‘Laten wij ook een kamer opzoeken en onze spullen daar neerzetten. Daarna gaan we overal met een doekje overheen,’ zei Kai.

‘Grondig,’ beaamde ik. Mijn neus kriebelde nog steeds. Ik stond al een paar minuten op het punt om te niezen, maar het kwam er niet uit.

Twee armen pakten mij van achteren vast. Ik schrok me een ongeluk, maar zodra ik de donkerbruine huidskleur zag, ontspande ik. Ik was zo gefocust op het huis dat ik niet had gemerkt dat mijn vriend achter me was komen staan. ‘Kai, je liet me schrikken.’

Hij lachte en drukte een kus op mijn wang. ‘Missie geslaagd.’ Zijn lach bezorgde me nog altijd kriebels in mijn buik.

Grinnikend maakte ik me los uit zijn omhelzing, om vervolgens mijn koffers te pakken. Ik bekeek hem vanuit mijn ooghoeken. Wat ik zag deed zeker geen pijn aan mijn ogen. Zijn dunne armspieren spanden zich aan toen hij kracht moest zetten om de koffers op te tillen. Ik beet op mijn onderlip en keek weg toen hij mijn blik ving. De kriebels vlogen nog hoger op, wat meteen gepaard ging met een schuldgevoel.

‘Laten we op zoek gaan naar onze kamer. Aangezien meneer en mevrouw ons meteen hebben verlaten,’ zei ik snel.

Zodra we boven waren, bleek dat Ashley en Dennis de luiken al hadden geopend. De overloop werd gevuld met frisse berglucht en door de lichtinval zag ik de stofjes door de ruimte zweven. Aan de linker- en rechterkant van de gang bevonden zich drie deuren. Volgens Ashley waren er twee slaapkamers en een badkamer aan elke kant. De badkamer bevond zich in het midden en was ook via de slaapkamers te betreden, maar gelukkig konden de badkamerdeuren gewoon op slot.

‘Daar zijn jullie!’ Ashley kwam een van de linkerkamers uit gerend. ‘Kom, kies die van jullie.’ Ze ging ons voor naar degene die zich helemaal rechts achterin bevond. ‘Dit is de een na grootste, dus die is voor Lea en Kai. Die andere is kleiner, dus die mag jij hebben, Jill.’

Nou ja, er viel anders weinig te kiezen.

Ik merkte pas op dat Jill achter ons stond toen ze zei: ‘Dat is niet eerlijk.’ Jill liet haar koffers vallen en zette haar handen in haar zij. ‘Jij en Dennis hebben zeker de grootste?’

‘Natuurlijk, dit huis is van mijn familie en wij waren eerst.’

‘En hoe zit het met deze?’ Jill wees naar de kamer die niet als optie was genoemd.

‘O, die is alleen maar voor rommel. Een opbergruimte voor oude zooi. Ik denk niet dat je daar tussen wil slapen.’

Jill slaakte een zucht en bromde dat ze oké was met Ashleys eerdere verdeling.

‘Mooi, doe alsof je thuis bent.’

Onze kamer was inderdaad redelijk groot. Er stond een houten bed tussen twee ramen in en een kledingkast. De deur naar de badkamer en de spiegel die tegen de andere muur stond opgesteld, zorgden ervoor dat er weinig mogelijkheden waren om de muren te vullen. De hoeken van de kamer werden mede door het donkere hout gehuld in schaduw. De spinnen vonden dit blijkbaar ook een goede kamer om zich te vestigen. Overal waar ik keek hingen webben. Daar bleef ik uit de buurt. Wat me opviel was dat het ook behoorlijk koud was in deze ruimte. Voorzichtig zette ik mijn koffers neer naast de kledingkast. Ik haalde een vinger over het met figuren bewerkte hout heen en meteen zat die onder het stof.

‘Hopelijk hebben we genoeg schoonmaakmiddel meegenomen,’ zei ik. Ik was niet van plan een week lang last te hebben van mijn stofallergie en allerlei pillen naar binnen te duwen.

‘Jij hebt zelf voor alle boodschappen gezorgd, Lea. Dus ja, als iemand het weet, ben jij het.’ Kai liet zich op het bed vallen en plaatste zijn handen achter zijn hoofd. Hij volgde me met zijn ogen terwijl ik de kamer inspecteerde.

‘Je hebt gelijk. Ik heb alles volgens plan gehaald en als we niet genoeg hebben, gaan we naar de winkel in het dichtstbijzijnde dorp. Jij hebt een auto, dus jij kunt rijden. En mochten er problemen ontstaan, op wat voor manier dan ook, dan hebben we altijd onze telefoons om…’

‘Lea!’ grinnikte Kai. ‘Doe eens rustig. Alles is toch goed gegaan? Toegegeven: de staat van het huis is een tegenvaller en het weer had beter kunnen zijn, maar we hebben nog steeds een dak boven ons hoofd. En aangezien jij voor de hoognodige dingen hebt gezorgd, twijfel ik er niet aan dat het perfect is.’

Hij stond op van het bed, kwam voor me staan en sloeg zijn armen over elkaar. Veel langer dan ik was hij niet, hooguit een centimeter of vijf. Maar wat kon ik zeggen? Ik was nogal lang voor een meisje.

Ik kopieerde zijn houding en keek hem recht aan. ‘Wat heb je toch veel vertrouwen in mij.’

Lachend sloeg hij zijn armen om me heen. Ik drukte mijn neus in zijn nek en snoof zijn heerlijke geur op. Hij greep net als altijd elke kans aan om even zijn armen om me heen te slaan.

Zijn handen gingen strelend over mijn onderrug en hij zuchtte tevreden in mijn nek.

Ook al kwam het huis regelrecht uit een horrorfilm, met Kai en mijn vrienden om me heen zou het vast een leuke vakantie worden.

Hoofdstuk 2

Dennis

Iedere keer wanneer hij de kamer betrad was het alsof de lucht iets statischer was geworden, de wereld buiten nog duisterder.

De rest van de ochtend namen we het huis grondig onder handen. Man, wat een rotklus was dat. Al dat stof en die viezigheid… Terwijl de geur van spaghettisaus even later het huis vulde, zat ik samen met Ashley en Jill te wachten op de lunch die werd klaargemaakt door ons verantwoordelijke koppel. Lea vond dat wij dit keer warm moesten eten in de middag, omdat de reis toch best vermoeiend was geweest en we op deze manier meer energie kregen. Oké, mama.

‘Kom op met dat éten,’ kreunde ik. ‘Ik verga van de honger!’ Met mijn hand klopte ik een paar keer op mijn buik.

‘Geduld!’ klonk een mannelijke stem uit de keuken.

Jill leunde met haar hoofd op haar armen op tafel. ‘Je bent niet de enige. Wij hebben allemaal een maag die gevuld moet worden.’ Aan haar toon te horen zat ze ergens mee. Het zou toch niet nog steeds gaan over dat ze de kleinste kamer toegewezen had gekregen? Ze was mijn beste vriendin en ik kende haar door en door, maar toch begreep ik soms niks van haar. Of van meiden in het algemeen, leek me.

‘Ben jij nu ook al hangry?’ vroeg Ashley.

Jill trok haar wenkbrauw op. ‘Hangry? Jij verzint die woorden ter plekke, of niet?’

‘Dat is niet waar, het wordt al een hele tijd in het Engels gebruikt. Het is de combinatie van hungry en angry.’

‘Ik ben helemaal niet boos.’

Ashley snoof, klaar om iets terug te zeggen.

Ik probeerde hun gekibbel zo goed mogelijk te negeren. Toen Jill het uitmaakte met Ashley was hun vriendschap intact gebleven, al duurde het even voordat alles weer als vanouds was in onze groep. Die twee botsten nu eenmaal, maar de laatste paar dagen deden ze wel erg vijandig tegen elkaar. Ashley was haar passief-agressieve zelf en Jill was nogal recht voor z’n raap. Hoe koos ik tussen het meisje op wie ik verliefd was en mijn beste vriendin?

‘Erg blij lijk je anders ook niet,’ drong Ashley aan.

‘Natuurlijk niet. Ik moet twee weken doorbrengen in een vervallen huis. Dat is iets anders dan wat jij had gezegd. Is er een tv? Nee. Is er bereik? Nee. Er is hier helemaal niets!’

‘Hoe vaak moet ik nog zeggen dat dat niet mijn schuld is? Jullie wisten dat er geen wifi of televisie zou zijn. Wat wil je dat ik doe? Mijn ouders bellen om te zeggen dat we naar huis komen… midden in een storm?’

Jill sloeg haar armen over elkaar en keek geïrriteerd de andere kant op. ‘Nee, maar je kunt ze wel laten weten dat hun idee van “vakantiehuis” iets anders is dan wat wij zijn tegengekomen.’

‘Laat het toch rusten,’ mengde ik me in het gesprek. ‘We zijn niet eens twee uur binnen en jullie maken nu al ruzie.’ Zodra de woorden uit mijn mond kwamen, wist ik dat ik beter niks had kunnen zeggen. Ik leerde het ook nooit. Maar wat was er toch aan de hand met die twee?

Ashley veerde op. ‘Laten rusten? Je hoort mijn kant te kiezen!’

‘O ja?’ Jill stond zo snel op dat zelfs ik er duizelig van werd. ‘Ik ben zijn beste vriendin!’

Ik haalde mijn handen door de blonde krullen die voor mijn ogen waren gevallen. ‘Wow, ik kies niemands kant. Ik geef om jullie allebei.’

‘Maar ik ben jouw vriendín, of betekent dat niks voor je?’ vroeg Ashley.

‘Wat? Nee. Ik bedoel ja. Of…’ Ik pufte. Hoe kon ik mezelf hieruit redden? ‘Ik heb nu een relatie met jou, maar we zitten allemaal even lang in de vriendengroep. Dat wil ik zeggen.’

‘Ben je me zat?’

‘Wat?’ Het leek alsof dat het enige woord was dat ik meteen kon zeggen. ‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Maar je hebt zo’n toon in je stem,’ zei Ashley. Ze trok een pruillip, terwijl ze haar blonde haren snel om haar vingers draaide.

‘Dat is omdat ik een leuke vakantie wil hebben, man, zonder dit.’ Met armgebaren probeerde ik duidelijk te maken dat ‘dit’ hun gekibbel inhield.

Jill grinnikte sarcastisch. ‘Dat is dus precies de reden dat het tussen ons uitging, Ash.’

‘Jill!’ riep ik geschokt. We maakten elkaar vaker belachelijk voor de grap, maar dit kon ze echt niet maken.

‘Het is toch zo? Al dat gezeur over of ik haar zat was en nu ben jij de klos.’

‘Dat is niet waar!’ Ashley stond op en beende op haar af. ‘Het ging uit omdat jíj altijd je zin moet doordrijven.’

‘Ja, net zoals jij dat doet,’ kaatste ze terug. Ze stonden vlak tegenover elkaar en Jill torende boven Ashleys kleine gestalte uit. Met haar handen in haar zij probeerde Jill duidelijk te maken dat zij de leiding had over deze discussie.

Als Ashley een cartoonfiguur was kwam er nu stoom uit haar oren. Ze liep rood aan. Een van de twee had beter thuis kunnen blijven. Ergens had ik liever gezien dat Jill met haar eigen vriendin en haar familie op vakantie was gegaan. Hopelijk zou dit niet de hele vakantie zo gaan, aangezien het ernaar uitzag dat we dankzij het weer voorlopig vastzaten in dit huis.

‘Jill,’ kwam ik tussenbeide.

‘Wat?’ schreeuwden ze in koor.

‘Kun jij in de keuken kijken hoe Kai en Lea het ervanaf brengen? Alsjeblieft.’ Met mijn ogen probeerde ik duidelijk te maken dat het geen vraag was, maar een bevel.

Ze twijfelde zichtbaar tussen mijn advies opvolgen en ertegenin gaan, want normaal deed ze niet zomaar wat een ander zei. Eerder het tegenovergestelde. Uiteindelijk liep ze klagend naar de keuken. Onderweg mompelde ze wat tussen haar lippen door, iets wat Ashley blijkbaar met haar scherpe oren oppikte. In een fractie van een seconde draaide Ashley zich om en stoof op Jill af. Maar voordat ze daadwerkelijk bij haar was, pakte ik haar arm vast en hield haar tegen.

‘Dat dacht ik toch niet,’ zei ik. Ik gaf haar niet de kans om meer te zeggen en deze situatie te laten escaleren. Ik had er schoon genoeg van. Ashley stond bekend als iemand die soms scherpe opmerkingen maakte, maar inmiddels had ik geleerd dat het puur was om haar onzekerheid te maskeren. Toch kon het soms een tandje lager. ‘Luister, ik hou van jou. Oké? Maar stop alsjeblieft met mensen uit de tent lokken.’

‘Dat is niet wat ik deed.’

‘Wat was het dan wel?’

Daar had ze blijkbaar niks op te zeggen. Ik wist niet wat er achter haar gedrag zat vandaag, maar het viel me op dat ze zich vooral afreageerde op Jill. Was er ondertussen iets tussen die twee voorgevallen? Nee, dat zou ze me vertellen. Alhoewel… Ach, ik moest niet zo raar doen. Het waren vast gewone meidendingen. Tussen exen.

Op dat moment kwam Lea met Kai en Jill achter zich aan de keuken uit. Ze riep ons voor het eten terwijl ze de dampende pan op de eettafel zette.

Het water liep me in de mond toen ik op de stoel ging zitten. Van de hele dag in de auto zitten, de teleurstelling over onze vakantiebestemming en de storm waren we allemaal behoorlijk moe.

Ik pakte een lepel en schepte een grote berg spaghetti met tomatensaus op. Ik snoof de lucht van het eten op en het leek alsof de geur via mijn neus direct naar mijn maag ging, want die begon meteen te knorren.

Lea keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Tast vooral toe,’ grinnikte ze.

‘Het ruikt zo lekker! Pas maar op, Kai. Straks steel ik jouw vriendin voor haar kookkunsten. Grapje hè, lieverd,’ zei ik er snel achteraan toen ik Ashleys blik zag.

Lea’s blauwe ogen begonnen te twinkelen en ze stopte haar rossige haren in een paardenstaart. ‘Bedankt, het is een familierecept.’

‘Mij lijkt het normale tomatensaus.’ Ashley nam een hap. ‘Maar het is wel heerlijk,’ beaamde ze.

‘Erg lekker, Lea,’ bevestigde Jill met een glimlach. Dan konden die twee het toch ergens over eens zijn.

Kai wees met zijn vork de groep rond. ‘En ik dan? Ik hielp.’

‘Ja, je stond erbij,’ lachte Lea. Kai stootte haar zachtjes aan met zijn schouder en glimlachte zijn bekende lach. Onmiddellijk zag ik een blos op Lea’s wangen verschijnen.

Ongelooflijk. Die twee waren al bijna twee jaar samen en nog steeds hadden ze dat effect op elkaar. Hadden Ashley en ik dat ook nog steeds? Na een jaar waren er niet meer zoveel kriebels als in het begin. Was dat normaal? Vast wel.

Ik nam een paar flinke happen van mijn eten en ik moest zeggen… Lea’s kookkunsten waren bijna beter dan die van mijn eigen moeder. Bijna.

Tijdens het eten gleden mijn ogen naar de schaduwen in de woonkamer. Het was midden op de dag, maar het had net zo goed midden in de nacht kunnen zijn. Een briesje waaide door het huis en ik rilde van de toch wat te koude berglucht. Een knal galmde door het huis, waardoor ik van de schrik het water over mijn broek heen morste. ‘Fuck.’

Ashleys hand bleef onderweg naar het eten in de lucht hangen. ‘Wat was dat?’ Haar ogen zochten de mijne. Die van mij werden naar de trap getrokken.

Voordat ik iets kon zeggen, zei Jill: ‘Het kwam van boven.’ We keken elkaar met grote ogen aan en vlug telde ik mijn vrienden om mezelf ervan te verzekeren dat we allemaal in de eetkamer waren.

We bleven als verstijfd zitten, niemand van ons sprak een woord. Ik kon zelfs het suizen van het bloed in mijn oren horen, maar boven bleef het nu stil.

‘Oeh, wat nou als er een inbreker is?’ Ik wiebelde met mijn wenkbrauwen en keek Ashley breed lachend aan.

Ze gaf me een mep tegen mijn schouder. ‘Dat is niet grappig! Wat als er echt iemand is?’ Met grote ogen keek ze de groep rond.

‘Waarschijnlijk stond er een raam open en is er iets omgewaaid,’ opperde Kai.

‘Precies. Laten we verder eten…’ Boem. Ik schoot een paar centimeter de lucht in en mijn hart miste een slag. Ashley slaakte een kreet.

Het was vast een raam, zoals Kai al zei. Nu ik was bekomen van de schrik vormde zich een plan in mijn hoofd. Ik greep mijn kans. ‘Ik ga wel even kijken.’ Ik hoopte hen eens goed te laten schrikken. Vervallen huis, de donkerte van de storm… ideaal. Man, dit zou een leuke vakantie worden. De mogelijkheden stapelden zich op in mijn hoofd.

Niemand hield me tegen toen ik naar de trap liep. Pas toen ik de eerste paar treden op was gelopen, vroeg ik me af of het wel echt ramen waren die we hadden gehoord. Ik ademde diep in en uit. Kom op, angsthaas, dacht ik. Een beetje peper in die reet en ga ervoor.

Bovenaan de trap weerklonk de knal nogmaals, maar dit keer was het een stuk luider. Het kwam uit de kamer van Ashley en mij. Het was zo donker op de overloop dat ik niet ver kon kijken. Terwijl ik de duisternis in stapte, voelde ik mijn handpalmen vochtig worden. Met een bonkend hart sloop ik naar de kamer waar het geluid vandaan kwam. Zodra ik de deuropening van onze kamer bereikte, kwam ik achter de oorzaak. Met een gerust hart liep ik de kamer binnen en ging regelrecht op het raam af. En ja, hoor. Weer een knal. Het was het luik dat open en dicht werd geblazen door de harde wind. De knallen die we hoorden kwamen van het luik dat tegen de buitenmuur aan werd gesmeten.

Ik trok het raam naar binnen open en vervolgens hing ik met mijn bovenlijf over de vensterbank om het luik te pakken te krijgen. De regen sloeg in mijn gezicht en de wind blies mijn haren voor mijn ogen, waardoor ik even niks kon zien.

Achter me hoorde ik het gekraak van voetstappen op de houten vloer. ‘Maakte je je toch zorgen om me, Ash?’ lachte ik moeizaam. Ze zei niks, maar ik voelde de aanwezigheid achter me. Even later voelde ik haar hand op mijn onderrug. ‘Wow, Ash, je duwt me bijna het raam uit.’ Ik balanceerde gevaarlijk tussen binnen en buiten, maar uiteindelijk lukte het me om het luik naar me toe te halen. Een grijns verscheen rond mijn lippen en ik trok het luik extra hard dicht. Ik lachte luidkeels toen ik als reactie daarop een paar kreten van beneden hoorde komen en het gevoel van de hand verdween.

Ik pinde het ding vast aan de binnenmuur.

‘Yes! Die zijn flink geschrokken.’ Ik draaide me om en verwachtte Ashley die me de les probeerde te lezen. De kamer was echter donker en leeg. Dat was raar, ik had haar niet weg horen lopen. Ik haalde mijn schouders op. De wind en de regen in mijn oren waren ook nogal luid. Ik liet het er maar bij zitten.

‘En? Wat was het?’ vroeg Ashley met grote ogen, toen ik weer beneden was. Haar bezorgdheid was aandoenlijk. En misplaatst.

‘Een luik dat door de wind tegen de muur werd geblazen. Niks spannends dus. Maar dat wist je toch al?’ Ik knipoogde.

Ashley keek me aan alsof ze niet wist waar ik het over had. ‘Hoe zou ik dat moeten weten?’

Hield ze me nou voor de gek?

‘Omdat je… Laat ook maar.’

De rest knikte en ik dacht opluchting op hun gezichten te zien. Ik nam plaats en begon meteen verder te eten, me half bewust van de aanwezigheid die ik boven ook voelde.

Hoofdstuk 3

Ashley

‘Jij lag achter mijn rug om met een ander te vrijen!’

Terwijl ik over de ring aan mijn vinger wreef keek ik toe hoe de storm alleen maar leek toe te nemen. Dankzij dit weer zaten we voorlopig opgesloten in dit krot. De bomen die het huis omringden werden flink één kant op geblazen en helden gevaarlijk ver over. Bladeren waaiden over het terrein. Ook in de gang had ik gemerkt dat de wind door de kier heen waaide. Ik liet mijn hoofd verslagen hangen. Voorlopig zou ik niet in de zon liggen om lekker bruin te worden.

Achter me hoorde ik gelach. Jill en Dennis waren weer eens geheimzinnig aan het doen met z’n tweeën.

Terwijl ik hun stiekeme gefluister gadesloeg, vroeg ik: ‘Wat hebben jullie twee nu weer uitgespookt?’

Ze keken pijlsnel op. ‘Niks, hoor.’ Dennis liet een onschuldig lachje zien. Ik rolde met mijn ogen. Dat zou vast.

Kippenvel verscheen op mijn armen toen er een windvlaag door het huis waaide. Met mijn handen wreef ik over mijn armen. Het werd steeds donkerder en kouder. De verwarming stond toch wel aan? Ik liep naar de dichtstbijzijnde verwarming en legde mijn hand erop, die ik meteen sissend terugtrok. Ja, die stond zeker aan. Hè, nu had ik ook nog eens een kleine brandplek. Echt perfect.

‘Zullen we gaan kijken wat we de komende dagen gaan doen?’ Lea’s stem haalde me uit mijn gedachten. ‘Nu het stormt moeten we onze vakantie-to-dolijst daarop aanpassen.’

‘Man, moet dat nu?’ kreunde Dennis.

Ik knikte instemmend. Ik had ook geen zin om daar nu naar te kijken. Dat herinnerde me alleen maar aan het feit dat we de komende dagen niks te doen hadden. Ik had liever zon, zee en strand gewild, maar omdat we van die arme studenten waren en onze ouders ook niet de middelen hadden om hun eigen vakantie én die van ons te betalen, was de beste uitkomst om het geërfde huis van mijn familie een bezoekje te brengen. En het leek erop dat wij vijven de eerste personen waren na tientallen jaren die een bezoekje brachten. Mijn ouders waren hier volgens mij ook nooit geweest. Ik herinnerde me dat toen we het nieuws kregen dat het huis na het overlijden van mijn oma op hen overging, ze bang waren dat ze de tijd en het geld niet hadden om dit huis te onderhouden. Het enige wat ze hadden laten doen was elektriciteit en verwarming aansluiten, maar daar waren ze zelf niet bij geweest.

‘Ja, ik pak mijn telefoon.’ Lea stond op en liep naar een hoek van de kamer, waar ze een lamp aanklikte. ‘Wacht eens even. Waar is mijn telefoon?’ Ze draaide zich naar ons om. ‘Wie heeft hem gepakt?’

Ik keek op. Lea die haar telefoon kwijt was? Echt niet. Als het kon zou ze een lijstje bijhouden met wat waar op welk moment lag. Misschien deed ze dat ook wel. Haar blik viel op mij.

‘Hé, kijk mij niet aan. Ik wist niet eens dat daar een tafeltje stond, laat staan dat je telefoon daarop lag,’ verdedigde ik mezelf. Stille paniek tekende zich af op haar gezicht.

‘Heb je hem niet meegenomen naar je slaapkamer?’ vroeg Dennis, die nonchalant op de bank hing. Zijn blonde krullen hingen half voor zijn ogen, waardoor ik niet kon zien of hij serieus was of iets te maken had met de verdwijning van haar telefoon.

Lea’s borstkas ging steeds heviger op en neer. ‘Nee, dat kan niet. Ik weet zeker dat hij hier lag. Heeft echt niemand van jullie hem gepakt?’

Kai stond op zodra hij in de gaten kreeg dat Lea lichtelijk in paniek raakte. Terwijl hij geruststellend over haar rug wreef, zei hij: ‘Rustig. Je telefoon heeft geen benen gekregen, je vindt hem wel.’

Dennis schudde zijn hoofd. ‘Misschien was het wel een geest,’ lachte hij. Erachteraan maakte hij een spookgeluid. Lea’s hoofd schoot zijn kant op, waarna ze op haar hurken ging zitten en op de grond verder zocht. ‘Relax, daar geloof je toch niet in?’

‘Natuurlijk niet,’ mompelde ze. Al vrij snel stond ze weer op. ‘Serieus, Dennis. Dit is echt iets voor jou en het is niet grappig. Geef me mijn telefoon.’

Hij en Jill wisselden een blik. En daar had je het. Dat stiekeme gelach van daarstraks. Ik was blijkbaar niet de enige die het opmerkte.

‘Ik heb hem niet, ik zweer het.’ Dennis zette zijn meest onschuldige gezicht op. Jill deed met hem mee. Ik hield van Dennis, maar soms kreeg ik schoon genoeg van zijn grappen. Zij wisten net zo goed als iedereen dat je dit juist niet bij Lea moest doen.