De Woestijndief

Emmelie Arents

DE WOESTIJNDIEF

Young Adult

Eerste druk: 21 april 2021

© 2021 Emmelie Arents

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789463967693

NUR-code: 285

Begrippenlijst

Sanji…………………………………..Magiër (enk)

Hassani………………………………Magiërs (mv)

De Raad…………………...Groep van vijf magiërs

Dinar…………………………………..Munteenheid

Shamshir………………………………Kromzwaard

Baba……………………………………………..Papa

San……………………………Aanspreektitel sanji

Arak…………………………...Alcoholische drank

Azizam………………………………….Mijn liefste

Bazaar…………………………………..Marktplaats

1

Taran

Het enige wat ik nodig had, was een klein beetje geluk.

De banden van mijn motor dwongen een spoor in het zand. Nog even. Droge woestijnlucht nestelde zich in mijn longen en brandde heter dan ooit.

De schepsels die Gifoog achter me aan had gestuurd waren meer dan onbenullige illusies, indrukwekkender dan elke truc die ik ooit had gezien.

Misschien was ik deze keer te ver gegaan. Niemand solde met magiërs, en al helemaal niet met magiërs zoals hij.

Bij de volgende scherpe draai durfde ik een blik achterom te werpen. Mijn hart miste twee, drie slagen. Het zanderige lijf van de slang kronkelde en rekte zich in de lucht, klaar om de opdracht van zijn meester uit te voeren. Hij ontblootte zijn giftanden en raakte mijn schouder met een misselijkmakend gesis. Ik onderdrukte een schreeuw.

De voorband van mijn motor verloor zijn grip. Mijn bezwete handen maakten het haast onmogelijk om de controle over het stuur te behouden.

Iets behoedde me voor de val. Mijn handen vonden hun houvast, de banden van mijn motor groeven zich dieper in het zand. Ik herwon mijn evenwicht. Een wonder.

Het beklemmende gevoel op mijn borst nam af toen de luchtslangen de achtervolging staakten. Kennelijk reikte zijn magie niet verder dan dit. Voor een moment dacht ik dat Gifoog zich niet zou laten tegenhouden, dat de sanji nog een laatste poging zou ondernemen om me te vernietigen. Tenslotte had ik een van zijn kostbare bezittingen gestolen. Toch was er geen spoor te bekennen van een andere, misschien wel gevaarlijkere bedreiging.

Grijnzend reed ik de zandheuvel af. De adrenaline gierde door mijn aderen, zo heftig dat mijn hart te klein voelde voor dit soort opwinding. Het gevaar van de slangen was voorlopig geweken.

De wond aan mijn schouder brandde, maar was slechts een kleine opoffering voor wat ik vandaag had bereikt. Vandaag had ik de meest beruchte sanji van Saradan bestolen, en die overwinning was waardevoller dan welke buit dan ook.

Ik joeg de kippen opzij en plaatste mijn motor aan de noordkant van het huis. We leefden een afgezonderd bestaan, omringd door zand en een dorre vegetatie. Een van de doeken die ons huis van schaduw voorzag was ingezakt. Ik bond hem vast aan de palen voor ik naar binnen liep.

Saradan was geen arm land, maar Arteda was een regio die halsstarrig werd gemeden. Niet alleen vanwege de armoede, ook vanwege Gifoog die zijn intrede had gemaakt en de harten van de bevolking in een greep van angst hield.

Zijn echte naam was Yassin Ralec. De sanji had zijn bijnaam te danken aan het feit dat hij over slechts één goedziend oog beschikte. Het andere oog bezat een troebele, onnatuurlijke kleur.

Niemand wenste in de buurt van zijn woonplaats te komen. Zijn magie was anders dan die van de vijf meesters. Gevaarlijk. Kwaadaardig, zelfs.

Men vertelde dat het onmogelijk was om zijn schuilplaats binnen te dringen, dat de wachters van de sultan meerdere nutteloze pogingen hadden ondernomen. Niemand was ooit teruggekeerd.

Vandaag had ik bewezen dat het niet onmogelijk was.

Mijn broer zat aan de eettafel, geboeid door het boek dat voor zich lag. Zijn halflange, donkere haar viel als een sluier voor zijn gezicht. Ik leunde tegen de deurpost en wachtte tot hij me zou opmerken. Ik schraapte mijn keel om hem daarbij te helpen.

Hij keek op. ‘Wat is er met jou gebeurd?’ Zijn toon suggereerde dat het antwoord op de vraag hem minder interesseerde dan ik had gehoopt. ‘Je zit onder het zand.’ Hij rolde met zijn ogen en richtte zijn aandacht weer op het boek. ‘Laat ook maar.’

Ik prees mezelf gelukkig dat de wond aan mijn schouder bedekt was en liep de kamer in, waar ik met mijn handen op de tafel steunde en vooroverboog. ‘Wil je het niet weten?’

‘Nee.’

‘Echt niet?’

‘Nee.’

‘Zelfs niet een klein beetje?’

Amir keek vermoeid op. ‘Je zit onder het zand. Dat betekent dat je alweer iets stoms hebt gedaan.’

‘De woestijn is er nou eenmaal. Wat kan ik eraan doen?’

Hij sloeg een bladzijde om. ‘Niemand raakt zomaar onder het zand bedolven, Taran.’

Hij was duidelijk teleurgesteld in mijn gedrag. Alweer. Misschien was ik inderdaad niets meer dan een onrustzaaier en een dief.

Ik zocht naar het met magie gevulde flesje en presenteerde het tussen duim en wijsvinger. Ik wachtte geduldig tot Amir zou reageren op de felgroene schittering. De vloeistof leek te pulseren als een kaars die onrustig flakkerde. Zonder twijfel magie. Maar wat deed het? Het leek wel alsof er minder vloeistof in het flesje zat. Misschien had ik het me eerder voller ingebeeld.

Amir veerde zo snel overeind dat de stoel op zijn poten wankelde. Hij deinsde achteruit alsof Gifoog zich in de kamer bevond.

Ik zette het flesje voorzichtig op de tafel neer. ‘Was dat niet een beetje dramatisch?’

Vol afkeer schudde hij zijn hoofd. ‘Ben je gék?’

‘Behoorlijk,’ zei ik. ‘Anders was dit me nooit gelukt.’

‘Als dat flesje afkomstig is van waar ik denk dat –’

‘Ja, Amir. Het is afkomstig van de meest gevreesde magiër in Saradan.’ Ik bestudeerde zijn gezicht en hoopte dat de onrust plaats zou maken voor begrip. Waardering.

‘Je hebt Gifoog bestolen? Hoe heb je dat in vredesnaam overleefd?’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Geluk?’

Hij keek vluchtig naar het flesje en weer terug. De spier in zijn kaak spande en ontspande. ‘Geen grapjes nu. Waarom breng je jezelf in gevaar?’ Mijn broer liep op me af en pakte mijn schouders vast. Ik klemde mijn tanden op elkaar om niet te sissen onder zijn aanraking. De verwonding. ‘Waarom, Taran? Waarom zoek je het gevaar op?’

‘Begrijp je het dan niet?’ Ik was te moe om de teleurstelling uit mijn stem te weren. ‘Amir, dit flesje betekent hoop.’

2

Taran

Amir keerde me de rug toe en haalde zijn handen door zijn haar. ‘Heb je enig idee wat het doet? Je vernietigt zo het hele huis met wat je naar binnen brengt!’

‘Waarover zijn mijn jongens aan het ruziën?’ Baba liep de kamer in, waarbij zijn oude wandelstok zacht maar vastberaden tegen de vloer tikte. Het lopen ging moeilijk sinds hij drie jaar geleden door een bende hassani te grazen werd genomen.

Sommigen zagen de komst van Yassin als een kans om onschuldige mensen lastig te vallen. Voornamelijk niet-magiërs werden er de dupe van. Soms leek het alsof ik de enige was die geen vrede kon sluiten met hoe de dingen aanvoelden, hoe ze evolueerden.

Op het eerste gezicht zag baba er bemiddeld uit. Zijn schouderlange haren waren netjes gelijkgeknipt, zijn laarzen waren gepoetst en zijn kleding was steeds keurig gewassen. Als men beter keek, werd duidelijk dat alles tot op de draad versleten was. De goudkleurige knopjes van zijn vest hingen los, zijn broek rafelde aan de uiteinden en zijn wandelstok splinterde.

Zijn donkere ogen versmolten met het voorwerp op de tafel. Zijn gezicht vertrok niet, dus wachtte ik zijn reactie zo geduldig mogelijk af. Baba maakte zijn blik los van het met vloeistof pulserende flesje en keek Amir en mij afwisselend aan. ‘Wie is hier verantwoordelijk voor?’

Alles was beter geweest dan deze ijzige, kalme toon. Ik wilde zo ontzettend graag bewijzen dat Yassin te overwinnen was, dat we ons konden verzetten en niet in angst hoefden te leven. Dit brouwsel moest ongelooflijk veel geld waard zijn, aangezien het beoefenen van magie alleen was weggelegd voor de welgestelden.

Baba schudde zijn hoofd, alsof hij nu pas besefte dat zijn eerder gestelde vraag overbodig was geweest. ‘Taran, waar komt dit flesje vandaan?’

Natuurlijk wist hij dat ik het was geweest. Amir was het toonbeeld van de perfecte zoon. Dat was hij altijd.

Ik slikte. ‘Yassin Ralec.’ De voldaanheid die ik eerder over mijn overwinning voelde smaakte even zuur als zijn naam.

‘Soms denk ik echt dat je je verstand verloren bent.’ Hij hield zijn woede niet langer in toom. ‘Hoe haal je het in je hoofd om magíé in dit huis naar binnen te brengen?’ Magie. Het ergste, meest schandelijke woord ter wereld. Erger dan dood. Verraad. Leugens. ‘Ben je vergeten wat er met je moeder is gebeurd?’

Mijn maag kromp samen. Hoe durfde hij mama erin te betrekken? ‘Je weet hoeveel geld dit waard moet zijn!’ Ik griste het flesje van de tafel en hield het tegen mijn hart gedrukt. ‘Baba, dit is het bewijs dat er nog steeds hoop is.’

‘Het enige wat je hiermee bewijst is dat we sterfelijk zijn.’ Alle kalmte die zich eerder nog in baba bevond was weg. ‘Ze zullen ons hiervoor straffen en in het ergste geval doden, jongen!’

Amir kromp in elkaar, ook al was niets van dit alles zijn schuld. Ik hield mijn rug kaarsrecht, weigerde te laten zien hoe gekwetst ik me voelde.

‘Leven jullie zo graag in angst? Dit flesje is meer waard dan alles wat we ooit in ons bezit hebben gehad.’ Ik keek baba en Amir om beurten aan. ‘Dat betekent dat we ons een reis kunnen veroorloven. Een reis naar een betere plek.’

Ik wilde het verleden achter me laten, een nieuw thuis vinden. Ik kon de bestemming voor me zien. Een vredig onderkomen, waar geen plaats was voor magie. ‘We zouden het land kunnen verlaten.’

Maar baba zei: ‘Je brengt dit flesje vanavond nog weg. Vernietig het, begraaf het, doe ermee wat je wilt. Ik wil het nooit meer zien, Taran.’

De teleurstelling in zijn ogen en de manier waarop hij mijn naam uitsprak sneed als gebroken glas.

Baba begaf zich naar de keuken en mompelde iets over thee. Op zijn weg erheen holde een rat over de vloer die hem aan het wankelen maakte. Het beestje rende haastig van de ene kast naar de andere. Waarom accepteerden we dit soort leven? Ik kon het in ieder geval niet. Ik viel nog liever dood neer.

Amir richtte zijn aandacht weer op zijn boek. Hij bleef de vervloekte prullen maar kopen terwijl we het geld voor veel nuttigere zaken zouden kunnen gebruiken. De reparatie van het dak, bijvoorbeeld.

Ik liep naar mijn kamer en bestudeerde de wond die de slang op mijn schouder had achtergelaten. Het zag er helemaal niet zo erg uit als het voelde. Ik wikkelde er een verband omheen en hoopte dat het niet zou gaan ontsteken.

Ik wist wat me te doen stond, al ging dat op elke manier tegen de wensen en waarden van mijn vader in. Ik zou het flesje niet vernietigen, begraven of wat dan ook. Nee. Ik zou het verkopen op de magiërsmarkt. Als het geld er eenmaal was, zouden ze gauw genoeg geloven dat een nieuw leven dichterbij was dan ze dachten.

Bij het eerste ochtendlicht sloop ik het huis uit. De komende uren zouden baba en Amir nog niet ontwaken, waardoor ik geen lastige vragen hoefde te beantwoorden.

De maan, die gauw verdreven zou worden door de opkomende zon, bevond zich nog aan de lichter wordende hemel. Ik hield mijn adem in bij het openen van de voordeur, die kraakte en kreunde.

Mijn vermomming bestond uit een lang parelgrijs gewaad en een doek om mijn gezicht te verhullen. Zelfs mama was er nooit achter gekomen dat ik dit kledingstuk van een onoplettende verkoper had weten te stelen. Het zag er niet zo geweldig uit als de gewaden die de hassani droegen, maar voor een student in de magie kon het er misschien wel mee door.

Eronder ging mijn heuptas met magische inhoud verborgen. De magiërsmarkt was verboden terrein voor het gewone volk. Ik zou dus voorzichtig moeten handelen als ik niet in de cellen wilde eindigen.

Onze kameel leidde me door de straten van Arteda. Het dier was oud, waardoor baba hem een aantal jaren terug voor een klein prijsje had kunnen kopen. Ik wilde dat ik mijn motor kon gebruiken, maar mijn voertuig was te opvallend en bovendien behoorlijk illegaal. Als ik door wilde gaan als een echte sanji, hoorde ik alle vooruitstrevende spullen af te zweren.

Ik had nooit gedacht dat ik de stad waar ik was geboren ooit zou verlaten. Althans niet voorgoed. Nu stonden de zaken er anders voor. Ik wilde niets liever dan mijn broer en baba ervan overtuigen dat het geluk ons elders opwachtte. Baba zag het nu nog niet, maar ik zou het hem laten zien. Zodra ik met de grote som geld naar huis zou terugkeren, zou hij zich heus wel bedenken. Niets zo overtuigend als een rijkelijk gevulde geldbuidel. Ik glimlachte bij het mooie vooruitzicht.

Ik reed de houten brug over, die passage over de rivier garandeerde. Aan het einde van de brug bevond zich een wachter, gehuld in een lederen uitrusting. Langs zijn heup glansde een shamshir.

Hij hief zijn hand. ‘Halt.’

Ik tastte naar mijn geldbuidel. ‘Hoeveel?’

De wachter keek me onderzoekend aan. Aangezien ik gekleed ging als een sanji, zou hij misbruik maken van de situatie en zijn prijs aanzienlijk verhogen. Hassani waren immers een rijk volkje.

‘Tien dinar.’

Ik hield mijn gezicht in de plooi en beet op de zijkant van mijn tong. Ik zou me niet in de nesten laten werken door een wachter die een te hoge prijs eiste. Hij keek me onbewogen aan terwijl ik naar geldstukken zocht. Ik liet de munten in zijn hand vallen en toverde een glimlach op mijn gezicht.

Hij zette een stap opzij en ik reed de wachter voorbij zonder hem nog een blik waardig te keuren. Dankbaar dat de man geen verdere vragen had gesteld naderde ik de stad waar de magiërsmarkt werd gehouden.

Parelwitte gebouwen doemden in de verte op. Iskir. Ik bevond me slechts één stad verder van huis, en toch leek het alsof ik in een andere wereld was beland. Een betere, luxueuzere wereld. Hoe verder ik de stad in kwam, hoe meer de schoonheid ervan me verblindde. De pas opgekomen zon schonk de goudkleurige ronde daken een prachtige, bijna verblindende glans.

Vervuld van verbazing liep ik door de reeds drukbevolkte straatjes. De geur van versgebakken brood en zoete lekkernijen deed mijn maag pijnlijk samentrekken. Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een degelijke maaltijd had gehad.

Het verschil met mijn thuisstad was zo groot dat het wreed was. De bevolking woonde dicht op elkaar, helemaal anders dan het eenzame bestaan in Arteda. In een stad als Iskir leek de woestijn waarin ik leefde ver weg.

Konden mijn vader en Amir dit maar zien. Zouden ze geloven wat voor luxe ik hier had gezien of, zoals altijd, doen alsof er niets aan de hand was?

Ik haalde diep adem en hield die vast, alsof ik zo de gebakjes zou kunnen proeven. Ik nam mezelf voor om iets te kopen zodra ik het brouwsel had verkocht. Eerst zou ik op weg gaan naar het hart van de stad, rechtstreeks naar de markt.

Ik verwachtte dat de bewaking aanzienlijk aangescherpt zou worden, dus oefende ik tijdens de rit erheen mijn ingestudeerde zinnetjes. Als de wachters voor problemen zouden zorgen, kon het flesje magie bewijzen dat ik tot de hassani behoorde.

Ik betaalde enkele dinars aan een stalknecht. De man beloofde dat ik mijn dier veilig en wel terug zou zien, waarna ik mijn reis naar het drukke marktplein te voet voortzette.

Ik tastte meerdere keren naar mijn heuptas. Het magische flesje was hopelijk meer waard dan elk ander voorwerp dat ik ooit bij me zou dragen. Ik mocht het in geen geval kwijtraken.

Ik naderde twee witte zuilen, waarop schilderingen van belangrijke hassani en een heleboel magische planten stonden afgebeeld. Ik schonk er weinig aandacht aan, gezien de twee wachters aan de ingang van de poort mijn interesse opeisten. Ze controleerden iedere sanji die de zuilen voorbij wilde treden op verborgen wapens en stelden hier en daar een vraag.

Als ik Gifoog te snel af kon zijn, zou het voorbij treden van een ingang ook wel lukken. Ik sloot achter in de rij aan en wachtte mijn beurt af. Niemand werd tegengehouden. Geleidelijk aan schoof ik verder. De zon brandde door mijn gewaad en zweetdruppels verzamelden zich op mijn voorhoofd.

De wachters wenkten me. Ik veegde mijn klamme handen af en liep naar hen toe.

De ogen van de gezette wachter gleden vluchtig over me heen. ‘Zaken hier in Iskir?’

‘Verkoop.’ Mijn stem klonk verrassend vast.

De andere wachter fronste. ‘Bent u niet te jong om waren te verkopen?’

Elke uiting van twijfel zou hun duur komen te staan bij een sanji die er het geduld niet voor had. Ik keek hem met samengeknepen ogen aan. ‘Over dat soort zaken zal mijn leermeester beslissen. Ik ben trouwens net achttien geworden.’

Als je bij de hassani wilde horen, moest je een opleiding kunnen betalen. Deze opleiding werd voorzien door de vijf meesters. Sommige meesters leefden in Rahamad, onze hoofdstad. Anderen verbleven in Taha, de thuisstad van sultan Ilhan Ansari.

Het geduld van de mensen in de rij slonk aanzienlijk, maar dat deerde het tweetal duidelijk niet.

De gezette wachter keek me met een nieuwe interesse aan. ‘Je leermeester?’

De andere liep naar me toe en bracht zijn gezicht akelig dicht bij dat van mij. ‘Hij liegt.’

Ondanks het bonzen van mijn hart hield ik mijn gezicht in de plooi. Ik had moeten weten dat mijn kleding me zou verraden. Laatste kans. Ik zette een stap achteruit, tastte in mijn tas en hield het pulserende flesje tussen mijn vingers in de lucht. Op de gezichten van de wachters ontstond twijfel. Ik zat ernstig in de problemen.

‘Wie is je meester?’ drong de eerste wachter aan. De andere hield zijn hand rond het gevest van zijn zwaard geklemd.

De hitte maakte me duizelig. Kom op, nog één goede leugen. Ik moest de naam van een van de vijf meesters laten vallen. Nu meteen. Het is afgelopen, dacht ik. Deze vraag wordt me fataal. Darius, Djarza, Sahir... Wie van de vijf meesters zou een geloofwaardige leermeester maken?

‘Tariq!’

De stem kwam van voorbij de zuilen. Een onbekende jongen zwaaide om aandacht te trekken. ‘Daar ben je eindelijk! Waar bleef je nou?’

Ik keek achterom, maar niemand zwaaide terug. De jongen moest het wel degelijk tegen mij hebben. Hij schonk me een subtiele knipoog, ten teken dat ik het spel maar beter mee kon spelen. Dit was de uitgelezen kans om te ontsnappen aan de achterdochtige vragen van de wachters. Aan de cellen.

‘Vraag dat maar aan hen,’ zei ik, het bedrog meespelend. ‘Deze idioten versperren me de weg.’ Het was een gewaagd plan om vlak voor de ingang en voor zoveel ogen ophef te creëren. Er ontstond gemompel in de rij. Ik wist dat ik de juiste beslissing had genomen toen ik het veranderde gedrag van de wachters opmerkte. Hun schouders bogen zich naar binnen.

‘Mijn excuses, ik had geen idee,’ zei de gezette wachter. De andere hield zijn ogen neergeslagen.

Ik had niet verwacht dat het zo simpel zou gaan. Ik herwon mijn zelfvertrouwen en trad de zuilen voorbij, waar de jongen met bruin haar en een vriendelijk, zachtaardig gezicht me opwachtte.

Met een bevredigd gevoel liep ik het tweetal voorbij. ‘Jullie mogen van geluk spreken dat ik mijn meester niet over deze schande zal vertellen.’ Ik onderdrukte een grijns toen de twee wachters excuses mompelden en borg het flesje op.

Mijn redder en ik liepen samen verder en mengden ons in de drukte van de markt.

Ik keek de jongeman behoedzaam aan. ‘Waarom deed je dat?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Het zag eruit alsof je diep in de penarie zat. Ik ken dat gevoel wel. Zeer onaangenaam.’

Het donkerblauwe gewaad van de vreemdeling accentueerde zijn heldere ogen, die glansden van iets wat leek op nieuwsgierigheid. ‘Je aanwezigheid leidt me naar twee opties. Of je verlangt naar een vroegtijdige dood, of je bent stapelgek.’ Zijn mondhoek trok omhoog. ‘Ik gok op het laatste.’

3

Taran

De jonge sanji stak zijn hand naar me uit. ‘Rayan.’ Zijn groene ogen waren zo mogelijk nog opvallender dan zijn lach.

‘Ik sprak je zonet aan als Tariq, maar ik ben er vrij zeker van dat je anders heet.’ Rayan staarde me afwachtend aan, terwijl ik twijfelde of ik mijn echte naam zou prijsgeven. Tenslotte was de jongen een vreemdeling, en bovendien een sanji.

Ik bestudeerde de omgeving om tijd te winnen en streek langs mijn voorhoofd.

Rayan glimlachte me warm toe. ‘Stom van mij. Je weet niet of je me kunt vertrouwen. Vergeet mijn vraag. Wat maken namen uit?’

Ik drukte mijn aarzeling de kop in en stak mijn hand uit. ‘Taran.’

Nu pas besefte ik hoe bespottelijk ik eruitzag, met mijn afgedragen spullen en mijn gestolen gewaad. Ik rukte mijn blik los van Rayans gepoetste schoenen en gloednieuwe, rijk geborduurde kaftan.

‘Wat doe je hier, Taran?’

‘Ik ben hier om een brouwsel te verkopen in opdracht van mijn leermeester.’

Rayan hief zijn hoofd schuin. ‘Zijn naam?’

‘San Sahir.’

Hij lachte afwezig. ‘Voor mij hoef je niet te liegen. Het is duidelijk dat jij geen leerling bent van san Sahir.’ Zijn ogen gleden over mijn gewaad. ‘Je neemt een groot risico.’

Even wist ik niets uit te brengen. Hij bedoelde het vast niet neerbuigend. Toch voelde ik mijn gezicht branden.

‘Kijk, het is simpel,’ ging hij verder. ‘Als je les volgt bij een meester zoals Sahir, dan heb je zoveel geld dat je je niet in vodden hoeft te wikkelen om de straat op te komen. Wat doet een niet-magiër in Iskir?’

Vodden? Ik sloeg mijn armen over elkaar. ‘Jij en ik leven in compleet andere werelden.’ Ik deed mijn best om niet afkeurend te klinken. ‘Een beetje geld kan ons leven beduidend gemakkelijker maken.’

‘Dus je bent hier voor geldzaken. Waar haalde je dat brouwsel vandaan?’ Zijn ogen gleden naar mijn tas.

Ik sloeg mijn handen er beschermend omheen. ‘Ik heb het gevonden.’

‘En nu wil je het kwijt?’

Ik knikte en zocht naar een teken van argwaan in zijn ogen, in de toon van zijn stem. Niets.

‘Ik zal je begeleiden naar een plek waar ze het brouwsel met plezier van je zullen overkopen. Volg me.’

Ik liep achter Rayan aan, die zich behendig door de drukke straten bewoog. Het lukte me amper om hem bij te houden. Hij hield halt op een open plek en wachtte me op. Net toen ik hem wilde vragen om zijn tempo aan te passen, won de aanblik van de omgeving het van mijn woorden.

In het midden van het plein bevond zich een witstenen podium. Rondom het platform verzamelden zich een hoop hassani, duidelijk in vrolijke afwachting van wat er stond te gebeuren.

Rayan raakte mijn arm aan. ‘Misschien kunnen we maar beter niet rond blijven hangen.’

Het was alsof een onzichtbare kracht me naar voren trok. Ik zou dit maar één keer meemaken, dus kon ik net zo goed van mijn aanwezigheid gebruikmaken. Als ik Amir en baba kon vertellen over een magische voorstelling, zouden ze vast onder de indruk zijn.

Op de tafel bevonden zich felgekleurde flesjes, vergelijkbaar met dat van mij. De vrouw aan de tafel hield haar blik gespannen op de magische voorwerpen gericht.

Ik rekte me uit. ‘Wat gebeurt er?’ Als dit een voorstelling was, waarom leek haar gezicht dan uit angst gehouwen?

‘Dit is een plek waar overtreders openlijk worden bestraft,’ zei Rayan. ‘De veroordeelde kiest op goed geluk een brouwsel uit. Het ene drankje leidt tot de dood, het andere schenkt leven.’

Ik kon niet uit Rayans toon afleiden of hij met deze procedure akkoord ging.

‘Wat als ze het goede flesje kiest?’

‘Dan blijft ze leven,’ zei hij.

Een van de wachters liep naar de veroordeelde toe. De vrouw van middelbare leeftijd keek intussen schichtig om zich heen. De wachter stelde haar voor een dilemma: koos ze voor het paarse of voor het roze flesje? Een wolfachtige grijns speelde om zijn lippen.

Ik kon mijn ogen niet geloven. Wat voor gruwelijkheden speelden zich nog meer af binnen de grenzen van het land? Was Saradan verloren?

‘Ik begrijp het best als je niet wilt blijven,’ zei Rayan.

Ik wílde ook niet blijven, maar toch was ik niet in staat om mijn ogen van het tafereel los te maken.

De vrouw koos voor het paarse flesje en werd bevolen het op te drinken. Ik had vrijwel meteen spijt dat ik niet in staat was geweest me zonet om te draaien. De vrouw schreeuwde alsof ze levend werd gestenigd; haar lichaam vervormde en de violetkleurige rook verzwolg haar.

Ik kon de vrouw niet meer zien, maar de toeschouwers wezen naar de vloer van het podium. Ik schoot naar voren, bang voor wat er met haar was gebeurd. Uiteindelijk zag ik het met eigen ogen. De vrouw was getransformeerd naar een insect ter grootte van mijn duim. De wachter ging er met zijn laars vlak bovenop staan, bulderend van het lachen. Het publiek bulderde mee.

Ik keerde het podium de rug toe en baande me een weg door de lachende menigte. Het geluid klonk ver weg, alsof mijn woede alles opzij drukte. Deze keer verontschuldigde ik me niet toen ik iemand aanstootte.

Dít was hoe er met niet-magiërs werd omgegaan. We waren ongedierte. We betekenden niets.

Ik liep mijn nieuwe kennis straal voorbij. Hoe kon ik met zulk wreed volk omgaan? Het maakte niet uit dat Rayan me had gered; hij was en bleef een sanji.

‘Je weet niet waar je heen gaat,’ riep Rayan me toe.

Ik zette nog enkele stappen voor ik halthield, al was het maar om Rayan duidelijk te maken hoe kwaad ik werkelijk was.

Hij haalde me uiteindelijk in. ‘Had ik je niet gewaarschuwd?’

‘Jullie zijn wreed.’

‘Die vrouw heeft het vast aan zichzelf te danken.’ Hij zei het alsof er niets aan de hand was. ‘Ze was een overtreder.’

Net zoals ik. Stond mij hetzelfde lot te wachten? ‘Ik dacht dat je me zou helpen mijn flesje te verkopen.’ Ik sloeg mijn armen afwachtend over elkaar.

Rayan hief zijn hoofd schuin en zijn mondhoek trok bijna onmerkbaar omhoog. ‘Deze keer wijken we niet meer van het pad af.’

Rayan leidde me naar een afgelegen winkelstraat. We hielden halt voor een klein winkeltje, waarvan de vensters hoognodig een sopbeurt konden gebruiken. De zwarte sierlijke letters op het uithangbord gaven de naam van de winkel prijs.

Ik snoof. ‘Vergif en Verderf. Klinkt charmant. Nodigt uit om naar binnen te gaan, vind je ook niet?’

Rayan schudde zijn hoofd. ‘Jij gaat helemaal nergens naar binnen.’

Ik tastte in mijn tas en klemde het flesje stevig in mijn hand. ‘Zul jij het voor me verkopen?’

‘Natuurlijk.’

Ik wilde het flesje bijna terug in mijn tas stoppen. Dacht hij werkelijk dat ik het hem zomaar zou overhandigen?

‘Taran...’ Hij zuchtte. ‘In vooraanstaande winkels als deze val je op. Ik kan je niet bewijzen dat je me kunt vertrouwen, maar ik ben je enige optie.’

Mijn aandacht werd opnieuw naar zijn onberispelijke, fraaie outfit getrokken. Ik was niet zo ver gekomen om terug te krabbelen. Bovendien moest ik toegeven dat ik er belabberd uitzag als zogenaamde sanji. Ik was een grap, met mijn door de zon verbleekte schoenen en rafelende hoofddoek.

Voor ik me kon bedenken overhandigde ik hem het brouwsel.

Rayan stopte het flesje in een van de zakken van zijn kaftan. ‘Ik beloof dat je niet teleurgesteld zult zijn over het bedrag. Blijf hier en...’ Hij knipperde een paar keer met zijn ogen en streek vermoeid over zijn gezicht. ‘Doe niets stoms.’

Rayan liep naar binnen en ik hurkte voor de gevel. Ik voelde een zekere nieuwsgierigheid naar de winkel en hoe deze eruit zou zien, maar het risico om betrapt te worden woog zwaarder dan mijn nieuwsgierigheid. Het duurde slechts vijf minuten voor Rayan terug naar buiten liep. Ik kwam overeind.

Rayan reikte me een buidel geld aan, die ik gretig in ontvangst nam. Ik hapte naar adem bij het voelen van het gewicht. ‘Hoeveel...’

‘Genoeg,’ lachte Rayan.

Ik stopte de buidel in mijn tas, verdoofd door de hoeveelheid munten. ‘Bedankt.’

Baba en Amir zouden het niet kunnen geloven. Ik zou zoetigheden en gebakjes kunnen meenemen, zodat we het met z’n allen konden vieren. Eindelijk zouden we in staat zijn om te vertrekken uit Arteda – misschien zelfs uit Saradan – want al gaf mijn vader het niet toe, ik wist dat hij ongelukkig was. En mijn broer...

Ik grijnsde bij het idee. ‘Rayan, waar kan ik een boekenwinkel vinden?’

Ik kocht de gebakjes die Rayan me aanraadde.

‘Ze zijn niet met liefde gemaakt,’ zei hij, ‘maar met magie.’ Koekjes zoals deze zou ik dus maar eenmaal in mijn leven proeven, verzekerde hij me.

Na het bezoek aan de bakker bezochten we een boekenwinkel. Uiteraard was het grootste deel van het aanbod nutteloos, aangezien de boeken bedoeld waren voor hassani.

‘Als ik dat soort boeken zou willen kopen, zou je me dan tegenhouden?’ Ik streek over de rug van een dik exemplaar, waarvan het omslag versierd was met vreemde planten.

‘Natuurlijk niet. Je hebt geen toegang tot de tuinen van Taha. De recepten zijn nutteloos zonder de bijbehorende bloemen en planten.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Waar vind ik de gewone boeken dan?’

‘Misschien hebben ze een kleine selectie in het tweedehandsrek.’

We begaven ons naar de achterkant van de winkel, waar ik de gewenste sectie vrijwel meteen vond. ‘Perfect,’ grijnsde ik, de kaft van een verhalenbundel bestuderend. Amir zou me dankbaar zijn. Misschien hoefde ik er zelfs helemaal niet voor te betalen. Als ik Rayan kon afleiden...

‘Hé,’ zei ik. ‘Jij bent groter dan ik. Kun jij bij dat rode boek daar?’ Ik wees naar boven.

Terwijl Rayan zich kreunend uitrekte om het rode boek van het schap te pakken, stopte ik de verhalenbundel onder mijn gewaad. ‘Laat maar. Ik heb me bedacht.’ Ik klemde de bundel stevig tegen mijn lichaam. ‘Amir zou het toch niet aannemen.’

‘Zeker weten? Ik denk dat elke boekenliefhebber verliefd zou worden op een kaft als deze.’

‘Amir heeft al genoeg boeken.’

Rayan lachte hoofdschuddend. ‘Zoiets bestaat niet.’

We liepen naar buiten. ‘Bedankt voor je hulp, Rayan. Ik denk dat ik maar beter naar huis kan terugkeren.’

‘Wat ben je van plan met al het geld?’

Hoe vriendelijk zijn toon ook was, het voelde te riskant om de sanji te vertellen over mijn reisplannen. Ik verzon een zo saai mogelijk antwoord. ‘We kunnen het huis opknappen en voor lange tijd goed voedsel kopen, met misschien hier en daar een extraatje.’

‘Klinkt goed, Tariq.’ Hij knipoogde samenzweerderig en maakte een gracieuze buiging. ‘Goede reis, mijn vriend.’

4

Taran

Ik haalde de kameel op, bond mijn inkopen vast en zette mijn reis naar huis in. Met de cadeaus in mijn handen liep ik voorzichtig naar binnen.

Het duurde niet lang voor baba zijn hoofd uit de deuropening van de keuken stak. Hij liep naar me toe; zijn wandelstok tikte harder tegen de houten vloer dan gewoonlijk. ‘Waar was je? We waren ongerust! We dachten dat je misschien...’

Ook Amir kwam tevoorschijn, de situatie behoedzaam in zich opnemend. Hij had zijn lokken korter geknipt. Toch leek het alsof ik in de spiegel keek, ondanks het feit dat zijn haar twee tinten donkerder was en tien centimeter korter viel. Baba was de enige die ons uit elkaar kon houden, vooral omdat Amir iets breder geschouderd was.

‘Dat ik wat?’ vroeg ik. ‘Er is niets aan de hand.’

‘Dat je gearresteerd zou worden, Taran! Vanaf nu verlaat je het huis niet meer zonder mijn toestemming. Heb je je ontdaan van het flesje?’

‘Net zoals je vroeg.’ Ik stak de doos met gebak in de lucht. ‘Om het goed te maken heb ik wat kleinigheden meegenomen.’

Met een glimlach liep ik naar Amir toe en overhandigde hem het gestolen boek.

Hij opende zijn mond en sloot hem weer. ‘Dit moet een fortuin hebben gekost.’ Zijn vingers streken liefkozend over de kaft.

De doos met koekjes gaf ik aan mijn vader. Een heerlijk zoete geur vulde de kamer toen hij de doos opende. Hij staarde onbewogen naar de gebakjes en slikte. Toen hij naar me opkeek verhardde zijn blik. ‘Je bent gekleed als een sanji en je geeft geld uit als een van hen. Wat heeft dit te betekenen?’

Ik tastte naar de geldbuidel en liet hem rinkelend op de eettafel terechtkomen. ‘Dit is genoeg om te vertrekken en ergens een nieuw leven op te bouwen.’

Ze keken allebei geschokt naar de geldbuidel. In een andere situatie zou ik hebben gelachen om de dwaze uitdrukking op hun gezichten.

‘Je hebt Iskir bezocht,’ zei baba na een lange stilte. In zijn stem ontbrak het verwijt dat ik had verwacht te horen. Het was alsof hij opmerkte dat ik een brood had gekocht op mijn weg naar huis.

‘Ik heb genoeg van het leven hier,’ zei ik. ‘Jullie ook, toch?’

De stilte die volgde was meer dan ik kon verdragen. Ik balde mijn handen tot vuisten. ‘Waarom doen jullie alsof er niets aan de hand is?’ Ik probeerde mijn stem rustig te houden, maar het lukte me amper om niet te gaan schreeuwen. ‘Al sinds mama’s dood –’

‘Taran!’ Amir keek me woedend aan.

Ik haatte het wanneer hij mijn naam als een waarschuwing gebruikte. Een nieuwe, nog pijnlijkere stilte volgde.

Ik had de dood van mama nog niet verwerkt, omdat niemand me toeliet om mijn allesvernietigende verdriet een stem te geven. Hij en Amir verwerkten alles in stilte, terwijl de leegte binnen in mijn hart alleen maar uitdijde en aanzwol. Waar het voor hen te moeilijk was om erover te praten, was het voor mij te pijnlijk om te zwijgen.

Nadat mama gearresteerd werd koos ze voor het Labyrint. Overtreders met lichte feiten kregen namelijk de kans om vrij te komen als ze deelnamen aan het magische spel, dat twee keer per jaar plaatsvond.

Niet lang daarna had baba een brief van de magiërsraad toegestuurd gekregen. De letters vormden woorden die ik niet kon accepteren. Nog voor het spel van start ging was ze ziek geworden en overleden. Als baba de brief niet had verbrand, zou ik hem duizend – nee – een miljoen keer hebben gelezen tot ik het had kunnen geloven. Het lukte me nog steeds niet.

Bovendien geloofde ik helemaal niets van de zogenaamde ziekte waaraan ze was bezweken.

‘Goed dan. We doen alsof het nooit is gebeurd.’ Ik stak de geldbuidel terug in mijn heuptas, die ik op de tafel achterliet. Vervuld van teleurstelling liep ik naar mijn kamer en ik gooide de deur dicht. Ik balde mijn handen tot vuisten, in de hoop dat het trillen zou ophouden. Ik had moeten weten dat mijn inspanningen niet gewaardeerd zouden worden. Het zou te simpel zijn geweest.

Ik trok mijn mantel uit en gooide hem op de grond. Ik inspecteerde de wond aan mijn arm en wikkelde een nieuw stuk verband rondom de verbrande huid. Net toen ik me op het bed wilde laten zakken klonk er gerommel vanuit de woonkamer.

De voordeur kraakte en de verbaasde stem van baba drong naar de voorgrond. Voetstappen. Vreemde, onvriendelijke klanken.

Ik drukte mijn oor tegen de deur om woorden te kunnen onderscheiden, en mijn hart faalde toen ik de verheven stemmen liet doordringen. Mijn adem stokte.

Ik stormde de woonkamer binnen, waar twee wachters me als roofvogels aankeken. Een van hen droeg een ronde helm die bovenaan uitliep in een punt.

‘Jullie staan onder arrest voor het bezit van een magisch voorwerp en het betreden van het verboden gebied te Iskir,’ zei de zwartharige bewaker met de haviksneus. Zijn ogen waren donkere, bodemloze poelen. ‘Ik heb vernomen dat het flesje magie niet langer in uw bezit verkeert.’ Hij keek Amir met samengeknepen ogen aan.

Hoe konden ze van het flesje op de hoogte zijn?

‘Ik heb het verkocht,’ zei Amir. Mijn hart zakte de diepte in en raakte bedolven onder een stortvloed van zand. ‘Kijk maar in mijn schoudertas. Daar.’ Hij wees naar de tafel. ‘De munten zitten erin.’

Onze blikken botsten. Mijn broer schudde bijna onmerkbaar zijn hoofd. Wat was hij van plan? Ik voelde me licht in het hoofd.

Havik liep met grote passen naar de tafel en rukte mijn heuptas open. Hij vond de buidel met de munten en stak hem in zijn eigen zakken. ‘Jij kleine rat.’ Hij liep naar Amir toe. ‘Je bent een dief en een overtreder.’

Baba versperde hem de weg. Havik schopte tegen zijn wandelstok, waardoor baba zijn evenwicht verloor en viel. De wachter schopte hem in de maag. Baba rolde zich op in een bolletje en hapte wild naar adem.

‘Laat hen met rust.’ Paniek nam mijn stem over en vervormde hem. ‘Ik heb het brouwsel gestolen!’

Mijn broer keek me aan. Motor, vormden zijn lippen.

Nee, nee, nee. Ik zou baba en Amir niet achterlaten als een lafaard.

Havik keek me met samengeknepen ogen aan. ‘Leg hem het zwijgen op,’ zei hij tegen Helm. ‘We hebben onze orders.’

Mijn keel voelde gezwollen. ‘Luister, mijn broer liegt. Hij is onschuldig. Ik weet zeker dat we tot een overeenkomst kunnen komen.’

‘Wat een held. Vermoord de jongen en de kreupele,’ zei hij tegen de gehelmde soldaat. ‘Saradan heeft geen behoefte aan zwakke schakels.’

Helm stormde gehoorzaam op me af en trok zijn shamshir uit de schede. Ik liep rond de tafel; een kat-en-muisspel.

‘De motor!’ Amir ging beschermend voor baba staan. ‘Taran, ga!’

Havik sloeg hem in het gezicht en mijn broer viel op de grond. Bloed stroomde uit zijn neus. Hij bleef slaan tot Amir roerloos bleef liggen.

Ik viel de wachter aan, maar Helm sleurde me al gauw de grond op. Ik schreeuwde. Dit was mijn schuld, mijn schuld, mijn schuld.

Baba hijgde. ‘Weg hier!’

Havik griste zijn wandelstok van de grond en hief hem de lucht in.

‘Nee!’ riep ik, maar ik was te laat.

Havik sloeg hem bont en blauw terwijl Helm me de weg versperde en me uitdagend aankeek.

Veel tijd om na te denken had ik niet; Helm was vastberaden om me van het leven te beroven. Havik hief zijn zwaard boven baba’s hart. Mijn oorverdovende brul kon niet voorkomen dat het wapen zijn borst doorboorde.

Ik zakte door mijn knieën toen zijn bloed de vloer rood kleurde.

Havik sleepte Amir via zijn voeten naar buiten. Hij richtte zich tot Helm. ‘Maak het af en brand alles plat. We hebben niet de hele dag.’

Bijna hield ik op met vechten. Als ik probeerde om Amir te helpen, zouden ze me vermoorden. Ze hadden zwaarden, waren met z’n tweeën. Baba was dood. Ik verdiende het om te sterven.

Ik drong de tranen terug. ‘Doe het dan.’

Havik sleepte Amir uit het zicht. Een bodemloze woede overmande mijn verdriet. Me laten doden zou Amir niet helpen. Als we allebei in de gevangenis belandden, was er niemand die ons zou komen bevrijden. Hij wilde dat ik... Baba wilde...

Hoe kon Amir de schuld zomaar op zich hebben genomen? Ik was degene die het moest oplossen. Dat kon ik niet als ik dood was. Ik hoorde het goed te maken.

De motor. Met hun paarden zouden ze me nooit bij kunnen houden.

Ik gooide de tafel om, griste mijn tas mee en zette het op een lopen. Door het gewicht van de tas wist ik dat Amir het boek had weggestopt. Misschien ging hij ervan uit dat ik het had gestolen. Misschien wilde hij geen cadeau dat afkomstig was uit Iskir.

De zware passen van Helm achtervolgden me op mijn weg naar de slaapkamer, waar ik door het raam naar buiten probeerde te klimmen.

Helm greep naar mijn laars en hield me klem. Nee, nee, nee. Ik schreeuwde toen ik mijn voet losrukte en hem in het gezicht schopte. Ik perste mezelf door het raam en viel in het zand op de grond.

Hij vloekte. Zijn uniform was te breed om door het kleine raampje te passen. Zijn gebrul achtervolgde me terwijl ik naar mijn voertuig rende.

Ik sprong op mijn motor en reed weg. Ik zou alles doen om Amir vrij te krijgen. Alles.

‘De jongen ontsnapt!’

Het was het laatste wat ik hoorde voor ik ons huis in rook zag opgaan.

5

Amir

Ik rolde me op mijn zij. Taran en baba waren nergens te bespeuren.

Mijn oogleden voelden zwaar, mijn lichaam loom. De verdoving. Mijn hartslag pulseerde in mijn gezwollen kaak.

Een scherpe pijn flitste door mijn lichaam toen ik me overeind drukte, plots in staat om helder na te denken. Taran. De soldaten. Wat was er met hem en met baba gebeurd?

Ik bevond me in een ruime, raamloze cel. Een eindje verderop zat een man in magiërsgewaad. Aan zijn hals hing een glazen flesje met felgekleurde, paarse vloeistof.

Hij nam me nieuwsgierig in zich op. ‘Eindelijk. Ik was ongerust dat je een te hoge dosis had gekregen.’ De vlechten in zijn baard bewogen mee met elk woord.

Ik herinnerde me hoe ik me tegen de wachters had verzet, bang en kwaad dat ik mijn broer nooit meer terug zou zien. Nadat ik het bewustzijn had teruggevonden bezorgde een van de wachters me een bloedneus. Uit noodzaak hadden ze me een smerig smakend drankje toegediend.

‘Wie ben jij?’ Mijn stem klonk ruw, alsof ik dagen had geslapen. ‘Hoelang ben ik buiten bewustzijn geweest?’

De man vertrok zijn mond in iets wat een glimlach zou moeten zijn. ‘Enkele uren. Ik ben hier om je een keuze te geven.’

Ik staarde hem aan. ‘Een keuze?’

De man knikte langzaam. ‘Je krijgt de kans om deel te nemen aan het Labyrint.’

Het duurde even voor zijn woorden tot me doordrongen. ‘Ik begrijp het niet. Waarom ik?’

‘Je stelt veel vragen.’ Hij glimlachte. ‘Daar hou ik van.’

Ik boorde mijn vingers in mijn dijbeen in de hoop dat ik mijn bonzende wang zou vergeten. ‘Hou je er ook van om de antwoorden op die vragen voor jezelf te houden?’

Taran was daarbuiten, misschien alleen. Ik was er niet om hem te beschermen.

Hij vouwde zijn handen. ‘Er werd me uitdrukkelijk verzocht om contact met jou op te zoeken en je een uitweg te bieden. Ik geloof dat je tevreden mag zijn met deze kans.’

Ik lachte. ‘Ik moet dit als een eer beschouwen?’

‘Niet iedereen krijgt een keuze. Als je wint, verdien je je vrijheid en een heleboel goud. Bovendien krijg je een kans om bij de hassani te horen.’

‘Waarom krijgen criminelen een kans om bij de hassani te horen?’ Ik snoof. ‘Ben je niet bang dat iemand je keel doorsnijdt?’

‘Kansen worden alleen gegeven aan degenen die het verdienen. Geen moordenaars.’ Zijn kaak verstrakte. ‘Voor hen bestaat geen tweede kans.’

Ik wilde hem vragen wat hij over mijn broer wist. Wat er met baba was gebeurd. Misschien was het beter om Tarans naam niet te laten vallen. Als ze nooit ontdekten dat ik de verkeerde was, lieten ze Taran vast met rust.

De twee wachters waren echter op de hoogte van zijn bestaan. Als mijn broer was ontsnapt, zou het tweetal hem zonder twijfel laten opsporen.

Ik wreef in mijn gezicht. Waarom voelde ik me zo duizelig? ‘Ik heb een brouwsel van Yassin Ralec gestolen. Daarmee heb ik geen enkele wet van de sultan overtreden. Laat me gaan.’

‘Het brouwsel interesseert ons niet. Het bezoek aan Iskir is een andere zaak. Geen toegang voor niet-magiërs.’ Zijn hand gleed naar het brouwsel om zijn hals. Bovendien was je in het bezit van een magisch voorwerp. Het maakt niet uit dat het brouwsel van Yassin Ralec afkomstig is. Het is een dubbele overtreding.’ De man glimlachte. ‘Kies je ervoor om twee jaar in de cellen te spenderen, of kies je voor het Labyrint?’

Twee jaar. Taran en ik zouden twee jaar gescheiden zijn.

‘Als ik deelneem...’ Ik bevochtigde mijn uitgedroogde lippen. ‘Als ik deelneem zal ik naar Taha worden gebracht? Om voorbereid te worden?’

Hij knikte.

Ook mama had haar tijd in Taha doorgebracht. De stad waar ze was gestorven.

De man drukte zijn vingertoppen tegen elkaar. ‘Hoe heet je?’

‘Amir Rahal.’

‘Wat zal het worden, meneer Rahal?’

Dit was mijn kans om te weten te komen wat er met mama was gebeurd, en het belangrijkste: wie er verantwoordelijk was voor haar dood. Ik had Taran nooit willen aanmoedigen in zijn theorie, maar ook ik geloofde niets van de ziekte waaraan ze was bezweken. En dus sprak ik de ondenkbare woorden. ‘Ik kies voor het Labyrint.’ Voor mama.

Hij knikte kort. ‘Ik zal je begeleiden.’

‘Ik hoef geen begeleiding.’ Ik ging rechtop staan en negeerde het duizelige gevoel dat zich geheel onwelkom in mijn hoofd nestelde.

‘Amir.’ De sanji zuchtte. ‘Je hebt niets meer te zeggen over jezelf. Je bent een pion, nu.’

De term maakte me misselijk, evenals de manier waarop de man hem uitsprak. Ik was een pion in het spel van de hassani.

Ik kon me niet langer bedwingen. ‘De wachters hebben mijn broer en mijn vader bedreigd. Maken ze het goed?’

‘Daar kan ik je helaas niets over vertellen.’ Het klonk alsof het hem werkelijk speet.

‘Ik wil alleen maar weten –’

‘Amir, ik heb werkelijk geen informatie over je familie.’

Ik had geen idee of ik hem geloofde, maar het was duidelijk geen optie om nog verder aan te dringen. Waarom kwam de sanji me zo bekend voor? ‘Ik ben bang dat ik je naam heb gemist,’ zei ik.

‘San Darius.’ Hij ging rechtop staan en streek zijn reeds kreukelvrije gewaad glad. Zijn ogen fonkelden bijna net zo fel als het brouwsel om zijn hals. ‘Ik zal je als leermeester door deze wedstrijd heen begeleiden.’

Mijn hart sloeg over. San Darius – een van de vijf meesters – sprak tegen míj. Hoe had ik hem niet herkend? ‘Ik voel me gevleid, maar nee, bedankt.’ Ik deed mijn best om niet onder de indruk te zijn van zijn bekentenis. Van zijn status. ‘Ik doe het wel in mijn eentje.’

Hij keek me geamuseerd aan. ‘Ik kan net zo goed op zoek gaan naar een andere deelnemer, Amir. Er zijn voldoende kandidaten die goed gedrag hebben vertoond en graag een kans willen wagen. Wil je winnen of niet? Anders eindigt het hier.’

Winnen. Wie weet maakte ik werkelijk een kans in deze wedstrijd. Mama vertelde me altijd dat ik voor grotere dingen bestemd was dan het serveren van drankjes in het theehuis van Shahin Anvari. Ik hoorde er alles aan te doen – alles wat in mijn macht lag – om naar Taran en baba terug te keren.

Hij liep naar de deur van de cel. ‘Je zult nooit winnen als je het niet probeert. Ik herken de strijders in het leven, en ik denk dat jij er een bent. Je straalt een bepaalde... kracht uit.’

Ik ben geen strijder, dacht ik. Ik ben iemand die leest over strijders. Ik las verhalen over helden en hun obstakels, bewonderde hen om hun vindingrijkheid en de dingen waartoe ze in staat waren.

Misschien kon ik nu zo’n soort held zijn, en mijn weg naar Taran terugvinden.

San Darius haalde me uit mijn cel en begeleidde me naar het hart van Taha. Ik kon nog steeds niet geloven dat ik hier was, dat ik in was gegaan op het aanbod. Ik had verwacht als een gevangene door de stad te worden geleid, maar mijn leermeester bleek zich geen zorgen te maken over een mogelijke ontsnappingspoging.

‘Ik weet dat je het niet zult proberen,’ zei Darius botweg toen ik de vraag had gesteld. ‘Je lijkt me slim genoeg om te weten dat je gevonden en gestraft zult worden.’

‘Er zijn voldoende kandidaten om mijn plaats in te vullen,’ zei ik.

Darius had er niet meer op geantwoord.

Mijn verblijfplaats was indrukwekkender dan ik me had voorgesteld. Kleurrijke tenten bevonden zich op hoge houten plateaus, die met elkaar in verbinding stonden via ladders en bruggen. De langste brug was overdekt met felgekleurde, oranje doeken. Ik telde tien tenten en ik vroeg me af of ze allen bewoond zouden zijn door de andere pionnen.

Darius leidde me naar een van de tenten op de eerste verdieping. ‘Je weet vast dat elke meester twee pionnen traint. Zo meteen zul je je medepion ontmoeten. Ik hoop dat jullie elkaar mogen, want ik wil dat jullie samenwerken in de eerste ring.’

Binnenin bevonden zich een heleboel tapijten, gekleurde kussens, een bed en afdoende bijzettafeltjes met brandende olielampen.

Ik had nog zoveel vragen, maar voor ik ze kon stellen verdween Darius al door de tentflap. ‘Fijn,’ mompelde ik. ‘Bedankt voor de uitgebreide uitleg.’