Mission One

R. Wade

MISSION ONE

Jeugd

Eerste druk: 8 maart 2021

© 2021 R. Wade

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Designs

ISBN  9789463967709

NUR-code: 284

‘Brain, rennen, killerwasps!’ riep Runner.

Brain tuurde naar boven. Wespachtige drones kwamen op hem af. Hun messcherpe, giftige angels flikkerden in het zonlicht. Gejaagd keek Brain om zich heen. Daar, in de verte, zag hij een dicht struikgewas. Dat was een kans om zich te verschuilen. Het dreigende geronk van de killerwasps kwam alsmaar dichterbij. Brain wist dat dit een strijd was op leven en dood. Snelheid was nu zijn enige redding. Hij legde zijn hand op de T7-button van het team die op zijn borst prijkte en riep: ‘Leopard-mode.’ Onmiddellijk sloot zijn pak zich strak om zijn lichaam. Brain voelde zijn been- en armspieren met de seconden krachtiger worden. Zijn longen openden zich als grote blaasbalgen om hem van voldoende zuurstof te voorzien. Alle energie stak hij nu in zijn sprint. Met de snelheid en kracht van een luipaard schoot hij vooruit.

Een gevoel van euforie maakte zich van hem meester. De struiken kwamen dichterbij. Hij ging het halen.

‘O nee!’

Het was gezichtsbedrog. Het struikgewas bevond zich aan de andere kant van een… afgrond!

Brain stortte in de diepte. De grond kwam bliksemsnel dichterbij. Nog even en hij zou te pletter slaan. Toen ging zijn hand weer naar het kenteken op zijn borst. ‘Bat-mode!’ Onmiddellijk spreidden zijn armen zich tot vleugels. Met het gemak van een vleermuis dreef hij mee op de golven van de wind en in no time had hij de afstand naar de struiken overbrugd. Hij landde tussen het groen. Het was hem gelukt! Hij was veilig.

Een eindje verderop rende ook Healer voor haar leven. Achternagezeten door een leger uit de kluiten gewassen, mechanische loopkevers. Boven haar hoofd vloog een drone in de vorm van een gigantisch vliegend hert. Het beest zag er verschrikkelijk uit. Zijn enorme kaken vormden vlijmscherpe scharen die in staat waren om haar met één hap doormidden te bijten. Haar enige kans was het meer dat voor haar lag.

‘Dolphine-mode.’

Haar pak veranderde in een tweede huid en voelde aan als rubber. Zonder nadenken dook Healer in het water. De eerste kevers remden. Te laat. Ze vielen in het meer en zonken door hun gewicht onmiddellijk naar de diepte. Healer kwam weer naar boven. Ze hapte naar zuurstof. Het vliegende hert zette vanuit de lucht de aanval in. Het gevaar was nog niet geweken.

Sense stapte intussen door het metershoge gras. Plots bleef ze stilstaan en scande met al haar zintuigen de omgeving. Sense hoefde de vijand niet met haar eigen ogen te zien, want zij voelde gevaar. Het gevaar van een bloedzuigende teekdrone.

Mecanic was in gevaar, ze moest hem waarschuwen. Sense concentreerde zich en bundelde haar gedachtengolven.

‘Mecanic! Gevaar! Teek! Achter je!’

‘Mecanic! Gevaar! Teek! Achter je!’

‘Gevaar! Teek! Achter me,’ weerklonk het in Mecanics hoofd.

Hij legde zijn hand op het T7-kenteken van zijn pak.

‘Turtel-mode.’

Onmiddellijk werd het pak een ondoordringbaar schild.

Toen nam Mecanic in één snelle beweging een pijl uit de koker die hij op zijn rug droeg. Hij draaide zich om, richtte zijn vederlichte kruisboog en liet los. De vuurpijl zoefde met een supersonische snelheid door de lucht en trof doel. De teek ontplofte. Het gevaar was geweken.

Stoooop! Even een time-out.

Gigantische drone-insecten, aanpasbare pakken en supersonische pijlen. Kunnen jullie het nog volgen?

Nee? Sla het boek hier toch niet dicht. Geef het een kans. Ik ga het jullie namelijk allemaal uitleggen.

Om te beginnen zal ik mij en mijn team even aan jullie voorstellen.

Ik, ik ben Joyce, Babe voor vrienden, en een van de zeven helden van Team Internet. Ik weet het, helden klinkt wat opschepperig, maar wij zeven zijn het echt wel.

Ogenschijnlijk zijn wij, in het dagelijks leven, zeven doodgewone tieners. Jullie kennen het wel: klagende ouders, vervelend huiswerk, te veel hobbies en te weinig tijd. En dan heb ik het nog niet over de batterijen van onze smartphones die veel te snel leeg zijn. Ja, wij lijken ongetwijfeld heel veel op elkaar.

Maar terwijl jullie gamen, afspreken met coole vrienden en instagrammen, redden wij de wereld.

Ja, jullie lezen het goed: wij zeven redden de wereld, want wij zijn namelijk geheim agenten. Geheim agenten gerekruteerd door Staatsveiligheid en inzetbaar bij elke dreiging op het wereldwijde web. Als jullie het gevoel hebben dat de wereld niet zal vergaan, dan is dat omdat ik en mijn team hem net hebben gered.

Hierboven hebben jullie ons zien vechten met killerwasps, mechanische loopkevers en laten we zeker de bloedzuigende droneteek niet vergeten. Spannend? Dat is een understatement.

Maar met deze strijd is het natuurlijk allemaal niet begonnen. Dit was al een glimp uit mission two. Geen wonder dat jullie het niet konden volgen. Laat ik jullie eerst maar even meenemen naar het prille begin.

1

Pffff… geschiedenis. Ik verveel me hier dood ☹

Stel je niet aan, Winston, appte Steve.

Ik stel me niet aan, ik verveel me☹☹☹☹

Nog een paar minuten. Probeer je te concentreren. De middeleeuwen zijn superinteressant.

Inderdaad. Echt superinteressant. Voor mensen die in een coma liggen dan 😊

‘Steve! Is het niet interessant genoeg voor jou?’ De stem van meneer Enderson, de leraar geschiedenis, bulderde door de klas.

‘Jawel, ik vind de middeleeuwen juist heel interessant, meneer.’

‘O ja? En daarom zit je dus de hele tijd met je telefoon te spelen. Neem een voorbeeld aan je neef Winston, die luistert tenminste aandachtig.’

‘Wat? Winston?’

‘Weet je wat, Steve, schrijf jij voor de volgende les maar eens twee A4’tjes over alles wat je over de middeleeuwen weet.’

‘Ja maar, meneer. Dat is niet eerlijk.’

‘Nee, je hebt gelijk, Steve. Dat is inderdaad niet eerlijk. In twee A4’tjs krijg je onmogelijk alles over de middeleeuwen verteld. Maak er maar drie van.’

‘Maar ik…’

Verder kwam Steve niet, want de bel rinkelde en er werden twintig stoelen vrijwel gelijkertijd achteruitgeschoven. Iedereen sprong overeind, gooide nog wat spullen in zijn of haar rugzak en wilde toen de klas uit rennen.

‘Niet zo snel,’ riep meneer Enderson. ‘Vergeet niet dat het opstel over de val van het Romeinse rijk morgen op mijn bureau moet liggen.’

Er klonk een luid gemurmel door de klas.

‘Niet murmelen. Opstellen maken!’

De neven liepen de gang op.

‘Wat een kwal, die Enderson. Dat jij nu straf krijgt.’

‘Kwal? Wie is hier de kwal, Winston? Door jou moet ik nu drie bladzijden over de middeleeuwen schrijven.’

Ze liepen door de dubbele deur naar buiten, het schoolplein op. Steve een eindje voorop. Hij had het even gehad met zijn neef. Winston probeerde hem bij te benen.

‘Steve! Rustig, niet zo snel. Ik kan je niet volgen.’

Steve luisterde niet en liep naar zijn fiets.

‘Zeg, waarom doe je nu zo vervelend?’ vroeg Winston zodra hij bij hem was. ‘Kan ik het helpen dat jij zo onhandig bent dat Enderson zelfs vanaf de maan had kunnen zien dat je een WhatsAppbericht hebt verstuurd?’

Steve trok geïrriteerd zijn fiets uit het rek en tikte daarbij per ongeluk even tegen de fiets naast die van hem.

‘Hé vreemde luis. Dat is wel een nieuwe fiets, hè,’ hoorde hij achter zich roepen.

Steve draaide zich om. O nee, Ben en Mike, de grootste etters van de school. Ze kwamen dreigend zijn richting uit.

‘Sorry, sorry. Dat was echt niet de bedoeling.’

Winston duwde zijn neef opzij en ging vlak tegenover Ben staan.

‘Hoe noem jij mijn neef?’

‘Vreemde luis, heb je dat niet gehoord?’

‘Dimmen, oké. Ik wil niet dat je hem nog zo noemt.’

‘Er is iets wat ik me al een hele tijd afvraag, Winston,’ ging Ben verder. ‘Hoe komt het eigenlijk dat jij witter dan wit bent en je neef zwart?’

‘Ik ben zwart omdat mijn vader uit Haïti komt en mijn moeder…’

‘Jij hoeft je niet verantwoorden voor je huidskleur, Steve,’ onderbrak Winston zijn neef. ‘Luister hé, rosse bleekscheet, waag het niet om nog eens “vreemde luis” tegen mijn neef te zeggen.’

‘Oké, oké, je hebt gelijk. Sorry. Zo zwart is hij nu ook weer niet. Ik zou eerder zeggen: koffie met veel melk.’

‘Oké, geen vreemde luis. Mokka Piet dan,’ lachte Mike luid.

‘Haha, Mokka Piet geweldig,’ schaterde Ben. ‘Of nee, dat klinkt niet. We houden het op mokka. Al een geluk dat hij rode sneakers draagt, anders zouden we hem niet zien lopen in het donker, onze Mokka.’ De twee pestkoppen klapten dubbel van het lachen. ‘Hij heeft zelfs een rode fiets, heb je ’t al gezien, Mike.’

‘Ja, ik vraag me af waar hij die heeft gestolen.’

Winston kwam nog een stapje dichterbij tot hij vrijwel neus aan neus stond met Ben.

‘Winston, laat het,’ zei Steve. ‘Het is oké.’

‘Oké? Het is helemaal niet oké. Ze hebben het recht niet om je uit te lachen vanwege je huidskleur. Dat is pure discriminatie.’

‘Ben! Je hebt een kras,’ riep Mike plots.

‘Wat? Een kras?’ Ben liep nu zelf naar zijn fiets en boog zich eroverheen. ‘Je hebt gelijk, Mike. Ik heb een kras! Dat ga jij betalen, hè Mokka.’

‘Betalen?’ schrok Steve.

‘Ja betalen. Die fiets is amper twee dagen oud.’

‘Laat eens zien,’ zei Winston. Ook hij boog zich nu over de fiets, maar al snel draaide hij zich glimlachend weer naar zijn neef. ‘Steve, heb jij je vergrootglas bij je?’

‘Denk je dat je geestig bent?’ vroeg Ben.

‘Als dat een kras is, dan ben ik Napoleon,’ zei Winston.

Ben kwam weer dichterbij. ‘Zal ik je eens op je smoel slaan, Napoleon?’

‘Ja, dat mag jij eens proberen. Hier.’ Winston wees op zijn rechterwang.

Om hen heen had zich al een groepje medeleerlingen gevormd. Klaar voor het spektakel van een groot gevecht.

‘Winston,’ zei Steve zacht.

‘Ja?’

‘Met Napoleon is het niet zo goed afgelopen. Denk aan Waterloo.’

‘Hoe zit het, Napoleon? Komt er nog wat van?’ vroeg Ben.

‘O nee.’ Steve sloeg een hand voor zijn ogen.

‘Wees gerust neef, mij zal het anders vergaan dan de echte Napoleon,’ zei Winston.

Ben haalde uit en miste Winston op een haar.

‘Wat gebeurt hier?’ klonk de stem van de gymleraar plots.

‘Mokka heeft…’

‘Wie?’

‘Ik bedoel: Steve heeft een kras op mijn nieuwe fiets gemaakt.’

‘Een kras, laat zien.’ De leraar boog zich nu op zijn beurt over de fiets. ‘Dat is geen kras, Ben, dat is een veeg.’

De leraar streek er even met zijn vinger over.

‘Voila, opgelost. En nu: allemaal naar huis.’

Winston kwam niet meer bij van het lachen. ‘Een veeg, haha, een veeg.’

‘Iedereen naar huis,’ herhaalde de leraar.

‘Kom op, we gaan,’ zei Ben tegen Mike. De twee jongens sprongen op hun fiets, maar voor hij vertrok draaide Ben zich nog even om naar Steve. ‘Deze rekening wordt nog vereffend, Mokka.’ Mike en hij reden nu snel weg.

Winston had ondertussen ook zelf zijn fiets uit het rek gehaald.

‘Stelletje hufters, hoe durven ze jou belachelijk te maken vanwege je huidskleur?’

‘Maakt niet uit, Winston. Het is lang niet de eerste keer dat me zoiets overkomt.’

‘Dat wil nog niet zeggen dat je het zomaar over je heen moet laten komen.’

‘Laat het rusten, Winston.’

‘Oké, voor deze keer dan. Maar als Ben bij een volgende gelegenheid nog eens over de schreef gaat dan sla ik hem door drie gebouwen heen.’

‘Ja, je hebt gelijk, neef,’ zei Steve cynisch. ‘Geweld is altijd de beste oplossing.’

‘Ik neem het tenminste voor jou op. En? Nog plannen voor vanavond?’

‘Plannen? Wat denk je zelf? Ik moet dat opstel over de val van het Romeinse rijk schrijven en dan ook nog eens dat strafwerk erbij.’

‘Oei.’

‘Wat “oei”?’

‘Je hebt toch nog tijd om mijn opstel over de val van het Romeinse rijk te schrijven?’

Steve zuchtte. ‘Waarom doe je dat zelf niet?’

‘Iedereen doet wat hij het beste kan, neef. Jij schrijft mijn opstel en ik bescherm jou tegen Ben en Mike. Jij gaat je nog tegen hen verontschuldigen omdat je een witte moeder en een Haïtiaanse vader hebt.’

‘Ik hou niet van geweld, Winston.’

‘Wij zijn niet begonnen. Trouwens, je hoeft me niet te bedanken,’ zei Winston. ‘Mijn opstel schrijven is genoeg.’

Steve zuchtte nog een keer.

‘Top, neef. Ik weet dat ik altijd op je kan rekenen. Net zoals jij op mij.’

Winston gooide zijn rugzak in de bak die voor op zijn fiets stond.

‘O, sexy zo’n bakje,’ zei Steve spottend.

‘Ga jij mij nu op jouw beurt discrimineren omdat ik een bakje op mijn fiets heb? Het mag dan niet sexy zijn, het is wel heel handig.’

Winston sprong op zijn fiets en vertrok.

2

‘Uit de weg, slakken!’ riep Winston tegen een paar medestudenten die net voorbij de fietsenstalling voor zijn wielen liepen. Hij had geen tijd te verliezen. Hij wilde zo snel mogelijk thuis zijn.

Net voorbij het schoolhek moest hij echter al meteen in de remmen voor een zwarte Mercedes met geblindeerde achterramen die met een rotvaart kwam aangereden.

Door het bruuske remmen voelde Winston zijn fiets slippen, maar gelukkig wist hij toch nog overeind te blijven.

‘Doodrijder!’

De chauffeur, met zwarte zonnebril, keek Winston via het zijraam aan. Wat? Zat die idioot daar nu achter zijn stuur naar hem te zwaaien? Winston beantwoordde de begroeting met een welgemeende middelvinger en reed voort.

Hij reed de Schoolstraat uit en draaide rechtsaf de Hoofdweg op. Tien minuten flink doorfietsen en hij was thuis.

Het beste was nog dat hem geen saai schoolwerk meer wachtte vandaag. De rest van de dag kon hij achter zijn computer Mission X – een gloednieuwe, nog niet uitgegeven game van de coole gamestudio Rusty Volt – spelen die hij nu al zes maanden mocht uitproberen. Hij bleef het een onwaarschijnlijke eer vinden dat men hem voor die try-out geselecteerd had.

En er was meer. Aan de proefperiode was namelijk ook een wedstrijd verbonden. Als hij straks de beste gamer van alle proefpersonen bleek te zijn, won hij een tot de verbeelding sprekende hoofdprijs: één jaar gratis toegang tot alle games van de studio. Eén jaar gratis, hij kon het nog altijd nauwelijks geloven. Hoe spannend was dit.

Gisteren had hij nog een appje van Rusty Volt gekregen: Beste gamer, het einde van de proefperiode is bijna in zicht. Nog heel even en wij maken de grote winnaar bekend. Je hoort snel van ons.

Het bericht had hem zodanig opgewonden dat Winston het niet kon laten om zelf een paar vragen te appen: Hoe hoog sta ik in de rangschikking? Wie zijn mijn directe concurrenten voor de overwinning? En, het allerbelangrijkste: wanneer precies wordt de winnaar bekendgemaakt?

Hou je smartphone in de gaten, Runner, was het enige antwoord dat hij op al zijn vragen had gekregen.

Hij kon dus nu niet gauw genoeg thuis zijn. Elk punt dat hij nog wist te scoren, kon het winnende punt zijn. Hoewel het wegdek vrij glad was door een stortbui van een paar uur geleden, minderde hij nauwelijks vaart terwijl hij de smalle Kerkstraat in reed.

Toen hij in de straat was, trapte hij nog wat sneller.

In de zak van zijn jas trilde zijn telefoon. Zou het? Werd hij nu gebeld? Was hij de grote winnaar? Die extra punten waren misschien niet meer nodig.

Hij trok zijn telefoon uit zijn zak en zonder op het display te kijken, beantwoordde hij de oproep.

‘Met Runner.’

‘Runner?’

Het bleef even stil aan de andere kant.

‘Ja.’

‘Winston, ben jij dat?’

‘Mamsie. Wat is er?’

‘Ik ben vanmorgen nog een paar boodschappen vergeten. Stop even bij de supermarkt, wil je? Tien eieren, een komkommer en een grote ananas heb ik nog nodig.’

‘Mamsie, maar ik…’

‘O ja, ik ga zelf mayonaise maken, dus ook nog een fles maïsolie. En als je er dan toch bent, breng meteen ook een pak pannenkoekenmeel mee, je broer heeft straks vriendjes op bezoek.’

‘Mamsie, moet dat nu echt? Ik ben al in de Kerkstraat.’

‘Perfect. Dan hoef je maar een klein stukje terug en o ja, kun je ook nog…’

Krrr. Krrr.

‘Wat, mamsie? Ik versta je niet.’

Winston imiteerde het geluid van een storing.

‘Wat is dat?’

‘Sorry, je valt af en toe weg. Krrrr Krrr. Slechte verbinding. Ik moet ophangen.’

‘Winston wacht, ik heb ook nog…’

‘Daaaag.’

Hij hing op en stopte de smartphone weer in zijn zak. Hij kende zijn moeder. Als hij nog even aan de lijn bleef, zou haar boodschappenlijst alleen maar langer worden. Maar weigeren was geen optie. Ongehoorzaamheid zou hem ongetwijfeld een middag gamen kosten.

Hij begon weer snelheid te maken en was daarbij zo geconcentreerd op de weg dat het even duurde voor het tot hem doordrong dat een auto de hele tijd achter hem aan reed.

‘Ga dan voorbij,’ gebaarde Winston, maar de auto bleef net achter hem en toeterde zelfs. Wat mankeerde die chauffeur? Winston minderde even wat vaart en keek over zijn linkerschouder.

Wat? Hij herkende de man achter het stuur én hij herkende de auto. Het was dezelfde auto als degene die hem bij de schoolpoort bijna had aangereden. En ook nu zat de chauffeur wuivende gebaren te maken. Wat wilde die man van hem?

Heel even twijfelde Winston. Zou hij stoppen? Hij keek om zich heen. Niemand in de buurt. Nee, hij moest verder rijden en deze man afschudden. Gelukkig kende hij hier de weg. Nog een paar meter en dan kwam hij bij een wandelpad dat de straat met de supermarktparkeerplaats verbond. Fietsen was er verboden, maar wat maakte hem dat nu uit? Hij moest aan die geheimzinnige auto ontsnappen. Zodra hij ter hoogte van het paadje was, gaf hij een forse ruk aan zijn stuur. Hij reed het smalle, door hoge struiken omzoomde pad in. De auto kon hem niet meer volgen. Gelukt, hij was hem kwijt.

Een oudere dame, met rollator en een zakje boodschappen in haar handen, kwam zijn richting uit. Het pad was zo smal dat Winston even van het asfalt af moest. Hij had al zijn stuurmanskunst nodig om niet in de struiken terecht te komen.

‘Hé, dit is een wandelpad!’

‘Sorry, mevrouw.’

‘Die jeugd van tegenwoordig, die heeft totaal geen respect meer voor zijn medemensen! Het is niet omdat ik tachtig ben dat je me zomaar omver mag rijden.’

‘Nog eens sorry, mevrouw.’

‘In mijn tijd waren jongeren beter opgevoed!’

Winston gaf het op en liet de boze vrouw achter zich. Hij reed nu de parkeerplaats van de supermarkt op tot vlak bij de ingang, zette zijn fiets in het rek en haastte zich de winkel in. Bij de groente- en fruitafdeling greep hij snel de eerste de beste komkommer en ananas die hij kon vinden. Daarna haastte hij zich naar de zuivelafdeling. Met ook nog een doosje met twaalf eieren in zijn hand probeerde hij zich te herinneren wat hij nog meer nodig had. Olie. Hij keek naar de bordjes die boven de verschillende supermarktgangen hingen. Ah, hier moest hij zijn.

Welke olie was het ook weer? Pfff, zoveel verschillende soorten: arachideolie, zonnebloemolie, olijfolie… Ach ja, olie was olie. Hij griste een fles uit het rek en liep verder. Nog een pak pannenkoekmeel en dan was hij klaar. Met al die boodschappen in zijn armen haastte Winston zich naar de kassa.

Hij gooide zijn aankopen op de lopende band en wachtte tot de kassière alles had gescand.

‘Dat is dan twaalf euro en tachtig cent. Wil je er ook nog een draagtasje bij?’

‘Nee, dank je. Ik heb een rugzak én een bakje op mijn fiets.’

‘Een bakje op je fiets? Handig,’ zei de kassière.

‘Ja handig, maar niet sexy.’

‘Pardon?’

‘Nee, niks, laat maar zitten.’

Winston betaalde en rende de deur weer uit. Op de parkeerplaats probeerde hij de boodschappen in zijn rugzak te stoppen, maar die zat nu al goed vol. Enkel de eieren kreeg hij er nog bij. Gelukkig. Hij moest er immers niet aan denken dat hij straks door zijn moeder nog eens werd teruggestuurd omdat er een paar eieren onderweg gebroken waren.

De andere boodschappen moest hij dus los in de bak leggen.

De komkommer en ananas gingen naast de rugzak. De fles olie en het pannenkoekmeel legde hij erbovenop.

‘Ik lijk wel een muilezel,’ mopperde hij.

Maar hij was best trots op zichzelf toen hij weer op zijn fiets sprong. Het winkelen had hem alles bij elkaar nog geen vijf minuten gekost. Top!

‘Mission X, here I come.’

Maar wacht eens. Was dat daar op de parkeerplaats weer diezelfde zwarte Mercedes?

Dit keer stapte de chauffeur uit. Ja, het was dezelfde man als bij de school.

‘Winston, wacht.’

Winston? Hoe kende die man zijn naam? Dit werd echt eng. Gejaagd keek Winston om zich heen. Hij moest hier weg. Zo snel mogelijk. De man kwam zijn richting uit. Zonder verder na te denken, greep Winston de ananas uit zijn fietsbak.

‘Geen stap dichterbij of ik schiet.’

‘Winston, kalm.’

‘Ik heb u gewaarschuwd!’

Winston gooide de ananas naar het hoofd van de chauffeur. De man dook weg en Winston wist hem in de verwarring voorbij te rijden. Hij ging recht op de trappers staan om zo veel mogelijk vaart te maken. De chauffeur stapte zo snel hij kon weer in zijn auto en vertrok. Het duurde niet lang of hij had Winston opnieuw in zijn vizier.

‘O nee, daar is hij weer.’

Winston reed de tuinwijk in. Daar moest het hem lukken om in de wirwar van straatjes de chauffeur af te schudden.

In de eerste straten ging het heel goed. Maar toen, net op het moment dat hij de lange Tulpenlaan in reed, was de auto weer vlak achter hem, toeterend. De chauffeur gebaarde dat Winston aan de kant moest gaan.

Winston dacht er niet aan om te stoppen. Hij ging alleen maar sneller rijden. In het midden van de straat nam hij de vluchtheuvel met zo’n hoge snelheid dat zijn fiets een poosje door de lucht zoefde en hard neerkwam. Hij checkte onmiddellijk de eieren. Gelukkig, niet gebroken. Achter hem hoorde hij het chassis van de auto kraken toen ook die met een veel te hoge snelheid de vluchtheuvel nam.

De achtervolging ging verder. Het was slechts een kwestie van tijd voor de man hem zou hebben ingehaald. Winston zag nergens nog een uitweg.

‘Nood breekt wet.’

Winston greep naar de doos met eieren. Hij haalde er een uit en gooide dat met volle snelheid achter zich naar de auto. Het ei spatte uit elkaar op de voorruit.

Winston keek achter zich.

‘Bull’s eye! Dat zal u leren! Kinderlokker! O nee, hij zet zijn ruitenwisser aan.’

Winston grabbelde weer in de doos. Hij gooide nu het ene ei na het andere. Hij gooide zo snel dat de ruitenwissers het moeilijk kregen om de kleverige smurrie weg te krijgen, zelfs met behulp van de ruitensproeier. Wat de chauffeur daardoor niet zag was de plantenbak die de weg versmalde om auto’s in deze straat snelheid te laten minderen. Winston reed er behendig naast. Plots zag de chauffeur het obstakel ook. Hij draaide nog aan zijn stuur, maar net te laat. De Mercedes schuurde met zijn rechterflank tegen de houten bak die op de hele rechterzijde van de auto diepe krassen achterliet.

‘Yes! 1-0 voor mij,’ riep Winston tegen zichzelf, maar tegen alle verwachtingen in gaf de chauffeur niet op. Winston keek in de bak voor op zijn fiets welke wapens hij nog ter beschikking had. De olie. Die kon hem redden. Olie op de weg kon de auto doen slippen. Met enige moeite opende Winston de fles en goot die al rijdend leeg.

Er gebeurde… niets.

‘O nee, te weinig olie.’

Vertwijfeld gooide Winston de glazen fles achter zich. Een van de koplampen van de Mercedes sprong aan diggelen. De auto vertraagde.

‘Bull’s eye! 2-0 voor mij!’

Winston werd wat overmoedig. Daardoor had hij het kleine meisje niet gezien dat ineens voor zijn fiets opdook.

‘O nee!’

Hij gaf een ruk aan het stuur en kon haar nog net ontwijken. Toen probeerde hij er alles aan te doen om zijn evenwicht niet te verliezen. Tevergeefs. Hij schoof onderuit. Met een klap kwam hij op het voetpad terecht. Het meisje was ondertussen veilig de straat overgestoken.

‘Oef, dat was close.’

Winston was de Mercedes even vergeten, maar die hem niet. Daar kwam hij alweer aangereden.

Game over and out, dacht Winston. Hij heeft mij.

Plots zag hij in zijn ooghoek het pak pannenkoekmeel. Hij kreeg nieuwe moed, sprong op, greep het pak en gooide het met volle kracht tegen de voorruit van de auto. Het papier scheurde open. Het pannenkoekmeel verspreidde zich over de hele ruit.

De chauffeur probeerde opnieuw de ruitenwisser, maar dat bleek nu een verkeerde beslissing. Het water maakte van de bloem een kleverige pap waardoor hij totaal niets meer kon zien. De auto reed recht op een verkeersbord af en kwam daar met een harde klap tot stilstand. De motorkap werd door de paal van het verkeersbord zwaar ingedeukt en de voorruit barstte. De chauffeur klapte met zijn hoofd tegen de opengesprongen airbag aan.

‘Game, set and match voor mij,’ zei Winston. Hij liep weer naar zijn fiets, maar toen zag hij de chauffeur uit zijn auto stappen en in zijn richting lopen. Groot en dreigend. De man gaf het dus nog steeds niet op.

Winston greep naar het enige wapen dat hij nog had: een komkommer.

‘Blijf staan! Geen stap dichterbij!’

In een laatste wanhoopspoging hield Winston de komkommer voor zich. De man bleef dichterbij komen.

‘Ik zei: geen stap dichterbij! Komkommers zijn dodelijk!’

Winston maakte vervaarlijk uitziende bewegingen met de komkommer.

‘Runner,’ zei de chauffeur.

‘Hoe noemde jij mij?’

‘Runner.’

‘Hoe? Hoe weet jij dat ik Runner ben?’

‘Mission X, Winston.’

Mission X? Winston liet de komkommer langs zijn lichaam zakken. Had hij dat goed gehoord?

‘Ik ben George, ik moest je van Rusty Volt komen ophalen voor de prijsuitreiking.’

‘Wat? Jij werkt voor Rusty Volt. Dus je ging mij helemaal niet ontvoeren?’

‘Ontvoeren? Nee natuurlijk niet. Zoals ik al zei: ik kwam je alleen maar ophalen voor de prijsuitreiking.’

‘Hoe? Wat? Maar, jullie zeiden dat ik mijn smartphone in de gaten moest houden.’

‘Inderdaad.’

‘Maar ik heb helemaal niets ontvangen.’

Winston pakte zijn telefoon en zag toen toch een berichtje. Hij las: Runner, zwarte Mercedes komt je ophalen voor de prijsuitreiking in onze kantoren. Rusty Volt.

‘Oeps, dat had ik gemist. Kom, we hebben geen tijd te verliezen, George.’

De man draaide zich om naar de Mercedes. ‘Ik vrees dat die total loss is.’

Winston dacht heel even na. ‘Mijn fiets,’ zei hij toen.

‘Wat?!’

‘Spring achterop. We gaan met de fiets naar de prijsuitreiking.’

‘Met de fiets?’

‘Heb jij een beter idee?’

En zo reed Winston, met de man in maatpak achter op zijn fiets, de straat uit.

3

Winston fietste door de straten van de stad. Zijn tempo lag, nu George bij hem achterop zat, aanzienlijk lager dan hij gewend was. Hij volgde de aanwijzingen van zijn passagier en zo kwamen ze via drukke kruispunten en brede lanen in het oude centrum van de stad terecht.

‘Stop hier maar,’ zei George in het midden van een winkelstraat.

‘Hier?’ vroeg Winston terwijl hij verbaasd naar de bakkerswinkel keek waar ze net voor waren gestopt. ‘Waarom? Heb je honger? Doe mij dan ook maar een boterkoek, dat gaat er altijd wel in. Liefst met pudding en chocolade als ze die hebben.’

George stapte van de bagagedrager.

‘Hier moeten we zijn, Runner.’

‘Wat? Hier? Bij deze bakker? Voor de prijsuitreiking?’

‘Inderdaad. Je kunt je fiets daar vastmaken.’ George wees Winston op een klein paaltje dat voor de winkel stond.

Winston deed wat hem gezegd werd en keek verbaasd naar de etalage.

Het lekkere brood, las hij op het raam.

‘Kom je?’ vroeg George, die de winkel al binnenstapte. Winston volgde hem.

Het was gezellig druk in de kleine bakkerswinkel waar vier mensen hun beurt afwachtten bij de toonbank. De bakkersvrouw zette, voor de klant die ze op dat moment bediende, een grote slagroomtaart in een vierkanten doos.

‘Had u verder nog iets gewenst?’ vroeg ze vriendelijk.

‘Graag nog een boerenbroodje, gesneden,’ zei de man.

Winston keek naar de glazen toog die gevuld was met fruittaartjes, gebakjes met crème au beurre, éclairs en nog veel meer lekkers.

‘In zo’n aardbeientaartje heb ik ook wel zin,’ zei hij.

‘Daar hebben we nu geen tijd voor, Runner,’ zei George. ‘Volg me maar.’

‘Oké, oké.’

Ze liepen via een smalle doorgang tussen de toonbank en de muur, door een openstaande deur recht de bakkerij in.

Winston snoof de heerlijke geur op van versgebakken broden die tegen de muren op hoge rekken lagen af te koelen. Een bakkersjongen was druk in de weer met het vullen van tientallen soesjes. De bakker zelf schoof een lading broodjes in de oven. Zelfs ’s middags werd er in deze bakkerij nog hard gewerkt.

‘Middag, heren,’ groette de bakker hen terwijl Winston en George hem voorbijliepen.

‘Middag,’ groette George hem kort terug en hij liep, nog steeds gevolgd door Winston, verder de bakkerij door.

‘Ik begrijp het niet,’ zei Winston nu ze in de opslagruimte achter de bakkerij kwamen waar allerlei reservevoorraden werden bewaard. ‘De kantoren van Rusty Volt, een van dé gamestudio’s van Europa, in een bakkerij?’

‘Het wordt je allemaal snel genoeg duidelijk,’ zei George.

Nadat ze ook de opslagruimte helemaal waren doorgelopen, kwamen ze in een klein halletje en bleven staan voor een lift.

‘Ik neem hier afscheid van je, Runner,’ zei George en hij drukte op het knopje om de lift te roepen.

‘Hoe bedoel je? Jij moet nu weg?’

‘Mijn auto moet dringend naar de garage zoals je wel zult begrijpen.’

‘O ja, nog eens sorry, hè. Ik had het berichtje echt niet gezien.’

‘Het is oké, gelukkig zijn wij goed verzekerd,’ zei George. De liftdeuren schoven open en Winston stapte naar binnen.

‘Waar moet ik naartoe?’ vroeg Winston nog.

‘Bovenste verdieping,’ zei George. ‘Succes, Runner.’

De deuren van de lift schoven dicht. Winston drukte op de knop van de achtste en hoogste etage. De lift kwam in beweging en in no time was Winston boven. Daar stapte hij een kleine receptieruimte in met een lege desk. Even keek Winston om zich heen.

‘Kom toch binnen,’ zei een stem.

Wat? Hier was niemand. Waar kwam die stem dan vandaan?

Plots ging de deur aan Winstons rechterkant voor hem open. Hij aarzelde nog even, maar stapte toch naar binnen en kwam in een grote kantoorruimte terecht. Achter hem sloot de deur zich weer. Door de grote ramen aan drie kanten van het kantoor kreeg Winston een prachtig panoramisch zicht over de hele stad.

‘Wow, wat een uitzicht.’

‘Ja hè.’

Winston hoorde dezelfde stem als daarnet bij de receptie en draaide zich om. Hij zag nog steeds niemand.

‘Welkom. Fijn dat je er bent, Winston. Of zal ik je maar meteen Runner noemen?’

Winston keek nog eens in het rond. Hij was toch echt alleen in het kantoor. Maar, wie sprak er dan tegen hem?

‘Je hoeft niet verder te zoeken, Runner. Ik ben het. De deur.’

‘Wat? No way. Deuren kunnen niet spreken.’