De Legende Van Musoro

Amina Laffet

Contents

1. Intaka’s legende

2. Limalima

3. Safata en Romatu

4. De Kring

5. De Rare Boom

6. De Boommeester

7. De Grot van Licht

8. Zumu

9. Op de rivier

10. De Trenity Volkeren

11. Het geheim van de rode lichtjes

12. Het plan

13. Tumera

14. De dieren en hun rijk

15. Verdwaald

16. Safata, dochter van Umtele

17. Het gefluister

18. Intaka’s nest

19. De laatste Tuangheuti

20. Limalima, de verloren zus

21. De tornado

22. De dorpsgenoten

23. De vleugels van de laatste Tuangheuti

24. De legende van Lake Musoro

Afterword

Dankwoord

DE LEGENDE VAN MUSORO

Jeugd

Eerste druk: 25 maart 2021

© 2021 Amina Laffet

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789463967631

NUR-code: 283

Voor Aliyya, Assia, Safiyya en Sarah.

Jullie inspireren me.

Een spreuk voor moed

Ik wil vluchten, maar ik vecht door. Ik ben bang, maar ik ben moedig. Alles voor Momuto.

— Haka Swento Quile. Sapri Temetu Hakana. Momuto Syawla.

1

Intaka’s legende

In een dorp, diep gelegen in de wouden van het ongekende Momuto, werd het verhaal van Lake Musoro aan de kinderen voorgelezen. Elke avond, wanneer de zon onderging, werden ze rond het kampvuur verzameld en vertelde de dorpswijze de legende van het monster dat in het meer leefde. Het was geen verhaal voor bedtijd, maar het soort dat ouderen vertelden om hun kinderen af te schrikken. In het Boek van Vertellingen stond het verhaal van het monster als eerste vermeld.

Volgens de legende leefde er in het meer, dat Lake Musoro heet, een wezen. Nooit eerder gezien door de mens. Er werd verteld dat het creatuur half mens, half vogel was. De vleugels van het ding, ook wel Intaka genoemd, waren scherp. Zo scherp dat ze het hoofd van haar slachtoffer in één slag konden afhakken. Daarom werd het meer ook Lake Musoro genoemd, Lake is de Engelse vertaling voor meer en Musoro betekent hoofd in het Momutanees. Momutanees is een van de officiële talen die in Momuto wordt gesproken.

Als Intaka haar vleugels opendeed, waren ze zo groot dat het gefladder tot in het volgende dorp te horen was. Dat was ook de reden waarom ze zo snel kon vliegen. Niemand durfde naar het meer te gaan, omdat ze bang waren voor Intaka.

Intaka was boosaardig en beschermde het meer tegen elke buitenstaander. En iedereen was een buitenstaander. Goed of slecht, het maakte niet uit. Iedereen was een prooi.

Alles was verboden, zelfs het water aanraken. Wie het gebied toch binnenkwam, moest drie keer zo snel mogelijk rond het meer rennen. Was je niet snel genoeg, dan kwam Intaka je halen…

Mohut

Mohut was een klein dorpje dat zich in het woud van Momuto bevond. Het dorpje werd omringd door veel natuur. Door de vruchtbare grond groeiden er ook veel lekkere fruitsoorten, groenten en bloemen. Die werden door de inwoners goed verzorgd, omdat ze belangrijk waren om te overleven.

De bomen in Mohut waren zo hoog dat ze verdwenen in de wolken. Hun takken hingen vol met bladeren in de zomer en waren kaal en griezelig tijdens de koudere winterdagen.

Ze waren ideaal om op te klauteren en spelletjes te spelen. De kinderen deden dat ook graag. Hoe hoger ze konden klimmen, hoe meer plezier ze hadden.

De dorpsgenoten, zo werden de bewoners van Mohut genoemd, waren daar niet blij mee. De bomen stonden er om hen van fruit en bloemen te voorzien. Niet om in te spelen. De dorpsgenoten vonden het veel te gevaarlijk dat zij erin klommen en eraan hingen.

Maar de kinderen trokken zich daar niets van aan. Zij vonden het te leuk om daar te spelen. Vooral de Inga Boom was hun favoriet. De kinderen van Mohut waren moedig en niet bang. En zij durfden veel.

Zelfs de legende van Intaka kon hen niet tegenhouden...

2

Limalima

Op een dag dwaalde Limalima in het bos rondom Lake Musoro. Limalima was niet zo lang geleden twaalf jaar geworden. Haar gitzwarte haren reikten tot onder haar schouders en waren zijdezacht. Net zoals die van haar moeder.

Lima was het bos in gegaan op zoek naar de zeldzame Toku-bessen. Toku-bessen waren lekker zoet en heel goed voor het lichaam, maar ook heel moeilijk om te vinden.

Ze was dol op de bessen. Daarom had ze stiekem de voorraad, die haar moeder had verzameld voor de koude dagen, helemaal alleen opgesnoept. Ze had het niet opzettelijk gedaan natuurlijk. De bessen waren gewoon zo heerlijk en voor ze het wist waren ze op.

Haar moeder zou diep teleurgesteld zijn wanneer ze de lege opbergmand zou vinden, waarin ze de bessen bewaarde. Er zat niets anders op dan ze opnieuw te plukken in het bos. Zo zou haar moeder weer een volle mand hebben voor de winter. En dat wilde Lima doen voor haar moeder de lege mand zou ontdekken.

Lima had haar eigen mandje meegenomen en hoopte dat ze de zoete lekkernij in het bos dicht bij het dorp zou vinden. Maar dat mocht ze al snel vergeten. De dorpsgenoten hadden bijna alles kaalgeplukt.

De zeldzame struiken waar de bessen aan groeiden waren helemaal leeg door het oogsten. Wat was overgebleven hadden de wilde dieren vast opgegeten. Het zou al snel koud worden en dan begonnen ze met een gevulde buik aan hun winterslaap. Dus trok Limalima dieper het woud in en vertrouwde erop dat ze daar nog struiken vol met bessen zou vinden.

Al snel was ze de weg helemaal kwijt. Dit gedeelte van het woud kende ze niet, omdat ze hier nooit kwam. Niemand kwam hier ooit. Toen ze naar de toppen van de bomen keek, die verdwenen in de witte mist, besefte ze dat ze ver van haar dorpje, Mohut, vandaan was.

Hoe dieper ze in het woud van Momuto ging, hoe griezeliger de sfeer werd. Zelfs al wilde ze teruggaan, ze wist niet welke richting ze moest volgen.

De temperatuur zakte zo snel dat ze de wolkjes kon zien die ze uitademde. Het was ook zo stil dat ze haar tanden kon horen klapperen. Ze rechtte haar schouders en klemde haar tanden op elkaar, vastberaden om niet met lege handen naar huis te gaan. Zonder op de weg te letten bleef ze zoeken naar de Toku-bessen. Ze zou wel ergens de weg terug vinden, daar was ze zeker van. Ze raapte kiezelsteentjes op en gooide ze speels terug op de grond. Ze liet nooit een kans onbenut om zich te amuseren.

Onderweg trok ze aan de lage takken van de bomen. De kale struiken en takken maakten haar verdrietig. Dat betekende dat ze geen bessen meer zou vinden. Maar ze bleef gewoon doorwandelen tot ze de rotsen in de verte zag. Dat was de plek die alle dorpsgenoten maar al te goed kenden. Ook zij kende het. Het was de grens tussen Mohut en Lake Musoro.

Die rotsen kon ze zien vanuit het dorp. Daarachter lag het meer. Het verboden meer. Lake Musoro.

De dorpsbewoners durfden zelfs niet naar de rotsblokken te kijken. Af en toe werd hun aandacht getrokken door de lichtflitsen, gevolgd door het geluid van donder. Blauwe lichtjes schenen dan fel in de lucht. En zelfs al wilden de dorpsgenoten hun ogen afwenden, dat konden ze gewoonweg niet. Dat was het teken dat Intaka een slachtoffer te pakken had gekregen. Het geluid van haar vleugels klonk dan luid door het woud. Of dat leek gewoon zo door de echo. Hoe dichter Lima bij de rotsen kwam, die naar het meer leidden, hoe stiller het woud werd. De krekels die ze vaag had horen zingen maakten nu geen geluid meer.

Toen Lima de rotsen bereikte, werd ze bang. Ze zou eigenlijk moeten omkeren. Gewoon terug naar huis lopen en opbiechten dat ze alle bessen had opgegeten. Haar moeders teleurstelling was beter dan Intaka’s boosheid. Nu kende ze de weg wel terug. Ze moest gewoon de rivier stroomafwaarts volgen.

Toch klom ze uit nieuwsgierigheid op de rotsen. Daarna ging ze op de hoogste rots staan om te kijken naar Lake Musoro. Want Lima had altijd willen weten wat er zo griezelig was aan het meer. Stiekem wilde ze Intaka zelfs ontmoeten.

Dit was haar eerste keer hier. Haar ogen werden groot toen ze eindelijk de glinstering van het water kon zien. Ze staarde naar de verboden plek. Een moment lang dacht ze dat een bliksemschicht haar zou treffen. Er gebeurde niets. Gelukkig.

‘Lake Musoro,’ mompelde ze vol verwondering. Ze hoopte iets te zien. Iets wonderbaarlijks, daar wachtte ze gespannen op.

Niemand was hier ooit geweest, zelfs niet de dorpsgenoten. Dat hadden ze niet gedurfd. Zij was de eerste en daar werd ze trots op. Plots voelde ze zich heel warm en blij worden vanbinnen. Ze kreeg een gevoel dat ze niet begreep. Het leek een beetje zoals vlinders in de buik hebben.

Lake Musoro was een prachtig stuk natuur dat nog niet was verpest door de mens. Het meer werd omringd door bomen en bloemen die ze nog nooit had gezien. Dat kon ze zien aan de stelen en de gesloten bladeren die een vreemde vorm hadden. De speciale bloemen waren nog niet uitgekomen. Maar ze zouden prachtig worden en de moeite zijn om naar te kijken wanneer ze in bloei stonden. Hier leek het alsof de tijd stil was blijven staan. Er waren geen tekenen van bevroren planten of bloemen. De kille temperatuur, die haar de hele weg had gevolgd, was verdwenen en er kwam een aangename warmte voor in de plaats.

Waar het woud overal werd bedekt door mos, takken en aarde, werd Lake Musoro bedekt door groen gras. Het was ronduit geweldig om te zien. Lima wist niet goed waar ze eerst naar moest kijken. Het glinsterende water of de struiken die zo felgroen waren.

De rest van het bos werd beïnvloed door het veranderen van de seizoenen, maar niet het meer. Daar bleef het altijd warm en aangenaam. Het kon ook niet anders. Dit was een magische plek, dat voelde ze.

Lima kon het niet helpen. Ze moest gewoon kijken naar de schoonheid van de natuur.

De zon speelde een spel van licht op het meer. Daardoor leek het alsof het meer licht gaf vanuit de bodem. Het glanzende water schitterde als een diamant en er heerste een spookachtige stilte. Alsof zelfs de natuur niet durfde te zuchten. Lima staarde met open mond naar het meer. Muisstil en aandachtig bekeek ze elke centimeter van het gebied. Het leek wel een schilderij en het was alsof het meer haar bewegingen controleerde. Ze zag zichzelf in de reflectie van het water, als in een spiegel. Opeens kreeg ze de behoefte om het aan te raken, maar ze herinnerde zich de verhalen van de dorpswijze.

‘Volgens de legende leefde er in het meer, dat Lake Musoro heet, een wezen. Nooit eerder gezien door de mens. Er werd verteld dat het creatuur half mens, half vogel was.’

Het gebied was verboden terrein en het water aanraken was gevaarlijk. Dat mocht gewoon niet. Niemand had het ooit gewaagd om het gras aan te raken, laat staan het water.

Het geritsel van bladeren haalde haar uit haar dagdroom. Ze wilde net gaan rennen, toen ze over een losgekomen tak struikelde die in haar weg lag. Ze viel op haar knieën en rolde naar beneden.

‘O, nee!’

Onderweg liet ze haar mandje vallen. Ze probeerde zich vast te grijpen aan iets om haar val te breken, maar ze had geen houvast. In paniek strekte ze haar handen uit om zich aan het gras vast te klampen. Ze duwde haar hielen in de zachte grond, ze minderde vaart, maar dat was niet genoeg. Ze bleef tuimelen. Het meer kwam gevaarlijk dichtbij. Ze zou in het water terechtkomen als ze zichzelf niet snel kon tegenhouden. Alle controle over haar lichaam was ze kwijt.

Maar het was te laat, ze ging veel te vlug en niets kon haar val breken. Omdat ze zich nergens aan kon vasthouden, had ze geen andere keus. Ze liet zichzelf gewoon over de heuvel naar beneden rollen om opgeslokt te worden door het meer.

De plons klonk luid in de oorverdovende stilte. De vogels die zich tot op dat moment verborgen hadden gehouden vlogen snel weg. Het water voelde zowel koel als warm aan. Ze wist dat ze bang moest zijn, maar het meer leek haar te verwelkomen, alsof ze daar hoorde.

Het water had er vanaf de rotsen helder uitgezien. Nu ze kopje-onder was kon ze niets zien. Geen vissen of algen. Het water was pikkedonker. Ze verwachtte een monster te zien dat haar nog dieper in het water zou trekken. Dat motiveerde haar om snel naar de oppervlakte te zwemmen. Het water maakte elke beweging zwaarder, maar angst was een sterke drijfveer. Haar armen werden moe bij elke slag. Haar longen stonden op knappen, maar ze wilde het niet opgeven. Ze was er bijna. Nog een slag! Boven water gekomen hapte ze naar adem. Eindelijk zuurstof!

De paniek ebde weg omdat er niets gebeurde. Haar verbeelding had een loopje met haar genomen. Nu ze gekalmeerd was, genoot ze van het water. Ze spetterde rond en zwom een baantje. Daarna ging ze op haar rug liggen om te drijven. Ze sloot haar ogen en verbaasde zich om het kalme gevoel in haar hart. Ze was niet meer bang en dat vond ze raar. Moedig keek ze op naar de machtige zon die haar warmte afgaf.

Nog even en Intaka zou haar komen halen. Ze moest uit het water zien te komen en drie keer rond het meer rennen, maar ze wilde niet. Het water voelde beter aan dan haar eigen slaapplaats. Lima’s ogen werden zwaar. Ze begon zich slaperig te voelen. Het geluid van flapperende vleugels deed haar opkijken. Haar natte haren bewogen lichtjes door de golven die het harde gefladder veroorzaakten. Waar ze angst moest voelen, voelde ze alleen vrede en aanvaarding.

‘Ik ben niet bang,’ zei ze. ‘Ik ben moedig.’

Toen er zich een gedaante over haar heen boog fluisterde ze: ‘Intaka.’

De schaduw deed de zon verdwijnen. Lima kon alleen de prachtige witte vleugels zien, of was het een droom? Was het de legende in haar herinneringen die haar dingen deed zien of was dit echt?

Half mens, half vogel…

Een druppel water viel op het puntje van haar neus. Met haar hand voor haar gezicht probeerde ze het scherpe licht van de zon te blokkeren. Ze knipperde met haar ogen en besefte dat er nog altijd een aanwezigheid was.

De gedaante bewoog, maar Lima zag alleen een schaduw. Of was Intaka een schaduw? Ze wist het niet. Nadenken was nu moeilijk en het prettige gevoel dat over haar hele lichaam tintelde, maakte dat het haar niets kon schelen.

Ze was niet bang, ze was moedig. Een vleugel werd naar haar uitgestrekt en daarna niets meer…

In de verte zagen de dorpsbewoners van Mohut een lichtflits ter hoogte van de rotsen, die werd gevolgd door een donderend geluid. De blauwe lichtjes waren niet goed te zien, omdat het nog licht was, maar dat verminderde de angst niet.

Enkele dorpsbewoners wendden zich tot hun spirituele gidsen en mompelden een genadespreuk.

Intaka had een nieuw slachtoffer genomen…

3

Safata en Romatu

‘LIMALIMA!’ schreeuwde Safata. ‘Lima!’

De zoektocht naar Lima duurde nu al twee weken, zonder resultaat. Safata had elke centimeter van het woud doorzocht, of althans, zo voelde het. Hoe langer ze zocht, hoe wanhopiger ze werd. De dorpsgenoten hadden het zoeken allang opgegeven.

Lima was verloren, vonden ze. De beangstigende lichtjes die ze bij de rotsen hadden gezien hadden het voorspeld. Maar Safata weigerde het op te geven. Ze zou haar zusje vinden, al was dat het laatste wat ze deed.

‘Limalima!’

Waar was ze toch? Het woud had haar toch niet opgeslokt? Waarom vond ze maar geen spoor van haar zus?

‘Geef het op Safi, ze is weg,’ mompelde haar beste vriend, Romatu.

Romatu was een jaar ouder dan zij en was voor zijn leeftijd al groot en breed. De jongens van het dorp waren allemaal bang van hem, maar niet Safi. Romatu was haar beste vriend sinds ze zich kon herinneren en ze vertrouwde hem met haar leven.

Samen zochten ze al twee weken naar Lima. Sinds Romatu het nieuws van Lima’s verdwijning had gehoord was hij niet van haar zijde geweken. En Lima’s verdwijning was groot nieuws. Hij was erg geschrokken en maakte zich vreselijk ongerust. Lima was als een zus voor hem en hij zou alles doen om haar te vinden, dat besefte Safi.

Safi had de vreselijke geruchten wel gehoord. Ze wist wat de dorpsgenoten dachten, maar ze wilde ze niet geloven.

Ze kende de legende heel goed. Die stomme blauwe lichtjes waren toeval. Dat vertelde ze zichzelf, want iets anders kon ze op dit moment niet aan. Na de verdwijning van Lima mocht niemand het dorp meer alleen verlaten en de kinderen moesten altijd met een ouder iemand zijn.

Romatu was overal met haar meegegaan. Ze waren elke keer stiekem naar een andere plek in het woud getrokken om op zoektocht te gaan naar Lima. Maar niet te ver van Mohut, want dat durfden ze niet.

Romatu had het net als zij nog niet opgegeven. Hij had zelfs zelfgemaakte wapens meegenomen, zoals een speer en pijl-en-boog, voor het geval dat ze wilde dieren zouden tegenkomen. De speer, een lange stok met een scherpe punt, had hij op zijn rug gebonden zodat zijn handen vrij bleven. De pijl-en-boog droeg Safi om haar rechterschouder.

Safi draaide zich boos om. ‘Ik geef het nooit op! Ze is hier ergens en we zullen haar vinden.’

Ze was er zeker van dat ze Lima zou vinden. Lima was daar ergens en ze wachtte op haar. Ze had haar nodig. Dat voelde ze. Daarom weigerde ze het om op te geven.

‘Dit duurt te lang. We zijn al weken aan het zoeken. Iets heeft haar te grazen genomen. Anders zou ze al naar huis gekomen zijn.’

Romatu keek verdrietig om zich heen en wees naar de botten die ooit van een hyena waren.

‘Als het wild het hier al niet overleeft, wat denk je dat het lot van een meisje van twaalf jaar is?’

Safi negeerde hem en bleef koppig verder zoeken. Ze kapte enkele bladeren weg met haar machete, een scherp groot mes.

‘Als je naar huis wil gaan, dan doe je dat maar. Ik ga niet weg voor ik haar vind!’ zei ze koppig.

‘Doe niet zo gek. Ik kan je niet achterlaten.’ Romatu bewoog zijn lichaam, alsof hij zijn angst probeerde af te schudden. ‘Dit woud zit vol met nare dingen.’

Bij elke voetstap die hij nam hoorde ze gekraak. Ze kreeg de kriebels van de spookachtige stilte. ‘We moeten de rotsen op,’ zei Safi.

‘Wat? Ben je gek? Daarachter ligt het meer.’

Safi negeerde hem en rende naar de rotsen. ‘Kom op, we moeten doorgaan voor het donker wordt.’