Verstoten

Sterre Collins

VERSTOTEN

Young Adult

Eerste druk: 28 april 2021

© 2021 Sterre Collins

© 2021 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789463967884

NUR-code: 285

Voor Finn, bij wie dit boek precies past gezien zijn leeftijd, ware het niet dat hij helemaal niets met lezen heeft.

Gelukkig is hij wel heel trots op mij.

En ik op hem. Maar net een beetje meer.

Ik zie een muur

Ik zie een kind

Het kind dat kijkt

De muur is blind

De muur die zwijgt

Het kind dat praat

Het zoekt een uitweg

In een doodlopende straat en

Ooit op een dag

Valt die muur voor het kind

Het is de liefde

Het is de liefde

Het is de liefde, die overwint

De liefde overwint

Het land wordt oud

De stad wordt moe

Het kind wordt groot

En kijkt niet toe

Maar slaat een bres

De muur die barst

Niets zal zijn

Zoals het was

Ooit op een dag

Valt de muur voor het kind

Het is de liefde

Het is de liefde

Het is de liefde, die overwint

De liefde overwint

De muur valt voor het kind

De nacht valt voor de dag

Het hoofd valt voor het hart

Het hoofd valt voor het hart

Ooit op een dag

‘Ooit op een dag’

Stef Bos

Langzaam drinkt hij de koffie die nu eerder koud dan warm is. De serveerster is al een keer langs geweest om te vragen of hij nog iets anders wilde, maar hij weet dat als hij nog iets te drinken bestelt, een toiletbezoek onvermijdelijk is. Een bezoek dat hij zich niet kan veroorloven omdat hij daarmee zijn oog op de school verliest, die tegenover de lunchroom staat en waarop hij vanaf zijn tafeltje perfect uitzicht heeft.

Sinds Lucy niet meer op de lagere school zit, is het moeilijker geworden. Terwijl in die tijd de schooltijden vaststonden, heeft hij nu geen zicht meer op haar rooster. Enkele jaren geleden wist hij dat hij om kwart over drie zijn auto ergens kon parkeren, tussen haar school en de route naar haar huis, en dan de zekerheid had, dat hij haar kon zien. Elk jaar werden haar stappen groter en dansten haar haren lager op haar rug. Daar moest hij het mee doen, meer was er niet. Maar hij had geleerd daarmee te leven. In elk geval had hij zich dat wijsgemaakt.

Lachend had hij toegekeken, die laatste dag in groep acht, toen ze door de meesters en juffen de school uit werd gegooid, richting haar nieuwe leven waar ze na de zomervakantie weer de jongste in het schoolgebouw zou zijn. Hij voelde trots omdat ze al zo groot was, maar ook angst omdat hij wist dat het nog moeilijker zou worden haar te blijven zien. Omdat ze steeds onafhankelijker werd en haar leven vaker bepaald zou gaan worden door haar eigen agenda en niet door die van anderen. Haar agenda, waarin ze nooit zijn naam zou schrijven.

Hij had gezweet onder zijn baard, die hij had gekocht bij een professionele hairdesigner die ook werkte voor grote filmproductiemaatschappijen en waarvoor hij een vermogen had neergelegd. Maar het was elke cent waard geweest. Met gekleurde contactlenzen in, een bril met ruitenglas op, een pet op zijn hoofd en compleet andere kleding dan hij normaal zou dragen, had hij tussen de ouders en opa’s en oma’s gestaan. Met beton in zijn buik maar veertjes in zijn hart.

Hij had ontroerd gehuild toen hij haar had horen gillen zoals alleen meisjes van groep acht dat kunnen doen. Met de stem van een kind en de maniertjes van een jonge vrouw. Ze was opgevangen door haar vriendinnen van wie hij de namen niet wist maar wiens gezichten hij kende van al die keren dat ze langs zijn auto waren gelopen. Ook zij waren niet meer de kleuters van toen. Ook hun gezichten werden ouder, met elk jaar dat verstreek. Hun onschuldige ogen werden nu omlijnd door zwart oogpotlood en op hun lippen lag een zweem van lipgloss waarvoor hij ze nog veel te jong vond.

De zoemer van de school doorbreekt zijn gedachten en ingespannen tuurt hij naar de overkant. Zou Lucy nu wel naar buiten komen? Of zou hij te laat zijn? Vielen er lessen uit? Jongens en meisjes vullen het schoolplein. Tassen hangen aan armen die te lang lijken te zijn.

Sommigen lopen zonder aarzeling, het hoofd opgeheven, omringd door leeftijdsgenootjes die hen duidelijk als leider zien.

Anderen raken hem in zijn hart. Hij herkent hun eenzaamheid aan de laaghangende schouders. De ingehouden passen die eruitzien alsof ze liever naar achteren dan naar voren willen lopen.

Dan verschijnt het gezicht waarnaar hij heeft uitgekeken. Haar donkere haren losjes opgestoken. Eigenwijze plukken dansen om haar hoofd en hij is blij dat ze anders loopt dan zowel haar zelfverzekerde leeftijdsgenoten als hen in wie hij zich herkent. Dat is goed. Hij is trots op haar omdat ze zichzelf is. In elk geval omdat ze is zoals hij denkt dat ze is. Zoals hij verwacht dat het driejarige meisje dat hij kende, zou moeten zijn geworden.

‘Wilt u iets te eten?’ Opnieuw staat de serveerster naast hem.

Hij trekt zijn ogen los van het schoolplein en kijkt haar verdwaasd aan. ‘Eten?’

‘We hebben huisgemaakte uiensoep. Die kan ik u van harte aanbevelen.’

‘Doet u me daar maar een kop van.’ Hij lust geen uiensoep. Als hij weer naar de school kijkt is ze weg. Verdwenen. Onrustig glijden zijn ogen langs de andere jongeren. Soms springt zijn hart een stukje omhoog maar steeds behoren de donkere haren aan een ander toe. In rap tempo raakt zowel het schoolplein alsook de straat weer leeg.

Hij grabbelt in zijn zak, gooit wat muntgeld op tafel en staat op.

‘Meneer, uw so…’ De opgewonden stem verstomt als de deur achter hem dichtvalt.

1

Lucy’s voeten schuiven onrustig over de vloer. Haar hand ligt al op haar etui, klaar om hem in haar tas te stoppen, op het moment dat de schoolbel gaat.

Meneer Verhoeven worstelt zoals gewoonlijk met het digibord. Zijn hoofd wordt roder naarmate het ding meer en meer een eigen leven lijkt te leiden bij elke vingerdruk van hem op het witte vlak. Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd, blijven even hangen in zijn grijze borstelige wenkbrauwen en wanneer er een straaltje omlaag langs zijn linkeroog begint te kruipen, buigt Lucy zich over haar dichte lesboek.

‘Wat was het nog fijn toen we gewoon krijtjes hadden en een wisser.’ De man geeft het op en gaat achter zijn lessenaar zitten. ‘Goed, wat ik jullie wilde laten zien, waren wat voorbeelden van maatschappelijke doelen. Over drie weken moeten jullie hierover een werkstuk …’ De zoemer maakt zijn laatste woorden onverstaanbaar. Stoelen worden verschoven en leerlingen hebben nu definitief elke interesse in de docent verloren. ‘Ik zet het wel in Magister!’

Lucy gooit snel haar spullen in haar tas en haast zich de klas uit. ‘Ga je mee de stad in?’ Ze trekt aan de mouw van Zahra, haar vriendin. ‘Mijn kleedgeld is gestort.’

‘Mijn moeder verwacht dat ik meteen uit school naar huis kom.’

‘Dan app je haar toch dat je later komt.’

Fronsrimpels verschijnen boven donkerbruine ogen. ‘Je kent haar niet.’

‘Dan zeg je dat je nablijft omdat je de wiskundetoets niet snapt en daarom bijles krijgt.’

‘Ja, dat gelooft ze.’ Het meisje haalt grimassend haar schouders op. ‘Toevallig ben ik wel goed in wiskunde, in tegenstelling tot jou.’ Mondhoeken krullen omhoog. ‘Maar wacht eens. Ik weet wat ik doe.’ Meteen vist Zahra haar mobiel uit haar zak. ‘Mam, met mij. Ik ga nog even met Lucy mee naar huis. Ze snapt niets van haar wiskundetoets dus ik ga het met haar doornemen.’ Zahra luistert, rolt met haar ogen naar haar vriendin. ‘Jaaaaa, weet ik. Maar Lucy moet een voldoende halen om over te gaan.’ Weer luistert ze. Dan, met een overdreven zucht, stopt Zahra haar mobiel terug. ‘Ouders.’

‘Maar je mag?’ Lucy stopt haar sleutel in het fietsslot.

‘Ja, als ik maar voor het eten thuis ben.’

‘Kom, opschieten dan. Bij de H&M heb ik een te gekke jas zien hangen. Hopelijk hebben ze hem nog in mijn maat.’ Een donkere pluk haar schiet uit haar losse knot als Lucy op haar fiets springt en het schoolplein afscheurt.

‘Ik ben thuis!’ De plof van de rugtas die naast de kapstok valt, begeleidt de begroeting.

Carleen, Lucy’s moeder, komt de woonkamer uitgelopen, knikt naar de tas op de grond en wijst dan naar de kapstok. ‘Je bent laat.’

‘Ik ben nog met Zahra de stad in geweest.’

‘Heb je geen huiswerk, dan?’

‘Ja, een beetje. Dat heb ik zo af.’

‘Lucy?’ De toon schuurt tegen bezorgdheid aan en met een geërgerde zucht kijkt Lucy naar haar moeder. ‘Je mentor belde.’

‘Wat moest ze?’ Een voet al op de trap, de vluchtroute naar boven.

‘Kom even mee naar de woonkamer.’ Carleen wil haar dochter bij de mouw pakken maar haar arm valt omlaag als ze de afwerende blik van het meisje ziet. ‘Ik heb thee gezet.’

‘Ik heb huiswerk.’

‘Net zei je van niet.’

‘O, dus het was een controlevraag? Ik dacht even dat je echt in me geïnteresseerd was.’ Stampende voeten rennen naar boven.

‘Lucy! Toe nou.’ Een deur die natrilt in de sponningen is het antwoord. Niet veel later knalt de muziek door de vloer omlaag. Even lijkt Carleen te aarzelen, haar hand op de trapleuning. Maar dan draait ze zich om en loopt terug naar de woonkamer.

Lucy ligt op haar bed. De roze muren van haar kamer lijken haar uit te lachen. Ze haat de kleur en ze haat de plekken waar de verf meegekomen is met het plakband toen ze de posters van Disneyprinsessen eraf had getrokken, zo mogelijk nog meer. Roze is voor kleuters. En de witte plekjes erin ogen armoedig. Het liefst zou ze haar kamer zwart verven, met zilver. Maar er is geen geld. Er is nooit geld. Daarom slaapt ze nog steeds in een wit bed met roze en gele bloemetjes. Bloemetjes die haar moeder erop heeft geschilderd, jaren geleden. De kleuren zijn vager geworden en er zitten krassen in de verf, net zoals alles in haar slaapkamer oud en versleten is. Zoals hun hele huis eigenlijk.

Haar moeder doet haar best, echt, dat ziet Lucy wel. En diep in haar hart is ze trots op haar, op haar moeder, hoe creatief ze is en hoe weinig ze nodig heeft om iets van het leven te maken. Haar moeder weet van een lap stof van de markt en een oude stoel van de kringloop, toch altijd weer iets moois te maken. Hoe blij ze dan is dat het haar gelukt is, dat ontroert Lucy. Nog blijer is haar moeder wanneer ze zo heeft zitten passen en meten dat er nog wat stof overgebleven is, waar ze een kussen van kan maken.

Hoe ze appels raapt onder de bomen langs de weg en daar een heerlijke appeltaart van bakt die veel lekkerder smaakt dan de taarten die ze altijd krijgt voorgeschoteld als er bij Zahra wat te vieren is. En haar moeder haalt ze bij die dure patisserie in de Kerkstraat waar een simpel gebakje al net zoveel kost als een verjaardagstaart bij de HEMA.

Maar Lucy wil gewoon een huis zoals haar vriendinnen. Geen vrouwenhuis vol tweedehandse prullaria, maar een echte tuin en niet een moestuin vol groente en een keuken waar je altijd kunt ruiken welk seizoen het is.

Zahra zegt vaak dat Lucy zich niet zo aan moet stellen. Dat ze juist graag bij haar vriendin komt omdat het daar gezellig en knus is. Maar Zahra heeft makkelijk praten.

Haar slaapkamer is groot en nieuw. Ze hoeft maar iets te vragen en het komt er.

Zahra heeft geen kleedgeld, waarmee ze elke keer weer moet wikken en wegen. Haar beste vriendin heeft een gat in haar hand waar ongelimiteerd geld doorheen wordt gesmeten.

Ja, haar ouders zijn streng. Veel strenger dan haar moeder. Zahra spreekt hen met ‘u’ aan, zeker wanneer haar vader thuis is. Als ze alleen met haar moeder is, is het anders, zegt ze.

Zahra klaagt veel over haar vader. Dat ze nooit iets van hem mag, dat hij nooit tijd voor haar heeft, dat hij haar als een kleuter ziet en niet als de zestienjarige die ze al is.

Lucy luistert dan. Knikt op het juiste moment. Leeft ogenschijnlijk met haar vriendin mee.

Maar in haar hoofd bonken dan onuitgesproken woorden als bowlingballen tegen kegels, zo hard dat ze deze in haar buik voelt nadreunen. Jij hebt een vader. Maar dat zegt ze niet. Dat zegt Lucy nooit. Zeker niet wanneer haar moeder het kan horen.

Maandag, 5 maart 2007

Dag 1

Lieve Lucy.

Kleine poppedein van mij. Ik zit hier alleen in een hotelkamer. Gisteravond heb ik aan je mama verteld dat ik verliefd ben geworden op iemand anders. De ruzie die daarop volgde maakte jou wakker. Overstuur kwam je naar beneden, je beer in je hand. Je leek net een klein engeltje door je nachtjapon die te groot was voor je smalle lijfje en waardoor je voeten verborgen werden. Je ogen stonden groot en angstig in je gezicht waar de slaap nog in gegroefd zat en tranen welden op en liepen zachtjes langs je wangen omlaag.

Ik wilde je optillen en troosten zoals ik altijd doe wanneer je huilt. Maar je mama duwde me weg, pakte je op en riep dat ik je niet aan mocht raken. ‘Blijf van haar af,’ snauwde ze. ‘Over mijn lijk dat je míjn dochter ooit nog aanraakt.’ En ik weet dat ze het meent. Dat het niet geroepen is uit verdriet, maar uit het gevoel bedrogen te zijn.

Ik heb haar nooit bedrogen. Voor mij is het belangrijk dat je dat weet. Ja, ik ben verliefd geworden op een andere vrouw dan je moeder. Maar niet omdat ik daarvoor koos of omdat ik haar pijn wilde doen. Voor mij was het een gevolg van mijn ongelukkig zijn in mijn relatie met jouw mama. Ik wil werken aan onze relatie. Het laatste wat ik wil is haar, en jou, in de steek laten. Jullie zijn mijn meisjes. Maar je mama kon alleen maar schreeuwen en me verwijten maken. Ik heb haar gelaten omdat ik hoopte dat de nacht haar rust zou brengen en we daarna als volwassen mensen samen onze scherven bij elkaar konden vegen, ze konden lijmen en opnieuw konden beginnen.

Vanmorgen werd ik wakker, op de bank in de woonkamer. In de gang stonden vuilniszakken vol met kleding en spullen. Je mama had ze daar neergezet.

Ik had het niet gemerkt. Ik had er doorheen geslapen omdat de alcohol die ik als troost mee op de bank had genomen me omringde door een onzichtbaar maar ondoordringbaar waas. Dat verwijt mag je mama me ook maken, dat ik te vaak dronk, als het leven me te moeilijk werd. En de laatste maanden vond ik het leven moeilijk. Soms was je daarom bang van me, omdat ik anders reageerde dan je van me gewend was. De drank liet me niet alleen mijn zorgen vergeten, maar ik vergat daardoor ook wie ik wilde zijn.

Hoewel ik je nooit fysiek pijn heb gedaan, heb ik wel spijt dat ik je zo bang heb gemaakt. Hierover wilde ik ook met je mama praten. Vragen of ze me kon helpen mezelf weer te vinden. Ik heb haar deze vraag nooit kunnen stellen.

Nadat ik de zakken in mijn auto had gezet, wilde ik je gedag zeggen. Maar de deuren waren dicht, de nachtsloten erop. Mijn bellen was tevergeefs en ook het roepen door de brievenbus werd niet beantwoord.

Vandaag is de eerste dag dat ik je niet heb gezien. De eerste dag die is begonnen zonder jouw stralende ogen en grote lach als ik de deur van je slaapkamertje opendeed. Ik hoop dat je mama en ik snel weer samen kunnen praten. Dat we kunnen onderzoeken of het gezin waarbinnen we zo gelukkig waren ergens nog bestaat.

Maar ik hou er ook rekening mee, dat de weg lang zal zijn. Ik ben niet de eerste die rigoureus door je mama uit haar leven is gesneden. Vriendinnen die keuzes maakten, hartsvriendinnen soms, keuzes die je mama kwetsten of waarin ze niet mee wilde gaan, zijn me voorgegaan. Daarom weet ik hoe standvastig ze kan zijn. Ik weet hoe ze de waarheid kan omvormen totdat hij past bij de waarheid waarin ze zelf wil geloven. Hoeveel moeite het haar kost om mee te bewegen in wat ze lastig vindt, slechts om het feit dat het een ander gelukkig kan maken. Je moeder is, en dit kost me heel veel moeite om op te schrijven, liever slachtoffer dan dat ze verantwoording neemt voor haar eigen gedrag. Wat haar overkomt, ligt altijd aan een ander. Agressie bestaat niet alleen in een actieve vorm. Je moeder is het bewijs dat je ook in passiviteit ontzettend agressief kunt zijn. En toch, Lucy, zou ik voor haar kiezen, omdat ik ook haar onvermogen zie en haar gave om lief te hebben.

Vanmiddag nam ik het besluit om je elke dag dat ik je niet kan zien een brief te schrijven die ik zal bewaren. Met heel mijn hart hoop ik dat het maar een paar brieven zullen worden. Brieven die ik over een poosje lachend samen met je mama zal weggooien. Of misschien gaan we ze bewaren. Als aandenken aan een tijd waarnaar we nooit meer terug willen keren.

Toch, ergens in mijn lijf, zit een plekje, klein maar pijnlijk voelbaar, dat me vertelt dat ik nog veel brieven aan je zal schrijven. Dat schrijnende plekje kan ik niet negeren omdat ik, naast dat ik je moeder liefheb, ook haar donkere kanten ken.

Liefs en kus, je papa

Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Deze vragen hielden me als kind nooit bezig. Maar nu ik ouder word, komen ze steeds vaker mijn hoofd binnen. Als mieren in de keuken kruipen ze rond, zonder dat je weet waar ze binnengekomen zijn en je nog minder weet hoe je ze weer weg kunt krijgen, zonder ze te vernietigen.

Iedereen die ik ken, weet wie zijn ouders zijn. Ze weten of ze op hun vader lijken of op hun moeder. Ik ken alleen mijn moeder. En op haar lijk ik niet.

Op de vader uit de verhalen van mijn moeder wil ik niet lijken.

In mijn hoofd roept een donkere stem, ik zie hem gekleed in het zwart, de ogen verborgen onder de rand van zijn hoed en de handen diep weggestopt in de zakken van zijn jas. Hij heeft een glimlach om zijn mond die me angst aanjaagt en die me aantrekt. Hij schreeuwt dat mijn moeder liegt. Dat ze minder moeite heeft met het zwart maken van haar ex-man tegenover haar dochter, dan dat ze haar dochter een positief beeld van haar vader gunt. De mannenstem is eigenlijk altijd boos, vals en haalt me naar beneden.

De lichte stem in mijn hoofd is van een meisje, een kind nog, met een bleek gezicht en lange blonde haren. Ze heeft een gewaad om het magere lijf dat meer lijkt op een nachtjapon dan op een jurk en ze fluistert dat mijn moeder het beste met me voor heeft. Dat ze nooit tegen me zal liegen. De stem is lief en zacht maar geeft me ook een ongemakkelijk gevoel omdat ze altijd zo onzeker klinkt, terughoudend, alsof ze er eigenlijk niet mag zijn van zichzelf.

De mannetjes of de poppetjes, zo noem ik ze, de stemmen in mijn hoofd. Terwijl ik zeker weet dat de lichte stem van een meisje is en ze beiden zo levensecht voelen dat het geen poppen kunnen zijn.

Ik heb nog nooit met iemand over ze gesproken. In gedachten zie ik de medelijdende blikken al, als ik dat wel zou doen.

Ik ben bang voor het moment dat de stemmen in mijn hoofd, mijn mond zullen bereiken en ik ze schreeuwend de ruimte geef. Ik voel dat ik dat moment niet voor eeuwig uit kan stellen. Dat de stemmen al achter in mijn keel liggen, de boze donkere voorop.

In mij groeit een razernij waarover ik mijn vrienden nooit hoor praten. Ze hebben het over hun frustraties naar hun ouders, hun haat tegen sommige docenten. Maar wat ik voel, dat is woede, dat is een allesvernietigende haat. Alleen weet ik nog niet of het mij gaat vernietigen of dat ikzelf zal vernietigen.

2

Langzaam valt de avond over het huis. De straatlantaarns knipperen even en springen dan definitief aan. De buurman laat zijn hond uit, een blokje om voordat de buurvrouw de borden op tafel zal zetten. Hij steekt zijn hand op en Lucy zwaait naar hem terug.

‘Dek jij de tafel, Lucy?’ Carleen roept vanuit de keuken.

Het meisje loopt naar haar toe en slaat haar armen om haar moeders middel, haar buik tegen haar rug.

Carleen glimlacht. ‘Wat ben je aanhalig?’

‘Vind je?’ Ze trekt een la open, pakt bestek en legt het op tafel. ‘Zal ik dat mooie kleed pakken, dat je laatst hebt gekocht?’ De boze woorden die Lucy vanmiddag naar haar moeder heeft geroepen, steken net zo venijnig als de verwondingen aan haar onderarm en de schaamte die ze daarover voelt. Nadat ze de deur van haar slaapkamer achter zich had dichtgetrokken was Lucy op haar bed gaan zitten. De woede, waarvan ze niet begreep waar die vandaan kwam maar die haar steeds vaker in haar greep lijkt te hebben, had door al haar aderen gejaagd. Haar hart was sneller gaan bonken, als een op hol geslagen paard, en met elke slag werd haar luchtpijp verder dichtgeknepen. Met haar handen had ze haar dekbed vastgegrepen in de hoop het houvast te vinden dat haar lichaam haar niet kon bieden. Toen dat niet hielp, had ze het mesje gezocht waar ze die ochtend de rits van haar schooltas mee had losgepeuterd die weer eens was vastgelopen in de losse draden van de versleten stof. In een opwelling had ze het scherpe metaal in haar onderarm gezet en de felle pijn had Lucy weer bij haar positieven gebracht. Als gebiologeerd had ze gekeken naar de druppeltjes bloed die uit de snee opwelden. De allesoverheersende pijn en wanhoop leken met elke druppel bloed af te nemen. Opnieuw had ze het mes in haar huid gezet en met haar tanden op elkaar had ze nog een keer gesneden. Het deed pijn maar in haar hoofd verstomden de donkere poppetjes, die haar dingen opdroegen die ze niet wilde doen, en de lichtere hadden zich ontfermd over Lucy. Ze fluisterden haar woordjes toe, zacht en zalvend, en de donkere stemmen hadden zich steeds dieper teruggetrokken in haar hoofd, net zo diep tot ze helemaal waren verdwenen.

De mannetjes in haar hoofd zijn er al lang. Eigenlijk weet Lucy niet beter dan dat er in haar hoofd stemmen wonen die tegen haar praten, haar gezelschap houden als ze alleen is, haar troosten wanneer ze verdrietig is om dingen die ze niet uit kan spreken. Eerst was het een soort vriendje tegen wie ze sprak. Soms waar anderen bij waren, en haar moeder had het Lucy’s denkbeeldige vriendje genoemd. Maar sinds enige tijd, weken, maanden, zijn er stemmen bijgekomen. En anders dan de vertrouwde, zijn deze een stuk minder lief en meegaand. Ze zijn dwingend, maken Lucy in de war en komen spoken op momenten dat ze het niet wil. Maar ook roepen ze haar op om iemand te zijn die ze altijd heeft onderdrukt. De donkere stemmen willen dat ze opstaat en voor zichzelf opkomt. Niet doen wat anderen van haar willen maar doen wat ze zelf wil. Ook als ze daarmee kwetst of verdriet doet.

‘Goed hoor.’ De klap waarmee Carleen de oven sluit, haalt Lucy weer terug in de keuken. Snel trekt ze haar mouwen verder over haar handen zodat ze zeker weet dat haar moeder niets kan zien. ‘Kijk uit, het is heet.’ De warme damp heeft de glazen van Carleens bril beslagen. Snel loopt ze haar dochter voorbij en ze zet met een klap de schaal op tafel.

Bestek tikt op de borden, de keuken heeft zich gevuld met de geur van kruidig gehakt en gesmolten kaas.

‘Mam?’ Lucy neemt een grote hap. Een sliert warme kaas druipt langs haar kin die ze snel wegveegt. ‘Mijn vader, hoe was hij voordat hij wegging?’ De woorden hebben haar mond verlaten voordat ze deze tegen kan houden. Uit ervaring weet ze dat vragen naar haar vader de snelste weg is naar ruzie met haar moeder.

‘Je vader? Hoe hij was?’ Carleens vork blijft halverwege de route naar haar mond, stil in de lucht hangen. ‘Waarom wil je dat weten?’

Schouders schieten onwillig in de richting van haar oren. ‘Gewoon.’

‘Wat weet je nog van hem?’

‘Dat hij me kietelde. En voorlas.’

‘Dat klopt. Die dingen deed hij wel eens.’ Carleen staat op en loopt naar het aanrecht. ‘Wil jij ook een glas water? Ik heb iets te veel kruiden gebruikt.’

‘Nee, dank je wel.’ Lucy draait zich om op de stoel. ‘Wat bedoel je met: “dat deed hij wel eens”?’

Het blijft stil aan het aanrecht. Net als Lucy haar vraag wil herhalen hoort ze een diepe zucht.

‘Ach, Lucy.’ Carleen loopt terug naar de tafel. De vingers rondom het glas zijn wit, in tegenstelling tot de vlekken in haar hals die van een dieprode kleur zijn. ‘Je vader is ervandoor gegaan zonder zich nog om jou of mij te bekommeren. Hij vond iemand anders belangrijker dan jou en mij samen.’

‘Mensen kunnen verliefd worden, mam. Dat zie ik bij ouders van klasgenoten ook.’

‘En hielden die vaders ook meer van de fles dan van hun kind?’

Lucy schrikt van de fel uitgesproken woorden. ‘Dat eh, dat weet ik niet.’ Onzeker kijkt ze naar haar moeder. ‘Dronk papa dan?’

‘Ja, en je was vaak bang van hem, weet je dat niet meer?’

‘Nee. Misschien.’ Een vaag beeld komt in haar gedachten. Het zit ergens op een donkere plek in haar hoofd waar een kort moment een lampje op geschenen wordt. Snel staat het meisje op. ‘Zal ik Booster uitlaten? Dan doe jij de afwas.’ Ze staat al bij de deur. ‘Ik bel Zahra even of ze zin heeft om mee te gaan.’ Ze wil het niet, de beelden die zich aan haar opdringen en die haar in de war brengen.

Een stok vliegt door de lucht.

‘Pak hem, Booster!’

De hond rent door het park, springt de struiken in en even later komt hij met het stuk hout in zijn bek weer op Lucy afgevlogen.

‘Goed zo, brave hond.’ Ze krabbelt het dier tussen de zwarte oren en gooit opnieuw.

‘Krijgt hij er ook wel eens genoeg van?’ Zahra kijkt Booster met opgetrokken wenkbrauwen na.

‘Nee, nooit.’

‘Jammer dat ik geen hond heb. Het lijkt me best gezellig.’

‘Dan vraag je het toch. Jij krijgt alles van je vader.’

‘Maar geen hond. Ons geloof staat dat niet toe. Honden zijn voor buiten, om het terrein te bewaken. Een hond als huisdier is uitgesloten.’

‘Vinden je ouders het wel goed dat je mee Booster uit gaat laten?’

‘Je moet ouders nooit alles vertellen.’ Zahra bukt zich en raapt de stok op. Vol verwachting kijkt Booster naar haar omhoog en sprint er weer als een pijl uit de boog vandoor als het meisje een grote armzwaai maakt. ‘Hé, dommerd. Ik heb hem nog.’ Ze schaterlacht. Dan vliegt het stuk hout door de lucht en rent Booster weer de struiken in. ‘Wat ben je stil vanavond. Is er wat?’

Lucy haalt haar schouders op. ‘Het is niks.’

‘Kom op, Lucy. Ik ben niet gek.’

‘Het is mijn vader. Steeds als ik naar hem vraag, wordt mijn moeder boos. Zojuist bij het eten ook weer.’

‘Weird.’ Zahra gooit opnieuw de stok de lucht in, die Booster zojuist weer is komen brengen. ‘Waarom zou ze niet over je vader willen praten dan?’

‘Ik weet het niet.’ Lucy schopt steentjes weg die op het pad liggen.

‘Waarom zijn je ouders eigenlijk uit elkaar gegaan?’

‘Hij had een ander.’

‘Oké. Dan begrijp ik de boosheid van je moeder wel.’

‘Maar het is twaalf jaar geleden! Er moet toch een keer een moment komen dat je klaar bent met teleurgesteld zijn?’ Een volgend steentje zeilt over het grindpad. Harder en verder dan alle steentjes daarvoor.

‘Misschien is er voordat je vader wegging, meer gebeurd? Weet je dat?’

Lucy haalt haar schouders op. ‘Ik weet het niet.’

‘Zegt je moeder er wel eens wat over?’

‘Ja, als ik haar moet geloven dan was het een boeman van de ergste soort.’

‘Zou dat dan niet een reden kunnen zijn waarom ze nog steeds boos wordt als je over hem begint?’

‘Dat kan. Maar waarom heb ik dan geen nare herinneringen aan hem?’ Lucy fluit naar Booster en doet de hond aan de lijn als hij kwispelend naast haar staat. ‘Als ik aan mijn vader denk, denk ik vooral aan iemand bij wie ik op schoot zat en die lief voor me was. Maar vanavond kreeg ik ook even een ander gevoel. Ik weet niet of dat komt doordat mama zo raar reageerde of dat mijn vader echt gemeen was.’ Plotseling staat de hele strijd tussen haar moeder en haar onzichtbare vader haar tegen. ‘Ik moet weer naar huis. De mentor heeft mijn moeder gebeld dat als mijn cijfers niet omhoog gaan, ik een jaar over moet doen. Ze was not amused.’

‘Als ik je kan helpen met leren, laat het dan maar weten.’

‘Leer me maar een spiekbriefje te maken. Over twee dagen is het proefwerk Frans en ik heb er nog niets aan gedaan.’

‘Heel klein opschrijven en achter je bh stoppen. Daar zullen ze niet kijken. Die docenten zijn veel te bang dat ze aangifte tegen ongewenste intimiteiten aan hun broek krijgen.’ Zahra steekt haar arm door die van haar vriendin. ‘Zo doe ik het altijd. Succes verzekerd.’

Lachend lopen ze verder. Op het bankje dat ze voorbij lopen zit een man, een pet op het hoofd, een forse baard en een bril met een zwaar en donker montuur. Als Lucy opzij kijkt, haakt de man zijn blik kort in die van haar, staat dan op en loopt snel bij de meisjes vandaan. Ze houdt haar pas in.

‘Wat is er?’ Zahra kijkt verbaasd opzij, de huid boven haar neus rimpelt licht.

‘Die man.’ Lucy kijkt voorzichtig achterom. ‘Ik weet niet, het lijkt of ik hem ken.’

Zahra blijft stilstaan en draait zich helemaal om. Ongegeneerd staart ze naar de man die nog een keer over zijn schouder kijkt waarna hij verder loopt. ‘Nee, ik ken hem niet.’

‘Mens, doe normaal.’ Lucy sist tussen haar tanden. ‘Je kunt toch niet zo staan staren. Ik loop door.’

‘Bange muis.’ Zahra slaat haar arm om de schouders van haar vriendin. ‘Je moet echt leren wat losser te zijn. Je neemt het leven veel te serieus.’

‘Nou, daar denkt mijn moeder anders over.’

‘Dat komt doordat ze een moeder is. Daarom wil ik later ook geen kinderen.’

‘Ik ook niet. Zeker niet zonder man, zoals mijn moeder.’

‘Stel nu dat je moeder gelijk heeft?’

‘Gelijk waarin?’

‘Dat je vader niet zo’n leuke man was?’

‘Niet zo leuk? Volgens mijn moeder was hij een alcoholist.’

‘Niet waar?!’ Zahra’s ogen worden groot. ‘Wat een lamzak.’

Lucy haalt haar schouders op. ‘Zoals ik al zei: ik weet er zelf niets meer van. Ik heb sowieso heel weinig herinneringen aan mijn vader.’

‘Nou, dat is maar goed ook.’

‘Ja, dat denk ik ook.’ De woorden komen zacht, aarzelend, alsof ze liever niet haar mond uit willen.

De onbekende geluiden van het huis werken me op de zenuwen. Het went nooit, denk ik.

De allereerste keer leegden mijn darmen zich toen ik op de drempel van een achterdeur stond en kon ik niets anders dan onverrichter zake terug naar huis gaan waar ik me als een baby moest verschonen.

Inmiddels legen mijn darmen zich niet meer op de meest ongelukkige momenten maar draaien ze zich nog wel tot knopen in mijn maag.

De deur naar de woonkamer gaat zacht piepend open als ik er tegenaan duw en even houd ik mijn adem in. In mijn hoofd tel ik tot twintig, ongeduldig maar langzaam, en opgelucht laat ik mijn adem vrij als het stil blijft in de woning.

Snel loop ik door naar de trap. De ervaring heeft me geleerd dat de beste spullen zich nooit op de benedenverdieping bevinden.

Een trede kraakt oorverdovend en ik weet dat stil blijven staan me niet meer gaat redden. Ik klem mijn vingers om de kolf van het pistool en trek het achter de band van mijn broek uit. Precies op dat moment hoor ik een deur opengaan en met twee treden tegelijk haast ik me naar boven.

Op de overloop staat een man, zijn pyjamabroek slobbert om zijn dunne benen terwijl zijn buik als een leeggelopen ballon over de brede elastieken band hangt. Zijn ontblote bovenlijf laat zien dat de man geen partij voor me is.

‘Wat moet je hier? Mijn huis uit!’ De stem is broos.

‘Liggen, ouwe. Dan overkomt je niks.’ Ik richt mijn wapen op hem.

‘Wat wil je van me?’

Ik duw hem omlaag. ‘Liggen, zei ik.’

Als een boom die geveld wordt komt de man op de vloer terecht. De klap laat hem kermen en aan de stand van zijn been weet ik dat hij iets gebroken moet hebben. Het kermen gaat over in jammeren en de net al bleke huid van zijn gezicht is nu asgrauw. ‘Hé, je piept er niet tussenuit, hè.’ Ik pak hem bij zijn schouder en schud hem zachtjes op en neer. ‘Had dan ook meegewerkt verdomme, dan was je niets overkomen.’

De man kreunt terwijl zijn ogen angstig op en neer flitsen. Even sta ik in dubio. Ik weet dat er hier een flinke buit moet zijn. Daar ben ik voor gekomen. Snel neem ik een beslissing, kom overeind en loop naar de slaapkamer. Het bed is aan één kant onbeslapen. De foto op het nachtkastje toont de vrouw die hier altijd gelegen heeft. Ik trek wat laatjes open maar vind niet wat ik zoek. Koortsachtig kijk ik om me heen en dan valt mijn oog op een broek die achteloos over een stoel geworpen is. In de zak vind ik wat ik nodig heb. In een paar tellen zit ik weer naast de man. Hij heeft zijn ogen gesloten en kreunt nog nauwelijks hoorbaar. Zijn borst gaat in een onregelmatig tempo op en neer.

Ik druk de drie cijfers in op de zojuist gevonden mobiel. ‘Een ambulance, snel.’ Ik noem het adres en zeg dat ik de voordeur open zal zetten.

Als ik via dezelfde weg als die ik ben gekomen, de tuin verlaat, meen ik in de verte de sirene al te horen.

3

Gearmd lopen Zahra en Lucy door de straat. Hoe dichter ze bij het marktplein komen, hoe luider de geluiden. Een jong gezin, de kinderen ieder met een suikerspin in de handen die groter is dan hun eigen hoofd, komt hun tegemoet.

Uit de broekzak van Zahra komt het geluid van haar mobiel. ‘Het is Hannelore.’ Ze drukt op het groene hoorntje. ‘Hé, Hannelore. Zijn jullie er al?’ Een korte stilte. Dan, harder dan zojuist: ‘Ja, Lucy en ik zijn er bijna. Waar staan jullie?’ Een vage glimlach laat haar lippen lichtjes krullen. ‘Waar! Staan! Jullie?!’ Zahra stopt haar mobiel weer in haar zak en steekt haar arm opnieuw door die van Lucy. ‘Kom, ze zijn er al. Ze wachten op ons bij de botsauto’s.’

Eenmaal op de kermis wringen ze zich door de mensenmassa heen. Om hen heen is het een kakofonie van bellen, sirenes en gillende mensen. Lichten flitsen in alle kleuren van de regenboog en de geur van gefrituurd eten prikkelt de neusgaten van Lucy. Ze voelt hoe Zahra haar meesleurt. Haar vriendin is altijd bang iets te moeten missen. Geërgerd trekt ze haar hand los en gaat langzamer lopen.

Zahra draait zich om en maakt een knikkende beweging met haar hoofd, haar donkere ogen vragend.

‘Je moet me niet zo meesleuren. We komen er toch wel.’ Lucy stopt haar handen in de zakken van haar spijkerbroek. Of het lapje spijkerstof, zoals haar moeder haar vanavond geschokt nariep toen ze het tuinpad affietste, naar het einde van de straat waar Zahra al op haar stond te wachten. Ze had gedaan alsof ze haar moeder niet meer had gehoord.

‘Maar ze wachten op ons.’

‘Nou en? Dan hadden ze niet zo vroeg moeten komen. We hadden om acht uur afgesproken en het is nu pas vijf voor. Ik laat me niet als een onwillige kleuter over de kermis sleuren.’

‘Wat doe je nu chagrijnig?’

‘Ik doe niet chagrijnig. Maar het is hier hartstikke druk en jij trekt bijna mijn arm uit de kom. Daar heb ik dus geen zin in.’

‘Oké, jij je zin.’

Aan de gezichtsuitdrukking van haar vriendin kan Lucy zien dat deze het helemaal niet oké vindt. Zahra is haar beste vriendin maar haar dominantie hangt haar af en toe mijlenver de keel uit. Soms is ze ook wel jaloers op de bravoure en het lef van Zahra. Het meisje lijkt overal lak aan te hebben, lijkt over te lopen van zelfvertrouwen en heeft schijnbaar geen enkele wroeging wanneer ze haar ouders weer eens voorliegt.

Op school draait ze de docenten om haar vinger met haar exotische uiterlijk en haar stralende glimlach. Lucy is precies het tegenovergestelde van haar vriendin. Ze is niet exotisch maar dertien in een dozijn. Ze houdt liever haar mond dan dat ze in het middelpunt van de belangstelling staat. Lucy weet ook zeker dat als ze wel in de belangstelling zou willen staan, niemand op haar zit te wachten.

Op de lagere school zeiden de leerkrachten dat Lucy wat vaker voor zichzelf op moest komen. Dat ze meer in zichzelf mocht geloven. Niet steeds de kaas zo van haar brood moest laten eten.

Het feit dat Lucy’s vader zijn dochter niet de moeite waard vond om contact mee te houden, heeft haar al zwakke zelfvertrouwen geen goed gedaan en ook haar moeder komt hier om de hoek kijken. Niemand is te vertrouwen, zegt ze altijd. Iemand kan nog zo vriendelijk tegen je zijn, er is altijd een dubbele agenda. Dat maakt Lucy terughoudend in contacten, verlegen. Zonder Zahra zou haar vriendenkring veel kleiner zijn. Haar vriendin is Lucy’s motor in haar sociale leven. Daarom houdt ze van Zahra. Daarom haat ze haar soms.

Toch, langzaam maar o zo zeker, vindt er een verschuiving plaats in Lucy’s hoofd. Daar binnenin, in de grijze massa van haar hersenen, lijken de lichte poppetjes die ze vanaf haar kinderjaren kent, die net zo’n onderdeel van haarzelf zijn als haar handen en voeten, hun plaats af te moeten staan aan donkerdere varianten. Steeds vaker lijken er twee Lucy’s te zijn. De oude, waarin ze zichzelf herkent, en de nieuwe Lucy, die haar angstig maakt maar ook nieuwsgierig. Soms heeft ze het er met Zahra over, vraagt ze haar vriendin of ze zich herkent in wat Lucy haar vertelt. Of zij zich ook soms verdwaald voelt in haar eigen hoofd.

Zahra wappert dan nonchalant met haar handen, zoals alleen zij kan doen. Schudt haar donkere haren wild om haar hoofd en slaat theatraal haar ogen ten hemel. Puberteit, zegt ze dan. Lucy, het is de puberteit. Met de wijsheid in haar stem alsof ze het orakel van Delphi in eigen persoon is.

Maar Lucy twijfelt. Twijfelt of haar veranderende mannetjes slechts stuiptrekkingen zijn van de overgang van haar kinderjaren naar die van een meer volwassen versie van zichzelf. Soms denkt ze dat de oude, lieve, meelevende Lucy aan het verdwijnen is. Daarvoor in de plaats komt een Lucy die steeds meer lijkt op de man uit de verhalen van haar moeder en die ze haar vader noemt. Een jonge vrouw in de dop die haar moeder nooit zal accepteren. Die gedachte maakt haar bang.

‘Kijk, daar staan ze al.’ Zahra zwaait uitbundig naar het groepje klasgenoten dat bij de botsauto’s op hen staat te wachten. Hannelore zwaait terug, net als Ruben, Sacha, Camiel en Dorian. Het is het vaste clubje waarmee ze optrekken, zowel op school als daarbuiten. Zorgvuldig door Zahra verzameld in de loop van de vier jaar dat ze nu op het Koninklijk Lyceum zitten.

‘Zijn jullie daar eindelijk?’ Dorian hangt verveeld tegen een paal aan met daarop filmsterren uit tijden dat zelfs hun ouders nog niet geboren waren.

‘Joh, het is net acht uur. Jullie waren gewoon te vroeg.’ Zahra gebruikt de woorden die haar vriendin zojuist nog in haar gezicht had gesmeten, alsof ze van haarzelf zijn. ‘Was je ongeduldig om mij te zien?’

De jongen kleurt tot diep achter zijn oren. ‘Nee, natuurlijk niet.’ Hij graait een pakje shag uit zijn kontzak en draait een sigaret, zijn gezicht snel naar de grond gericht.

‘Hebben jullie dat groepje al gespot?’ Hannelore wiebelt opgewonden op de ballen van haar voeten.

Zahra kijkt om zich heen. ‘Welk groepje?’

‘Daar. Aan de overkant. Die vier jongens.’ Hannelore knikt met haar hoofd in de richting van vier jongemannen, duidelijk niet meer de leeftijd van jongens op de middelbare school.

‘Mens, die zijn bejaard.’ Dorian rolt met zijn ogen.

‘Stel je niet zo aan.’ Zahra maakt al aanstalten om naar de vier te lopen. ‘Als zij bejaard zijn, draag jij nog luiers. Trouwens …’ Ze kijkt veel betekenend naar de billen van Dorian en haar schaterende lach verwaait tussen de harde muziek op het kermisterrein terwijl de wangen van Dorian opnieuw rood kleuren.

Met een woest gebaar gooit hij zijn halfopgerookte sigaret op de grond en trapt het ding zo hard uit dat Lucy even bang is dat de bestrating onder zijn voetzolen zal breken.

‘Laten we maar achter Zahra aangaan.’ Sacha, de Moeder Teresa van het groepje, zet de pas erin. ‘Straks werkt ze zich weer in de nesten met haar impulsieve gedrag.’

‘Ik denk eerder dat die vier jongens uit moeten kijken voor Zahra. Als ze tegen hen aan begint te praten vallen de oren in geen tijd van hun hoofd.’ Ruben haalt met een scheve grijns zijn schouders op en lachend lopen ze naar de andere kant van de botsauto’s.

Daar aangekomen is Zahra al druk in gesprek met de vier jongemannen. Van drie van hen heeft ze de volle aandacht terwijl nummer vier nonchalant tegen de ijzeren pijpen geleund staat waaraan het zeil zit vastgemaakt dat de botsauto’s overkapt.

‘Hé jongens, kom erbij.’ Het meisje wenkt hen dichterbij. ‘Dit zijn Sjoerd, Marc, Bas en hij daar is Fraser.’ Ze wijst over haar schouder naar de jongen die zich wat afzijdig houdt.

De jongens steken hun hand op en mompelen een begroeting terwijl Fraser hen onbewogen observeert.

Lucy voelt zich ongemakkelijk onder zijn blik maar iets in die groene ogen intrigeert haar ook.

Om haar heen hoort ze dat Hannelore irritant begint te giechelen terwijl Sacha op haar eigen schuchtere manier de vier jongemannen begroet. Bij Lucy zelf lijkt haar tong als een onwillige lap in haar mond te liggen. De warrige rode krullen van de nonchalante jongen, de koele houding waarmee hij haar ongegeneerd bekijkt, de grijns waarin zijn lippen zich krullen, hij is zo anders dan de jongens die ze tot nu toe heeft ontmoet. Hij stoot haar af en hij trekt haar aan. Een deel van hem maakt haar angstig, maar het deel dat haar nieuwsgierig maakt, wint aan kracht. Opnieuw vinden hun blikken elkaar en met een schok herkent Lucy in zijn ogen haar eigen donkere poppetjes.

Maandag 22 oktober 2007

Dag 232

Lieve Lucy,

Vandaag word je vier. Een bijzondere verjaardag. Vanaf nu ben je peuter af en begint je leventje als kleuter en zul je de eerste stappen gaan nemen in wat jij belangrijk vindt. Je gaat leren, eerst nog heel pril, maar over een paar jaar ga je lezen en schrijven, ga jij je eigen mening vormen, gestuurd door niet alleen je ouders maar ook door de vriendjes en vriendinnetjes die je zult gaan krijgen.

Er zal je niet meer alleen voorgelezen worden maar je krijgt de mogelijkheid om zelf op onderzoek uit te gaan. School zal een kweekvijver van kennis zijn waarin je ongelimiteerd mag gaan vissen. De invloed van je moeder zal zich gaan beperken en je zult meer en meer op je eigen kompas gaan varen. Ik hoop dat je daardoor ooit op een dag de weg naar mij zult vinden.

Vandaag is niet alleen de dag dat mijn meisje vier wordt. Vandaag is ook de dag dat je in aanraking gaat komen met andere mensen dan alleen mama. Je zult gaan spelen bij klasgenootjes, zult daar dingen zien die anders gaan dan zoals jij gewend bent. Ik hoop dat je kritische vragen zult gaan stellen, nieuwsgierig zult zijn naar de waarheid, geprikkeld door de papa’s die je bij je schoolgenootjes wel zult gaan zien.

Vanmorgen ben ik naar jouw huis gegaan. Met het cadeautje dat ik al weken geleden voor je kocht naast me op de bijrijdersstoel. Mijn ontbijt had ik overgeslagen. Mijn maag kon geen eten verdragen, dat wist ik zeker. De weg naar mijn oude thuis was onwennig en bekend tegelijk. De gedachten aan jou trokken me door de straten maar de gedachten aan hoe je moeder op mijn komst zou reageren, liet mijn voet regelmatig mijn rem beroeren. Toch hield ik hoop. Hoop dat de dagen, de weken, de maanden, de scherpste kantjes wat weg hadden gevijld. Niets bleek minder waar te zijn.

Toen ik het tuinpad opliep zag ik je al zitten. Je zat met jouw rug naar me toe en keek een tekenfilm van Disney, Robin Hood. Je was zo in het verhaal verdiept dat je niet opkeek toen ik op de bel drukte.

Je moeder deed open en de glimlach op haar gezicht bevroor sneller dan water in een shockvriezer. Meteen wilde ze de deur weer dichtgooien maar mijn voet belette haar dat. Ik had me voorgenomen niet te smeken maar dit voornemen vergat ik op het moment dat mijn tenen pijnlijk in aanraking kwamen met de deur. En nee, lieve Lucy, ik schaam me niet voor mijn smeekbede. De enige die zich zou moeten schamen is je moeder die nog altijd haar haat jegens mij voor laat gaan op onze gedeelde liefde voor jou.

Mijn pakje heb ik voor de gesloten deur op de grond gezet en mijn kaartje heb ik door de brievenbus laten glijden. De plof waarmee het op de mat terechtkwam, deed meer zeer aan mijn oren dan de eerder duwende deur deed tegen mijn voet.

Ik hoop dat je mijn cadeautje hebt gekregen. Het is een beer, een witte, met een groot rood hart op de borst met I love you erop. Zodat je weet dat ik van je hou.

De dag dat je geboren werd, ik weet het nog als gisteren. Eindelijk kwam er een einde aan de spannende maanden. Toen ik je zag was ik op slag verliefd. Je ogen, groot en blauw, ik weet zeker dat ze me aankeken. De verloskundige zei dat dat niet kon, dat pasgeboren baby’s slechts op korte afstand scherp kunnen zien. Maar ik weet dat dit bij jou anders was. Jij was de uitzondering op de regel.

Je haartjes zaten op je hoofd geplakt, nat, donker en golvend. Om je heen hing een geur, zo zoet. Als ik mijn ogen dichtdoe en me concentreer, ruik ik het nog steeds.

Die dag deed ik je een belofte. Dat ik je nooit in de steek zou laten. Dat ik er altijd voor je zou zijn, dag en nacht. Elk uur, elke minuut, elke seconde. Dat ik al je wensen zou horen voordat je mond ze uitgesproken zou hebben. Dat ik nooit zou gaan slapen zonder je te hebben verteld dat jij de belangrijkste persoon op de wereld bent.

Nu zie ik je al tweehonderdtweeëndertig dagen niet meer. Tweehonderdtweeëndertig dagen waarin ik je stem niet meer hoor, je geur niet meer ruik en waarin ik je niet meer heb vastgehouden.

Mijn hart is gebroken omdat ik mijn belofte aan jou niet heb gehouden.

Vandaag blaas je vier kaarsjes uit. Ik hoop dat je dit niet alleen met mama hoeft te doen. Ik weet hoe instabiel haar relaties zijn, met familie, met vriendinnen, met mannen.