De Regenboogprinses

Familie De Bakker

Voorwoord

In het jaar tweeduizend vijftig woont Catherine, de Regenboogprinses, in een groot, wonderlijk kasteel, samen met haar ouders, die de Regenboogkoning en -koningin zijn. De Regenboogkoning is Hubert en hij is getrouwd met Alice. Hubert heeft lang grijs haar, blauwe ogen, een klein neusje, kleine oren en een geprononceerde kin. Hij is volslank, maar is eveneens sportief. Zijn vrouw heeft hoogblond haar, bruine ogen, een wipneusje, mooie oren en een klein mondje. Ze is slank. Catherine daarentegen heeft bruin haar, blauwbruine ogen, kleine neus, mooie oren en een leuke kin. Zij is slank en sportief. Ze heeft vele bedienden die haar op haar wenken bedienen.  De mensen in haar rijk denken dat ze het fijn vind, maar niets is minder waar.  Ze voelt zich zo éénzaam en verveeld, maar dat weten ze niet. Ze zou zo graag eens door haar eigen rijk trekken, maar als ze dat doet als haar eigen zelf dan herkent men haar en dat wilt ze niet.  Ze wil weten hoe dat de mensen leven en denken, ook al weten de mensen niet tegen wie ze praten.  Ze moet dus onherkenbaar zijn, hoe gaat ze dat doen.  En dan komt de ingeving ...  Ze gaat zich vermommen als een landloopster, om zo haar onderdanen te leren kennen en ze achteraf beter kan regeren.

En zo gaat ze op pad.  Ze vertrekt ’s nachts vanuit het kasteel, dit omdat de mensen anders zouden weten wie ze is en dat wil ze helemaal niet hebben, ze moet onbekend blijven, als haar plan wil lukken.  Dit blijft gelukkig geheim, door het feit dat ze een briefje voor haar ouders heeft achtergelaten, waarop ze haar plan heeft uitgelegd en zij dit ook wel begrijpen.

Hoofdstuk 1

Als eerste komt ze een bakker tegen die ’s morgensvroeg op weg is om zijn broden aan de man te brengen. Hij ziet haar liggen op de grond en denkt, och de zoveelste klaploper.  Maar toch is er iets aan deze vrouw, waarom hij er niet aan kan voorbij gaan.  Hij kan er geen vinger opleggen en gaat naar haar toe.  "Hoe heet je?", vraagt hij met op vriendelijke toon.  Catherine wordt verrast en verbaast wakker.

"Lilly", antwoordt ze, "En jij?"

"Louis, de bakker van het dorp.  Ik ben op de ronde om mijn broden aan de man te brengen.  Heb je honger?"

"Ja, graag als je het niet erg vind wil een broodje, om mijn honger te stillen."  "Geen probleem, wil je met meelopen, dan moet ik deze ronde eens niet alleen doen."

"Graag."  En zo krijgt ze haar broodje om te eten en loopt ze met de bakker mee en keuvelt ze met hem.

Zo leert ze onder andere dat hij een vrouw en drie kinderen heeft, die hij allemaal dolgraag ziet, maar het leven toch niet al te gemakkelijk is, daar hij de alleenverdiener in het gezin is.  Zijn vrouw Greetje is gehandicapt - ze heeft het syndroom van Guillaume-Barré.

"Wat houdt dat in?", vraagt Catherine aan Louis.

Louis zucht en begint uit te leggen: "Het syndroom van Guillaume-Barré is een aandoening van het zenuwstelsel, een auto-immuunreactie, die gepaard gaat met toenemende spierzwakte en spierverlamming. Het syndroom van Guillaume-Barré is een aandoening van het zenuwstelsel. Meestal betreft het meerdere zenuwen tegelijk die ver verwijderd zijn van het ruggenmerg. Geleidelijk aan worden de beschadigingen aan deze zenuwen steeds erger.  De zenuwen degenereren en er vindt verlies van een stof die als een isolerende laag om veel zenuwvezels aanwezig is en die de geleiding van impulsen door die zenuwvezels versnelt.”
“Goh,” zegt Lilly, “Wat erg. En is de oorzaak hiervan eigenlijk bekend?”

“Neen,” antwoordt Louis, “de eigenlijke oorzaak is onbekend, echter er zijn enkele verbanden gevonden.  De meest gangbare theorie zegt dat het gaat om een antilichaamreactie vechten tegen de isolerende laag van de zenuwen. Deze auto-immuunreactie is in verband gebracht met een voorafgaande infectie door verschillende virussen of bacteriën.”

“Jezus,” zegt Lilly, “Kan ze hieraan genezen?”
“Meestal geneest de patiënt na een tijdje vanzelf, maar soms is de aandoening chronisch."

"Jezus, hoe komt het dat jij van het syndroom van Guillaume-Barré zoveel afweet?"

"Sinds mijn vrouw vijf jaar geleden gediagnosticeerd is met de ziekte heb ik het allemaal zitten opzoeken ten eerste in boeken in het bibliotheek en daarna op het internet over het onderwerp. Daardoor ben ik er zoveel over te weten gekomen en weet ik eveneens hoe ik mijn vrouw het beste kan verzorgen. Ik kan je zeggen het is echt heel erg moeilijk.”

"Hoe heeft zij de ziekte indertijd gekregen?"

"Dat weten de artsen niet.  We waren naar de huisarts geweest omdat ze zich al een tijdje niet goed kon bewegen.  Eerst dachten we dat het niet zo erg was, maar het bleef maar aanslepen en met de dag erger worden.  Toen hadden we iets van, het wordt toch eens tijd dat we hiermee naar de huisarts gaan.  Hij onderzocht haar, vond het verdacht en stuurde ons door naar een specialist in verband met het zenuw- en spierstelsel.  Na ellenlange onderzoeken, waarbij veel werd doorstreept en verder gezocht, kwam men tot de diagnose van het syndroom van Guillaume-Barré.  Eerst werd ze voor een aantal maanden opgenomen in het ziekenhuis, om van de ergste symptomen verlost te raken.  Ze kreeg gedurende vijf dagen immunoglobuline toegediend; een eiwit in het bloed dat een rol speelt bij afweerprocessen. De immunoglobulines worden in het begin van de ziekte toegediend om verergering tegen te gaan, maar zijn géén medicijn. Men kan ook plasmaferese toepassen. Dit alles eventueel in associatie met corticosteroïden.  Nu zit ze gelukkig in een betere fase, maar toch moet ze nog elke dag naar een fysiotherapeut en moet ze dagelijks tien verschillende medicijnen innemen.  Ik kan je zeggen dat dat alles wel duur is, maar ik verdien gelukkig genoeg, om het hoofd boven water te houden."

Hoofdstuk 2

Na de ronde neemt Louis Lilly mee naar huis.  Zij intrigeert hem door het feit dat hij eigenlijk een man is, die alles in zich kropt en niet naar buiten komt met al zijn problemen, maar zij heeft iets waardoor hij dat toch doet.  Hij wil uitzoeken hoe dat komt.  Lilly is geïntrigeerd door zijn verhaal en wil best zijn familie leren kennen.  Wie weet wat leert ze nog allemaal?

Ze komen bij zijn huis annex werkplaats en winkel.  Ze komen binnen in de hal en als eerste komt Anny, de jongste dochter haar vader begroeten.  Ze begroet hem zo hevig, dat ze niet ziet dat hij een gast bij zich heeft.  Zijn dochter neemt hem mee naar de living, waar de rest van de familie zit.  Anny lijkt op twee druppels water op haar moeder.  Ze hebben beiden lichtblond haar, groene ogen, een leuk wipneusje en mond bijna om op te eten, de leuke kleine oortjes.  Haar moeder heeft evenwel een paar kleine borsten en aan haar gezicht te zien, zie je dat ze toch echt wel pijn heeft.  Patrick en Steven, lijken hard op Louis.  Ze hebben alle drie lichtbruin haar, lichtgrijze ogen, een grote neus en grote mond, ook hebben ze flaporen.  Ook zijn twee zoons begroeten hem uitbundig.  Zijn vrouw probeert uit de zetel te komen om hem een kus te geven, maar dat kan ze jammer genoeg niet.  Hij gaat naar haar toe en geeft haar een kus op haar mond.  Na alle begroetingen zien ze Lilly.

Ze vragen aan de vader: "Wie is zij? Wat komt ze hier doen?"

"Ze heet Lilly en ze komt ons hier helpen met van alles en nog wat en in tussentijd komt ze hier ook logeren.  Vinden jullie dat goed?"

"We zullen zien, maar intussen mag ze zeker bij ons komen logeren," zegt Greetje. Zo gezegd, zo gedaan.  Natuurlijk moet ze alles nog leren, maar dat neemt ze erg graag bij.  De dag begint om zes uur, met al het brood dat Louis de nacht ervoor gebakken heeft, in de wagen te laden waarmee hij op stap gaat en het brood uitdeelt voor drie Euro per stuk.  Daarna helpt ze Greetje uit haar bed en wast haar lichaam en doet ze haar kleren aan samen Louis.  Erna gaat ze mee op ronde om het brood te verkopen.  Als al het brood verkocht is, gaan ze terug naar huis.  Ze neemt een beetje rust en frist ze zich op, om daarna aan de rest van al haar taken te beginnen.