HET VERBORGEN LAND
DE TERUGKEER VAN DE TOVENARES

DE TERUGKEER VAN DE TOVENARES

Voor Hannah,

Omdat je de dapperste, sterkste en

eerlijkste persoon bent die ik ken, en omdat je laat zien

dat iemand die een hart heeft zo moedig als dat van jou

onmogelijk ‘vervloekt’ kan worden.

Een ook omdat je me mijn eerste blauwe oog hebt bezorgd – jij was

vier, ik was negen. Het doet nog steeds pijn. Bubba houdt van je

Het verborgen land

DE TERUGKEER VAN
DE TOVENARES

CHRIS COLFER

Met illustraties van

BRANDON DORMAN

Vertaald door

SABINE MUTSAERS

FONTAINE UITGEVERS

Dit eBoek is een uitgave van Fontaine Uitgevers, Amsterdam

© 2013 Christopher Colfer

Illustraties © 2013 Brandon Dorman

Oorspronkelijke titel The Land of Stories – The Enchantress Returns

This edition is published by arrangement with Little, Brown and Company,

New York (NY), USA. All rights reserved.

Voor de Nederlandstalige uitgave:

© 2022 Fontaine Uitgevers, Amsterdam

www.fontaineuitgevers.nl

Vertaling: Sabine Mutsaers

Redactie: Marije van der Schaaf

Omslagontwerp: Marieke Oele

eBoek verzorging: Pre Press Media Groep, Leerdam

ISBN 978 94 6404 165 1

NUR 283

Deze digitale uitgave is gemaakt naar de eerste druk, 2022 met ISBN 978 94 6404 164 4

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch databestand of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Deze uitgave is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid samengesteld. Noch de maker, noch de uitgever stelt zich echter aansprakelijk voor eventuele schade als gevolg van eventuele onjuistheden en/of onvolledigheden in deze uitgave.

Alexandra en Koen zijn sinds hun vorige avontuur in Het verborgen land niet meer teruggeweest in de sprookjeswereld. Maar op een avond ontdekken ze dat hun moeder is vermist en alles wijst erop dat de tovenares daarachter zit. Ze vinden een manier om terug te gaan naar Het verborgen land.

Samen met Goudhaartje, Jaap, Roodkapje en Kikkertje gaan ze op jacht naar de meest dierbare bezittingen van de zeven meest gehate personen uit Het verborgen land. Lukt het Alexandra en Koen om hun moeder te vinden en de sprookjeswereld te redden?

Chris Colfer, bekend van zijn rol als Kurt Hummel in Glee, schreef dit spannende en geestige sprookjesavontuur. Chris Colfer heeft wereldwijd al 8,5 miljoen van zijn boeken verkocht.

'De wereld zal niet vernietigd worden
door hen die kwaad willen, maar door hen
die toekijken zonder iets te doen.'

– ALBERT EINSTEIN

PROLOOG

HET HERSTEL

Het Oosten verkeerde in feeststemming. Er waren elke dag optochten in de dorpsstraten, elk huis en elke winkel was versierd met kleurrijke spandoeken en kransen en er werd gestrooid met handenvol bloemblaadjes, die vrolijk door de lucht dwarrelden. Alle burgers glimlachten, trots op wat ze de laatste tijd hadden bereikt.

Het had meer dan tien jaar geduurd voordat het Slapende Koninkrijk helemaal was hersteld van die afschuwelijke slaapvloek uit het verleden, maar het had zich eindelijk weer opgewerkt tot het welvarende land van weleer. De mensen in het Oosten denderden in volle vaart op de toekomst af en vorderden hun thuisland terug als het Koninkrijk van het Oosten.

De feestweek eindigde in de grote zaal van het kasteel van Doornroosje. Het was er zo druk dat het wel leek of het hele koninkrijk was gekomen; veel mensen moesten staan of op een van de vensterbanken zitten. De koningin zelf, haar man de Mooie Koning en hun koninklijke adviseur zaten aan een hoge tafel, met goed zicht op de feestelijkheden.

In het midden van de zaal werd een kleine voorstelling gegeven. Toneelspelers beeldden de doop van Doornroosje uit, in de rol van de feeën die haar zegenden en de boze tovenares die de vloek over haar uitsprak: ze zou sterven nadat ze zich had geprikt aan de spoel van een spinnewiel. Gelukkig was een andere fee erin geslaagd die vloek om te zetten, dus toen de prinses zich uiteindelijk in haar vinger prikte, viel ze alleen maar in slaap, samen met het complete koninkrijk. Ze sliepen honderd jaar lang, en de toneelspelers voerden met groot plezier het moment op waarop de Mooie Koning haar kuste en iedereen weer wakker werd.

‘Volgens mij wordt het tijd dat we ons geschenkje van de koningin wegdoen,’ riep een vrouw achter in de zaal. Ze ging op een tafel staan en gebaarde vrolijk naar haar pols.

Iedereen in het koninkrijk droeg een elastiekje om de pols, gemaakt van boomsap. De afgelopen jaren had koningin Doornroosje de mensen opdracht gegeven aan het elastiekje te trekken en het tegen hun pols te laten petsen als ze op een ongewenst moment slaap kregen. Dat hielp de burgers om wakker te blijven en de nawerkende effecten van de vloek te bestrijden.

Gelukkig waren ze nu niet meer nodig. Iedereen in de grote zaal trok het elastiekje van zijn pols en gooide het blij de lucht in.

‘Majesteit, vertelt u ons nog eens waar u dat elastiektrucje hebt geleerd,’ vroeg een man aan de koningin.

‘U krijgt vast een raar beeld van mij als ik dat vertel,’ zei Doornroosje. ‘Ik heb het geleerd van een kind. Hij bezocht een jaar geleden samen met zijn zusje het kasteel. Hij vertelde dat hij op school een elastiekje had gebruikt om wakker te blijven, en hij stelde voor dat het hele koninkrijk het zou proberen.’

‘Opmerkelijk!’ zei de man en hij lachte met haar mee.

‘Fascinerend, nietwaar? Volgens mij zijn de meest bijzondere ideeën afkomstig van kinderen,’ zei de koningin. ‘Konden we maar allemaal zo opmerkzaam zijn als zij, dan zouden de eenvoudigste oplossingen voor de grootste problemen gewoon voor het oprapen liggen.’

Doornroosje tikte zacht met een lepel tegen de zijkant van haar glas. Ze ging staan en richtte zich tot de gretige aanwezigen. ‘Vrienden.’ Ze hief het glas. ‘Vandaag is een heel bijzondere dag in onze geschiedenis, en een nog betere dag voor onze toekomst. De handelsovereenkomsten, de oogsten en het algehele bewustzijn van ons koninkrijk zijn met ingang van vanochtend niet alleen hersteld, maar zelfs verbeterd sinds de slaapvloek over ons land werd uitgesproken!’

Haar onderdanen juichten zo hard dat het kasteel schudde van vreugde. Doornroosje keek opzij en wisselde een warme glimlach met haar man.

‘We mogen de afschuwelijke vloek van het verleden niet vergeten, maar als we terugkijken op die sombere tijd, laten we dan niet vergeten dat wij hebben gezegevierd,’ vervolgde Doornroosje. Ze kreeg een paar kleine tranen in haar ogen. ‘Laat het een waarschuwing zijn voor iedereen die probeert zich met ons geluk te bemoeien: het Koninkrijk van het Oosten zal standhouden en verzet zich als één man tegen het kwaad dat ons probeert te dwarsbomen!’

Het goedkeurende gejoel was zo luid dat een man pardoes van de vensterbank werd geblazen waarop hij zat.

‘Ik ben nog nooit zo trots geweest om in jullie midden te mogen verkeren als vanavond! Op jullie!’ jubelde de koningin, en de aanwezigen namen net als zij allemaal een slokje uit hun glas.

‘Leve koningin Roosje!’ riep een man ergens in het midden van de zaal.

‘Leve de koningin!’ juichten de anderen met hem mee. ‘Leve de koningin! Leve de koningin!’

Doornroosje wuifde vriendelijk en ging zitten.

De feestelijkheden gingen tot heel laat door, maar kort voor middernacht kreeg de koningin opeens een vreemd gevoel – een gevoel dat ze in geen jaren had gehad.

‘Nou zeg, dat is bizar,’ zei Doornroosje zachtjes voor zich uit, en ze staarde met een grijns in de verte.

‘Is er iets, mijn lief?’ vroeg de Mooie Koning.

Doornroosje stond op om naar de trap achter hen te lopen. ‘Neem me niet kwalijk, lieverd,’ zei de koningin tegen haar echtgenoot. ‘Ik heb een beetje… slááp.’

Het was voor haar net zo verrassend om het te zeggen als voor hem om te horen, want Doornroosje had in geen jaren geslapen. De koningin had haar onderdanen beloofd dat ze niet zou rusten voordat het koninkrijk volledig hersteld was – en nu ze om zich heen keken naar al die blije gezichten in de zaal, wisten de koning en de koningin allebei dat die belofte was vervuld.

‘Welterusten mijn lief, slaap lekker.’ De Mooie Koning kuste haar hand.

In haar vertrek trok de koningin haar favoriete nachthemd aan en kroop voor het eerst in meer dan tien jaar in bed. Het voelde alsof ze werd herenigd met oude vrienden. Ze was het helemaal vergeten, dat gevoel van koele lakens op haar armen en benen, de zachtheid van haar kussen, het wegzakken in haar matras, zo lekker diep.

De geluiden van de feestelijkheden waren te horen tot in de vertrekken van de koningin, maar dat vond ze niet erg. Het had zelfs iets geruststellends. Doornroosje ademde diep in en viel als een blok in slaap; ze sliep bijna net zo vast als tijdens de vloek die honderd jaar had geduurd, alleen wist ze nu dat ze wakker kon worden wanneer ze maar wilde.

Toen de Mooie Koning zich later bij haar voegde, moest hij vanzelf glimlachen bij de aanblik van zijn vrouw die zo vredig lag te slapen. Zo had hij haar niet meer gezien sinds die dag dat hij haar voor het eerst zag.

In de grote zaal liep het feest ten slotte op zijn einde. De lampen en haardvuren in het hele kasteel werden gedoofd, de bedienden rondden de schoonmaak af en mochten naar hun eigen kamers vertrekken.

Eindelijk was het stil in het paleis. Maar een paar uur voor zonsopkomst werd de stilte verbroken.

Doornroosje en de Mooie Koning werden wakker van gebons op hun kamerdeur, luid als donderslagen. Ze zaten onmiddellijk rechtop in bed.

‘Majesteit!’ brulde een man aan de andere kant van de deur. ‘Vergeef me, maar we moeten binnenkomen!’

De deur vloog open en de adviseur in koningszaken kwam naar binnen gestoven, gevolgd door minstens tien bewakers in uniform. Ze omsingelden het bed.

‘Wat is er in hemelsnaam aan de hand?’ riep de Mooie Koning. ‘Hoe durven jullie zomaar onze vertrekken in te –’

‘Het spijt me, hoogheid, maar we moeten onmiddellijk de koningin in veiligheid brengen,’ zei de adviseur.

‘In véíligheid?’ vroeg Doornroosje.

‘We leggen het u onderweg wel uit, majesteit,’ zei de adviseur. ‘Maar nu moeten we u zo snel mogelijk het rijtuig in zien te krijgen. U alleen. Het valt veel minder op als u alleen reist dan wanneer er een rijtuig vertrekt met u en de koning erin.’ De adviseur keek haar met een verwilderde blik aan, alsof hij haar smeekte te doen wat hij vroeg.

De koningin verstarde. ‘Schat?!’ Ze keek haar man aan, niet goed wetend wat ze moest doen.

De koning stond met zijn mond vol tanden. ‘Als zij zeggen dat je moet gaan, dan moet je gaan,’ was het enige dat hij kon uitbrengen.

‘Ik kan mijn onderdanen niet in de steek laten,’ protesteerde Doornroosje.

‘Met alle respect, majesteit, als u dood bent heeft niemand wat aan u,’ zei de adviseur.

Doornroosje kreeg een steen in haar maag. Hoezo dóód?

Voordat ze het wist werd ze door de bewakers van haar bed getild en op de grond gezet. Snel dirigeerden ze Doornroosje en haar adviseur naar de deur. Ze kreeg niet eens de kans om afscheid te nemen.

Ze renden een wenteltrap af naar de onderste verdieping van het kasteel. De stenen treden voelden ruw aan onder de blote voeten van de koningin.

‘Kan iemand me alsjeblieft vertellen wat er aan de hand is!’ zei Doornroosje.

‘We moeten u zo snel mogelijk het koninkrijk uit zien te loodsen,’ zei de adviseur.

‘Waarom?’ Ze begon de bewakers die haar begeleidden van zich af te duwen. Niemand gaf antwoord op haar vraag, dus bleef ze midden op de trap stokstijf staan, onverzettelijk als een rotsblok. ‘Ik doe geen stap meer zolang niemand mij informatie geeft! Ik ben de koningin! Ik heb er recht op te weten wat hier aan de hand is!’

De adviseur trok wit weg. ‘Ik wil u niet nog meer schrik aanjagen, majesteit,’ zei hij, en zijn kaak trilde. ‘Maar kort na middernacht, nadat alle gasten naar huis vertrokken waren, zijn twee soldaten die de wacht hielden bij de voorkant van het kasteel getuige geweest van een lichtflits, en opeens verscheen er uit het niets een… spinnewiel.’

Doornroosje zette grote ogen op en alle kleur trok uit haar gezicht.

‘Ze dachten niet dat ze het serieus moesten nemen; misschien was het een dwaze grap om ons feest van vanavond te bederven,’ vervolgde de adviseur. ‘De soldaten gingen het spinnewiel inspecteren, en toen vloog het in brand. Bij de eerste vlammen gebeurde er nog wat anders.’

‘Wat dan?’ vroeg ze.

‘De klimplanten en doornstruiken die het kasteel bedekten tijdens de slaapvloek – de planten die zijn weggehaald en gedumpt in de Kuil met de Doornstruiken – die groeien weer áán,’ liet hij haar weten. ‘Ik heb nog nooit iets zo hard zien groeien, bijna het halve kasteel is er al mee bedekt. De planten slokken het complete koninkrijk op.’

‘Ga je me nou vertellen dat de vloek uit de Kuil met de Doornstruiken zich heeft verspreid door het hele koninkrijk?’ vroeg Doornroosje.

‘Nee, majesteit.’ De adviseur ademde zwaar en hapte naar lucht. ‘Dat was maar een vloek van een oude heks. Dit is zwarte magie – zeer sterke zwarte magie! Van het soort waaraan ons koninkrijk één keer eerder is blootgesteld.’

‘Nee.’ Doornroosje slaakte een kreet en sloeg een hand voor haar mond. ‘Je bedoelt toch niet…’

‘Ik ben bang van wel,’ zei de adviseur. ‘Werkt u dus alstublieft mee, we moeten u zo snel mogelijk het koninkrijk uit zien te krijgen.’

De bewakers pakten de koningin weer beet, en samen trokken ze dieper het kasteel in. Deze keer verzette Doornroosje zich niet. Ze holden de trap af tot er geen treden meer waren om verder af te dalen. Ze renden een houten klapdeur door, en opeens was Doornroosje in de stallen van het kasteel.

Vóór haar stonden vier rijtuigen. Om elk daarvan cirkelde een tiental soldaten te paard, en de wagens waren klaar om elk moment te vertrekken. Drie ervan waren helder goudgeel, afkomstig uit de persoonlijke collectie van de koningin, maar ze werd naar de vierde gebracht: een kleine, saaie, nietszeggende wagen. De soldaten die dit rijtuig omringden waren niet in wapenrusting, zoals de anderen, maar vermomd als boeren en dorpelingen.

De bewakers tilden de koningin het rijtuig in. Er was amper genoeg ruimte om te zitten.

‘En mijn man dan?’ Doornroosje stak een hand uit zodat ze de deur niet achter haar dicht konden doen.

‘Maakt u zich om hem geen zorgen,’ zei de adviseur. ‘De koning en ik komen achter u aan zodra we de andere rijtuigen op pad hebben gestuurd als afleidingsmanoeuvre. Dat hebben we zo gepland voor het geval het kasteel ooit aangevallen zou worden. Neemt u maar van mij aan dat dit de veiligste oplossing is.’

‘Ik heb geen toestemming gegeven voor dergelijke plannen!’ zei Doornroosje.

‘Nee, dat was nog een opdracht van uw ouders,’ zei de adviseur. ‘Een van de laatste instructies die ze vóór hun dood hebben gegeven.’

Door dat nieuws begon het hart van de koningin nog harder te bonzen. Haar ouders hadden het grootste deel van hun leven geprobeerd haar te beschermen, en zelfs na hun dood deden ze daar nog hun best voor.

‘Waar ga ik naartoe?’ vroeg ze.

‘Voorlopig naar het Koninkrijk van de Toverfeeën,’ antwoordde de adviseur. ‘U bent het veiligst bij de Raad van Feeën. De rijtuigen die we als afleidingsmanoeuvre gebruiken, worden de andere kant op gestuurd. En nu moet u haast maken.’

Hij duwde haar voorzichtig verder het rijtuig in en deed de deur stevig achter haar dicht. Zelfs het tiental bewakers dat om de kleine wagen heen stond was voor haar nauwelijks een geruststelling. Deze situatie ging hun vermogen om haar te beschermen te boven, wist ze.

De adviseur knikte naar de rijtuigen die als lokaas moesten dienen en ze vertrokken. Even later gaf hij een knikje naar haar koetsier, en het rijtuig van de koningin schoot als een kanonskogel de nacht in. De paarden galoppeerden op volle snelheid.

Door de piepkleine raampjes van haar rijtuig zag Doornroosje de verschrikkingen die de adviseur haar had beschreven.

Her en der verspreid op het kasteelterrein vochten soldaten en dienstbodes tegen de ruige, stekelige klimplanten die overal om zich hen heen grepen. De ranken schoten kaarsrecht de grond uit en belaagden de mannen, als slangen die zich om hun prooi wikkelden. De klimplanten kropen omhoog langs de zijkant van het kasteel, braken door de ramen, trokken mensen naar buiten en lieten ze wel honderd meter boven de grond bungelen.

Stekelige takken en klimplanten schoten de grond uit en kwamen op het rijtuig van Doornroosje af, maar de soldaten kapten ze snel af met hun zwaarden.

Koningin Doornroosje had zich haar hele leven nog nooit zo hulpeloos gevoeld. Ze zag dorpsbewoners – sommigen binnen het bereik van haar rijtuig – ten prooi vallen aan de bladrijke monsters. Ze kon niets doen om hen te helpen. Het enige wat ze kon doen was toekijken en hopen dat ze hulp zou vinden zodra ze bij het Koninkrijk van de Toverfeeën aankwamen. Het schuldgevoel omdat ze haar man en haar koninkrijk achterliet drukte zwaar op haar, maar de adviseur had gelijk: dood had niemand wat aan haar.

Het kasteel achter haar werd kleiner en kleiner naarmate het rijtuig verder bij de verwoestingen vandaan reed. Algauw reden ze door een bos, en kilometer na kilometer zag de koningin buiten niets anders meer dan donkere bomen.

Zelfs na een uur reizen was Doornroosje nog net zo bang. Ze fluisterde steeds voor zich uit: ‘We zijn er bijna… we zijn er bijna…’ ook al had ze geen idee hoe ver het nog was.

Plotseling kwam er een hoog, zoevend geluid tussen de bomen vandaan. Doornroosje keek uit het raam en zag nog net hoe een soldaat met paard en al hoog door de lucht heen in het bos naast het pad geworpen werd. Er kwam opnieuw een zoevend geluid hun kant op, en nu werd aan de andere kant van het pad een soldaat met zijn paard tussen de bomen door geslingerd. Ze waren ontdekt!

Om de seconde klonken de doodsbange kreten van de soldaten en de paarden die het bos in geslingerd werden. Er was daarbuiten iets wat ze een voor een van de grond tilde.

Doornroosje dook bibberend in elkaar op de vloer van het rijtuig. Ze wist dat het een kwestie van tijd was tot er geen soldaten meer over zouden zijn.

Nog één zwiep en daar gingen de laatste paarden en soldaten; hun kreten galmden door de nacht. Het rijtuig liep vast, kantelde, belandde op zijn zijkant, schoof een eind door over de grond en bleef toen liggen. Het was nu helemaal stil in het bos. Geen geluid van gewonde soldaten of paarden te horen. Koningin Doornroosje was moederziel alleen.

Ze kroop door de deur van het rijtuig naar buiten en klauterde voorzichtig op de grond. Ze liep mank en greep naar haar linkerpols, maar ze was zo bang dat ze haar verwondingen amper voelde.

Was de aanval voorbij? Kon ze veilig om hulp roepen of op zoek gaan naar overlevenden? Als dat wat hier rondwaarde het op haar had gemunt, zou ze vast en zeker allang dood geweest zijn.

Doornroosje wilde net om hulp gaan roepen toen het bos oplichtte door een verblindende lila flits. Gillend liet ze zich op de grond vallen en sloeg haar handen voor haar gezicht – maar de flits duurde niet langer dan een seconde. Ze rook vuur, en ze kwam overeind en keek om zich heen. Het hele bos stond in lichterlaaie, en elke boom was veranderd in… een spinnewiel.

‘De Tovenares,’ fluisterde Doornroosje voor zich uit. ‘Ze is terug.’

HOOFDSTUK 1

HERINNERING IN DE TREIN

Alexandra Brugman werd wakker door het zachte schudden van de trein. Ze keek naar de lege zitplaatsen om zich heen en besefte langzaam weer waar ze was. De dertienjarige stopte met een diepe zucht zorgvuldig een rossige pluk terug die uit haar haarband was ontsnapt.

‘Niet wéér,’ fluisterde ze voor zich uit.

Alexandra vond het vreselijk om in het openbaar in slaap te vallen. Ze was een heel slimme, serieuze jonge meid die nooit de verkeerde indruk wilde wekken. Gelukkig voor haar zaten er maar weinig mensen in de trein van vijf uur terug naar de stad – dus het zou een geheimpje blijven.

Alexandra was een buitengewoon pientere leerling, altijd geweest. Ze liep zelfs zo ver voor op haar klasgenootjes dat ze in een speciaal programma was geplaatst en extra lessen mocht volgen op een academie in het stadje verderop.

Maar omdat ze te jong was om auto te rijden en haar moeder het grootste deel van de dag aan het werk was in een kinderziekenhuis, ging Alexandra op de fiets naar het station en nam ze daar de trein voor het korte ritje naar de academie.

Het was een wat bedenkelijke reis voor een jong meisje alleen, en in het begin had haar moeder haar twijfels gehad, maar ze wist dat Alexandra het kon. Deze korte treinreis stelde niks voor in vergelijking met alles wat Alexandra in het verleden voor elkaar gekregen had.

Ze vond het heerlijk om extra lessen te volgen. Voor het eerst leerde ze nu alles over kunst en geschiedenis en vreemde talen, in een omgeving waar iedereen gráág naar school ging. Als de docent vragen stelde, was Alexandra een van de velen die hun hand opstaken om antwoord te geven.

Een ander voordeel van de treinreis was dat Alexandra onderweg tijd voor zichzelf had. Ze kon lekker uit het raam kijken en haar gedachten de vrije loop laten terwijl de trein naar haar bestemming reed. Het was het meest ontspannen deel van haar dag, en vaak betrapte ze zich erop dat ze wegdoezelde, maar op zeldzame momenten zoals vandaag viel ze écht in slaap.

Normaal gesproken schaamde ze zich dan als ze wakker werd, maar deze keer voelde ze behalve schaamte ook ergernis. Ze had daarnet heel vervelend gedroomd, een droom die ze het afgelopen jaar vaak had gehad.

Ze droomde dat ze op blote voeten door een heel mooi bos rende met haar tweelingbroer Koen.

‘Wie het eerste bij het huisje is!’ riep Koen met een brede glimlach. Hij leek veel op zijn zus, maar dankzij een groeispurt in de afgelopen maanden was hij nu bijna tien centimeter groter dan zij.

‘Kom maar op!’ zei Alexandra lachend, en het wedstrijdje begon.

Ze renden achter elkaar aan tussen de bomen door over het gras van de weilanden, volkomen zorgeloos. Er waren geen trollen of wolven of boze koninginnen waarover ze zich zorgen moesten maken, want waar Alexandra en Koen ook waren, ze wisten dat het veilig was.

Uiteindelijk kwam er een huisje in zicht. De tweeling stoof eropaf, ze staken al hun energie in het laatste sprintje.

‘Gewonnen!’ verkondigde Alexandra terwijl ze met haar vlakke handen de voordeur aanraakte, een milliseconde eerder dan haar broer.

‘Dat is niet eerlijk!’ zei Koen. ‘Mijn voeten zijn platter dan de jouwe.’

Alexandra giechelde en probeerde de deur open te duwen, maar hij zat op slot. Ze klopte, maar er werd niet opengedaan.

‘Dat is gek,’ zei ze. ‘Oma wist dat we op bezoek zouden komen, waarom zou ze de deur afgesloten hebben?’

Ze tuurde samen met haar broertje door het raam. Binnen zagen ze hun grootmoeder in de schommelstoel bij het vuur zitten. Ze zag er verdrietig uit terwijl ze daar zachtjes op en neer schommelde.

‘Oma, wij zijn het!’ zei Alexandra en ze klopte opgewekt op het raam. ‘Doe eens open!’

Haar grootmoeder verroerde zich niet.

‘Oma?’ Alexandra tikte nu wat harder op het raam. ‘Oma, wij zijn het! We willen bij je op bezoek komen!’

Haar oma hief haar hoofd een beetje en keek door het raam naar hen op, maar ze bleef zitten.

‘Laat ons eens binnen!’ Alexandra klopte nu nog harder op het glas.

Koen schudde zijn hoofd. ‘Het heeft geen zin, Alexandra. We kunnen niet naar binnen.’ Hij draaide zich om en liep in de richting waar ze vandaan kwamen.

‘Koen, niet weglopen!’ riep Alexandra.

‘Waarom zou je die moeite doen? Ze wil ons duidelijk niet binnenlaten.’

Alexandra begon op het raam te bonzen, zo hard als maar mogelijk was zonder het glas stuk te slaan. ‘Oma, laat ons alsjeblieft binnen! We willen graag binnenkomen. Toe nou!’

Oma keek haar met een lege, holle blik aan.

‘Oma, ik weet niet wat ik verkeerd heb gedaan, maar wat het ook is, het spijt me! Laat me alsjeblieft binnen!’ zei Alexandra, en de tranen liepen nu over haar gezicht. ‘Ik wil naar binnen! Ik wil naar binnen!’

Op oma’s strakke gezicht verscheen een frons en ze schudde haar hoofd. Alexandra besefte dat ze niet binnengelaten zou worden, en telkens als ze in de droom op dat punt kwam, werd ze wakker.

Het was dan wel geen leuke droom, maar het had heel fijn gevoeld om weer in het bos te zijn en het gezicht van haar oma te zien… Het was voor Alexandra wel duidelijk waar de droom voor stond, dat had ze al begrepen vanaf de eerste keer dat ze hem had.

Toch voelde Alexandra deze keer iets anders toen ze wakker werd. Ze kon het gevoel dat iemand naar haar had zitten kijken terwijl ze sliep maar niet van zich af zetten.

Meteen toen ze wakker werd – al had ze er toen nog niet veel aandacht aan besteed – zou ze gezworen hebben dat ze haar oma tegenover zich in de trein zag zitten.

Had ze haar echt gezien, of ging haar verbeelding met haar op de loop? Alexandra kon niet om de mogelijkheid heen dat het écht was geweest. Haar oma was tot heel veel in staat…

Het was meer dan een jaar geleden dat Alexandra en Koen Brugman het grootste geheim van hun familie hadden ontdekt. Toen ze van hun oma een oud sprookjesboek kregen, hadden ze nooit verwacht dat het hen op magische wijze naar de sprookjeswereld zou brengen, en zelfs in hun stoutste dromen hadden ze niet kunnen bedenken dat hun oma en hun overleden vader uit die wereld afkomstig waren.

Het reizen van koninkrijk naar koninkrijk en het sluiten van vriendschappen met de personages waarover ze vroeger zoveel hadden gelezen was het avontuur van hun leven geweest. Maar de allergrootste verrassing voor de tweeling was wel dat hun eigen grootmoeder de Goede Fee van Assepoester bleek te zijn.

Uiteindelijk had oma hen gevonden en mee naar huis genomen, naar hun ongeruste moeder.

‘Ik heb op school moeten liegen dat jullie waterpokken hadden,’ zei Charlotte, de moeder van de tweeling. ‘Ik moest een goede smoes verzinnen, want jullie zijn twee weken weggebleven, en “ze reizen door een andere dimensie” leek me te veel vragen oproepen.’

‘Waterpokken?’ zei Koen. ‘Mam, had je niet iets coolers kunnen verzinnen? Een spinnenbeet bijvoorbeeld, of voedselvergiftiging?’

‘Wist jij al die tijd waar we waren?’ vroeg Alexandra.

‘Dat was niet zo moeilijk,’ zei Charlotte. ‘Toen ik uit mijn werk thuiskwam en ik in jullie kamer Het verborgen land op de grond zag liggen, wist ik genoeg. Het boek gloeide nog.’

Ze keek naar het grote donkerrode sprookjesboek dat oma stevig in haar handen geklemd hield.

‘Was je ongerust?’ vroeg Koen.

‘Natuurlijk,’ antwoordde Charlotte. ‘Ik was niet echt bang dat jullie gevaar zouden lopen, maar wel dat de ervaring jullie te veel zou kunnen worden, dat jullie bang zouden zijn. Dus heb ik meteen oma gebeld. Gelukkig was ze nog in deze wereld, ze was op reis met haar vriendinnen. Maar toen ik na de tweede week nog steeds niet wist waar jullie precies zaten… Laten we het erop houden dat ik hoop zoiets nooit meer te hoeven meemaken.’

‘Dus je wist hoe álles in elkaar zat?’ vroeg Alexandra.

‘Ja,’ zei Charlotte. ‘Papa had het jullie uiteindelijk willen vertellen, maar hij heeft nooit de kans gekregen.’

‘Hoe ben je erachter gekomen?’ vroeg Koen. ‘Wanneer heeft papa het jou verteld? Geloofde je hem meteen?’

Charlotte glimlachte bij de herinnering. ‘Ik wist vanaf het allereerste moment dat ik hem zag dat jullie vader anders was dan andere mensen,’ zei ze. ‘Het was tijdens mijn eerste werkweek in het kinderziekenhuis. Ik zag jullie oma, zij kwam met haar vriendinnengroep de patiënten voorlezen. Maar ik viel als een blok voor de knappe man die bij haar was. Het was een heel bijzonder type, hij keek vol verwondering naar alles om hem heen. Ik dacht dat hij zou flauwvallen toen hij de televisie zag.’

‘Dat was Johns eerste uitstapje naar deze wereld,’ zei oma met een glimlach.

‘Hij vroeg me om hem rond te leiden in het ziekenhuis, en dat heb ik gedaan,’ vervolgde Charlotte. ‘Hij vond het allemaal even fascinerend: de operaties die we uitvoerden, de medicatie die we gebruikten, de patiënten die we behandelden. Hij vroeg of ik met hem wilde afspreken na werktijd, zodat ik hem er meer over kon vertellen. Daarna zijn we twee maanden met elkaar uitgegaan en we werden verliefd. Maar toen verdween hij vreemd genoeg zonder enige waarschuwing, en ik heb hem drie volle jaren niet meer gezien.’

De tweeling keek naar oma, ze kenden het verhaal al een beetje.

‘Ik had hem meegenomen naar de sprookjeswereld en ik verbood hem om terug te keren.’ Oma liet haar schouders hangen. ‘Daar had ik mijn redenen voor, zoals jullie weten, maar ik had het nooit mogen doen.’

‘En toen ontdekte hij de Magische wens en begon hij de voorwerpen te verzamelen, net als wij, zodat hij de weg terug naar mama zou kunnen vinden,’ zei Alexandra enthousiast.

‘En het kostte hem helemaal niet veel tijd, dat leek alleen maar zo omdat er toen nog tijdverschil was tussen de twee werelden,’ voegde Koen eraan toe.

Charlotte en oma knikten allebei.

‘Uiteindelijk zag ik hem weer in het ziekenhuis,’ zei Charlotte. ‘Hij zag er heel breekbaar uit en was helemaal vies, alsof hij een oorlog had doorgemaakt. Hij keek me aan en zei: “Je hebt geen idee wat ik heb moeten doorstaan om naar je terug te keren.” Een maand later zijn we getrouwd, en een jaar daarna werden jullie geboren. Dus om je vraag te beantwoorden: nee, het was niet moeilijk te geloven dat je vader uit een andere wereld kwam, want op de een of andere manier had ik dat al die tijd geweten.’

Alexandra graaide in haar tas en haalde het dagboek tevoorschijn dat haar vader had bijgehouden terwijl hij bezig was de voorwerpen voor de Magische wens te verzamelen, hetzelfde dagboek dat zij hadden gevolgd toen ze zelf naar die voorwerpen zochten.

‘Hier, mam,’ zei Alexandra. ‘Hieruit kun je precies opmaken hoeveel papa van je hield.’

‘Dank je wel, lieverd.’

‘Even voor de duidelijkheid,’ zei Koen. ‘Alexandra en ik hebben al die dingen ook gedaan. We zijn dus ook tamelijk geweldig. Hou dat in gedachten voor het geval je in de toekomst misschien de behoefte voelt om ons zakgeld te geven.’

Charlotte wierp haar zoon speels een zogenaamd boze blik toe. Ze wisten best dat ze zich geen zakgeld voor hen kon veroorloven. Sinds de dood van hun vader was het voor hun moeder moeilijk om het gezin te onderhouden en de schulden van de begrafenis af te betalen. Maar dat zette Alexandra aan het denken: hun familie had heel veel connecties in de sprookjeswereld, dus waarom hadden ze het eigenlijk het afgelopen jaar zo moeilijk gehad?

‘Mam,’ zei ze. ‘Waarom hadden wij het zwaar terwijl oma al die tijd alleen maar met haar toverstafje had hoeven zwaaien om alles makkelijker voor ons te maken?’

Koen keek op naar zijn moeder met dezelfde vraag in zijn hoofd. Hun grootmoeder zweeg; het was niet aan haar om hier antwoord op te geven.

‘Omdat papa dat niet wilde,’ zei Charlotte. ‘Jullie vader hield heel veel van deze wereld. Het is de plek waar we elkaar ontmoet hebben, waar we jullie hebben gekregen. Het is de plek waar hij jullie wilde grootbrengen. Hij kwam uit een wereld van koningen, koninginnen en toverkracht, een wereld vol bevoorrechte mensen en onverdiende luxe die alleen maar leidde tot een slecht karakter, vond hij. Hij wilde dat jullie zouden opgroeien op een plek waar je alles kon bereiken wat je maar wilde als je er maar hard genoeg je best voor deed. En al zijn er tijden geweest dat een beetje toverkracht meer dan welkom was geweest, ik heb steeds geprobeerd zijn besluit te respecteren.’

Alexandra en Koen keken elkaar aan; misschien had hun vader daar wel gelijk in gehad. Zouden zij voor elkaar gekregen hebben wat ze de afgelopen weken voor elkaar gekregen hadden als ze niet deze opvoeding hadden gehad? Zouden ze de voorwerpen van de Magische wens hebben kunnen verzamelen, of zich hebben kunnen verzetten tegen de Boze Stiefmoeder, als hun vader hun niet had geleerd om in zichzelf te geloven?

‘En nu?’ vroeg Koen.

‘Hoe bedoel je, Koen?’ vroeg oma.

‘Nou ja, het lijkt me duidelijk dat ons leven vanaf nu helemaal anders wordt, toch?’ zei hij met een twinkeling in zijn ogen. ‘Ik bedoel, na twee weken vol ontmoetingen met trollen, wolven, kobolden, heksen en boze stiefmoeders, ontmoetingen die we ternauwernood overleefd hebben, kan toch niemand van ons verwachten dat we weer naar school gaan. We zijn geestelijk erg van slag, hè Alexandra?’

Charlotte en grootmoeder keken elkaar aan en barstten in lachen uit.

‘Wil dat zeggen dat we toch naar school moeten?’ vroeg Koen. De twinkeling in zijn ogen verdween langzaam.

‘Leuk geprobeerd,’ zei Charlotte. ‘Er is in elk gezin wel iets aan de hand, maar dat betekent niet dat je zomaar met school mag stoppen.’

‘Poeh, gelukkig,’ zei Alexandra met een zucht.

Oma keek naar de klok. ‘De zon komt al bijna op,’ zei ze. ‘We hebben de hele nacht zitten praten. Ik moest maar eens gaan.’

‘Wanneer zien we je weer?’ vroeg Alexandra. ‘Wanneer gaan we terug naar Het verborgen land?’ Die vraag had ze al willen stellen zo lang ze daar weg waren.

Oma keek naar de vloer en dacht even na voordat ze antwoord gaf. ‘Jullie hebben een vreselijk groot avontuur beleefd, zelfs naar volwassen maatstaven,’ zei ze. ‘Nu moeten jullie weer het leven gaan leiden van kinderen van twaalf in deze wereld. Blijf lekker jong zolang het nog kan. Maar op een dag neem ik jullie mee terug, beloofd.’

Het was niet het antwoord dat Alexandra wilde horen, maar ze knikte. Er was nog één vraag die ze al de hele nacht had willen stellen.

‘Ga je ons ooit leren toveren, oma?’ vroeg ze met grote ogen. ‘Ik bedoel, Koen en ik zijn dus voor een deel feeën, dan zou het toch fijn zijn om daar het een en ander van te weten.’

‘Dat was ik helemaal vergeten!’ Koen sloeg met vlakke hand tegen zijn voorhoofd. ‘Laat mij er alsjeblieft buiten. Ik wil geen fee zijn – dat kan ik niet genoeg benadrukken.’

Oma zweeg. Ze keek naar Charlotte, die alleen haar schouders ophaalde.

‘Ik zou niks liever willen, lieverd, als de tijd er rijp voor is,’ zei oma. ‘Maar op dit moment moet ik nog het een en ander afhandelen samen met de Raad van Feeën, dingen die veel tijd kosten, maar waarover jullie je niet druk hoeven maken. Zodra we dat geregeld hebben, wil ik jullie maar al te graag leren toveren.’

Oma omhelsde haar kleinkinderen en gaf ze allebei een kus op hun kruin. ‘Het lijkt me beter als ik dit meeneem,’ zei ze met een blik op Het verborgen land. ‘We zouden niet willen dat de geschiedenis zich herhaalt.’

Ze liep naar de voordeur, maar vlak voordat ze de klink wilde pakken, bleef ze staan en keek naar hen om.

‘Dat zou ik bijna vergeten: ik ben niet met de auto,’ zei ze met een brede grijns. ‘Het ziet ernaar uit dat ik op de ouderwetse feeënmanier zal moeten vertrekken. Doei, kinders, ik hou met heel mijn hart van jullie.’

En langzaam ging ze in rook op, of liever gezegd in zachte, glinsterende wolken.

‘Kijk, dát is nou iets wat ik graag zou willen leren,’ zei Koen, en hij zwaaide met zijn handen door de glinsterende vonkjes in de lucht. ‘Schrijf mij maar vast in voor die les.’

Alexandra geeuwde aanstekelijk en haar broer volgde.

‘Jullie zullen wel doodop zijn,’ zei Charlotte. ‘Ga lekker naar bed. Ik neem morgen vrij om bij jullie te zijn, voor het geval jullie nog meer vragen hebben. En omdat ik jullie gemist heb.’

‘In dat geval heb ik een belangrijke vraag,’ zei Koen. ‘Wat hebben we voor ontbijt? Ik rammel.’

Alexandra’s trein reed eindelijk het station binnen. Ze haalde haar fiets uit de stalling en fietste naar huis. Onderweg moest ze steeds aan haar oma denken.

Alexandra had verwacht in twee werelden te zullen leven na de ontdekking van de sprookjeswereld. Ze had zich al voorgesteld dat ze de zomers en de vakanties zou doorbrengen met haar broer in het Koninkrijk van de Toverfeeën, of met oma in het kasteel van Assepoester. Ze had gedacht dat het gloednieuwe leven van magie en avonturen meteen zou beginnen.

Helaas waren Alexandra’s verwachtingen niet uitgekomen. Er was nu ruim een jaar verstreken sinds die avond dat hun grootmoeder was verdwenen. Ze hadden niet één brief of telefoontje ontvangen met uitleg waarom ze vertrokken was. Oma had alle feestdagen en hun verjaardag gemist – dagen die ze nóóit oversloeg. En om het allemaal nog erger te maken was de tweeling ook niet meer terug geweest naar Het verborgen land.

Alexandra en Koen waren kwaad op oma, ze konden er niks aan doen. Hoe kon ze zomaar verdwijnen, zonder contact met hen op te nemen?

‘Oma heeft een druk leven,’ zei Charlotte telkens als Alexandra erover begon. ‘Ze houdt heel veel van jullie. Waarschijnlijk heeft ze nu gewoon haar handen vol. We horen vast gauw weer iets van haar.’

Dat was niet genoeg om Alexandra gerust te stellen. Naarmate er meer tijd verstreek, begon ze zich grotere zorgen te maken om oma. Soms vroeg ze zich zelfs af of ze nog wel leefde. Alexandra hoopte maar dat hun oma niets was overkomen, dat het goed met haar ging. Ze miste haar knuffels het meest.

Het leven zonder hun vader was het moeilijkste dat de tweeling ooit had meegemaakt. Maar een leven zonder hun vader én zonder oma was bijna onmogelijk.

‘Wat denk jij dat er aan de hand is?’ vroeg Alexandra een keer aan Koen.

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Koen met een diepe zucht. ‘Het laatste wat ze tegen ons heeft gezegd was dat ze iets moest afhandelen met de andere feeën. Misschien duurt dat langer dan verwacht?’

‘Misschien,’ zei Alexandra. ‘Maar ik heb het gevoel dat er iets veel ergers was dan ze aan ons wilde laten blijken. Waarom zou ze anders zo lang wegblijven?’

Koen haalde alleen maar zijn schouders op. ‘Ik denk gewoon niet dat oma ons ooit expres zou ontlopen of buitensluiten.’

‘Ik maak me alleen maar zorgen om haar,’ zei Alexandra.

‘Alexandra,’ zei Koen met één opgetrokken wenkbrauw. ‘Die vrouw kan toveren en ze leeft al honderden jaren. Waar zou je je zorgen om moeten maken?’

Alexandra slaakte een zucht. ‘Je zult wel gelijk hebben. Maar de volgende keer dat we haar zien kan ze maar beter met een heel goede verklaring komen.’

Helaas leek die ‘volgende keer’ voorlopig nog niet in zicht te zijn.

Het was niet zo gek dat Alexandra’s dromen beïnvloed werden door de situatie, maar wat nog erger was: ze werd erg somber. Sinds hun terugkeer uit Het verborgen land had ze het gevoel dat er een deel van haar ontbrak. De magische dimensie had tijdelijk de leegte opgevuld die ze had gevoeld na het verlies van haar vader, en die leegte werd nu weer groter met elke dag dat ze niet kon terugkeren.

De wekelijkse ritjes naar de academie riepen deze heftige gevoelens telkens opnieuw op. De academie was een plek die stond voor de toekomst, en ook al zou het nog jaren duren voordat Alexandra daar echt ging studeren, ze maakte niet graag plannen voor een toekomst zonder Het verborgen land. Hoe kon ze nou een normaal leven leiden terwijl ze bewijs had dat ze niet normaal was?

Alexandra fantaseerde erover om op een dag te verhuizen naar Het verborgen land. Zou oma haar zoveel magie kunnen leren dat ze op een dag een officiële fee kon worden? Zou ze lid kunnen worden van de Raad van Feeën, of beter nog, van de Assemblee van Nog Lang en Gelukkig?

Alexandra probeerde wel om op eigen houtje magie te bedrijven, maar dat lukte nooit. De enige keer dat ze iets toverachtigs had gedaan was toen ze per ongeluk het sprookjesboek van oma had geactiveerd, waardoor zij en Koen waren getransporteerd naar Het verborgen land. Maar omdat het boek van oma was, vroeg ze zich af of ze verder iets zou kunnen bereiken zonder haar.

Soms, als Alexandra zich echt wanhopig voelde, ging ze naar de schoolbibliotheek en pakte daar een willekeurig sprookjesboek uit de kast. Dat drukte ze dan tegen haar borst terwijl ze bedacht hoe graag ze de sprookjeswereld zou willen zien, zoals ze had gedaan op de avond van haar twaalfde verjaardag. Maar er gebeurde nooit iets, behalve dat ze ongewenste aandacht trok van andere leerlingen.

‘Waarom omhelst zij een boek?’ vroeg een populair meisje een keer aan haar verwaande volgelingen.

‘Misschien neemt ze het als date mee naar het schoolfeest!’ zei een ander meisje, en ze lachten Alexandra allemaal uit.

Alexandra had zin om te roepen: ‘Hé! Mijn oma is de goede fee uit Assepoester, en zodra ze mij heeft leren toveren, verander ik jou in zo’n lipgloss waarvan je veel te veel gebruikt!’ Maar ze hield haar gedachten voor zich.

Op de fiets van het station naar huis deed Alexandra even haar ogen dicht en stelde zich voor dat ze langs de beek van Duimelijntje in het Koninkrijk van de Toverfeeën fietste – links van haar een kudde eenhoorns en rechts een zwevende groep feeën – en ze een afspraak had met haar oma voor een toverles ‘Hoe maak ik van een baal vodden een prachtige baljurk?’

Het paradijs, dacht ze bij zichzelf.

Alexandra deed haar ogen open, één seconde voordat ze keihard op een stel vuilnisbakken botste. Gelukkig was de enige getuige een tuinkabouter aan de overkant van de straat, maar zelfs die leek haar stom te vinden.

Ze kwam overeind en klopte haar kleren af, waarna ze besloot om de rest van de weg naar huis lopend af te leggen, met de fiets aan de hand. Ze was hardhandig uit haar dagdromen weggerukt.

Het gezin Brugman woonde nog altijd in hetzelfde huurhuis, met een plat dak en weinig ramen, maar de vooruitzichten waren nu beter. Hun moeder had eindelijk een deel van haar financiële problemen opgelost, en ze werkte lang niet meer zoveel als vroeger. Maar de laatste tijd werd Charlotte Brugman in beslag genomen door iets anders dan haar baan als verpleegster.

Alexandra zette haar fiets op de veranda. Net toen ze naar binnen wilde gaan, vloog de voordeur open. In de deuropening stond Koen. Hij leek van slag te zijn en zich ergens ontzettend druk om te maken.

‘Wat is er?’ vroeg Alexandra.

‘Sorry, ik dacht dat je mama was,’ zei Koen.

‘Heb je haar ergens voor nodig?’

‘Nee. Maar mama is ’s avonds meestal om zes uur thuis.’

‘Het is net zes uur.’ Alexandra keek hem aan alsof hij gek geworden was.

‘Het is kwart óver zes, Alexandra,’ zei Koen met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Ja, en?’

‘Nou, waar is ze dan? Zie jij haar ergens? Staat er een auto op de oprit?’

‘Misschien is het druk op de weg,’ zei Alexandra.

‘Of er is iets anders,’ zei Koen. ‘Iets waardoor ze niet weg kan van haar werk.’

‘Wat wil je nou eigenlijk zeggen?’ Alexandra raakte geïrriteerd.

‘Ik moet je iets laten zien,’ gaf Koen uiteindelijk toe. ‘Maar ik moet je waarschuwen, je zult het niet leuk vinden.’

‘Eh… oké.’ Alexandra liep achter haar broer aan naar binnen.

Zodra ze de voordeur door was, kwam er een hele rits geblaf en gejank uit het huis.

‘Buster! Af! Het is Alexandra maar!’ riep Koen. ‘Waarom doet dat stomme beest alsof iedereen die hier binnenkomt explosieven bij zich heeft? Wij wonen hier ook, hoor.’

‘Ga je me nog vertellen wat er aan de hand is, Koen?’ Alexandra’s geduld raakte op.

‘Ik zal het je laten zien, in de keuken,’ zei hij. ‘Er zijn… ontwíkkelingen.’