NOORDERLICHTLOPERS

NOORDER
LICHT
LOPERS

WANDELEN OVER DE KUNGSLEDEN
IN LAPLAND

TIM VOORS

FONTAINE UITGEVERS

In de serie Inspirerend wandelen met Tim Voors verschenen eerder:

Alleen: De Pacific Crest Trail te voet van Mexico naar Canada

(ISBN 9789059568839)

Niet alleen: Een avontuurlijke voettocht dwars door Nieuw-Zeeland

(ISBN 9789464040647)

In Noorderlichtlopers verkent Tim Voors het laatste stuk wildernis van Europa. Op nog geen vier uur vliegen vanaf Schiphol begint hij met wandelvriendin Sunny aan de Kungsleden, een route van ruim 450 kilometer door Lapland. Op hun pad treffen ze rendieren, zien ze het noorderlicht en ontmoeten ze bijzondere mede-hikers met elk een eigen verhaal. In woord en beeld neemt Tim de lezer mee op deze magische reis door Noord-Zweden en inspireert tot het zetten van die eerste stap op weg naar vrijheid en avontuur.

TIM VOORS is vader, ondernemer, schrijver, avonturier en thru-hiker (langeafstandswandelaar). Hij maakte lange wandelingen door de VS, Nieuw-Zeeland, Japan en Nederland. Zijn eerste boek Alleen, is ook uitgegeven in het Engels, Duits, Frans en Tsjechisch en werd wereldwijd al meer dan 50.000 keer verkocht. In 2021 verscheen zijn boek Niet alleen, over de Te Araroa-trail in Nieuw-Zeeland.

Dit eBoek is een uitgave van Fontaine Uitgevers, Amsterdam

www.fontaineuitgevers.nl

Fotografie, illustraties en tekst Tim Voors

Ontwerp omslag en binnenwerk Tim Voors & Aard Bakker

Omslagfoto (noorderlicht) Jonathan Pie

Lithografie Pixel-it, Zutphen

eBoek verzorging: Pre Press Media Groep, Leerdam

© 2022 Fontaine Uitgevers

ISBN 978 94 6404 211 5

NUR 508

Deze digitale uitgave is gemaakt naar de eerste druk, 2022 met ISBN 978 94 6404 210 8

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch databestand of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Deze uitgave is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid samengesteld. Noch de maker, noch de uitgever stelt zich echter aansprakelijk voor eventuele schade als gevolg van eventuele onjuistheden en/of onvolledigheden in deze uitgave.

Voor
Cato, Antonia, Tom en Herminia

INHOUD

LET’S GET THE BAND BACK TOGETHER!

0 kilometer

DE KUNGSLEDEN

1 kilometer

LAPLAND

25 kilometer

TRAILFAMILIE

50 kilometer

ROEIEN NAAR DE OVERKANT

75 kilometer

KOU

171 kilometer

VIKINGFOTOSHOOT

195 kilometer

BEREN OP DE WEG

225 kilometer

LICHT EN DONKER

255 kilometer

EVEN IETS HEEL ANDERS: WAT KOST ZO’N KUNGSLEDEN PRECIES?

AFZIEN BOVEN DE POOLCIRKEL

275 kilometer

SALTOLUOKTA MOUNTAIN LODGE

300 kilometer

LEVEN EN DOOD

320 kilometer

SAREK

340 kilometer

SOLOVROUWEN

370 kilometer

EMPTY NEST

400 kilometer

VERJAARDAGSVERRASSING

420 kilometer

ABISKO

470 kilometer

DE NACHTTREIN NAAR HUIS

NAZORG

DANKWOORD

TOP 5

BRONNEN

LET’S GET THE BAND BACK TOGETHER!

0 KILOMETER

‘Let’s get the band back together!’ roep ik enthousiast tegen Sunny als ze de telefoon opneemt. Het is eind juni en ik heb lucht gekregen van haar plan om samen met Unicorn de Kungsleden in Noord-Zweden te gaan wandelen.

Drie jaar eerder heb ik met de twee dames vijf maanden door Nieuw-Zeeland gelopen. Ik noem ze nog altijd bij hun trailnaam, die ze gebruiken als ze langeafstandswandelingen doen. We hebben sporadisch contact gehouden maar dit lijkt een uitgelezen moment om er weer samen op uit te trekken, nadat de wereld bijna twee jaar op slot heeft gezeten vanwege de pandemie. De vliegrestricties naar Zweden zijn amper een week geleden opgeheven en ik voel me net een koe die in de lente weer de wei in mag. Het avontuur lonkt, we kunnen de bergen weer in.

‘Eh, hoi, Van Go,’ zegt Sunny aarzelend. ‘Ik zit op mijn werk, wat is er?’

‘Jij en Unicorn gaan toch de Kungsleden lopen? Mag ik misschien mee? Zou het niet leuk zijn om weer als Butter Chicken samen te lopen?’ We hadden in Nieuw-Zeeland een soort gelegenheidstrailfamilie gevormd die we destijds Butter Chicken hadden gedoopt omdat we in elk stadje waar we doorheen liepen dit gerecht bij de lokale Indiër aten.

‘Ja, tuurlijk man, als Unicorn het ook goed vindt,’ zegt Sunny geruststellend. Sunny is eenendertig, ze woont in Oostzaan en is werkzaam bij de Vrije Universiteit in Amsterdam. De vijfendertigjarige Unicorn woont in Berlijn, waar ze als organiste werkt in een monumentale katholieke kerk. ‘Dat komt wel goed, Van Go, we vertrekken over twee weken. Ga maar alvast je rugzak pakken. Maar let erop: niet zwaarder dan zesenhalve kilo basisgewicht.’ Bij langeafstandswandelingen als deze, ook wel thru-hikes genoemd, is het de uitdaging om zo weinig mogelijk mee te nemen. Aan het einde van onze tocht door Nieuw-Zeeland maakten we er een sport van steeds minder gewicht met ons mee te dragen. Blijkbaar heeft Sunny zich voorgenomen nu vanaf de start zo min mogelijk mee te nemen.

‘Maar het is toch hartstikke koud daarboven in de poolcirkel?’

‘Niet zeuren, dit keer gaan we echt ultralight. Zesenhalve kilo en geen grammetje meer. Oké?’ zegt ze en ze hangt op.

Op mijn gezicht verschijnt een brede glimlach. We gaan weer! Ik mag mee op reis. We gaan met z’n drieën naar het hoge Lapland, de laatste Europese wildernis in, om vierhonderdvijftig kilometer over de Kungsleden te lopen.

‘We’re getting the band back together!’ zing ik in mezelf.

DE KUNGSLEDEN

1 KILOMETER

Ik heb heimwee, heimwee naar de leegte. Heimwee naar de wildernis en de bergen. Het is een verlangen naar eenvoud en vrijheid. De pure eenvoud van eindeloos lopen door de natuur en slapen onder de sterren. Heimwee naar oneindige ruimte om me heen. Ik zie het letterlijk voor me. Ik zie het landschap voor me, maar kan ook denkbeeldig van het ene landschap naar het andere springen.

Ik heb ook heimwee naar de ruimte in mijn hoofd. Ruimte om ongestoord op te gaan in mijn eigen gedachten, fantasieën, dromen en eigenzinnige werkelijkheid. Om te dwalen en mezelf even te verliezen. Om de maatschappij te ontvluchten en mijn eigen wereld te betreden. Ik woon in de omgeving van Amsterdam, waar ik als freelance creative werk. In Nederland word ik vaak geleefd door mijn drukke agenda die ik zelf bomvol prop. Zelfopgelegde projecten, verwachtingen en stress zou je het ook kunnen noemen, waarbij soms de balans zoekraakt. Ik heb er niet veel last van, maar kan het allemaal beter aan als ik mijn hoofd af en toe helemaal leeg kan maken in de wilde natuur. Om mijn fantasie de vrije loop te laten, nieuwe ideeën te dromen, en dichter bij die naïeve jongen te komen die ik ooit was. Mijn hoofd is nu zo vol met werk en met van alles en nog wat, dat het eerst leeg moet voordat ik mijn eigen innerlijke wereld kan betreden en ik ben dus elke keer weer heel dankbaar om een stukje te kunnen lopen.

Is het lopen écht nodig om leeg en vrij te zijn? Nee, echt noodzakelijke dingen zijn eten, slapen, ademhalen, familie en liefde. Lopen is niet noodzakelijk om te overleven, maar het brengt mij persoonlijk zoveel goeds, dat ik inmiddels haast niet meer zonder kan. Lopen is leven.

Een paar dagen na ons telefoongesprek krijgen Sunny en ik het ongelukkige bericht uit Berlijn dat Unicorn niet met ons meekan. Ze blijkt door een dubbele hernia geveld, waardoor het onverantwoord is om zwaar bepakt dertig kilometer per dag te gaan lopen, drie weken achter elkaar in de kou.

‘Heel misschien kan ik toch nog wel komen, als ik me morgen wat beter voel,’ verzucht Unicorn hoopvol door de telefoon. Er klinkt twijfel in haar stem, ze hoopt nog op een wonder, want ze heeft zich zo verheugd op de tocht door Lapland. Ze heeft al meer dan een jaar geen vakantie kunnen nemen en continu doorgewerkt. In de grote kerk in het centrum van Berlijn is zij de organiste voor alle diensten en daarnaast studeert ze om dirigent te worden van een symfonie-orkest. Door de pandemie waren er veel vaker diensten om de kerkbezoekers over de dag te spreiden, waardoor ze soms wel vijf keer per dag moest spelen.

Sunny belt me en we overleggen over wat wijsheid is. ‘Iedereen is vrij om te doen en laten wat hij zelf wil, dat was vanaf het begin ook de afspraak tussen Unicorn en mij,’ verklaart Sunny vastberaden. ‘Je weet nooit wat ertussen komt, zeker met die reisbeperkingen die per dag veranderen.’

Ze heeft gelijk, onze tocht is geen SNP-groepsreis, hoe zuur het ook is dat Unicorn niet meekan en Butter Chicken niet compleet zal zijn. Al vanaf de eerste dag dat we samen optrokken in Nieuw-Zeeland waren er geen vaste afspraken of verwachtingen, noch was er sprake van een vaste groep, hoewel we de meeste tijd met zijn drieën doorbrachten. Iedereen deed waar hij of zij zelf zin in had. Het was juist die flexibiliteit die ik zo kon waarderen: dat je kon doen en laten wat je zelf wilde, maar met de vertrouwde gezelligheid van de trailfamilie waar je op terug kon vallen als je er behoefte aan had, en ook tijdens gevaarlijke stukken van de tocht. Vrij en toch verbonden. Vrij om alleen te zijn, maar ook vrij om je tentje op te zetten naast de ander.

‘Oké, helemaal mee eens,’ zeg ik. ‘Maar holy moly, een dubbele hernia…’ Het is wonderlijk hoe groot de afstand tussen ons hoofd en ons lijf soms kan zijn. Ik kan me goed indenken hoe frustrerend het nu is voor onze Unicorn in Berlijn, die nog in de ontkenning zit en de realiteit van haar gezondheidssituatie niet onder ogen wil zien. De drang naar vrijheid kan soms zo sterk zijn dat die verblindt. Ik herken dat maar al te goed.

Nu we zonder Unicorn op pad zullen gaan, is het wel even schakelen voor Sunny en mij. De dynamiek van drie is tenslotte heel anders dan die van twee. Maar Sunny en ik vullen elkaar goed aan, we hebben nooit ruzie of gedoe gehad, en er is geen spanning of ingewikkelde aantrekkingskracht tussen ons. We zijn toevallig allebei gek op lopen, kunnen goed alleen zijn, zeuren niet snel over pijntjes en kunnen op een bepaalde manier genieten van afzien.

De vakantiedagen zijn opgenomen, de tickets geboekt, we mogen het land uit en Zweden in, dus alle seinen staan op groen. Ik wikkel twee grote plastic boodschappentassen met ducttape om mijn rugzak om hem te beschermen tegen beschadiging tijdens de vlucht en ben klaar om te vertrekken.

De wekker heeft me om vier uur gewekt en ik sluip stilletjes het huis uit en loop naar de taxi die op me staat te wachten. Het roze licht van de zonsopgang komt net tevoorschijn als we een kwartier later bij Sunny voor de deur staan. Ze staat al klaar om in te stappen.

‘Op naar Lapland,’ zegt ze verheugd als we op de snelweg richting Schiphol rijden.

‘Op naar Lapland,’ antwoord ik tevreden. Het avontuur is begonnen.

Na een korte vlucht naar Stockholm stappen we in een veel kleiner toestel dat ons in twee uur, met een korte tussenlanding, bij het piepkleine vliegveld van Hemavan afzet, hoog in het noorden van Zweden. Met vijftien andere passagiers verlaten we het vliegtuig en lopen de kleine vliegterminal door, die maar door één persoon bemand wordt en meer lijkt op een grote lege boerenschuur. Zonder enige controle halen we onze bagage op en lopen naar buiten. De zon schijnt, maar er waait een frisse wind door de bomen om het gebouw. Hemavan is een klein skiresort, een gehucht van pakweg dertig huizen plus een tankstation en een supermarkt. Iemand heeft met stift op de muur gekalkt: Welcome to the middle of nowhere. Bij een bankje trek ik de gele supermarkttassen van mijn rugzak en begin de inhoud te herschikken. Mijn nieuwe witte rugzak heb ik een week geleden speciaal voor deze tocht met een zwarte permanent marker volgeklad met tekeningen. De cuben fiberstof staat vol met rendieren en vogels, geïnspireerd op de oldskool tattoostijl van avonturiers.

‘Nice tattoos.’ Sunny werpt een vluchtige blik op mijn rugzak en gaat geconcentreerd door met het herschikken van haar eigen rugzak. Ze is een liefhebber van tattoos en heeft ooit een grote draak op haar rug laten zetten in traditionele Japanse Irezumistijl.

‘Gear-tattoos,’ antwoord ik trots. De stijl waarin ik de tekeningen heb gemaakt wordt ook wel ‘flash’, ‘vintage’ of ‘traditional’ genoemd en komt voort uit de zeemans- en Amerikaanse Navy-wereld van rond 1940.

Bij de wc in de terminal vul ik mijn twee literflessen met water en dan ben ik klaar voor vertrek.

‘Negen kilo. Inclusief één liter water en eten voor vier dagen. Mijn base weight zit voor het eerst op zes kilo,’ verklaart Sunny trots, terwijl ze haar rugzak aan de digitale bagageweegschaalhaak omhooghoudt, die iemand voor ons heeft achtergelaten.

‘Wauw, da’s niet veel!’ zeg ik bewonderend. Ik heb mijn eigen base weight niet zo laag weten te krijgen als Sunny, maar ben toch behoorlijk tevreden met mijn zevenenhalve kilo. Maar met het water en eten erbij, een papieren boek (deze keer lees ik On Trails van Robert Moor) en wat extra dingen die ik er op het laatste moment toch niet uit heb durven laten, komt het totale gewicht van mijn rugzak ver boven de tien kilo uit. Sunny zegt niks, maar kijkt me plagend aan met een blik van: ik zei toch dat je al die overbodige dingen thuis moest laten.

We hijsen de tassen op onze rug en zonder een woord te zeggen lopen we richting de supermarkt om een gasfles te kopen. Het eten voor de eerste vier dagen heb ik al in Nederland gekocht, als een echte Hollander die ook altijd zijn pindakaas meeneemt op vakantie. In mijn rugzak zitten onder andere verpakkingen pasta, noedelsoep, wraps, kaas, salami, mijn onmisbare tube mayonaise en een flinke voorraad Snickers. Tot onze schrik heeft de supermarkt geen gas meer, dus kopen we alleen een paar blikjes bier om straks aan het einde van de dag te drinken en lopen naar de herberg van de STF, de Svenska Turistföreningen ofwel de Zweedse toeristenorganisatie, in de hoop dat zij wel gas verkopen zodat we kunnen koken. We zullen de komende drie weken maar drie keer de bewoonde wereld doorkruisen, dus gas voor een warme maaltijd onderweg is een vereiste. En die warme maaltijd zullen we goed kunnen gebruiken aangezien de voorspellingen aangeven dat de temperaturen de komende tijd tussen de -2 en 10 graden schommelen. Warme soep, noedels en macaroni zijn erg fijn na een lange koude dag.

Bij de herberg kunnen we gelukkig nog twee kleine gasflesjes kopen, waarna we eindelijk klaar zijn, bepakt en bezakt, om te beginnen aan onze tocht. Het is pas het begin van de middag, dus we kunnen vandaag meteen de eerste kilometers maken.

Het begin van de trail wordt toepasselijk aangekondigd door een eenvoudige houten poort met ‘Kungsleden’ – het Koningspad – gebeiteld in de plank boven ons hoofd. De route is zoals gezegd vierhonderdvijftig kilometer lang en wordt al vanaf 1920 bewandeld, maar er was in die tijd niet echt sprake van een pad en er waren al helemaal geen markeringen of hutten onderweg. Inmiddels trekt de Kungsleden jaarlijks vele natuurliefhebbers en is het een van de laatste wildernistrails van Europa. Het pad voert je vanaf Hemavan in noordelijke richting naar Abisko, door eindeloze vlaktes en over heuvels begroeid met bosbessenstruiken. Met hoge kale bergen aan weerszijden, trekt het pad door de uitgestrekte valleien langs meren en nat moerasland. Hier mag je nog wildkamperen waar je maar wilt en kun je een klein kampvuurtje maken bij een van de vele meertjes. Je voelt de vrijheid haast in de lucht. We vereeuwigen onze start met een paar snelle foto’s en volgen het pad door de bomen de berg op.

Als ik nog een blik achterom werp om te horen waar het gekwetter vandaan komt, zie ik twee zwarte raven boven op de poort zitten. Ze steken dramatisch als een silhouet af tegen de felle lucht achter zich. Wat zou de symboliek hiervan kunnen zijn? De raven zijn wellicht een voorteken van profetie en nieuwe inzichten.

Sunny zet er al snel de pas in en lijkt niets te merken van de steile helling die langs de rode, maar momenteel groene en verlaten skipiste omhoogtrekt. Na een uur laten we de laatste skilift achter ons en komen boven de boomgrens uit. Die ligt hier al op vierhonderd meter hoogte aangezien het in Lapland voor meer dan twee derde van het jaar zo koud is en bedekt met sneeuw.

Nadat ik de laatste beuken achter me heb gelaten, rust ik even om op adem te komen. Voor me strekt zich een eindeloze vallei uit, met aan weerszijden hoge ronde bergen. De vallei is bedekt met een lappendeken van talloze tinten groen, hier en daar aangevuld met rode en oranje struiken. De bergen zijn kaal, grauw, lichtblauw en pastelpaars in de verte en alleen de allerhoogste toppen zijn bedekt met kleine plukjes sneeuw. Boven de eeuwenoude rotsformaties schittert een heldere diepblauwe hemel zonder een wolkje aan de lucht. De zon schijnt dreigend op mij neer. Hoog boven mijn hoofd cirkelt een buizerd. Niet veel later duikt hij het hoge helmgras in om een muis of iets dergelijks te vangen en vliegt even later met zijn prooi in zijn klauwen weer weg.

Het pad slingert voor me uit, bezaaid met kleine rotsen, drassig en modderig na de regen die de afgelopen dagen is gevallen. Sunny is inmiddels ver vooruit gelopen en niet meer te zien. Ik moet geconcentreerd naar mijn voeten blijven kijken, om plassen te vermijden en niet mijn enkels te verzwikken, maar wil ook telkens even stoppen om foto’s te maken en het indrukwekkende landschap in me op te nemen. Ik weet niet precies wat ik verwacht had, maar dit niet. Het is zoveel leger en weidser dan ik me had kunnen voorstellen, vele malen groter dan de foto’s die ik van tevoren heb gezien hadden kunnen voorspellen. Het is precies waar ik naar verlangde en precies wat ik nodig heb. Ik slaak een diepe zucht en voel de lucht mijn longen uit stromen. Het landschap heeft iets weg van Schotland, ook al ben ik daar al meer dan vijfendertig jaar niet geweest, maar het heeft niet die sombere dreiging die de Schotse Hooglanden vaak hebben, door de heldere lucht en het typische rode Scandinavische boerenhutje dat aan de rand van een meertje staat. Het is moeilijk om te zeggen wat deze omgeving nu zo Scandinavisch maakt, maar ik denk dat het de combinatie is van het dieprode houten huisje met mos en grasdak en de weidse bergen.

Ik heb de eerste kilometers in de benen en voor me strekt de Kungsleden zich noordwaarts uit. Vierhonderdvijftig kilometer niemandsland. Vierhonderdvijftig kilometer wildernis, zonder bebouwing, internet en cappuccino’s. Simpelweg eindeloos lege, rauwe natuur.

Ik word overvallen door het besef dat ik vannacht nog in mijn eigen comfortabele bed heb geslapen in het vertrouwde Nederland. Het is nu drie uur ’s middags en ik bevind me in een uitgestrekte wildernis tegen de poolcirkel aan. Het is haast niet te bevatten hoe rauw het hier is en toch relatief zo dicht bij huis. Deze ongerepte natuur is voor veel Europeanen, en in elk geval voor de mensen in Nederland, niet meer dan een halve dag reizen van huis. Zelfs als je per trein vanaf Amsterdam zou reizen is het niet meer dan 36 uur. Voor nog geen 150 euro reis je met het vliegtuig naar de start van de Kungsleden en kun je dezelfde dag nog beginnen aan een avontuur. Bereikbaar, betaalbaar en haalbaar voor haast iedereen.

Ik word uit mijn dagdroom wakker geschud doordat er een tegenligger nadert in zuidelijke richting. Een bijzondere verschijning zo tussen het wuivende helmgras. De vrouw op leeftijd komt zwierend mijn richting op lopen in een lange bloemetjesjurk en met een brede zonnehoed op, het is net alsof Sophia Loren uit een filmset komt aanlopen.

‘Hee, hee. Vilken tur vi har. Vilken vacker dag,’ begroet ze mij met een typisch Scandinavische tongval.

‘Hello, sorry, but I don’t speak Swedish,’ antwoord ik.

‘Hello stranger, what’s your name?’ De vrouw doet een greep in haar rugzak om haar waterfles te pakken en neemt een lange teug. ‘It’s been a long day.’

‘Hi, my name is Tim… eh… I mean, it’s Van Go, that’s what they call me on trail. I’m from Amsterdam.’ Al vanaf het moment dat ik zes jaar geleden mijn trailnaam kreeg in de woestijn bij San Diego, draag ik de naam Van Go met trots zodra ik voet zet op een trail, waar dan ook ter wereld. Een trailnaam verzin je niet zelf, maar wordt je gegeven door een ander en ik kreeg de mijne destijds van de Amerikaanse hiker Savage, vanwege mijn Nederlandse afkomst en de schilderijtjes die ik gedurende mijn voettochten maak. Van Gogh uit Amsterdam werd al snel verbasterd naar Van Go, daar zit meer vaart in, en Van Gogh is wel erg pretentieus en hard to live up to met mijn eenvoudige schilderijtjes.

‘Hi, ik ben Ingrid, aangenaam. Ik woon daarbeneden in Hemavan. Grappig, schilder jij dan of zo?’ vraagt de oudere dame en ze doet haar grote zonnebril af.

‘Eh, ja, soms. Zal ik iets voor u maken?’ vraag ik wat onwennig.

‘Wat? Hier? Nu? Waarom ook niet. Ik ben benieuwd.’ Ze kijkt me verbaasd en vol verwachting aan, terwijl ik mijn rugzak afdoe en een leeg velletje aquarelpapier formaat briefkaart pak en een kwast en twee tubes verf tevoorschijn tover.

‘Blauw en geel. Heel Zweeds, toch,’ glimlacht ze als ze de kleuren van haar nationale vlag ziet.

‘What is the Kungsleden for you?’ vraag ik, terwijl ik begin te schilderen. Er is iets ontwapenends aan deze zelfverzekerde vrouw. Ook al geven de rimpels om haar ogen de indruk dat ze ergens in de zestig moet zijn, ze heeft een vitale leeftijdloze energie over zich.

‘To be true, the Kungsleden is like home to me. Ze noemen het het Koningspad, maar het is meer een Koninginnenpad als je het mij vraagt. Ik liep dit pap in mijn jeugd al met mijn vader.

Inmiddels heb ik het hele pad al meer dan twintig keer afgelegd. Ik ben dan niet gelovig, maar ik voel me spiritueel verbonden met dit landschap, de dieren en de elementen. Moeilijk uit te leggen, maar toch is het zo.’ Ze is inmiddels even gaan zitten, met haar grote rugzak naast zich en een appel in de hand. Haar lange grijze vlecht hangt sierlijk over haar linkerschouder. ‘Het zit er weer bijna op, nog maar een paar uurtjes en dan is het weer klaar in Hemavan. Ik heb er deze keer meer dan vier weken over gedaan. Gelukkig zat het weer erg mee, maar de muggen waren verschrikkelijk in het begin.’

‘Heeft u de tocht helemaal alleen gelopen?’

‘Ja, alleen,’ knikt ze. ‘Ik kom onderweg genoeg bekenden tegen, maar lopen doe ik alleen. Ik heb het weleens met mijn man samen gedaan, en met een vriendin, maar in mijn eentje is toch fijner. Dan voel ik me vrij. Vrij om te kamperen waar ik wil. Vrij om een vuurtje te maken. Zo vrij als een kind, net als toen ik klein was. Oud worden is maar niks.’

Ik ben nog maar een paar uur onderweg, maar heb het gevoel dat me een spiegel wordt voorgehouden. Zoveel van wat deze vrouw me te vertellen heeft, sluit aan bij wat ik zelf ook denk.

‘Ik ben inmiddels negenenzestig jaar oud, en het zijn deze wandelingen die me jong houden,’ voegt ze eraan toe. En het is waar. Ze heeft een mooie glimlach en een levendige energie.

Ik heb ondertussen een snelle indruk van de vallei en de bergen op papier gezet met mijn waterverf en wapper het vel nog even droog in de frisse wind, als een polaroidfoto. ‘Dank voor je mooie verhalen,’ zeg ik en ik overhandig haar de vluchtige schets.

Ze staat op, geeft me een waardige knik als teken van dank, hijst haar rugzak om en loopt verder. ‘So long, stranger!’ roept ze nog, zonder om te kijken of haar pas in te houden.

Wat me vanaf de allereerste ontmoetingen opvalt is hoe vriendelijk en zachtaardig de bewoners van dit land zijn. Zweden zijn vriendelijk, beleefd en spreken perfect Engels. Aardige mensen, met gevoel voor humor. En ze creëren vriendelijke wandelpaden, die de valleien tussen de bergen volgen en ons slechts geleidelijk over de heuvels dwingen.

Terwijl het landschap steeds wijder wordt en de horizon bezaaid is met besneeuwde bergen, volg ik het pad dat door het drassige gras slingert. Het natte moerasland is bedekt met eindeloos veel bosbessenstruiken. Het is onmogelijk om niet telkens te stoppen en te smullen van de wilde bosbessen, die in eerste instantie zoet zijn maar een zure nasmaak hebben en de nodige vitamine C bieden.

Tijdens mijn korte voorbereiding op deze tocht heb ik afschrikwekkende verhalen gelezen over mensen die op de trail werden aangevallen door hordes wilde dieren en ik was behoorlijk bang dat mij dit ook zou overkomen. Het gaat hier niet over beren, rendieren, elanden of wolven, maar over de steekmug. Van begin juni tot eind augustus is deze kleine mug hier de baas en terroriseert elke wandelaar die het drassige Lapland betreedt. Daarom zijn Sunny en ik van eind augustus tot begin september gaan lopen: door de koude nachten van de afgelopen weken zijn de mosquito’s naar warmere weiden in het zuiden getrokken. Er zijn nog wel wat muggen, maar we worden niet levend opgegeten en de vuurtjes die ik ’s avonds maak helpen om de monstertjes op afstand te houden.

Een tijdlang zie ik Sunny niet meer, die loopt een aantal kilometer vooruit. Maar na een paar uur kom ik haar weer tegen langs het pad, waar ze een mueslireep zit te eten. Het is inmiddels al zeven uur ’s avonds, maar de zon staat nog altijd hoog aan de hemel.

‘Zullen we hier ergens een kampeerplek zoeken? Ik ben redelijk gaar,’ zeg ik zuchtend onder het gewicht van mijn rugzak als ik naast Sunny ga zitten.

‘Gaar? We zijn pas net onderweg! Het is nog tot twaalf uur ’s nachts licht hier, dus we kunnen nog wel even door,’ zegt ze opbeurend en ze springt op om verder te gaan. ‘Een uurtje nog?’

Sunny heeft al meer dan een jaar geen vakantie gehad en heeft zich erg verheugd op de Kungsleden. Ze heeft vier jaar geleden al een week van deze trail gelopen als een soort training voor haar Te Araroa-tocht in Nieuw-Zeeland, maar kijkt er nu naar uit om de hele tocht af te leggen. We hebben in totaal maar achttien dagen voordat ons werk weer begint, en omdat Sunny niet veel langer zonder haar geliefde katten kan. We hebben dus een straffe planning om onze trein vanuit het eindpunt in Abisko op tijd te halen.