Het verborgen land

Koen denkt dat zijn sprookjesavonturen achter de rug zijn, totdat hij een mysterieuze aanwijzing van de beroemde gebroeders Grimm ontdekt. Met de hulp van een klasgenoot en de bizarre Moeder de Gans gaat hij op missie door Europa om een tweehonderd jaar oude code te kraken.

Ondertussen traint Alexandra om de volgende Goede Fee te worden, maar haar pogingen om wensen in vervulling te laten gaan, lopen nooit zoals gepland....

Wanneer alle tekenen wijzen op een ramp voor Het verborgen land, moeten Koen en Alexandra hun krachten bundelen met vrienden én vijanden. Maar niets kan hen voorbereiden op het geheim dat het leven van de tweeling voor altijd zal veranderen…

Chris Colfer, bekend van zijn rol als Kurt Hummel in Glee, schreef dit spannende en geestige sprookjesavontuur. Chris Colfer heeft wereldwijd al 8,5 miljoen van zijn boeken verkocht. Voor de serie Land of Stories werd hij in 2015 genomineerd in de categorie best author voor de Shorty Awards.

Voor J.K. Rowling,

C.S. Lewis, Roald Dahl, Eva Ibbotson,

L. Frank Baum, James M. Barrie, Lewis Carroll

en al die andere buitengewone auteurs

die de wereld hebben leren geloven in magie.

Als ik denk aan de tijd die ik heb doorgebracht

met het onderzoeken van kledingkasten,

het speuren naar de tweede ster van rechts

en wachten op mijn toelatingsbrief voor Zweinstein…

Geen wonder dat ik geen goede cijfers haalde.

En voor alle leraren en bibliotheekmedewerkers

die hun steun aan deze reeks hebben geuit

en de boeken gebruiken in hun leslokalen.

Het betekent meer voor me

dan ik in woorden kan uitdrukken.

EEN DUISTERE
WAARSCHUWING

CHRIS COLFER

Met illustraties van

BRANDON DORMAN

Vertaald door

SABINE MUTSAERS

FONTAINE UITGEVERS

Dit eBoek is een uitgave van Fontaine Uitgevers, Amsterdam

www.fontaineuitgevers.nl

© 2014 Christopher Colfer

Illustraties © 2014 Brandon Dorman

Oorspronkelijke titel The Land of Stories – A Grimm Warning

This edition is published by arrangement with Little, Brown and Company,

New York (NY), USA. All rights reserved.

Voor de Nederlandstalige uitgave:

© 2021 Fontaine Uitgevers, Amsterdam

www.fontaineuitgevers.nl

Vertaling: Sabine Mutsaers, Tilburg

Omslagontwerp: Marieke Oele, Almere

Redactie: Marije van der Schaaf, Culemborg

eBoek verzorging: Pre Press Media Groep, Leerdam

ISBN 978 94 6404 235 1

NUR 283

Deze digitale uitgave is gemaakt naar de eerste druk, 2023 met ISBN 978 94 6404 234 4

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch databestand of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Deze uitgave is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid samengesteld. Noch de maker, noch de uitgever stelt zich echter aansprakelijk voor eventuele schade als gevolg van eventuele onjuistheden en/of onvolledigheden in deze uitgave.

‘Heb je vijanden? Mooi zo. Dat wil zeggen
dat je ergens voor stáát in je leven.’

– WINSTON CHURCHILL

PROLOOG

TE GAST BIJ
DE GRANDE ARMÉE

1811, het Zwarte Woud, Rijnbond

Het was niet moeilijk te raden waarom dit gebied het Zwarte Woud werd genoemd. De abnormaal donkere bladeren en de schors van de boomstammen waren ’s avonds laat bijna niet te zien. Ook al piepte de heldere maan als een verlegen kind achter de wolken vandaan, niemand kon weten wat er in de dichte bossen op de loer lag.

De kilte bleef in de lucht hangen als een sluier die de bomen bedekte. Het was een afgelegen, oud woud; de boomwortels verdwenen even diep de bodem in als dat de takken hoog de hemel in reikten. Zonder het bescheiden pad dat slingerend over het terrein liep zou het woud volkomen onaangeroerd hebben geleken, ongezien door mensenogen.

Een donker rijtuig, voortgetrokken door vier sterke paarden, schoot als een kanonskogel door het woud. Twee zwiepende lantaarns verlichtten het pad en gaven het rijtuig het aanzien van een reusachtig schepsel met gloeiende ogen. De Franse soldaten van Napoleons Grande Armée reden er te paard naast. De kleurrijke uniformen van de soldaten waren bedekt met zwarte capes, zodat de mannen in het geheim konden reizen – de rest van de wereld zou nooit weten wat hun doel van vanavond was.

Algauw arriveerde het rijtuig aan de oever van de Rijn, gevaarlijk dicht bij de grens van het zich aldoor uitbreidende Franse Keizerrijk. Er werd een groot kamp opgeslagen, met tientallen beige tenten met puntdak, die elk moment konden worden ingenomen door honderden Franse soldaten.

De twee ruiters die het rijtuig volgden stegen af en maakten de deuren van het rijtuig open. Ze rukten twee mannen naar buiten. De handen van deze mannen waren op hun rug vastgebonden, en ze droegen allebei een zwarte zak over het hoofd. Ze gromden en slaakten gedempte kreten – ze hadden ook nog eens allebei een prop in hun mond.

De soldaten duwden de mannen naar het midden van het kamp, de grootste tent in. Zelfs met bedekt gezicht konden de geknevelde mannen merken dat het erg licht was in de tent, en ze voelden een zacht kleed onder hun voeten. De soldaten duwden de mannen hardhandig in twee houten stoelen die achterin stonden.

‘J’ai amené les frères,’ hoorden ze een van de soldaten achter hen zeggen.

‘Merci, capitaine,’ zei een andere stem vóór hen. ‘Le général sera bientôt là.’

De zakken werden van de hoofden getrokken en de mannen werden bevrijd van de prop in hun mond. Toen hun ogen eenmaal aan het licht gewend waren, zagen ze een lange, gespierde man achter een groot houten bureau staan. Zijn houding was gezaghebbend en zijn frons allesbehalve vriendelijk.

‘Dag, gebroeders Grimm,’ zei de lange man met een zwaar accent. ‘Ik ben kolonel Philippe Baton. Fijn dat u vanavond kon komen.’

Wilhelm en Jacob Grimm staarden naar de kolonel. Ze hadden sneeën en schrammen en zagen bont en blauw, en hun kleren waren verfomfaaid. Het was duidelijk een hele strijd geweest om hen hier te krijgen.

‘Hadden we iets te kiezen?’ vroeg Jacob, en hij spuugde een hap bloed op het kleed.

‘Ik neem aan dat u al kennisgemaakt hebt met capitaine De Lange en luitenant Rembert,’ zei kolonel Baton, verwijzend naar de soldaten die de mannen hadden binnengebracht.

‘“Kennisgemaakt” is niet het woord dat ik zou gebruiken,’ zei Wilhelm.

‘We hebben geprobeerd beleefd te blijven, kolonel, maar ze wilden niet meewerken,’ liet capitaine De Lange zijn kolonel weten.

‘We moesten wel geweld gebruiken,’ legde luitenant Rembert uit.

De broers keken om zich heen in de tent. Die was onberispelijk ingericht, voor een onderkomen dat nog maar net in elkaar gezet was. Achter in de hoek tikte een staande klok de nacht weg, en op het houten bureau was een grote kaart van Europa uitgespreid, met Franse minivlaggetjes in de veroverde gebieden geprikt.

‘Wat zijn jullie met ons van plan?’ wilde Jacob weten, en hij probeerde het touw waarmee zijn handen waren vastgebonden los te rukken.

‘Als jullie ons dood wilden hebben, zouden jullie ons inmiddels wel vermoord hebben,’ zei Wilhelm, die ook vocht tegen zijn handboeien.

Door hun onbeleefde houding werd de frons van de kolonel nog dieper. ‘Generaal Marquis heeft om jullie aanwezigheid hier vanavond verzocht, niet om jullie kwaad te doen, maar om jullie om hulp te vragen,’ zei kolonel Baton. ‘Maar ik raad je aan om een toontje lager te zingen, anders zou hij weleens van gedachten kunnen veranderen.’

De gebroeders Grimm keken elkaar nerveus aan. Generaal Jacques du Marquis was een van de meest gevreesde generaals in de Grande Armée, het leger van het Franse Keizerrijk. Bij het horen van zijn naam alleen al liepen de rillingen hen over de rug. Maar wat wilde hij toch van hen?

Plotseling werd de tent gevuld door een onmiskenbare muskusgeur. De gebroeders Grimm merkten dat de soldaten het ook roken en dat ze er gespannen van werden, al zei niemand er wat over.

‘Tsk, tsk, tsk, kolonel,’ klonk een zwakke stem vanuit de tent. ‘Zo behandel je onze gasten niet.’ Degene die het zei had duidelijk de hele tijd meegeluisterd.

Generaal Marquis stapte tussen de grote kandelaars vandaan de tent in; de vlammen flakkerden door de plotselinge luchtvlaag. De tent werd onmiddellijk gevuld met de sterke muskusgeur van zijn reukwater.

‘Generaal Jacques du Marquis?’ zei Jacob vragend.

Voor een man met zo’n intimiderende reputatie was zijn lichaamsbouw een tikkeltje teleurstellend. Hij was klein, met grote grijze ogen en enorme handen. Hij droeg een rond hoofddeksel dat breder was dan zijn schouders, en op zijn piepkleine uniform droeg hij meerdere eretekens. Toen hij zijn hoed afzette en die op het bureau neerlegde, kwam er een volkomen kaal hoofd tevoorschijn. Nonchalant nam hij plaats in de grote stoel met de kussens achter het bureau en vouwde netjes zijn handen voor zijn buik.

‘Capitaine De Lange, luitenant Rembert, maak onze bezoekers alstublieft los,’ beval generaal Marquis. ‘Dat we in leven vijandige tijden wil nog niet zeggen dat we ongastvrij moeten zijn.’

De kapitein en de luitenant deden wat hun werd opgedragen. Er verscheen een vriendelijke glimlach op het gezicht van de generaal, maar de gebroeders Grimm lieten zich niet voor de gek houden – er was in zijn ogen geen greintje mededogen te bespeuren.

‘Waarom hebt u ons gedwongen hierheen te komen?’ vroeg Wilhelm. ‘Wij vormen geen bedreiging voor u of het Franse Keizerrijk.’

‘We zijn academici en schrijvers! Bij ons valt niets te halen,’ zei Jacob.

De generaal stootte een lachje uit en sloeg toen verontschuldigend een hand voor zijn mond. ‘Dat is een mooi verhaaltje, maar ik weet wel beter,’ zei Marquis. ‘Ik heb jullie namelijk in de gaten gehouden, gebroeders Grimm, en ik weet dat er, net als achter al jullie verhalen, méér achter jullie schuilgaat dan je op het eerste gezicht zou denken. Donnez-moi le livre!’

De generaal knipte met zijn vingers en kolonel Baton haalde een groot boek uit zijn bureau tevoorschijn. Dat liet hij met een plof neerkomen voor de generaal, die erin begon te bladeren. De gebroeders Grimm herkenden het onmiddellijk: het was hun eigen boek.

‘Komt dat jullie bekend voor?’ vroeg generaal Marquis.

‘Het is een exemplaar van ons boek met kinderverhalen,’ zei Wilhelm.

‘Oui.’ De generaal keek niet op van de bladzijde. ‘Ik ben een enorme bewonderaar van jullie, gebroeders Grimm. Jullie verhalen zijn zo fantasierijk, zo merveilleuses – waar halen jullie ze toch vandaan?’

De gebroeders Grimm keken elkaar aan, op hun hoede; ze wisten nog altijd niet waar de generaal naartoe wilde.

‘Het zijn gewoon sprookjes,’ zei Jacob. ‘Sommige zijn origineel, maar de meeste zijn volksverhalen die van generatie op generatie worden doorgegeven.’

Generaal Marquis knikte traag terwijl hij luisterde. ‘Maar doorgegeven door wíé?’ vroeg hij, en hij sloeg het sprookjesboek met een klap dicht. Zijn vriendelijke glimlach verdween terwijl zijn grijze ogen heen en weer schoten tussen de twee broers.

Wilhelm en Jacob wisten geen van beiden wat voor antwoord de generaal wilde horen. ‘Door families, culturen, kinderen, door hun ouders, door…’

‘Feeën?’ vroeg de generaal bloedserieus; hij vertrok niet één spiertje in zijn gezicht.

Het werd doodstil in de tent. Toen de stilte ongemakkelijk lang aanhield, keek Wilhelm Jacob aan en ze lachten allebei geforceerd, alsof het zomaar een luchtige vraag was geweest.

‘Feeën?’ zei Wilhelm. ‘Denkt u dat we de verhalen van feeën hebben doorgekregen?’

‘Feeën bestaan niet, generaal,’ zei Jacob.

Het linkeroog van generaal Marquis begon hevig te trillen, wat de broers verraste. De generaal deed zijn ogen dicht en masseerde langzaam zijn gezicht, tot de tic ophield.

‘Vergeef me, gebroeders Grimm,’ zei de generaal verontschuldigend, met alweer een neplachje. ‘Mijn ogen gaan altijd trillen als er tegen me wordt gelógen.’

‘We liegen niet tegen u, generaal,’ zei Jacob. ‘Maar als onze verhalen een andere indruk bij u hebben gewekt, dan is dat het allergrootste compliment dat u…’

‘STILTE!’ beval generaal Marquis, en zijn oog begon weer te trillen. ‘Jullie beledigen mijn intelligentie, gebroeders Grimm! We volgen jullie al een hele tijd. We zijn op de hoogte van de fonkelende vrouw die jullie de verhalen brengt!’

De gebroeders Grimm werden doodstil. Hun hartslag versnelde en er verschenen zweetdruppels op hun voorhoofd. Ze hadden zich allebei jarenlang trouw gehouden aan de geheimhoudingseed die ze hadden afgelegd, en toch was het grootste geheim van hun leven uitgekomen.

‘Een fónkelende vrouw?’ zei Wilhelm. ‘Generaal, hoort u wel wat u zegt? Dit is belachelijk.’

‘Mijn mannen hebben het met eigen ogen gezien,’ zei generaal Marquis. ‘Ze draagt gewaden die fonkelen als de nachtelijke hemel, ze heeft witte bloemen in het haar en een lange kristallen staf in haar hand. En telkens wanneer ze terugkomt, brengt ze een nieuw verhaal mee voor jullie boek. Maar waar komt ze vandáán? Dat vraag ik me al een hele tijd af. Na het bestuderen van alle landkaarten die ik in mijn bezit heb, ontelbare dagen lang, moet ik wel aannemen dat ze afkomstig is van een plek die op geen van mijn kaarten te zien is.

Wilhelm en Jacob schudden hun hoofd en deden hard hun best om alles wat hij zei te ontkennen. Maar hoe konden ze de waarheid ontkennen?’

‘Militairen… jullie zijn ook allemaal hetzelfde,’ zei Jacob. ‘De halve wereld veroverd en nog is het niet genoeg. Dus verzinnen jullie maar dingen om in te geloven! Als koning Arthur die maar blíjft zoeken naar de Heilige Graal.’

‘Apportez-moi l’oeuf!’ beval generaal Marquis.

Capitaine De Lange en luitenant Rembert liepen de tent uit en kwamen even later terug met een zware kist, omwikkeld met kettingen. Die zetten ze op het bureau, voor de neus van generaal Marquis.

De generaal stak een hand in zijn uniform en haalde een sleutel tevoorschijn, die hij veilig om zijn hals droeg. Hij maakte de kettingen los en opende de kist. Eerst pakte hij een paar witte zijden handschoenen en trok die aan. Hij reikte wat dieper in de kist en haalde een reusachtig ei tevoorschijn, gemaakt van het zuiverste goud dat de broers ooit hadden gezien. Het gouden ei was duidelijk niet afkomstig van deze wereld.

‘Is dit niet het allermooiste dat jullie ooit onder ogen hebben gekregen?’ vroeg generaal Marquis. Bijna in trance staarde hij naar het gouden ei. ‘En ik denk dat dit nog maar het begin is, een voorproefje van de wonderen die ons wachten in de wereld waar jullie verhalen vandaan komen, gebroeders Grimm. En daar gaan júllie ons naartoe brengen.’

‘Dat kan helemaal niet!’ zei Jacob. Hij probeerde te gaan staan, maar luitenant Rembert duwde hem terug in zijn stoel.

‘De Goede Fee – de fonkelende vrouw die u daarnet noemde – brengt ons de verhalen uit haar wereld, zodat wij ze kunnen doorvertellen in onze wereld,’ zei Wilhelm.

‘Zij is de enige die tussen beide werelden kan reizen. Wij zijn daar nooit geweest en we kunnen u er ook niet naartoe brengen,’ vulde Jacob aan.

‘Hoe komt u eigenlijk aan dat ei?’ wilde Wilhelm weten.

Generaal Marquis legde het gouden ei voorzichtig terug in de kist. ‘Van een van uw overige kennissen, die ándere vrouw die u verhalen levert om door te vertellen. Apportez-moi le corps de la femme oiseau!’

Kolonel Baton liep de tent uit. Toen hij even later terugkwam, trok hij een vrachtkar achter zich aan die rondom tralies had. Hij rukte een doek weg die over de kar had gehangen, en de gebroeders Grimm slaakten een geschrokken kreet. In de kar lag het levenloze lichaam van Moeder de Gans.

‘Wat hebben jullie met haar gedaan?’ brulde Wilhelm. Ook hij probeerde nu overeind te komen, maar werd teruggeduwd in zijn stoel.

‘Ze is helaas vergiftigd in een plaatselijke taveerne,’ zei generaal Marquis zonder wroeging. ‘Heel triest om te zien dat zo’n bevlogen vrouw ons moest verlaten, maar die dingen gebeuren nu eenmaal. We vonden het ei tussen haar bezittingen. En dat roept bij mij vragen op. Als deze ouwe zuipschuit al een manier heeft gevonden om tussen verschillende werelden te reizen, dan heb ik er alle vertrouwen in dat jullie dat ook kunnen.’

De broers werden vuurrood, briesend van woede. ‘En wat ben je dan van plan als jullie daar aankomen? De sprookjeswereld opeisen voor het Franse Keizerrijk?’ vroeg Wilhelm.

‘Ja, inderdaad,’ antwoordde generaal Marquis, alsof dat allang duidelijk was.

‘Jullie hebben geen schijn van kans!’ riep Jacob uit. ‘Er zijn in die wereld mensen en wezens waar jullie je niet eens een voorstelling van kunnen maken! Mensen en wezens vele malen sterker en invloedrijker dan jullie ooit zullen zijn! Het leger wordt verpletterd zodra jullie daar aankomen.’

Generaal Marquis stootte weer een lach uit. ‘Dat is hoogst onwaarschijnlijk, gebroeders Grimm.’ Hij giechelde. ‘De Grande Armée heeft namelijk grootste plannen. Er zijn vele gebieden die we nog voor het einde van het jaar gaan veroveren. De sprookjeswereld is niet meer dan een kruimeltje van de taart waar wij op uit zijn. Op dit moment worden duizenden Franse soldaten getraind, en zij vormen straks het grootste leger dat de wereld ooit heeft gekend. Ik betwijfel sterk of wij ons zullen laten tegenhouden – niet door de Egyptenaren, niet door de Russen, niet door de Oostenrijkers en al helemaal niet door een stelletje feeën en kobolden.’

‘En wat verwachten jullie van ons?’ vroeg Wilhelm. ‘Stel dat het ons niet lukt om jullie een doorgang naar die andere wereld te wijzen, wat dan?’

De generaal glimlachte, maar deze keer was zijn glimlach gemeend. Zijn blik werd hebberig toen hij hun vertelde wat hij wilde.

‘Jullie krijgen twee maanden de tijd om een manier te vinden om de sprookjeswereld te betreden, gebroeders Grimm,’ zei Marquis.

‘En als het niet lukt?’ vroeg Jacob. ‘Zoals ik al zei: de Goede Fee is een erg geheimzinnige vrouw. Misschien zien we haar wel nooit meer.’

Het gezicht van de generaal betrok, zijn blik werd kil en boosaardig. ‘Tsk, tsk, tsk, gebroeders Grimm,’ zei hij. ‘Jullie zullen dit niet verprutsen, want de toekomst van jullie vrienden en familie staat op het spel. Ik weet dat jullie ze niet zullen laten vallen.’

De gespannen sfeer in de tent werd doorbroken door een zacht gesnuif, maar dat was niet afkomstig van de gebroeders Grimm. Toen Jacob naar de kooi keek, zag hij Moeder de Gans met haar lippen smakken. Tot grote verbazing van alle aanwezigen kwam Moeder de Gans langzaam tot leven, alsof ze ontwaakte na een lange nachtrust.

‘Waar ben ik?’ vroeg Moeder de Gans. Ze ging rechtop zitten en wreef over haar hoofd. Ze rekte met een knak haar nek en geeuwde lang en uitgebreid. ‘O nee, is Spanje weer een inquisitie begonnen? Hoelang ben ik buiten westen geweest?’

De generaal kwam langzaam overeind en zijn ogen werden groot van verbijstering. ‘Maar hoe is dit mogelijk? Ze was vergiftigd!’ zei hij in zichzelf.

‘Nou, vergiftigd zou ik het niet noemen… maar misschien heb ik een drupje te veel gehad.’ Moeder de Gans keek om zich heen in de tent. ‘Eens even denken. Het laatste dat ik me herinner is dat ik in mijn favoriete bierhuis in Beieren was. De barkeeper daar heeft een gulle hand van schenken. Lester heet hij, een lieve man en een oude vriend van me. Ik heb altijd gezegd dat ik mijn eerstgeborene naar hem zou vernoemen, mocht ik ooit een kind krijgen… Wacht eens even! Jacob? Willy? Wat in Merlijns naam doen júllie hier?’

‘We zijn ontvoerd!’ zei Jacob. ‘Deze mannen willen binnen twee maanden de sprookjeswereld binnenvallen. Ze doen onze familie iets aan als we geen doorgang voor ze regelen!’

De snavel van Moeder de Gans viel open, en haar blik ging heen en weer tussen de broers en de soldaten. Het kostte haar sowieso al genoeg moeite om weer bij bewustzijn te komen, maar door deze informatie begon haar hoofd te tollen.

‘Maar… maar… maar hoe weten ze…?’

‘Ze zijn ons gevolgd,’ zei Jacob. ‘Ons allemaal. Ze hebben uw gouden ei! Ze hebben een leger van duizenden soldaten en ze willen de sprookjeswereld opeisen voor Frankrijk…’

‘Stilte!’ eiste kolonel Baton van de broers.

Generaal Marquis stak een hand op om de kolonel het zwijgen op te leggen. ‘Nee, kolonel, het geeft niet. Want deze vrouw gaat onze vrienden hélpen aan ons verzoek te voldoen. Ze zou per slot van rekening ook niet willen dat er iets gebeurde met de familie Grimm.’

Hij tuurde door de tralies naar haar alsof ze een dier was. Moeder de Gans was het wel gewend om op de gekste plekken en in de raarste situaties wakker te worden, maar dit sloeg alles. Ze was altijd bang geweest dat het geheim van haar wereld zou uitkomen, maar ze had nooit gedacht dat dat onder zulke extreme omstandigheden zou gebeuren.

Haar wangen werden vuurrood en ze raakte in paniek. ‘Ik moet gaan!’ zei ze. Ze stak een geopende hand uit en het gouden ei vloog zomaar de kist uit, de kar in waar zij zat. En met een verblindende lichtflits gingen Moeder de Gans en het gouden ei in rook op.

De soldaten in de tent begonnen te schreeuwen, maar de generaal bleef doodstil. De vastberadenheid in zijn ogen nam toe terwijl hij keek naar de vrachtkar waaruit Moeder de Gans was verdwenen. Hij had nog nooit zoiets wonderlijks meegemaakt, en het bewees dat alles waar hij op uit was echt bestond.

‘Général, quelles sont vos instructions?’ vroeg kolonel Baton gespannen; hij wilde weten wat de nieuwe instructies waren.

De generaal keek naar de grond terwijl hij een beslissing nam. ‘Emmenez-les!’ zei hij, wijzend naar de gebroeders Grimm. Voordat ze het wisten hadden de broers weer een prop in hun mond, waren hun handen weer op hun rug gebonden en hadden ze een zwarte zak over hun hoofd.

‘Twee maanden, gebroeders Grimm,’ zei de generaal, die zijn ogen niet van de vrachtkar af kon houden. ‘Als jullie niet binnen twee maanden een manier vinden om in de sprookjeswereld te komen, zal ik persoonlijk iedereen vermoorden die jullie lief is!’

De gebroeders Grimm kreunden door de prop in hun mond. Capitaine De Lange en luitenant Rembert trokken de broers overeind, de tent uit. Het hele kamp kon hun gedempte gekreun horen toen ze in het rijtuig werden geduwd en verdwenen in het donkere woud.

Generaal Marquis nam weer plaats in zijn stoel. Hij slaakte een tevreden zucht toen zijn hartslag en zijn op hol geslagen gedachten weer een gelijk tempo aannamen. Zijn blik viel op het boek van de gebroeders Grimm op zijn bureau, en er ontsnapte hem een zacht gegrinnik. Voor het eerst kwam de sprookjeswereld hem niet meer voor als een te hoog gegrepen zoektocht à la Koning Arthur – het was nu een bereikbaar overwinningsdoel.

De generaal trok een van de Franse minivlaggetjes uit de kaart van Europa en prikte dat in de kaft van het sprookjesboek. Misschien hadden de gebroeders Grimm gelijk en bevatte de sprookjeswereld wonderen die hij zich niet eens kon indenken, maar nu fantaseerde hij er wel degelijk over…

HOOFDSTUK 1

EEN EDUCATIEF
VERANTWOORD UITSTAPJE

Het was een halfuur na middernacht, en van alle huizen in de Plataanstraat was er maar één waar licht brandde. Achter het raam op de eerste verdieping in het huis van dokter Robert Gordon was een schaduw te zien die heen en weer bewoog. Het was zijn stiefzoon Koen Brugman die liep te ijsberen in zijn kamer. Koen wist al maanden dat hij naar Duitsland zou gaan, maar hij had tot de avond voor vertrek gewacht met inpakken.

De herhaling van een tv-serie die zich afspeelde in de ruimte hielp niet erg mee tegen zijn uitstelgedrag. Koen kon gewoon zijn ogen niet afhouden van de vrouwelijke gezagvoerder die haar bemanning wegleidde van een vijandig alienvolk. Maar toen hij opkeek naar de klok en besefte dat hij al over zeven uur op het vliegveld moest zijn, moest hij de telvisie wel uitzetten en zich concentreren op het inpakken.

‘Eens even denken,’ zei Koen bij zichzelf. ‘Ik blijf drie dagen in Duitsland… dus dan moet ik twáálf paar sokken meenemen, lijkt me.’ Hij knikte vol vertrouwen en gooide een berg sokken in zijn koffer. ‘Je kunt nooit weten, misschien zijn er veel plassen in Duitsland.’

Koen pakte een stuk of tien onderbroeken uit zijn ladekast en legde die op zijn bed. Het waren er meer dan hij nodig had, maar een traumatiserend logeerpartijtje in zijn kleutertijd dat was geëindigd met een nat bed had hem geleerd altijd ruim ondergoed mee te nemen.

‘Goed, ik geloof dat ik alles heb.’ Koen telde de spullen in zijn koffer. ‘Zeven T-shirts, vier truien, mijn gelukssteen, twee sjaals, mijn andere gelukssteen, onderbroeken, sokken, pyjama, mijn gelukspokerfiche en mijn tandenborstel.’

Hij keek om zich heen in zijn kamer terwijl hij zich afvroeg wat hij nog meer nodig zou kunnen hebben in Duitsland.

‘O, lange broeken!’ zei hij toen, blij dat hij er op tijd aan dacht. ‘Ik moet nog broeken meenemen!’

Toen hij de ontbrekende (en onmisbare) kledingstukken in zijn koffer had gelegd, ging hij op de rand van zijn bed zitten en slaakte een diepe zucht. Er verscheen een jongensachtige grijns op zijn gezicht. Hij kon er niets aan doen, hij was enthousiast!

Aan het einde van het eerste schooljaar had de directrice van Koens school, mevrouw Peters, hem een heel bijzondere kans geboden.

‘Zit ik in de nesten?’ had Koen gevraagd toen hij tegenover haar aan haar bureau ging zitten.

‘Meneer Brugman, waarom vraag je dat toch iedere keer als ik je bij me roep?’

‘Sorry. Sommige gewoontes zijn niet makkelijk af te leren.’ Hij haalde zijn schouders op.

‘Ik heb je laten komen om twee redenen,’ zei mevrouw Peters. ‘Ten eerste vroeg ik me af of Alexandra al gewend is op haar nieuwe school in… waar was het ook alweer? Vermont?’

Koen hapte naar adem en zette grote ogen op. ‘O ja!’ zei hij. Soms vergat hij dat zijn familie tegen de schoolleiding had gelogen over zijn zus. ‘Het gaat heel goed! Ze heeft het nog nooit ergens zo naar haar zin gehad als daar!’

Mevrouw Peters beet op haar lip en knikte, bijna teleurgesteld door dat antwoord. ‘Heel goed, dat is fijn voor haar,’ zei ze. ‘Al heb ik soms de egoïstische wens dat ze weer hier zou komen wonen en zou terugkeren bij ons op school. Maar je moeder vertelde me over het lesprogramma dat ze daar hebben, en ik geloof graag dat ze daarvan geniet.’

‘Nou en of!’ Koen keek naar links om oogcontact te vermijden. ‘En Alexandra is altijd dol geweest op bomen… en op van die esdoornsiroop uit Vermont, dus dat komt goed uit.’

‘Juist ja.’ Mevrouw Peters kneep haar ogen tot spleetjes. ‘En ze woont nu bij jullie oma? Klopt dat?’

‘Ja, ze is nog steeds bij oma… die ook dol is op bomen en op esdoornsiroop. Familietrekje, denk ik.’ Nu keek Koen naar rechts. Heel even raakte hij in paniek omdat hij niet meer wist naar welke kant mensen ook alweer keken als ze logen – daar had hij een tv-programma over gezien.

‘Doe haar dan maar de hartelijke groeten van me en vraag of ze langskomt als ze weer eens in de buurt is,’ zei mevrouw Peters.

‘Zal ik doen!’ Koen was opgelucht dat hij het onderwerp kon afsluiten.

‘Dan nu de tweede reden dat ik je vandaag bij me heb geroepen.’ Mevrouw Peters ging nog wat rechter in haar stoel zitten en schoof een folder over haar bureau heen. ‘Ik heb zojuist mooi nieuws gekregen van een oude collega van me die Engelse les geeft in Duitsland, in Frankfurt. Het schijnt dat de Universiteit van Berlijn een tijdcapsule heeft gevonden die van de gebroeders Grimm is geweest. Ik neem aan dat je nog wel weet wie dat zijn, van mijn lessen in groep acht.’

‘Serieus? Mijn oma kende ze!’ zei Koen.

‘Pardon?’

Even staarde Koen haar alleen maar aan, hij kon wel door de grond gaan om zijn eigen onvoorzichtigheid. ‘Ik bedoel… ja, natuurlijk weet ik dat nog,’ probeerde hij er snel overheen te praten. ‘Dat zijn toch die sprookjesbroers? Mijn oma las vroeger hun verhaaltjes aan ons voor.’

‘Inderdaad.’ Mevrouw Peters glimlachte, ze was zo gewend geraakt aan de ongewone opmerkingen van Koen dat ze hier niet eens vraagtekens bij zette. ‘En volgens de Universiteit van Berlijn zijn er in die capsule drie gloednieuwe sprookjes ontdekt!’

‘Wat goed!’ Koen was echt enthousiast toen hij dat hoorde, en hij wist dat zijn zus het ook fantastisch zou vinden.

‘Inderdaad,’ zei mevrouw Peters. ‘En wat nog mooier is: de Universiteit van Berlijn gaat een groot evenement organiseren rond de onthulling van die verhalen. In september, drie weken na het begin van het schooljaar, worden ze voor het eerst voorgelezen aan het publiek, op St.-Matthäus-Kirchhof, het kerkhof waar de gebroeders Grimm begraven zijn.’

‘Allemaal even leuk!’ zei Koen. ‘Maar wat heeft dat met mij te maken?’

‘Nou, aangezien jij ook een soort Grimm geworden bent…’

Koen lachte ongemakkelijk en keek weer naar links. Ze moest eens weten hoe dicht ze bij de waarheid zat met haar compliment.

‘Ik dacht dat je misschien wel geïnteresseerd zou zijn in het reisje dat ik aan het plannen ben.’ Mevrouw Peters schoof de folder dichter naar Koen toe. ‘Ik heb besloten een select clubje leerlingen – leerlingen zoals jij, die hebben aangetoond een grote liefde te hebben voor schrijven en verhalen vertellen – uit te nodigen om met me mee te gaan naar Berlijn en daar deel uit te maken van de groep mensen die de verhalen als eerste te horen krijgt.’

Koen pakte de folder en staarde er met open mond naar. ‘Dat lijkt me fantástisch!’ Hij sloeg hem open en keek naar al het aantrekkelijks dat de stad Berlijn te bieden had. ‘Gaan we dan ook naar die nachtclubs?’

‘Helaas vindt het schoolbestuur het geen goed idee als leerlingen voor een reisje meer dan een week school moeten missen. Dus geen nachtclubs, ben ik bang. We blijven er maar drie dagen, maar het leek me een kans die jij niet wilt missen.’ Mevrouw Peters lachte vol vertrouwen. ‘Ik heb het gevoel dat er een stukje geschiedenis op ons wacht.’

Koens glimlach verdween toen zijn blik de onderkant van de folder bereikte. Hij zag hoeveel het uitstapje kostte.

‘Oei, het is behalve educatief verantwoord ook wel erg prijzig,’ zei hij.

‘Reizen is helaas nooit goedkoop,’ zei mevrouw Peters. ‘Maar er zijn veel fondsen waarover ik je informatie kan…’

‘O, wacht! Ik vergeet steeds dat mijn moeder pasgeleden is getrouwd met een dokter!’ Koens grijns keerde terug. ‘Of nee… ben ikzelf dan nog steeds arm? Dat zal ik thuis moeten vragen. Het stiefzoonschap heeft een heleboel kanten die ik nog moet uitvogelen.’

Mevrouw Peters trok haar wenkbrauwen op en knipperde twee keer met haar ogen, want ze wist niet wat ze daarop moest zeggen. ‘Dat is een gesprek dat je thuis zult moeten voeren, maar mijn telefoonnummer hier op school staat onderaan op die folder, mocht je hulp nodig hebben om hen over te halen,’ zei ze met een snelle knipoog.

‘Dank u wel, mevrouw Peters! Wie hebt u nog meer gevraagd?’

‘Niet meer dan een handjevol leerlingen. Ik heb door schade en schande geleerd dat het meenemen van meer dan zes scholieren per begeleider kan leiden tot een scène uit Lord of the Flies.’

‘Ik snap het,’ zei Koen. Hij kreeg het beeld niet uit zijn hoofd: een stel stamleden uit groep acht die mevrouw Peters aan het spit regen en haar roosterden boven een open vuur.

‘Maar Bella van Kampen heeft zich ook ingeschreven,’ zei mevrouw Peters. ‘Zit zij niet bij jou in de klas bij de lessen van mevrouw Vork?’

Koen voelde zijn hartslag versnellen. Hij kreeg rode wangen en kneep zijn lippen op elkaar om een glimlach te verbergen. ‘O, leuk,’ zei hij zachtjes, terwijl een stem in zijn binnenste schreeuwde: O wauw, Bella van Kampen gaat mee naar Duitsland! Geweldig! Dat is het beste nieuws óóit!

‘Zij heeft ook veel schrijftalent. Jullie kunnen het vast goed met elkaar vinden,’ zei mevrouw Peters, die niets merkte van Koens versnelde hartslag. ‘Ik hoop dat je met ons mee kunt. Ga nu maar terug naar je klas.’

Koen knikte toen hij ging staan en bleef de hele weg naar het biologielokaal knikken. Hij begreep niet waarom het altijd warmer leek te worden in een ruimte als hij Bella van Kampen zag of wanneer iemand haar naam noemde. Hij wist niet eens precies wat hij voor haar voelde – maar om de een of andere reden verheugde Koen zich er altijd op om haar te zien en wilde hij heel graag dat ze hem leuk vond.

Hij kon het niet verklaren, hoe diep hij er ook over nadacht. Maar één ding was zeker: Koen moest naar Duitsland!

Het gesprek met zijn moeder en stiefvader na school ging bijna nog beter dan hij had durven hopen.

‘Het is een educatief verantwoord uitstapje,’ benadrukte Koen. ‘Duitsland is een supernet land met heel veel geschiedenis, volgens mij is er nog iets geweest met een oorlog, en… Mag het? Mag het?’

Charlotte en Bob zaten tegenover hem op de bank de folder te lezen. Ze waren net thuis van hun werk in het kinderziekenhuis en ze hadden niet eens de tijd gehad om zich om te kleden voordat de laaiend enthousiaste Koen hen met zijn vragen bestookte.

‘Dat klinkt goed, zeg,’ zei Charlotte. ‘Wat zou je vader het mooi gevonden hebben, dat nieuws over de tijdcapsule van de gebroeders Grimm!’

‘Ja, dat bedoel ik! Daarom moet ik echt mee, zodat ik het voor ons allemaal kan ervaren! Mag het alsjeblieft?’ Hij maakte kleine sprongetjes. Als Koen iets van hen gedaan wilde hebben was hij net een dolgedraaide chihuahua.

Ze aarzelden maar één seconde, maar voor Koen voelde het als een uur. ‘Kom op nou! Alexandra mag in een andere dimensie wonen en ik mag niet eens op schoolreis naar Duitsland?’

‘Je mag mee, zeker weten,’ zei Charlotte.

‘YES!’ Koen wierp zijn armen in de lucht.

‘Maar je zult er wel voor moeten betalen,’ voegde Charlotte er snel aan toe.

Koens armen vielen meteen slap omlaag. Zijn enthousiasme was als een ballon waar de lucht uit liep. ‘Ik ben dertien! Ik heb toch helemaal geen geld voor een reis naar Berlijn!’

‘Klopt, maar vanaf het moment dat we bij Bob zijn ingetrokken heb je steeds geld gekregen voor klusjes in en om het huis, en je veertiende verjaardag komt er ook aan,’ zei Charlotte, die in gedachten al aan het rekenen was. ‘Als je op school nog een inzamelingsactie houdt of zo, dan kun je het best…’

‘Dan heb ik nog maar de helft,’ zei Koen. Hij had al berekeningen gemaakt voor elk scenario waarmee ze hadden kunnen komen. ‘Dan kan ik er wel naartoe, maar niet meer terug.’

Bob keek naar de folder en haalde zijn schouders op. ‘Charlotte, als we hem nu eens tegemoetkomen? Dit is echt een mooie kans. Bovendien is hij altijd heel lief geweest, dus het kan geen kwaad om hem een keer te trakteren.’

‘Dank je wel, Bob! Mam, luister nou eens naar je man!’ Koen gebaarde naar Bob alsof hij een vliegtuig naar de terminal moest loodsen.

Charlotte dacht er even over na. ‘Prima,’ zei ze toen. ‘Als je zelf de helft bij elkaar verdient, waarmee je ons laat zien dat dit reisje iets is wat je écht graag wilt, dan betalen wij de andere helft. Hebben we een deal?’

Koen kwispelde van de opwinding die zich in zijn binnenste opbouwde. ‘Dank je wel, dank je wel, dank je wel!’ Hij gaf hun allebei een hand. ‘Het was me een genoegen zaken met u te doen!’

En zo had Koen de helft van zijn reis verdiend, met vier maanden zakgeld sparen, het inleggen van zijn verjaardagsgeld en de verkoop op school van snoep, zelfgebakken koekjes en afzichtelijk pottenbakkerswerk (voornamelijk gekocht door Charlotte en Bob), en nu was hij klaar voor Duitsland.

Aan het begin van de week voor zijn vertrek, toen Koen eigenlijk had moeten beginnen met inpakken, kwam Bob zijn kamer binnen met een nieuwe verrassing. Hij gooide een stokoude, stoffige koffer op het bed van zijn stiefzoon. Het ding was bruin, volgeplakt met stickers van beroemde plekken, en het zorgde ervoor dat Koens kamer opeens naar voeten rook.

Bob zette zijn handen in zijn zij en keek trots naar de koffer. ‘Daar is-ie dan!’

‘Wat?’ vroeg Koen. ‘Is dat een doodskist?’

‘Nee, het is de koffer die ik heb gebruikt toen ik na mijn studie door Europa heb gereisd.’ Hij gaf een klopje op de zijkant alsof het een oude hond was. ‘We hebben samen mooie tijden beleefd – we zijn overal geweest! Het leek me wel wat voor jou, voor Duitsland.’

Koen kon zich niet voorstellen dat hij dat ding zou meenemen. Hij was stomverbaasd dat de koffer niet ter plekke uit elkaar viel, als een mummie die na duizenden jaren wordt blootgesteld aan de elementen. ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, Bob.’ Hij verborg zijn bedenkingen achter een neplachje. Dit kon hij niet weigeren, Bob had hem immers geholpen de reis mogelijk te maken.

‘Je hoeft me niet te bedanken,’ zei Bob, ook al was een bedankje het laatste dat Koen in gedachten had. ‘Doe me alleen één plezier en koop straks een sticker uit Berlijn voor haar.’

‘Is het een zij?’

‘Jazeker, ze heet Betsy,’ zei Bob terwijl hij Koens kamer uit liep. ‘Veel plezier met haar! O ja, dat zou ik bijna vergeten: je moet flink hard op haar linkerslotje drukken. Gewoon met je rug ertegen duwen, dan gaat het wel dicht.’

Aan het einde van de week begreep Koen precies wat Bob bedoeld had; na het toevoegen van de broeken kreeg hij de koffer niet meer dicht. Na drie harde duwen die hem bijna zijn rug kostten, gaf hij zich over aan Betsy.

‘Vooruit dan, misschien heb ik wel genoeg aan zes paar sokken, vier T-shirts, vijf onderbroeken, twee truien, een pyjama, mijn gelukspokerfiche, een tandenborstel en één gelukssteen,’ zei Koen. Hij haalde de overtollige kledingstukken uit de koffer, waarna het slot wel dichtklikte.

Eigenlijk had hij al in bed moeten liggen, maar hij wilde nog even wakker blijven. Denken aan het reisje naar Duitsland was voor Koen een heel goede manier geweest om al zijn andere gedachten van de laatste tijd te negeren. Nu hij rondkeek in zijn kamer en luisterde naar de doodse stilte in huis, kon hij zich niet langer verzetten tegen de eenzaamheid die hij steeds had onderdrukt. Er ontbrak iets in zijn leven… zijn zusje.

Koen deed het slaapkamerraam open om de stilte om hem heen te doorbreken. In de Plataanstraat was het net zo stilletjes als in huis en hij vond er geen troost. Hij staarde naar de sterren aan de nachtelijke hemel en vroeg zich af of Alexandra ze nu ook kon zien, waar ze ook mocht zijn. Misschien was Het verborgen land wel een van de sterren waar hij nu naar keek en was het alleen nog niet ontdekt. Zou dat geen opbeurend nieuws zijn? Dat hij en zijn zus alleen maar gescheiden waren door lichtjaren, en niet door dimensies?