FABELHUIS

FABELHUIS

Emma Norry

UITGEVERIJ FONTAINE

Oorspronkelijke titel: Fablehouse

Oorspronkelijke uitgever: Bloomsbury Publishing Plc.

Tekst © 2023 Storymix Limited

Voor de Nederlandstalige uitgave:

© 2023 Fontaine Uitgevers, Amsterdam

www.fontaineuitgevers.nl

Vertaling: Sabine Mutsaers

Opmaak: Aard Bakker

Omslagbewerking: Marieke Oele

ISBN 978 94 6406 259 7

NUR 283

Deze digitale uitgave is gemaakt naar de eerste druk, 2023 met ISBN 978 94 6404 260 3

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch databestand of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Deze uitgave is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid samengesteld. Noch de maker, noch de uitgever stelt zich echter aansprakelijk voor eventuele schade als gevolg van eventuele onjuistheden en/of onvolledigheden in deze uitgave.

Welkom. Dit boek is voor jou.

Heather, Lloyd, Arlene en Nat wonen in mijn hart.

Ik hoop dat ze ook een plekje in dat van jou zullen vinden.

1

De cairn

JUNI 1954

‘Blijf van me af!’

Ik schoot naar voren, weg van juffie Gloria en haar akelige metalen kam, en holde langs Judy die met haar poppen aan het spelen was de huiskamer uit.

Met twee treden tegelijk liep ik de gammele houten trap op, drie verdiepingen tot bijna aan de zolder, die vroeger diende als dienstbodevertrek. Op mijn hurken, met mijn handen op mijn knieën, ademde ik diep in terwijl mijn hartslag vertraagde. Ook al was ik nu uit het zicht, juffie Gloria brulde beneden nog steeds mijn naam.

‘Heather!’

Ik wist dat ze niet echt boos was, maar ik was mooi niet van plan om haar in mijn buurt te laten komen met die kam. Ze zou toch moeten weten dat dat geen goed idee was.

‘Waar is Heather gebleven?’

Juffie Gloria was zeventien en werkte hier in Fabelhuis om toezicht te houden op mij en de andere kinderen. Ze vond het heerlijk om ons haar te kammen en aan onze overgooiers te prutsen, alsof we haar eigen levende poppen waren.

Toen ik een week eerder daar was aangekomen, had ze erop gehamerd dat je schoon, netjes en ‘respectabel’ moest zijn – dat werd verwacht van ‘jongedames’, zei ze. Maar mijn haar hoeft heus niet elke dag gekamd te worden, dat is toch zonde van de tijd! Ik vond het genoeg om mijn pluizenbol in toom te houden met een dik elastiek. Dan kon ik me tijdens mijn wekelijkse bad gewoon onder water laten zakken en de zeepbellen mijn krullen laten wassen. Dan was dat gedoe met vlechten en knotjes en weet ik wat allemaal nog meer niet nodig. En sinds wanneer was het belangrijk om er ‘leuk’ uit te zien? Echt niet. Het was heus niet zo dat de mensen in de rij stonden om mij te adopteren. Ik zou niet weten waarom het hier anders zou zijn dan in de andere tehuizen waar ik had gezeten.

‘Heather! Liefje! Kom nou hier.’ Ook al was ik dat hele eind bij haar vandaan, haar stem galmde nog steeds door de gangen. Ik sloop weg en liep de oude diensttrap af die niemand leek te gebruiken, waarschijnlijk omdat hij was aangevreten door houtworm en onder de spinnenwebben zat.

Op weg naar de achterdeur werd ik achtervolgd door de spookachtige echo van: ‘Wees eens lief en kom terug! Waarom loop je toch altijd weg?’

Juffie Gloria was een en al glimlach – het was gewoon onnatuurlijk om zo opgewekt te zijn. Die hele week had ik haar niet één keer geërgerd gezien of een tik zien uitdelen, zelfs niet aan de jongere kinderen, en die konden chronisch jengelen. Maar niemand is helemáál perfect, hè? Ik denk dat ze het daarom zo fijn vond om ons haar te doen, dan kon ze haar boosheid afreageren door aan onze klitten en krullen te trekken. En met dertien kroeshoofden waren er hier genoeg klitten voorhanden.

Ze straalde ook altijd als ze klaar was, dan klonk ze heel tevreden. ‘Kijk, zie je wel. Dit is een stuk beter, hè?’ zei ze laatst toen ze me ronddraaide voor een spiegel terwijl mijn hoofdhuid gloeide alsof hij in brand stond. Toen ik mijn eigen spiegelbeeld zag, trok ik een gezicht. Spiegels herinnerden me er altijd aan waarom ik naar Fabelhuis was gebracht. Zolang ik er niet in keek, maakte het niet uit wat voor kleur of wat voor haar ik had; dan kon ik gewoon mezelf zijn en vergeten dat ik een van de ‘bruine baby’s’ was die niemand hier wilde hebben.

‘Heather!’

Ik sloop de tweede trap af. Het gezang van Arlene zweefde door de gangen. Het was een verademing om met haar op een kamer te slapen, ook al hield ze nooit op met zingen. Ze was een jaar jonger dan ik, maar lang niet zo irritant als de andere tienjarigen hier: Ruth en Martha.

Ik hoorde Arlene nog steeds zingen toen ik de laatste trap af liep en door de achterdeur naar buiten glipte.

Van alle weeshuizen waar ik had gezeten leek Fabelhuis tot nu toe lang niet verkeerd. Ik had niks gezien dat maakte dat ik wilde weglopen – nog niet. We werden goed behandeld en we hadden volop te eten. Mevrouw Isolde, de directrice, had me verteld dat het haar levenswerk was om ervoor te zorgen dat wij allemaal uitgroeiden tot ‘productieve leden van de samenleving’.

‘We lijken hier misschien wat ongewoon, Heather,’ had ze gezegd nadat de chique zilverkleurige auto me had afgezet, ‘maar je zult binnenkort wel zien dat alles voortkomt uit het diepste verlangen om jullie te laten opbloeien!’

Dus hadden we elke morgen les: lezen, schrijven en rekenen, zoals op een gewone school. En aan het geploeter van sommige anderen te zien was dit de eerste keer dat ze iets leerden. Je had juffie Clara, die een opleiding volgde om schooljuf te worden, dus gaf ze ons les. ’s Middags hadden we vrije tijd en mochten we spelen, zolang we maar op het terrein bleven. Ik greep elke gelegenheid aan om op onderzoek uit te gaan, maar de beste ontsnappingsroute – voor het geval ik die nodig zou hebben – had ik nog niet gevonden. Het terrein was perfect om verstoppertje te doen, maar daar had je vrienden voor nodig, en dat was wel het laatste wat ik wilde. Ik had in drie andere weeshuizen gewoond, en vrienden maken was een vergissing: soms waren ze zonder waarschuwing ineens weg, of je moest zelf vertrekken. Het was beter om alleen te blijven, dat scheelde een hoop verdriet.

Het was prima in Fabelhuis, maar één ding viel niet te ontkennen: we werden er weggestopt, verzwegen. Het dichtstbijzijnde dorp was Selworthy, maar daar was ik nog niet geweest. Onze uitstapjes bleven blijkbaar beperkt tot de kerk op zondag, en ik was die week gelukkig op maandag aangekomen. Ik had de verzorgsters horen zeggen dat de mensen in Selworthy het liefst deden alsof wij niet bestonden. En dat allemaal omdat onze moeders het te goed hadden kunnen vinden met zwarte soldaten, en toen die teruggingen naar huis, de oceaan over… nou ja, toen waren wij, de ‘bruine baby’s’, het probleem dat achterbleef. Dat was de reden dat we geen van allen ooit zouden vergeten dat we niet gewenst waren.

Ik telde tot tien en sloop toen weg langs de bakstenen muur die naast het huis helemaal doorliep tot aan de tuin. Ik snelde langs de moestuin en de kippenren, waar ik een vinger tegen mijn lippen drukte naar de kakelende kippen. Juffie Gloria was nergens te bekennen. En als ik goed uitkeek, zou ik juffie Clara ook kunnen ontlopen.

De gazons rondom het huis strekten zich uit zo ver je kon kijken, met aan alle kanten groen gras en grote bomen. Ruth en Martha waren aan het hinkelen op de klinkers terwijl Leon en Henry met veel lawaai tikkertje speelden. Ik liep door naar het vervallen stenen bouwsel dat de anderen ‘de stallen’ noemden. Ik had hier nergens paarden gezien. Misschien had Fabelhuis ze ooit gehad, maar die tijd lag duidelijk ver achter ons.

Ik liep om de stallen heen en keek uit over het grote gazon ervoor, omzoomd door reusachtige eiken. Vlak daarachter was een dikke laag struiken en kreupelhout, en ik dacht dat daarachter misschien de zee lag, mijn eindbestemming van het avontuur van die dag.

Halverwege het gazon klonk links van me een hoog stemmetje.

‘Oeoeoe!’

Ik keek om me heen, maar ik zag niemand.

‘Hierboven. Help!’

Halverwege de boom wiebelden twee mollige, smoezelige knieën, en aan een voet bungelde een kale, afgetrapte laars. Ik keek door de dichtbegroeide takken omhoog.

‘Wat doe jij nou?’ mompelde ik.

Een treurig, met modder besmeurd jongensgezichtje keek omlaag. ‘Ik wilde m’n bal pakken, maar hij zit vast en…’ Zijn stem sloeg over en de tranen bereikten een hoogtepunt. ‘Nu kan ik niet meer naar beneden!’

Het was Davey, een ondeugend ventje met een grote bos haar, de jongste van Fabelhuis. Hij was pas zes en iedereen vond hem reuzeschattig. In de andere tehuizen waar ik had gezeten vond ik de jongere kinderen altijd leuk – die zeiden ronduit waar het op stond. Het leven zou een stuk makkelijker zijn als de grote mensen iets van de kleintjes zouden leren.

Ik maakte een afkeurend geluidje; hoe had hij zich zo in de nesten kunnen werken? ‘Leun over die grote tak en geef me je hand, dan help ik je.’

Hij schoof naar voren tot hij bijna plat op de tak lag die ik had aangewezen en probeerde zijn vingers uit te strekken naar mijn hand, maar hij kon er niet bij. Bij lange na niet.

Na wat gepuf en gesteun brulde hij: ‘Lloyd!’

‘Lloyd?’

Wat moest Davey nou met hém? Lloyd was waarschijnlijk in de huiskamer, om de leiding te helpen en te vertellen hoeveel hij overal van wist. Hij was echt een heilig boontje. Zo’n jongen die je zou verklikken als hij daarmee zijn eigen hachje kon redden. Maar ik had gemerkt dat hij soms vergat om de rol van het bescheiden, behulpzame weeskind te spelen: dan trokken zijn mondhoeken omlaag en werden die grote lichtbruine ogen vochtig; een donkere, verdrietige blik vol onuitgesproken pijn. Hij was maar een jaar ouder dan ik, maar soms leek hij wel een bedroefde oude man.

‘Luister. Lloyd is hier niet,’ snauwde ik. Toen zette ik een wat mildere toon op, want die arme Davey zat helemaal te trillen. Hij klampte zich vast aan die geknakte tak, die hem niet lang meer zou houden.

‘Ik kan je wel helpen. Als je wilt,’ voegde ik er nog gauw aan toe. ‘Ik ben Heather.’

‘Heffer.’ Davey veegde met de rug van zijn hand zijn snotneus af, en toen klonk er een enorme klap. Hij viel omlaag, omlaag… in mijn gestrekte armen, die ik al voor hem had gespreid.

‘Niks aan de hand, ik heb je vast.’

Ik zakte half in elkaar onder zijn spartelende gewicht en samen rolden we achterover in het gras. Toen hij daarnet zo hoog in de boom zat had hij zo licht als een veertje geleken, maar hij was heel log en ik werd bijna verpletterd.

‘O! Goddank!’ Juffie Clara kwam met open armen aangestormd over het gras, met wapperend schort en losse schoenveters. ‘Davey! Heather! Davey!’

Ik wilde niet wachten op haar verstikkende kus en wat ze misschien nog meer in petto had, dus ik vloog overeind en ging ervandoor, door de bosjes en het dichte onkruid naar de laan met de bomen die bij het huis vandaan liep.

‘Ik zie jullie straks wel!’ riep ik over mijn schouder.

‘Op tijd voor het eten!’ was het laatste wat ik hoorde voordat juffie Clara haar aandacht helemaal op Davey richtte.

Over het terrein dwalen was nooit toegestaan in de andere tehuizen waar ik had gewoond, en ik kon nog steeds haast niet geloven dat hier niemand achter me aan kwam om me terug te halen. Maar dat gebeurde dus niet. Op mijn eerste avond had ik Arlene ernaar gevraagd. Ze had even minachtend gesnoven en gezegd: ‘Hoe ver we ook wegdwalen van hier, we vallen nogal op, hè? Er hoeft maar íéts te gebeuren of de politie sleurt je terug voordat je “hé, wacht even” kunt zeggen!’

Hoe dieper ik het struikgewas in liep, hoe vager de geluiden van Fabelhuis werden, maar ik rook nog wel de zoete geuren van de zomerbloeiers in de plantenbakken.

Eindelijk kon ik mezelf weer horen nadenken. Eindelijk… was ik weg van dat alles. Ik ademde zo diep in als ik kon, ik voelde mijn binnenste opengaan, en bij het uitblazen kriebelde het briesje in mijn neusgaten. Ik baande mijn eigen weg door het ruwe struikgewas en het lange gras.

Gistermiddag hadden we een les ‘Moeder Natuur’ gehad van mevrouw Isolde. Ze had ons laten zien dat je van brandnetels thee kon trekken en hoe je een schaafwond kon afdekken met veldzuring. Volgens haar hadden de bomen, bloemen en planten een eigen unieke toverkracht; ze vertelde dat bomen voor elkaar zorgden, elkaar de ruimte gaven, en ze zei dat wij hetzelfde zouden moeten doen. Het was een beetje gek, eerlijk gezegd. Een paar keer viel ze halverwege een zin stil, met een wazige blik in haar ogen. Maar nu, op deze plek, kwamen alle interessante dingen die ze had verteld ineens terug. Ze had een gekke kijk op de wereld die mij wel aanstond.

Hoewel het juni was, was de zon niet te zien: de dichte bladeren aan de takken schermden de hemel af. Huiverend wreef ik over mijn armen. Ik beende langs de struiken en er schoten een paar grijze eekhoorns weg.

Ik wist dat Fabelhuis heel veel eigen grond had. Ik was pas één keer in het kantoor van mevrouw Isolde geweest, voor een welkomstwoordje toen ik pas was aangekomen, maar ik had de grote geïllustreerde kaarten aan de muur gezien, vol kronkelpaadjes, dichte bossen en lanen die door woest heidegebied helemaal tot aan de zee liepen. Laatst had ik een pad gevolgd dat uitkwam bij een meer, maar vandaag wilde ik zeelucht in mijn neus.

Een weidse vlakte strekte zich uit; overal paarse heideplanten, afgewisseld met limoengroene varens en gele gaspeldoorn.

De zon stond nu hoog en warm aan de hemel. Lopen werd zwaar, al hielp het dat ik wandelschoenen aanhad. Het rotsachtige pad liep licht omhoog vanaf de hei en algauw voelde ik gloeiende vonkjes door mijn kuiten schieten. Ik kreeg ook steken in mijn zij, en ik bleef staan in de hoop dat de pijn zou wegtrekken. De volgende keer moest ik me beter voorbereiden en iets te drinken meenemen.

Maar ik was niet van plan om terug te gaan, dus ging ik de heuveltop over. Voor me stond een boom met kale takken, en even later, iets verderop, de grootste, raarste hoop stenen en keien die ik ooit had gezien. Mevrouw Isolde had het daar gisteren over gehad, het was een cairn. Ze sprak het uit als ‘kèèèrn’, het was een Schots woord van heel lang geleden. En ze vertelde dat niemand wist wie al die stenen op elkaar had kunnen stapelen, of waarom dat was gedaan. Maar er moest een reden voor zijn geweest. De stenen waren groter dan ik en vormden een ruwe, robuuste zuil. Ik snapte niet hoe ze op elkaar konden blijven liggen, maar de cairn stond stevig en leek onverwoestbaar. Het uitzicht strekte zich eindeloos uit. Aan één kant was de open heidevlakte, en vlakbij aan de andere kant een klif die uitkeek over een wilde, schuimende zee.

Toen ik de gigantische hoop stenen dichter naderde, gebeurde er iets heel geks. De drukke stemmen in mijn hoofd, die nooit ophielden en steeds zeiden dat ik nooit goed genoeg zou zijn, dat niemand me ooit zou willen, dat ik dom was, die eindeloze fanfare viel haperend stil. De vogels zwegen. Alles werd gedempt. ‘Doe eens rustig,’ zeiden de mensen tegen me als ik weer eens opvliegend was, zoals vaak gebeurde, omdat er nu eenmaal veel was om woest over te worden. Bij rust voelde ik me niet op mijn gemak, ik was het niet gewend om me veilig te voelen, en toch trok opeens met een huivering het gevoel door me heen dat ik beschermd werd, bijna als een fluistering. Wij houden je vast.

Toen ik dichter naar de cairn toe liep, kreeg ik een suizende kriebel in mijn maag, zoals wanneer je met losse handen een steile helling af fietst. Je voelt je vrij maar ook losgeslagen, vooral als je er ook bij schreeuwt.

Bij de stenen aangekomen streek ik er met mijn vingertoppen over, en ik raakte ze een voor een aan om contact te maken. Terwijl ik langs die hoge zuil omhoogkeek, vroeg ik me af waarom en wie en wanneer. Het voelde alsof ik vanbinnen gloeide, alsof er lichtjes in me flikkerden.

Sommige randen waren glad en koel, andere grillig. Ik voelde me een beetje slaperig, versuft. Als een dikke kat in de zon: vol en tevreden tegelijk.

De wind zwiepte en ruiste door de doornstruiken, en plotseling hoorde ik gerommel… uit de stenen? Het klonk alsof de buik van de wereld knorde onder de aarde, en ik trok snel mijn vingers terug. Ze tintelden warm. Wat was er gebeurd? Had ik iets gedaan?

Mijn maag verkrampte alsof er iets ging gebeuren. De lucht zelf gonsde nu, elektrisch geladen, gespannen. De opwinding kroop, met ook een vleugje angst, langs mijn afwachtend uitgestoken armen, gevolgd door kippenvel.

Toen: knappende twijgjes en brekende takken.

2

De Avonturiers

‘Wie ben jij?’ Een schrille meisjesstem.

Ik draaide me met een ruk om en knipperde de zon uit mijn ogen.

Een kleine, dikke jongen en een meisje met dunne gele vlechtjes en een nog dunner gezicht gaapten me aan. Ze hadden allebei een bleke huid, dus ze kwamen niet van Fabelhuis. Misschien uit het dorp? De jongen was twee keer zo groot als ik en keek me dreigend aan, maar het meisje kon ik wel aan, als het zover zou komen, ook al was ze zo te zien ouder dan ik.

‘Hoezo moet je weten wie ik ben?’ vroeg ik, geërgerd omdat ze me stoorden; de rust die ik nog zo kort daarvoor had ervaren maakte plaats voor een bonkend hart. ‘Ik kan beter vragen wie júllie zijn.’ Ik wilde geen problemen, maar als zij moeilijk wilden doen was ik er klaar voor.

De jongen had bolle wangen met sproeten, en handen als enorme biefstukken. Hij stapte naar voren en zette zijn borst op. Toen hij me aankeek, kneep hij zijn ogen tot spleetjes en zei spottend: ‘Jij hoort bij die lui van daarginds.’

Ik rolde met mijn ogen. Waar hoorde ik bij, waar had hij het over?

Hij trok zijn bovenlip op, en de manier waarop hij zijn kin naar voren stak deed me denken aan de kippen bij Fabelhuis. Bijna begon ik te lachen, maar ik hield me in omdat het meisje haar vuisten balde, en de verkrampte blik op haar gezicht was valser dan die van een dolle hond.

In andere tehuizen had de leiding soms een riem paraat gehad om mee te slaan. Ik had al snel geleerd dat lachen – al was het van de zenuwen – het ergste was wat je kon doen. Mensen werden niet graag uitgelachen.

‘Wat moet je hier, roetmop?’ blafte de jongen.

Ik hield mijn adem in. Ik was niet van plan om te happen, al wist ik dat dat voor types zoals hij geen reden was om op te houden met treiteren.

‘Ja!’ Het meisje grijnsde minachtend en wees met haar duim naar de zee. ‘Ga terug naar waar je vandaan komt.’

Waar moest ik naartoe dan? Waar hoorde ik thuis? Ik negeerde de opmerking – ik had wel vaker zulke dingen gehoord – en balde mijn vuisten, net als dat meisje. Iets anders wat ik had geleerd was dat je niet moet vluchten. Ook al sta je te trillen op je benen en bonkt je hart, nóóit op de vlucht slaan.

Laat je niet wegjagen, fluisterde de wind. Ja, dit was mijn plek, van míj. Zonder er zelfs maar bij na te denken schuifelde ik dichter naar de cairn toe. Ik stak mijn armen naar achteren en raakte met mijn handpalmen de stenen, alsof die me zouden beschermen met hun kracht. Het zachte, vochtige mos koelde mijn warme vingertoppen. Ik zette mijn voeten stevig op de grond – alsof ze van steen waren. Net als de cairn, voor eeuwig op deze plek. Niet vluchten, geen angst tonen. Je moest pestkoppen nooit kruimeltjes voeren. Als ze wisten dat ik achter die opeengeklemde kaken harder trilde dan de regen op een bloemblaadje, dan kon ik het wel vergeten.

‘Wat doen jullie hier?’ vroeg ik. ‘Dit hele gebied is van Fabelhuis.’

De vlechten van het meisje zwiepten in de wind. ‘Dit gebied is niet van jullie.’ Ze klonk zo verontwaardigd dat je zou denken dat ze de plek met haar eigen witte handen had gebouwd. ‘Mijn ma zegt dat jullie een walgelijk zootje zijn!’

De jongen spuugde op de grond. ‘Mijn vader zegt dat de vrouw die dat gammele oude huis runt een… freak is! Een rare oude heks! Hij zegt dat al die zwartjes hier aan het werk gezet zouden moeten worden. Dat ze zich nuttig moeten maken voor ons, want dankzij ons kunnen jullie je buik rond vreten.’

Ik keek strak naar de smerige klodder spuug en drukte me dichter tegen de stenen, zodat ik de steun en het gewicht ervan kon voelen. Er prikte een scherpe rand in mijn onderrug, en ik hapte even naar adem.

‘Ik hoef voor niemand te werken. En ik ga hier ook niet weg.’

De valse glimlach op het gezicht van het meisje verdween. ‘Maak dat je wegkomt, of…’

‘Of?’ Mijn keel brandde van woede. Ik had het gevoel dat als ik mijn mond verder open zou doen, ik haar zou kunnen verschroeien met het vuur van mijn hart.

‘Of je krijgt het met ons aan de stok,’ zei de jongen. Hij stroopte zijn mouwen op en raapte een kei van de grond. Die draaide hij om in zijn hand voordat hij hem naar mijn voeten gooide, zo dichtbij dat het weinig scheelde of het was raak geweest.

Ik staarde naar de kei.

Nu de eerste steen geworpen was, daalde er een stilte over ons neer, en de wind kreeg iets kwaadaardigs. Er moesten beslissingen genomen worden, en snel. Vechten of vluchten?

Ik schoot als een bliksemschicht naar voren en gaf het meisje een ram op haar neus. Ze strompelde achteruit, verbaasd, en voelde aan haar neus, met glimmende ogen van de tranen.

Nu ik het eenmaal had gedaan, zou ik willen dat de cairn me kon verzwelgen. Ik was hier helemaal alleen en niemand wist waar ik was. Het was twee tegen een. Ik bereidde me voor – geen tijd voor spijt. Ik liet me op mijn hurken zakken, klaar om die Rooie aan te vliegen. Ik zou zijn benen onder hem vandaan rammen en dan maken dat ik wegkwam.

Rooie denderde log naar voren, haalde uit met gebalde vuist…

‘Au!’ Hij wankelde, draaide met een ruk zijn hoofd om. Zijn wang was ergens door geschampt.

‘Opdonderen!’ riep een stem die ik kende. Arlene?

Ik rechtte mijn schouders en kwam overeind. Arlene, Nat en Lloyd kwamen tevoorschijn van achter de boom bij de open plek en renden naar ons toe.

Ik had ze nog niet echt vaak gesproken. Hoewel ik een kamer deelde met Arlene, was het enige wat ik van haar wist dat ze graag zong, dag en nacht. En ze vond het heerlijk als haar haren gedaan werden, zag er altijd perfect uit; mooie vlechtjes met rode lintjes en strikken. Nat was negen jaar en enthousiast als een puppy: hij wilde altijd spelen, babbelde tegen de kippen en oefende zijn goocheltrucs voor iedereen die maar wilde toekijken, en… nou ja, mijn theorieën over Lloyd had ik al uitgedacht.

Wat kwamen ze hier doen? Ik hoefde niet gered te worden.

Het meisje schreeuwde: ‘Niemand wil jullie!’

‘Wie zegt dat?’ gilde Nat woest terug. Er bleef niets over van zijn gebruikelijke gekke grijns.

‘Mijn má zegt dat jullie allemaal moeten ophoepelen!’

Arlene beende naar voren, met haar handen in haar zij, en zei: ‘Ik wil wedden dat jouw ma ook maar al te graag van jou af zou willen!’

‘Probeer je nou bijdehand te doen?’ bromde de jongen met een frons.

Arlene stak haar tong uit. ‘Dat hoef ik niet te probéren, dat…’

Rooie zag eruit alsof hij haar in elkaar wilde slaan. Hoewel de dorpskinderen groter en ouder waren, wisselden ze schichtige blikken, alsof ze op de een of andere manier wisten, aanvoelden, dat ze ons vieren nooit aan zouden kunnen.

‘Beesten!’ mompelde de jongen, en het zand stoof op toen hij achteruitschuifelde.

‘Wraah!’ Nat kromde zijn vingers tot klauwen en ontblootte zijn tanden. Ik moest moeite doen om mijn lachen in te houden.

‘We gaan. Kom mee, Mary.’

‘Doei, enge Mary!’ riep Arlene op zangerige toon, en ze stak haar middelvinger op.

Ik had me teruggetrokken en keek alleen maar toe, tegen de cairn geleund. Lloyd deed hetzelfde. Ik voelde me beschermd en gesteund, maar niet omdat deze drie er waren. Het kwam ergens anders door.

Mary zei hatelijk: ‘Als we straks weer in het dorp zijn, gaan we het tegen iedereen zeggen.’

Arlene bulderde van het lachen. ‘Wat ga je dan zeggen, en tegen wie?’

‘We vertellen iedereen dat jullie een stel wilden zijn! Dan zitten jullie flink in de nesten. Dat gammele tehuis wordt voorgoed gesloten en jullie belanden in de goot. Net goed!’

‘Blijf met je poten van Fabelhuis en van ons af!’ riep Lloyd de weglopende gestaltes na. ‘Anders zul je er nog spijt van krijgen!’

De dorpskinderen renden weg over het rotsachtige pad, de hei over tot we ze niet meer konden zien.

‘Ik had ze wel aangekund,’ bromde ik, opgelaten omdat Nat, Arlene en Lloyd nu naar me stonden te grijnzen, alsof we een team waren of zo.

Lloyd vroeg met een glimlach: ‘Wat is er mis met een beetje hulp, Heather?’

Ik beet hard op mijn lip tegen de irritatie en de gevoelens die door me heen raasden, en het enige wat overbleef was die bekende mist in mijn hoofd omdat ik niet kon verwoorden wat er door me heen ging. Ik besefte dat Lloyd geen sorry had gezegd tegen die kinderen, dat hij niet had geprobeerd vrienden te worden. Ik had gedacht dat hij een echte overloper was, dat hij er alles aan zou doen om niet in de problemen te komen, maar hij… was voor me opgekomen. Ze waren alle drie voor me opgekomen, en ze kenden me niet eens.

Nat stak zijn handen in zijn zakken en schopte tegen een steentje. ‘Waarom moet het toch altijd zo gaan, wij tegen de rest?’

‘Weet ik veel.’ Lloyd haalde zijn schouders op. ‘Het is niet eerlijk, hè?’ En opnieuw verdween dat stille dat ik soms zag achter zijn ogen – een uitdrukking die ik herkende – even snel als het was gekomen, en Lloyd was weer een en al zonnig optimisme. ‘Maar we hebben ze mooi voor eens en altijd weggejaagd!’

Nu de dreiging verdwenen was tuurde ik fronsend naar het drietal. ‘Wat kwamen jullie hier eigenlijk doen?’

Ze ontweken alle drie mijn blik. Nat begon in zijn neus te peuteren en Arlene streek met één hand haar overgooier glad en met de andere haar haar.

‘Zijn jullie me… gevolgd?’ vroeg ik verbaasd.

Arlene keek me verbolgen aan. ‘Echt niet!’

Lloyd krabde aan zijn hoofd, de korte zwarte krulletjes veerden op. ‘We wilden juist vragen of jij óns was gevolgd.’ Hij trok de band van zijn tas hoger over zijn schouder, met zijn vingers op de gesp.

Ik kneep wantrouwend mijn ogen tot spleetjes. ‘Huh?’

‘Nou…’ Nat stond te stuiteren, vol energie, alsof hij op springveren liep. ‘Dit is onze plek. Dit hier.’ Hij spreidde zijn armen. ‘De Stenen Toren, met uitzicht op zee.’

Ik snoof verontwaardigd. ‘Dat ding heeft een echte naam, hoor. Mevrouw Isolde heeft het me zelf verteld. Het is een cairn.’

Nat tuitte zijn lippen. ‘Kan me niet schelen. Ik noem het de Stenen Toren, want dat is het. Wij komen hier altijd met z’n drieën naartoe.’ Hij keek even naar Arlene voor een bevestiging. ‘Lloyd gaat voorop, hij kent de kortste routes.’

‘Zonder hem verdwalen we altijd.’ Arlene knikte, met haar armen over elkaar geslagen. ‘Yep. We vertellen verhalen en verzinnen er van alles bij.’

‘En het is heel gek,’ – Lloyd stopte zijn handen in zijn zakken – ‘maar welk pad ik ook neem vanaf Fabelhuis, op de een of andere manier komen we altijd hier uit. Deze plek is… perfect. Speciaal. We voelen het allemaal. We weten het, bedoel ik.’

Hij wendde zijn hoofd af naar de zee, waar de zon glinsterde op het water. ‘Het is een plek om naartoe te komen en gewoon… jezelf te zijn. Ik voel me hier heel rustig. Vredig. Alsof ik dichter bij de mensen ben die ik nooit meer zie.’ Hij ging zachter praten. ‘Dat zul je wel stom vinden.’

Hij had het tegen mij, maar ik kon hem niet aankijken, en ik sloeg mijn ogen neer. Mijn hart wilde zeggen: ik vind het helemaal niet stom, maar de woorden kwamen niet, ze werden geblokkeerd, bleven steken in mijn keel. Dat gebeurde vaak, dat ik niks kon zeggen omdat de woorden er altijd verkeerd uit kwamen.

Maar ook al begreep ik het, ik wilde niet dat de cairn hun plek was! Hij was van mij, ik had hem nodig. Ik kon nergens anders heen. Mijn keel brandde, en dat betekende dat de hete tranen niet ver weg waren. Ik slikte ze weg. Het laatste wat ik wilde was hier, voor de ogen van dit drietal, staan janken als een baby. Maar sinds mijn moeder was meegenomen was dit de eerste plek waar ik me goed voelde. Dat wilde ik niet kwijt, ik had het net pas gevonden.

‘Waarom speel je nooit met ons, Heather?’ vroeg Nat klaaglijk.

Lloyd wierp hem een waarschuwende blik toe, maar Nat had gelijk: sinds ik hier was, was ik erg op mezelf. Zelfs met twaalf kinderen om me heen was het makkelijk om afstand te bewaren. De volwassenen lieten ons met rust zolang we netjes en respectvol bleven en onze klusjes deden.

‘Jullie hebben me nooit gevraagd,’ zei ik op scherpe toon. De schaamte prikte in mijn nek. Ik wist dat ik beter mijn best had moeten doen.

Arlene snoof. ‘Het is niet zo dat je een officiële uitnodiging krijgt,’ zei ze. ‘Je doet gewoon mee. Iedereen is welkom.’ Ze begon te zingen en danste om de cairn heen.

‘Wat is dat voor lied?’ Ik draaide me om en keek naar haar.

‘Het is van Dickie Valentine.’

‘Valentine? Dan is het zeker een liefdesliedje.’

‘Mijn mama was daar dol op.’ Arlene draaide met gespreide armen een rondje. ‘Ze zegt dat eigenlijk alle liedjes over de liefde gaan, goedbeschouwd.’

‘Luister, we kunnen deze plek toch delen?’ Lloyd stond ineens glimlachend naast me tegen de cairn geleund. Niet die brede grijns van hem, maar een echte, verlegen lach. Hij begon de stenen aan te raken. Toen zijn vingers tegen de mijne stootten, hapte ik geschrokken naar adem. Ik was me er niet van bewust geweest dat ik ook mijn vingers had bewogen, net als hij, om de ruwe stenen te voelen.

‘Hoe denk je dat ze zo… op elkaar blijven liggen?’ vroeg ik terwijl ik snel mijn vingers terugtrok. ‘Waarom valt het niet om?’

‘Ik weet het niet.’ Lloyds lichtbruine ogen fonkelden. ‘Misschien een soort lijm of cement of zo?’

Nat hield zijn handen onder zijn kin en trok zijn neus op terwijl hij snuivende geluidjes maakte. ‘Het lijkt me eerder tovenarij!’

Arlene vroeg: ‘Denk je dat die hoop stenen is gebouwd voor iets speciaals?’

‘Of misschien voor iemand.’ Nat zette plotseling grote ogen op, en hij wees naar de heide in de verte. ‘Ooo, een echt konijn!’ Hij rende het rotsachtige pad op. ‘Kom, erachteraan!’ riep hij.

Arlene pakte joelend mijn hand en trok me mee de hei op. Ze zwaaide onze armen de lucht in, en het was zo onverwacht om meegesleept te worden in iemands blijdschap dat ik haar gewoon haar gang liet gaan.

Lloyd rende naar Nat toe, die zich aan de overkant van de hei in het gras had laten vallen. ‘Het konijn is ervandoor!’ kreunde hij buiten adem. ‘Zo jammer, ik had hem willen leren om uit een hoge hoed te kruipen nadat ik mijn trucs heb gedaan.’

Arlene ging in het gras zitten en trok me omlaag aan mijn hand, die ze nog steeds vasthad. Ze deed haar laarzen uit en ging op haar rug liggen. We konden nog net het topje van de cairn zien, en ergens diep in mijn hart zou ik willen dat ik daar nog was, tegen de stenen geleund die nog warm waren van de zon.

‘Hier.’ Lloyd haalde een glazen fles uit zijn tas en gaf die aan de hijgende Nat.

‘Hé Heather,’ zei Nat nadat hij een heel grote slok had genomen, ‘wat zou jij doen als je een halve kroon vond?’

‘Goh, ik weet het niet. Ergens naartoe gaan met de bus, denk ik. En jij?’

Nat grinnikte even, begon toen te lachen en zei: ‘Ik zou de andere helft gaan zoeken.’

Hij gaf de fles door aan Arlene, en toen zij hem aan mij gaf, klokte ik het friszuur-zoete vocht naar binnen. Het was citroenlimonade, en de koele, scherpe smaak was verfrissend. Ik besefte nu pas hoeveel dorst ik had gehad, en dat ik hier echt aan toe was.

‘Lekker, dank je wel.’ Ik ging staan en gaf de fles aan Lloyd. ‘Hoe kom je hieraan?’

Lloyd nam zelf ook een slok. ‘Soms maakt juffie Gloria een picknick voor ons. Ze zei dat ik op Nat en Arlene moest letten, dat ze niet verdwalen, zich niet bezeren en niet… uitdrogen. We moeten allemaal heelhuids terugkomen voor het avondeten.’

Arlene zei: ‘Lloyd is de oudste, hij is twaalf, dus mag hij de baas spelen.’

‘Niemand is de baas over mij.’ Ik wierp Lloyd een waarschuwende blik toe; als hij zelfs maar zou proberen de baas over me te spelen, zou hij daar gauw genoeg van terugkomen.

‘Ik weet hier de weg, dat is alles,’ zei hij, alsof hij mijn gedachten kon lezen. ‘Maar ik ben niet de baas.’

‘We zijn allemaal gelijk,’ zei Nat met een knikje naar ons. ‘En we zijn er voor elkaar.’

Arlene kwam naar me toe en haakte haar arm in de mijne. ‘Ik heb altijd een zusje gewild. We kunnen toch elkaars familie zijn?’

Waarom wilden ze verdorie allemaal vrienden met me zijn? Ze praatten pas sinds vijf minuten tegen me.

‘Ik heb mijn eigen familie,’ zei ik koppig, en ik trok mijn arm los uit die van Arlene en schuifelde bij haar vandaan. Het kon me niet schelen of ze het merkte. ‘Ik hoef er niet nóg een, hartelijk dank.’

‘We hebben allemaal familie,’ zei Lloyd. ‘Maar het punt is dat die hier niet is, hè?’

‘Lloyd zegt dat we “allemaal in hetzelfde schuitje zitten”,’ voegde Nat eraan toe.

Ik ging weer zitten, plukte wat aan de madeliefjes naast me en er schoot me een woord te binnen dat ik ooit had gelezen. ‘Nou, mijn familieleden zijn op dit moment… verhinderd. Maar op een dag komen ze terug.’

Ik ging de anderen niet aan hun neus hangen dat mijn moeder zo verdrietig en zo ziek in haar hoofd was geworden dat ze haar bed niet meer uit kon… en toen was afgevoerd naar een sanatorium. Mijn tante en mijn opa en oma hadden een poosje voor me gezorgd, maar toen hadden ze geklaagd dat ik te groot werd en te veel lawaai maakte, dus toen werd ik ook weggestuurd.

‘Hoe zit het eigenlijk met jou?’ kaatste ik terug, om de rollen om te draaien voordat ik zomaar alles vertelde aan deze populaire jongen – hoewel ik begon te twijfelen of hij echt zo nep was als ik eerst had gedacht.

Lloyd friemelde aan de gesp van zijn tas. ‘Ik heb een poosje bij mijn opa gewoond.’ Hij keek ons geen van drieën aan.

Arlene begon met gespreide armen rondjes te draaien en keek naar de hemel. ‘Moet je die wolken zien!’ Ze bleef maar draaien.

‘Hij praat nooit over zijn moeder,’ fluisterde Nat, en hij stootte me aan alsof Lloyd ons niet kon horen. ‘Hij is de enige die hier uit de buurt komt, en sommige mensen deden heel gemeen over haar. Zijn opa is hier niet meer – maar dood is hij niet, nog niet.’

Het gezicht van de kleine Nat was net zo open als het heidelandschap, en zijn lieve karakter was onweerstaanbaar.

Ik glimlachte naar hem. ‘En jij?’

‘Ik?’ Nat wroette met zijn stompe vingertje in zijn neus. ‘O, ik heb hier altijd gewoond, al vanaf dat ik twee was. Ik had in de keuken geboren kunnen zijn, zegt juffie Gloria weleens!’ Hij draaide zich op zijn buik en knipte tegen een grassprietje om het lieveheersbeestje dat erop kroop weg te tikken. ‘Ik kan me niks anders herinneren.’

‘Ik ben duizelig!’ Arlene was gestopt met rondjes draaien en stond nu theatraal te tollen op haar benen. Ik schoof een stukje op, voor het geval ze boven op me terecht zou komen.

Ze liet zich met gespreide armen vallen. ‘Mijn moeder is naar Amerika vertrokken om met mijn vader te trouwen. Hij lijkt sprekend op Nat King Cole, echt waar. Hij is piloot, maar ze kon mij niet meenemen omdat het vliegtuig héél klein was. Ze is actrice.’ Arlenes bruine ogen glinsterden, maar haar stem brak een beetje. ‘Ze moet eerst naar Hollywood, maar ze komen terug.’

Was dat waar? De schittering in haar ogen zei me dat ze het echt geloofde, maar zelf had ik jaren gewacht op bezoekjes, op een brief of een telefoontje, maar die kwamen nooit. Ik wist inmiddels wel dat ik nergens op moest rekenen.

Grote mensen hingen leugens op om ons zoet te houden, om ons te laten ophouden met vragen stellen, maar ze snapten niet dat ze juist het tegenovergestelde bereikten.

Ik rolde me zwijgend op mijn buik en keek weer naar de cairn. Iets als het ritselen van maisplanten of het gonzen van insecten onder de grond roerde zich terwijl de wereld onze halve waarheden en wensen opslorpte – al die grote verhalen die we vertelden sinds we oud genoeg waren om te praten. Niemand zei iets over de gedachten die ons midden in de nacht wakker hielden: stel je voor dat niemand ons kwam halen, nooit. Dat we echt alleen waren, voorgoed. Wat dan?

Ik huiverde en kreeg het plotseling heel koud, alsof er ijspegels onder mijn overgooier geschoven werden.

‘We moeten terug, anders krijgen we het aan de stok met juffie Gloria.’

Ik ging staan en klopte mijn kleren af.

‘We zijn inderdaad al heel lang weg,’ zei Lloyd, en hij borg zijn fles weer op.

We liepen over de hei en verder door de lange weilanden, de dikke bijen zoemden. Nat babbelde met Lloyd, die luisterde en lachte maar niet veel zei, en Arlene zong. In haar lied rijmde blue op do. Ik had de neiging om er shooby-dooby-do aan toe te voegen, maar deed het niet. Na een poos liepen we naast elkaar in hetzelfde ritme.

Haar stem was zacht en loom, en zo nu en dan keek ik over mijn schouder om te zien of de cairn er nog stond, eerst vijftig meter, toen honderd en daarna tweehonderd meter verderop. Ik moest weten dat hij op me zou wachten.

Arlenes stem werd luider, en verwarmde me elke keer dat ik in de schaduw liep. Ze kon echt mooi zingen. Als ze een hoge noot haalde, werd ik helemaal week vanbinnen.

Toen we Fabelhuis naderden was de zon aan de hemel afgekoeld. We waren twee, misschien drie uur weg geweest. Mijn knorrende maag herinnerde me eraan dat ik rammelde van de honger.

Juffie Gloria en een andere kinderverzorgster, juffie Betty, stonden op het stoepje voor de deur, met de armen over elkaar geslagen. Judy en Jeremiah, de tweeling van negen die ik nog nooit had horen praten, gluurden achter de schorten van de verzorgsters vandaan.

‘We wilden bijna een zoektocht op touw gaan zetten,’ zei juffie Gloria op bestraffende toon.

‘We waren de tijd vergeten, het spijt ons heel erg,’ zei Lloyd, zijn grote bruine ogen het toonbeeld van oprechtheid.

‘Zullen wij de tafel dekken?’ bood hij aan.

Ik rolde met mijn ogen toen ik zag dat juffie Betty zo’n beetje smolt aan zijn voeten.

Hij koos altijd de kant van de grote mensen, waarschijnlijk omdat het op die manier makkelijker was om de vrede te bewaren. Als hij nooit problemen maakte, zouden zij er ook niet naar gaan zoeken. Slim van hem om zo braaf te zijn, nu ik erover nadacht. Misschien zat er meer in hem dan je op het eerste gezicht zou denken.

‘Nou, vlug dan. Ga je opfrissen voor het eten!’ Juffie Betty joeg ons allemaal naar binnen.

‘Heather!’ Juffie Gloria richtte haar glimlachende ogen nu op mij. ‘Wat zie je eruit.’ Ze stak een hand in de zak van haar schort en haalde haar beroemde borstel-en-kamcombinatie tevoorschijn. De metalen tanden glansden in de laatste zonnestralen.

‘Dat kan best zijn,’ zei ik, ‘maar dat wil nog niet zeggen dat u mijn haar mag kammen…’

Ze moest lachen. ‘Je kunt niet blijven ontsnappen aan mijn kam!’

‘Toch blijf ik het proberen!’

De verzorgsters deden een stapje opzij, en met z’n vieren liepen we door de klapdeur naar de grote entreehal. De staande klok galmde luid.

‘Ook achter je oren wassen. Ik wil jullie netjes terugzien!’ riep juffie Betty ons na. ‘Stelletje kleine avonturiers,’ zei ze grinnikend.

‘Laat dat “kleine” maar weg!’ reageerde Lloyd bijdehand.

Hij knipoogde naar me, en opeens keek ik dwars door hem heen en zag ik zijn ware aard. Het was als een stomp in mijn maag. Hij deed helemaal niet alsof, hij vond gewoon dat hij heel goed zijn best moest doen, de hele tijd. Hij geloofde dat alles draaide om braaf zijn; dan zou hij gelukkig worden, alles beter begrijpen, en de wereld zou voor hem openliggen.

‘Zeg maar gewoon “avonturiers”,’ voegde ik er met een grijns aan toe.

De Avonturiers. Dat klonk goed.