DE
FISHERMEN’S
TRAIL

DE
FISHERMEN’S
TRAIL

EEN VADER EN DOCHTER WANDELEN LANGS
DE KUST VAN PORTUGAL

TIM VOORS

FONTAINE UITGEVERS

In de serie Inspirerend wandelen met Tim Voors verschenen eerder:

Alleen. De Pacific Crest Trail te voet van Mexico naar Canada
(ISBN 9789059568839)

Niet alleen. Een avontuurlijke voettocht dwars door Nieuw-Zeeland
(ISBN 9789464040647)

Noorderlichtlopers. Wandelen over de Kungsleden in Lapland
(ISBN 9789464042108)

Dit boek is een uitgave van Fontaine Uitgevers, Amsterdam
www.fontaineuitgevers.nl

Fotografie en illustraties: Tim Voors, behalve foto blz. 23 Unsplash/Karina Skrypnik en blz. 27 Unsplash/Jan van Thoor

Boekverzorging Tim Voors & Aard Bakker

Lithografie Pixel-it, Zutphen

© 2024 Fontaine Uitgevers, Tim Voors

ISBN 978 94 6404 303 7

NUR 508

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2024, met ISBN 978 94 6404 302 0

Fragment blz. 90 uit het nummer ‘How Lucky We Are’ van Douwe Bob, van het album Fool Bar © 2016, Douwe Bob Posthuma, Jan Peter Hoekstra en Matthijs van Duijvenbode.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch databestand of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Deze uitgave is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid samengesteld. Noch de maker, noch de uitgever stelt zich echter aansprakelijk voor eventuele schade als gevolg van eventuele onjuistheden en/of onvolledigheden in deze uitgave

WOORD VOORAF

Dit boek is gebaseerd op waargebeurde feiten maar bevat enkele fictieve elementen. Sommige namen en gebeurtenissen zijn omwille van privacy aangepast.

Dit boek is het persoonlijke verhaal van de auteur. Hoewel auteur en uitgever er alles aan hebben gedaan om ervoor te zorgen dat de informatie in dit boek correct was op het moment van ter perse gaan en je met het boek willen informeren en inspireren, kan het zijn dat deze uitgave feitelijke onjuistheden bevat of niet (meer) volledig is. Aan deze informatie kan dan ook geen enkel recht worden ontleend en noch de auteur, noch de uitgever stelt zich aansprakelijk voor eventuele schade.

Bereid je altijd goed en grondig voor op al je avonturen. Ga je op pad, zorg dan dat je weet wat je te wachten staat en dat je de conditie en uitrusting hebt die nodig zijn om de geplande wandeling te maken. Verdiep je in de route en zorg dat je in geval van nood contact kunt opnemen. Neem voldoende drinkwater, voedsel en bescherming tegen kou en hitte mee en houd voldoende pauze. Let op de getijden en het weerbericht: het weer kan verraderlijk snel omslaan, zeker in de bergen. Zorg dat je op de hoogte bent van de in het land van bestemming geldende gebruiken en regels, bijvoorbeeld ten aanzien van wild kamperen, en sluit een goede reisverzekering af. Ga op avontuur maar neem geen onverantwoorde risico’s.

Voor Antonia,
Cato, Tom en Herminia

INHOUD

VADER & DOCHTER

DEEL 1

Nazaré

Gewoon een stukje lopen

Porto Covo – Vila Nova de Milfontes

Vila Nova de Milfontes – Almograve

Almograve – Zambujeira do Mar

Zambujeira do Mar – Praia de Odeceixe

Praia de Odeceixe – Odeceixe

EVEN IETS HEEL ANDERS:

Wat kost zo’n Fishermen’s Trail precies?

DEEL 2

Odeceixe – Praia de Odeceixe – Aljezur

Aljezur – Arrifana – Chabouco

Chabouco – Carrapateira – Vila do Bispo

Vila do Bispo – Sagres

Sagres

NAWOORD

DANKWOORD

BRONNEN

VADER & DOCHTER

WAAR WIL JE NAARTOE?

‘Waar wil je naartoe, als je later groot bent?’ vraag ik aan mijn dochter Antonia.

‘Ze begrijpt helemaal niet wat je bedoelt,’ zegt mijn vrouw.

Antonia – vanaf haar geboorte noemen we haar al Toni – is nog maar vier jaar oud en kijkt me vragend aan. ‘Buiten,’ zegt ze. Ze wil gewoon naar buiten. Om te spelen. Nu. Ze heeft nog geen benul van wat we samen zullen gaan doen als ze groter is. Dat is de toekomst en de toekomst bestaat nog niet voor haar. Haar hele wereld en werkelijkheid bestaan uit het hier en nu, en ze wil buiten spelen.

Toni trekt me aan mijn hand naar de voordeur. Ze wil samen stoepkrijten. Er zijn geen auto’s, alleen een sporadische fiets die langs komt rijden in onze stille straat, die in een piepklein dorpje in Noord-Holland ligt.

Mijn volwassen hersens zijn, in tegenstelling tot die van Toni, voortdurend met de toekomst bezig. Dromen en plannen maken voor wat komen gaat. Mijn vrouw Herma en ik hebben in vier jaar tijd drie kinderen gekregen, van wie Toni de middelste is. Onze oudste Cato is zes jaar en Tom, de jongste, is nog maar twee. Mijn vrouw en ik werken als zelfstandig ondernemers in de marketing en hebben vroeger altijd veel gereisd en veel van de wereld gezien.

Inmiddels gaan we vooral op vakantie naar Terschelling, Renesse of Frankrijk. Altijd fijn met een groot jong gezin.

Zelf groeide ik tot mijn achttiende jaar op in Engeland en ik hou ervan om buiten de Nederlandse grenzen te denken en te kijken. De wereld is zoveel groter dan mijn geliefde Holland. Daarom bedacht ik al vroeg dat ik met ieder van mijn drie kinderen op een grote reis zal gaan als ze ouder zijn. Zodra ze achttien zijn mogen ze zelf kiezen waar ze maar ter wereld naartoe willen. Ik zal betalen, maar dan mag ik ook mee. Voor elk kind heb ik bij de geboorte een bankrekening geopend om hiervoor te sparen.

Ook al kan de jongste pas net lopen, toch zie ik het al helemaal voor me, hoe Toni en ik over minder dan veertien jaar samen over de Himalaya zullen trekken, hoe ik met Tom zal gaan surfen in Indonesië, of met Cato een ‘rond de wereld’-ticket zal boeken om elk continent te bezoeken. Mijn fantasie slaat op hol als ik erover nadenk, maar tegelijkertijd ben ik me er ook heel bewust van dat het uiteindelijk om hún droom moet gaan. En dat de reis uiteindelijk meer zal gaan over de tijd die we dan samen zullen beleven dan over de bestemming zelf.

‘Bali? Tanzania?’ reageert mijn vrouw verbaasd, als ik hardop fantaseer over waar we allemaal naartoe zouden kunnen. ‘Jullie kunnen toch ook naar Terschelling of Spanje? Waarom zo ver weg?’

Ik glimlach naar haar, zwijg en droom rustig verder. Ik geloof heilig in de waarde van reizen en kijk ernaar uit om onze kinderen de wereld buiten de Nederlandse landsgrenzen te laten zien.

Naarmate ze ouder worden, blijf ik de gedachten met ze delen, raken de kinderen gewend aan het idee en het is grappig om te zien wat hun wensen zijn. Mijn oudste dochter wil jarenlang niets liever dan naar China om panda’s te zien, omdat de panda nou eenmaal haar lievelingsdier is. Mijn zoon Tom wil graag naar Afrika om alle grote wilde dieren te zien, net als Freek Vonk. Alleen Toni is niet zo uitgesproken over waar ze later naartoe wil. Ze is in dat opzicht meer op zichzelf en houdt veel gedachten voor zich.

Veertien jaar later, als Toni achttien jaar wordt, heeft ze net haar middelbare school achter zich gelaten en is met twee vriendinnen voor een aantal maanden naar Portugal vertrokken, nadat ze tot de kerst hard heeft gewerkt om geld te sparen voor het verblijf daar. Als ik haar bel, is het inmiddels april en is het einde van de vriendinnentijd in Portugal in zicht. Haar reisgenoten zullen binnenkort teruggaan naar Nederland, Toni blijft nog en gaat over een paar weken met een vriendin door het land toeren voordat ze terugkeert naar Nederland.

‘Waar zullen wíj naartoe gaan, Toon? Samen?’ vraag ik nieuwsgierig, na achttien jaar geduldig te hebben gewacht. ‘Anywhere in the world, weet je nog?’ Drie jaar eerder ben ik met Cato meer dan een maand in Indonesië geweest. Nadat ik jaren had gewacht en gespaard koos ze uiteindelijk niet voor de panda’s maar wilde ze graag goed leren surfen. We zochten de golven van Bali en Lombok op en trokken samen langs de kust op zoek naar de beste surfspots en surflessen en aten overal waar we kwamen tonijn. Echte surfpro’s zijn we niet geworden, maar na dagenlang in de branding peddelen, konden we er allebei toch wel iets van. En nu is het tijd voor Toni’s grote avontuur.

‘Ja, natuurlijk weet ik dat nog. Je hebt het er zó vaak over gehad,’ antwoordt Toni lachend. Ze is even stil en zegt dan opgewekt: ‘Portugal? Waarom kom je niet hier naar Portugal? Ik ben er nu toch al.’

‘Portugal? Niet Cambodja, Amerika of Bali?’ vraag ik nog even plagend.

‘Portugal, ja. Ik voel me hier goed. Wanneer kom je?’ zegt ze nu resoluut. ‘We verzinnen wel wat we gaan doen als je er bent.’

Ik hoef niet lang na te denken. Ik kan wat vrije dagen nemen van mijn werk als creatief directeur en als het echt nodig is zelfs wel wat werk op afstand regelen.

‘Portugal it is!’ antwoord ik blij. ‘Samen op pad? Ik kom over een paar weken je kant op, goed? Tot in Lissabon!’ Verheugd leg ik de telefoon neer. Portugal, knik ik. Het wordt Portugal.

DEEL 1

NAZARÉ

ROADTRIP

Bij het autoverhuurbedrijf op het vliegveld van Lissabon heb ik onverwachts een upgrade gekregen en een grote witte 4x4-bak meegekregen. Een beetje overdreven voor ons tweeën, maar je hoort mij niet klagen.

Als ik in de binnenstad aankom, til ik mijn rugzak uit de achterbak en klik de deuren van de auto op slot.

De zoete geur van de paarse bloemen van de jacarandabomen in het nabijgelegen park komt me tegemoet, net als de zure urinegeur van zwerfkatten. Ook al is het tegen zessen in de namiddag, toch is het nog aangenaam warm, heel anders dan het koude weer dat ik thuis heb achtergelaten een aantal uur geleden.

Ik zie mijn dochter van achter het raam naar me zwaaien. Het is een eigenaardige en bijzondere gewaarwording, aangezien dit de eerste keer is dat ik haar zo zelfstandig aantref. Ze heeft het huurappartement op de eerste verdieping van een oud stadshuis helemaal voor zichzelf, haar twee vriendinnen zijn een paar dagen geleden terug naar huis gevlogen. Een aantal maanden zijn ze samen op pad geweest hier in Portugal en nu mag ik de komende week samen met mijn dochter op reis. Wat een feest. We hebben niks voorbereid en hebben allebei geen idee wat we hier gaan doen, maar dat loopt wel los.

Ze gooit de sleutel van de voordeur vanaf het balkon naar beneden, en ik ben net te laat om hem op te vangen.

De deur van Toni’s huis is erg laag; de Portugezen waren vroeger duidelijk een stuk korter. Nummer 12, zie ik op een tegel naast de oude afgebladderde deur.

‘Hola!’ Mijn dochter omhelst me als ik de steile trap ben opgeklommen en de woonkamer van haar appartement betreed.

‘Hola! Hoe is het meis?’ Ik houd haar even op armlengte om haar gezicht en blik goed in me op te nemen. Wat is ze gegroeid. Wat is ze veranderd, of ben ik het juist die veranderd is? Ik overzie het even niet, maar wat doet het er ook toe? Ik heb haar gevonden en geef haar een dikke knuffel. De vlucht van tweeënhalf uur viel best mee, maar al met al ben ik blij er eindelijk te zijn. Zo’n reisdag is toch vermoeiend en ik verheug me op een warme douche.

‘Mag ik even naar je toilet?’ vraag ik overdreven beleefd.

‘Natuurlijk meneer, deze kant op.’ Ze gaat me voor en wijst me de weg. Het is een complete verdieping met twee slaapkamers, een woonkamer en een open keuken. De drie meiden hebben hier de afgelopen twee weken vertoefd en de hoofdstad van Portugal verkend. Toni beweegt door het huis alsof ze er al jaren woont.

Nadat ik het appartement heb bekeken, stelt Toni voor iets te gaan eten. Ze weet een leuk tentje dichtbij. Ze loopt voor me uit de steile trap af in een wijde groene broek met een wit linnen overhemd. We trekken de oude voordeur achter ons dicht die ooit donkerrood was, maar nu verkleurd en versleten is door de jaren in de zon. De warme zalmkleuren van de muren van het oude Portugese stadshuisje zijn op de begane grond betegeld met patronen die kenmerkend zijn voor de Lissabonbouwstijl. Ik heb mijn jas in het appartement achtergelaten, aangezien het hier warm genoeg is en volg haar witte sneakers het pleintje over. Ze beweegt zich relaxed. Zo anders dan het kleine aanhankelijke meisje van een aantal jaar geleden.

We lopen de steile straten af de stad in naar het cafeetje waar Toni en haar vriendinnen vaker naartoe gingen. De avondzon maakt dat de kleuren en tegelkunstwerken van de gebouwen en kerken afspatten. Er lopen een paar pauwen door de straten die in het park vertoeven, en een ervan loopt een eindje achter ons aan. Kennelijk verwacht hij wat eten te kunnen krijgen van ons. Heel even stopt het dier om zijn mooie veren te laten zien. Ik stop en maak een paar foto’s.

‘Ik krijg trek,’ zegt Toni een beetje ongeduldig. Ze is duidelijk al gewend aan de pauw en heeft bovendien de hele dag weinig gegeten.

Ook al heeft Toni een gezonde bruine kleur van de afgelopen paar maanden surfen onder de Portugese zon, ze is nog herstellende van een verkoudheid die ze heeft opgelopen na een oorontsteking doordat ze iets te veel in de zee is geweest. Al vanaf jonge leeftijd loopt ze in de vakantie vaak tijdens het zwemmen een oorontsteking op. Gelukkig is ze al aan de beterende hand, maar wel nog altijd moe en verkouden. We zullen het dus rustig aan moeten doen de eerste paar dagen samen op reis, totdat ze weer volledig is hersteld.

De volgende dag rijden we met de huurauto naar het befaamde surfdorp Nazaré, zo’n 120 kilometer van Lissabon, om daar een nachtje uit te rusten. Toni wil het vooral even rustig aan doen en ik heb besloten wat surflessen te nemen, terwijl zij uitziekt. Ik kijk al jaren naar video’s van de big-wavesurfcompetitie hier in Nazaré. ’s Winters is deze plaats een waar surfmekka, met de hoogste golven ter wereld.

Voordat we een hotel zoeken aan het strand rijden we langs de befaamde vuurtoren van Nazaré, boven op de rots in Forte de São Miguel Arcanjo, waar de hoge golven tegenaan beuken. Om echt helemaal bij de vuurtoren te komen, moeten we door het museum onder het vuurtorengebouw. Het museum blijkt geheel gewijd aan de surfers die hier de afgelopen jaren steeds hogere golven hebben getrotseerd.

In de Nazaré Surfer Wall of Fame hangen diverse surfplanken van tweeënhalve meter lang, waarmee mensen uit de hele wereld indrukwekkende records hebben neergezet. In het museum lezen we hoe de golven voor de kust omhoog worden gestuwd, door een diepe, smalle kloof in het water, vlak voor de rotsen. Door deze uitzonderlijke omstandigheden komen hier in de wintermaanden de hoogste golven ter wereld voor. Het record staat op naam van de Portugese surfer António Laureano, lezen we op een informatiebord. Hij zou op 29 oktober 2020 op een golf van dertig meter hebben gesurft. Onvoorstelbaar, als je bedenkt dat ik zelf niet eens een golf van een meter kan bedwingen. Nu, in de late lente, zijn de golven een stuk rustiger, maar nog altijd twee tot vier meter hoog.

Bij het eerste de beste hotel aan het strand hebben we geluk. In het gele, vervallen hotel nemen we een kamer met twee bedden. De kamer heeft uitzicht op zee, als je ver genoeg je nek uitsteekt. Het is nog vroeg en we lopen naar het strand. Ik kan me nog net aansluiten bij een klein klasje met jonge Duitse en Britse toeristen die vanmiddag surfles krijgen in de lage branding. Toni moet vanwege de oorontsteking helaas vanaf het strand toekijken.

Jaarlijks gaan hier meerdere surfers dood door de kracht van de golven, maar gelukkig zijn de golven nu, eind april, niet zo hoog en kan ik als beginner prima les nemen in de rustige branding. Ik moet toegeven dat ik het stiekem toch wel erg leuk vind dat ik bij de Nazaré-surfschool leskrijg, zeker als de instructeur António blijkt te heten: dezelfde naam als de recordsurfer én bijna dezelfde naam als mijn dochter. Dat moet wel goed gaan.

António is geboren en getogen in Nazaré en heeft alle grote surfers ter wereld zien komen en gaan. Hij is tevens professioneel bodyboarder.

‘Wij locals kunnen al die dure surfplanken helemaal niet betalen,’ vertelt hij met enige wrok. ‘Ik kan het wel, surfen, maar soms gaan er wel drie boards per week stuk in die golven hier.

Daar is simpelweg niet tegenop te verdienen met het geven van surfles. Dus zijn we allemaal overgestapt op bodyboarding. Het is een sport op zich en ik vlieg nu de hele wereld over om mee te doen aan big-wavecompetities,’ vertelt hij trots.

Na een paar vlugge oefeningen op het strand lopen we António achterna de golven in. ‘Loop naast je plank, anders klapt die vol op je smoel met de eerste de beste golf voor je. Rol onder je board als de golf hoog is, zoals ik eerder heb voorgedaan,’ waarschuwt onze leermeester.

Ik vraag me af of hij niet gek wordt van al die beginners die er helemaal niks van kunnen, maar dromen van die grote golven.

Als we eenmaal voorbij de eerste vier rijen met golven zijn gekomen, rusten we even uit om bij te komen van het peddelen.

‘Oké, komt-ie, Dutchie!’ António wenkt me om mijn plank om te draaien en me klaar te maken voor mijn eerste Portugese golf. ‘Peddel, peddel, peddel!’ schreeuwt hij van achter me, terwijl ik als een bezetene probeer vooruit te komen en wat vaart te maken. Gehaast herhaal ik krampachtig de stappen die hij ons op het strand heeft geleerd. Een… twee… drie en ja hoor, ik sta! En ik surf heel even mee met de kracht van de golf. Snel zwaai ik naar mijn dochter die rustig op het strand zit. Voor ik het weet donder ik weer van mijn plank en word opgeslokt door de golf. Het contrast van het sublieme surfen en de wilde wasmachine waar ik nu in beland ben had niet groter kunnen zijn en ik schrik ervan hoelang het duurt voordat ik weer naar adem kan happen. In de golf ben ik totaal gedesoriënteerd en weet bij God niet wat boven en onder is.

Als ik eindelijk bovenkom en mijn plank weer heb gevonden, zwaai ik nogmaals naar mijn dochter en kan in de verte een dikke grijns op haar gezicht zien, terwijl ze mijn gestuntel waarneemt. Ze is wel wat gewend, aangezien ze haar vader vaker van dit soort acties heeft zien uithalen. Ik peddel weer de branding in, terug naar António. Mijn eerste succes blijkt ook het laatste: golf na golf weet ik niet meer op mijn benen te komen. De golven zijn klein maar nog altijd iets te groot voor mijn beginnersvaardigheden.

‘Too big. Let’s go back,’ roept António naar ons en wijst naar het clubhuis op het strand. De golven zijn inderdaad een stuk groter geworden en onze leraar vindt het na een uur kennelijk niet meer verantwoord voor ons om nog langer in de zee rond de dobberen.

Als ik mijn wetsuit weer heb verruild voor mijn korte broek, zoek ik Toni op, die inmiddels op het terras zit voor ons gele hotel.

‘Hoe was het?’ vraagt ze en ik geef haar een duim.

‘Hoe voel jij je?’ vraag ik.

‘Ik heb echt zin in vis,’ antwoordt ze. ‘Zullen we op zoek gaan naar een leuk tentje?’

Ik zie het als een goed teken dat ze trek heeft, ze is al bijna beter.

‘Goed plan,’ zeg ik. Ik ben behoorlijk moe en rammel van de honger. Ik heb wel zin in een wat vis en een wijntje. We lopen een smal zijstraatje in om de tourist traps direct aan het water te vermijden en dwalen door de kleine straatjes op zoek naar een restaurant met verse vis op het menu. We stoppen bij Taberna D’adelia en kijken elkaar aan.

‘Uit 1987! Da’s oud! Moet goed zijn,’ zeg ik verheugd en houd de deur van het restaurant voor Toni open. We horen uitsluitend Portugees om ons heen. Een ober in een strak wit overhemd, zwarte bretels, das en schort loopt ons tegemoet en leidt ons naar een verweerde houten tafel aan het raam. We verstaan geen woord van wat hij ons allemaal zegt, maar zijn Portugees maakt dat het allemaal nog veel lokaler aanvoelt en Toni en ik kijken elkaar tevreden aan. De ober komt snel terug met wat vers brood, zoute boter, een schaaltje olijven en olijfolie en vraagt in gebroken Engels of we wat willen drinken.

‘One white wine and…’ zeg ik en kijk Toni vragend aan.

‘Ice tea please,’ vult ze me aan.

Als de drankjes even later volgen, wenkt de ober ons om hem te volgen richting de keuken. Zijn Engels is niet optimaal, dus houden we het op gebarentaal. Hij wijst op een grote bak met een twintigtal vissen die levenloos op ijs liggen te wachten totdat wij een van hen uitkiezen. Toni wijst er een aan.

‘Bom, dorada,’ antwoordt de man en knikt goedkeurend.

Het is goed om te zien dat het al wat beter gaat met Toni. Ze heeft ook weer wat meer kleur op haar wangen. De vis wordt opgediend in een soort soep, aangezien hij met aardappels is gekookt. Ik ben niet zo’n fan van vissoep, het gerecht is heel wat anders dan ik had verwacht. Mijn voorkeur gaat eigenlijk uit naar gegrilde vis, maar dat had ik kennelijk duidelijk vooraf moeten aangeven. Maar het eten smaakt verrukkelijk. Het zout uit de oceaan is overduidelijk te proeven.

‘Zullen we een stukje gaan lopen?’ vraagt Toni na het nemen van een paar happen.

Ik verslik me bijna. ‘Eh… lopen?’ vraag ik. Een blokje om lopen, straks na het eten? Een dagje wandelen? Of een paar dagen langs de kust lopen?

Toni weet natuurlijk dat ik een voorliefde voor wandelen heb, aangezien ze me al vanaf haar tiende regelmatig heeft zien vertrekken voor een aantal maanden per jaar, om het ene na het andere land te voet te doorkruisen. Wat ze daar precies van vindt weet ik niet, maar zelf is ze tot nu toe nooit een grote fan van lopen in de natuur geweest. Maar ja, zo zijn tieners in het algemeen, ze houden nou eenmaal niet van wandelen en al helemaal niet met hun ouders.

Mijn hoofd slaat op hol van opwinding bij het idee dat ze nu misschien in is voor een meerdaagse wandeling.

‘Ik weet niet,’ vervolgt Toni voorzichtig, ‘een dagje of twee misschien? Er is hier vast een mooie route die we kunnen opzoeken. Lekker dit trouwens,’ voegt ze eraan toe en gaat rustig verder met eten. ‘We hebben natuurlijk ooit met zijn allen een stuk van de Camino gelopen in de vakantie, maar verder heb ik eigenlijk nooit echt een lange wandeling gemaakt. Ik ben wel benieuwd.’ Ze pauzeert even en neemt nog een hap. ‘Ik ben de laatste tijd veel in grote steden en surfdorpen geweest. Veel leuke nieuwe mensen en sociaal bezig zijn. Het was erg leuk, maar ik merk dat ik ook wel zin heb in wat rust en even wat anders. Een wandeling lijkt me een goed idee.’

‘Begrijp ik,’ zeg ik semi-nonchalant, terwijl ik aandachtig luister en haar zo min mogelijk probeer te onderbreken.

‘Grappig, je fleurt er meteen helemaal van op,’ zegt ze lachend en wijst plagend naar mijn gezicht, dat er kennelijk blij en opgewekt uitziet. ‘Dat maakt het ook extra leuk voor mij, omdat ik zie dat jij het ook zo leuk zou vinden om samen te gaan wandelen.’

‘Ja, leuk!’ Natuurlijk ben ik enthousiast. Ik heb voor mijn vertrek zelfs al stiekem gekeken of er hier een mooie route te lopen is en kwam al snel uit bij de Fishermen’s Trail die door verschillende reisverslagen positief werd beschreven. ‘Puur natuur’, ‘prachtige rotsen’, ‘echt lekker uitwaaien’, ‘pittig zand’, ‘heerlijke tocht’, zeiden de verschillende reviews.

De Fishermen’s Trail oftewel de Trilho dos Pescadores – het visserspad – is een 125 kilometer lange kustroute langs prachtige stranden en loopt van Porto Covo tot de kaap Cabo de São Vicente. Vanwege het mooie weer, de goede voorzieningen en de dagetappes die nooit langer zijn dan 24 kilometer is dit een perfecte trail voor beginners en mooiweerlopers. Het is onderdeel van de Rota Vicentina, een netwerk van langeafstandswandelpaden langs de Portugese kust. De Fishermen’s Trail zou perfect zijn om samen met mijn dochter te lopen, maar ik wilde mijn plannen niet aan haar opdringen. Deze reis ging tenslotte om haar en om onze tijd samen. Maar nu Toni er zelf over is begonnen, grijp ik mijn kans en stel het alsnog voor.

‘Wat dacht je ervan om een stukje langs de kust lopen dan? De Fishermen’s Trail schijnt erg mooi te zijn,’ vertel ik zo rustig en beheerst als maar kan.

‘De Fishermen’s Trail? Dat klinkt leuk. Laten we dat doen,’ antwoordt Toni alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Ik kan mijn oren bijna niet geloven. Ze lijkt er verder geen vragen over te hebben, dus ik besluit haar niet te zeggen dat het dan misschien wel een wandeling van vijf dagen wordt, uit angst dat ze het plan alsnog afblaast. Soms moet je dingen niet al te veel van tevoren invullen.

Na de uitgebreide late lunch genieten we van een ijsje op de boulevard en kijken naar het schouwspel van de meeuwen die de zee in duiken en naar de hoge golven die op het strand neerdenderen. De zon hangt al een stuk lager boven de horizon en elke minuut kleurt de hemel anders. Hoe later op de avond, hoe groter de golven lijken te worden, steeds luider klinkt het gedreun op het zand. Als ik nu naar de golven kijk, kan ik me haast niet voorstellen dat ik er zelf deze ochtend op een plank in heb rondgedobberd. Het tij is ook verrassend hoog het strand op gekropen.

Indrukwekkend hoe snel het tij en de elementen kunnen keren – een belangrijke waarschuwing dat ik mijn hoofd erbij moet houden als we straks de trail over het strand volgen. Samen met Toni vast komen te zitten tussen de rotsen is wel het laatste wat ik wil. Ze moet in de toekomst nog wel vaker met me op pad willen gaan!