MET ILLUSTRATIES VAN

FLAVIA
SORRENTINO

Oorspronkelijke titel: Kevin the Vampire: A Most Mysterious Monster Oorspronkelijke uitgever: Nosy Crow Ltd

Tekst © 2023 Matt Brown

Illustraties © 2023 Flavia Sorrentino

Voor de Nederlandstalige uitgave:

© 2023 Fontaine Uitgevers, Amsterdam

www.fontaineuitgevers.nl

Vertaling: Sabine Mutsaers

Boekverzorging: Villa Grafica

ISBN 978 94 6404 312 9

NUR 282

Deze digitale uitgave is gemaakt naar de eerste druk, 2023 met ISBN 978 94 6404 274 0

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, elektronisch databestand of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Deze uitgave is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid samengesteld. Noch de maker, noch de uitgever stelt zich echter aansprakelijk voor eventuele schade als gevolg van eventuele onjuistheden en/of onvolledigheden in deze uitgave.

Voor Liz, bedankt voor het geweldige idee.

- M.B.

ZIJN WE ER AL BIJNA?

Je kon bijna niet zien dat Kevin Aurelius een vampier was. Hij zag er gewoon uit als ieder ander kind van tien.

Nou ja, op zijn scherpe hoektanden na natuurlijk.

En het feit dat hij geen schaduw had.

En dat hij onsterfelijk was.

Maar verder merkte je er bijna niks van.

Kevin wiebelde met zijn achterste om zijn korte broek goed te doen. Zijn benen zaten aan zijn stoel geplakt, zoals altijd tijdens lange reizen. Hij trok ze omhoog, een voor een, en maakte ze los van de kleverige plastic zitting. Tegenover hem zaten zijn vader en moeder, en verderop in het schemerige hoekje van het rijtuig kon Kevin nog net zijn broer Silus en zus Sylvia onderscheiden, die smoezend en giechelend ondersteboven aan het plafond hingen. Ze voerden iets in hun schild, Kevin wíst het gewoon. Met een zucht keek hij door het raam van het rijtuig van het gezin Aurelius naar buiten, waar hij nog net de andere wagens van Circus Monstromo kon zien, die een bocht om denderden op de smalle bergpas.

Kevin voelde gesnuffel aan zijn been. Hij keek glimlachend omlaag naar Hond die met gespitste oren aan zijn voeten zat, met zijn tong bungelend uit zijn mondhoek. Hond was geen hond. Niemand wist wat hij nou eigenlijk wel was, maar Kevin hield van hem uit de grond van zijn harten. (Vampiers hebben twee harten, een beetje zoals koeien. Of hebben die twee magen? Nou ja, waar het om gaat, is dat Kevin heel veel van Hond hield.) Kevin vertelde Hond al zijn geheimen. Zoals het geheim dat hij later drakenrijder wilde worden, of dat hij ooit per ongeluk iemands oorsmeer had opgegeten, of zijn allergrootste geheim: dat hij eenzaam was omdat hij niet echt vrienden had. Circus Monstromo bleef overal net lang genoeg om de voorstelling te geven, maar te kort om mensen te ontmoeten.

Kevin stak zijn hand in de zak van zijn korte broek en haalde er een koekje uit. Hond bonkte opgewonden met zijn kwispelende staart tegen de vloer toen Kevin het koekje omhooghield.

‘Wacht,’ zei hij glimlachend. ‘Nog even wachten.’

Hij gooide het koekje hoog in de lucht terwijl Hond zijn harige vleugels uitsloeg en opvloog, zijn bek heel wijd open, zodat er zeven vlijmscherpe tanden te zien waren, waarmee hij het koekje uit de lucht hapte. Daarna maakte hij tevreden kauwend een duikvlucht omlaag en kroop bij Kevin op schoot.

‘Hij is braaf,’ fluisterde Kevin, en hij krabbelde even over de schubben op Honds buik.

Hond keek op naar Kevin, liet een boer en braakte een haarbal uit. De haarbal kreeg opeens vijftien poten en schoot weg naar de hoek van het rijtuig.

Buiten voor het raam viel de duisternis in. Boven Kevins hoofd kwamen kaarsen helemaal vanzelf sputterend tot leven en verspreidden flakkerend hun licht over het rijtuig. Kevin sloeg zijn boek AKELIGE WEETJES EN WALGELIJKE GEHEIMEN OVER MONSTERS EN BRUTE BEESTEN open en begon te lezen. Hij probeerde zo veel mogelijk te weten te komen over oeroude zeemonsters, en hij had net een bijzonder interessante soort ontdekt. Die stond bekend als de Valse Vlegels: ze lokten mensen naar de waterkant met hun merkwaardige gezang, en dan gooiden ze water in hun gezicht en stalen hun sokken. Kevin zat net te lezen over hun merkwaardige eetgewoontes onder water (ze aten spaghetti met gehaktballetjes, bedolven onder een dikke laag appelmoes) toen er een voet tegen de zijkant van zijn hoofd schopte.

‘AU!’

Kevins moeder keek op van de brochure die ze zat te lezen. Op de voorkant stond DOODSANGSTFESTIVAL, met een foto van een skelet in een cape dat op de rug van een vuurspuwende draak stond.

‘Sorry, Kevin, zei je iets?’

‘Ik kreeg een schop.’ Hij wreef over zijn hoofd en keek strak naar zijn broer en zus die door het rijtuig buitelden en in koprol van de banken doken.

Kevins moeder slaakte een diepe zucht. ‘Silus! Sylvia!’ zei ze. ‘Kijk een beetje uit voor jullie broertje.’

Silus maakte al koprollend een geërgerd geluidje. ‘Maar mam,’ kreunde hij.

‘We zijn gewoon aan het oefenen,’ voegde Sylvia eraan toe, en ze buitelde achterover langs Silus. ‘En Kevins hoofd zit altijd in de weg omdat het zo megagroot is.’

‘Mijn hoofd is niet megagroot,’ zei Kevin een beetje verdedigend. ‘Het is volkomen normaal voor een vampier van mijn leeftijd.’

Hij draaide zich om en keek in het raam (om te zien hoe groot zijn hoofd nou eigenlijk was), maar toen herinnerde hij zich weer dat vampiers geen spiegelbeeld hebben.

Kevins moeder knarste met haar scherpe tanden, en de grote robijn die aan een ketting om haar hals hing begon te gloeien, zoals altijd wanneer ze boos werd.

‘Nou, dan ga je maar oefenen in het bagagerijtuig,’ zei ze.

‘Dat gaat niet,’ zei Sylvia. ‘Daar staat de doodskist van oom Dracu.’

‘Hij is in diepe slaap,’ voegde Silus eraan toe.

Kevins moeder trok haar linkerwenkbrauw op. ‘Hm, dat is een probleem,’ zei ze.

‘Ja,’ zei Kevins vader, en hij streek met zijn lange klauwvingers langs zijn zwarte puntbaard. ‘Je kunt oom Dracu maar beter niet storen. Weet je nog wat er gebeurde, de vorige keer dat iemand hem wakker maakte?’

Kevins moeder huiverde bij de herinnering. De dikke witte pluk aan de voorkant van haar enorme bos zwart haar trilde mee.

‘Het heeft bijna twee dagen gekost om de rotzooi op te ruimen,’ voegde Kevins vader eraan toe. ‘Vreselijke toestand.’

Kevins moeder richtte zich toen weer tot Silus en Sylvia. ‘Of anders in de restauratiewagon?’

‘Daar zitten de weerwolven,’ zei Silus, die net een handstand deed op de armleuning van een stoel.

‘Ik dacht dat de weerwolven in de opslagruimte zaten,’ zei Kevins vader.

‘Nee, pap,’ zei Sylvia, met een achterwaartse sprong van een tafeltje. ‘Dokter Frankie en Igor zijn in de opslagruimte. Ze hadden ruimte nodig voor een nieuw ultrageheim experiment, zeiden ze.’

‘Nou, dan zullen jullie op het dak moeten oefenen,’ zei hun moeder.

‘Op het dak?’ Silus draaide zich om naar Kevin. ‘Waarom kan híj niet op het dak gaan zitten?’

‘Ja, hij hoeft niks te oefenen,’ zei Sylvia.

Kevins moeder keek hem aan. Kevin wist al wat er ging komen. Zijn broer en zus kregen altijd hun zin omdat ze de topartiesten van het circus waren, en Kevin was nog nergens goed in.

‘Is dat goed, Kevin?’ vroeg ze met een glimlach. ‘Je broer en zus moeten oefenen en Hond kan vast wel een beetje frisse lucht gebruiken.’

Kevin staarde naar Sylvia en Silus.

‘Goed dan,’ bromde hij, al vond hij het helemaal niet goed.

‘Jij kunt makkelijk op het dak komen. Verander gewoon in een vleermuis en vlieg erheen,’ gniffelde Silus.

‘Niet zo gemeen tegen je broer,’ zei Kevins moeder, en ze begon weer in haar brochure te lezen.

Silus en Sylvia giechelden toen Kevin Hond oppakte, uit het raam van het rijtuig klauterde en op het dak klom. Ze wisten dat hij zichzelf nog niet kon veranderen in een vleermuis en daar plaagden ze hem altijd mee. Kevin kon er niks aan doen. Vleermuistransformatie was veel moeilijker dan het eruitzag. De laatste keer dat hij het had geprobeerd, had hij zichzelf veranderd in een doos donuts, en daar hadden Silus en Sylvia hem dagenlang mee gepest.

‘Zijn we er bijna, Gog?’ vroeg Kevin terwijl hij op het dak naast de koetsier ging zitten.

Gogmagog de reus was de monsterverzorger en koetsier van Circus Monstromo. In het heldere schijnsel van de maan leek zijn normaal gesproken bleke groengrijze huid eerder de kleur van stinkend, modderig slootwater te hebben dan zijn gebruikelijke tint van olifantensnot. Gogmagog pakte de teugels op met zijn reuzenhanden. De draak, Broes, die aan de andere kant voor het rijtuig was gespannen, stootte enorme vuurstralen uit terwijl ze over een heg sprong en de rijtuigen achter haar door de lucht meetrok.

‘NOG EEN UUR,’ bulderde Gog, terwijl hij de draak door een weiland leidde. ‘MAAR WE STOPPEN BIJ HET VOLGENDE SERVICESTATION. BROESSIE MOET DRINKEN EN IK MOET PLASSEN, IK STA OP KNAPPEN.’

VERBODEN VOOR VREEMDEN!

De wagens van Circus Monstromo kwamen rammelend tot stilstand, in een dikke stofwolk. Kevin schrok wakker op de plek waar hij in slaap was gevallen, naast Gogmagog. Gapend wreef hij in zijn ogen. Broes, de draak van achter de heuvels, klauwde snuivend in het zand. Reus Gogmagog roffelde met zijn enorme knokkels op het dak.

‘WE ZIJN ER!’ bulderde hij.

Kevin keek om zich heen. Ze waren onderweg geweest naar Monstros, een enorme, superdrukke wereldstad, maar dit was helemaal geen stad. Uit het rijtuig onder hem kwam klapwiekend een vleermuis naar het dak gevlogen. En toen verscheen, poef! in een rookwolk, Kevins vader. Hij ging tussen Kevin en Gog in zitten. Hond deed zijn ogen open en braakte iets uit in Kevins schoot wat eruitzag als een knalgroene rat.

‘Hm, ik geloof niet dat dit Monstros-Stad is,’ zei Kevins vader toen er voor hem in de lucht een grote landkaart vol inktvlekken verscheen van het land Zonderling Troepiaal.

De felgroene rat die nu bij Kevin op schoot zat knipperde een paar keer met zijn ogen, bewoog snuffelend zijn neus en ontplofte toen.

Kevins vader vervolgde: ‘Het heet hier…’

Hij keek naar een bordje langs de weg dat bijna helemaal overwoekerd was met stekelige braamstruiken en onkruid.

‘Beneden-Ellende,’ zei hij. ‘Gog, je hebt ons naar hartje Nergenshuizen gebracht.’

Kevins vader wees op de kaart een gebied aan waar NERGENSHUIZEN bij stond. Langs de grenzen liep een blauwe kronkellijn. ‘We moeten de Tranenrivier zijn overgestoken,’ voegde hij eraan toe. ‘We zijn verder van Monstros-Stad dan ooit tevoren.’

Gogmagog maakte een houten doosje open en haalde er een piepklein donkerbruin monstertje met vleugels uit. Het bleef luid snurkend aan zijn reuzenvinger hangen.

‘VLEERMUISNAVIGATIE DOET HET NIET.’ Schouderophalend stopte hij de vleermuis terug in de doos.

Toen verscheen, alweer poef! in een rookwolkje, Kevins moeder op het dak.

‘Zijn er problemen?’

Kevins vader knikte. ‘We zitten hier verkeerd.’

Silus en Sylvia verschenen, poef! in twee nieuwe rookwolkjes.

‘Wat is er?’ vroeg Sylvia, en ze wreef de slaap uit haar ogen terwijl Silus geeuwend vroeg: ‘Waar zijn we?’

Kevins vader keek weer naar het bord. ‘We zijn verdwaald,’ zei hij. ‘Het heet hier Beneden-Ellende, in Nergenshuizen. Zo ver oostelijk zijn we nog nooit geweest.’

‘Nergenshuizen?’ vroeg Kevins moeder geschrokken. ‘Maar daar wonen de mensen, toch?’

Kevins vader knikte. ‘Klopt, al heb ik er nog nooit een gezien. Jij wel?’

Kevins moeder dacht even na. ‘Nee,’ zei ze toen. ‘Ik ken geen enkel monster dat ooit een mens heeft gezien.’

‘Oom Dracu vertelde ons vroeger verhalen over mensen,’ zei Silus. ‘Hij zei dat ze kleren maken van hun navelpluis.’

‘En dat ze hun teennagels eten op geroosterd brood en hun hersenen door hun neus naar buiten niezen om vreemden op afstand te houden,’ voegde Sylvia eraan toe.

‘Ach, Sylvia,’ zei Kevins moeder, ‘dat zijn van die onzinverhalen van oom Dracu. Mensen zijn in werkelijkheid vast heel aardig.’

‘En bovendien,’ voegde Kevins vader eraan toe, ‘hebben we nu andere problemen.’ Hij knipte met zijn vingers en de kaart verdween. Op dezelfde plek verscheen nu een mooie houten kist.

‘Ons goud is op,’ zei hij. ‘We hebben meer geld nodig om te reizen. Er is bijna geen drakenvoer meer en alle wagens hebben nieuwe wielen nodig.’

Kevin tuurde in de kist en inderdaad, die was leeg.

‘Jammer dat je niet vanuit het niets goud kunt maken,’ zei hij.

Kevins vader schudde zijn hoofd. ‘Dit is niet het juiste moment om rare dingen te zeggen,’ zei hij, en hij knipte met zijn vingers om de kist te laten verdwijnen. ‘Dit is een serieuze zaak.’

‘Maar we moeten naar Monstros-Stad,’ zei Silus. ‘We gaan naar het DOODSANGSTFESTIVAL.’

Kevin haalde een vel papier uit zijn zak. Het was een foldertje waarop stond:

Het Doodsangstfestival was het hoogtepunt van de monsterkalender en Kevin wilde het beslist niet missen. Hij droomde al maanden van alles wat er op het festival te zien, te horen en te ruiken zou zijn. Er kwamen ook andere circussen en monsters uit alle hoeken van het land, om verhalen uit te wisselen, geweldige nieuwe acts te tonen en deel te nemen aan wedstrijden, gala’s en feesten. Kevin verheugde zich het meest op de Drakenparade, want Broes was voor het eerst oud genoeg om mee te mogen doen. Kevins ouders vonden het goed dat hij tijdens de parade samen met Gog op de draak zou zitten. Als Kevin eraan dacht dat hij dat zou moeten missen, voelde hij een steek in allebei zijn harten.

Maar toen hij naar de lege houten kist keek, en daarna naar het bordje BENEDEN-ELLENDE, kreeg hij opeens een geniale inval.

‘Als we nu eens híér een voorstelling geven? Wie weet, misschien vinden de mensen het wel leuk,’ zei hij, al praatte hij heel zachtjes, omdat hij eraan gewend was dat er nooit iemand naar hem luisterde.

Kevins moeder keek op. ‘Wat was dat?’

Sylvia snoof minachtend. ‘Gewoon een dom idee, hij wil dat we hier een voorstelling geven,’ zei ze.

Kevins vader keek om zich heen. ‘Hier een voorstelling geven? Dat is geen dom idee.’

Kevins moeder knikte. ‘Helemaal niet, Sylvia. Het is een uitstekend idee. Iedereen is dol op de opwinding van een circus, zelfs de mensen, en zo kunnen we misschien genoeg geld ophalen voor de reis naar Monstros-Stad.’

Kevins vader glimlachte. ‘Goed bedacht, Sylvia,’ zei hij. ‘Gog, laten we de stad in gaan om iemand te zoeken die Circus Monstromo kan opbouwen. We gaan hier een voorstelling geven die Beneden-Ellende nooit zal vergeten.’

Sylvia stak haar tong uit naar Kevin en glimlachte toen.

Kevin mompelde tegen Hond: ‘Zo gaat het nou altijd. Niemand luistert naar mij.’

Hond kwispelde en liet toen een schorre, stinkende boer, recht in Kevins gezicht.

Gogmagog schudde met de teugels en draak Broes trok het rijtuig voort over de weg naar de stad. Maar toen ze langs het bordje BENEDENELLENDE raasden, werden de stekelige braamtakken en het onkruid waarmee die bedekt waren even opzijgeblazen door een windvlaag.

BIBI

Bibi Kool deed haar ogen open en keek naar de klok op haar nachtkastje. De enige wijzer van de klok stond nog in het vakje SLAPEN.

Alle cijfers van Bibi’s klok waren weggekrast en vervangen door stickertjes die de verschillende vakken benoemden, elk met een handgeschreven instructie erop gekrabbeld.

SLAPEN was het kleinste vakje van allemaal, meteen gevolgd door een vak met WAKKER WORDEN, LUILAK!

Daarna kwam het vak VLOER VEGEN, NU METEEN!, gevolgd door ONTBIJT VOOR ONS MAKEN.

Het volgende vak op de klok was DOE DE AFWAS (HEEL, HEEL GOED), gevolgd door ONTBIJT VOOR JEZELF MAKEN (HEEL, HEEL SNEL, EN STAAND ETEN ZODAT JE GEEN STOEL VIES HOEFT TE MAKEN).

Dit werd gevolgd door het vak ONZE KLEREN WASSEN en daarna ONZE KLEREN DROGEN.

Dit werd weer gevolgd door JE EIGEN KLEREN WASSEN (MAAR ALLEEN ALS JE TIJD OVER HEBT, EN NIET AL HET WARME WATER GEBRUIKEN), met daarna een vak NAAR SCHOOL (EN NIET TE LAAT KOMEN, ANDERS ZWAAIT ER WAT).

De klok had ook vakjes ná het vak NAAR SCHOOL.

Dat waren:

• ONZE WC SCHROBBEN

• ONZE VOETEN MASSEREN

• EN ZE INSMEREN MET WRATTENZALF

• ONZE TEENNAGELS KNIPPEN

• AVONDETEN VOOR ONS MAKEN

• AFWASSEN (HEEL, HEEL GRONDIG)

• KEUKEN SCHOONMAKEN (EN DAN BEDOELEN WE ECHT SCHOONMAKEN)

• JE EIGEN AVONDETEN MAKEN (MAAR ALLEEN ALS JE TIJD OVER HEBT EN GRAAG STAAND OPETEN)

• ONZE NEUS- EN OORHAREN EPILEREN

• NEUS- EN OORHAREN WEGGOOIEN (OVER HET HEK IN DIE STOMME TUIN VAN JOYCE SLACHTHAAN)

Zo verliepen de dagen voor Bibi, tot de wijzer van haar klok eindelijk weer was aanbeland bij het kleine vakje SLAPEN.

Naast Bibi’s klok lag een stapeltje bijna stukgelezen boeken. Elke avond nadat ze de neusharen van haar tante over de schutting van Joyce Slachthaan had gegooid, kroop Bibi het liefst in bed, en dan trok ze haar deken op tot aan haar neus en las haar boeken van voor naar achter. Het waren verhalen over piraten, mensen die toverspreuken kenden of schatten vonden op een zolder, in een kelder of begraven op een eiland. Bibi was dol op avonturenverhalen, misschien omdat haar eigen leven zo weinig avontuur kende.

Bibi streek een enorme pluk haar vol knopen en klitten uit haar gezicht en geeuwde. Ze schoof het dunne, versleten gordijn opzij om naar de hemel te kijken.

Misschien ben ik wakker geworden van de maan, dacht ze verbaasd.

De maan was vol en helder en stond aan de hemel als een perzik die klaar was om geplukt en opgegeten te worden. Het was rustig in Beneden-Ellende, zoals altijd, maar terwijl Bibi uit haar raam keek, hoorde ze in de verte een vreemd rommelend geluid. Even dacht ze dat het misschien haar eigen hongerige maag was, maar dat was het niet – het kwam van buiten.

Dat is raar, dacht Bibi.

Beneden-Ellende was niet het soort plaats waar je rare geluiden hoorde, ook niet in de verte. Bibi stapte uit bed, schuifelde haar kamer door en deed voorzichtig haar slaapkamerdeur open. Stilletjes gluurde ze naar de overloop. De kamerdeur van haar tantes was dicht en ze kon hen horen snurken in hun bedden.

‘Niet wakker worden, niet wakker worden,’ fluisterde ze terwijl ze over de overloop sloop, langs de deur van haar tantes, naar het grote raam dat uitkeek op de weg beneden. Ze zouden woest worden als ze wisten dat ze niet in bed lag. Maar ja, ze werden zo’n beetje overal woest om.

Bij het raam keek Bibi de straat op en neer, op zoek naar de bron van het geluid. In de verte zag ze het Beneden-Ellendepark liggen. Ze kreeg vlinders in haar buik toen ze het vreemde rommelende geluid weer hoorde, en ze zag een lang, donker treinachtig gevaarte waar aan de voorkant vlammen uit sloegen. Bibi bleef stokstijf staan, ze durfde niet eens te ademen terwijl ze toekeek hoe het lange, donkere treinachtige gevaarte van de weg leek op te stijgen en een sprong maakte over de hoge houten toegangspoort met de eiken ernaast, om in het park weer neer te komen.

‘WAAR BEN JIJ MEE BEZIG?’ Bibi’s tantes stonden pal achter haar, snauwend en met rollende ogen.

‘Ik-ik-ik dacht dat ik…’ stamelde Bibi. Ze wilde het uitleggen.

‘HET IS VOLKOMEN ONAANVAARDBAAR GEDRAG OM ZONDER TOESTEMMING JE BED UIT TE KOMEN!’ gilden beide tantes tegelijk, en hun identieke bossen grijs touwhaar trilden van woede.

‘Maar…’ Bibi wees naar het raam.

‘GA ONMIDDELLIJK NAAR BED JIJ!’

Bibi schuifelde terug naar haar kamer. Ze luisterde nog even naar het verontwaardigde gemompel van haar tantes voordat ze hun deur met een klap dichtsloegen. Bibi ging op haar bed zitten

en keek op de klok, waarvan de wijzer het vak SLAPEN uit gleed, naar het gedeelte waar WAKKER WORDEN, LUILAK! bij stond.